Fragmenta historicorum graecorum

Google

This 15 a digital copy of a book that was preserved for generations on library shelves before it was carefully scanned by Google as part of a project
to make the world's books discoverable online.

It has survived long enough for the copyright to expire and the book to enter the public domain. A public domain book is one that was never subject
to copyright or whose legal copyright term has expired. Whether a book is in the public domain may vary country to country. Public domain books
are our gateways to the past, representing a wealth of history, culture and knowledge that's often difficult to discover.

Marks, notations and other marginalia present in the original volume will appear in this file - a reminder of this book's long journey from the
publisher to a library and finally to you.

Usage guidelines

Google is proud to partner with libraries to digitize public domain materials and make them widely accessible. Public domain books belong to the
public and we are merely their custodians. Nevertheless, this work 15 expensive, so in order to keep providing this resource, we have taken steps to
prevent abuse by commercial parties, including placing technical restrictions on automated querying.

We also ask that you:

- Make non-commercial use of the files We designed Google Book Search for use by individuals, and we request that you use these files for
personal, non-commercial purposes.

- Refrain from automated querying Do not send automated queries of any sort to Google's system: If you are conducting research on machine
translation, optical character recognition or other areas where access to a large amount of text is helpful, please contact us. We encourage the
use of public domain materials for these purposes and may be able to help.

* Maintain attribution The Google *watermark" you see on each file is essential for informing people about this project and helping them find
additional materials through Google Book Search. Please do not remove it.

- Keep it legal Whatever your use, remember that you are responsible for ensuring that what you are doing is legal. Do not assume that just
because we believe a book 15 in the public domain for users in the United States, that the work is also in the public domain for users in other
countries. Whether a book is still in copyright varies from country to country, and we can't offer guidance on whether any specific use of
any specific book is allowed. Please do not assume that a book's appearance in Google Book Search means it can be used in any manner
anywhere in the world. Copyright infringement liability can be quite severe.

About Google Book Search

Google's mission is to organize the world's information and to make it universally accessible and useful. Google Book Search helps readers
discover the world's books while helping authors and publishers reach new audiences. You can search through the full text of this book on the web

athttp://books.google.com/

Bound

AUG 24 1908
Barbarb (GLollege 3Librarp

FROM THE

SGALISBUIY FUND

Given in 1858 by SrTEPHEN SALISBURY, of Worcester,
Mass. (Class of 1817), for **the purchase of books
in the Greek and Latin languages, and books
in other languages illustrating Greek
and Latin books."

τν

-—

e^

FRAGMENTA
HISTORICORUM GRJECORUM.

VOLUMEN SECUNDUM.

'

$

FPARISHS. —EXCUDEBANT FIRMIN DIDOT FhATRES, VIA JACOB, ο6.

κ. μα , Lal
eve ἐρν /f-^^ ,

FRAGMENTA
HISTORICORUM GR/ECORUM

COLLEGIT, DISPOSUIT, NOTIS ET PROLEGOMENIS ILLUSTRA VIT

INDICIBUS INSTRUXIT

CAROLUS MULLERUS.

CADMI MILESII.
DIONYSII MILESII.
HIPPYIS BHEGINI.
EUGEONIS SAMTII.
DRIOCHI PROCONNESII.
BIONIS PROCONNESII.
EUDEMI PARII.
DEMOCLIS PYGELENSIS.

^MELRESAGORJE CHALCEDONH.

GLAUCI BHEGINI.
HERODORI HEBRACLEOT E.
SIMONIDIS CBI.
XENOMEDIS CHITI.

IONIS 6811.
STESIMBROTI THASII.
HIPPIJE ELEI.

DAMASTIS SIGEENSIS.
ANAXIMANDRI MILESII.
CRITIAE ATHENIENSIS.

THEMISTOGENIS SYRACUSANI.

SOPHJENETI STYMPHALII.
CRATIPPI.

ABISTIPPI CYRENJEI.
DIONYSII TYRANNI.

VOLUMEN SECUNDUM.

INSUNT FRAGMENTA :

HERMLE METHYMNEI.
ATHANJE£ SYBRACUSANI.
TIMONIDIS LEUCADII.
DIONYSODORI BOEOTI.
ANAXIS BOEOTI.

ZOILI AMPHIPOLITA.
CEPHISODORI.
DEMOPHILI.
ΤΗΕΟΟΒΙΤΙ CHII.
DINONIS.

HERACLIDIS CUMANI.
ABISTAGORA MILESII.

ABISTOTELIS STAGIUIT E.

HEBACLIDIS PONTICI.
DICJEARCHI MESSENII.
ABRISTOXENI ΤΑΒΕΝΤΙΝΙ.
ΡΗΑΝΙΑ: EBRESII.
CLEABCHI SOLENSIS.
CLYTI MILESII.

LEONIS BYZANTII.
MENECBRATIS ELAITJE.

ANDBRONIS HALICARNASSENSIS.

DIODORI PERIEGETJE.
DIYLLI ATHENIENSIS.

DEMETRII PHALERBEI.
STRATONIS LAMPSACRENI.
THEODECTIS PHASELITJE.
LYCI RHEGINI.
NYMPHODOBI SYRACUSANI.
CALLLE SY RACUSANI.
ANTANDBI SYBRACUSANI.
ΗΕΟΑΤΑΙ ABDEBRITJE. -
MEGASTHENIS.

DAIMACHI.

PATBROCLIS.

DEMODAMJE MILESII.
DEMOCHABIS LEUCONOENSIS.
HIERONYMI CABRDIANI.
ΡΥΕΒΗΙ EPIROT E.
PROXENI.

CINEJE THESSALI ET SUIDA.
DUBIDIS SAMII.

IDOMENEI LAMPSACENI.
BEROSI CHALDLJEI.
MANETHONIS SEBENNYTE.
ΡΕΜΕΤΗΙΙ BYZANTINI.
CTESIBII.

SOSIBII LACONIS.

ACCEDUNT FRAGMENTA DIODORI SICULI, ΡΟΙΥΒΗ ET DIONYSI! HALICARNASSENSIS
E CODICE ESCORIALENSE NUNC PRIMUM EDITA.

PARISIIS,

EDITORE AMBROSIO FIRMIN DIDOT,

INSTITUTI FRANCLE ΤΥΡΟΟΒΛΡΠΟ.

M DCCC XLVIII.

{. 226

VIRIS CLARISSIMIS

ANTONIO LETRONNIO
AUGUSTO BOECKHIO

D. D. D.

EDITOR.

«Mi onu) ct ot od σσ ουν ο σας ο στ oC oz oi, Do 3o Oo UD οἱ UD EU OD UD UD UD D E^ αἱ ae pe ae 75 e De

PRAEFATIO.

Historie studium iis maxime temporibus ad fructum uberrimum et
ad suavitatem: jucundissimum est, quibus motus illi revolvuntur in-
gentes, unde novus rerum humanarum ordo exsurgit , ac nova populis
fata destinantur. Verumenimvero dum presens momentum animos
occupat et futuri exspectatio inter spem metumque tenet suspensos,
exterrite Mus: conticescere ac deserta priscorum monumenta seculorum
squalere solent. Quaras igitur quanam confidentia et securitate, dum
ruentium fragore regnorum omnia implentur, nos tabulas quibus lon-
ginqua populorum memoria consignata est, colligere, collecta in pu-
blicum nunc edere conemur. Nimirum non tam stupemus in hac
tempestate fulgura illa Gallica, quibus concussa Europa miscetur uni-
versa, quam admiramur coeli solisque serenitatem , que sonante adhuc
tonitru per atras nubes refulget, sive, ut disertius loquamur, eximiam
victoris populi moderationem summamque virorum quibus reipublice
gubernacula commissa sunt, prudentiam : qua quidem effectum est,
ut ad sueta negotia cuivis jani redire liceat, modo ne vana terroris si-
mulacra fingat trepidatio. Tantum igitur abest, ut antiquitatis studia,
preclara patrie amoris instrumenta, oblivionem jam manere censeamus,
ut ex nova libertate novum iis robur accessurum esse persuasum sit.
Neque desperamus collectionem scriptorum Graecorum, quam per duo-
decim nunc annos FinwiNus Dipor crescente in diem studii alacritate
cum ingenti opum dispendio instituit, plaudente literarum republica
in honorem patriz posse absolvi, adeoque semel certe contingere, ut
literaria Grecie monumentain unum omnia quasi corpus componantur.

Ceterum satis constat non acquiescere Firminum Didot in edendis
operibus, quc integra ad nos perdurarunt, sed etiam deperditorum
rudera colligenda et ad prisci ordinis similitudinem disponenda curare.
Quod institutum quum in reliquis literis perutile est, tum vero in iis,
qua ad historiam pertinent, summi patet esse momenti. Viam in his
quoque przivit ac facem pretulit libro laudatissimo (Fragmenta histo-
ricorum antiquissimorum, Heidelbergce 3806) Venerandus Nestor philo-
logorum, FaipgRicus CnEUzEnvs. Οι] jus viri celeberrimi prementes vesti-

FRAGMENTA IHsT. GB. -— VOL. t. a

ü PR ΑΕΛΤΙΟ.
gia mox alii suos sibi quisque historicos, quorum reliquias congercrenl
illustrarentque, selegerunt. Plurima horum repcetivimus et retractavi-
mus in. Zragmentis historicorum. Grecorum, qux prodierunt anno
MDCCCXLI. Deinde Ctesiam Musis Herodoti , rerum Alexandri scripto-
res historiis Arriani, argumentorum ducti similitudine, subjanximus.
Restabat ut. reliqui auctores, qui populorum civitatumque historias
condiderunt, quadringenti numero et aimnplius, simili modo collige-
rentur. Opus hoc Herculeum et unius viribus fere impar nescio an
non debuerimus suscipere, susceptum semel pro roboris modulo δις”
tinere annixi sumus. .

Igitur, ab incunabulis artis historicze proficiscentes, ordine chronolo-
gico recensemus historicos per octo secula usque ad evum Constan-
tini Magni. Deinceps ex serie literarum scriptores collocantur quorum
ztas est incertior. Totum hoc in. novem distinximus libros. Priores
quattuor, usque ad Ptolemzi Philadelphi tempora pertinentes, eo quod
nunc einittimus volumine continentur. Reliqua una cum tabulis no-
minum, rerum, auctorum, titulorum, temporum, alterum dabit vo-
lumen, mox illud, favente Deo, absolvendum.

Primo consilio quum hoc tantum ageremus, ut eorum fragmenta
operum , qu: ad civilem populorum historiam pertinent, exhiberentur,
in ipso labore ulterius progressi sumus ac prater historica etiam reliqua
auctorum nostrorum scripta non solum indicavimus, sed, ubi oppor-
tunum erat, etiam exscripsimus. Quod quantum valeat ad indolem
uniuscujusque scriptoris penitius perspiciendam, dicere putidum sit.

Aristotelis historica ab hoc volumine secluseramus, quoniam per-
ditorum librorum fragmina superstitibus operibus subjungere consti-
tutum erat. Verum quum Stagirita ut in reliquis literis, sic in arte
historiz scribendz quasi cardo quidam sit, lectores egre mentionem
ejus desideraturos esse rati, postliminio qua ad nostram rem facerent,
interposuimus. Eundem honorem etiam discipulis ejus praecipuis
habuimus, excepto Theophrasto, cui suum separatim volumen re-

servatur. Scripta que sunt de periegesi antiquaria, Pausanie operi ad- :

denda fuissent. Quod quum neglectum sit, ac de multis libris omnino
non possit discerni, num historicorum an periegetarum more auctores
res eivitatum tractaverint, an utrumque munus conjunctim przsti-
terint,omnia qux huc pertinent vel pertinere possunt videri, recepimus.

Superest ut grati profiteamur plurimum nos in operosissimo nostro
labore adjuvisse viros doctissimos , qui vel totum hunc qui de graecis
historicis est locum explicarunt, vel fragmenta selectorum quorumdam

PRAEFATIO. T

auctorum ediderunt. Inter illos principem locum post CenmaAnDUM
VossruM Αντονιῦς obtinet WEsSTERMANNUS : inter hos cum veterum qui
hoc volumine recensentur historicorum nominibus socianda sunt no-
mina Boeckur , ΒύΝΕΕΝΙΙ, BRuECKNERI, EnrnTI , Fuunir, ΕησΙπι, Horre-
MANI, Manni, ΝΕΟΜΑΝΝΙ, BicurERi, ScHykEiDEwiNI, ScHWANBECKI!,
VzxnRRERTI, Voisiwt. Ceterum. etiam in. iis auctoribus, quorum reliquie
jam collecte ab aliis erant, ita fecimus , quasi primi nos collectionem
earum institueremus. Excipiendus unus est Aristoteles, quippe qui st
primo consilio nostro, uti diximus, alienus erat. Itaque factum, ut,
quamvis fragmentis a Neumanno congestis nova liaud pauca addide-
rimus, nonnulla tamen pratermissa sint. Hec sicuti qua in ceteris
desiderantur, quod vel fugerunt nos, vel in scholiis exstant, quibus
nuper demum editis uti nondum licuit, ad calcem voluminis poste-
rioris diligenter annotabimus. In Heraclide denuo contulimus codices
Parisinos, quibus, si pretium foret operz, codicis Scorialensis varias
lectiones addere nunc possemus. In Nicolao Damasceno Excerpta
Constantiniana codicis Turinensis accuratius quam Valesius olim fecit,
excussimus (1). Preterea eundem Nicolaum ex ista qua hucusque pre-
mebatur tenuitate et obscuritate ad Letiorem copiam majoremque
splendorem revocavimus, adeo ut haud infimus nunc reliquiis ejus inter
historiarum monumenta locus assignandus sit. Etenim Εἰπνικύς Dipor,
preter Gallicas bibliothecas, Hispaniam quoque lustrari jussit, partim
ut editi libri cum optime nota codicibus in futuros usus contenderen-
tur, partim ut investigaretur, si qua inedita et qua ederentur digna ibi
latitarent. Neque spem conatus fefellit. Nam quamvis errore teneantur

(1) Idem Valesius in Dionysii Halicarnassensis fragmentis, quae codex ille przebet, minus
accurate codicis lectiones indicavit. Multa tacite correxit, sed interdum prster necessita-
tem ; przterea in describendo codice ssepius ei accidit, ut unam alteramve vocem omitte-
ret. Quare lectionis varietatem enotabo. Edit. Reisk. tom IV, p. 2309,1 : Φρούριος. —
3. πολεμικά. — 2310,8 «s post v. ταῖς omittit cod. — 14. ἐξαμαρτάνοντας. --- 13. πολλά. —
τά. ἐκαρίσατο. — 2311,2. λήψωνται. — 9. ὡς τοῖς φύσει Ῥωμαίοις μετῆν. — 2313,10.
ἀλλὰ χαὶ τὰ τῶν. — 2332,10. τῆς τάξεως, non τῆς τε τάξεως, ut Val. ait. — 2333,5. φίλων
πλήθος καὶ κατὰ ] φίλων xal πλῆθος χατὰ. — 10. αὐθάδιαν. — 18. στρατηγίαν. — 2334,8. ἂν
πράττειν. — 9. ἔδωχαν- — 14. χαμινίῳ. — 2335,14. ἄνεγκεν. -- 43931,13. ἄξιον. —
2339,1. ἡγησαμένης. — 3. ὤφλημα. — 2358,4. ταῖς πόλεσι. — 2359,5. χατέλειπε; dein
v. ἀπδοπι. — 8. Διονύσου. — 2360,11. χαλκεμόθόλους.--- 14. αὐθάδιαν et écpértro. — 18. προσ-
ένεμεν. --- 2361,6. δρῶσιν 3) ὅτι, — 10. πρόφασι. --- 15. αὐτῶν. — 2362,54. τῶν πραγμάτων
αὐτοῦ xal. — 6. ἀνάχτησι, — 9. ὁρῶντες αὐτόν, — 11. Δήναρχος et. ἐξ αἰγύπτων. —
13. ἀνοσίων. — 2363,2. τοῖς εἶςαγ. om. — 12. προσενεχθείς. --- 15. διέφθειρεν. ---α36ἡ,τ. ἑξέ-
6ρασε. — 3. τούτων. — ή. δὴ om. — 13. Ἕλλησυ. — 16. ὁμολογοῦσιν. — 17. οὔτε. ----
18. οὔτε ἐπιχουρία τοῖς ἑτέροις ἡ ἄφιξις. — 2365,7. τοὺς πλείονας. — 11. ἴσχυσε.

] t.

τν PRAEFATIO.

qui ex prisca beatitudine Hesperiam servare somniant immensos et
inexhaustos grecarum literarum thesauros, quos turbae intestine,
ignorantia et invidia, triceps Cerberus, a luce prohibeant : haud pauca
tamen ex ultimo hoc recessu protrahi possunt tum nova tum notis
meliora. Quorum irn numero codex eminet mausolei Scorialensis ,
cujus libros manuscriptos ut non oculis tantum usurpare sed quos-
cumque vellemus describere etiam daretur, summa effecit QuevEDoxis
et ΘΑΝΟΒΕΖΙ, bibliothece praefectorum, in nos humanitas et benevo-
lentia. Agimus viris in paucis doctissimis ex animo gratias. Igitur codex
ille, cujus mentionem injeci, chartaceus est in-fol., sec. XVI, non
eadem totus manu exaratus. Continet vero post /Eliani Historiam Va-
riam : Περὶ ἐπιδουλῶν χατὰ βασιλέων γεγοννιῶν ἐχλογάς (fol. 74), quibus
exhibentur excerpta Νικολάου Δαμασκηνοῦ, Ἰωάννου Ἀντιοχέως (fol. 107),
Γεωργίου μοναχοῦ (fol. 169), Διοδώρου Σικελιώτου (fol. 176), Διονυσίου λλι-
καρνασσέως (fol. 188). Deinceps alia sequuntur opuscula, αυ nunc
nihil curamus. Excerpta tituli Constantiniani e codice fluxerunt in quo
ordo foliorum (similiter atque in Turinense cod. tituli Περὶ ἀρετῆς)
subinde perturbatus erat. Quod non animadvertens scriba, homo plane
rudis, in medium Dionysii fragmentum locum Polybii peramplum
infarsit. Egregio hoc librarii stupore docemur codicem ex quo nostra
ducta sunt, etiam Polybii et fortasse aliorum historicorum Excerpta
continuisse vel postea a volumine avulsa, vel de industria a scriba
omissa. Qui quidem jactura tanto magis dolenda est, quod Eclogas
illas in intimis historie penetralibus versari tum ex ipso titulo Περὶ
ἐπιθουλῶν conjicitur, tum parte superstite luculenter admodum con-
firmatur. Ceterum libri Scorialensis hoc loco propterea maxime men-
tionem fecimus, quod fragmenta e Diopono et Porvsio deprompta
tamquam supplementum ad Didotianas horum scriptorum editiones,
prefationi nostrze subtexere placuit. Addidimus etiam Fragmenta Dio-
ΝΥ5ΙΗ, cum illis jungenda, qua nuper e titulo Περὶ στρατηγηµάτων ad. cal-
cem Josephi edenda curavimus. Vale, lector, faveque.

Parisiis, mense martio uDpcccxuvir.

CAROLUS MUELLERUS.

ΠΕΡΙ EIIIBOY AON

ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΕΓΟΝΥΙΩΝ
ΕΚΛΟΓΑΙ.

DE INSIDIIS
οὗ REGIBUS STRUCT/E SUNT

EXCERPTA
EX HISTORIIS DIODORI SICULI, POLYBII MEGALOPOLITARNI,
DIONYSII HALICARNASSENSIS.

EK

ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΔΙΟΔΩΡΟΥ ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ.

[EK BIBA. G'.]

I. "Ox: φόνον ἀχούσιον φεύγων ὁ Βελλεροφόντης ἦλθε
πρὸς Προῖτον (1), πατρικὸν ὄντα ξένον. Τὴν δὲ Προίτου
γυναῖχα διὰ τὸ κάλλος ἐρασθεῖσαν τοῦ Βελλεροφόντου
xal μὴ δυναµένην πεῖσαι, διαθαλεῖν αὐτὸν πρὸς τὸν
ἄνδρα ὥς (1) βιασάµενον αὐτήν. — Tov δὲ Προιτον ἀνε”
λεῖν μὲν τὸν ξένον μὴ βουληθῆναι, ἀποστεῖλαι (3) δὲ
αὐτὸν sl; Λυχίαν γράµµατα φέροντα πρὸς Ἰοθάτην τὸν
βασιλέα, ὄντα πενθερόν' ὃν χομισάμενον τὴν ἐπιστολὴν
εὑρεῖν ἐν αὐτῃ γεγραμµένον, ὅπως ἀνέλη (4) τὴν ταχί-
στην τὸν Βελλεροφόντην. Ὅ δὲ μὴ βουλόμενος αὐτὸν
ἀπολέσιι͵ τῇ πυρπνόῳ Χιμαίρα ἐχέλευσε συνάψαι µά-
£m.

[ EK BIBA. Z'.]

H. "Occ Αἰγιάλεια (1), ἡ τοῦ Διοικήδους σύζυγος, τε-
λέως ἀπηλλοτριώθη τῆς τοῦ συμθιοῦντος εὐνοίας' Ἂν οὐ
δικαίως τῷ συνοικοῦντι προσφεροµένην διὰ τὸ μῖσος πα-
pxxalícat τοὺς συγγενεῖς πρὸς τὴν κατ’ αὐτοῦ τιµω-
ρίαν. ἘΤούτους δὲ προσλαθοµένους Αἴγισθον, προσφά-
tox; χατεσχηχότα τὴν ἐν Μυχήναις βασιλείαν, ἔπενεγ-
κεῖν αὐτῷ θανάτου Χρίσιν, κατηγοροῦντας, ὅτι ξένου
πατρὸς ὧν τοὺς μὲν εὐγενεῖς ἐκ τῆς πόλεως ἐκθαλεῖν
Φουλεύεται, τῶν δὲ συγγενῶν Λἰτωλῶν τινὰς χατοιχί-
ζει. "Fic δὲ διαθολῆς πίστιν λαθούσης, φοθηθέντα
τὸν Διοαήδην φεύγειν ἐξ Ἄργους (2) μετὰ τῶν βουλο-

;
μένων.

HH. "Ow μετὰ τὴν Αἰνείου (1) τελευτὴν Σιλούιος

[E LIBRO VI.]

|. Ob coxlem quan; invitus commiserat exul Bellerophon
ad Preetum venit, hospitem paternum. Tum uxorem Prati
narrant ob venustatem Bellerophontis amore captam , quum
persuadere non potuisset , eum calumniatam apud marituin
esse, ut qui de stupro ipsam compellasset. Preetum vero oc-
cidere quidem hospitem noluisse, ablegasse autem in L-
ciam literas ferentem ad lobaten socerum. Hunc, acceptis
literis, scriptum in iis reperisse , ut quam celerrime Bellero-
phontem tolleret de medio. Sed nolens interficere, impera it
ei ut cum Chimzsera ignivoma pugnam consereret.

[E LIBRO VII.]

Il. /£gialea, Diomedis uxor, animum a benevolentía in
maritum prorsus abalienavit. Narrant eam injuste crga
conjugem se gerentem propter odium cognatos ad ultionein
ab eo petendam advocasse. Hos, assumpto /Egistho Mycenis
regnum nuper adepto, in capitale eum vocasse judicium ,
accusautes quod peregrino patre ortus Argivos nobiles urbe
pellere et ex cognatis suis /Etolis nonnullos in locum eorum
vellet inducere. Qua. calumnie quum fidem invenirent,
metuentem sibi Diomedem cum iis qui adjungere se ei vo-
luissent , Argis aufugisse.

MI. Post πεις obitum Silvio puerulo admodum ah

Diodori fragmenta in codice Escorialense leguntur inde a folio 176 r. usque ad folium 187 vs. Ex his ad lihros Diodori
superstites (1 — V ) pertinent priora fragmenta quindecim ( fol. 176 r. — 179, 27 r.), qu: paucis indicasse sufficiat :
Diodor. 1, 55, de Sesonchosi. — 1, 66, 7 sqq., de dodecarchia et Psammeticho. — 1, 68, 2 et 3, de Aprie. —11, 20, t1, de
Semiramide.—1í, 24, 2 —8, de Belesy. — M, 33, 1—5, de Parsonda. — I, 34, 3 et 4, deZarina. — tI, 34, 6 verba :'Act6ápa.
τοῦ βασιλέως... τὴν βασιλείαν εἰς ἹΤέρσας. — II, 43, 1—3, de Scythis. — ΕΕ, 58, 6. 59, 4 et 8, de insulanis lambuli, — 1V,
45, 2, de Hecate. — 1V, 48,4, de Circe. — 1V, 50—52, de Medea.

Ι. Fol. 179, 27 r. — 179,7 v. Sumpta hac e libro sexto, in quo Diodorus post promissam de natura deorum disputa-
tionem , fabulas Greecorum ordine genealogico et chronologico ad Trojana usque tempora procedens exposuit ( cf. Dionysii
Samii fragm. p. 11 nol.). Inserendum fragmentum post ea quae lib. VI, 6, 1 — 7 de J£oli prosapia exstant. Bellerophon
pepos erat Sisyphi /olidze , uti constat. De resatia est laudasse Apollodorum Hl, 3, 1. — 1. Προῖτον] ποῖτον codex. —
2. ὡς ] de meo addidi. — 3. ἀποστεῖλαι] ἀποστεῖ codex. — 4. &vé£1 3] &v codex.

H. Fol. 179,7— 16 r. 1. Aly c&A eta] Αἰγιαλία cod. — 2. Ἄργους] ἄργος cod. — De re cf. schol. Lyc. 608, Ser-
vins ad Απ. X1, 269, Dictys VI, 2. Qui omnes a Diodori narratione plus minus recedunt. Fragmentum insere post lib.
VII, t ed. Didot., eique subjunge quae ihidem in tine libri sexti collocata sunt de annis, per quos regum Argivorum stete-
ril imperium.

IH. Fol. 179, 16—19 v. 1. Αἰνείου ] αἰνίου cod. Eadem Diodorus ( VIT, 3,3) apud Euseb. Arm. Chron. p. ^12 Mai, :
H uic (Silvio ) post /Enecc obitum insidias Ascanius siruxerat, ideoque puer. nutritus fuerat ab armentarus in

τη!

ἐπεβουλεύθη ὑπὸ Ἀσκανίου νήπιος ὦν' τραφεὶς δὲ ἐν
τοῖς ὄρεσιν ὑπό τινων βουχόλων, Σιλούιος ὠνομάσθη,
τῶν Λατίνων τὸ ὄρος σιλούαν ὀνομαζόντων.

IV. "On Τήμενος τὴν Ἀργείαν (1) λαχὼν ἐνέθαλε
μετὰ τῆς στρατιᾶς (2) sl; τὴν τῶν πολεμίων χώραν.
Χρονίζοντος δὲ τοῦ πολέμου, τοὺς μὲν υἱοὺς οὗ πρρῆ-
γεν ἐπὶ τῆς (9) ἡγεμονίας, τὸν δὲ τῆς θυγατρὸς ἄνδρα
Δηιφόντην διαφερόντως ἀποδεχόμενος ἕτασσεν (4) ἐπὶ
τὰς ἐπιφανεστάτας πράξει. ᾿Εφ' οἷς οἱ παῖδες αὐτοῦ
διαγανακτοῦντες, Κεἴσος (5) xat Φάλχης (6) xat Κερύ-
νης, ἐπιθουλὴν κατὰ τοῦ πατρὸς συνεστήσαντο διά
τινων (7) καχούργων, ot πεισθέντες ὑπὸ τούτων ἐνήδρευ-
σαν τὸν Τήμενον παρά τινα ποταμόν’ καὶ φονεῦσαι
μὲν οὐχ ἠδυνήθησαν, κατατραυματίσαντες δὲ εἷς φυγὴν
ὥραησαν.

V. "Ow Ἀργεῖοι πολλὰ χακοπαθήσαντες ἐν τῷ
πολέμῳ τῷ πρὸς Λαχεδαιµονίους μετὰ τοῦ ἑαυτῶν
βασιλέως, xoi τοῖς Ἀρχάσι τὰς πατρίδας ἀποχαταστή-
σαντες, ἐικέμφοντο τὸν βασιλέα διὰ τὸ τὴν χώραν αὖ-

EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΔΙΟΔΩΡΟΥ ΣΙΚΕΛΩΤΟΓΥ.

Ascanio insidizm structz sunt. Quam ob rem quum in

montibus a pastoribus quibusdam enutriretur, Silvii nomen
ei inditum est ; nam. montem Latini si(vam dicunt.
IV. Temenus Argivam regionem sorte nactus cum exer-

citu in hostium terram invasit. Et quum diu bellum duce-
retur, filios suos non promovebat ad imperia militaria , sed
file maritum Deiphontem singulari amplexus favore ge-
rendis rebus summis praeficiebat. Quod segre ferentes filii
prava contra patrem consilia inierunt, eaque exsecuti sunt
opera maleficorum quorundam , qui persuasi ab illis Teme-
num ad fluvium nescio quem ex insidiis aggrediuntur.
Verum occidere non potuerunt, sed saucium relinquentes
in Tugam se dedere. ,

Y. Argivi bello contra Lacedsemonios gesto multa cum
rege suo perpessi quum Arcadibus patrias suas restituissent,
reprehendebant regem, quod regionem exulibus reddidisset,
nec inter ipsos sorte distribuisset. Dein consurgente in eum

τῶν ἀποδεδωχέναι τοῖς φυγάσιν, ἀλλὰ uj σφίσιν χατα-
χληρουχῆσαι. Συστάντος δ᾽ ἐπ᾽ αὐτὸν τοῦ δήµου, xal τὰς
γεἴρας ἀπονενοημένως προσφέροντος, ἔφυγεν εἰς Τέγεαν,
xdxei διετέλεσε τιμώμενος ὑπὸ τῶν εὖ παθόντων.

multitudine ac manus dementer inferente, Tegeam rex
aufugit, ibique vitam degit honoratus ab iis quos ipse bene-
ficiis affecerat.

»nonte , unde et nomen ei factum Silvius de nomine montis Sabinorum , cui Silva nomen erat. In quibus Silva mons
debetur homini Armenio Graca Eusebii haud recte intelligenti, ut monet Majus. Cf. Livius I, 3. Ceterum ap. Diodor.
Vil, 3 addenda erant verba Eusebii : E septimo Diodori libro.

IV. Fol. 179,19 — 28 v. Eadem preter Apollodorum (11, 8,5)et Pausaniam ( HI, 19, 1. 26, 2) narrat Nicolaus Da-
masc. in Exc. De insidiis fol. 78, 4 R. cod. Escorial. : "Ort Τήμενος ὑπὸ τῶν ἑαυτοῦ παίδων ἀπέθανε διὰ αἰτίαν τοιάνδε.
"Hoav αὐτῷ τέτταρες υἱεῖς, Κράσσος ( sic) xal Φάλκης xai Κορννὴς (Sic ) καὶ Ἀγαῖος, θυγάτηρ δὲ τοὔνομα Ὑρνηθὼ (ὠρνηθὼ
cod. ), Ίντινα ἔδωχε γνναῖκα Δηιφόντη ( Δηιφόντι cod. ) τῷ Ἀντιμάχου τοῦ Θρασνάνορος τοῦ Κτησίππον τοῦ Ἡραχλέους. Στέρ-
γων οὖν ταύτην xai τὸν γαμθρὸν πολὺ μᾶλλον [3] τοὺς νἰεῖς καὶ elc ἅπαντα χρώμενος διετέλει, "Eni τούτῳ (τοῦτο cod. ) οἱ νεα-
νίσχοι βαρέως φέροντες ἐξεῦρον χακούργους ἀνθρώπους, [ οὓς ] ἐπὶ μισθῷ ἔπεισαν τὸν Τήμενον ἀνελεῖν. Ἀγαῖος δὲ ὁ νεώτατος οὗ
μετεῖχε τοῦ βονυλεύματος. Καὶ οἱ μὲν τὸν άνθρωπον λονόμενον παρὰ τὸν ποταμὸν ἐν ἐρημίᾳ ἐπιπεσόντες xal χατατρώσαντες
ἐκποδὼν ἐγέναντο, ἔτι ζῶντα ὑπὸ θορύθον καταλιπόντες, κτλ. Vix dubium quin ex eodem fonte hauserint Diodorus et Nico-
laus. Hunc vero in narratione de Heraclidis Peloponnesum occupantibus Ephori vestigia legere ex aliis fragmentis patet.
Laudato Ephori nomine Strabo VIIl, p. 389 : Ἄργους δὲ Τήμενον xai τῶν περὶ τὴν Ἀχτὴν Ἀγαῖον xal Δηιφόντην ( SC. χτι-
στὰς εἶναι Ἔφορος, ft. 16, AÉvec). — 1. Ἀργείαν ] &pytavcod. — 2, στρατιᾶς ] στρατείας codex. τὴν πολεµίων χώραν in-
tellige eam Argolidis partein , quam nondum subegerant Dorienses, — 3. ----ἐπὶ τῆς] maliméri τὰς. --- 4. ἕτασσεν] ἕτα-
σεν Cod.—5. K eic oc] νίσος codex. Scribendum aut Κεῖσος aut Κίσσος aut Κσος. Illud apud Nostrum, ι et ex ubivis confun-
dentem, posui ex auctoritate Pausanice M, 19, 1. 26, 2. 28, 3 (uhi unus cod. κισός). Apud eundem II, 12, 6 libri pra-
bent x&cov ; Strabo X, p. 481 : Κίσσον; Diodorus ap. Syncell. p. 262, C : Κισσίον (Κισοῦ cod. Paris. ) τοῦ Τημένου; Sey-
mnus Chius 531 : Κρίσων in cod. Parisin., pro quo Κίσσον reposuerunt editores, quamquam probabilius sit o: ortum esse
ex scriptura diphthongi ει. Nicolaus Damasc. {. |. Κράσσος, sed in sequentibus legitur Kíccov, Apud Theognost. p. 72,
13 inter nomina in tco; legitur Κίνσον, pro quo Kicov leg. esse monet G. Dindorf. in St. Thes. v. Κεῖσος. Apud Pausan. 1V,
3, 8 p. 175 ed. Didot. legitur : "Ίσθμιος (Κίασιος) ὁ Τημένον. Longius ab his omnibus recedit Apollodorus M , 8, 5, 3,
qui Temeni filios recenset : Ἀγέλαον xai Εὐρύπνλον xai Καλλίαν. Qua ex Temenidis Euripidis petita esse suspicatur Mül-
lerus Dor. I, p. 79. Cf. idem /Eginet. p. 40. Apud Hygin. fab. 124corrupte legitur : Cly(us Temeni f.—6. & xc] φαλκῆς
καὶ κερυνῆς codex. Nomen Κερύνης habet etiam Pausanias 1, 28, 3; χορυνἠς cod. Nicolai |. |. Quartum filium { Ἀγαῖον
vocant Nicolaus et Strabo, ubi Cramer. scripsit Ἀγραῖον e Pausania 11, 28, 3; Ἀγέλαον Apollodorus , quod nomen Mei-
nekius recepit. in Scymn. Chium 533, ubi codex 'Ayavóv) non nominat Diodorus utpote consiliorum non participem,
testante Nicolao. Similiter ab illo facinore, quod postea in Hyrnethonem Temenida& commiserunt , Agrazeus se abstinuisse
dicitur ap. Pausan. 11, 28, 3. — 7. διά τινών κακούργων ] Confirmant hiec quodammodo Fabri emendationem ap.
Apollodor. |. l., ubi : ὅθεν οἱ παῖδες πείθονόι Τιτᾶνας (τινὰς Fab. ) ἐπὶ μισθῷ τὸν πατέρα αὐτῶν φονεῦσαι.

V. Fol. 179, 28 v. — 180, 4 r. — Qua h. 1. narrantur de regione Arcadibus (a Lacedaemoniis ) adempta et ( quum
bello contra Laced;monios gesto in Argivorum potestatem venisset) exulibus Arcadibus restituta ab rege Argivorum ,
qui propterea ira populi oppressus Tegeam aufugit, aliunde non constat, quantum equidem scio. Paucissima illa quae
traduntur de bellis sub Eurvponte, Labota, Charilao et Nicandro regibus a Laced:moniis contra Argivos et Arcades
gestis vide ap. Müller. Dcr. 1, p. 154 sq. Fortasse etiam ad seriora tempora res |. l. narrata pertinet, quamquam hand
multum infra Olymp. primam descendere licet , vetante , ut videtur, fragmento VI. Alias cogitari possit de Melta rege Ar-
givo, quem novimus ex Pausania H , 19, 2: Μέλταν δὲ τὸν Λαχήδαν , δέκατον ἀπόγονον Μήδωνος ( qui nepos eral Temeni),
τὸ παράπαν ἔπαυσεν ἀρχῆς καταγνοὺς ὁ δῆμας.

EXCERPTA EX HISTORIA DIODORI SICULI. IX

[| EK BIBA. H'. ]

V]. "Ox Νεμέτωρ ὑπὸ τοῦ ἰδίου ἀδελφοῦ στερηθεὶς
τῆς βασιλείας, ὃς ᾽Αμόλιος ἐκαλεῖτο, ἐθασίλευσε δὲ
Ἀλθανῶν, τοὺς ἰδίους υἱοὺς παρ᾽ ἐλπίδας ἀναγνωρίσας,
Ῥέμον καὶ Ῥωωμύλον, ἐπεθούλευσε κατὰ τοῦ ἰδίου ἆδελ-

φοῦ περὶ ἀναιρέσεως. Ὁ xal γέχονεν. Μεταπεμφά-

* A —- v é A 4 LÀ A
μενοι γαρ τοὺς νομεῖς, ὥρμησαν ἐπὶ τὰ βασίλεια, xat.

ἐντὸς τῶν θυρῶν εἰσεθιάσαντο, καὶ [ τοὺς ] ὑφισταμέ-
νους ἀνήρουν, ὕστερον δὲ καὶ αὐτὸν τὸν Αμόλιον.

[ ΕΚ BIBA. A'—M'. ]

VM. "Ότι Ὁστιλίου τοῦ ὑπάτου παραγενηθέντος ix
"Pour ci; πειρον, Θεόδοτος x«l Φιλόστρατος, οἱ
μάλιστα Περαίζοντες, ἐπεθάλοντο τῷ βασιλεῖ παραδοῦ -
ναιτὸν ὕπατον. Μεταπεμπομένων δὲ αὐτῶν τὸν Περσέα
xac τάχος., 6 μὲν Ὁστίλιος (1) λαθὼν ὑποψίαν μετῆλθε
νυχτὸς, 6 δὲ Περσεὺς ὑστερηχὼς τῶν καιρῶν, τῆς περὶ
τὸν ὕπατον συλλήψεως ἀπέτυγεγ.

VH. "Οτι τῶν φίλων ἡτολεμαίου Διονύσιος ὅ χα"
λούμενος Πετοσάραπις (1) ἐπεχείρησεν ἐξιδιοποιεῖσθαι
τὰ πράγματα" παρὸ xai τῇ βασιλείᾳ μεγάλους χινδύ.
νους περιέστησεν: ἰσχύων γὰρ μάλιστα τῶν περὶ τὰν
αὐλὴν xai πάντων Αἰγυπτίων προέχων, ἐν τοῖς χατὰ
πόλεμον χινδύνοις χατεφρόνησε τῶν βασιλέων ἀμφοτέ-
pev διά τε τὴν ἡλικίαν καὶ τὴν ἀπειρίαν' προσποιηθεὶς
δὲ ὑπὸ τοῦ πρεσθυτέρου παραχεχλησθαι πρὸς φόνον ἐμφύ-
λιον, διέδωχε λόγον εἰς τὰ πλήθη, φάσχων ἐπιθουλεύε-
σθαι τὸν νεώτερον Πτολεμαῖον ὑπὸ τοῦ ἀδελφοῦ. Συν-
ὁραμόντος δὲ τοῦ πλήθους εἷς τὸ στάδιον, xal πάντων
παροξυνθέντων ἐπὶ τοσοῦτον (2) ὥστε ἐπιχειρεῖν ἀνε-

(E LIBRO VIII.)

VI. Numitor, quem ipse frater Amulius Albanis imperans
regno exuerat, quum filios suos Romulum et Remum pra-
er spem recuperasset , fratrem ex insidiis tollere instituit.
Idque factum est. Nam Romulus et Remus cum pastori-
bus , quos auxilio advocaverant , regiam adorti fractisque
portis ingressi , resistentes custodes et deinde ipsum etiam
Amulium interfecerunt.

[E LIBRIS XXX-XL.]

VII. Hostilio consule Roma in Epirum profecto , Theodo-
tus et Philostratus, Persei partibus addictissimi, regi tra-
dere consulem voluerunt. Confestim igilur Perseum arces.
sunt. Verum Hostilius, suborta rei suspicione , noctu clam

abscessit , ac Perseus sero veniens comprehendendi consulis

opportunitatem amisit.

ΥΠΙ. Dionysius, quem Petosarapin vocant, unus ex amicis
Ptolemai, summam rerum ad se pertrahere constituit.
Unde in magna regiam potestatem discrimina conjecit.
Etenim inter aulicos pollens quam plurimum omniumque
AEgyptiorum facile princeps, in periculis bellicis contempsit
regem utrumque ob juventutem et imperitiam. Tum igitur
simulabat se a Ptolemaeo seniore ad codem civilem provo-
catum esse, ac rumorem inter vulgus spargebat de insidiis
quz juniori Ptolemaeo a fratre struerentur. Ad lac con-
cursante in stadium multitudine, adeo cuncti exacerbati sunt,
ut seniorem fratrem de medio tollere et juniori tradere re-

γι. Fol. 180,5 — 10 r. — στερηθεὶς] στεριθεὶς codex. In fine fragmenti de meo addidi. vocem «ov; uncinis distin-
ctam. €f. Diodor. (VIL, 3a, 12) ap. Euseb. Chron. p. 212. »

VII. Fol. 180, 11—16 r. Uberius rem narrat Polybius ( Exc. Val. XXVII, 14), quem in posteriore hac operis sui
parle exscribere solet Diodorus. Aulus Hostilius ( consul Ol. 152; 3. 170.) in Thessaliam ad exercitum profecturus in
Epirum venerat, ubi apud Nestorem diversatus est. Is quid molirentur Theodotus et Philostratus odoratus, hospiti rem
indicavit, qui confestim itinere per Epirum relicto, navi Anticyram vectus indeque in Thessaliam solvens periculum
evasit. Fragmentum ponendum post cap. V lib. XXX. Ceterum Excerpta Constantiniana multo uheriora fuisse, nec ut
Nostrum illorum Excerptorum abbreviatorem a lib. VIL ad XXX librum Diodori transiluise patet. — 16 μὲν Ὁστί-
λτος] 6 δὲ ἀστίλιος codex.

γι. Fol. 180, 16 r. — 180, 16 v. — 1. Πετοσάραπις]5ίο pro πετοσάρατης scripsi ad similitudinem nominis lIls-
τόσιρις, aliorum. Pet vel peten significat pertinens ad : ita ut Pelosarapis sit pertinens ad Sarapin , que est interpre-
tatio grarci nominis Διονύσιος. Pro Sarapi , utpote deo infero, poni etiam potuit Amen/es ; quo nomine Dionysus graecus
exprimitur in inscriptione ( Letronne, Inscriptions gr. et lat, de l'Égypte, 1, 390) , ubi : Πετεμπαμέντει τῷ καὶ Διο-
νύσῳ, Ι]ετενσήτει τῷ xai Ἑρμῆ κτλ. Ceterum de Dionysio hoc aliunde non constat. Ptolemzos intellige filios Epiphanis ,
Philometorem et Euergeten 11 sive Physconem. Ex verbis χατεφρόνησε τῶν βασιλέων ἀμφοτέρων et ἀμφότεροι βασιλικὰς &va.
1a60vtec στολὰς, colligitur de illis temporibus agi, quibus junctim fratres regnabant. Verba ἐγχειρίσαι δὲ τῷ νεωτέρῳ τὸν
βασιλείαν ita interpretanda sunt, ut Alexandrini occiso Philometore ad unum Pliysconem regnum transferre voluisse di-
cantur. Ac similiter statuendum de verbis : παραλαμόάνειν ἐχέλευσε τὸ διάδηµα κτλ. Porphyrius ap. Euseb. p. 116 ed. Mai
(cf. Clinton. F. H. tom. Η{, p. 319. 386; Letronnius |. |. tom. I, p. 19 sqq. ) fratres junctim regnasse testatur a Phi-
lomeloris regni anno duodecimo usque ad decimum septimum, sive ab Olymp. 152, 3—153, 4. 170—165 a. C. Idem sex
auBoruüm spatium nobis concedunt fragmenta V11 et 1X , quorum illud ad an. 170 , hoc ad an. 165 pertinet.Ceterum per
annos 170-168 revera unus Physcon frater minor regnavit, quem Alexandrini , postquam Philometor inter Casium montem
εἰ Pelusium ab Antiocho Epiphane prclío victus erat , regem sibi constituerant (170). Tum Philometor vi recuperare
regnum, instigante et juvante Antiocho, tentavit. Mox quum Philometor et Physcon et ipsi Alexandrini consilia Antiocli,
utpole /Egypli rezuum aflectantis, perspexissent, de pace inter fratres convenit, et Alexandriam reversus Philometor
una cum Physcone regnavit ( an. 163 ). Quando ortasit discordia, qua effectum est ut ( Ol. 153, 4. 2$3 ) Philometor a frate
n-inore regno pelleretur ( Diodor. XXXI , 18) , dicere non habeo. Inter fautores ejus ipsum nostrum Dionysium numerare
licet. Quae de eo narrantur referenda sunt ad an. 167 vel 166. Fragmentum inseruerim post lib. XXXI, c. 15. — 2. το”

x EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ AIOAQPOY ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ.

λεῖν (3) μὲν τὸν πρεσθύτερον, ἐγχειρίσαι δὲ τῷ νεωτέρῳ
τὴν βασιλείαν, ἀπαγγελθείσης δὲ τῆς ταραγῆς εἷς τὴν a-
λὴν, ὁ βασιλεὺς μεταπεμψάµενος τὸν ἀδελφὸν ἀπελογεῖτο
μετὰ δαχρύων, μὴ πιστεύειν τῷ τὴν βασιλείαν ἐπιχει-
ροῦντι σφετερίσασθαι, xal τῆς ἀμφοτέρων ἡλιχίας χα-
ταπεφρανηχκότι’ el 9. ἔτι διστάζων τῇ διανοία φοθήται,
παραλαμθάνειν αὐτὸν ἐχέλευσε xal τὸ διάδημα xal τὴν
ἁρχήν. Τ αχὺ δὲ τοῦ µειραχίου τὸν ἀδελφὸν ἀπολύοντος
τῆς ὑποψίας, ἀμφότεροι βασιλικὰς ἀναλαθόντες στολὰς
ἐξῆλθον εἰς τὸ πλῆθος, φανερὸν ποιοῦντες πᾶσιν, ὡς
ὁμονοοῦσιν. ὍὉ δὲ Διονύσιος ἀποτυχὼν τῆς ἐπιθολῆς
ἐκποδὼν ἑαυτὸν ἐποίησε. [Καὶ τὸ μὲν πρῶτον διαπεµ-
πόµενος ἔπειθε τῶν στρατιωτῶν τοὺς οἰχείους ἀποστά-
σεως χοινωνεῖν τῶν ἐλπίδων: εἶτα elc Ελευσὶν (4) dva-
χωρήσας προσεδέχετο τοὺς νεωτερίζειν προαιρουµένους,
xal τῶν ταραχωδῶν στρατιωτῶν ἁθροισθέντας (5) tlc
τετρακισχιλίους. *O δὲ βασιλεὺς ἐπ᾽ αὐτοὺς στρατεύσας
xai νιχήσας xal τοὺς μὲν ἀνελὼν τοὺς δὲ διώξας, συνη”
νάγχασε τὸν Διονύσιον γυμνὸν διανήξασθαι τὸ ῥεῖθρον
τοῦ ποταμοῦ, xal τὴν ἀναχώρησιν εἰς τοὺς Αἰγυπτίους
ποιησάµενον ἀνασείεν τὰ πλήθη πρὸς ἀπόστασιν.
Δραστιχὸς δὲ Ov xoi μεγάλης ἀποδοχῆς τετευχὼς παρ)
αὐτοῖς Αἰγυπτίοις ταχὺ πολλοὺς ἔσχε τοὺς κοινοπραγεῖν
βουλοµένους,

ΙΧ. "Oc Ἀρταξίας 6 τῆς Αρμενίας βασιλεὺς,
ἀποστὰς Αντιόχου, πὀλιν ἔχτισεν ἐπώνυμον ἑαυτοῦ,
καὶ δυνάμεις ἀδρὰς συνήγαγεν. 'O δὲ Αντίοχος ἰσχύων
xac' ἐχείνους τοὺς χρόνους ὡς οὖδεὶς τῶν ἄλλων βασι-
λέων, ἑστράτευσεν ἐπ᾽ αὐτὸν, καὶ νικήσας ἠνάγχασε
ποιεῖν τὸ προσταττόµενον.

X. Ὅτι πάλιν ἄλλη κίνησις συνέστη κατὰ τὴν Θη-
θαΐδα, ἐμπεσούσης ὁρμῆς τοῖς πλήθεσι πρὸς ἀπόστα-
σιν. “Ὅ δὲ βασιλεὺς Πτολεμαῖος ἀναζεύξας ἐπ᾽ αὐτοὺς
μετὰ πολλῆς δυνάµεως, τὰ μὲν ἄλλα µέρη τῆς Θηθαϊ-
δος ῥαδίως προσηγάγετο' τῆς δὲ (1) καλουµένης Πανῶν
πόλεως βεθηχυίας ἐπί τινος (2) ἁρχαίου χώματος, xal
δοχούσης ὀχυρᾶς εἶναι ἐκ δυσπροσίτου, συνέόραµον
εἰς ταύτην οἱ πρακτικώτατοι τῶν ἀφεστηχότων. Πτο-

giam potestatem molirentur. Cujus tumultus nuntio in
aulam perlato, rex arcessito fratri se purgavit, multis la-
crimis precans ne fidem haberet verbis ejus, qui despecta
utriusque juventute, sibi vindicare regnum studeret. Quodsi
vero metus adhuc et dubitatio aliqua menti inbzreret, dia-
dema ípsum summumque imperium assumere juesit. Sed
statim puerulo a suspicionis crimine fratrem absolvente ,
ambo veste reyía induti in vulgus prodeunt, eoque palam
faciunt omnibus se concordes esse. Sic Dionysius ausis
suis excidens e conspectu se subducit. Ac primum quidem
milites quos ad rem idoneos esse putaret, arcessebat, iisque
persuadebat, ut communes haberent spes defectionis.
Deinde Eleusin se recipiens adjungebat sibi studiosos rerum
novarum atque milites seditiosos, quorum ad quattuor mil-
lia congregati sunt. Rex autem educto contra eos exercitu
prelioque victor, hoste partim occiso partim in fugam con-
verso , ipsum eliam Dionysium eo redegit , ut Nitum fluvium
nudus natando trajiceret et in superiora Egypti sereciperet.
Htc quoque ad defectionem Dionysius plebem excitavit , et
quonfam vir erat strenuus magnaque ab ipsis /Egyptiis be-
nevolentia excipiebatur, brevi multos sibi consiliorum socios
comparavit.

1X. Artaxias qui quum ab Antiocho M defecisset, rex
Armenic factus est, urbem sibi cognominem condidit ,
multasque copias collegit. Antiochus ( Epiphanes) vero, tuuc
temporis potentia reliquis regibus omnibus superior, expe-
ditionem contra eum suscepit victumque facere imperata
coegit.

X. Rursus alia seditio conflata est in Thebaide, defectio-
nis impetu multitudinem corripiente. Cujus compescende
caussa multis cum copiis profectus Ptolem:zus reliquas qui-
dem partes Thebaidis facili negotio ad obedientiam redunit ;
Panopolis autem, urbs in aggere quodam antiquo sita, quum
propter aditus difficultatem bene munita esse videretur, in
hanc strenuissimi quique defectorum sese receperunt. Pto-

σοῦτ ον] τοσούτων cod. — 3. ἀνελεῖν ] &velet cod. — 4. elc Ἐλενσὶν ] εἰςελεῦσιν cod. Eleusis est χωμύδριον Ἀλεξανδρείας,
ut Suidas ait v. Καλλίμαχος. Meminit loci etiam Livius XLV, 12 : Ad Eleusinem transgresso ( Antiocho Epiphani), qui
locus quattuor millia ab Alexandria abest, legati Romani occurrunt. — 5. ἀθροισθέντας ] ἀθροισθέντων cod.

ΙΧ. Fol. 180, 17—21 v. --Ἀρταξίας] cod. Ἀρτάξης, quod defendere possis loco Plutarchi in Lucull. c. 31, ubi Ap-
τάξα, Ἀρτάξαν. Verum Αρταξίας est apud Strabon. ΧΙ, p. 528, Appian. Syr. 45. 66, et Polybium XXVI , 6, 12 et ap.
ipsum Diodorum fragm. XIV. Artaxias, Antiochi Magni in Armenia praefectus, rege a Romanis victo ( 190 a. C. ), defecit ,
et Hannibalis, uti dicunt , consilio Artaxata urbem ad Araxam condidit ( Strabo et Plutarch. |. |.). Regem qui Artaxiam
imperata facere coegit , intellige Antiochum Epiphanem, de quo Appian. Syr. 45, p. 197 ed. Didot. : Ἐστράτευσε δὲ xai ἐπὶ
Ἀρταξίαν τὸν 'Apueviov βασιλέα, καὶ αὐτὸν ἑλὼν ἐτελεύτησεν. Cf.idem ib. c. 66. Ceterum de capto Artaxia apud Diodorum
nihil , &ed de impera/a facere coacto. Quodsi igitur vere captus est , dein dimissus esse ab Antiocho putari debet. Sed
complura in Syriacis Appiani parum accurate tradi viri docti queruntur. Mortuus est Antiochus anno 149 cerae Seleucid.
( Maccab. 1, 6, 16. Joseph. A. J. XII, 9, 2), sive Ol. 161, 1. 164 a. C. (anno exeunte). Expeditionem πρὸς τοὺς ἄνω
σατράπας suscepit an. 147 aerae Sel. ( Maccab. 1, 3 37. Joseph. XII , 7, 2). Fragmentum assignamus àn. 165. Ad annum
164 ne descendamus , impediunt fragm. sequentia. Inserendum post lib. XXXI cap. 17.

X. Fol. 180, 21 v. — 181,1 r. — 1. τῆς δὲ] xai τῆς καλ. codex. — 2. Παν ῶν...τινος] Πάνων πόλεως βεθηκίαν
σίτινο codex , cujus in margine crux corruptelam notans. {]ανῶν πόλις scribitur etiam apud Strabon. p. 813 : Πανῶν πόλις,
λινουργῶν xxi λιθουργῶν κατοικία παλαιά. Apud Diodor. ΓΕ, 18 et Stephanum Byz. legitur Πανὸς πόλις; ap. Ptolemceum
Πανόπολις. Nomen urbis /Fgyptiuni, sec. Diodor. 1l. l. Χεμμὼ, vel utait Herodotas IE, 91, Χέμμις; nunc Akhenyn sive
Akhmim. De situ ejus el ruinis vide quos laudant Baelir. ad Herodotum |. l.; Forbiger. 441. Geogr. 11, p. 789. Quibus addc

EXCERPTA EX HISTORIA ΡΙΟΡΟΗΙ SICULI.

λεμαῖος δὲ [χαίπερ Ἱτήν τε ἀπόνοιαν ἐγ[νοήσας ] Αἰγυ -
πτίων (3) xol τοῦ τόπου τὴν ὀχυρότητα , συνίστατο πο-
λιορχίαν xal πᾶσαν καχοπάθειαν ὑπομείνας ἐκράτησε
τῆς πόλεως: xal χολάσας τοὺς αἰτίους ἐπανῆλθεν elc
Ἀλεξάνδρειαν.

XI. Ὅτι μετὰ τὴν Γιμοθέου (1) ἀναίρεσιν τὰ πλήθη "
καὶ (3) τῷ βασιλεῖ δυσχεραίνοντες χατὰ τὴν Ἀλεξάν-
δρειαν ἐπὶ τοῖς τετολμημένοις κατὰ τἀδελφοῦ, τήν τε
θεραπείαν τὴν βασιλικὴν περιέσπασαν xal τὸν πρεσθύ -
τερον Ε[τολεμαῖον ἐκ τῆς Κύπρου µετεπέµποντο.

XII. "Ox τῆς Κομμαγηνῆς ἐπιστάτης Πτολεμαῖος,

XI
lemieus quanquam reputabat secum et oppidanorum per-
ditam audaciam et loci firmitatem , tamen obsidionem insti-
tuit, et nullas non molestias perdurans tandem urbe potitus
est , punitisque defectionis auctoribus rediit Alexandriam.
ΧΙ. Post czedem Timothei populus Alexandrie irascens
regi propter ea qu: contra fratrem ausus erat, regia mi-

nisteria ei ademerunt et seniorem Ptolemaum e Cypro revo-
carunt.

XII. Commagensze pri»efectus Ptolemius jam prius Syriz

ἔτι μὴν xal πρότερον χαταφρονῄσας τῶν Συριαχῶν
βασιλέων, ἀποστάτης ἐγένετο, xal διὰ τοὺς ἰδίους ἐχεί-
νων περιεσπασµένων, ἀδεῶς τῆς χώρας ἑδυνάστευσε,
μάλιστα πιστεύων ταῖς τῶν τόπων ὀχυρότησιν' καὶ οὗ
χαρπούμενος τῇ πλεονεξίᾳ ταύτῃ, συναγαγὼν δύναμιν
ἐνέθαλεν cl; τὴν χαλουµένην Μελιτηνὴν, οὖσαν τῆς,
Καππαδοχίας xal τεταγµένην ὑπὸ Ἀριαράθην, xal
τοὺς εὐθέτους πραχατέλαθε τόπους. Στρατεύσαντος
δὲ ἐπ᾽ αὐτὸν μετὰ mo), δυνάμεως Ἀριαράθου, ἀνε-
χώρησεν εἷς τὴν Ἰδίαν ἐπαρχίαν.

XIII. “Ότι γνωσθείσης τῆς πρὸς Δημήτριον ἆλλο-
τριότητος τῶν Ῥωμαίων, συνέθη μὴ µόνον τοὺς ἄλλους
βασιλεῖς χαταφρονῆσαι τῆς αὐτοῦ βασιλείας, ἀλλὰ καί
τινας τῶν Ur? αὐτὸν τεταγµένων σατραπῶν' ὧν ἦν ἐπι-
φανέστατος Τίμαρχος. "Hv δὲ οὗτος τὸ μὲν γένος

regum aucíorilatem contemnens defecit, et illis circa
suas in Syria res distractis, locorumque maxime fidens
munimentis, secure principatum regionis tenebat. Neque
vero hisce commodis contentus , collectis copiis in Melitenen
quam vocant Cappodocis regionem Ariaratha subjectam
invasit et loca situ idonea preoccupavit. Verum Ariara-
the magnum contra eum exercitum educente, in suam
regressus est provinciam.

XIII. Ubi compertum erat senatum Romanum alieno a
Demetrio animo esse, accidit ut non reliqui modo reges
potestatem ejus regiam contemnerent, sed subditorum etiam
nonnullí satraparum. Quorum princeps erat Timarchus,

Letronnium in Journ. d. sav. 1840, p. 608. — 3. ἐννοήσας] ἐν codex. Addidi καίπερ. Possis eliam ἐν οὐδενὶ λόγῳ ποιου-
µενος τῶν Aly. vel talequid. Seditionem hanc exarsisse puto anno post eam, quam Dionysius excitaverat (fragm. Vlil).
Tribuenda anno 165. Ptolemzus n. ). intelligendus est Philometor, qui exeunte hoc anno vel initio anni sequentis a Phy-
scone regno ejectus est. Ceterum quum e nostro loco liqueat Ptolemzeum circa an. 165 bellum gessisse in /Egypto supe-
riore, et quum in Παρεμόολῇ oppido ( Tebot Agyptiace, Debout hodie ) ad Nili ripam occidentalem paullo supra Philen sito,
Ptolemaeus Philometor πρόπυλον templi dedicaverit, in quo νερο exstabat inscriptio ( Letronne |. 1. I, p. 18) : Ὑπὲρ βασι-
λέως Πτολεμ[αίου καὶ βα]σιλίσσης Κλεοπάτρας [τῆς βασιλέως ἁδελφῆς] καὶ γυναικὸς θεῶν [Φιλομητόρ]ων, Ἴσιδι xai [Ὁ [ίριδι
xoi τοῖς συννάοις θεοῖς], quam inscriptionem ad annum 1065 referendam esse Letronnius demonstravit : veri sane similli-
mum est , propylum istud pro reportata de rebellibus victoria dedicatum, atque praesidium oppido ad arcendos JEthiopes ,
rebellium fortasse socios , tunc esse impositum , denique 7εδοί oppidum hinc traxisse nomen Παρεμθολῆς, Haud ita longe
a Panopoli sita est Antzeopolis , ubi item pronaum Antzeo dedicavit Philometor, eodem fere, ut Letronnio ( 1. |. p. 94 8qq. )
videtur, tempore. De hac igitur eodem modo ac de altera dedicatione statuerim.

XL Fol. 181,1—5 r.—1. Τιμοθέου ]τοῦ µοθέου codex. Timotheus a Physcone interfectus procul dubio idem est
eum eo, quem Ptolemeus Philometor de Colesyria cum Antioclio Epiphane contendens ( 171 a. C. ) Romam legatum mise-
rat. De nece ejus aliunde non constat. Neque illud traditur, quod ex h. 1. colligitur, Philometorem a Physcone pulsum in
Cyprum se contulisse. Omnino nonnisi paucissima de his accepimus. Livius Epit. lib. 46 : Ptolemaeus Egypti sex pulsus
regno α minore fratre, missis ad eum (ad M. JEmilium Lepidum senatus principem ) legatis , restitutus est. Porphy-
rius ap. Euseb. Chron. p. 116 : Ἀφαιρεθέντα γὰρ τῆς ἀρχῆς τὸν πρεσθύτερον ὑπὸ τοῦ νεωτέρον χατάγονσιν οἱ Ῥωμαῖοι. Diodorus
( XXXI, 18) et Valerius Maximus ( V, 1, {) ipsum Ptolemaeum misero habitu Romam venisse tradunt. Reditum ejus in /Egy -
ptum prater nominis Romani auctoritatem etiam flagitia Physconis accelerasse n. |. docemur. Quo tempore ab Alexandrinis
e Cypro revocatus est, Roma jam redierit. In regnum reversus Philometor culpam fratri condonavit Cyrenasque concessit
( Polyb. XXXI, 18, 4, XL, 12; Liv. Epit. 47 ). Pertinet res ad an. 164 a. C. Fragmentum collocandum post antecedens.
Que ap. Diodor. XXXI, 33 leguntur, non pertinent ad hsec tempora , verum ad bellum an. 156 inter fratres gestum, quod
Physcon Cyrenarum regno continere se noluisset. — 2. Aut excidit aliquid post v. πλήθο, aut delenda est particula καὶ.

XII. Fol. 181, 5 —13r. De bis aliunde nihil constat. Pro Μελιτηνὴ codex Μελιτινή. Cappadocise rex aut Ariarathes 1V
( 220 — 163 exeunt. a. C. ) aut Ariarathes V ( 163 — 133 a. C. ). Probabile est Ptolemseum defecisse turbulentis illis tem-
poribus , qu» mortem Antiochi Epiphanis ( 164 a. C. ) sub Antiocho Eupatore puerulo in Syria subsecuta sunt. Itaque Aria-
rathem íntellexerim eum qui anno 163 Cappadocis regnum suscepit. Eidem anno vel sequenti fragmentum nostrum ad-
scribendum est. |

ΧΙΙ. Fol. 181,14. —181, 5 v. Anu. 7 p1ov] Intellige Demetrium Soterem, Seleuci Philopatoris filium, qui obses Ro-
mae detinebatur. Is quo tempore Antiochus Eupator in Syria Epiphani patri successit, a senatu petiit, ut in regnum, ad
ipsum potius quam ad Antiochi filium pertinens, a Romanis constitueretur. Verum non obsecundavit , sed obsidem porro
etiam Romae detinendum esse senatus censuit; nam magis conducere rebus suis videbat, penes Antiochum puerulum
quam penes Demetrium adolescentem sirenuum regiam in Syria esse potestatem ( Polyb. XXXI, 12; Appian. Syr. 46).

Xt

Μιλήσιος, Ἀντιόχου δὲ τοῦ προθεθασιλευκότος φίλος,
ὃς πολλάκις εἰς τὴν Ῥώμην ἐξαπεσταλμένος πρεσθευ-
τὺς πολλὰ xax& διειργάσατο τὴν σύγκλητον’ χρημάτων
γὰρ πλῆθος χοµίζων ἐδωροδόχει τοὺς συγχλητικοὺς καὶ
μάλιστα τοὺς τοῖς βίοις ἀσθενεῖς ὑπερθαλλόμενος ταῖς
δόσεσιν ἐδελέαζεν. Διὰ δὲ τοῦ τοιούτου τρόπου πολ-
λοὺς ἐξιδιαζόμενος καὶ διδοὺς ὑποθέσεις ἀλλοτρίας τῆς
Ῥωμαίων αἱρέσεως, ἐλυμήνατο τὸ συνέδριον, συµπράτ-
τοντος Ἡραχλείδου τἀδελφοῦ, πάντων ὄντος εὐφνεστᾶ-
του πρὸς ταύτην τὴν γρείαν. — "l'io δὲ αὐτῷ τρόπῳ κατὰ
τὸν ἐνεστῶτα χαιρον σατράπης Μηδίας χατήντησεν «ic
τὴν Ῥώμην, καὶ πολλὰ τοῦ Δημητρίου κατηγορήσας
ἔπεισε τὴν σύγκλητον δόγμα περὶ αὐτοῦ θέσθαι τοιοῦ-
tov: Τιμάρχῳ " Évexev " αὐτῶν βασιλέα εἶναι (2). Ὁ δὲ
ἐπαρθεὶς τῷ δόγµατι συνεστήσατο κατὰ τὴν Μγηδίαν

ΕΚ ΤΗΣ IXTOPIAZ AIOAQPOY ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ.

Milesius genere, familiaris regis praecedenlis, pro quo οα--
pius legationes ad Romanos obiens ingentem calamitatem in
senatum intulerat. Nam magna vi pecunis instructus se-
natum corrumpebat, εί eos inaxime quibus res erat tenuis
donis cumulans inescabat.
conciliasset , et sentiendi agendique principia à Romanorum
institutis aliena introduxisset , integritatem senatus vitiare
ceperat , adjuvante Heraclide fratre, viro ad ejusmodi ne-

Quo pacto quum multos sibi

gotium omnium maxime idoneo. Similiter círca haec quo-
que tempora iste Medic satrapa, Romam profectus, mul

lisque Demetrium criminibus onerans, persuasit senatui ,
ut decretum sibi scriberetur hunc in modum : « Senatus
Timarcho regiam in Media potestatem habere permisit. »

στρατόπεδον ἀξιόλογον" ἐποιήσατο δὲ xal συμμαχίαν
χατὰ Δημητρίου πρὸς Ἀρταζίαν (8) τὸν βασιλέα Ἄρμε-
γίας’ ἔτι δὲ τὰ πρόσχωρα τῶν ἐθνῶν καταπληξάµενος
διὰ τὸ βάρος τῆς δυνάµεως, xai πολλοὺς ὑπηχόους
ποιήσας ὥρμησεν ἐπὶ τὸ Ζεῦγμα, xoi τέλος τῆς βασι-
λείας ἐγχρατὴς ἐγένετο,

XIV. "Ow Εὐμένης 6 βασιλεὺς ἐπὶ τῇ χατὰ τὸν
Ἀριαράθην ἐχπτώσει (1) βαρυνόμενος (2), καὶ διὰ τῆς
ἰδίας ἀφορμῆς σπεύδων ἀμύνασθαι τὸν Δημήτριον,
μετεπέμψατο μειραχίσχον τινὰ, τὴν ὅμοιότητα τῆς ὄψεως
καὶ τὴν ἡλιχίαν (3) ὁμοίαν ἔχοντα χαθ᾽ ὑπερθολὴν 'Av-
τιόχῳ τῷ πρότερον βεθασιλευχότι τῆς Συρίας. Διέ-

Hoc elatus decreto, exercitum haud mediocrem in Media
«ollegit, et contra Demetrium societatem cum Arfaxia Ar-
menie rege contraxit, et finitimis populis copiarum mole
perterritis, multis etiam in potestatem redactis, Zeugma
versus tetendit, ac postremum regno potitus est.

XIV. Eumenes ( Attalus) rex Ariarathen regno pulsum
graviter ferens et motu proprio ulcisci Demetrium studens ,
arcessit puerum quendam , qui quum oris specie Antiocho
( Eupalori ), priori regi Syrie, simillimus et ejusdem fere
celatis esset , Smyrnae degens se filium Antiochi ( Epipha-

Hsc est illa, quam Diodorus dicit, τῶν 'Prupatev πρὸς Δημήτριον ἀλλοτριότης. At. Demetrius clam Roma aufugit
(an. 162 exeunte), et Antiocho ejusque tutore Lysia interfectis, regno potitus est ( Polyb. XII, 19 sqq. ; Appian. 47;
Liv. Ep. 46; Justin. XXXIV, 3; Maccab. 1, 7. 1I, 14; Joseph. Aut. Jud. XII, 10, 1). Deinde Timarcho rebelle devicto in
imperio confirmatus Romam legationem misit. Appianus Syr. c. 47 : Kai δεξαµένων αὐτὸν (τὸν Δημήτριον) ἀσμένως τῶν Xo-
gov, Tjoxe , τόν τε Λυσίαν xai τὸ παιδίον én* αὐτῷ διαφθείρας, καὶ Πρακλείδην ἐκθαλὼν, xai Τίμαρχον ἐπανιστάμενον ἀνελὼν,
καὶ τἆλλα πονήρως τῆς Βαθνλῶνος ἡγούμενον ' ἐφ᾽ ᾧ καὶ Σωτὴρ, ἁρξαμένων τῶν Βαθνλωνίων, ὠνομάσθη. Κρατννάµενος
δὲ τὴν ἀρχὴν ὁ Δημήτριος στἐφανόν τε Ῥωμαίοις ἀπὸ γρυσῶν µυρίων, χαριστήριον τῆς ποτε παρ) αὐτοῖς ὁμηρείας, ἔπεμψε
κτλ. Legalionem hanc etiam ex Polybio ( XXXII, 6), quem Diodorus (ΧΧΧΙ, 29) exscripsit , novimus. Missa esse dicitur
κατὰ τὴν ϱνε Ολυμπιάδα («45 2. C.). Igitur quae nostro fragmento traduntur, quum inter fugam Dennetrii οἱ lega-
tionem esse debeant media, ad annum 161 pertinuerint, eaque in edilis Diodori inseruerim post lib. XXXI, c. 27. De
Timarcho et Heraclida przeter allata apud Appianum c. 45 leguntur heec : Σνρίας xai τῶν περὶ αὐτὴν ἐθνῶν ἐγχρατῶς Yoy €
( Antiochus Epiphanes ), σατράπην μὲν ἔχων ἐν Βαθυλῶνι Τίμαρχον, ἐπὶ δὲ ταῖς προσόδοις Ἡρακλείδην, ἀδελφὼ μὲν ἀλλήλοιν,
άμφω δὲ αὐτοῦ γενοµένω παιδικά. Heraclides noster idem est cum eo, quem Antiochus Romam legatum miserat ( Rolyb.
XAVIIT, 1,1 et 18,1), et qui postea ( a Demetrio ejectus) Romam venit cum Laodice et Alexandro Bala, quem pro filio
Antiochi Epiphanis venditans Demetrio Soteri opposuit. V. Polyb. XXXIÍl, 16, 14 , ubi verba : ποιούµενος δὲ τὴν παρεπιδη-
μίαν μετὰ τερατείας ἅμα xai καχουργίας ἐνεχρόνιζε, χατασχεναζόµενος τὰ περὶ τὴν σύγχλητον, optime concinunt cum iis quae
Diodorus de indole Heraclidis refert. Ceterum quum Timarchus Milesius sit, nescio an oriundus fuerit ab Timarcho Mi-
lesio, cujus tyrannidem Antiochus Deus everterat ( Appian. Syr. 65). — 2. Locus corruptus. Verti : ( $ σύγχλητος] Τιμάρχῳ
ἔδωχεν Μηδῶν βασιλέ« εἶναι. At plura. excidisse videntur. — 3. Artaxias probabiliter idem est cum eo, qui fr. VIIt ine-
moratur.

XIV. Fol. 181,6 — 26 v. 1. Ἀριαράθον ἐκπτώσει] Ariarathes V Philopator (163 — 130 a. C.) , quum Demetrii
affinitatem et amicitiam ex voluntate Senatus R. recusasset , regno spoliatus est a Demetrio, qui Holophernem , ab Ariara-
the fratre ejectum , in Cappadociam reduxit. Pulsus Ariarathes Romam se contulit ( cf. fr. XIV; Diodor. XXXI, 28. 32;
Polyb. H£, 5, 2. XXXII, 20; Justin. XXXV, 1; Appian. Syr. 47 ) estate anni 158, sed vere demum anni sequentis ,
παρειληφότων τὰς ἀρχὰς τῶν περὶ τὸν Σέξτον Ἰούλιον, senatum adire potuit. Hzc accurate, uti solet, Polybius XXXI, 20
( cf. Clinton. ad an. 157 ). Probabile igitur Ariarathen regno pulsum esse vere anni 158 vel exeunteanno 159. Huic vero anno
159 Clintonus ( tom. 11, p. 406) mortem Eumenis 11 et initium rcgni Attali Il assignat, recte utique. Itaque vix otium
erat Eumeni ad subornandum Alexandrum. Quare aut (ides non est testimoniis, quibus Clintoni supputatio nititur, aut
contra quam verisimile est ad annum 160 Ariaratlie fuga referenda, aut denique erravit ve! Diodorus vel ejus excerptor, pro
Attalo ponens fratrem ejus Eumenem, de quo in proxime antecedentibus sermo fuerit. Quod postremum posui, verum esse
ex iis colligis, quie in seqq. leguntur hocce : σννεπιληφθεὶς δὲ Ev τισι στενοχωρ. ὑπ᾿ Εὐύμενους τοῦ τότε βασιλέως. lIgitut
quo tempore puerum Ophanes recepit , non amplius erat rex Eumenes. Huc accedit quod apud alios scriptores in hac re non
Eumenis, sed A(tali mentio fiat. — 2. 8a ev vóp.evos ] Attalus Stratonicen filiam Ariarathie uxorem habebat. Strabo XIII,

EXCERPTA EX HISTORIA DIODORI SICULI. XI

τριρε ὃ' οὗτος ἐν Σμύρνη διαθ εθαιούµενος ἑαυτὸν Ἂν-
τιόχου τοῦ βασιλέως υἱὸν εἶναι, xal παρὰ πολλοῖς
πιστευόµενος διὰ τὴν ὁμοιότητα. Ὡς δὲ παρεγένετο
εἰς Πέργαμον, ἐκόσμησεν (4) αὐτὸν διαδήµατι xal τῇ
Aet? προσηχούση βασιλέως περικοπῃ. Καὶ πρός
τινα τῶν Κιλίχων ἔπεμψεν ὀνομαζόμενον (6) ᾿Ὀφάνην.
Οὗτος δὲ £x τινος αἰτίας προσχόψας μὲν τῷ Δημη-
τρίῳ, συνεπιληφθεὶς (e) δὲ £v τισι στενογωρουµένοις
χαιροῖς ὑπ᾿ Εὐμένους τοῦ τότε βασιλέως, κατὰ λόγον
πρὸς ὃν μὲν ἀλλοτρίως διέχειτο͵ πρὸς ὃν δὲ φιλαν-
θρώπως. εἰς δὲ χωρίον τῆς Κιλικίας δεξάµενος τὸν
µειραχίσχον, διεδίδου λόγους sic τὴν Συρίαν, ὡς µέλ-
λοντος ἐπὶ τὴν πατρῴαν ἀρχὴν κατιέναι τοῦ µειρακί--
σχου σὺν ἰδίῳ χαιρῷ. Οἱ δὲ κατὰ τὴν Συρίαν ὄχλοι ταῖς
ἐπὶ τῶν ποοτέρων βασιλέων φιλανθρώποις ἐντεύξεσι
βαρέως ἔγερον τοῦ Δημητρίου τὴν αὐστηρίαν (7) καὶ τὸ
τῶν ἐπιθολῶν δραστιχόν. Διόπερ οἰκεῖοι τῆς µεταθο-
Jc ὄντες, µετέωροι ταῖς προσδοχωµέναις ἔλπίσιν ἦσαν,
ὥς αὐτίκα µάλα µεταπεσουµένης τῆς ἐξουσίας slo ἔτε-
gov ἐπιειχέστερον βασιλέα.

XV."O οἳ Ὀροφέρνου πρεσθευταὶ ἀπὸ Ῥώμης dvep-
γόμενοι, xal χατὰ τὸν πλοῦν ἐπιθουλεύσαντες Ἀριαράθην
περὶ Κόρκυραν, αὐτοὶ προσανηρέθησαν ὑπὸ Ἀριαράθου.

Ὁμοίως δὲ xai περὶ Κόρινθον ἐπιθουλὴν xat' αὐτοῦ συ-
οτησαµένων τῶν τοῦ Ὀροφέρνου, καὶ ταύτην παραδόξως
ξιεχφυγὼν διεσώθη πρὸς τὸν Ἄτταλον sic τὸ Πέργαμον,

nis) esse dictitabat, nec paucis id propter similitudinem
illam persuadebat. Hunc igitur, tibi Pergamum venerat ,
diademate ornavit et reliquo apparatu regio instructum
misit in Ciliciam ad Ophanem quendam; qui quum de
causa nescio qua simultatem adversus Demetrium susce-
pisset , contra vero in temporum angustiis quibusdam olim
ab Eumene, qui tunc regnabat, sublevatus esset, ut consen-
taneum est a Demetrio alienus, ín Attalum propensus et be-
nevolus erat. Is igitur, puero in castellum Cilicie recepto,
rumores per Syriam spargebat, juvenem illum in regnnm
paternum rediturum esse tempore opportuno. In Syria
autem multitudo propter priorum regum affabilitatem tanto
i&egrius tunc ferebat austeritatem Demetrii. Quapropter mu -
tationis cupidi et exspectatione rei optatze suspensi erant ,
quasi jamjam regia potestas in manus mansuetioris regis
transitura esset.

XV. Orophernis legati Roma redeuntes quum inter na-
vigatlonem prope Corcyram insulam insidias Ariarathze
siruxissent, spe dejecti et ipsi insuper ab Ariarathe occisi
sunt. Similiter ad Corinthum insidiis jussn Orophernis
paratis, has quoque Ariarathes praeter exspectationem ef-
fugit ac salvus Pergamum ad Attalum pervenit.

XVI. "Ox τῷ Δημητρίῳ πάἄλιν ἐκ τῶν ὄχλων XVI. Iterum ex vulgi odio regni amittendi periculum

p. 624. — «zv ἡλικίαν] Eusebius Arm. p. 187 : Epiphane Antiocho adhuc superstite, regnum adibat filius duodennis
Antiochus cognomento Eupator, qui anno uno mensibus sex cum paíre vivebat. Igitur mortuo A. Epiphane, an. 164
annum inlisset decimum quartum, ac moriens an. 161 exeunte vel 160 init. annos septemdecim , an. 158 undeviginti natus
fuisset, Ceterum ab Eusebio differt Appianus Syr. 46, sec. quem Antiochus ἐτελεύτησεν ἐνναετὲς παιδίον ἀπολιπών. Idque
melius quadrat cum verbis Diodori µειρακίσχον τινά. Juvenis hic est Alexander Bala. Que hoc loco de eo narrantur,
aliunde minus nota sunt. Quomodo postea Heraclides effecerit, ut rex Syri Alexander a senatu Romano crearetur, fu-
sius narrat Polybius XXXIII , 16, paucis rem tangunt Liv. Epit. 52; Appian. Syr. 67; Athenaeus p. 211, A. Justinus XXXV,
1 ifa habet : Jaque adjuvantibus et Plolemao rege ;Egypti et Attalo ( non vero Eumene ) ez Ariarathe Cappadocice ,
a Demetrio lacessiti, subornant Balam quendam , sortis ezireme juvenem, qui Syri regnum vélut paternum
armis repeteret, et ne quid contumelic deesset, nomen ei Alexander inditur, genilusque ab Antiocho rege dicitur.
— 4. ἑκόσμΊησεν] ἑχόσμισεν cod. —5. ὀνομ. ] ὀνομάζειν ὁ. αὐτὸς cod. — 6. συνεπιληφθεὶς ] συναποληφθεὶς cod. —
7. αὐστηρίαν ] De ista res indole plura vide ap. Josephum. Ant. Jud. XIII, 2, 1.

XV. Foi. 181,26 v. —182, 1 r. Eodem fere tempore quo Ariarathes Romam profectus est ( v. supra), etiam Orophernes
legatos miserat, Timotheum (hujus Diodorus quoque meminit XX XI, 32 ) et Diogenem, qui donis gratiam senatus captarent
et ad accusationem Ariarathe regnum repetentis responderent. V. Polyb. XXXII, 20 ( 157 a. C. ). Decretum senatus af-
fert Appianus Syr. 47 : Ῥωμαίοις ἐδόκει μὲν ὡς ἀδελφοὺς Αριαράθην xai Ὁλοφέρνην βασιλεύειν ὁμοῦ. Quo responso haud con-
tenti legali insidias regi struxerunt, quarum nostro loco mentio fit. Fragmentum hoc tum antecedente insere post lib.
XXXI, c. 32.

XVI. Fol. 182, 1 r. — 182,2» t. E primis fragmenti verbis patet, sequentia non eo loco, ubi de bello contra Andri-
scum à Romanis gesto agebatur, sed in Demetrii Soteris historia esse narrata. Ultimum de regno periculum , quod propter
odium subditorum fatale Demetrio fuit ( Joseph. X1II, 2, 1), ab Alexandro Bala venit, cui in Syriam ascendenti Ptole-
maidem incolae prodiderunt. Id vero incidit in medium annum 160 ar. Seleuc. , sive inan. 152 a. C. (Maccab. 1, 10, 21.
Y. Clinton. F. H. Il], p. 325). Qua nostro loco traduntur ad ejusdem anni vel ad antecedentis res pertinere intelligitur e Li-
vii Epit. 47, ubi hsec : Andriscus, qui se Persei filium, regis quondam Macedonia, ingenti asseveratione mentiretur,
Romam missus. Non aífert Epitome consules anni 152, adeo,ut dubium sit num res ad 153 an. ad 152 pertineat. Malim tamen
referrre ad an. 153. Nam consentaneum est Demetrium Andriscum illum ( sicuti etiam filium suum. Polyb. XXXIII, 16, 4,
Romam misisse antequam senatus Alexandro Balee regnum Syriae addixisset ( exeunte anno 153. V. Polyb. XXXIII,

10). Insere (ragmentum post Diodor. lib. XXXI, c. 40. — Fabulam quam de natalibus suis Andriscus finxerat, paucis tan.
gunt YVellejus 1 , 1! ; Florus ll, 14 ; Eutrop. IV, 13; Victor Vir. illustr. 61; Ammian. XIV, 11. Cf. Polyb. XXXVII , 1, d.
Fusius de ea Livii Epitome 49 , qui quum ex eodem cum Diodoro fonte, e Polybio puta, hauserit , simulque nonnulla sup-
peditet quae in nostra narratione ab excerptore truncata desiderautur, locum Epitome exscribo : Andriscus quidam ul-
lime sortis homo , Persei regis se filium ferens , et mutato nomine Philippus vocatus, quum ab urbe Romana, quo
illum Demetrius, Syric rex, ob hoc ipsum mendacium miserat, clam profugisset, multis ad falsam ejus fabulam,

΄

XIV

ἐπέστη περὶ τῆς βαδιλείας χίνδυνος, διὰ τήν πρὸς αὖ-
τὸν ἀλλοτριότητα. Τῶν γὰρ μισθοφόρων τὶς Ἀνδρί-
σχος ὄνομα, τήν τε (1) ὄψιν xat τὴν ἡλιχίαν ὁμοίαν ἔχων
Φιλίππῳ τῷ Περσέως υἱῷ, τὸ μὲν πρῶτον ὑπὸ τῶν
γνωρίµων ἐσχώπτετο, xal [Ἱερσέως υἱὸς ἀπεχαλεῖτο:
ταχὺ δὲ παρὰ τοῖς πολλοῖς ὁ λόγος ἐπιστεύθη. "lou δὲ
Ἀνδρίσχου χατὰ τὴν τῶν πολλῶν φήµην ἀποτολμήσαν-
τος, xai μ µόνον ἑαυτὸν Περσέως φάσχοντος viov,
ἀλλά xal πλαστὴν γένεσιν xal τροφὴν ἀποφαινομένου,
xal μετὰ ὄχλου προσελθόντος τῷ Δημητρίῳ, xal παρα-
καλοῦντος αὐτὸν χαταγαγεῖν εἰς Μακεδονίαν ἐπὶ τὴν
πατρῴαν βασιλείαν͵, τὸ μὲν πρῶτον ὁ Δημήτριος ἔσχεν
ὧς περὶ μόνου (2), τοῦ δὲ πλήθους ἀθροισθέντος, xal πολ-
λῶν λεγόντων δεῖν 3) χατάχειν τὸν Ἀνδρίσχον 7?) παρα-
χωρεῖν τῆς ἀρχῆς τὸν Δημήτριον, el μήτε δύναται µήτε
βούλεται βασιλεύειν, φοθηθεὶς τὴν τῶν ὄχλων ὀξύτητα,
γυχτὸς συνέλαθε τὸν Ἀνδρίσχον, xxl παραχρῆμα elc τὴν
Ῥώμην ἀπέστειλε, διασαφῶν τὰ λεγόμενα περὶ αὐτοῦ
τῇ συγχλήτῳ.

Περὶ αὐτοῦ πάλιν ἄλλως ἡ διήγησις (3). Δημητρίου
τοῦ βασιλέως ἀναπέμψαντος elc τὴν "Pony νεανίσχον
τινὰ ὡς Περσέως υἱὸν, ὄνομα Ἀνδρίσχον, τοῦτον fj σύγ-
χλητος οἰχεῖν προσέταξεν ἔν τινι πόλει τῶν χατὰ τὴν
Ἰταλίαν,. “Ὅ δὲ µετα τινα χρόνον διχδρὰς ἀπ]ρεν sic
Μίλητον. Ἐν ταύτῃ δὲ διατρίθων λογοποιεῖ (4) περὶ
ἑαυτοῦ, Περσέως ἑαυτὸν ἀποφαινόμενος ὑπάρχειν υἱόν.
"En δὲ αὐτὸν νήπιον ὄντα δεδόσθαι τῳ Κρητὶ (5) πρὸς
ἀνατροφὴν, ὑπὸ δὲ τοῦ Κρττὸς αὐτῷ πιναχίδιον κατε-
σφραγισµένον ἀναδεδόσθαι, δι οὗ τὸν Περσέα διασα-
φεῖν (e) αὐτῷ θησαυροὺς εἶναι χειµένους δύω: τὸν μὲν
ἕνα ἐν Ἀμφιπόλει κείµενον ὑπὸ τὴν 685v ὀργυιῶν τὸ

EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ AIOAQPOY XIKEAIQTOY.

Demetrio exs[itit. Etenim inter mercenarios Andriscus
quilam, quoniam form speciem et wtatem eandem fere
habebat cnm Philippo Persei filio, primum quidem a soda-
libus joci causa filius Persei appellabatur, mox vero fidem
verbis multitudo tribuebat.
sumens audaciam , non modo dicebat se Persei filium, sed

etiam fictam natalium et educationis historiam venditabat,

Et Andriscus e fama populari

ac tandem plebe stipatus ad"Demetrium accedit, eumque
Demetrius
primum quidem ita egit quasi cum solo Andrisco (ctm in-
sano) sibi res esset ; at concursante multitudine nec paucis
dictitantibus debere Demetrium aut reducere Andriscum,

hortatur ut in regnum paternum se reducat.

aut regno se abdicare , siquidem neque vellet neque posset
regnare : timens plebis exasperationem, noctu comprehen.
sum Andriscum Romam propere ablegavit et quze de eo
circumferrentur senatui ex posuit.

Est etiam alia de eo narratio. Demetrius rex, aiunt,
Romam misit juvenem quendam, qui se Persei filium dice-
bat, Andriscum nomine. Huic senatus in urbe Itali: ha-
bitationem assignavit. Sed Andriscus aliquanto post inde
profugiens Miletum profectus esf. Ibi degens fabulam
finxit, qua se Persei filium demonstraret. Infantem se di-
cebat educandum traditum fuisse Cretensi cuidam. Hunc
sibi dedisse libellum obsignatum , in quo Perseus declara-
ret duos sibi thesauros relictos esse , alterum Amphipoli sub
viam conditum, decem orgyiarum profunditate, argenti

talenta continere centum nonaginta octo ; alterum talento-

βάθος ὄντα v, ἔχοντα δὲ ἀργυρίου τάλαντα pm * τὸν δὲ
ἕτερον ἐν Θεσσαλονίκη , τάλαντων ο, χατὰ µέσην τὴν
ἐξέδραν τὴν ἐν τῷ περιστύλῳ χατὰ τὴν αὐλήν. ὮἩΠολ-
λῶν δὲ αὐτῷ προσεχόντων, ἦλθεν 6 λόγος ἐπὶ τοὺς ἄρ-
Χοντας τῶν Μιλησίων, ot συλλαθόντες αὐτὸν elc φυλα-
xv ἀπέθεντο, Καί τινων πρέσθεων παρεπιδημούν-
των, προσανήνεγκαν αὐτοῖς (7) συμθουλευόμενοι τί χρὴ

rum septuaginta eese Thessalonicze in media exedra, quae
in aulae peristylio foret. Quibus quum aurem multi przbe-
rent, sermo venit ad magistratus Milesiorum , qui prehen-
sum Andriscum in custodiam dederunt. Et quum legati
advenissent , ad hos rem detulerunt deliberaturi quid factu
opus esset. lli vero ridentes dixerunt, ut dimitterent ho-

velut ad veram , coeuntibus , contracto exercilu, totam Macedoniam aut voluntate incolentium aut armis occu-
pavit. Fabulam autem talem finxerat. Ex pellice se et Perseo rege ortum , traditum educandum Cretensi cuidam
esse , ut in belli casus, quod ille cum Romanis gereret , aliquod veluti semen regie stirpis exstaret. Perseo demor-
tuo, Adramyiltei se educatum usque ad duodecimum annum aetatis , patrem eum esse credentem , a quo educare-
tur, ignarum generis fuisse sui. Affecto deinde eo, quum prope ad vite finem ultimum esset , detectam tandem ibi
originem suam , falseeque matri libellum datum, signo Persei regis signatum, quem sibi traderet , quum ad pu-
berem a:tatem venisset : obtestationesque ultimas adjecías , ut res in occulto ad id tempus servaretur. Pubescenti
libellum traditum , in quo relicti sibi duo (hesauri a patre dicerentur. Tum scienti mulierem subditum se esse,
veram slirpem ignoranti edidisse genus : atque obtestatam , ul prius quam manaret ad. Eumenem res, Perseo
inimicum , excederet iis locis , ne interficeretur. Eo se exterritum , simul sperantem aliquod α Demetrio auzilium,
ín Syriam se contulisse : atque ibi primum quis esset palam expromere ausum. — 1. τήν τε] τὴν δὲ cod. — 1. ὡς
περὶ µόνον ] scribendum esse puto ὡς περιμανῆ. ---- 3. Alteram hanc uarrationem, non ab ipso Diodoro, sed ab excerptore priori
eubjunctam esse, inde patet , quod in hac Andrisci historiam auctor persequitur usque ad annum 149 , quo Romani arma
contra Andriscum Macedonia urbibus potitum moverunt. Hoc alienum prorsus erat a historia Demetrii Soteris. Contra
vix dubium est quin Diodorus, postquam priorem in rebus anni 153 memoraverat, alteram attulerit ad res anni 149, sicuti
Livius quoque de misso Romam Andrisco ad annum 153 egit (libro 47 ), alteram Diodori narrationem ex eodem fonte
narravit in rebus anni 149 ( libro 49 ). Hzec posterior narratio in editis Diodori collocanda est post XXXII, 15, uti ex com-
parata Livii epitom. 49 colligitur. — 4. Xoyorotci] vel ἐλογοποίει. Codex :λοχοποίει. ---- 5. co Ko ti] τῷ τῷ (sic) Κρητὶ
codex. Cretenses milites Perseus fugae comites habuit. V. Diodor. XXXI , 21,1. — 6. τὸν Περσέα διασαφεῖν ] τὸν Περ-

EX HISTORIA DIODORI SICULI. ΧΥ

πρᾶξαι. Οἱ δὲ ἐγγελάσαντες ἐχέλευον ἀφεῖναι τὸν ἄν -
θρωπον πλανᾶσθαι. Ὅ δὲ λαθὼν τὴν ἄφεσιν ἐφιλοτι-
µήθη τὴν τοῦ δράµατος συντέλειαν πρὸς τέλος ἀγαγεῖν.
Ast δὲ λααπρότερον εἰς τὴν βασιλικὴν εὐγένειαν διατι-
θέµενος, ἐξηπάτησεν πολλοὺς xal αὐτοὺς Μακεδόνας.
Ἔχων δὲ σύνεργον Νικόλαόν τινα ψάλτην, Μακεδόνα τὸ
Ὑένος, ἐπύθετο παρ αὐτοῦ παλλαχίδα γεγενηµένην
Π[ερσέως τοῦ βασιλέως, ὄνομα Καλλίππαν, αυνοιχεῖν (s)
Ἀθηναίῳ τῷ Περγαμηνῷ. Πρὸς ταύτην οὖν διελθὼν
καὶ τραγῳδήσας τὴν ἑαυτοῦ πρὸς Περσέα συγγένειαν,
εὐπόρησε map αὐτῆς ἐφόδια καὶ στολὴν βασιλιχὴν xal
διάδηµα xal β’ παῖδας πρὸς τὰς χρείας εὐθέτους: ἤχουσε
δ) αὐτῆς ὅτι xal Γήρης 6 βασιλεὺς τῶν Θρακῶν ἔχει
γυναῖχα Φιλίππου τοῦ βεθασιλευχότος (e) θυγατέρα.
"Arb δὲ τούτων τῶν ἀφορμῶν μετεωρισθεὶς προΏγεν el
Θράκη. Ἐν παρόδῳ δὲ χαταντήσας εἰς Βυζάντιον
ἐτιμήθη. Καὶ ταύτης τῆς ἀφροσύνης ἔδωχαν δίχας τοῖς
Ῥωμαίοις Βυζάντιοι. Πλειόνων (10) δὲ πρὸς αὐτὸν συρ-
ρεόντων, ἦχεν εἰς Θράχην πρὸς Τήρην. 'O δὲ τοῦτον (11)
τικήσας ἔδωκεν αὐτῷ στρατιώτας Q', xal διάδηωα
περιθηχεν. Διὰ δὲ τούτου xal τοῖς ἄλλοις δυνάσταις
συσταθεὶς ἔλαθε παρ᾽ αὐτῶν ἄλλους p'* xal πορευθεὶς
πρὸς Βαρσαθὰν τὸν Θραχῶν βασιλέα ἔπεισεν αὐτὸν
συγχοινωνῆσαι τῆς στρατείας xal χαταγαγεῖν αὐτὸν εἷς
Μακχεδονίαν ἀμφισθητοῦντα τῆς τῶν Μαχεδόνων βασι-
λείας ὡς ocn πατρῴας. “Υπὸ δὲ Μακεδόνων (12)
χαταπολεμηθεὶς 6 Ψευδοφίλιππος ἔφυγεν εἰς Θράχην.
Ἱ έλος ἐγχρατὴς ἐγένετο τῶν κατὰ Μαχεδονίαν πό-
AEQ,
XVII. "Ou 6 Σχιπίων εἷς λόγους συνελθὼν τῷ
Φαμέα xal µεγάλας αὐτῷ προτείνων ἐλπίδας , ἔπεισεν
ἀποστῆναι τῶν Καργηδονίων μεθ) ἱππέων χιλίων xal
διαχοσίων.

XVIII. "Ox: $ Ψευλοφίλιππος Τελεστὴν προεχειρί-

cato στρατηγόν. 'O δὲ ταῖς ἀπὸ τῶν Ῥωμαίων ἐλπίσι

minem οἱ facessere juberent. Dimissus itaque Andriscus
consummare comoediam et ad finem perducere instituit.
Et in diem magnificentius se ad regiam nobilitatem compo-
nens, multos et ipsos Macedones decipiebat. Adjulore
utebatur Nicolao quodam psalte, qui genere Macedo erat.
Ex eo comperit Callippam, olim Persei regis pellicem ,
Jgitur ad hanc

sese contulit, οἱ quum fabulam de cognatione sibi cnm

nunc versari cum Athenxo Pergameno.

Perseo intercedente recitasset, pecuniam ab eo accepit et
stolam regiam et ad ministeria pueros duos. Porro e Cal-
lippa audivit Tereum Thracico regulum duxisse Philippi
regis filiam.

proficiscitur.

ei habuerunt.
nis dederunt.

Hinc in majorem spem erectus , in Thraciam
Iter faciens Byzantium devertit, ubi honores
Cujus imprudentize panas Byzantini Roma-
Pluribus subinde ad eum confluentibus ,
tandem in Thraciam venit ad Tereum. Is honorifice ex-
cepto milites centum dedit et diadema imposuit. Ejusdem
opera Andriscus cum ceteris regulis congressus alios cen-
tum milites ab iis obtinuit. Denique ad Barsabam Thraci:e
regem profectus est, eique persuasit, ut expeditioni socium
se adjungat, ipsumque de paterno regno Macedoni& con-
tendentem reducat. — Ceterum Pseudophilippus a Mace-
donibus proelio victus fuga in Thraciam se recepit. Postea
lamen urbibus Macedoniw potitus est.
XVII. Scipio, in colloquium cum Phamea congressus,
quum magnas ei spes obtendisset, persuasit ut ab Car-
thaginiensibus deficeret cum equitibus mille et ducentis.

XVII. Pseudophilippus Telesten exercitus ducem con-
stituerat, Is vero spe, quam Romani monstraverant , al-

Ψυαγωγούμενος ἀπέστη μετὰ τῶν ἵππέων xal πρὸς | lectus, defecit cum equitibus οί ad Ceecilium transiit.

σέων διαστραφεῖν codex. — 7. αὐτοῖς] αὐτῷ codex. — 8. συνοικεῖν ] ovvoxsts cod. Athenzus fuit frater Attali. —
9. βεδασιλ. ] βασιλ. codex. — 10. πλειόνων] τελειόνων codex. — 11. τοῦτον] τοὔτων (sic) codex. — 12. Μακεδό-
vov] Μαχεδόνος codex. In pos(remis addidi particulam δὲ post vocem τέλος.
XVII. Fol. 182, 25 — 27 vso. — bap éq] Φανέᾳ codex; Φαμέας Suidas s. v. et v. εὔφυχος, locum afferens probabi-
liter e Polybio ( v. XXXVI, 6, 1) petitum, et Eunapius p. 94, 13 ed. Bonn., ubi Phamez de Scipione dictum ; Φαμαίας
Appianus et Dio Cassius; Ρλαπιαας in editt. Livii. His obsecutus dedi Φαμέας, quamquam per se nomen Φανέας (aliis modo
dbevatac modo Φανίας; de quarum formarum solenni confusione multus est Ebert. in Diss. Sic. p. 77 sqq. ) nihil offendit ,
imme cum simili cognomine Annonis, qui Λευχὸς vorabatur, apte componi potest, Ceterum Phameas est "Ip xov 6 τῶν
Καρχηδονίων ἴππαρχος, ᾧ Φαμαίας ἐπώνυμον ἣν ( Appian. Pun. 97 ) , νέος ἔτι ὧν xai θρασύτερος ἐς µάχας ( id. ο. 100 cl. 104),
qui Numidarum more hostem lacesaens multum Romanis dedit negotii. De ejus cum Scipione colloquio et defectione fu-
sius idem Appianus ο. 107 et 108, unde hzec appono : Τῶν δὲ ἱλαρχῶν οἱ μὲν σὺν τοῖς αὐτῶν ηὐτομόλησαν, καὶ ἐγένοντο πάντες
ἐς διακοσίους καὶ δισχιλίους ἱππέας * τοὺς δὲ Άννων κατέλνσεν, ᾧ Λευχὸς ἣν ἐπέχλησις. Fortasse etiam apud Diodorum
pro χιλίων erat δισχιλίων. Cf. Liv. Ep. 50 : Mem Phamea Himilconi, prafecto equitum Carthaginiensium, viro forti,
et cujus precipua opera Pani utebantur, persuasit ut ad Romanos cum exercitu suo transiret. Cf. Dio Cass.
lib. XX1, tom. II, p. 10 et 334 ed. Gros. Quemadmodum Phameas ad Romanos defecit, sic paullo post Bithyas, Numidarum
ductor, qui cum Gulussa a Romanorum partibus steterat , ad Carthaginienses transfugit ( Appian. Pun. 111). Has fortune
lances, puto, indicat Diodori fragmentum Vaticanum p. 91 ( Diodor. XXXI, 16) : Ὅτι ἡ τύχη καθάπερ ἐπίτηδες ἀγωνο-
θετοῦσα τὰς συμμαχίας ἐνναλλὰξ τοῖς διαπολεμοῦσι παρείχετο. Quare sententia liaec ( nostro fragmento jungenda) transponi
debet post lib. XXXII, c. 17, ubi ( ex Photii Exc. ) de morte Masinissze sermo est. Nam Masinissa jam defunctus erat,
quo tempore Pbameas defecit, quamquam utrumque pertineat ad an. 149 exeuntem ( Manilio cons. ) ; Bithyas autem trans-
fugit estate anni 148 ( Calpurnio Pisone cons. ).
XVIH. Fol. 182, 28 r. — 148,2 r. De ρα vilia Pseudophilippi victoris cf. Diodor. XXXII, 9, uhi nostra sunt inse-

Xxvt

Καιχίλιον ἀπεχώρησεν. ὍὉ δὲ ἩΨευδοφίλιππος ἐπὶ
τοῖς πραχθεῖσιν ἀγανακτήσας, τήν τε γυναῖχα xal τὰ
τέχνα τοῦ Τελεστοῦ συλλαθὼν ἐτιμωρήσατο.

XIX. "Οτι Πτολεμαῖος 6. Φιλομήτωρ Ίκεν εἷς Συ-
ρίαν συμµαχήσων Ἀλεξάνδρῳ διὰ οἰχειότητα. Κατα-
γνοὺς δὲ αὐτοῦ τῆς ψυχῆς παντελῆ ἀδυναμίαν, καὶ
προσποιηθεὶς ἐπιθουλεύεσθαι τὴν μὲν θυγατέρα Κλεο-
πάτραν ἀπήγαγε πρὸς Δημήτριον, καὶ συνθέµενος
φιλίαν ἐνεγύησεν αὐτῷ ταύτην. Ot δὲ περὶ τὸν Ἱέραχα
xal Διόδοτον τοῦ ἌἈλεξάνδρου κατεγνωχότες, τὸν δὲ
Δημήτριον φοθούµενοι διὰ τὰς eic τὸν πατέρα Υεγενη»
µένας ἁμαρτίας, ἀνέσεισαν τοὺς Ἀντιοχεῖς πρὸς ἀπό-
στασιν, xal τὸν Πτολεμαῖον clo τὴν πόλιν δεξάµενοι
διάδηµα περιέθηκαν (2), xat τὴν βασιλείαν ἐνεχεί-
ρισαν. “Ὅ δὲ τῆς μὲν βασιλείας οὐχ ὀρεγόμενος, τὴν
δὲ Κοίλην Συρίαν ἐπιθυμῶν προσκτήσασθαι, συνέθετο
πρὸς Δημήτριον κοινοπραγίαν (3) ἰδίᾳα χυριεύειν Πτο-
λεμαῖον τῆς [ Κοίλης] Συρίας, τὸν δὲ Δημήτριον τῆς
πατρῴας βασιλείας.

XX. "Ow Ἀλέξανδρος ἠττηθεὶς μετὰ φ’ τὴν φυγὴν
ἐποιήσατο τῆς Ἀραθίας elc τὰς χαλουµένας Ἄθας, πρὸς
Διοχλέα τὸν δυνάστην, πρὸς ὃν ἦν καὶ τὸν viov Ἀντίο-
ov προεχτεθειµένος, ὄντα νήπιον. Εἰθ᾽ (1) ol περὶ τὸν
Ἡλιάδην καὶ Κάσιον (2) ἠγεμόνες, ot συνῆσαν (9) Άλε-
ξάνδρῳ, λάθρα διεπρεσθεύσαντο περὶ τῆς ἰδίας ἆσφα--

λείας (4), ἐπαγγελλόμενοι δολοφονήσειν τὸν Ἀλέξανδρον.

EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ AIOAQPOY ΣΙΚΕΛΙΟΤΟΥ.

Quare iratus Pseudophilippus uxorem ac liberos Telestis

comprehendi et supplicio affici jussit.

XIX. Ptolemaeus Philometor in Syriam venit ut opern
ferret Alexandro cognato guo. Sed ubi cognovit ejus sum-
mam animi imbecillitatem, simulans insidias sibi stru-
ctas, Cleopatram filiam ad Demetrium abducit, et junctà
aniicitia huic filiam suam despondet. Interea Hierax et Dio -
dotus de rebus Alexandri desperantes, simulque Demetrium
metuentes propter ea quie in patrem ejus prava commise-
rant, Antiocbenses ad defectionem excitant, et Ptolemaeo
in urbem recepto diadema imponunt regnumque ei offerunt.
At Ptolemeus regnum mímime appetens, verum Colesy-
riam ditioni suse adjungere cupiens, ita cum Demétrio de-
pactus est, ut ipse C«alesyriam obtineret, Demetrlus au-
tem regno poterno potiretur.

XX. Alexander Bala prolio victus, cum quingentis suo-
rum fugam intendit urbem Arabia versus , quam Abas vo-
cant, ad principem Dioclem, apud quem etiam filium An-
tiochum , tenerze adliuc setatis, deposuerat. Postea Heliades
et Casius duces, qui cum Alexandro erant, clancularias de
sua ipeorum securitate legationes miserunt , dolo se Alcxan-
drum occisuros esse promittentes. Quorum petitioni

renda. De victoria quam de Romanis sub P. Juventio pra:tore reportavit, v. Polyb. XXXVII, 1 d; Liv. Ep. 50 extr. Res
pertinet ad an. 148. -υ-προεχειρίσατο] προεχειρήσατο codex.

XIX. Fol. 183,2 — 14 r. Contra Alexandrum Balam , qui Cleopatram Ptolemii Philometoris filiam duxerat ( 170 a.
C. Maccab. I, 10, 57), e Creta proficiscitur regnum paternum recuperaturus Demetrius ( Nicator ), filius Demetrii Sote-
ris ( 165 aer. Sel., 148 a. C.; Maccab. 1, 10. Joseph. XIII, 4). Tum in Syriam cum exercitu accurrit Ptolemzeus , de cujus
consiliis a Diodoro differt auctor Maccab. T, 11, 1 sqq., qui ita narrat : Καὶ ὁ βασιλεὺς Αἰγύπτου 7000t0s δυνάµεις πολλὰς...
xai πλοῖα πολλά ΄ xai ἐζήτησε χαταχρατῆσαι τῆς βασιλείας Ἀλεξάνδρον δόλῳ, xal προσθεῖναι αὐτὴν τῇ βασιλεία αὐτοῦ. Καὶ
ἐξήλθεν εἰς Σνρίαν λόγοις εἰρηνικοῖς, xai ἤνοιγον αὐτῷ οἱ ἀπὸ τῶν πόλεων, xal συνήντων αὐτῷ... Ὡς δὲ εἰσεπορεύετο elc τὰς πό-
λεις ὁ ΗΠτολεμαῖος, ἀπέτασσε τὰς δυνάμεις φρουρὰν ἐν ἑκάστῃ πόλει.... 'O δὲ βασιλεὺς Πτ. ἐχυρίευσε τῶν πόλεων τῆς παρα-
λίας ἕως Σελευχείας τῆς παραθαλασσίας, xxl διελογίζετο περὶ Ἀλεξάνδρου λογισμοὺς πονηρούς. Καὶ ἀπέστειλε πρέσδεις πρὸς An-
µήτριον τὸν βασιλέα, λέγων’ « Δεῦρο, συνθώμεθα πρὸς ἑαυτοὺς διαθήκην, xal δώσω σοι τὴν θυγατέρα µου fiv ἔχει Ἀλέξανδρος, xal
βασιλεύσεις τῆς βασιλείας τοῦ πατρός σου. Μεταμεμέλημχι γὰρ δοὺς αὐτῷ τὴν θυγατέρα µου, ἐζήτησε γὰρ ἀποχτεῖναί µε. » Καὶ
ἐψόγησεν αὐτὸν χάριν τοῦ ἐπιβυμῆσαι αὐτὸν τῆς βασιλείας αὐτοῦ κτλ. Contra Josephus XIII, 4,6 narrat revera Ptolemzum
Alexandri petitum esse insidiis, quas egre rex effugerit. ( Paucissimis rem tangunt Liv. Ep. 52; Appian. Syr. 67; Justin.
XXXV, 2.) --2.διά δηµα περιέθηκαν] Cf. Joseph. XIIL, 4, 7: Δύο περιτίθεται διαδήµατα, Ev μὲν τὸ τῆς Ἀσίας,
ἕτερον δὲ τὸ τῆς Αἰγύπτου. Eodem modo Maccab. I, 11, 13. De Coelesyria Ptolemaeo data nihil legitur in Maccab. et Josepho.
Apud Maccab. tamen ex reliquo narrationis tenore sponte hoc suppleveris. Apud Josephum diserte Ptolemeus αὐτῷ
ἔφασκεν ἀρχεῖν τὴν τῆς Αἰγύπτου βασιλείαν, nulla addita clausula. Hiec sicuti quae fr. XX leguntur de clade et fuga Alexan-
dri, pertinent ad annum 146a. C. ( 172 wer. Sel. Maccab. 1, 11,9. ). — 3. χοινοπρ.] χαινοπρ. codex. Deinde supplevi
y. Κοίλης.

XX. Fol. 183, 14 — 22 r. Eadem ( exceptis verbis postremis Ἀλέξανδρος μὲν οὖν... ἀνηρέθη) leguntur in Exc. Photi
p. 519 ( Diodor. XXXII, 10). Prima verba Photii sunt : Ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ἀπὸ μὲν τῆς µάχης μετὰ φ᾽ τὴν φυγὴν ἐποιήσατο ( in
cod. Escor. est ἐποιήσαντο ) κτλ. ---- 1. εἶτα Phot. — 2. καὶ Κάσιον ] hiec. om. Photius. Primum scriba dederat βάσιον,
quod deinde correxit. — 3. συν ἤσαν].. νῆσαν codex , relicto duarum literarum spatio. — 4. ἀσφαλείας Photius perpe-
ram ἡγεμονίας. — Clades et fuga Alexandri pertinent ad annum 146, uti certissime constat. Verum Diodorus hiec non nar-
ravit ad annum 146, sed ita haud dubie rem instituit, ut postquam susceptam Demetrii contra Alexandrum expeditionem
(Οἱ. 157, 4— 13$ a. C.) narrasset , statim reliquam hujus belli historiam usque ad cladem fugamque Alexandri subjunge-
ret. Siepius eo modo Diodorus narrationem disponit eoque chronologiam suam alioquin parum accuratam multo etiam
impeditiorem reddit. Nostro autem loco res eo probatur, quod qua sequuntur in Exc. Photianis de Masinissze et de Prusiae
fine ad an. 149 ( 157, 4) referri solent. Recte igitur in editis Diodori quae de Dala e Phot. Exc. narrantur, statim post ea posui,
qua de Philippi Macedonis post victoriam crudelitatem ex Exc. De virtut. exstant. Eandem rerum seriem prabent nostra
fragm. XVIII et X1X. Ceterum ordinem fragmentorum nunc,;nostrorum Excerptorum ope accuratius in nonnullis refingere
possumus. Nimirum in libro XXXI capita ordinanda sunt hunc in modum : CantitAco : cap. 1 — VIL; XIV et XV (quate-
nus ad Exc. Vatican. pertinent ); De iusid. fr. XVII. — MACEDONIA : Cap. ΙΧ; De ins. fr. XVIII. — Svna : De ins. fr.

EX HISTORIA DIODORI SICULI.

XVIT

Συγχωρήσαντος δὲ τοῦ Απημητρίου περὶ ὧν ἠξίουν, οὐ | quum locum dedisset Demetrius , non proditores tantum,

µόνον προδόται τοῦ βασιλέως, ἀλλὰ xat φονεῖς ἐγενήθη-
σαν. Ἀλέξανδρος μὲν οὖν ὑπὸ τῶν φίλων τοῦτον τὸν
τρόπον ἀνηρέθη.

ΧΧΙ. "Οτι Διόδοτός τις ἐπιχαλούμενος Τρύφων,
ὑπάρχων δὲ ἐν πολλῷ ἀξιώματι τῶν παρὰ τῷ βασιλεῖ
φίλων, ὁρῶν τὰς ὁρμὰς τῶν ὄχλων (1) xal τὸ πρὸς τὸν
δυνάστην uicoc, ἀποστὰς τοῦ Δημητρίου xal ταχὺ
πολλοὺς εὑρὼν χοινωνοῦντας τῆς προαιρέσεως, τοὺς περὶ
τὴν Λάρισσαν διωνοµασµένους éx^ ἀνδρεία, καὶ τὴν
ἐνθάδε χατοιχίαν εἰληφότας δ ἀνδραγαθίαν, ἀποίχους
δὲ ὄντας τῆς Θετταλικῆς Λαρίσσης , xal τοῖς ἀπὸ Σε-
λεύχου (2) τοῦ Νικάτορος βασιλεῦσι γεγονότας συµμµά-
χους κατὰ τὸ πρῶτον ἄγημα τῆς ππιχῆς δυνάμεως” (3).
᾿Εποιήσατο δὲ σύμµαχον xat τὸν τῆς Ἀραθίας δυνάστην
᾿Ιάμόλιχον (4), ὃς ἐτύγχανεν ἔχων παρακαταθήχην
Ἀντίοχον τὸν Ἐπιφανη χρηµατίξοντα, παῖδα μὲν τὴν
δλιχίαν, vlov δὲ ὄντα Αλεξάνδρου. Τούτῳ μὲν οὖν διά-
ὅημα περιθεὶς xal τὴν ἁρμόζουσαν βασιλεῖ θεραπείαν;
χατήγαγεν ἐπὶ τὴν πατρῴαν ἀρχήν. Ὑπελάμόανε γὰρ,
ὅπερ ἦν εἰχὸς, τὰ πλήθη μεταθολῆς ὀρεγόμενα προθύµως
τὸν xaióm κατάξειν διὰ τὴν ἐπιείχειαν τῶν * βασι-
λέων (5) xai διὰ τὴν τοῦ τότε ἄρχοντος παρανοµίαν. Καὶ
πρῶτον μὲν ἀθροίσας µέτριον σύστημα χατεστρατοπέ-
δευσε παρὰ πόλιν Χαλκίδα, χειµένην ἐν τοῖς µεθορίοις
τῆς Ἀραθίας, δυναµένην δὲ δυνάµεις ἐνδιατριθούσας
διαθρέψαι xat παρέχεσθαι τὴν ἀσφάλειαν. Εντεῦθέν τε
ὁρμώμενος (6) προσηγάγετο τοὺς πλησιοχώρους, xal τῶν
πρὸς πόλεμον χρησίµων τὰς παρασχευὰς ἐποιεῖτο. Ὅ δὲ
Δημήτριος πρῶτον μὲν ὡς ληστοῦ τινὸς χατεφρόνει, καὶ
τοῖς στρατιώταις συλλαθεῖν αὐτὸν προσέταξεν ' μετὰ δὲ
ταῦτα παράδοξον δύναμιν περιποιησαµένου, καὶ πρόσχη-
μα τῆς ἰδίας τόλικης λαθόντος (7) τὴν τοῦ παιδὸς κάθοδον
ἐπὶ τὴν βασιλείαν, ἔγνω στρατηγὸν ἐπ᾽ αὐτὸν ἐκπέμπειν.

XXII. "Ότι χατὰ τὴν Πισιδίαν ἩΜολχέστης (1) τις

sed interfectores etiam regis facti sunt. Alexander igitur

amicorum manu hunc in modum e medio sublatus est.

XXI. Diodotus cognomenjo Tryphon, qui plurimum
auctoritate inter familiares regis valebat, ubi vidit quo
impetu multitudo et quanto in principem odio ferretur, a
Demetrio defecit, et brevi multos sibi socios consiliorum
comparavit, inter eosque etiam Lariss- incolas, virtutis
illos fama celebres , qui in Syria habitationem hanc accepe-
rant premium fortitudinis : coloni vero erant Larissee Thes-
salic:e , et pro regibus a Seleuco Nicatore oriundis in primo
equitatus agmine collocati pugnare solebant. Preterea
Diodotus societatem iniit cum Arabis» principe Tamblicho,
qui fidei suzee commissum habebat Antiochum Epiphanem,
quem vocant , Alexandri filium , puerum admodum. — Huic
igitur diadema imposuit, et reliquo cultu regio instructum in
regnum paternum reducere instituit. Censebat enim multi-
tudinem mutationis cupidam lubenter puerum recepturam
esse propter priorum hujus familic regum humanitatem
atque ejus qui tunc regnabat insolentiam. Et primum qui-
dem, mediocri agmine collecto, castra metatus est ad Chal-
cidem urbem , in confiniis Arabie sitam , quz collocatis ibi
copiis e£ commeatum et securitatem prebere poterat. Hinc
deinde excurrens finitimos subigebat atque res ad belli usus
necessarias sibi comparabat. Demetrius autem initio qui-
dem quasi latronem contemnens eum comprehendi militi-
bus jussit, postea vero, quum Diodotus prs:ter opinionem
multis se copiis instruxisset atque sua ipsius audacis pue-
rum in regnum reducendum preetexeret , ducem cum exer-
citu contra eum mittendum esse statuit.

XXII. In Pisidia Molcestes (sive Moceltes) quidam Bu-

XIX et XX ; cap. X—XII. Quceomnia adhuc libro XXXT vindicanda ; cujusannus postremus fuerit Olymp. 157, 4. -:* 8. C.

* 184

— Liber XXXII : CaRTUAGO : cap. XIII. XVII. XVI. [Mortem Masinisse (c. XVII) Diodorus non poterat ad an. 157,4 nar-
rare ( 122) ; nam in ejnsdem anni historia non poterat bis diversis locis de Carthaginiensium rebus sermo esse. Jtaque, quum
qua libro XXXI de Carthagine leguntur, ad Ol. 157, 4 referenda sint, historia libri XXXII incepisse debet ab Ol. 158,1.]
— BirnBYNIA : cap. XIX. XX. XXI. etc. , ut in editis.

XXI. Fol. 183, 22 r. — 183, 17 v. — Dere cf. Joseph. Ant. Jud. XIII, 5, 1 sq.; Justin. XII, 5, t sq.; Liv. Ep. 52;
Appian. Syr. 67.---Ι. ὄχλων ] supra scripto ov codex. — De odio multitudinis in Demetrium Nicatorem cf. Diodor. XXXIII,
& , cui capiti nostrum fragmentum adjungas. — 2. ἀπὸ Σελεύκου ] &nó τοῦ λεύχου codex ; ifa tamen ut vox τοῦ minoribus
literis exarata, et ad explendam lacunam ab alia manu addita sit. De Larissa Syrie cf. Stephan. Byz. : Λάρισσα... Ext»
Συρίας, ἣν Σύροι Σίζαρα ( Saidjar hodie) καλοῦσιν Appian. Syr. 57 ; Plinius V, 23,9. — 3. Desideratur verbum, προτεποιύ-
σατο, puto, quod propter sequens ποιήσατο facile excidit... Scribi etiam possit :..δυνάµεως ἐποιήσατο συμμάχους, xal τὸν
τῆς χτλ. -— 4. Ἰάμόλιχον] Josephus |. 1. Μάλχον dicit. mox cod. παρχθήκην. — 5. βασιλέων] Lacunam notavi. Quod
sponte se offert τῶν προτέρων βασιλέων non satis aptum est quum Demetrius, pater Nicatoris, δοντια fuisset tyrannus. Ale-
xander Dala vero cui Nicator successerat , προσίνης ἦν ἐν πᾶσι xol φιλολόγος ἐν ταῖς ὁμιλίαις ( Athenseus V, p. 511). Itaque
scribendum videatur τοῦ προτέρον βασιλέως. Sin servare velis v. βασιλέων, in hanc sententiam refingendum est : τῶν προτέ.
puri ἀπὸ τῆς ἑτέρας οἰχίας βασιλέων. Quod commendari potest ex ipso Diodoro X X XIII, 4, 3, ubi sic : 'O δὲ Δημήτριος ( Nica-
tor ) ὑπάρχων αὑτοῖς πολέμιος, οὐ διέλιπε ποιῶν σφαγὰς xal φυγὰς xal χρημάτων ἀφαιρέσεις, πολὺ xai τὴν τοῦ πατρὸς χαλεπό-
τητα xal µιχιφονίαν ὑπερθαλόμενος ,... ὥστε τοὺς μὲν ἀπὸ ταύτης τῆς οἱ κίας βασιλεῖς διὰ τὴν παρανοµίαν μισεῖσθαι, τοὺς
δὲ ἀπὸ τῆς ἑτέρας διὰ τὴν ἐπιείχειαν ἀγαπᾶσθαι. — 6. ὁρμώμενος] ὁρμόμ. cod. —7. λαβόντος] λαθόντας codex.

ΧΧΙΠ. Fol. 183, 17—29 v. De re aliunde non constat. Series fragmentorum docet referenda hcc esse ad primos annos
Demetrii Nicatoris ( 145). Turhulentis his temporibus multi per civitates regum Syrorum exstiterint tyranni. Aradiorum
et Marathenorum bellum ad hosce annos pertinens memorat Diodorus XXXIII, 5 ( ibi nostra haec insere); Apamensium
contra Larisszeos bellum Posidonius (αρ. Athen. p. 176, B) de iisdem temporibus agens narrat. — 1. Μολκέστης ] infra

FRAGMENTA HISTOR. GR. — VOL. Il. b

xvi

ἦν τὸ μὲν γένος Βουθωνεὺς (2), ἀξίωμα δὲ µέγιστον
ἔχων τῶν περὶ τοὺς τόπους τούτους κατοιχούντων, διά
τε τὴν ἐπιφάνειαν στρατηγὸς αἱρούμενος. ᾿Επὶ πολὺ δὲ
Ἰσχύων, σωματοφύλακας ἔσχε xat φανερῶς ἑαυτὸν ἀνέ-
δειξε τύραννον. Μετὰ δέ τινας χρόνους ἀδελφὸς αὐτοῦ
Σεμίας (4), σπεύδων elc ἑαντὸν περιστῆσαι τὴν ὄυνα-
στείαν, xal πιστευόµενος, ὡς ἂν ἀδελφὸς, ἀνεῖλε τὸν
Μοχέλτην (Μολχέστην ?), xal τὴν τυραννίδα διεδέ-
ξατο. Ot δὲ υἱοὶ τοῦ σφαγέντος, ἀντίπαιδες ἔτι τὴν
ῥλιχίαν ὄντες, ὑπό τινος συγγενοῦς ἀπήχθησαν cic τὴν
Τερμησσὸν (4) λαθραίως. Ἐν ταύτῃ δὲ τραφέντες xai
γενηθέντες ἐνήλικοι τόν τε πατρῷον φόνον μετΏλθον,
χαὶ τὸν τύραννον ἀνελόντες δυναστεύειν οὐ προείλοντο,
τῆ δὲ πατρίδι τὴν δηµοχρατίαν ἀπεχατέστησαν.

XXIII. "Ow Γαλαίστης τις, Αθαμᾶν τὸ γένος, υἱὸς
δὲ Ἀμυνάνδρου τοῦ βεθασιλευχότος Αθαμάνων, γένει
xai πλούτῳ xal δόξη πολὺ προέχων τῶν ὁμοεθνῶν,
ἐγένετο φίλος Πτολεμαίου τοῦ Φιλομήτορος" ἐν δὲ τῃ
πρὸς Δημήτριον µάγη (1) τῶν δυνάµεων τῶν ἀπὸ Ἅλε-
ξανδρείας ἡγεμὼν ἐγεγόνει. Οὗτος μετὰ τὴν ἦτταν
xat τελευτὴν Πτολεμαίου ἐλθὼν εἰς διαθολὰς ψευδεῖς,
ὡς ἑκουσίως τοῖς πολεμίοις χαταπροέµενος τὰ πρά-
γµατα, xal τοῦ διαδεζαµένου τὴν βασιλείαν Πτολεμαίου
τὰς δωρεὰς ἀφελομένου xai χαλεπῶς διαχειµένου πρὸς
αὐτὸν, φοθηθεὶς ἀπεχώρήσεν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἔκπε-
σόντων δὲ καὶ ἄλλων πολλῶν ἐκ τῆς Αἰγύπτου διὰ τὴν
πρὸς τοὺς ὀψωνιαζομένους στρατιώτας στάσιν, ἀνέλαθε
τοὺς φυγάδας. Φήσας δὲ ἐν παραχαταθήχη τὸν βασι-
λέα Πτολεμαϊον τὸν Φιλοικήτορα δεδωχέναι παιδίον (2)
αὐτῷ τρέφειν ἐκ τῆς Κλεοπάτρας ἐπὶ βασιλεία, xol
τούτῳ διάδηµα περιθεὶς, xal συναγωνιστὰς ἔχων πολ-
λοὺς φυγάδας, παρεσχευάζετο χατάγειν ἐπὶ τὴν πατρῴαν
βασιλείαν τὸν παῖδα.

EK ΤΗΣ ΙΣΈΟΡΙΑΣ ΑΙΟΔΩΡΟΥ ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ.

bonensis , inter regionis hujus incolas magnae vir eestimatio-
nis, propter nominis celebritatem dux exercitus creatus est.
Tum vero viribus przepollens custodes corporis assumpsit et
Sed haud ifa multo post

frater ejus Semias in se transferre principatum moliens , fide

palam se tyrannum exhibebat.

quam fratri frater habebat, abusus Molcestem occidit et tv -
rannide potitus est. At filii Molcest:e , puerilem dtatem
nondum egressi, à cognato quodam clam Termessum ab-
ducti sunt. ]bi educati postquam adoleverant , redeuntes
ctredem paternam ulti sunt nece tyranni, ac principatum
recusantes imperium populare patrie reddiderunt.

XXIII. Galestes, Athaman, Amynandri Athamanum
regis filiug, genere, divitiis ac nominis claritate inter po-
pulares insignis , familiaris fuerat Ptolemzei Philometoris et
in proelio contra Demetrium commisso Alexandrinorum
agmen duxerat. Is post cladem et obitum Ptolemaei ca-
lumniarum mendaciis circumventus est. Dicebant eum de
industria res elabi sibi passum hostibus prodidisse. Quare
Ptolemzus ( Physcon), fratris in regno successor, dona ei
ademit, ac pessime in eum affectus erat, Itaque metuens
sibi Galestes in Grzciam abiit , ubi alios multos qui sedi-
Üione contra milites stipendiatos facta Egypto pulsi erant,
recepit. Et Ptolemeum Philometorem dicens custodie
suc commisisse puerulum e Cleopatra natum , quem edu-
caret et ad regnum eveheret, diadema huic imposuit , et
magno exulum numero adjutus in regnum paternum redu-
cere tentabat.

Μοκέλτης. — 2. Βουδθωνεὺς ] Cf. Stephan. Byz. : Βον θὼν, πόλις Auxíac. Βουδὼν γὰρ καὶ Βάλόουρα , πόλεις Λυχίας, ἀπὸ
Γαλθούρου xai Βουδῶνος * σὗτοι δὲ λῃσταὶ πόλεις ἔχτισαν ὁμωνύμους. Ὁ πολίτης ὤφειλε Βουθώνιος' εἴρηται δὲ Βουθωνεύς * χαί-
ρουσι γὰρ οἱ Λύχιοι τῷ τύπῳ. Bubonem urbem in Lyciae Eparchia memorat etiam Hierocles Synecdem. p. 996, 25 in tom. H1
Constant. Porphyr. ed. Bonn. ; Plinius XXXV,17,57 ; Ptolemieus V, 3. Situs urbis ignotus; patet tamen ex nostro loco, ubi
Pisidise urbs adscribitur, in confiniis Lyciee et Pisidiee esse ponendam. — 3. Σεµίας ] Fuerit Σηµίας vel Σιµµίας.---4.Τερ-
μησσὸν ] Τέρμησον codex. Illud etiam Dindorf. in Diodor. XVIII, 46, 3. 47, 3 ex nonnullis libris recepit. Plurimi codd.
Τερμησὸν. Cf. de varia nominis scriptura Forbiger. Geogr. 11, p. 328.

XXII. Fol. 183, 30. v. — 184, t4 r. De Amynandro Athamanum rege bene constat e Polybio, Livio, aliis. Ei Galxe'stam
filium fuisse e nostro loco discimus. Ipeius Galzstze mentio fit etiam in Exc. De virtut. ( Diodor. XXXIII, 24), ubi post-
quam de Physcone omnibus inviso dictum, additur : ὁ δὲ στρατηγὸς Ἱέραξ ( de hoc cf. Posidonii fr. 7) ἐν τοῖς πολεμικοῖς ἔργδις
θανμαστὸς dv... συγέσχε τὴν τοῦ Πτολεμαίου βασιλείαν. Τούτου γὰρ ἀπορουμένου χρημάτων, xai τῶν στρατιωτῶν βονλομένων
ἀφίστασθαι πρὸς Γαλαίστην διὰ τὸ μὴ χοµίζεσθαι τοὺς μισθοὺς ἐκ τῆς ἰδίας οὐσίας, ὀψωνιάσας τὴν δύναμιν, διωρθώσατο τὴν
ὅλην µεταθολήν. Verum quz bh. 1. narrantur post ea qus nostro fr. leguntur, facta esse tum ipsa res suadet, tum series
Excerptorum. Nam in Exc. De virt. antecedit fragm. de sepultura Viriathi; in nostris sequitur fr. de ccede ejusdem ( an.
140 a, C. ). Igitur series est : fr. XXII de Galeste rebelle; fr. XXIII de czede Viriathi ; lib. XXXIII, c. 22 de sepnltura Vi-
riathi ; c. 23 de Hierace impediente ne milites ad Galzesten ( bellum contra regem jam gerentem ) deficerent. Praeterea pa-
tet nostra accidisse non ita multum post mortem Philometoris ( 146 ). Adeo ut defectio Galestee pertinere videatur ad an.1415.
Itaque collocanda post lib. XXXIII, c. 6, ubi : ὁ Πτολεμαῖος... ἐξ ἀνομημάτων fiptacro μεγάλων διοιχεῖν τὰ χατὰ τὴν βασιλείαν.
Ἠολλοὺς μὲν γὰρ κτλ. Quorum exemplum etiam nostra erant. —1. πρὸς Anu cptov µάχ v ] Hoc negligentius dictum. Pro-
fectus sane Philometor est eo consilio, ut pro Alexandro contra Demetrium pugnaret, verum, ut supra ex Diodoro vidimus,
mutavit rex sententiam , et cum Demetrio contra Alexandrum pugnavit ; quo prvelio vulneratus paucis diebus post mor-
tuus est. Neque denique clade affectus , sed victoria potitus est. Fortasse tamen agmen quod Gali«estes duxerat Alexandri -
norum, inferius fuerat. — 2. παιδίον ] Secundum Justinum X XXVII, 8 Ptolemaeus Philometor moriens filium parvulum
reliquit, quem Physcon primo statim regni anno de medio sustulit. Letus igitur hoc solo, ait, quod sine certamine
fraternum regnum recepisset, in quod subornari a matre Cleopatra et favore principum fratris filium cognoverat ,

EXCERPTA EX HISTORIA DIODORI SICULI.

XXIV. "Ow Αὖδας χαὶ Διτάλκης (1) xat Nitxo-

ρόντης ix πόλεως ΄Όρσωνος, οἰχεῖοι δὲ ἀλλήλων καὶ

XIX
XXIV. Audax et Ditalces et Nicorontes ex Orsone oppido,

necessitudine et amicitia inter se juncti, ubi animadverterunt

φίλοι (2), θεωροῦντες τὴν περὶ τὸν Ὑρίατθον ὑπεροχὴν
καταπονουµένην ὑπὸ Ῥωμαίων, καὶ περὶ αὐτῶν (3) δεί-
σαντες, χαταθέσθαιτινὰ χάριντοῖς Ῥωμαίοις ἔχριναν (4),
& ἧς ἑαυτοῖς περιποιήσασθαι τὴν ἀσφάλειαν. Ὁρῶν-
τες γὰρ τὸν Ὑρίατθον ἐπιθυμοῦντα χαταλύσασθαι τὸν
πόλεμον, ἐπηγγείλαντο πείσειν Καιπίωνα συνθέσθαι
τὴν εἰρήνην, ἐὰν αὐτοὺς ἀπολύση πρεσθευτὰς περὶ δια-
λύσεων. Ἡροθύμως δὲ τοῦ δυνάστου συγχωρήσαντος,
οὗτοι μὲν συντόμως (6) γενόµενοι πρὸς τὸν Καιπίωνα, ῥα-
δίως ἔπεισαν δοῦναί σφισιν αὐτοῖς τὴν ἀσφάλειαν ἔκαγ-
Ὑελλομένοις δολοφονήσειν τὸν “Ὑρίατθον. Δόντες οὖν
καὶ λαθόντες περὶ τούτων πίστεις, ταχέως ἐπανζλθον
εἷς τὴν παρεμθολήν" εἰπόντες δὲ πεπειχέναι τοὺς Ῥω-
µαίους περὶ τῆς εἰρήνης, εἰς ἐλπίδας ἀγαθὰς ἤγαγον τὸν
Ἱρίατθον, σπεύδοντες τῆς ἀληθοῦς ἐννοίας ἀπαγαγεῖν
αὐτοῦ τὴν διάνοιαν ὡς πορρωτάτω. Πιστευόμενοι (6)
δὲ αὐτοῦ διὰ τὴν φιλίαν νυχτὸς ἔλαθον εἷς τῆν σχη-
vv παρεισελθόντες, καὶ τοῖς ξίφεσι διαχρησάµενοι τὸν
Ὑρίατθον πληγαῖς εὐχαίροις, ix τῆς παρεμθολῆς ἐκ--
πηδήσαντες παραχρῆμα διὰ τῆς ὀρεινῆς ἀνοδίαις Xp"-
σάµενοι διεσώθησαν πρὸς Καιπίωνα.

XXV. "Ow χατὰ τὴν Συρίαν Διόδοτος ὁ Ἑρύφων
ἐπικαλούμενος, ἀνηρηχὼς Ἀντίοχον τὸν Αλεξάνδρου
τὸν ἐπὶ βασιλεία τρεφόμενον, παῖδα τὴν ἡλικίαν ὄντα,
περιέθετο διάδηµα τῆς βααιλείας, xal χρατήσας ἔρη-
μον, αὑτὸν ἀνηγόρευσε βασιλέα, χαὶ [κατὰ] (r) τῶν
σατραπῶν καὶ τῶν στρατηγῶν τῶν (2) ἀπὸ τοῦ βασιλι- | vit.
χοῦ γένους πολεμεῖν ἐπειρᾶτο. Περὶ μὲν γὰρ τὴν Με”
σοποταµίαν ἦν Διονύσιος ὃ Μῆδος, περὶ δὲ τὴν Kov
Συρίαν οἳ περὶ τὸν Σαρπηδόνα (3) καὶ Παλαμήδην, ἐν
δὲ τῇ παρὰ θάλατταν Σελευχεία (8) Αἰσχρίων, ἔχων

fastigium Viriathi accidi armis Romanorum, de sua salute
anxii gratiam aliquam apud Romanos ineundam esse sta-
tuerunt, qua securitatem sibi conciliarent. Itaque videntes
Viriathum belli solvendi cupidum, promiserunt persuasuros
se Capioni, ut pacem componeret, si ipsis de hac re legatio
demandaretur. Lubenter id principe concedente, citato iti-
nere ad Cepionem profecti, facile persuadent ut cedem Vi-
riathi pollicentibus securitatem spondeat. Fide data et ac-
cepta, in castra propere redeunt, οἱ nuntiantes de pace
ineunda se Romanis persuasisse , in bonam spem Viriatlium
adducunt, et a vero ipsorum consilio quam longissime ani-
mum ejus avertere student. Quorum fidei quum Viriathus
se committeret ob amicitiam , noctu clam in tentorium ín-
grediuntur, gladiisque letalis infligentes vulnera trucidant
eum , dein ex castris se proripientes per invia montanorum
ad Ciepionem salvi perveniunt. :

XXV. In Syria Diodotus cognomento Tryplion postquam
Antiochum Alexandri filium, regie dignitati destinatum,
tenere :tatís puerum , interfecerat, sibi diadema imposuit,
et submoto illo ab omnibus deserto, se ipse regem declara-
Deinde contra satrapas et duces e regia familia oriun-
dos bellare tentabat. Nam in Mesopotamia Dionysius Medus
erat, in Colesyria Sarpedon et Palamedes, in Seleucia ma-
ritima JEschion, qui secum habebat reginam Cleopatram,

ceterum infestus omnibus , statim ubi Alexandriam ingressus est , fautores pueri trucidari jussit. 'psum quoque
die nuptiarum, quibus matrem ejus in matrimonium recipiebat , inter apparatus epularum et solennia religio-
num, in complexu matris interficit. Num igitur finxit Galzstes interfectum illum non vere fuisse Philometoris filium ,
sed hunc a patre sibi traditum esse, ut tueretur eum et ad regnum conservaret? An etiam alterum filium Philometori
Cleopatram peperisse contendebat? In medio hxc relinquenda. Si vetus Josephi interpres fidem meretur, plures Philo-
metori filii erant. Nam Contra Apion. lib. II, c. 5 in latinis (grecca perierunt) legitut : Plolemaus... egressus est de
Cyrene eo animo, ut Cleopatram e regno ejiceret , el riLi08 regis , uf ipse regnum injuste sibi applicaret. Ceterum
Philometoris filius, cui Galzetes regnum recuperare studebat, intelligendus fortasse est Ptolemaeus ille, qui in Papyro
Tr» medius inter Ptolemaeum Philometorem et Pt. Physconem recensetur. Cf. tamen Letronnius Inscr. gr. de
Ü£g. Ll, p. 53 sqq.

XXIV. Fol. 184, 15 r. — 184,4 v. Insere locum ante lib. XXXIII, c. 22, ubi de sepultura Viriathi sermo est. Res per-
tinet ad an. 140 a. C. Diodorus quidem in Exc. Vat. p. 98 (XXXIII, 21) Popilium con:ulem ( consul vero erat an. 139)
ad colloquium Viriathum convenisse narrat ; quamquam res aperte perlinet ad Servilianum consulem anni 142. Verum ejus-
modi consalum confusio crebra admodum apud Diodorum est ; eamque magnam partem jam In fontibus suis repererit. Certe
mirum est in errore modo memorato cum Diodoro facere Dionem Cassium in Exc. Ursin. 163 ( tom. II, p. 58 ed. Gros.,
quem vide) et Sext. Aurelium. — 1. Διτάλκης ] διτάγκης codex, in quo τάγ literis minoribus scriptum est, haud dubie
quod scriba ductus literarum in exemplari describendo assequi non potuerat. Appianus Hisp. c. 74 percussores Viriathi no-
minat Αὔδαχα, Διταλχῶνα καὶ Μίνουρον, quae nominum formee sane genuiniores esse videntur. In ipsa narratione differt
Appianus, secundum quem Audax ejusque socii διαφθαρέντες ὑπὸ τοῦ Καιπίωνος δώροις τε µεγάλοις xai ὑποσχέσεσι πολλαῖς,
ὑπέστησαν αὐτῷ κτενεῖν τὸν Οὐρίαθον. Orsonem Baolicze urbem Appianus memorat c. {6 et 65. — 1. φίλοι ] eov cod. —
3. αὐτῶν ] αὐτῶν codex. — 4. ἔκριναν] ἔχρινεν cod, Mox excidisse videtur verbum δύναιντο. — 5. συντόνως. — 6.
πιστευόµενοι] πιστευόµενος codex. De re cf. Appian. 74 : Τοῖς φίλοις ἑξῆν xal νυχτερεύοντι ἐντυγχάνειν.

XXV. Fol. 184, 4—13 9. — 1. κατὰ ] supplevi vocem. —2. τῶν ἀπὸ] τοῦ ἀπὸ codex. — 3. De hoc Sarpedone cf.
fontem Diodori , Posidonium ( fr. 10) ap. Athenzum VIII, p. 333, B. — 4. ἐν Zs3.] Cf. Joseph. XIII, 7, 1: Τὴν δὲ βασι»
Ἰείαν λαθὼν ἀπεδύσατο τὴν ὑπόχρισιν, καὶ ὁ ἀληθὴς Τρύφων Tv. Τοὺς οὖν ἐχθροὺς διὰ ταῦτα ἐποιεῖτο πρείττονας * τὸ μὲν γὰρ

b.

xx EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ AIOAQPOY ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ.

μεθ’ ἑαυτοῦ τὴν βασίλισσαν Κλεοπάτραν, Ἀημητρίου | uxorem autem Demetrii illius, quem Arsaces vivum ce-

δὲ γυναῖχα, τοῦ ζωγρηθέντος ὑπ᾿ ΑἈρσάχου (5). perat. I
XXVI. "Oct συνετίθεντο πρὸς ἀλλήλους ol δοῦλοι (1) XXVI. Servi in defectionem et czedem dominorum con-

στρατιωτικὀν αὐτὸν μισοῦν ἀφίστατο πρὸς Κλεοπάτραν τὴν Δημητρίου yuvatxa τότε ἐν Σελευχείᾳ μετὰ τῶν τέκνων ἐγκεκλεισμά-
νην. ---δ. Ἀρσάκον ] Ἀρσαχίου codex. Jam quod tempora attinet, patet Diodorum statuisse Antiochum a Diodoto sive Try -
phone occisum esse quum Demetrius Nicator jam eaptus ab Arsace esset. Hausisse vero sua Diodorus putandus est ex Po-
sidonio, ex Apamea urbe, sicuti Diodotus, oriundo. Hunc enim in Postpolybianis ducem sequitur, adeo ut eum vel in Si-
cula historia ad verbum fere exscripserit. Quanta vero in Syriis maxime rebus Posidonii aucturitas esse debeat, liquet. Porro
cum Diodoro reliqui scriptores faciunt omnes, exceplis libris Maccabeorum, quibus insistens Clintonus F. H. lif,
p. 326 sqq. tempora Demetrii et Diodoti hunc in modum disposuit :

A. Sel. A. C.

167.. 146 Nov. Demetrius regnum occupat. Juxta eum Antiochus et Tryplio.
170. 142 Feb. Antiochus a Tryphone interfectus ( Macc. 1, 13, 31-41).
170. 142 Demetrius Judzis libertatem concedit ( id. ibid.)

172. 140 Dem. expeditio Parthica ( Macc. I, 14, 1).

174. — 139 Nov. Trypho interfectus ( Macc. I, 15).

175. — 138 Nov. Demetrii captivitas.

Annum quo captus sit. Demetrius non tradit quidem auctor Macrab. ; sed patet e reliquis numeris eum captum esse post
interfectum Antiochum. Contra Josephus XIII, 5, 11. 6, 1 : (Δημήτριος ) ἐπολέμησε πρὸς τὸν Ἀρσάχην xai τὴν στρατιὰν ἅπα-
σαν ἀποδαλὼν αὐτὸς ζῶν ἐλήφθη... Τρύφων Ó' ἐπειδλ τὰ περὶ τὸν Δημήτριον ἔγνω τοιοῦτο λαθόντα τὸ τέλος, οὐκ Ét' jv Ἀντιόχῳ
βέδαιος, ἀλλ) ἐπεθούλενεν ὥστ αὐτὸν ἀποκτείνας τὴν βασιλείαν αὐτὸς χατασγεῖν. Idem XIII, 7,1 : Μετ) οὗ πολὺ δὲ τῆς αἶχμα-
λωσίας τοῦ Δημητρίου τὸν Ἀλεξάνδρου υἱὸν Ἀντίοχος ἀπέκτεινεν. Justinus XXXVI , 1 : Ad postremum (amen capitur ( Dc-
metrius) , (raductusque per ora civitatum, populis, qui desciverant, in ludibrium favoris ostenditur. Missus
, deinde in Hyrcaniam, benigne.. habetur. Dum hac aguntur, interim in Syria Trypho qui se tutorem Antiocho,
Dematrii privigno, substitui a populo laboraverat , occiso pupillo regnum Syrice invadit. Eodem modo Appianus
Syr. 67. 68 de Tryphone agit post narratam expeditionem Demetrii Parthicam. Livius in Epit. 52 postquam res Syrize et
deinde res Egypti ad an. 146 pertinentes commemoraverat , denuo ad Syriam rediens , ideoque haud dubje res anni 145
afferens, dicit : Demetrius ob crudelitatem , quam per tormenía in suos exercebat, α Diodoto quodam , une ex sub-
Jectis , qui Alexandro filio &avLo admodum regnum asserebat , bello superatus Seleuciam confugit. L. Mummius
de Acheeis triumphavit ( 145 a. C.). Idem Epit. 55 in rebus anni 137 ( Hostilio Mancino cons. ) : Alexandri filius , rex
Syrice , DECEM ANNOS ADMODUM Aabens, a. Diodoto qui Tryphon cognominabatur, tutore suo, per fraudem occisus est,
corruptis medicis , qui eum calculi dolore consumi ad populum mentiti , dum secant , occiderunt. 1n his Dukerus
et Delrius verba bimulum admodum in puerum admodum mutari volunt, Clintonus vero alterum potiua : decem annos
admodum , corruptum esse putat , quoniam sec. libros Maccab. Antiochus jam an. 142 interfectus sit. Quasi Liviana exi-
genda essent ad narrationem Maccabarum. Deinde non attendentes quo loco hxc Livius ponat, non viderunt optime
omnia concinere. Nam qui bimtulus erat anno 145, is decem annos natus erat anno 137 a. C. Eundem computum Dio-
dori fuisse dubium non est, quum aliis locis comprobetur eodem usus esse fonte. Clintonis calculos vel series fragmento-
rum in Diodoro non admittit. Consentitetiam Eusebius p. 188, qui Demetrii expeditionem Parthicam assignat Ol. 160, 2.
139; deinde ad Ol. 160,4. 137 in Canone annotat : Tryphon quum se Syric dominum fecisset, Antiochum Alexandri

filium de medio sustulit. Tum et ipse ociter periit. Periisse vero debet eodem anno 137 vel initio anni 196, cui pri-
mum annum Antiochi Sidetee Eusebius assignat. Regno politus Tryphon, ut senatus benevolentiam captaret, Victoriam
auream populo Romano misit , teste Diodoro in Exc. Legat. p. 629. Hunc locum, cui Nostra praefigenda sunt, in editione
Parisina posui lib. XXXIII, 17, extra ordinem clironologicum. Etenim sequitur in iisdem Excerptis fragmentum de cele-
berrima illa Scipionis ad Alexandrinos etc. legatione. Hanc vero Scipionem non obiisse post annum 143 a. C. Clintonus cete-
rique chronologi statuunt. Nam Cicero Acad. II, 2,5, P. Africani historic, ait, loquuntur in legalione illa nobili quam
ANTE CENSURAM (an. 142 a. C. Fasti Capitol.) obiit, Panctium unum omnino comitem fuisse. Quod quin recte se ha-
heat quamquam in Epitome Diodori dubitavi, tamen sola fragmentorum Diodoreorum serie refelli non poterat , praesertim
quum saepius Siculus noster ordinem chronologicum relinquat, ideoque de Diodoti primis conatibus ad an. 145 loquens
historiam ejus universam persecutus esse potuerit. Nunc vero quovis pignore contendam Ciceroniana illa οογγαµία esse ct
pro ante censuram scribendum esse ante consulatum ( 134 a. C.) vel ( quod Dübnerus meus proponit) a censura, adeo ut
legatio incidat in annum 136 vel 135. Nam primum ipse Cicero De Republ. VI, 11 (2) ita habet : Quum autem Cartha-
ginem deleveris , triumphum egeris , censorque fueris et obieris legatus Egyptum, Syriam, Asiam, Graciam, delí-
gere iterum consul absens , bellumque maximum conficies, Numantiam exscindes. 1n his legatio inter censuram et
consulatum ponitur media. Alterum argumentum peto cx Historiis Posidonii, qui Lielii discipulus uberrime legationem per-
secutus est libro septimo ( v. Athenz;us XII, p. 549, D; Posid. fr. 11). Ita autem Posidonius in Historiis agit, ut singulis li-
bris unius fere anni res pertractet. Jam vero quie e libro quinto aíferuntur pertinent ad res anni 138, quo captus est De-

metrius; et quie e libro octavo de Siculo servorum bello leguntur, referenda sunt ad annum i34. Igitur ex his colligitur

legationem pertinere ad annum 136 vel, quod malim, ad an. 135. Eodem ducit series fragmentorum Diodori. Itaque Ex -

cerpta Leg. de Tryphone et de Scipione (X XXIII, c. 17 et 18) transponenda sunt ad finem libri XX XliI ( cujus postiremuin

fragmentum pertliaet ad an. 137 ) vel ad initium libri XXXIV ) cujus primum fr. est anni 134 ).

XXVI. Fol. 184, 13 v. — 185, 2 r. Eadem in brevius, uti solet, contrahens Photius in Exc. Diodor. XXXIV,

2, 10 : ...συνέθεντο πρὸς ἀλλήλους ὑπὲρ ἀποστάσεως xai φόνου τῶν xupitov. Καὶ πρὸς τὸν Εὔνουν ἐλθόντες ἠρώτων εἰ σνγχω-

ρεῖται παρὰ τῶν θεῶν αὑτοῖς τὸ βεθονλευµένον. Ὁ δὲ μετὰ τερατείας, ὡς εἰώθεε, συντιθεµενος ὅτι συγχωροῦσι, πχραγρῆμα πεί-

θει ἔχεσθαι τῆς ἐγχειρήσεως. Εὐθὺς οὖν τὀτραχοσίους τῶν ὁμοδούλων συνήθροισαν, xal ὡς ἂν ὁ χχιρὸς ἐδίδον , καθοπλισθέντες

EXCERPTA EX HISTORIA DIODORI SICULI

περὶ ἀποστάσεως xal φόνων τῶν xupitov, Παρελθον.
τες δὲ πρὸς τὸν Εἰύνουν, οὐχ ἄπωθεν διατρίθοντα, ἠρώ-
των, εἶ συγγωρεῖται παρὰ τῶν θεῶν αὐτοῖς τὸ βεθου-
λευμένον. ὍὉ δὲ τερατευόµενος μετ ἐνθουσιασμοῦ, xot
περὶ τίνων ἤχουσι [ ἀχούσας] διεσάφησεν ὅτι διδόασιν
αὐτοῖς οἵ θεοὶ τὴν ἀπόστασιν, ἐὰν µηδεμίαν ὑπερθολὴν
ποιησαµενοι ra ac o7) { μὲν ) ἐγγειρήσωσι ταῖς ἐπιθο-
xis ὑπὸ γὰρ τῆς πεπρωμµένης (3) αὗτοῖς χεχυρῶσθαι
την πατρίδα τὴν "Evvav, οὖσαν ἀχρόπολιν ὅλης τῆς
νησου. ἜἙοιούτων λόγων ἀχούσαντες xai διαλαβόντες
ὅτι τὸ δαιµόνιον αὐτῆς συνεπιλαμθάνεται τῆς προαι-
ρέσεως, οὕτως παρέστησαν ταῖς ψυχαῖς πρὸς τὴν ἀπό-
στησιν, ὥστε µηδεµίαν ἀναθολὴν τῶν δεδογαένων
ποιεῖσθαι, Εὐθὺς οὖν τοὺς μὲν δεδεµένους ἔλνον, τῶν
δὲ ἄλλων τοὺς πλησίον διατρίθοντας (3) συλλαθόμενοι
περι υ΄ συνήθροισαν ἐπί τινος ἀγροῦ πλησίον ὄντος τῆς
"Evvrc. Συνθέµενοι δὲ πρὸς ἀλλήλους καὶ πίστεις ἐπὶ
σφαγίων ἐνόρχους νυχτὸς ποιησάµενοι χαθωπλίσθησαν,
ὥς ποτ᾽ ἂν ὃ χαιρὸς συνεχώρει᾽ πάντες δὲ τὸ χράτι-
στον τῶν ὅπλων, τὸν θυμὸν, ἀνελάμδανον (4) χχτὰ τῆς
ἀπωλείας τῶν ὑπερηφάνων χυρίων, καὶ τούτων ἀφη-
γεῖτο Εὔνους. Καὶ παρακαλοῦντες ἀλλήλους περὶ µέσας
νύχτας εἰσέπεσον εἰς τὴν πόλιν καὶ τούτους ἀνῄρουν.
XXVII. "Οτι πολλοὺς £jov τοὺς συναγωνιστὰς dv-
τετάττετο 6 Γράχχος, καὶ det xat μᾶλλον ταπεινούµενος,
καὶ παρὰ προσδοχίαν ἀποπίπτων, εἰς λύτταν τινὰ xai
μανιώδη διάθεσιν ἐνέπιπτε. Συναγαγὼν γὰρ τοὺς συν-
ὠμότας εἰς τὴν Ἰδίαν οἰκίαν, καὶ μετὰ τοῦ Φλάκχου
συωνεδρεύσας ἔχρινε τοῖς ὅπλοις δεῖν χρατεῖν τῶν ἀντι-
πραττόντων xal τὰς χεῖρας τοῖς τε ἄρχουσι xal τῇ
συγχλήτῳω προσφέρειν. Διὸ παρεχελεύσατο πᾶσιν ὑπὸ
ταῖς τηθένναις (1) φέρειν ξίφη, xal συναχολουθοῦντας
αὐτῷ τὸν νοῦν προσέχειν τοῖς παραγγελλοµένοις. Ὅπι-
µίου δὲ βουλευομένου ἐν τῷ Καπιτωλίῳ (3) περὶ τοῦ
συμφέροντος, ὥρμησεν ἐχεῖσε μετὰ τῶν χαχεχτῶν. Eo-
pore δὲ τὸν veo) προκατειλημμένον καὶ πλῄθος τῶν ἀρί-
στων ἠθροισμένον, ἀπεχώρησεν εἰς τὴν ὀπίσω τοῦ νεὼ
στοὰν ἀδημονῶν xal ποινηλατούµενος. Οὕτω δ᾽ αὐτοῦ
παρριστρηχότος, Κοϊντός (3) τις συνήθειαν ἔχων πρὸς
αὐτὸν, προσέπεσε τοῖς γόνασιν αὐτοῦ δεόµενος μηδὲν

Βίχιον 2 ἀνήχεστον πρᾶξαι χατὰ τῆς πατρίδος Ὁ δὲ

τυραννικῶς ἤδη διεξάγων, αὐτον μὲν προέωσε πρηνῆ
ἐπὶ τὴν qz, τοῖς δὲ ἀκολουθοῦσι προσέταξε διαγειρί-
ἄχσθαι xai ταύτην ἀρχὴν ποιήσασθαι τῆς χατὰ τῶν
ἐναντιουμένων τιμωρίας. ὍὉ δὲ ὕπατος καταπλαγεὶς
τόν τε φόνον ἐδήλωσε τῇ συγχλήτῳ καὶ τὴν κατ αὐτῶν
ἐπίθεσιν. Ζήτει ἐν τῷ περὶ συμθολΏς πολέμων.

XXI

spirarunt. Jgitur Eunum haud procul inde degentem con-
veniunt sciscitantes num quod consiliis jam agitent dii per-
mittant. Is postqnam audiverat quibus de rebus venissent,
cum verborum praestipiis εἰ furore lymphbatico respon-
det permittere deos defectionem, si nulla mora interpo-
sila statim rei exsequendae. manum admoveant : a fatis pa-
triam ipsis esse destinatam Ennam , totius insulie acropolin.
Quibus audilis, existimantes ipsum numen ccptis suis
opitulaturum, tanto animornm ardore.rem aggressi sunt,
ut promptissime qua decreverant exsequerent(ur. Confestim
igitur vinctos exsolverunt , et ex reliquis eos qui in propin-
quo degebant assumentes circa quadringentos in agrum
quendam prope Ennam situm congregarunt. Ibique de rebus
agendis deliberantes , mutuamque sibi fldem sacramento su-
per hostiis edito noctu spondentes, armarunt se prouti
quisque tunc poterat; omnes autem armorum prestantis-
simo, animi audacia, ad caedem dominorum insolentiam
erant instructi. Eunus iis dux erat. Et invicem se exhor-
tantes circa mediam noctem in urbem irrumpunt, dominos-

que occidunt.

XXVII. Quoniam multos socios habebat, restitit C. Grac-
chus; et in diem magis depressus et spe sua frustratus in
furorem et quasi rabiem quandam incidit. Nam conjuratos
in domum suam convocavit, e£ cum Flacco deliberatione
habita, armis adversarios vincendos esse ac vim manuum
consulibus et senatui admovendam decrevit. Jussit igitur
ut omnes sub toga gladios gestantes ipsumque comitantes ,
ad mandata essent intenti. Et quo tempore Opimius de lis
quie e republica forent in Capitolio deliberabat, ascendit eo
Gracchus caterva stipatus conjuratorum; sed templum
prooccupatum et optimatium permultos eo convenisse vi-
dens , in porticum, qua pone templum est , abscessit con-
scientia ausi perturbatus peenisque exagitatus. Dum sic quasi
cestro immisso concitatur, Quintus Antyllus, quo familiariter
uti solebat, ad genua ejus provolutus precatur, ne quid vio-
lenti et immedicabilis in patriam velit committere. 1lle vero
tyrannice jam se gerens, pronum in humum protrudit et comi-
tantibus imperat, ut trucident hominem et hoc poenarum
ab adversariis sumendarum faciant initium. — Consul vero
perterritus cedem hanc atque insidias quee ipsis struerentur,
senatui renuntiavit. Quare in Excerptis De commissione
bellorum.

εἰς τὸν Ἔνναν τὴν πόλιν εἰσπίπτουσιν, ἀφηγουμένον αὐτῶν xai τοῦ πυρὸς τὰς φλόγας τερατενοµένονυ τούτοις τοῦ Εύνον. Tote
€ οἰχίαις ἐπεισελθόντες πλεῖστον φόνον εἰργάσαντο, uno αὐτῶν τῶν ὑπομαζίων φειδόµενοι. --- 1. δοῦλοι ]δούλου codex. Mox
supplevi ἀχούσας; contra μὲν particulam uncis inclusi. — 2. πεπρωμµένης ] πειροµένης cod.— 3. διατρίθοντας] δια-
τρίδωντας cod. — 4. ἀνελάμόθανον ] ἀνελάμθανεν cod. ; mox ὑπεριφάνων cod.

XXVII. Fol. 185,3 — 21 r. Cf. Plutarch. €. Gracch. 13 sq. p. 1002 ed. Didot. , ubi tamen aliter res exponitur, et
emnino alius est quasi color et ingenium narrationis. Ad Diodorum proxime accedit Appianus Bell. Civ. 1, 2*, unde Dio-
εδ in nonnullis supplere licet : 'O δὲ Γράχχος καὶ ὁ Φούλδιος ἐπεὶ xai τοῦδε ἐξέπιπτον, μεμγνόσιν ἐθιχότες ἐψεῦσθαι τὴν Bou.
71 ἔφασχον κτλ. — Fragmentum inserendum ante XXXIV, 29 ( 121 a. C. ). — t. τηδέννας ] 1:5. cod, — 2. ἐν τῷ Καπ. ]

GS τη XaTttoy so» σοι],

XX1I
XXVIII. Ὅτι ἦχεν εἰς τὴν Ῥώμην ἀπὸ τοῦ βασιλι-

κοῦ γένους ὑπάρχων 'loyopüac ἕτερος, ἀντιποιούμενος
τῆς Νομαδικῆς βασιλείας. Εὐδοχιμοῦντος δὲ αὐτοῦ καθ᾽
ὑπερθολὴν, 6 "Ioyópüac µισθωσάμενός τινας σφαγεῖς
τοῦτον μὲν ἐδολοφόνησεν, αὐτὸς δὲ οὐδενὸς χωλύοντος
ἐπανῆηλθεν εἰς τὴν βασιλείαν.

XXIX. Ὅτι ὁ πρεσθύτερος Πτολεμαῖος ἐν Σελευ -
χείᾳ τῇ πόλει ὢν συγχεχλεισµένος, ὑπό τινος τῶν φίλων
ἐπιθουλευθεὶς , τὸν μὲν ἐπιθουλεύσαντα συλλαθὼν ἐτι-
µωρήσατο, εἷς δὲ τὸ λοιπὸν οὗ τοῖς τυχοῦσι φίλοις
ἑαυτὸν ἐπίστευεν.

XXX. Ὅτι πολλαὶ (1) ἐπαναστάσεις ἐγένοντο olxe-
τῶν. Πρώτη μὲν ἡ περὶ τὴν (3) Νουχερίαν ' τριάκοντα
οἰκετῶν συνωµοσίαν ποιησαµένων xat ταχὺ χολασθέν-
των * δευτέρα δὲ (s) fj περὶ τὴν Καπύην, διαχοσίων οἶκε-
τῶν ἐπαναστάντων xal ταχὺ χολασθέντων (4): τρίτη δὲ
ἀπόστασις ἐγένετο παράδοξος xal πολὺ τὰς εἰθισμέ-
vac διαλλάττουσα (5). "Hv γάρ τις Τίτος μὲν Οὐέττιος
ἱππεὺς δὲ (e) 'Ῥωμαίων, ὃς ἔχων πατέρα µεγαλόπλου-
tov, xal νέος ὢν παντελῶς, el; ἐπιθυμίαν ἦλθε ἆλλο-
τρίας θεραπαινίδος, χάλλει διαφερούσης. Ἐπιπλα-
χεὶς (7) δὲ αὐτῇ xal συµθιώσας ἴχανόν τινα χρόνον εἰς
ἔρωτα παράδοξον ἐνέπεσε xal διάθεσιν µανία παρεκ-
φερῃ. Διὰ γὰρ τὴν φιλοστοργίαν ἐπιθαλόμενος ἐζαγο-
ῥάσαι τὸν παιδίσχην, τὸ μὲν πρῶτον ἔσγε τὸν δεσπότην
αὐτῆς ἀντιπράττοντα , μετὰ δὲ ταῦτα τῷ µεγέθει τῆς
τιμῆς προτρεψάµενος ἐξηγόρασεν αὐτὴν ταλάντων "Ac-

EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ AIOAQPOY ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΓΥ.

XXVIII. Romam venit e regia familia orlus Jugurtha
alter, regnum Numidarum sibi vindicaturus. Qui quum
multa gratia apud Romanos pollere coepisset , Jugurtha per
sicarios mercede conductos interficiendum curavit, Ipse, ne-
mine prohibente, in regnum suum reversus est.

XXIX. Ptolemcus senior, dum in Seleucia urbe inclusus
tenebatur , amici cujusdam insidiis appetitus , hunc quidem
comprehensum supplicio affecit , in posterum vero haud ob-
viis quibusque se commisit.

XXX. Complures tunc seditiones servorum exarserunt.
Prima Nuceri:x fuit, ubi triginta servi conjurationem inter
se fecerunt, sed mox penas dedere. Secunda exstitit Ca-
puse, ubi servi ducenti rebellarunt , at mox item puniti sunt.
Tertia a reliquis quo fieri solebant plane differens mirum
in modum accidit. Titius quidam Vettius erat , eques Ro-
manus, patre natus ditissimo. 1s, juvenis admodum, fa-
muli aliens, insigniter formos», amore captus est. Et
amplexu ejus potitus et per tempus aliquod cum ea consue-
scens, mirifice puellam et ad insaniam usque deperire ccpit.
Qua amoris vehementia impulsus quum redimere puellam
vellet , initio dominum obstrepentem habuit, mox magnitu-

, dine pretii eum demulcens emit puellam talentis Atticis se-

τικῶν ἑπτὰ, xal τὴν ἀπόδοσιν τῆς τιμῆς εἰς τακτὸν
Ἰβόνον συνέθετο. Πιστευθεὶς δὲ τοῦ χρήματος διὰ τὴν
τοῦ πατρὸς εὐπορίαν, ἀπήγαγε τὴν θεραπαινίδα, xal
καταδὺς εἷς τινα τῶν πατρικῶν ἀγρῶν ἐξεπλήρου τὴν
ἰδίαν ἐπιθυμίαν. Ὡς δὲ ὁ συγχείµενος τοῦ χρέους χρό.
νος διῆλθεν, ἦχον οἵ πεµφθέντες εἰς τὴν ἀπαίτησιν.
Ὁ δὲ εἰς τὴν τριαχοστὴν ἡμέραν ἀναθαλόμενος τὴν
ἀπόλυσιν, καὶ τὸ μὲν γρῆμα οὐ δυνάµενος πορίσαι, τῷ
δὲ ἔρωτι δουλεύων, Et conos πράξει παραλογωτάτῃ (s).

ptem, certumque solvendz pecunia diem constituit. Fidem
conciliabat patrimonium. — Itaque servam abduxit, οἱ in
unum ex agris paternis se abscondens libidinem satiavit.
Mox quum dies pecunie solvendee adesset, venerunt qui
pretium exigerent. llle in trigesimum inde diem solutionem
remisit. Et quum etiam tunc solvendo non esset , simulque

amoris vi subactus teneretur, facinus tandem insolens aggres-

XXVIII. Fol. 185, 22 —26 r. Ἰογόρθας ἕτερος] Massivam appellat Sallust. Jug. 35; Liv. Ep. 64. Fragmentum
pone post lib. XXXIV, c. 35 (110 a. C.).

XXIX. Fol. 185,26—29 r. 6 πρεσθύτερος Πτολεμαῖος] Ptolemeus VIII Soter IT, filius Ptolemzi VII Soteris 1,
frater major Alexandri I. Is regno pulsus (107 a. C.), e Cypro, quam obtinebat, in Syriam trajecit, ut Antiocho Cyzi-
ceno contra Antiochum Grypur auxiliaretur (103 8. C. ). Quo in Syria gesserit Ptolema'us narrat Josephus XIII , 12, 3.
Verum de rege in Seleucia urbe obsesso nihil ibi traditur. De temporibus ejus v. disputationem Letronnii in Inscript. gr.
de l'Egypte. tom. 1, p. 53 sqq. Insere fragmentum post XXXIV, 39.

XXX. Fol. 185, 30 r. — 185,24 v. Diodorus de Siculo bello servorum, quod gestum est inde ab anno 102 a. C. expositu-
rus, praemisit nonnulla de similibus rebellionibus , quc alibi ante Siculam illam iisdem fere temporibus exarserint. Eundem
locum etiam Photius p. 529 excerpsit ( Diodor. XXXVI, 2 p. 550 ed. Didot.). Notabo varietatem lectionis. —1. Photius ple-
nius ita : 10gó δὲ τῆς κατὰ τὴν Σιχελίαν τῶν δούλων ἐπαναστάσεως ἐγένοντο χατὰ τὴν Ιταλίαν πλείους ἀποστάσεις ὁλιγοχρόνιοι
xai μιχραὶ, χαθάπερ τοῦ δαιμονίου προσηµαίνοντος τὸ μέγεθος τῆς ἐσομένης xavà τὴν Σικελίαν ἑπαναστάσεως. Πρώτη μὲν κτλ.
ut apud Nostrum. — 2. τὴν ] om. Phot. — 3. δὲ ] om. Phot. — 4. καταλυθέντων Photius, melius. — 5. τρίτη δὲ... διαλ.
λάττονσα] Photius brevius : Τρίτη δὲ παράδοξος yéyové τις. Et deinde : "Hv Τίτος Μενονίτιος , omissis γάρ τις. Pro Mev-
ούτιος ipse Photius in seqq. habet Οὐέττιος. Unde priore loco reponendum esse μὲν Οὐέττιος recte monuit Wesselingius. Ce-
terum pro Τίτος in nostro codice est τύγγος μὲν οὐίττιος, — 6. Photius : ἱππεὺς μὲν Ρωμαίων, µεγαλοπλούτου δὲ πατρὸς παῖς.
Οὗτος ἠράσθη θεραπαινίδος ἀλλοτρίας χάλλει διαφ. — 7. Photius συμπλαχεὶς ( vocab. rarius ἐπιπλαχεὶς eodem sensu e Ροε!-
donio habes ap. Athen. p. 211, F. Eodem fonte utitur Diodorus. Vide Posidon. fr. 15) ' αὐτῇ καὶ εἰς ἔρωτα παράδοξον αὖ-
τῆς ἐμπεσὼν ἐξηγόρασεν αὐτὴν, οὕτω τοῦ τε µανιώδους ἔρωτος βιαζοµένου xai τοῦ χυρίου τῆς κόρης τὴν πρᾶσιν μόλις xataveu-
σαντος, ταλάντων Ἀττιχῶν ἑπτὰ , καὶ χρόνον ὧρισε καθ ὃν ἀποτίσει τὸ χρέος. Ἐπιστεύετο δὲ διὰ τὴν πατρῴαν περιουσίαν. Ἐν-
στάντος δὲ τοῦ ὁρισθέντος, καὶ μὴ ἔχων ἀποδοῦναι, πάλιν ἔταξα τριάκοντα ἡμερῶν προθεσµίαν. Ὡς δὲ καὶ ταύτης ἐπιστάσης οἱ
μὲν ἀπήντουν, ὁ δὲ οὐδὲν πλέον εἶχεν ἀνύειν, ὁ δ' ἔρως ἤχμαζεν, ἐπεχείρησε πράξει παραλογωτάτρ. Ἐπιθονλεύει μὲν Yap τοὺς

EXCERPTA -EX HISTORIA DIODORI SICULI.

Διὰ γὰρ τοῦ πάθους τὴν ὑπερθολὴν xal τὴν ἐκ τῆς ἐπι-
θολῆς ἐπακολουθοῦσαν αἰσχύνην, ἐξετράπη πρὸς δια-
λογισμοὺς παιδαριώδεις καὶ πολλῆς ἀφροσύνης µεστούς.
Πρὸ ὀφθαλμῶν Υὰρ λαμθάνων τὸν ἐσόμενον τῆς ἐρωμέ-
vr δικχωρισμὸν, τοῖς μὲν ἀπαιτοῦσι τὴν τιμὴν ἀνέλπι-
στον ἐπιθουλὴν συνεστήσατο (9). **

ΧΧΧΙ. *" ἐφρόνει" ὡς δὲ ἔνιοι, ὅτι χατὰ διαθήχην τῷ
ἑτέρῳ υἱῷ τὰ πλείω χατέλιπε τῆς οὐσίας, τοῖς ὅλοις έχιν-
δύνευσεν * 6 γὰρ νεανίσχος τόλμη χαὶ προπετεία διαφέ-
pev, Ππεριθέµενος διάδηµα καὶ βασιλέα ἸΜαχεδόνων
ἑαυτὸν ἀναδείξας, παρεχάλει πολλοὺς ἀφίστασθαι Ῥω-
µαίων καὶ τὴν προγεγενηµένην Μακεδόσιν πάτριον
βασιλείαν ἀναχτᾶσθαι. Πολλῶν δὲ συντρεχόντων, ὡς
ἁρπαγΏῆς ἐσομένης, ὃ δὲ ᾿Ἐξήχεστος ἀγωνιάσας ἑξέ-
πεµψέ τινα τὸν διασαφήσοντα Εεντίῳ τῷ στρατηγῷ τὴν
περὶ τὸν υἱὸν ἀπόνοιαν. Διεπέμψατο δὲ [καὶ] πρὸς Κό-
tuv (1) τὸν βασιλέα Θραχῶν, ἀξιῶν µεταπέμψασθαι τὸν
νεανίσχον, xai πεῖσαι τῆς ἐπιθολῆς ἀποστῆναι. ὍὉ δὲ
ἔχων φιλίαν πρὸς Εὐφήνην μετεπέμψατο αὐτὸν, xal
καρακατασχὼν ἡμέρας τινὰς παρέδωχε τῷ πατρί. xal
ἀπελύθη τῶν διαθολῶν.

ΧΧΧΙ. Ὅτι ό Σερτώριος θεωρῶν à ᾿ἀκατάσχ ετον οὖσαν
τὴν ὁρμὴν τῶν ἐγγωρίων (1), πικρῶς (3) προσεφέρετο
τοῖς συμμµάχοις, xal τοὺς μὲν καταιτιωµένους ἀπέχτει-
νεν, τοὺς δὲ slc φυλαχὴν παρεδίδου, τῶν δὲ εὐπορωτά--
των ἐδήμευε τὰς οὐσίας, πολὺν δὲ ἄργυρον καὶ χρυσὸν
ἀθροίσας, οὐχ εἷς τὸ χοινον τοῦ πολέμου ταμιεῖον κατετί-
θετο, ἀλλ᾽ ἴδία ἐθησαύριζεν οὔτε τοῖς στρατιώταις
ἐχορήγει τὰς µισθοφορίας, οὔτε τοῖς ἡγεμόσι µετεξίδου
τούτων, οὔτε τὰς χεφαλιχκὰς χρίσεις μετὰ συνεδρίου xal
συμθούλων (3) ἐποιεῖτο, δικκούων δὲ ἰδία καὶ µονοχρι-
τὴν ἑαυτὸν ἀποδείξας ἐποιεῖτο τὰς ἀποφάσεις' sic τε τὰ
σύνδειπνα τοὺς ἡγεμόνας οὐκ ἠξίου παραλαμθάνειν, οὐδὲ
φιλανθρωπίας οὐδεμιᾶς µετεδίδου τοῖςφίλοις, χαθόλου δὲ
διὰ τὴν ἐπὶ τὸ χεῖρον ἐπίδοσιν τῆς περὶ αὐτὸν ἐξουσίας
ἀποθηριωθεὶς τυραννικῶς ἅπασιν προσεφέρετο. Καὶ ἐμι-
σήθη μὲν ὑπὸ τοῦ πλήθους, ἐπεθουλεύθη δὲ ὑπὸ τῶν φί-
λων. Ἡ δὲ ἀναίρεσις αὐτοῦ συνετελέσθη τοιῷδέ τινι
τρόὀπῳ. Τῶν ἡγεμόνων oi µέγιστον ἔχοντες ἀξίωμα, Περ-
πέννας xai Ταρχύνιος, συµφρονήσαντες ἀλλήλοις, ἔγνω-
σαν ὡς τύραννον ὄντα τὸν Σερτώριον ἀνελεῖν. ἩΠροστά-
της δὲ τῆς ἐπιθουλῆς αἱρεθεὶς 6 Περπέννας ἐχάλεσεν ἐπὶ

Χχιιί

sus est. Nam affectus exsuperantia pudorque inteptum

subsecutus in cogitationes avertit pueriles multeeque plenas
desipientie. Etenim. ante oculos sibi ponens instantem

puelle amata discessum , insperatas pretium exigentibus
struxit insidias. **

XXXI. ** cogitabat; sicuti vero nonnulli referunt, pro-
pterea quod alteri filio majorem bonorum partem testamento
legaverat, totis periclitatus est. Nam juvenis, qui insignis
erat audacia et temeritatis , assumpto diademate regem se
Macedonize declarans multitudinem exhortabatur , ut a Ro-
manis deficerent, pristinnmque regnum majorum suorum
recuperare tentarent. Multisque spe rapinze confluentibus,
trepidans Execestus ad Gentium (Genucium ^) przetorem
legavit, qui de filii ausis insanis certiorem faceret. Porro ad
Cotyn Thracum regem misit petens ut juvenem ad se arces-
seret, eique persuaderet ut a ceptis desisteret. Cotys igitur,
amicitia Euphene junctus , arcessivit puerum, et postquam
per dies aliquot in domo sua detinuerat, patri tradidit, qui
ita criminatione exemptus est. ,

XXXII. Animadvertens Sertorius impetum indigenarum
non posse cohiberi ,
cepit.

multa cum severitate socios tractare
Criminibus obnoxios alios interficiebat , alios dabat
in custodiam; ditissimorum bona publicabat ; collecti ar-
genti et auri vim magnam non in publicum belli aerarium
deponebat , sed suos in usus convertebat ; nec militibus ero-
gabat stipendia , neque ducibus opum copiam faciebat ; in
causas capitales non in synedrio cum senatoribus, sed pri-
vatim inquirebat, et solus unus sedens judex dicebat sen-
tentiam; porro ad convivia duces adhibere dedignabatur,
neque ullum humanitatis officium amicis prestabat; ac
omnino efferatus eo quod in pejus vergere res ejus cope-
rant, tyranni in modum erga omnes se gerebat. Quare apud
multitudinem in odio erat, ab amicis vero insidiis peteba-
tur. Cedes ejus confecta est hunc in modum. Perpennas
et Tarquinius, qui plurimum inter duces poterant, con.
spirantes Sertorium utpote tyrannum interficiendum esse
decreverunt. Exsequendis consiliis praefectus Perpennas

ἀπαιτοῦντας, ἑαυτῷ δὲ μοναρχιχὴν ἐξουσίαν περιέθηκε. Sequentia apud ipsum Photium legas. --δ.παραλογωτάττρ] sic
Photius ; παραλόγῳ ταύτῃ cod.

XXXI. Fol. 185, 24 v. — 186, 5 r. Fragmentum initio mutilum in codice ab antecedentibus nullo modo separatur,
quasi ad eandem pertineret historiam. Folium excidisse videtur. De re mihi non constat. In simili argumento versari vide.
tur, — 1. Κότνυν] Κότην cod.

XXXII. Fol. 186 , 5 — 26 v. De czde Sertorii (72 a. C.) vide Plutarch. Sertor. extr. et Appian. B. Civ. I, 113. Insere
hunc locum sicuti sequens fragmentum post XXXVII, 22. — 1.«7ic óp μῆς τῶν ἐγχωρίων]5.ο. πρὸς ἀπόστασιν. Nimirum
collegae Sertorii sediliosis Perpennz sermonibus excitati, φανερῶς μὲν οὐκ ἀφίσταντο, δεδοιχότες αὐτοῦ τὴν δύναμιν, χρύφα
δὲ τάς τε πράξεις ἑλυμαίνοντο xal τοὺς βαρδάρους ἑκάχουν κολάζοντες πικρῶς καὶ δασμολογοῦντες, ὡς Σερτωρίον χελεύοντος.

"EE ὧν ἁποστάσεις ἐγίνοντο καὶ ταραχαὶ περὶ τὰς πόλεις. Οἱ δὲ πεμπόμενοι ταῦτα θεραπεύειν καὶ ἐπιπραύνειν € ἐπανήρχοντο
πλείονας ἐξειργασμένοι πολέμους καὶ τὰς ὑπαρχούσας Ἠὐξηχότες ἀπειθείας, ὥστε τὸν Σερτώριον ἐχ τῆς προτέρας ἐπιειχείας καὶ
πραὀτητος µεταδαλόντα περὶ τοὺς ἐν "Ooxv) τρεφοµένους παρανομῆσαι παΐδας τῶν Ἰθήρων, τοὺς μὲν ἀνελόντα , τοὺς δὲ ἀποδό-
w:vov. Haec sunt qua Plutarchas (1. Ι. ο. 25, 3) de mutata Sertorii mente affert. Uberior et Diodoro , uli solet , similioc
Appianus Bell. Civ. I, 113, p. 336 ed. Didot., ubi ipse tu videas. — 2 1:00: xpo; cod. — 3o v4 δούλων] avp o0) 6» cod.

XXIV

δεῖπνον τὸν Σερτώριον, xat τοὺς συνίστορας συµπαρέλα-
6εν ἐπὶ τὴν ἑστίασιν. Καταντήσαντος δὲ τοῦ Σερτυ-
ρίου, καὶ τῶν κοινοπραγούντων συνεπιθεµένων, 6 Σερ.
τώριος ἀνακλιθεὶς ἀναμέσον "l'agxuviou xai Αντωνίου,
ὑπὸ τούτων ἐσφάγη

XXXIII. "Οτι 6 Μιθριδάτης ἐξ ἐπιθουλῆς παρ) ὁλί-
yov ἐχινδύνευσεν ὑποχείριος γενέσθαι τοῖς Κυζιχηνοῖς.
Συναγωνιζόμενος ydo τις ἐν ταῖς µεταλλείαις Ῥωμκαῖος
ἑκατοντάρχης ἐπεθάλετο τοῦτο τελέσαι. Διὰ γὰρ τὰς
παρ' ἀμφοτέροις μεταλλείας συνε; tf OX Ἰινομένων συμπλο-
x&v xat συλλόγων, εἰς Υνῶσιν ἡλύε τοῖς τοῦ βασιλέως
διὰ τὰς συνεγεῖς πρὸς αὐτοὺς ὁμιλίας. Μονωθεὶς δέ
ποτε χατὰ τὴν Év τοῖς ὀρύγμασι φυλαχην xal ὑπό τινος
τῶν ἐπιστατούντων ἐν τοῖς έργοις χαταπειραθεὶς περὶ
προδοσίας, προσεδέξατο τοὺς λόγους προσποιητικῶς.
Ἀπενεγθέντος δὲ τοῦ πράγµατος πρὸς τὸν βασιλέα, ἐχεῖ--
voc μὲν ἐπιθυμῶν χυριεῦσαι τῆς πόλεως, δωρεὰς Envy -
γείλατο, καὶ συνέθετο χαιρὺν, ἐν ᾧ τὸν σύλλογον ἔδει
γενέσθαι, Τοῦ δὲ Ῥωμαίου πίστεις τῶν ἐπαγγελιῶν
ζητοῦντος, ἀπέλυσεν 6 βασιλεὺς τοὺς ὑπὲρ αὐτοῦ συνθη-
couévoug. 'O δὲ οὐκ ἔφησεν (1) ἄλλως πιστεύσειν,
ἐὰν μὴ παρὰ τοῦ βασιλέως λάθῃ τοὺς ὄρχους. Ὅ δὲ
οὐγ ἡγεῖτο βασιλικῆς ἀζίας οἰκεῖον εἶναι συγχαταθαί-
νειν el; τὰ ὀρύγματα.. ᾿Επεὶ δὲ ὃ προδότης οὐκ ἔφησεν
ἄλλως ὑπαχούεσθαι, ἡ δὲ ἐπίθέσις τοῦ χυριεῦσαι
τῆς πόλεως συνεῖχεν, ἠναγκασθη συγκαταθέσθαι τοῖς
ὀξιουμένοις ὁ Μιθριδάτης, Καὶ συνέδθη τὸν βασιλέα
γενέσθαι ὑποχείριον, εἰ μὴ τῶν φίλων τις εὐστόγως
Χαταμαντευσάµενος τὸν ἐπιθουλὴν, χατεσχεύασε GUu-
µετρον μηγανὴν δυναµένην ὀξέως ἀνοίγεσθαί τε xal
χλείεσθαι" καὶ ταύτης sl; τὸ ὄρυγμα τεθείσης xal τοῦ
Μιθριδάτου μετὰ τῶν φίλων cuve. avtov, ὁ ἕχατον--
τάρχτς (2) τοὺς µέλλοντας μεθ) ἑαυτοῦ τῷ βασιλεῖ τὰς
γεἴρας προσφέρειν (3) [ εἰς τὰς χεῖρας | τὸ ζίφος σπασά-
µενος ὥρμησεν ἐπὶ τὸν βασιλέα’ 6 δὲ φθάσας συνέχλεισε
τὴν θύραν, καὶ τὸν χίνδυνον ἐξέφυγεν.

ΧΧΧΙ v. "Qt τῶν Ἀντιογέων τινὲς χαταφρονήσαν-
τες Ἀντιόχου τοῦ βασιλέως διὰ τὸν ἧτταν, ἀνέσειον τὰ
πλήθη xai συνεθούλευον ἐχ τῆς πόλεως µεταστήσασθαι,
Γενομένης δὲ στάσεως μεγάλης xat τοῦ βασιλέως ἐπι-
κρατήταντος, ol αἴτιοι τῆς στάσεως φοθηθέντες ἔνυ-
γον dx τῆς Σνρίας, xai χαταντήσαντες εἰς Κιλικίαν
ἐπεθάλοντο xatdyew Φίλιππον, ὃς ἦν υἱὸς Φιλίππου
τοῦ γεγονότος ἐξ Αντιόχου τοῦ 1 ρυποῦ. “"Υπαχούσαν-
τος δὲ τοῦ Φιλίππου καὶ καταντήσαντος πρὸς Άζιζον
τὸν Ἄραθα, ἀσμένως τοῦτον προσδεζάµενος "A QU, xat
περιθεὶς διάδηαα ἐπὶ τὴν βασιλείαν κατήγαγεν. — Ὅτι
(1) τὰς ὅλας ἐλπίδας ἔχων ἐν τῇ τοῦ Σαμψιγεράμου

XXXIII. Fol. 186, 27 r. — 186,22 vso. De Mithridate Cyzicum obsidente ( an. 73) vide Appian. Bell. Mith. ο. 72 sqq.;

EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ AIOAQPOY XIKEAIQTOY.

est. Is igitur ad convivium vocal Sertorium , simulque con-
scios ad comessationem adhibet. Ubi advenerat Sertorius ,
conjurati simul adorti eum inter Tarquinium et Antonium
decumberrtem confodiunt.

XXXIII. Parum abfuit quin Mitliridates insidiis captus
in Cyzicenorum venisset potestatem. Rem aggressus est
centurio Romanus, qui in cuniculis agendis operam Cyzi-
cenis praestabat. Scilicet quum ab utrisque cuniculi age-
rentur et continui essent congressus et colloquia, factum
est ut Romanus ille notus fieret militibus Mithridatis. Et
quondam dum solus ad custodiam cuniculorum relictus est,
à Mithridatico quodam operibus przfecto de proditione
compellatur. Romanus admittere se proposita simulat, Re
ad regem delata , is poliundze urbis cupidissimus dena pol-
licetur, tempusque constituit, quo ad colloquium conve-
niant , el Romano fidem promissorum postulante , misit qui
ipsius loco paciscerentur. At centurio haud se fidem habi-
turum esse dicebat nisi ab ipso rege jusjurandum accepisset.
Rex vero cstimabat haud esse dignitatis regie in cuniculos
descendere; attamen quoniam proditor alias obtemperare
nolebat et capiendze urbis stimulabat desiderium , coactus
Mithridates est, ut postulatis adstipularetur. Nec jam du-
bium erat quin in manus hostibus rex venisset, nisi ex
amicis quidam insidias subesse feliciter divinasset. Is igilur
just;e magnitudinis machinam construxit, que quam ce-
lerrime et aperiri el claudi poterat. Hac in cuniculo collo-
cata, in eamque ingresso cum amicis Mithridate, centurio
adduxit qui una secum manum regi injecturi erant, stricto.
que gladio in Mithridatem irruit. At antevertens ille claudit
portam periculumque effugit.

XXXIV . Antiochenses quidam Antiochum regem propter
cladetn acceptam contemnentes, multitudinem excitabant
atque urbe regem pellere moliebantur. Verum quum in-
gentem, quz exarserat, seditionem rex compescuisset ,
auctores ejus perterriti e Syria aufugerunt, et in Ciliciam
profecti Philippum , qui Philippi Antiocho Grypo nati ilius
erat, in regnum reducere voluerunt. Obtemperans Philippus
ad Azizum Arabem sese contulit, qui haud invitus eum
excepit , diademate ornavit et in regnum reducere instituit.

Antiochus autem omnes spes in Sampsigerami societate re-

----

Memnon. Hist. Heracl. cap. 40. De re nostro fr. narrata aliunde non constat. Ceterum ex Appiano c. 75 et 76 discimus
Mithridatem cuniculis monia urbis suffodisse , Cyzicenos vero suffodisse aggeres hostiles : Μιθριδάτης ἐπὶ τὸ Δίνδυμον ὄρος
ὑπερχείμενον ἀνῄει, xai γῶμα ἀπ᾿ αὐτοῦ ἐς τὴν πόλιν ἔχου, πύρχονς τε ἐφίστη, xxi ὑπονόμοις τὸ τεῖχος ἀνεχρήμνη, Et cap. 76 :
Διεκαρτέρει δ ὅμως Μιθριξά & ἐλπίζων ἔτι τὴν Κύζικον αἱρήσειν τοῖς χώμασι τοῖς ἀπὸ τοῦ Δινόθυμον. Ὡς δὲ καὶ taut. ὑπεσύροντο
oi Κνζικηνοὶ, ὁρασμὸν 6 M. ἐθούλευε. — {. ἔφυσςν codex h. 1. et mox iterum. — 2. ἑχατόνταρχος li. I. cod. — 3. ei; τὰς
/:3igas ex antecc. male repetita. Fortasse excidit participium , εἰσαγαγὼν [ εἰσχαθίσας conj. Dübnerus; egregie ].

AXXIV. Fol. 186,22 c. —187,10 1. — 1l.

ὌΌτιταςὅλας] vox Οτι novi excerpli, in eadem re versantis, initium indicare

EXCERPTA EX HISTORIA ΡΙΟΡΟΒΙ SICULI. ΧΧΥ

συμμαχία µετεπέµπετο τοῦτον μετὰ τῆς δυνάµεως. | ponens, cum exercitu eum arcessit. At Sampsigeramus
"O δὲ ἐν ἀπορρήτοις συνθέµενος πρὸς Ἅζιζον ἐπ᾽ dvat- | pacta clandestina de czedendis regibus cum Azizo inivit. Et
píast τῶν βασιλέων ἦχε μετὰ (2) τῆς δυνάμεως, καὶ µε- | cum exercitu in Syriam profectus Antiochum ad se advo-
τεπέμπετοτὸν Αντίοχον. Τοῦ δὲ διὰ τὴν ἄγνοιαν ὑπα- 1 cavit. Rei ignarus rex quum advenisset , ille qui amicum

videtur, quod jungi antecr. potest verbis ὁ δὲ Ἀντίοχος. — 2. 3x & μετὰ ] ἦ μετὰ codex. — Antecedens fragmentum perti-
Bet ad an. 73, sequens ad an. 60. lgitur Antiochus rex est Antiochus Asiaticus, filius Antiochi τοῦ Εὐσεθοῦς et Selenes
Aigyptiz ( Appian. Syr. 49 et 60. Sec. Justin. XL, 1 et Euseb. p. 192 Ant. Asiaticus filius erat Antiochi Cyziceni, quum ejus
nepos esset. V. Clinton. F. H. ΠΠ, p. 340 sq.), qui postquam Tigranes Romanorum armis Syriz regno spoliatus erat
(an. 69a. C.), a Lucullo appellatus rex est. « Sed quod Eucullus dederat ( Justinus ait l. 1.) postea ademit Pompeius : qui
poscenli regnum respondit, ne volenti quidem Syrie, nedum recusanti, daturum se regem, qui XVII annos,
quibus Tigranes Syriam tenuit, in angulo Cilicic latuerit, victo autem codem Tigrane a Romanis , alieni operis
premia postulet. [gitur ut habenti regnum non ademerit, ita quo cesserit Tigrani, non daturum quod tueri ne-
sciat; ne rursus Syriam Judeorum et Arabum latrociniis infestam reddat. Atque ita Syriam in provincice for-
mam redegit. Eandem in sententiam Appianus Syr. 46 : Ἐν τῷδε ( sc. quum Megabates, Tigranis przefectus , Svriam reli-
quisset , ut opem ferret Tigrani Luculli armis appelito ) παραδὺς ἐς τὴν Συρίαν Ἀντίοχος ó Ἀντιόχου τοῦ Κὐσεθοῦς, Joys τῶν
Σύρων ἑκόντων, καὶ αὐτῷ Λεύκολλος μὲν... οὐκ ἐφθόνησεν ἀρχῆς πατρῴας. Πομπήιος δὲ ὁ ἐπὶ Λευχόλλῳ Μιτριθάτην ἐξελὼν, Τι-
voro μὲν Ἀρμενίας συνεγχώρησεν βασιλεύειν, Ἀντίοχον δὲ ἐξέθχλε τῆς Σύρων ἀρχῆς, οὐδὲν ἐς Ῥωμαίους ἁμαρτάνοντα" ἔργῳ μὲν,
ότι T,» εὔκολον αὐτῷ στρατιὰν ἔχοντι πολλὴν ἀρχὴν ἄνοπλον ἀφελέσθαι * λόγῳ δὲ , ὅτι τοὺς Σελευχίδας ἀπὸ Τιγράνου ἐκπεσόντας
οὖκ εἶχὸς ἦν ἔτι Συρίας ἄρχειν μᾶλλον 7) Ῥωμαίους Τιγράνην νενικηκότας ( Cf. id. Mithr. c. 106). Ex allatis liquet Antiochum
tres saltem annos regnasse , inde a pulso Tigrane (69) usque ad annum 66, quo pacem Tigrani Pompeius concessit. Porro
quum Appianus c. 70 Antiochum metnoret tanquam βασιλεύσαντα ἐν ταῖς ἀσχολίαις ταῖς Hopzntou ἐπὶ ἓν µόνον ἔτος, con-
sequilur eum etiam postquam Pompeius Syriam Romanam provinciam declaraverat , per unum adhuc annum, dum aliis
negotiis distraheretur Pompeius , imperium Syrixc vel saltem Antiochize urbis obtinuisse ( 606—653). Ac consentaneum est
res Syriae non ordinatas esse ante ipsius adventum Pompeii ( 64 aestate), nec improbabiliter Clintonus statuit anno demum
62 Syrize res cerfa et firma ratione esse constitutas. Igitur circa an. 64 Antiochus a Philippo pulsus obierit; ipsum Phi-
lippum Pompeii pra:efecti ad obedientiam facile redegerint. Ceterum Philippus, Philippi filius, Antioch& Grypi nepos, a πο.
mine disertis verbis memoratur. Neque id mirum. Eodem modo Philippus, pater Nostri , qui post mortem Antiochi Pii per
breve tempus regnavit, plane negligilur a scriptoribus, qui Tigranem Syriam occupantem non in Philippi sed in Antiochi Pii
Jocum successisse tradunt ( V. Clinton. 1. 1. ). Appianus Syr. 70 et Bell. Civ. IV, 10, postremum Seleucidarum Antio-
chum Asiaticum dicit. Ceterum Philippi nostri memoria nullus duhito quin etiam ex Eusebio sit renovanda , quippe cujus
auctor quemadmodum Antiochum Asiaticum cuin patre ejus Antiocho Pio confudit, sic etiam Philippum filium et Pbi-
lippum patrem perperam miscuerit. Etenim apud Eusebium leguntur haec ( p. 192) :

Reliqui erant , qui deregno inter se decertarent, Philippus, Seleuci fraler, Grypo Antiocho natus, et Antiochus
Cyziceni filius (i. e. Ant. Eusebes). Hi orsi qb Olymp. 171,1(95 a. C.) non sine delectis exercitibus, Syric partem
singuli tenebant, bellumque pro Syria ( universitate) gerebant , donec superatus Antiochus ad Parthos se fuga
recepit. — Idem poslea per Pompeium intercessorem agebat, ut in Syriam reduceretur : verum hic, pecunia ab
Antiochenis accepta , nulla illius curam gessit , urbique libertate frui concessit. — Interim el Alexandrini missis
legatis Menelao, Lampone et Callimandro rogabant illum ul , digresso Alexandria Ptolemeo Dionyso (58 a. C. ),
"£gypti regnum cum Ptolemei filiabus capessere. Verum ipse morbo gravatus interiit.

In his tres Antiochi confunduntur. In prioribus de An/iocho Eusebe, Cyziceni filio, sermo est ; qui (teste Josepho XIII, 13, 4)
contra Parthos pugnans cecidit, non vero fuga ad eos se recepit, ideoque neque redux a Pompeio regnum Syrite petere
potuit. Id enim pertinet ad Antiochum Asiaticum. llic vero quum circa annum 64 interfectus sit, ut Diodorus noster te-
statur, non potuit anno 57 in ;Egyptum ab Alexandrinis advocari. Itaque terlius aliquis Ant;'ochus intelligendus est , for-
(asse frater Antiochi Asiatici : nam fuisse Antiocho fratrem, ex Cicerone liquet ( Verr. I1, 4, 27), qui an. 75 reges pueros
Ron foisse dicit. Poterat vero utrique esse nomen Antiochi ; sicuti v. c. inter Antiochi Grypi filios duos habemus Antio-
chos, Simili rerum con(usione laborant qua sequuntur apud Eusebium :

Imperio excidit eliam Philippus, de quo antea diximus, Grypi filius ac Tryphaena Ptolemao octavo genit.
— Idem quum averet -Egyptum adire, propterea quod ipsum quoque per id tempus Alexandrini cives ad impe-
rium arcessebant , Romanus Syrie proconsul (57 a. C.) Gabinius , Pompeii legatus, negotium disturbavit. Igitur
Syriaticorum regum successio hactenus deducta finem nacta est.

Horum quoque prima pars recte pertinet ad Philippum Gryyi filium. Alteram vero ab eo alienam esse vel per se pro-
babile est, quandoquidem vix credideris anno 57 a. C. Grypi filium, qui tunc sexagenarius et amplius esse debebat, in
.Exyptum vocatuin esse, ut Berenicie regine, Pt. Dionysi filie, quattuordecim fere annos nat ( v. Letronn. Inscrr.
tom. 11, p. 96), matrimonio sociarelur. E.x Diodoro vero colligitur Philippum Grypi filium jam mortuum fuisse circa an. 64
a. C. ; nam si aliter res fuisset, ipsum hunc Philippum, non vero filium ejus, in regnum Antiochenses revocassent. Igitur
non dubitamus quin Eusebiana ad Philippum Philippi filium sint revocanda. Ceterum quum ante Tigranem postemi Se-
leucidze fuerint Antioclius et Philippus, itemque alter Anliochus alterque Philippus ante Romanorum imperium postremi
Syrie reges fuerint, vides quam facile fieri potuerit, ut Eusebii aut potius Porphyrii auctor, Tigranis mentionem prorsus
omittens , utrosque confunderet. Idem quum reliquis neglectis, ea tamen quie ad Seleucidas ad regia matrimonia in /Egy-
ptum vocatos pertinent , enotanda putaverit, et quum quo magis Syrorum tempora turbaverit, tanto se accuratiorem in
Plolemaeorum chrouologia ostendat : jure hinc de Alexandrina Clironicorum istorum origine conjecturam feceris. — Aw
Diedorum revertor. Qui quum Antiochum Asiaticum interfectum dicat , patet hunc Antioclium non esse eundem cum An-
tiocho Comroageno , uti censuerunt Vaillant, De Sel. p. 237, Frelich. p. 69, et nuper Haackh. ( in Paulys Realenc. v.
An(tochus ron Commagene ) , quibus recte obloquitur Clintonus IIl, p. 343. — Azizus rex fortasse idem est, qui antea
patri Philippi nostri contra Demetrium Eucaerum opem tulerat , teste Joseplio XII, 15, 3, ubi legitur Zio; ὁ Ἀράδων z3-

XXVI

χούσαντος, ὑποχριθεὶς ὡς φίλον συνέλαθε τὸν βασιλέα:
καὶ τότε μὲν δήσας παρεφύλαττεν, ὕστερον δὲ ἀνεῖλεν.
Ὁμοίως δὲ xat" A Qo xarà τὰς γενοµένας ἐπὶ μερισμῷ
τῆς Συριαχῆς βασιλείας συνθέσεις, ἐπεθάλετο δολοφο-
νησαιτὸν Φίλιππον” 6 δὲ προαισθόµενος τὴν ἐπιθουλὴν,
ἔφυγεν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν.

XXXV. “Οτικατὰ τὴν Ῥώμην Κατιλίνας τις χα-
τάχρεως (1) καὶ Λέντλος, 6 ἐπικαλούμενος Σούρας,
ἀθροίσαντες ὄχλον (9) ἀπόστασιν ἐμελέτησαν κατὰ τῆς
συγκλήτου τοιῷδέτινι τρόπῳ. Μελλούσης τινὸς ἑορτῆς
εἶναι, καθ᾽ ἣν ἔθος ἦν τοὺς πατρωνευοµένους ὑπὸ τῶν
ἐν ὑπεροχαῖς ὄντων ξένια πέµπειν, xol διὰ ταύτην αἷ-
τίαν δι’ ὅλης τῆς νυχτὸς ἀνεῦχθαι τὰς οἰχίας συνέδαινε,
συνέθεντο οὖν κατὰ τοῦτον τὸν χαιρὸν εἰσπέμπειν εἲς τὰς
τῶν ἐπιθουλευομένων οἰχίας τοὺς προσάξοντας αὐτοῖς
τὰς γεῖρας" οὓς ἔδει τὴν μὲν φαντασίαν χάριν τῆς τῶν
ξενίων εἰσφορᾶς ἀνυπόπτως εἰσελθόντας, καὶ ἀδήλως
παρεζωσµέγους ξίφη, xat χατ’ ὀλίγους ἐφ᾽ ἑκάστῃ οἶκία
µεμερισµένους, ὑφ ἕνα xal τὸν αὐτὸν χαιρὸν ἅπασαν
σχεδὸν τὴν σύγκλητον ἀνελεῖν. Τοῦτον δὲ τὸν τρόπον
διεσχευασµένης τῆς ἐπιθουλῆς, παραδόξως διεσώθησαν.
Ὄντων γὰρ πλειόνων ἡ τεσσαραχοσίων τῶν ἐπὶ τὴν
σφαγὴν τεταγμένῶν, ἕνα τούτων διαχείµενον ἐρωτιχῶς
πρός τινα παιδίσχην καὶ ὑπὸ ταύτης παραθεωρούµενον
πλεονάχις λέγειν [φασὶν ὅτι] (9) μετ’ ὀλίγας ἡμέρας ἔσται
τοῦ πνεύματος αὐτῆς χύριο. Τῆς δὲ θαυμαζούσης
τὸ ῥηθὲν xal μὴ δυναµένης νοῆσαι τὴν αἰτίαν τῆς ἁμίλ-
Anc, τὸν μὲν νεανίσκον µένειν ἐπὶ τῆς ἀνατάσεως (4), τὴν
δὲ χατὰ τὴν συμπεριφορὰν xal τὴν μετ αὐτοῦ µέθην,
ὑποχριναμένην χεχαρισµένας ὁμιλίας (9) ἀξιοῦν δηλῶ-
σαι, iva ποτὲ νοῦν ἔχει τὸ ῥηθέν' τὸν δὲ διὰ τὸν ἔρωτα
βουλόμενον ταύτη Χαρίσασθαι, πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν
μηνῦσαι. Τὴν δὲ προσποιηθεῖσαν uev εὐνοίας καὶ χαρᾶς
δεδέχθαι τὸν λόγον, σιωπῆσαι: τῇ δὲ ὑστεραίᾳ πρὸς
τὴν τοῦ ὑπάτου Κιχέρωνος γυναῖχα καταντήσασαν, xal
xav ἰδίαν διαλεχθεῖσαν περὶ τούτων, ἀπαγγεῖλαι τοὺς
ῥηθέντας λόγους ὑπὸ τοῦ νεανίσχου. Καὶ τούτῳ τῷ
τρόπῳ φανερὰν γενέσθαι τὴν τούτων συνωµοσίαν. 'l'óv
δὲ τὰ μὲν ἀνατάσει xod φόθῳ, τὰ δὲ παραχλήσειφιλαν-
θρώπῳ χρησάµενον μαθεῖν ἀκριθῶς παρ) αὐτῶν τὴν
ὅλην ἐπιθουλήν.

TEAOZ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΔΙΟΔΩΡΟΥ ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΓΥ.

EK ΤΗΣ.ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΔΙΟΔΩΡΟΥ XIKEAIQTOY.

simulabat, eum comprehendit, et tunc quidem in custo-
diam dedit, deinde vero interfecit. Similiter etiam Azizus
ex pactis quie de dividendo regno Syrize fecerant, Philip-
pum clam occidere voluit. At Philippus insidias odoratus
fuga evasit Antiochiam.

XXXV. Rome Catilina ere alieno pressus et Lentulus
cognomento Sura plebeiorum turbam congregantes contra
senatum movere seditionem moliebantur hunc in modum.
Instabat dies festus , quo clientes dona mittere patronis so-
lebant; et propterea per totam noctem domus aperta erant.
lia igitur opportunitate utendum esse statuerunt, ut in
&edes eorum, quibus insidias struebant, percussores immit-
terent , qui sub specie ferendorum donorum citra suspicio-
nem ingressi et latenter gladiis cincti atque ita distribuli,
ut pauci singulis domibus assignarentur, uno eodemque
temporis momento totum paene senatum trucidarent. Insi-
diarum ratione sic composita, practer opinionem senatores
servati sunt. Etenim quum supra quadringentos caedi per-
agende prefecti essent, accidit ut unus eorum a puella
quam deperiebat despectus iterum ac sepius ei diceret :
« Paucis diebus post anima tua in mea erit potestate. » De-
mirante illa dictum ac causam certaminis frustra qucrente,
juvenem in minace oratione sua perseverasse, puellam vero
inter amplexus et amoris ebrietatem simulate gratis blandi-

mentis usam rogasse , ut sensum dicti illius sibi exponeret.

Illum cedentem amori et amice gratificaturum totam rem ,
qui esset, aperuisse. Puellam simulanteimm gratum sibi et
gaudio sermonem esse, tunc quidem tacuisse, postridie vero
uxorem Ciceronis consulis convenisse ac solam cum sola
collocutam dixisse ei quales juvenis ille sermones protulisset.
Atque sic conjurationem esse patefactam. Consulem vero
partim minis et metu, partim comi exhortatione conjuratos
adduxisse, ut de omniinsidiarum ratione certiorem facerent.

FINIS HISTORIE DIODORI SICULI.

λαρχος. At nomen Ἄζιζος habes XX , 7,8. Alterius Arabis nomen apud Josephum XVII, 5,4 et XIX, 8, 1 est Σαμψιγέραµος,
quod reposui n. |. , ubi codex : Σαμψνχέραμος. --- Insere fragmentum ante lib. XL, c. 2.

XXXV. Fol. 187, 10 r. — 182, 8 vso. — De re constat abunde. Locum n. pone ante lib. XL, c. 5, ubi item de Cati-
lina sermo est. —1. χατάχρέεως] χατάχρεων cod. — 2. ὄχλον ] ὄχλων cod. — 3. φασὶν ὅτε] supplevi — 4.àvatáoto;]
ἀναστάσεως cod. Mox pro αὐτοῦ malim αὐτῆς. — 5. xex ag. ὁμιλίας]. Κεχαρισμέναις ὁμιλίαις codex.

n EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΠΟΛΥΒΙΟΥ METAAOIIOAITOY.

[Εκ BIBA. 1Ε’.]

* * * Μετὰ δὲ τρεῖς ἢ τέτταρας [ἡμέρας] ἐν τῷ µε-
γίστω περιστύλῳ τῆς αὐλῆς οἰχοδομήσαντες βῆμα συν-
εχάλεσαν τοὺς ὑπασπιστὰς xol τὴν θεραπείαν, ἅμα δὲ
τούτοις τοὺς πεζῶν καὶ τοὺς ἵππέων ἡγεμόνας. "Apo
αθέντων δὲ τούτων, ἀναθὰς Ἀγαθοχλῆς x«l Σωσίθιος
ἐπὶ τὸ BZua πρῶτον μὲν τὸν τοῦ βασιλέως xal τὸν τῆς
βασιλίσσης θάνα ων ἀνθωμολογήσαντο, xal τὸ πένθος
ἀνέφηναν τοῖς πολλοῖς κατὰ τὸ παρ) αὐτῶν ἔθος" μετὰ
δὲ ταῦτα διάδηµα τῷ παιδὶ περιθέντες ἀνέδειζαν βασι-
λέα, καὶ διαθήκην τινὰ παρανέγνωσαν πεπλασμένην,
ἐν 3, γεγραμμένον ἦν, ὅτι χαταλείπει τοῦ παιδὸς ἔπι-
τρόπους ὃ βασιλεὺς ΑἈγαθοχλέᾳ xal Σωσίθιον' xal πα.
ῥεκάλουν τοὺς ἡγεμόνας εὐνοεῖν xal διαφυλάττειν τῷ
παιδι τὴν ἀρχήν. ᾿Επὶ δὲ τούτοις δύω χάλπιδας dp-
γυρᾶς εἰσήνεγχαν, ὡς τῆς μὲν μιᾶς ἐγούσης τὰ τοῦ βα-
GU. to, ὁστᾶ, τῆς 9 ἑτέρας τὰ τῆς Ἀρσινόης. — Etys δὲ
f$, μὲν µία κατ ἀλήθειαν τὰ τοῦ βασιλέως, ἡ δ᾽ ἑτέρα
πλήρης ἦν ἀρωμάτων,. — "lauta δὲ ποιήσαντες εὐθέως
ἐπετέλουν τὴν ἐχφοράν. — "Ev ᾧ χαιρῷ πᾶσι τὰ xarà
ci,» Ἀρσινόην συνέθη γενέσθαι ὅπλα. "ToU γὰρ θανάτου
Φωτισθέντος, ὃ τρόπος ἐπεζητεῖτο τῆς ἀπωλείας ' οὐχ
οὖσης δὲ προφάσεως ἄλλης οὐδεμιᾶς, τῆς ἀληθινῆς
φήμης προπεπτωχυίας, ἀχμὴν δ) ἀμφισθητουμένης, τὸ
κατ ἀλήθειαν Ὑεγονὸς ἐν ταῖς ἑκάστων γνώμαις ἔπε-
σφραγίσθη' διὸ καὶ συνέθη μεγάλην γενέσθαι τὴν σύγχν-
ctv τῶν ὄχλων. Τοῦ μὲν γὰρ βασιλέως οὖδεὶς οὐδένα
λόγον ἐποιεῖτο, περὶ δὲ. της ᾿Ἀρσινόης ἀνανεούμενοί
τινες μὲν τὴν ὀρφανίαν αὐτῆς , ἔνιοι δὲ τὴν ἐξ doy is ἐν

[E LIBRO XV.]

*** Tribus vel quattuor diebus post exstructo in maximo
auke peristylio suggestu, convocarunt scutatos et palatii cu-
stodes una cum ducibus peditum equitumque. Qui posiquam
conveneranl, Agathocles et Sosibius conscenso suggestu
primum obitum regis et reginze confessi publice luctum edi-
derunt, uti mos est /Egyptiis; deinde diadema puero im-
ponentes regem declararunt , et fictum recitarunt testamen-
tum, in quo scriptum erat, regem tutores pueri relinquere
Agathoclem et Sosibium; denique duces exhortati sunt
ut benevoli puero regnum tutarentur. Post haec duas urnas
argenteas attulerunt, quarum alteram regis ossa, alteram
Arsinoes continere dicebant. Et sanc altera revera regis ossa
continebat , altera autem plena erat aromatum. Quo facto
statim funera celebranda instituerunt. Tum vero omnibus
qua Arsinoam acciderint, patefacta sunt. Nam morte ejus
in lucem prolata, de ratione qua perierit inquirere cope-
runt. Nec ullo prztextu suppetente, famaque veri prolapsa,
e(si controversa adhuc, vera rei geste ratio in omnium ani-
mis consignata est. Hinc summa apud multitudinem con-
turbatio. Nam regem quidem nemo quidquam curabat,
Arsinoes Yero recordantes alii orbitatem, alii quas per vi-

tam passa sit injurias et contumelias, et proeter lisec vita:

CoJicis fol. 188, 15 v. — 190,7 v. Fragmentum hoc, justo inito ac fine carens, insertum legitur primo fraginento
Dionysii Halicarnassensis, in quo de Spurio Mielio sermo est. Polybio vindicandum esse dubitari nequit. Nam particulam
ejus in editis Polybii ( XV, 25, 3) legere est. In Dionysii autem Excerpta irrepsisse videtur, quod codex, ex quo Noster sua
descripsit, etiam Polybianas Eclogas continebat , quarum unum folium culpa ejus, qui volumen conglutinavit , in Dionysii
fragmenta est transpositum. Simili modo in codice Turensí , qui Eclogas De vitiis et virtutibus exhibet , ordo foliorum per-
tarbatus est ( V. E. Gros. Dion. Cass. Introduct. tom. 1, p. LVII sqq.). — Versatur narratio in exponendis turbis, quz
necem Arsinoes et Ptolemeei Philopatoris sub initio regni Ptolemaei Epiphanis subsecutze sunt. De Philopatoris annis po-
stremis Polybius dixerat libro XIV, cujus partem jam Constantiniani excerptores desiderasse videntur. Nam in cod. Turensi
ad Polyb. XIV, 12 ed. Didot. notantur hac : Ζήτει’ ἐνέλειπε γὰρ φύλλα µη, ἐν ol; περὶ τοῦ Πτολεμαίου καὶ Ἄρσινόης. Nostra
e libro XV petita sunt junzendaque iis, quz ex Exc. Ant. leguntur XV, c. 26—36.

1. Supplevi ἡμέρας. Intelligendi videntur tres vel quattuor dies post mortem Philopatoris. Justinus ΧΧΧ, 9: Agatho"
cles regis lateri junctus civitatem regebat ; (ribunatus , prefecturas et ducatus sulieres ordinabant ; mec quis
quam in regno suo minus quam ipse poterat ; quum interim relicto quinquenni ex Eurydice (deb. : Arsinoe ) filio.
moritur. Sed mors ejus, dum pecuniam regiam mulieres rapiunt , et imperium , inita cum perdilissimis socie
fate , occupare conantur, diu occultala fuit. Ptolemwus Epiphanes παρέλαδεν τὴν βασιλείαν παρὰ τοῦ πατρὸς die XVIL
mensis Mechir (d. XVII Mart.) an. 204 a. C. Eodem igitur die pater obierat vel obiisse dicebatur. V. Letronn. Inscript.
gr. de U Eg. toi. 1, p. 262 sq. ; tom. 11, p. 537 sqq. De Agatliocle, CEuanthes f., fratre Agathoclem, Philopatoris amicae ,
v. Polyb. XIV , 11; Justin. 1. 1. De Sosibio, viro vafro et nequissimo, multus est Polybius libro quinto passim. Interfectus

ΧΧΥΠΙΙ

τῷ ζην ὕθριν ἣν (1) ὑπέμεινε xat τὴν αἰχίαν, σὺν δὲ
τούτοις τὸ περὶ τὴν τελευτὴν ἀτύχημα, εἷς τοσαύτην
παράστασιν ἐνέπιπτον xal δυσθυµίαν, ὥστε πλήρη γε-
γέσθαι τὴν πόλιν στεναγμοῦ, δαχρύων, οἰμωγῆς dxa-
ταπαύστου. Γαῦτα ὃ ἦν τοῖς ὀρθῶς λογιζομένοις
οὐχ οὕτω τῆς πρὸς Ἀρσινόην εὐνοίας τεχµήρια, πολὺ
δὲ μᾶλλον τοῦ πρὸς τοὺς περὶ Ἀγαθοχλέα μίσους.
Ὅ δὲ προειρηµένος, ἐπειδὴ τὰς ὑδρείας elc τοὺς βασι-
λιχοὺς οἴχους ἔθηχε, παραγγείλας ἀποθέσθαι τὰ φαιὰ (3),
πρῶτον μὲν διμήνου τὰς δυνάµεις ὠψωνίασεν, πεπει-
σµένος τὸ παρὰ τοῖς πολλοῖς (ε) uico; ἀμθλύνειν διὰ
τῆς πρὸς το λυσιτελὲς ὁρμῆς αὐτῶν" εἶτα ἐνεζώρχισε
τὸν ὄρχον, ὃν Tov ὀμνύναι εἰθισμένοι χατὰ τὰς (s)
ἀναδείξεις τῶν βασιλέων ἐξαπέστειλε δὲ xal Φι-
λάμμωνα, τὸν ἐπιστάντα τῷ τῆς Ἀρσινόης Φφόνω,
ποιήσας αὐτὸν Λιθυάρχην τῶν κατὰ Κυρήνην τόπων"
τὸ 0: παιδίον ἐνεχείρισεν τοῖς περὶ τὴν Οἰνάνθην xai
Ἀγαθόκλειαν. Μετὰ δὲ ταῦτα Πέλοπα μὲν ἐξέπεμψε
τὸν Πέλοπος elc; τὴν Ἄσίαν πρὸς Ἀντίοχον τὸν βασιλέα
παραχαλέσοντα συν ἑπηρεῖν τὴν Φφιλίαν καὶ μὴ παραθαί-
νειν τὰς πρὸς τὴν τοῦ παιδὸς πατέρα συνθήχας' Πτο-
λεμαῖον (6) δὲ τὸν Σωσιθίου πρὸς Φίλιππον, τά τε περὶ
τῆς ἐπιγαμίας συνθησόµενον xal παραχαλέσοντα Bon-
θεῖν, ἐὰν ὁλοσχερέστερον αὐτοὺς Αντίοχος ἐπιθάληται
παρασπονδεῖν, Προεγειρίσατο δὲ χαὶ Πτολεμαῖον
τὸν Αγησάρχου πρεσθευτὴν πρὸς Ῥωμαίους, οὐχ ὡς
ἐπισπεύσοντα τὴν πρεσθείαν, ἀλλ’ ὡς ἂν ἄψηται τῆς
Ἑλλάδος xal συμμίξη τοῖς ἐχεῖ φίλοις xal συγγενέσιν,
αὐτοῦ χαταμενοῦντα προέχειτο γὰρ αὐτῷ πάντας τοὺς
ἐπιφανεῖς ἄνδρας ἐκποξὼν ποιῆσαι ἐξ ἀπιστίας.
[Ἐξαπέστειλε] (1) δὲ xal Σχόπαν τὸν Αἰτωλὸν ἐπὶ
ξενολογίαν εἰς τὴν Ἑλλάδα, πλῆθος χρυσίου συνθεὶς
el; τὰ προδόµατα. Δύω Ὑὰρ ἔσχε προθέσεις ὑπὲρ
ταύτης τῆς ἐπιθολΏης: µίαν μὲν ἀποχρῆσθαι τοῖς ξενο-
λογηθεῖσιν εἰς τὸν πρὸς Αντίοχον πόλεμον, ἄλλην δὲ
τοὺς ἁρχαίους xat προὐπάρχοντάς ol (s) ξένους ἐπὶ τὰ
κατὰ τὴν χώραν φρούρια xal τὰς χατοιχίας ἀποστεῖλαι,
τοῖς δὲ παραἹενοµένοις ἀναπληρῶσαι xal χαινοποιῆσαι
τὴν θεραπείαν καὶ τὰ περὶ τὴν αὐλὴν φυλαχεῖα, παρα-
πλησίως (9) δὲ xal τὰ χατὰ τὴν ἄλλην πόλιν, νοµίζων
τοὺς δι αὐτοῦ ξενολογηθέντας xai µισθοδοτουµένους,
τῶν μὲν προγεγονότων μηδενὶ συµπαθήσοντας διὰ τὸ
μηδὲν γινώσχειν, ἐν αὐτῷ δὲ τὰς ἐλπίδας ἔχοντας, xal

EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΠΟΛΥΡΙΟΥ METAAOIIOAITOY.

exitum infelicem, in tantum inciderunt m«erorem et {τὶ-
stitiam, ut suspiriis, lacrimis, lamentatione urbs replere-
tur. Quae quidem recte putantibus non tantum benevolen-
tie erga Arsinoen signa erant, sed multo magis Agathoclis
odium testabantur. Ceterum Agathocles, postquam urnas
in sepulera regia deposuerat, luctum deponi jubens, pri-
mum quidem bimestre stipendium copiis erogavit, persua-
sus sic odium multitudinis obtundi, quod commodis suis con-
sulere properet ; deinde jusjurandum prxeivit , quod jurare
in regis inauguratione solebant. Philammonem vero, qui
ceedem Arsinoes peregerat, ablegavil in Libya regionem
Cyrenaicam , cujus proefectum constituit; puerum regem
CEnanthee et. Agathoclec tradidit; post hiec Pelopem Ρα-
lopis filium in Asiam misit ad Antiochum, quem exhorta-
retur, ut amicitiam servaret neque pacta transgrederetur
cum paíre pueri inita. Ptolemaeum Sosibii filium ad Phi-
lippum legavit , ut de affinitate contrahenda transigeret et
de ferendo auxilio, si forte majori conatu Antiochus violato
fvedere ipsos aggressurus fóret. Porro Ptolemeum Agesar-
chi filium ad legationem Romam mittendam designavit ,
non quod eum legati munus prompte exsecuturum esse, sed
quod in Greciam appulsum, ubi cognatos suos e£ amicos
convenerit, mansurum apud eos fore putabat. Scilicet hoc
Agathocles agebat, ut insignes viros omnes amoveret ; diffi-
debat enim. Denique Scopam AEtolum in Graeciam ad con-
scribendos mercenarios misit magna vi auri ad mantissas
solvendas instructum. Qua in re duplex erat ei consilium :
nam primum collectis copiis ad bellum cum Antiocho ge-
rendum uti volebat, deinde vero mercenarios veteres,
quos hucusque usurpaverat , in castella et colonias JEgypti
amandare, recens conscriptis autem explere et renovare
tum palatii custodes tum reliqua Alexandriz urbis praesidia
moliebatur; existimans milites ab ipso conscriptos et sti-
pendiatos, quos antea facta, utpote ignota ipsis, mullo
modo affecerint, et qui in ipso spes repositas habeant,

demum ab Agatbocle ( Polyb, XV, 25, 1). — 2.ὕδριν ἣν] ἂν ex margine codicis intuli. — 3. τὰ φαιὰ ]ταφειὰ codex. —
4. τοῖς πολλοῖς μῖσος Ἰ Inter πολλοῖς et μῖσος codex habet vocem expunctam δυνάµεις. Mox novum vocabulum occurrit :
ἐνεξώρχισε. — 5. εἰθισμένοι κατὰ τὰς] εἰθυσμέναι καταστὰς codex ; idem mox :φιλαμμώνα.. ἀρσινώης.. Auxvapyiv.. οἱ -
νάβην.. ἀγαθοχλείαν. De Pelope legato aliunde non constat. De pactis quae Ρίο]επηευς Philopator, proelio ad Raphiam com-
misso victor ( 217 a. C.), cum Antiocho Magno iniit, vide Polyb. V, 87. De foedere quod, morte Pt. Philopatoris com-
pe:ta, Antiochus cum Philippo Macedone de dividendo regno /Ezypti fecit, v. Polyb. XV, 21; III ,2,8: Συμφρονήσαντες
Ἀντίοχος καὶ Φίλιππος ἐπὶ διαιρέσει τῆς τοῦ καταλελειµµένου παιδὸς ἀρχῆς ἤρξαντο χακοπραγμονεῖν. Liv. XXXI, 14; Justin.
ΧΧΧ, 2 extr. — 6. De moribus hujus Ptolemaei Sosibii f. a Macedonica legatione reducis vide Polyb. XV1, 22, 3 sqq.
Mox προεχειρήσατο codex habet pro προεχειρισατο. De Ptolemaeo Agesarchi f., viro prudente acstrenuo, vide Polyb. XXVII,
12. Hic est Ptolemieus qui res Pt. Plillopatoris literis mandavit. — 7. ἐξαπέστειλε] h. vocem supplevi. Scopas e Po-
lybio notissimus. Quxmnam sub Plolemao Epiphane egerit vide lib. XVI, 39, coll. XVT, 8. Nex ejus narratur XVUt, 36
Sqq. — 8. προῦπ. ol] προῦπ. καὶ codex, quod si genuinum est, excidit vocabulum, μισθοφόρους vel simile quid. — 9 πα-
ραπ) ησίωςδὲ καϊτὰ κατὰ] παρρπλήσια ὡς δὲ καὶ κατὰ codex. Mos pro ἔχοντας malim ἔξουτας.

EX HISTORIA POLYBII MEGALOPOLITANTI.

τῆς σωτηρίας xat τῆς ἐπανορθώσεως ἑτοίμους ἔξειν συν-
αγωνιστὰς xai συνεργοὺς πρὸς τὸ παραγγελλόµενον.
Ταῦτα δ᾽ ἐγενήθη πρότερα τοῦ παρὰ Φιλίππῳ διαθου-
λίου, ὡς ἐδηλώσαμεν" (10) ἀλλ᾽ ἐχείνων χατὰ τὴν τῆς
διηγήσεως τάξιν προτέρων λαμθανομένων, ἀναγχαῖον
ἣν οὕτως ταῦτα χειρίζειν, ὥστε πρότερον ἐξηγεῖσθαι
τὰς ἐντεύξεις καὶ τοὺς χρηματισμοὺς τῶν πρεσθευτῶν
xai tZc χαταστάσεως xol τῆς ἐξαποστολῆς, “Ὁ δὲ
Ἀγαθοχλῆς (11) ἐπεὶ τοὺς ἐπιφανεστάτους τῶν ἀνδρῶν
ἐχποδὼν ἐποίησε, xai τὸ πολὺ τῆς τοῦ πλήθους ὀργῆς
παρακατέσχε τῇ τῶν ὀψωνίων ἀποδόσει, παρὰ πόδας
sl; τὴν ἐξ ἀρχῆς συνήθειαν ἐπανηλθε. Καὶ [τὰς μὲν
τῶν φίλων χώρας ἀνεπλήρωσε, παρεισαγαγὼν ἐκ τῆς
διαχονίας χαὶ τῆς ἄλλης ὑπηρεσίας τοὺς εἰκαιοτάτους
καὶ δρασυτάτους αὐτὸς δὲ τὸ πολὺ τῆς ἡμέρας καὶ τῆς
νυκτὸς ἐν μέθη διέτριθε, xal ταῖς τῇ µέθη παρεποµέ-
vat; ἀχρασίαις, o0 φειδόµενος oc ἀχμαζούσης γυναι-
κος, οὔτε νύμφης, οὖτε παρθένου’ καὶ πάντα ταῦτα
ἔπραττε μετὰ τῆς ἐπαγθεστάτης φαντασίας, "Ὅθεν
πολλῆς μὲν xa παντοδαπῆς ιγνοµένης ὀυσαρεστήσεως,
οὐδεμιᾶς δὲ θεραπείας οὐδὲ βοηθείας προσαγοµένης, τὸ
9" ἐναντίον del προσεπαγομένης ὕθρεως, ὑπερηφανίας,
ῥᾳθυμίας, ] ἀνεθυμιᾶτο πάλιν ἐν τοῖς πολλοῖς τὸ προῦ--
πάρχον µῖσος, xal πάντες ἀνενεοῦντο τὰ προγεγενηµένα
περὶ τὴν βασιλείαν [ἀτυχήματα] διὰ τοὺς ἀνθρώπους
τούτους. [Τῷ δὲ μηδὲν ἔχειν πρόσωπον ἀξιόχρεων τὸ
προστησόμενον, xat δι’ οὗ τὴν ὀργὴν εἰς τὸν Ἀγαθοχλέα
xai τὴν Ἀγαθόχλειαν ἀπερείσονται, τὴν ἡσυχίαν ἦγον,]
ἔτι µίαν ἐλπίδα ἔχοντες xal (12) χαραδοχοῦντες, τὴν
χατὰ τὸν Τληπόλεμον, χαὶ ταύτῃ προσανέχοντες.
Ὅ δὲ Τληπόλεμος, ἕως μὲν ὃ βασιλεὺς ἔζη, τὰ καθ
αὗτὸν ἔπραττεν. ἅμα δὲ τῷ µεταλλάξαι ἐχεῖνον, ταχέως
ἐξοααλίσας τὰ πλήθη, στρατηγὸς πάλιν ἐγενήθη τῶν
χατὰ Πηλούσιον τόπων. Καὶ τὰς μὲν ἀρχὰς ἐποιεῖτο
την ἀναφορλὰν τῶν πραττοµένων ἐπὶ τὸ τοῦ βασιλέως
συμφέρον, πεπεισμένος ὑπάρξειν τὶ συνέδριον, ὃ τήν τε
τοῦ παιδὸς ἐπιτροπείαν ἕζει xal τὴν τῶν ὅλων προστα-
δίαν ὡς δ᾽ ἑἕώρα τοὺς μὲν ἀξίους ἐπιτροπῆς ἄνδρας
ἐκποδὼν γεγονότας, τῆς δὲ τῶν ὅλων ἀρχῆς χατατολ-
μῶντα τὸν Ἀγαθοχλέα, ταχέως ἐφ᾽ ἕτέρας ἐγένετο
γνώμης, Καὶ (13) ὑφορώμενος τὸν προεστῶτα xlv-
ὄυνον διὰ τὴν ὑποχειμένην αὐτοῖς ἔχθραν, τάς τε δυνά-
µεις περὶ αὑτὸν ἤθροιζε xal περὶ πόρον ἐγίνετο χρη-
µάτων, ἵνα μτδενὶ τῶν ἐχθρῶν εὐχείρωτος 9. "Άμα
δὲ xai τὴν το παιδὸς ἐπιτροπείαν xal τὴν τῶν ὅλων
προστασίαν tl, ἑαυτὸν ἥξειν (^) οὐκ ἀπήλπιζε, νομίζων
καὶ χατὰ τὴν ἰδίαν μὲν χρίσιν αὐτὸς ἀξιογρεώτερος

XXIX

promptos ad exsequenda imperata se habiturum esse salu-
fis δυ et successus socios et adjutores. Ceterum gesla
hiec omnia sunt ante Philippi decretum, uti supra indi-
cavimus. — Verum quum ex distributione nostra narra-
tionis Philippi res in superioribus jam exposuerimus , fieri
non potuit quin legatorum cum regibus congressus et
data iis responsa ante nominationem eorum atque emissio-
nem narraremus. Agathocles vero postqpam celeberri-
mum quemque e medio removerat, ac multitudinis furorem
stipendiorum pensione compresserat, e vestigio ad pristinos
mores rediit : ac dignitates omnes palatii , quce tunc vaca-
bant, amicis suis concessit, producto ex ultimis ac servili-
bus ministeriis levissimo quoque atque impudentissimo.
Ipse dies noctesque in vino atque iis quae vinum consequi
solent, libidinibus agebat, nec nuptis nec sponsis nec vir-
ginum pudori parcens : atque hiec cuncta cum intolerabili
superbia factitabat. Quare quum praesentem rerum statum
universi zegre ferrent, nullum autem solatium ac remedium
adhiberetur, contra potius insolentia, superbia ac desidia
quotidie invalesceret , rursus pristinum vulgi odium exar-
sit , cunctique calamitates regni ab his hominibus superiori-
bus temporibus profectas in memoriam revocabant. Sed
quum idoneus vir deesset, cujus ductu atque opera iram
suam in Agalhoclem et Agathocleam effunderent, interim
quiescebant, unicam spem adhuc in Tlepolemo habentes,
qua se tantisper sustentabant. Tlepolemus ille, dum Phi-
lopator rex vivebat, suas res privatas curaverat; quum
primum autem is fato defunctus esset, demulcens multituci-
nem iterum dux exercitus in regione Pelusiaca creatus est.
Et initio quidem ita egit, ut ad reris commoda omnia diri-
geret; censebat enim collegium constitutum iri, cui tutela
pueri οἱ summa rerum administratio demandaretur. Sed
ubi vidit dignos suscipienda tutelze viros e medio removeri,
summamque rerum audacter affectare Agathoclem, mox
sententiam mutavit. Ac suspicans periculum , quod ex si-
multate cum Agathocle sibi intercedente proditurum foret,
copias circa se congregabat cogendisque pecuniis operam
dabat, ut a nemine facile subigzi posset. Simul vero non de-
sperabat fore, ut tutelam pueri summamque rerum adini-
nistrationem ad se pertraheret : nam-vel suo ipsius judicio
se magis quam, Agathoclem ad quodvis negotium esse ido-

10. De hac legatione statim post mortem regis ad Antiochum missa in antecedentibus sermonem fuisse eliam ex
superstitib :s Excerptis eorumque serie colligitur. Videlib. XV, 20 ( Exc. Antiq.). Ad Philippi consilia, a Polybio severe
castipata, referendum quoque est Exc. Vatican. ( XV, 24 ) , ubi nostro loco respondent hoec : ᾿Επεὶ πάσας χαθ᾽ ἕκαστον έτος
τὰς κατάλληλα πράξεις γενοµένας χατὰ τὴν οἰχουμένην ἐξηγούμεθα, δῆλον ὅτι ἀναγχαῖόν ἐστι καὶ τὸ τέλος En! ἑνίων πρότερον ἐκφέ-
ῥειν τῆς ἀρχῆς κτλ. — 11. Quie sequuntur, inde ab Ἀγαθοκλῆς usque ad xai ταύτῃ προσανέχοντες, leguntur etiam in editis
(libro XV, 25, 3 —8), sed multo plenius. Etenim ea omnia quz uncis inclusi , in nostro codice desunt. — 12. ἔχοντες
καὶ] hec doo vocabula in editis desunt ; absque damno. — 13. καὶ] particulam huc transposui ex seqq. , ubi codex

praebet : ἔχθραν xai τάς τε δυνάμεις. — * ῆξειν] cod. ἕξειν.

XXX

ὑπάργειν Ἀγαθοχλέους πρὸς πᾶν ἔτι μᾶλλον (14), πυν-
θανόµενος δὲ xal τὰς ὑφ᾽ ἑαυτὸν ταττοµένας δυγάµεις
xa τὰς κατὰ τὸν Αλεζάνδρειαν ἐπ᾽ ἐχείνῳ τὰς ἐλπίδας
ἔχειν τοῦ χαταλύειν τὴν Ἀγαθοχλέους ὕθριν. Οὔσης
δὲ περὶ αὐτὸν οἵας εἴρηχα διαλύψεως, ταχέως τὰ τῆς
διαφορᾶς αὔξησιν ἔλαθε, συνεργούντων ἀμφοτέρων
πρὸς τὴν τοιαύτην ὑπόθεσιν. Ὁ μὲν γὰρ Ἠληπόλεμος
ἐξιδιάζεσθαι σπεύδων τοὺς ἡγεμόνας xai ταξιάρχας xal
τοὺς ἐπὶ τούτων (15) ταττοµένους, συνΏγε πότους ἔπι-
μελῶς, xal παρὰ τὰς συνουσίας τὰ μὲν ὑπὸ τῶν πρὸς
χάριν λεγόντων ἐκκηλούμενος (16), τὰ δὲ ὑπὸ τῆς ἰδίας
ὁρμῆς, ἅτε νέος ὢν καὶ παρὰ τὸν olvov γενομένης τῆς ὁμι-
λίας, ἐρρίπτει λόγους χατὰ τῆς συγγενείας τῆς τῶν περὶ
τὸν ΑἈγαθρχλέα, τὰς μὲν ἀρχὰς αἰνιγματώδεις, eti ἀμ-
φιθόλους, τὸ δὲ τελευταῖον ἐκφανεῖςἡχαὶ τὴν πικροτᾶ-
την ἔχοντας λοιδορίαν ἐπεχεῖτο (17) γὰρ τοῦ θρανο-
γράφου xai τῆς χαλλωπιστρίας (15) x«i τῆς χουρίδος,
ἔτι δὲ τοῦ παιδαρίου τοῦ πάντα πεποιηχότος χαὶ πεπον-
θότος παρὰ τοὺς πὂτους, ὅτε ᾠνοχόει τῷ(”) βασιλεῖ παῖς
Ov. ᾿ἘΕπὶ δὲ τούτοις del τῶν συµπαρόντων γελώντων,
καὶ συμθαλλοµένων τι πρὸς τὸν χλευασμὸν, ταχέως sic
τοὺς περὶ τὸν Ἀγαθοχλέα τὸ πρᾶγωα παρεγενήθη.
" ενομένης 9 ἔχθρας ὁμολογουμένης., εὐθέως 6 Ἄγαθο-
χλῆς διαθολὴν εἰσῆγε χατὰ τοῦ Τληπολέμου, φάσχων
αὐτὸν ἀλλοτριάζειν τοῦ βασιλέως καὶ χαλεῖν Ἀντίοχον
ἐπὶ τὰ πράγματα" καὶ πολλὰς el; τοῦτο τὸ µέρος πύ-
πόρει πιθανότητας, τὰς μὲν Ex τῶν συµθαινόντων πα-
ρεχδεχόµενος xal διαστρέφων, τὰς δὲ ix καταθολῆς
πλάττων xal διασχευάζων. ὙΓαῦτα δ᾽ ἐποίει βουλό-
µενος τὰ πλήθη παροξύνειν χατὰ τοῦ Τληπολέμου"
συνέβαινε δὲ τοὐναντίον. Πάλαι γὰρ ἐπὶ τῷ προειρη-
µένῳ τὰς ἐλπίδας! ἔχοντες οἱ πολλοὶ καὶ λίαν ἡδέως
ἑώρων ἐκκαιομένην τὴν διαφοράν. Ἐγένετο 9' ἡ xa-
ταργ τοῦ περὶ τὰ πλήθη χινήµατος (19) διά τινας
τοιαύτας αἰτίας,. ἨΝίχων (20) 6 συγγενὴς τῶν περὶ τὸν
Ἀγαθοχλέα , ζῶντος ἔτι τοῦ βασιλέως χαθεστάµενος ἦν
ἐπὶ τοῦ ναυτικοῦ, τότε δὲ τῶν "**.

EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΠΟΛΥΡΙΟΥ METAAOTIOAITOY.

neum censebat, tum vero comperiebat et quibus ipse prsees-
set, et qui Αἰοχαπάγία degerent milites in ipso spes de com-
pescenda Agathoclis insolentia repositas habere. Talia quum
agitaret consilia, mox in majus auctum dissidium est,
sua utroque ad hoc contribuente. Nam Tlepolemus du-
ces, centuriones ceterosque ordinum pr:efectos conciliare
sibi studens ad compotationes sedulo convocabat, et inter
confabulationes partim ab assentatoribus excitatus partim
suo ingenio indulgens ( quippe juvenilis adhuc setatis erat et
ad pocula sermones nectebantur) , dicteria jaciebat in fa-
miliam Agathoclis primum obscuriora , niox ambigua, tan-
dem aperfa et acerbissimi plena convicii. Sic pocula imple-
bat ebibebatque in honorem pictoris parietum et mulieris
comtricis et tonstricis, porro in honorem pueri, qui re-
gis in compotationibus pincerna nibil non fecerit fierique
sibi passus sit. Heec quum risu convive exciperent et de
suo aliquid cavillationi adjicerent, cito ad Agathoclem res
pervenit. Quoniam igitur in confesso simultas erat, statim
Agathocles calumniari Tlepolemum caepit, dictitans eum
a rege alienum esse et Antiochum ad regnum arcessere.
Acmulta ad persuadendum argumenta in promptu habebat,
quie vel ex iis quae revera accidebant detorquendo eruebat,
vel a fundamento ipse confingebat adornabatque. Consilium
vero erat, utsic multitudinem contra Tlepolemum exacer-
baret : at contrarium prorsus evenit. Nam vulgus, quod
jum dudum in Tlepolemo spes collocaverat, lubenter ad-
modum exardescentem istam simultatem spectabat. initium
vero motus populi factum est ob causas hujusmodi. Nico,
affinis Agathoclis, rege superstite, classi prsefectus fuerat,
tunc vero ***,

14. ἔτι μᾶλλον ] Sic codex. Quae si sana sunt, scribe πρὸς πᾶν, ἔτι μᾶλλον δὲ πυνθανόµενος κτλ. Attamen corrupta Ρο:

&ius esse mihi videntur, reponendumque : πρὸς πᾶν ὅ τι µέλλον. — 15. ἐπὶ τούτων ] scribendum potius ἐπὶ τούτοις, eos
qtii post taxiarchas locum obtinent, ἑκατοντάρχας etc. — 16. ἐκκηλ. ] ἐκηλ. codex. Ceterum dubites an non fuerit
ἐχχινούμενος ,jY0x bene nota. Contra verbum ἐκχηλέω nusquam , quantum scio, occurrit, nisi quod apud Hesychium : ἑξε-
xtiéymosv, ἐξηύλησεν, ἔθελξεν, Casaubonus reponi vult ἐξεχήλησεν. — 17. ἐπεχεῖτο ] dictum est, ut ἐπιχεομένους τοῦ
Δημητρίου ap. Phylarchum in Athen. Deipnos. VI, p. 261, B, pro quibus Plutarchus in Demetr. 25 : ἐπιχύσεις λαµδά-
νοντας Δημητρίον. De voce θρανογράφος liucusque ex uno constabat Hesychio, qui θρανογράφους esse dicil τοὺς εὐπρεπεῖς
τοιχογράφους. Proprie sunt pictores qui coloribus ornant τοὺς θράνους , i. e. sec. Pollucem X , 49, τὰ ξύλα τὰ καταχλείοντα
τοὺς πλινθίνους τοίχους. — 18. καλλωπιστρίας] sic scripsi pro cod. ἀμμουνχιστρίας, quamquam non defore spero, qui
nescio quam Ammonis ministram expiscandam esse putent. — "φνοχόει τῷ ] codex Qvoxotico. — 19. κινήματος]
νικήµατος codex. — 20. Νίκων] Exstat hujus Niconis mentio in editis ( XV, 33, 7), ubi una cum matre Agathoclis et soro-
cibus reliquisque cognatis a plebe trucidatus esse dicitur.

EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΕΩΣ,

[EK BIBA. 18’.]

"Oct λιμῶ xarà τὴν Ῥώμην γενοµένου ἰσχυροῦ,
ἀντρ τις οἴχου τε oUx ἀφανοῦς xal χρήµασιν ἐν τοῖς
μάλιστα δυνατὸς, Σπόριος Μάλλιος (1) , εὐδαίμων ἐπί-
χλησιν ἐπὶ τῆς πολλῆς εὐπορίας, νεωστὶ μὲν παρειλη-
φῶς τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς, ἠλιχίαν δὲ (13) xol τάξιν
ἔγων ἱππικὴν, οἷα μήτε ἀρχὰς παραλαμθάνειν μήτε
ἄλλην κοινὴν ἐπιμέλειαν µηδεμίαν, λαμπρὸς εἰ καί τις
ἄλλος τὰ πολεμικὰ (2), xal πολλοῖς χεχοσμηµένος ἀρι-
στείοις, χράτιστον ὑπολαθὼν χαιρὸν ἐπιθέσει τυραννί--
ὃος, ἐπὶ δηµαγωγίαν τοῦ πλήθους ἐτράπετο, τὴν ῥα-
στώνην τῶν ἐπὶ τυραννίδα φερουσῶν ὁδῶν. Ἔχων δὲ
πολλοὺς ἑταίρους xal πελάτας, ἄλλους ἄλλῃ διέπεµψε,
χρήματα δοὺς ἐκ τῶν ἰδίων ἐς συναγυρμοὺς (3) τροφῆς”
καὶ αὐτὸς eic Τυρρηνίαν (4) ῴχετο. Ἐν βραχεῖ δὲ χρόνῳ
δι ἑαυτοῦ τε xai τῶν ἑταίρων πολλὴν χαταχοµίσας
ἀγορὰν, διεµέτρει (6) τοῖς πολίταις, ἀντὶ δώδεχα δρα-
γαῶν διδράχµου ἀπομετρῶν τὸν µόδιον ὅσους δὲ αἵ-
αθοιτο παντάπασιν ἀδυνάτους xal μηδ’ (e) ὑπὲρ τῆς
ἐφπμέρου xpo; ἔχοντας προέσθαι τὸ διάφορον ἄνευ
τιμῆς χαριζόµενος. αύτη τῃ φιλανθρωπία τὸν δῆμον
ἀναλαθὼν xal θχυµαστὴν ὅσην δόξαν ἀπενεγχάμενος
ᾧχετο πάλιν ἐμπορευσόμενος ἑτέρας ἀγοράς' xal παρῆν
οὗ διὰ μαχροῦ ποταμηχοὺς (7) ἄγων σχάφας πολλὰς
πάνυ μετὰ τροφῆς" xal τὸν αὐτὸν τρόπον τοῖς [πολί-
ταις] ἐμέτρει. Οἱ δὲ πατρίχιοι ταῦτα πράττοντα ὁρῶν-
τες αὐτὸν ὑποψίας τε ἐλάμθανον τῆς ἄγαν φιλοτιµίας
τοῦ ἀνδρὸς, οὐδὲν ἀγαθοῦ ἀπολαύσειν οἰόμενοι, καὶ
συνιστάµενοι χατὰ τὴν ἀγορὰν ἑσκόπουν ὄντινα yp)
τρόπον εὐπρεπέστερον ἄνευ χινδύγου παῦσαι τούτων
αὐτὸν τῶν πολιτευµάτων, χρύφα μὲν τὸ πρῶτον xal
κατ᾽ ὀλίγους συνιόντες xal διαλεγόµενοι πρὸς ἀλλήλους,
ἔπειτα χαὶ ἐχ τοῦ φανεροῦ καταθοῶντες, ἐπειδὴ βαρύς
τε (6) χαὶ ἀφόρητος ἦν, ἔργῳ τε πράττων ὑπερηφανίας

[E LIBRO XII. ]

Fame per urbem saviente, vir generis haud obscuri et
opibus quam maxime pollens, Spurius M:elius, cui Felicis
cognomentum ob bonorum abundantiam, nuper hereditate
paterna potitus , in zefatis flore constitutus, ordini equestri
adscriptus, neque magistratu neque alio quovis munere pu-
blico unquam functus, ceterum si quis alius re bellica
clarus multisque virtutis preemiis ornatus : is igitur, egre-
giam tyrannidis affectandze occasionem sese nactum ratus ,
gratiam εἰ auctoritatem popularem captare coepit : quae
quidem via omnium facillime ad tyrannidem ducere solet.
ltaque quum multos familiares et clientes haberet, alios
dimisit, qui pecunia ejus privata frumentum coemerent ;
eodemque ipse consilio in Etruriam profectus est. Et quum
brevi magnam annon copiam tum sua tum sodalium opera
in urbem convexisset , inter cives eam dimetiebatur, pretio
modii a duodecim drachmis ad duas reducto ; quotquot vero
prorsus egenos noverat et qui ne quotidiani quidem victus
impensam facere possent , iis sine pretio gratificabatur. Qua
humanitate postquam populi favorem sibi concilíaverat et mi-
rum quantam nominis celebritatem nactus erat, denuo ad
annonam qusrendam profectus est, nec multo post rediit
naves fluviatiles ducens multo refertas frumento , quod si-
cuti antea civibus dimetiebatur. Hzc videntes patricii ni-
miam viri ambitionem suspectabant, nec boni quidquam
inde sibi evasurum augurabantur. Etcoeuntes in foro di-
spiclebant num qua ratione speciosa absque periculo avertere
Spurium a coeptis istis possent. Congressus illi primum clan-
destini erant e£ paucorum inter se colloquia, deinde vero
etiam ex aperto agere et clamoribusSpurium accusare : nimi-
rum molestus admodum et plane intolerabilis evaserat, tum

J. Fol. 186, 1 γ. — 193, 8 r. Qua hoc loco de Sp.. Meelio narrantur, Titus Livius exponit lib. IV, c. 16 sqq. ; suc-
cinctius de iisdem e Dionis Cassii libris deperditis agit Zonaras VII, 20; paucis rem tangunt complures, ut Cicero De rep.
II, 27. 29; Cato 16, 56; Pro Milon. 27, 72; in Catilin. I, 1, 4; Pbilipp. II, 44, 114; Lel. 11, 36. Florus I, 26, 7,
alii. Cf. etiam de /Equimelio Cicero De divin. H, 17; Pro domo 38, 101; Valerius Max, VI, 3, 1. Dionysius eandem
quam Livius narrationem sequitur, verum multo fusius rem tradit , οἱ praeter narrationem , quae ipsi videbatur verisimil-
lima esse, aliam subjungit ex probatissimis auctoribus, L. Cincio Alimento et Calpurnio Pisone, repetitam. Quam si nosset
Niebulrius ( Rem. Gesch. II, p. 470 sqq.), multo etiam confidentius memoriam Sp. Meelii ab affectat: tyrannidis
crimine purgare, ac patriciorum potius odio virum oppressum dicere sustinuisset. — Fragmentum nostrum e libro XII
depromptum esse non est cur pluribus ostendam.

1. Μάλλιος] codex modo Μάλλιος modo Μάλιος. Eodem modo codices Zonarme. — 1*. δὲ] τε οοἀεχ.---2.π ολεμιχὰἁ] codex
πολέµια, quod etsi excerptor pro πολεμικὰ usurpare potuit, a Dionysio tamen alienum est. Deinde codex xal κοσµένης pro
χεχοσµένης..--. 3. ἐς συναγ.] ἐκσυναγνρμοὺς codex. — 4. Τ νρρην(αν] τυραννίαν codex. — 5. διεµέτρει] διεµέρει codex.—
6. ux£ ) uf codex. — 7. ποταμηγοὺς] ποταμιγοὺς codex, Mox inserui v. πολίταις. ν- 8. τε] ἔτι codex. Fort. erat Bagute-

XXXI

μεστὰ, xal λόγους Sulu»v αὐθάδεις ὑπὲρ ἑαυτοῦ ' ὅς
γε πρῶτον μὲν καθεζόµενος ἐπὶ βήματος περιφανοῦς,
σ A bd , » /
ὥσπερ ἔθος ἐστὶν τοῖς τὰς ἀρχὰς ἔχουσιν, ἐχρηματιζε
ο» - 9 J ^
τοῖς προσιοῦσιν Bv ἡμέρας περὶ τὴν σιτοδοσίαν, ἐχθα-
λὼν τῆς ttp; ταύτης τὸν ἀποδειχθέντα ὕπαρχον ὑπὸ
τῆς βουλῆς" ἔπειτα [δὲ] συνεγεῖς ποιούµενος ἐκκλησίας,
» € , TN -
οὐκ ὃν ἐν ἔθει 'Ῥωμαίοις ἰλιώτην ἐκχλησίαν συναγαγεῖν,
πολλὰ μὲν τοῦ Μινυχίου χατηγόρει πρὸς τὸν δῆµον,
6 ῤ 9 e / ^ 9 3
ὡς ὄνομα φέροντος doge µόνον, ἔργον δὲ οὐδὲν ἀπο-
- , bd , 3 b) M
δειξαµένου τοις πένησιν ὠφέλιμον πολλὰ δὲ τοὺς πα.
τρικίους διέθαλλε πρὸς τὸν δηαον, ὡς ταῦτα πράττον-
τας (9) ἐξ ὧν ὀλίγος τε xal οὐδενὸς ἄξιος 6 δῆμος ἔσται,
xai οὐδὲ ἐπὶ σιτοδεία φροντίδα τῶν ἀπόρων ἔχοντας οὐ-
δεµίαν οὔτε χοινῃ πάντας οὔτε ἰδία τοὺς δυνατοὺς,
πάντων (10) µάλιστα δέον αὐτοὺς χρήµασί τε xat σώ-
µασιν, ὥαπερ αὐτὸς δὴ, χαχοπαθεῖν, xai πάντοθεν
ἐπεισάγειν τῇ πόλει τὰς ἀγοράς' ἠξίου τε πρὸς τὰ τῶν
ἄλλων ἔργα πατριχίων τὰ ὑφ᾽ ἑαυτοῦ πραττόµενα
ἐξετάζειν, ὡς πολὺ xal τὸ πᾶν ἀλλήλων διαφέροντα. (11)
?g* 944 δο ^N? Ν PI
Εκείνους μὲν γὰρ οὐδὲν ἐκ τῶν ἰδίων εἰς τὸ χοινὸν
ἀναλίσκοντας ἔτι καὶ τὴν δηµοσίαν γῆν σφετερισαµέ-
νους πολὺν (12) ἤδη χαρποῦσθαι Ὑρόνον, ἑαυτὸν δὲ
τῶν δημοσίων οὐδὲν ἔχοντα ἔτι xal τὴν πατρῴαν χατα-
χορηγεῖν οὐσίαν elc βοήθειαν τῶν ἁπόρων ᾿ καὶ ἐπειδὰν
τὰ ὄντα χαταναλώση, δανείσµατα ποιεῖσθαι παρὰ φί-
λων, οὐδὲν (13) ἀντικαταλλαττόμενον τῆς τοσαύτης φι-
λοτιµίας ὅτι μὴ τὴν πολιτικὴν εὔνοιαν, ἧς οὐδὲ τὸν ἐξ
9 / fa - , 4
ἀνθρώπων πλοῦτον fi[eioÜmt τιµιώτερον. Οἱ δὲ περὶ
αὐτὸν συνεστῶτες del σωτΏρα xai πατέρα xal χτίστην
ἀπεχάλουν (14) τῆς πατρίδος xat τὸν μὲν ὑπατικὴν
3”. / , , A A j , ον ἕ
ἐξουσίαν ἐλάττονα χάριν 1j κατὰ τὸ µέγεθος τῶν ἔργων
αὐτοῦ γενήσεσθαι δοθεῖσαν ἀπέφαινον, ἄλλη δέ ttv
µείζονι xat λαμπρᾶ vip, κοσμεῖν ἠξίουν αὐτὸν, ἣν καὶ
τὸ γένος ἕξει τὸ ἐξ ἐχείνου. "fc δὲ καὶ τὴν τρίτην ἔξο-
^ / M / νὰ » bu
ὃον ποιησάµενος ἐπὶ τὰ παραθαλάττια τῆς Ἰταλίας,
ἔκ τε Κύμης xat τῶν περὶ Μίσηνον λιμένων σιτηγοὺς
ὀλχάδας ἄγων πολλὰς κατέπλευσεν elc Ὡστίαν, ὃ τῆς
"Poux ἐστὶν ἐπίνειον, xal χατέπλησε (15) ταῖς τροφαῖς
ρω /
τὴν πόλιν, ὡς μηδὲν ἔτι τῆς ἀρχαίας εὐετηρίας διαφέ-
^ ki e
ρειν, ἅπας 6 δἥμος ἔτοιμος ἦν, εἰ γένοιτο τῆς ψήφου
χύριος ἐπ᾽ ἀρχαιρεσίαις, εἴτε ὑπατείαν εἴτε ἄλλην τινὰ
ttjv µετίοι, μηδενὸς ἐπιστρεφόμενος (16) µήτε νόµου
χωλύοντος pit! ἀνδρὸς ἐναντιουμένου, χαρίζεσθαι.
Ταῦτα ὁρῶντες ol προεστηκότες τῆς ἀριστοχρατίας,
e v , /
xal οὔτε ἐπιτρέπειν ἀξιοῦντες οὖτε χωλύειν δύναμιν
ἔγοντες, ἐν πολλῃ πάντες ἦσαν dupla" xol ἔτι μᾶλ-
λον διεταράχθησαν, ἐπειδὴ χωλυόντων ἐκχλησίας συν-
άγειν αὐτὸν xal δημηγορεῖν τῶν τε δημάρχων xal
ὑπάτων, συστραφεὶς ὁ δῆμος ἐχείνους μὲν ἐξέθαλεν ἐκ

ΕΚ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΕΩΣ.

factorum arrogantia, tum sermonibus quos de se jactabat
superbissimis. Nam conspicuo sedens in suggestu, uti publici
magistratus solent , quotidie accedentibus de frumentoruin
largitione responsa dabat, ejecto quasi L. Minucio, qui
senatus decreto prifectus annon: creatus erat ; deinde cre-
bras conciones habens ( quanquam conciones habere apud
Romanos non licet privato), multis Minucium apud populum
accusabat, utpote qui nomen tantum magistratus pree se
ferret , opus pauperibus utile edidisset nullum ; multa etiam
in patricios sevit, quippe qui id agerent ut ad paucita-
tem populum redigerent ac potestatem ejus frangerent , qui
in tanta annonz caritate pauperum curam ne minimam
quidem haberent, neque in communi omnes, neque priva-
tim divites; quanquam omnium maxime hos potissimum
deceret opibus suis et personis , uti ipse videlicet , nihil non
pati, ut undique frumenta in urbem introducerentur. De-
nique studia patriciorum cum suis ipsius rebus gestis com-
paráns, quam diversa et plane contraria sibi essent demon-
strare instituebat. 1llos enim non modo de suis in rem-
publicam nihil expendere, sed etiam publicos usurpare
agros, ex iisque a multo inde tempore frucius percipere ;
se vero non modo nihil boni publici habere, sed paternas
etiam opes erogare in auxilium indigorum ; et exhausta he-
reditate pecunias mutuas ab arnicis cesse sum pturum , nec
quidquam pro tanta liberalitate se petere preeter populi be-
nevolentiam , quam omnibus divitiis humanis preeferendam
esse censeret. Tum circumstantes servatorem et palrem et
conditorem patrie appellitare, atque consularem potestatem
dicere minorem fore quam pro accepti beneficii magnitu-
dine gratiam ; aliis quibusdam majoribus splendidioribusqué
ornandum honoribus esse, qui etiam ad prosapiam ejus es-
sent perventuri. Ubi deinceps etiam tertio itinere in mati-
tima Italiae suscepto, e Cumz et Miseni portubus cum fru-
mentariis navibus plurimis in Ostiam, quod Rome navale
est , innavigaret , ac tanta annonae copia urbem repleret, ut
nihil pristinae proventuum felicitatis amplius desideraretur :
tum vero populus universus pollicebatur, quando in magi-
stratuum electione penes ipsum suffragia essent, sive consu-
larem sive aliam quamcumque Spurius dignitatem ambiret ,
hanc se, nihil curantem neque leges vetantes neque homi-
nes obstrepentes, ei gratificaturum esse. Hiec videntes opti.
matium principes quum neque concedere vellent neque
possent impedire , in summa omnes perplexitate versaban-
tur. Ac mox in majus aucta animorum consternatio est,
ubi tribunos consulesque, ne conciones Melius haberet
prohibituros, e foro plebs tumultuans ejecit, eoque multam

coc ἔτι. Dein cod. ὑπεριφανίας. — 9. κράττοντας] πράττοντες et mox ὀλίγους codex. — 10. πάντων] παντὸς codex. —
11. Post vocem διαφέροντα iti eadem linea sequuntur : μετὰ δὲ τρεῖς ἡ τέτταρας et reliqua Polybiana, quz dedimus supra.
€ ontinentur haec nostri codicis lineis 53, quae in codice, ex quo nostra descripta sunt , unum implebant folium. Codex
Fscor. singulis foliis lineas sexaginta continet. — 12. πολύν] πολλὰν... ἑαυτὸν δὲ τὴν δηµοσίω».. χαταχωρηγεῖν cod. —
13 .οὐδὲν] οὐθὲν h. L codex. — 14. ἀπεχ. ] ἀποχ. codex ; mox ἑλάττωνα id. — 15. κατέπλησε] ὡστίαν.. ἐπίνεον.. χατέ-

πανσε codex. — 16. ἐπιστρεφόμενος] ἐπιτρέποντος cod.

EM EX HISTORIA DIONYSI! HALICARNASSENSIS.

της ἀγορᾶς, vlt Μαλλίῳ πολλὴν ἄδειαν xo ῥώμην
παρέσχεν. Ἐν τοιαύτγ δὴ χαταστάσει τῆς πόλεως ὑπαρ-
ούσης, ὃ τῆς ἀγορᾶς ἀποδειγθεὶς ἔπαρχος, ἀγθόμενος
μὲν ἐπὶ τοῖς προπηλαχισμοῖς τῶν λόγων, fà αὐτὸν
ὑβρζων 6 Μάλλιος ἐν ταῖς ἐχκλησίαις διετέλει, δεδοι-
χκὼς δὲ τὸν ἄνδρα μάλιστα τῶν ἄλλων, εἴ τινος ἐπιλά-
βοιτο ἀρχῆς, μὴ πρότερον τῆς ἀριστοχρατίας αὐτὸν
ποιήσηται, 9) τὸν δῆμον ἐξερεθίσας πρὸς αὐτὸν ποιήση-
ται (17) διὰ τὴν ἐκ τῆς ἑταιρείας ἐπιθουλήν τινα
xat' αὐτοῦ μηχανησάµενος' ἀγαναχτῶν τε (19) δι dy.
φότερα ταῦτα xai ἀπηλλάχθαι προθυμούµενος ἐχείνου,
μείζονα 3| χατ᾽ ἰδιώτην ἰσχὺν ἔχοντος, ἐπιμελῆ ζήτη-
σιν ἐποιεῖτο τῶν ὑπ' αὐτοῦ λεγομένων τε xal πραττο.
µένων. Πολλῶν δὲ ὄντων, οἷς 6 ἀνὴρ συνεργοῖς ἐγρῆτο
τῶν ἀπορρήτων, xai οὔτε τὰς φύσεις ὁμοίων οὔτε τὰς
γυώµας παραπλησίων, ἔμελλέ τις, ὅπερ εἰχὸς, οὗ βέ-
Gatos αὐτῷ (19) ἔσεσθαι φίλος, Ἡ διὰ φόθον Ἄ διὰ x£o-
Soc ἴδιον, ᾧ τὰ πιστὰ δοὺς 6 Μινούχιος ὑπὲρ τοῦ µη-
δενὶ φράσειν ὅστις ἦν, ἅπασαν ἔγνω τήν τε διάνοιαν
199 Μαλλίου xal τὴν παρασχευήν. Ὡς δὲ καὶ τεκµή-
ῥιον ἔλαθεν ἀναμφίλεχτον (20), xoi τὴν πρᾶξιν ἓν
χερσὶν οὖσαν ἔγνω, λέγει πρὸς τοὺς ὑπάτους. ᾿Εκεῖναι
δὲ οὐχ ἀξιοῦντες ἐφ᾽ ἑαυτοῖς ποιῃσαι µόνοις ἐπιχειρή-
σεως τηλικαύτης ἐξέτασιν, sic τὴν βουλὴν ᾧοντο δεῖν τὸ
ποᾶγμα εἰσφέρειν (21). Καὶ συνεχάλουν τὸ συνέδριον
εὐθὺς , ὡς περὶ πολέμου δή τινος ὑπερορίου βουλευόμε-
νο. Πληρωθέντος δὲ τοῦ συνεδρίου διαταγέων παρελ-
ov ἅτερος αὐτῶν ἔλεξεν ὅτι πρᾶξις αὐτοῖς µεμήνυται
αυσχευαζοµένη χατὰ τῆς πόλεως, πολλῆς πάνυ xal
ταχείας φυλαχῆς δεοµένη διὰ τὸ τοῦ κινδύνου μέγεθος.
Ταύτης δ᾽, ἔφη, μηνυτὴν οὗ τῶν ἐπιτυχόντων εἶναί
«τινα πολιτῶν, ἀλλ’ ὃν αὐτοὶ δι’ ἀρετὴν ἐπὶ τῆς µεγίστης
τε xai ἀναιγχειοτάτης τῷ χοινῷ γρείας ἔταξαν, ὀοχιµά-
σαντες αὐτοῦ τήν τε πίστιν xal τὴν πρὸς τὰ χοινὰ φιλο-
τιμίαν ἐχ. τῶν παρὰ πάντα τὸν βίον ἐπιτηδευομένων.
Μετεώρου (22) δὲ τῆς βουλῆς ἐπὶ τῇ προσδοκία γενοµέ-
γης, ἐχάλει τὸν Μινούχιον. Κάἀχεῖνος ἔλεξεν Ζήτει
ἐν τῷ Περὶ δημ ηγοριῶν (22).
Ὡς 03 ἐμηνύθη τῇ βουλῆ, δικτάτορα προχειρίζονται’

XXXIII

securitatis Melio et roboris conciliavit. Quum ita res ha-
herent , preefectus annona ( L. Minucius ) aegre quidem fe-
rens verborum contumelias, quibus insolenter Melius in
concionibus ipsum insectari consueverat, simul vero me-
tuens virum quam maxime, ne scilicet, ubi magistratum
aliquem nactus fuerit , supra optimates se exfollens im.
perium eorum everteret, aut multitudine contra Minucium
excilata per factionis suee machinationem in illum aliquid
moliretur; e£ horum ob utrumque indignatus ac removere
studens virum majori quam pro privato pollentem potentia,
verba ejus factaque diligenter observare et explorare cce-
pit. Ac quum permultis Μας uteretur consiliorum clan-
deslinorum sociis, quibus non eadem omnibus esset mens
et indoles, accidit, quod erat consentaneum , ut existeret
inter eos amicus parum fidus sive metu sive privati spe
jucri. Huicigitur data fide haud se nomen ejus proditurum
spondens, qu& animo Mielius *olveret et jam preepararet,
cuncta rescivit. Nuntiata quum documentis dubitationem
praescindentibus confirmasset , ac jam in manibus rem esso
cognovisset , refert eam ad consules. Hi vero existimantes
non esse penes se , ut ipsi soli in tanta molimina ínquere-
rent, ad senatum rem deferendam esse censuerunt. ]taque
confestim curiam convocant, quasi de bello aliquo extero
deliberaturi. Simulac plenus erat senatus, prodiens alter
consulum delatam sibi dicit rem contra civitatem susceptam
tantique periculi, ut summa diligentia celeritateque sit
pracavendum. Delatorem vero non ex obviis quibusque
civibus ease, sed quem ipsi propter virtutem muneri gra-
vissimo commodisque reipublicae quam maxime necessario
pra:fecissent, cujus fidem et erga civitatem benevolentiam
ex anteactme vito studiis haberent comprobatam. — Quibus
dictis , in senatum exspectatione suspensum invocat Minn-
cium, qui hunc in modum locutus est. Vide in Excerplis

De concionibus. '
Exposita delatione, senatus dictatorem creavit, qui

7 zovfanca: verbum ποιήσηται procul dubio ex antecc. male repetitum ; quo commisso, aliquis verbum finitum µη”

χανήσηται mutavit in μηχανησάμενος. --- 18. & v ava xtóvts] ἀγαναχτῶντες codex. — 19. αὐτῷ vel αὐτοῦ] αὐτὸν codex. —
20. &vay φ. ] &vag. cod. — 21. εἰσφέρειν] ἐφερεῖν cod. — 22. μετεώρου] µετέωρον cod. —— 23. Intertuptam marrationem
e Livio 1V, 13 supplere quodammodo licet : Hic Minucius eandem publice curationem agens, quam Malius privatim
agendam susceperat, qusim in utraque domo idem genus hominum versaretur, rem comper(am ad senatum refert :
tela in domum Mclii conferri eumque conciones domi habere : ac non dubia regni consilia esse. Tempus agenda
rei nondum stare; cetera jam convenisse ; οἱ (ribunos mercede emptos ad prodendam libertatem, et partita ducibus
multitudinis ministeria esse. Serius se pene quam tutum fuerit,ne cujus incerti vanique auctor esset, ea deferre.
Qu postquam sunt audila , e undique primores patrum et prioris anni consules increparent , quod eas largi-
tiones cwtusque plebis in privata domo passi essent fieri , et novos consules , quod exspectassent, donec a praefecto
annone (anta res ad senatum deferretur, qua consulem non auctorem solum desideraret , sed etiam vindicem :
tum T. Quinctius , consules immerito increpari ait, qui constricii legibus de provocatione ad dissolvendum im-
perium latis, nequaquam tantum virium in magistratuad eam rem pro atrocitate vindicandam, quantum animi,
haberent. Opus esse non forti solum viro, sed etiam libero exsolutoque legum vinculis. Itaque se dictatorem
L. Quinctium dicturum : ibianimum parem tanta potestati esse. Approbantibus cunctis, primo Quinctius abnuere ,
εί, quid sibi vellent , rogitare, quise etate exacta tante dimicationi objicerent. Dein, quum undique plus in illo
senili animo non consilii modo, sed etiam virtutis esse quam in omnibus allis dicerent, laudibusque haud imme-
ritis onerarent, et consul nihil. remitteret : precatus tandem deos immortales Cincinnatus, ne senectus sua in

FRACMENTA. HISTOR.. CR. — VOL. 1. . €

XXXIY

ὃ δὲ τὸν ἱππάρχην " ἐχέλευσεν ἔχοντι (24) τοὺς ἰππεῖς
fxev ὡς αὐτὸν περὶ µέσας νύκτας" τοῖς δὲ βουλευταῖς,
εἰς τὸ Καπιτώλιον ἕωθεν ἔτι συλλέγεσθαι’ τῷ τε Μινου-
χίῳ τόν τε μηνυτὴν ἄγοντι xai τὰς ἄλλας ἀποδείξεις
κοµίζοντι πρὸς τὸ βῆμα παρεῖναι' ἅπασιν δὲ φυλάττειν
ἀπόρρητα πρὸς τοὺς ἔξω τοῦ συνεδρίου τὰ βουλεύματα"
µίαν εἶναι λέγων ἀσφάλειαν, sl μηδὲν 6 Μάλλιος ἀχού-
σειε τῶν περὶ αὐτοῦ λεγομένων τε xal πραττοµένων.
Διατάξας δὲ τἆλλα ὅσων ἐδεῖτο, µέχρι δύσεως ἡλίου
πάντας ἓν τῷ βουλευτηρίῳ χατασχὼν, σχότους ὄντος
ἤδη διέλυσε τὸν σύλλογον. Ὡς δὲ µέση νὺξ ἐγένετο,
« προελθών ἐκ τῆς οἰχίας ἐξήει (15) περὶ τὸν ὄρθρον τοὺς
ἐπιλέκτους ἀμφοτέρων τῶν ὑπάτων ἐπαγόμενος xod αὖ-
τοὺς τοὺς ὑπάτους, Οὗτοι μὲν οὖν τὸ Καπιτώλιον dpa
τοῖς βουλευταῖς ἕωθεν χατειληφότες ἐφρούρουν' ὁ δὲ
Μάλλιος οὐδὲν ἀχηχοὼς τούτων, ἡμέρας γενομένης,
προελθὼν ic τὴν ἀγορὰν ἐγρημάτιζε τοῖς δεοµένοις ἐπὶ
τοῦ βήματος χαθεζόµενος. Καὶ μετ’ οὗ πολὺ παρῆν
6 ἵππαρχος Σερουίλιος πρὸς αὐτὸν ἄγων τοὺς ἆχμαιο-
τάτους τῶν ἵππέων, ἔχοντας ὑπὸ (36) τοῖς ἱματίοις
ξίφη. Καὶ στὰς πλησίον αὐτοῦ λέγει «Ὁ διχτάτωρ
σε χελεύει, Μάλλιε, πρὸς αὐτὸν fxew. » Κἀχεῖνος
ὑποτυχόν, « Ποῖος, ἔφη, χελεύει µε, Σερουίλιε, διχτά.
τωρ πρὸς αὐτὸν ἐλθεῖν; ὅπου xal πότε γενόμενος» »
Καὶ ἅμα διαταραχθεὶς περιέθλεψεν εἷς τοὺς περὶ τὸ
βῆμα. Ἀφασίας δὲ ἅπαντας χατασχούσης διὰ τὸ µη-
δένα γινώσκειν τὰ πραχθέντα ὑπὸ τῆς βουλῆς, λέγει
πάλιν 6 Σερουΐλιος’ « Εἰσηγγέλθης χθὲς εἰς τὸν βου-
Xv, ὦ Μάλλιε, νεωτέροις ἐπιχειρεῖν πράγµασιν, ἴσως
οὐκ ἀληθῶς' οὐδενὸς γὰρ ἄξιον ἀπὸ τῆς αἰτίας προχα-
ταγινώσχειν ταύτην ἐξετάσαι τὴν µήνυσιν ἡ βουλὴ
προελομένη, δικτάτορος ἔφησε δεῖν τοῖς πράγµασιν,
ὡς οὗ τὸν ἐλάχιστον τῶν χινδύνων τρέχουσα xal ἀπέ-
δειξε τῆς ἐξουσίας ταύτης Χύριον Λεύχιον Κοῖντιον
Κικιννάτον, ὃν οἶσθα δή που xai σὺ χράτιστον ὄντα
τῶν πατριχίων xat δὶς ἤδη ταύτην ἀνεπιλήπτως τετε-
λεχότα τὴν ἀρχήν. Οὗτος 6 ἀνλρ δικαστήριόν σοι χα-
θίσαι xal λόγον ἀποδοῦναι βουλόμενος, ἀπέσταλ-
χεν ἡμᾶς, ἐμὲ τὸν ἵππαρχον ἅμα τοῖσδε τοῖς ἀνδράσι,
ἄξοντάς σε ἀσφαλῶς ἐπὶ τὴν ἀπολογχίαν. El δὲ μηδὲν ἁδι-
χεῖν πέποιθας, ἴθι καὶ λέγε τὰ δίκαια περὶ σαυτοῦ πρὸς
ἄνδρα φιλόπολιν, ὃς οὖτε διὰ τὸν χοινὸν φθόνον οὔτε OU ἆλ-
λην ἅδικον πρόφασιν οὐδεμίαν ἐχποδὼν ποιῆσαί σε (17) βου-
λήσεται, » Ὅ δ ὡς ἦχουσεν , ἀνεπήδα τε xol μεγάλα
ἀναθοήσας, « Ἄνδρες, ἔφη, δημοτικοὶ, βοηθεῖτέ µοι
«συναρπαζοµένῳ διὰ τὴν πρὸς ὑμᾶς εὔνοιαν ὑπὸ τῶν δυ-
νατῶν' οὗ γὰρ ἐπὶ δίκην χαλοῦμαι πρὸς αὐτὸν, ἀλλ᾽ ἐπὶ
θάνατον χαλοῦμαι, » Ῥοῆς δὲ γενομένης καὶ θορύδου

EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΕΩΣ.

equitum magistrum delegit Servilium, eumque juseit cum
equitibus convenire se circa noctem mediam ; senatores au-
tem a primo mane congregari in Capitolium ; Minucium vero
cum delatore criminis documentisque ad tribunal adesse ;
cunctos denique cavere, ne in vulgus arcana luec senatus
decreta emanarent ; nam hanc unam securitatem fore dixil,
si nibi leorum quie dictis (acti-que contra Mielium ageren-
tus, ille comperiret. Deinde reliqua, quibus opus erat,
disposuit , et ad solis usque occasum in curia omnes detl-
nens tandem abortis jam tenebris concionem dlmisit. Nocte
media quum Servilius ad dictatorem se contulisset , ipse
primo diluculo foras progressus viros selectos consulis uttius-
que et consules ipsos secum abduxit. Hi igitur una cum
senatoribus Capitolium primo mane occupatum custodie-
bant. Melius autem, omnium horum ignarus, ubi dies
illuxerat, in forum prodiit, ac responsa dabat petentibus
sedens in suggestu. Nec multo post ad eum venit magi-
ster equitum Servilius cum flore equitatus, qui sub veste
gestabant gladios. Ας propius accedens, « Dictator, inquit,
te, Maeli, ad se venire jubet. » Ad haec respondens ille ;
« Quisnam, Servili, me dictator vocat? ubinam est ille ef a
quo inde tempore? » Simulque perturbatus oculis circum-
Stantem percurrit coronam. Ες qua quum neni hisceret,
quod a senatu facta omnes ignorarent , rursus Servilius ait :
« Heri tu, Mali, ad senatum delatus es, utpote res novas
moliens; falso fortasse; nam ex accusatione nihil praejudi-
candum est, De hac delatione senatus inquirere statoens
dictatore opus esse censuit, quippe haud minimo constitu-.
ius in periculo. Eamque potestatem commisit L. Quinctio
Cincinnato , quem tu quoque nosti procul dubio prrestan-
tissimum esse patriciorum, ac bis jam munere hoc summa
cum laude perfünctum. Is igitur, ut judicium tibi sistat,
&c defendendi te facultatem praebeat , nos misit, me scilicet
ac viros hosce, ut ad causam dicendam secure te adduca-
mus. Jam si nullius tibi sceleris conscius es, venias et cau
sam dicas coram viro, qui, quum civium commodis sta -
deat, neque ob communem qua prermeris invidiam neque
alio ullo przetextu e medio te removere voluerit. » Quibus
auditis exsiliens Mzelius, summa voce, « Viri populares, cla
mavit, mihi succurrite, qui ob meam in vos benevolen-
tiam ab optimatibus corriplor. Neque enim in jodicium a
dictatore, sed ad necem vocor. » Editoque circa suggestum

tam trepidis rebus damno dedecorive reipublice esset, dictator a consule dicitur : ipse deinde C. Servilium magis-
irum equitum dicit. — 24. ἔχοντι] quod non mutandum esse in ἔχοντα, sequens suadet dativus τοῖς δὲ βουλενταῖς. llaqne
lacunam notavi. Ac omnino male contracta est narratio Dionysii, qui et dictatoris nomen certe et creati ab eo magisíri equi-
tum non potuit omittere. Sed hzec excerptor ad insidias suas properens nihil curavit. Contrasi quid librarius peccaverit, sup-
plendum τὸν (x. ἀποδείξας vel καλέσας ἐκέλευσε vel tale quid. — 25. ἐξήει] étiex cod. Ceterum locus noeter male truncatus
est. Circa mediam noctem Servilius ad dictatorem se conferre jussus erat, ut supra vidimus. Hoc ipsum h. ]. commemoralum
erat. In seqq. scripsi ἕωθεν pro ἔξωθεν, quod codex preebet. — 10. ὑπὸ] ἐπὶ cod. — 27. ποιῆσαί σε] ποιήσέσαι codex.

EX HISTOBIA DIONYSII ΗΑΙΙΟΑΒΝΑΡΡΕΝΟΙΣ.

πολλοῦ περὶ τὸ jua, συγγνοὺς ὅτι πλείους εἰσὶν τῶν
βοηθούντων οἱ συλλαμθάνειν µέλλοντες αὐτὸν, χαὶ οὐ
μαχρὰν ἑτέρους ὑποκαθιεῖσθαι ἐν ὅπλοις, καταπηδᾶ τα-
χέως ἀπὸ τοῦ βήματος xai διὰ τῆς ἀγορᾶς ἐγώρει δρό-
Map , σπεύδων εἰς τὴν οἰχίαν καταφυγεῖν. Καταλαμ-
Βανόμενος δὲ ὑπὸ τῶν ἵππέων εἰς ἐργαστήριον εἰστρέχει
μαγειριχὸν, xal χοπίδα τῶν κρεοκόπων ἁρπάσας παίει
τὸν πρῶτον αὐτῷ προσελθόντα, ἔπειτα πολλῶν ἐπιπε-
σόντων ἀθρόον, ἀμυνόμενος xal βραχὺν ἀντισχὼν χρό-
νον, ἀπεχόπη ὑπό τινος τὸν βραχίονα χαὶ πίπτει χαὶ
καταχοπεὶς ὥσπερ θηρίον ἀποθνήσχει. Μάλλιος μὲν
5» μεγάλων ὀρεχθεὶς πραγμάτων, xal μικροῦ πάνυ
δεήσας τῶν “Ῥωμαίων ἡγεμονίαν χατασχεῖν, οὕτως
ἁζήλου καὶ πικρᾶς χαταστροφῆς ἔτυχεν. Ἐξενεχθέν-
τος δὲ εἰς τὴν ἀγορὰν τοῦ vexpoU , xal γενηθέντος πᾶσι
φανεροῦ , δρόμος » xal βοὴ χαὶ θόρυθος ἁπάντων τῶν
χατὰ τὸν ἀγαρὰν, τῶν μὲν οἰχτειρόντων, τῶν δὲ dya-
νακτούντων, τῶν δὲ ὁμόσε τοῖς δεδραχόσι (38) χωρεῖν
ἑσκουδαχότων. Τοιαύτης ταραχῆς γενομένης, μαθὼν
6 δικτάτωρ ὅτι διαπέπραχται τοῖς ἱππεῦσι τὸ προστα-
χθὲν ἔργον, χατέθαινεν ἀπὸ τῆς ἄχρας elc τὴν ἀγορὰν,
τούς τε βουλευτὰς ἐπαγόμενος ἅπαντας χαὶ τοὺς ἱππεῖς
περὶέαντὸν ἔγων γυμνὰ φαίνοντας ξίφη” καὶ δηµηγορή-
σας (39) ἐπ) ἐκκλησίας ἀπέλυσε τὸν ὄχλον. "Tov δὲ
δημοτικῶν οἱ [ μὲν οὐ ] (30) συμθουλεύσαντες τῇ χα-
ταλύσει TX πολιτείας ἠγανάχτουν xal δι’ ὀργῆς τὴν
ἐπιχείρησιν τοῦ ἀνδρὸς ἐλάμθανον’ ol δὲ κοινωνήσαντες
τῆς συνω!κοσίας (31) ἀφειμένοι τοῦ φόθου χαίρειν τε
προσεποιοῦντο xai τὸ συνέδριον τῶν βουλευµάτων ἑπή-
vouv* ὀλίγοι δέ τινες ἐξ αὐτῶν ol πονηρότατοι λογοποιεῖν
ἑτόλμων dv ταῖς (11) ἑξῆς ἡμέραις, ὡς ἀνηρπασμένου
πρὸς τῶν δυνατῶν τοῦ Μαλλίου, xal διαστασιάζειν τὸν
ὅημον ἐπεχείρουν, οὓς ἀφανεῖ θανάτῳ διαχρησάµενος
ὁ δαιτάτωρ, ἐπειδὴ χατέπαυσε τοῦ θορύθου, τὴν ἀρχὴν
ἀποτίθεται.

Οἱ μὲν δὴ τὰ πιθανώτατά µοι (15) δοχοῦντες γράφειν
περὶ τῆς Μαλλίου τελευτῆς, οὕτω παραδεδώκασι.
Λεγέσθω δὲ xoi 6 δοχῶν ἧττον εἶναί uot πιθανὸς λόγος,
ᾧ χέχρηται Κίγκιος (34) xo Καλπούρνιος, ἐπιχώριοι
συγγραφεῖς οἵ φασιν οὔτε δικτάτορα ὑπὸ τῆς βουλῆς
ἀποδειγθῆναι τὸν Κόῖντον, οὖτε ἵππάρχγην ὑπὸ τοῦ
Κοΐντου τὸν Σερονΐίλιον. — l'evouévr δὲ τῆς μηνύσεως
ὑπὸ τοῦ Μινουχίου, τοὺς παρόντας ἐν τῷ σνυνεδρίῳ πι-
στεύσαντας ἀληθῆ τὰ λεγόμενα εἶναι, xal (39) γνώµην

XXXV
clamore et tumultu , ubi animadvertit majorein eorum qui
correpturi quam qui defensuri essent numerum , ac jamjam
alios in armis submitti , illico de suggestu desiliens per fo-
rum cursu se abripuit, ut domum aufugeret. Et quum in
eo esset, ut ab equitibus deprehenderetur, in lanii oflici-
nam se recipit , ibique primum ad se accedentium arrepto
ferit cullro; deinde autem aliis confertim adorientibus,
postquam defendens se aliquantisper restitisset, tandem,
quum brachium ei ab aliquo przcisum eseet, cadit et
prostratus belluze in modam conficitur. Meelius igitur rem
magnam sane aggressus, ubi haud multum aberat, quin
regnum apud Romanos usurparet, tam miserandum tamque
acerbum vitz exitum nactus est. Elatnm vero in forum
cadaver quum in omnium venisset conspectum , discursg-
(io erat et clamor e£ tumultus versantis ibi multitudinis ;
alii vicem viri lugebant, alii indignabanttür, alii manum
conserere cum auctoribus czedis properabant. Dum ita tu-
multuantur, dictalor postquam rescivit peregisse equites
imperata , in forum descendit cum senaíu universo et cum
equitibus, qui nudos tenebaut gladios. Populumque in
concionem vocavit et allocutus eum dimisit. Ceterum e
plebe qui conjurationis de evertenda republica non fuerant
participes, conamen indigne ferentes Maelio succensebant ;
socii vero ceeptorum , quod metu liberati essent, gaudium
simulantes decreta senatus collaudabant ; quanquam pauci
quidam eorum nequissimi per dies subsequentes flctis ser-
monibus Mrelium ab optimatibus oppressum contendere,
plebemque ad rebellionem excitare audebant. Hos in oc-
culto tollendos curavit dictator, ac sedato tumultu magi-
&lratum deposuit.

Jgitur qui verisimillima mihi videntur de fine Μαι
scripsisse, hunc in modum rem (tradiderunt, Verum appo-
nam etiam narrationem , minus illam , opinor , probabilem,
qua Cincius Alimentus et Calpurnius Piso, Romani scri-
ptores, utuntur. Dicunt hi neque dictatorem a senatu
Quinctium creatum , neque magistrum equitum a Quinctio
Servilium delectum esse; sed re a Minucio delata , senato-
res in curia praesentes, quum veram esse delationem nihi]

28. τοῖς δεδραχόσι]τῶν

cod. — 29. Ipsam dictatoris orationem excerptor omisit. Desumpta ex ea sunt qua

leguntur in Dionysil Exc. Vatican. De sentent. in Collect. Vat. 1Η, p. 465 ed, Mai. : "Exwv xao' ἑαντὸν ἀνθρώπους ἐξ ἁπάσης
σννειλεγμένους καχίας, οὓς ἐσίτιζεν ὥσπερ θηρία κατὰ τῆς πατρίδος. El μὲν οὖν ὑπήχουσέμοι , xai παρέσχεν ἑαυτὸν dv τοῖς νόµοις —
µένοντα , μεγίστην ἂν τοῦτ’ αὐτῷ παρέσχε ῥοπὴν elo τὴν ἀπολογίαν, xal τεχμήριον οὐχ ἑλάχιστον ἦν τοῦ μὴ βεθουλεῦσθαι χατὰ
τῆς πατρίδος * vov δ ὑπὸ τῆς συνειδήσεως ἐλαυνόμενος , ὃ πάσχουσιν ἅπαντες οἱ τὰς ἀνοσίους βουλὰς κατὰ τῶν ἀναγχαιοτάτων
αφίσι ποιησάµενοι, τοῦτο ἔπαλε, φνγεῖν [τε] τὸν ἔλεγχον ἔγνω χαὶ τοὺς ἤχοντας ἐπ᾽ αὐτὸν ἰππεῖς μαγειρική χοπίδι παίων ἀπήλαυνε.
Cf. Livius IV, 15: Tumultuantem deinde multitudinem incerta existimatione facti ad concionem vocari jussit ; οί
Belium jure caesum pronuntiavit , eliamsi regni crimine insons fuerit ; qui vocatus a magistro equitum ad dicía-
(orem non venisset. Se ad causam cognoscendam consedisse ; qua cognita, habiturum fuisse Maolium similem causa
fortunam. Vim parantem , ne judicio se committeret , vi coercitum esse, etc. — 30. μὲν οὐ] supplevi. —31 . κοινωνή-
σαντες οὖν τῆς xad τὸ σννωμµ. codex., expunctis verbis οὖν, xai. t. — 32. ἐν ταῖς] dv ταῖς ἐν ταῖς cod. — 33. μοι ] μον cod.
— 34. κεχρ. Κέγχιος] χέχριται χίρχεος xai καλπουρνίνος cod. — 335. καὶ] Huc transposui particulam, qua in codice legitur

XXXV!

ἀποδειξαμένοι τῶν πρεσθυτέρων τινὸς, ἄκριτον ἡ μὴν (a6)
ἀποχτεῖναι τὸν ἄνδρα, παραγρῆμα πεισθέντας, οὕτω
τὸν Σερου(λιον ἐπὶ τοῦτο τάξαι τὸ ἔργον, νέον vta. xai
κατὰ γεῖρα γενναῖον. Ταῦτον δέ φασι λαθόντα τὸ
ξιφίδιον ὑπὸ µάλης, ἐλθεῖν πρὸς τὸν Μάλλιον πορευόµε-
vov ix τῆς ἀγορᾶς. xal προελθόντα εἰπεῖν, ὅτι βούλε-
ται περὶ πράγματος ἀπορρήτου xal μεγάλου διαλεχθῆ-
ναι πρὸς αὐτόν. Κελεύσαντος δὲ τοῦ Μαλλίου μικρὸν
ἀποχωρῆσαι τοὺς ἐγγὺς αὐτῷ παρόντας, ἐπειδὴ µονω-
θέντα τῆς φυλαχῆς ἔλαθεν, γυμνώσαντά τὸ ξίφος βάψαι
χατὰ τῆς σφαγῆς. ΑἜοῦτο δὲ πράξαντα δρόμῳ γωρεῖν
εἰς τὸ βουλευτήριον , ἔτι συγχαθηµένων τῶν συνέδρων,
ἔχοντα τὸ ξίφος ἡμαγμένον, χεχραγότα πρὸς τοὺς διώ-
χοντας , ὅτι χελευσθεὶς ὑπὸ τῆς βουλΏς ἀνήρηχε τὸν τύ-
pavvov. Ἀκούσαντας δὲ τὸ τῆς βουλῆς ὄνομα τοὺς
ὠρμηχότας παίειν τε xai ψάλλειν αὐτὸν, ἀποτραπέσθαι
μηδὲν εἷς αὐτὸν παρανομῖσαι. "Ex τούτου xal τὸν
ἐπωνυμίαν τὸν Αλαν αὐτῷ τεθῆναι λέγουσιν, ὅτι τὸ
ξίφος ἔχων ὑπὸ µάλης ἦλθεν ἐπὶ τὸν ἄνδρα: ἅλας γὰρ
χαλοῦσι ᾿Ρωμαῖοι τὰς µάλας,

Ἀναιρεθέντος δὲ τοῦ ἀνδρὸς χαθ᾽ ἑχάτερον τρόπον,
αυνελθοῦσα ἡ βουλ) τήν.τε οὐσίαν αὐτοῦ εἶναι δηµοσίαν
ἐγηφίσατο, καὶ τὴν οἰχίαν ἕως ἐδάφους χατασχαφῆναι.
Οὗτος 6 τόπος ἔτι xal elc ἐμὲ ἦν ἐν πολλαῖς ταῖς πέριξ
οἰχίαις μόνος ἀνειμένος ἔρημος, χαλούμενος ὑπὸ Ῥω-
µαίων Αἰχυμήλιον, ὡς ἂν ἡμεῖς εἴποιμεν ἰσόπεδον
μένον' αἰχὸν γὰρ ὑπὸ Ῥωμαίων τὸ µηδεµίαν ἔχον ἐξο-
qv. καλεῖται. [ Τόπος οὖν Μήλιον ἐξ ἀρχῆς κληθεὶς ,
ὕστερον ] συμφθαρέντων (27) ἀλλήλοις κατὰ τὴν µίαν
ἐκφορὰν τῶν ὀνομάτων, αἰχυμήλιον ἐκλήθη. Τῷ δὲ
τὴν κατὰ τοῦ Μαλλίου ικήνυσιν ἀποδόντι Μινουχίῳ
ατάσιν ἀνδριάντος ἐψηφίσατο f, βουλή.

Π. Ότι Kolvcou Σερουιλίου τὸ τρίτον xai l'atou
Μαρχίου 'Ῥουτίλου [τὸ τέταρτον] ὑπατευόντων (1), xlv-
Guvot τὴν "Pony χαλεποὶ xat ἀπροσδόχκητοι χατέσχον,
οὓς εἰ μ. θεία τις πρόνοια διεσχέδασε, δυεῖν χαχῶν θάτε-
gov ἂν αὐτῃ συνέπεσεν, 7| δόξαν αἰσχίστην ἐνέγχαι
ζενοχτονίας, ἡ φόνων ἄγασθαι πολιτικῶν. Ἀφ΄ ἧς δ) αἱ-
τίας εἰς τούτους ἦλθε τοὺς χινδύνους, μικρὰ τῶν πρόσθεν
ἀναλαθὼν δι’ ὀλίγων πειράσοµαι διελθεῖν. "Ev τῷ πα-
ῥελθόντι ἐνιαυτῷ τὸν Σαυγιτικὸν πόλεμον ὑπὲρ ἁπάσης
Καμπανίας ἡ τῶν Ῥωμαίων πόλις ἀραμένη xoi τρισὶ
γικήσασα µάχαις τοὺς ἀντιταχθέντας, ἐθούλετο μὲν ἁπά-
σας ἆγειν τὰς δυνάμεις, ὡς οὐδενὸς ὅτι κινδύνου ταῖς
πολεσικαταλειποµένου. Δεομένων δὲ τῶν Καμπανῶν μὲ
καταλιπεῖν αὐτοὺς συμμάχων ἐρήμους, ὡς ἐπιθησομέ-
νων σφίσι τῶν Σαυνιτῶνς sl μηδεμίαν ἔχοιεν ζενικὴν
βοήθειανι ἔγνω τὸν ἁπαλλάξαντα τοῦ πολέμου τὰς
πόλεις ὕπατον Μάρκον Οὐαλέριον, ὅσην, ἂν αὐτοὶ βου-
Ἀηθῶσι τρέφειν, στρατιὰν ἓν ταῖς πόλεσι χαταλιπεῖν.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΕΩΣ.

dubitassent, atque e senioribus quidam hominem indicta
causa occidendum proposuisset , stalim persuasos Servilio ,
viro juveni manuque strenuo, rem exsequendam deman-
dasse. Ίῖυπο vero aiunt, gladiolo sub ala occultato, ad
Malium e foro discedentem venisse, ef propius aggressum
dixisse de re arcana magnique momenti se velle cum eo
colloqui, Tum Malio jubente adstantes paullulum recedere,
ubi solum et custodia desertum nactus esset, strinxime
gladium et in jugulum defixisse. Quo perpetrato , eum
cursu in curiam , considente adhuc senatu , sese contulisse,
manu tenentem ferrum cruentum, et persequentibus alta
voce clamantem jussu senatus se peremisse tyrannum.
Audito autem nomine senatus, irruentes qui ferirent eum
pulsarentque, a cepto destitisse, ne quid contra leges com-
mitterent. Hinc etiam Ahalc cognomen ei dicunt mditum,
quod sub a/a gladium habens ad M:elium accessisset ; nam
alas Romani dicunt , quod Greci µάλας vocant.

Interfecto Mielio,, sive hac sive illa ratione res acciderit ,
conveniens senatus decrevit, ut bona ejus publicarentur,
domus solo aquaretur. Atque locus, quo ea steterat, etiam
mea adhuc etate inter multas cdes , quze circumcirca sunt,
solus relinquitur desertus, et a Romanis /Equimelium xo-
catur. Nimirum cquum apud Romanos dicitur td quod
non habet eminentiam. ]Itaque locus, quem pridem Ma:-
lium vocarunt, deinceps corruptis invicem et in unum
conflatis nominibus, /£ quimelium appellatus est. Praeter -
ea senatus decrevit, ut delatori Μα Minucio poneretur
statua.

1]. Q. Servilio MI et C. Marcio Rutilo IV consulibus,
in grave periculum Roma praeter exspectationem conjecta
est, quod nisi divina quaedam providenlia dissipasset, ex
duobus malis accidisset ei alterum : aut enim hospiticidii
famam tulisset turpissimam , aut civili se caede contamínas.
set. Unde vero in tantum devenerit periculum, re paullo
altius repetita, brevi tentabo enarrare. Anno precedente
Romani, bello contra Samnites pro Campania universa sus-
cepto, quum tribus proliis hostes debellassent, omnem
exercitum domum reducere voluerant , quod nullum am-
plius periculum Campanorum oppidis esset. timendum.
Rogantibus autem Campanis, ne sociorum praesidio desti-
tutos se relinquerent, quippe quos, nisi peregrinum auxi-
lium tutaretur, denuo Samnites aggressuri forent : decrevit
senatus , ul consul Marcus Valerius, qui bello urbes libe-
raverat, quantam ipsi Campani vellent alere exercitus

ante οὕτω τὸν Σερουΐλιον. — 46. ἡ μὴν] ἡμὲν cod. — 37. συμφθαρ.] σῳµφθαρ. δὲ ἀλλήλοις cod. Inclusa supplevi e Dionysii
Exc. Vat. p. 486 : τὸ ἰσόπεδον Αἰκομήλιον Ῥωμαῖοι καλοῦσιν’ aixov γὰρ τὸ μηδεµίαν ἔχον ἐξοχὴν λέγουσι. Τόπον οὖν τινα,
ήλιον ἐξ ἀρχῆς χληβέντα., ὕστερον συµφθαρέντων ἀλλήλοις χατὰ τὴν µίαν ἐχφορὰν τῶν ὀνομάτων, Αἰκομήλιον ἐκάλεσαν.

11. Fol. 193,8 r. — 191, 13 vso. Dere vid. Livius VII, 38 et Appianus Samnit. fr. 1, p. 14 ed. Didot. cf. Niebuhr.
R. Gesch. IW, p. 72sqq.— 1. τὸ τρίτον... ὑπατεύοντω »] codex : τὸ τρίτον ὑπατεύοντος xai γαΐηυ μαρκίον ῥητύλον Ux

EX HISTORIA DIONYSII HALICARNASSENSIS.

Fivouévec δὲ τῆς ἐξουσίας ταύτης χύριος 6 ὕπατος,
ὅσοις ἦν βουλομένοις ὀψώνια xal μισθοὺς φέρεσθαι τῆς
φυλαχῆς, τούτους καθίστησιν ἐν ταῖς πόλεσιν. Ἐν olo ἦν
τὸ πλεῖον µέρος ἀνεστίων xai χαταχρέων xal τὴν olxot
πενίαν xai ἀγνωσίαν ἀσμένως ἀποδιδρασχόντων. Τού-
τους οἱ Καμπανοὶ ταῖς οἰκίαις ἀναλαμθάνοντες, τραπέ--
ζαις τε ὑπεδέχοντο λαμπραῖς χαὶ ταῖς ἄλλαις ἐξένιζον
Φιλοφροσύναις. Πολυτελ]ς δὲ xal ἁθροδίαιτος ἱκανῶς
Καμπανίαν οἰκοῦσι καὶ νῦν ἐστὶ xal τότε ἦν ὃ βίος,
xai πάντα τὸν λοιπὸν ἔσται χρόνον’ πολύχαρπόν τε πε-
διάδα xal πολύθοτον xal πρὸς ὑγείαν ἀνθρώποις γεωρ-
γοῦσιν ἀρίστην οὗὖσαν, Κατ ἀρχὰς μὲν οὖν ἀγαπητῶς
οἱ φρουροὶ τὴν φιλοξενίαν τῶν ἀνθρώπων ἐλάμδανον"
ἔπειτα διαφθειρόµενοι τὰς ψυχὰς ὑπὸ τοῦ χόρου τῶν
ἀγαθῶν πονηροὺς ὑπολογισμοὺς χατὰ μικρὸν ἐλάμόα-
vov* καὶ συνιόντες ἀλλήλοις ἔλεγον, ὡς ἀνοήτων ἀνθρώ-
πων ποιήσουσιν ἔργον, εἰ τοσαύτην καταλιπόντες εὖδαι-
μονίαν ἐπὶ τὸν iv "Poux βίον ἀναχάμψουσιν, ἔνθα
λυπρὰ μὲν ἡ v7, πολλαὶ δὲ εἰσφοραὶ, πολέμων δὲ καὶ
κακῶν ἀνάπαυσις οὐδεμία, τὰ δὲ τῶν χοινῶν πόνων
ἆθλα παρ) ὀλίγοις, οἱ δὲ ἀσθενεῖς τοῖς βίοις xal τῶν
καθ) ἡμέραν ἀναγχαίων ἀποροῦντες, χαὶ ἔτι μᾶλλον οἱ
τὰ χρέα μὴ δυνάµενοι διαλῦσαι τοῖς συμθαλοῦσι: xol
τὴν ἀνάγκην ἀποχρῶσαν εἶναι σύμδουλον τῶν συµφε-
ῥόντων σφίσιν ἀποφαίνοντες ἄνευ τοῦ χαλοῦ: οὐδ εἰ
πάντες νόμοι τε xai ἄρχοντες τὰς ἐσχάτας τιμωρίας
ἀπειλοῖεν αὐτοῖς, iv Kapmavot, ἔτι µεθήσεσθαι τῆς
παρούσης εὐδαιμονίας ἔλεγον , xal τελευτῶντες εἷς το-
σαύτην ἀπόνοιαν ἦλθον, ὥστε xal λέγειν ἑτόλμων, «Τί
δαὶ xal δράσοµεν δεινὸν, ἐὰν Καμπανοὺς ἐχθαλόντες
τὰς ἐχείνων πόλεις κατάσχωµεν; Οὗτοι γὰρ αὐτοὶ
πρότερον οὐκ ἐκ τοῦ πεδίου (2) κτησάµενοι τὴν γῆν
χατέσχον, ἀλλὰ ἐπιξενωθέντες Τυρρηνοῖς (3) τοῖς xa-
τοικοῦσιν αὐτὴν, καὶ τοὺς ἄνδρας πάντας διαφθείραντες,
τάς τε γυναῖκας αὐτῶν xai τοὺς βίους xat τὰς πόλεις
καὶ τὴν περιμάχητον χώραν παρέλαθον, ὥστε σὺν
Δίκη πείσονται πᾶν ὅτι ἂν πάθωσιν (4) αὐτοὶ τῆς πα-
ῥανοµίας χατάρξαντες χαθ᾽ ἑτέρων. Τί δαὶ καὶ τὸ χω-
λῦσαν ἡμᾶς ἔσται ταντα µέχρι τοῦ παντὸς ypóvou
καρποῦσθαι τἆγαθά; Σαννῖται µέν γε xal Σιτιχηνοὶ
καὶ Αὔσονες (5) xal πάντες ol περίοικοι τοσοῦτον
δεήσουσι Καμπανοῖς τιμωροῦντες ἐφ᾽ ἡμᾶς στρατεύ-
ειν (e), ὥστε ἀποχρῆν ὑπολήψονταί σφισιν εἰ τὰ ἑαυτῶν
ἐάσωμεν ἑχάστοις ἔχειν. 'Ῥωμαῖοι δὲ ἴσως μὲν xal
κατ εὐχὴν δέξονται τὸ πραγθὲν, ἅπασαν ἀζιοῦντες
Ἰταλίαν ταῖς αὑτῶν ἀποιχίαις χρατεῖσθαι ' sl δὲ ἆγα-
ναχτεῖν προσποιούµενοι, πολεµίους ἡμᾶς χρίναντες " (7),
οὗ τοσαῦτα δεινὰ διαθήσουσιν, ὅσα πείσονται πρὸς
ἡμῶν: χώραν τε γὰρ αὐτῶν δγώσοµεν, ὅσον ἂν ἡμῖν
óox3,, xai δεσµώτας ix τῶν ἀγρῶν λύσομεν xal θε-
ῥάποντας ἐλευθερώσομεν xal μετὰ τῶν ἐχθίστων αὖ-
τοῖς Οὐολούσκων τε xai Ἰ} υρρηνῶν xal Σαυνιτῶν xat

XXxvil

partem in urbibus relinqueret. Consul igitur ejus rci ordi-
nandz arbiter factus, proesidiarios oppidis imposuit qui-
cunque victum et stipendia custodie mereri cuperent.
Pars major eorum liomines erant aris et focis carentes et
obterati et paupertatem domesticam et obscuritatem haud
inviti deserentes. Hos Campani domibus suis mensisque
splendidis excipiebant et in reliquis hospitali liberalitate
beabant. Etenim sumptuosa admodum et delicatula Campa:
nie incolis vita et nunc est et tunc erat et in omne futu-
rum erit tempus. Nimirum planitiem colunt ubertate fru-
ctuum pascuorumque abundantia insignem aerisque tempe-
ratura hominibus saluberrimam. Initio igitur gratis animis
preesidiarii prodigam hominum hospitalitatem accipiebant,
deinde vero bonorum fastidio corrupti prava paullatim
inibant consilia. Congredientes inter se dictitare coeperunt,
dementize fore opus , si ipsi tanta vite felicitate relicta Ro-
mam reverterentur, ubi solum esset aridum, ubi tributorum
pensiones που], a bellis malisque requies nulla, ubi
serumparum pro patria exantlatarum prsemia redirent ad
paucos, ubi inopia victus quotidiani laborarent re fruentes
tenui , et magis adhuc qui feenera creditoribus solvere nou
possent : vel necessitate adigi se declarabant , ut commodis
suis consulerent, honesti ratione seposita. Quapropter
etiamsi leges omnes et magistratus extremas sibi ponas
minitarentur, haud se renuntiaturos praesenti qua in Cam-
pania gauderent felicitati. Postremum eo processerunt ve-
cordia et audacis, ut « Quid demum, dicerent , adeo atrox
committemus, si Campanis ejectis urbes eorum occupave-
rimus? Nam ipsi olim non de suo penu acquirentes terram
hanc occuparunt , sed a Tyrrhenis incolis hospitio recepti,
viris cunctis trucidatis, uxores eorum et opes et urbes et
expetendam istam omni contentione regionem sibi vindica-
runt. Igitur jure merito queque patientur, quum ipsi prio-
res in alios jus et &equum violarunt. Quid denique im-
pediet quominus per omne tempus bonis his fruamur?
Samnites certe, Siticeni, Ausones, reliqui populi finitimi
tantum aherit ut Campanis auxiliantes expeditionem contra
nos suscipiant, ut :equi boni sint facturi, si sua quibusque
habere ef possidere sinamus. Romanis vero fortasse etiam
ex voto res venerit, quippe qui universa Italia coloniarum
opera potiri moliuntur : sin iram simulantes hostium loco
nos habuerint, non tantis nos afficient damnis, quanta a no«
bis ipsi accipient : nam ditionem eorum vastabimus pro.
lubitu, vinctos in agris exsolvemus, servos in libertatem
vindicabimus, cum hostibus eorum acerbissimis , Volscis ,
Tyrrhenis, Samnitibus, nec non cum Latinis, qui nunc

τενόντων — 2. num ἰδίον 2 — 3. τυρανοῖς cod. — 4. fortassis πράξωσιν. — 5. αὔσωνες cod. — 6. ἑἐρ᾽ ἡμᾶς τε στρατεύει»

Οκ]. — 7. xeivawttz] verbum excidit, aut scr. κρίνουσιν,

χχχνΗι

τῶν ἔτι ἐνδοιαστῶς ἀκροωμένων Λατίνων στησόµεθα :
ἠναγχασμένοις δ' ἀγθρώποις καὶ τὸν ἔσχατον περὶ ψυ-
χῆς τρέχουσι δρόµον οὔτ' ἄπορον οὐδὲν οὔτ ἀντίπα-
λον. » Τοιαῦτα διαλεγόµενοι πρὸς ἀλλήλους, ὀλίγοι
μὲν τὰ πρῶτα , ἔπειτα πλείους ἔγνωσαν ἐπιχειρεῖν ταῖς
πόλεσι, xal δι ὅρχων ἐδίδοσαν ἀλλήλοις τὸ πιστόν.
φθασε δὲ τὴν ἐπιχείρησιν αὐτῶν sl; ἐμφανὲς ἀγα-
γοῦσα µήνυσις, ἣν τῶν συνωμοσάντων τινὲς ἐποιήσαντο
πρὸς τὸν ἕτερον τῶν ὑπάτων Μάρχιον, ᾧ τὸν χατὰ
Σαυνιτῶν πόλεµον ὃ χλῆρος ἀπένειμεν, δη παρειλη-
φότι (8) τὰς ἐν τῃ Poi χαταγραφείσας δυνάµεις, xol
ὄντι ἐν ὁδῷ. Ὁ δὲ ὕπατος ἀπροσδοχήτου xal δεινοῦ
πράγματος ἀχούσας ἔχρινε μὴ λέξειν τὸ πρᾶγμα uz
εἰδέναι δοχεῖν, ἀλλὰ δι) ἁπάτης τινὸς καὶ στρατηγίας
χωλῦσαι τὰ συμθησόμενα ταῖς πόλεσιν. Ἀποστείλας δή
τινας ἅμα τοῖς μηνυταϊῖς κατασχευαστοὺς εἰς τὰς πόλεις
πρὶν αὐτὸν (9) ἐλθεῖν, προσεσχεύασε λέγεσθαι πρὸς τοὺς
ἐν ταῖς παραχειµασίαις, ὅτι τὰς μὲν φρουρὰς ἔγνω xa-
ταλιπεῖν ἐν ταῖς πόλεσι τὰς τότε οὖσας, ἐπεί γε (ιο) βου-
λομένοις ἐστιν τοῖς Καμπανοῖς αὐτὰς µένειν, τῃ δὲ
οἴχοθεν ἀφιγμένη σὺν αὐτῷ δυνάµει πολεμεῖν πρὸς
Σαυνίτας παρασκευάζεται. Καὶ ἔπειεεν ἅπαντας
ταῦτα ὑπολαθεῖν. Ἀφιχόμενος δὲ εἷς τὴν Καμπανίαν
μετὰ τῆς στρατιᾶς ἁπάσης εἰς ἑχάστην παρῄει πόλιν,
καὶ τοὺς ἐν ταῖς φρουραῖς ἀνακαλούμενος διέκρινεν
ἁπάντων τοὺς µετασχόντας τῆς συνωμοσίας, ἔπειτα
Φιλανθρώπως ἑχάστοις διαλεγόµενος, οὓς μὲν ἀπέλυσε
τῶν σημείων, ὡς ἂν χαριζόµενος τὴν ἄφεσιν τῆς στρα-
τείας, οὓς δὲ τῷ πρεσθευτῃ καὶ τῷ χιλιάρχῳ παραδοὺς
ὡς ἐπὶ χρείας δή τινας στρατιωτικὰς ἀπέλυσε (οὗτοι
δ) ἦσαν οἱ πονηρότατοι καὶ οὐχ ὑπομένοντες ἀφεῖσθαι
τῆς στρατείας), ἐντειλάμενος τοῖς ἄγουσιν αὐτοὺς εἷς
Ῥώμην διαχοµίσαι xal φυλάττειν dy ἀδήλοις φυλακαῖς,
χωρήσαντας ἄλλους ἀπ᾿ ἄλλων, ἕως ἂν αὐτὸς ἀφίχη-
ται. "Toi; δὲ ἀνδράσιν ἐνθυμουμένοις ὅτι πάντες οἱ xo-
βυφαιότατοι τῆς συνωμοσίας oi μὲν ἀπολύονται τῶν
σημείων, οἱ δ᾽ ἀποστέλλονται δίχα τῶν ἄλλων ὅποι-
δήποτε, λοχισμὸς εἶσηλθε περιφανη Ὑεγονέναι σφῶν
τὴν συνωµοσίαν, xal μετὰ τοῦτο δέος, el χωρὶς ἀλλή-
λων γένοιντο xal τὰ ὅπλα θεῖεν, μὴ δίκας ὑπόσχωσιν
si; Ῥώμην ἀπαγθέντες.. Συνιόντες δὲ xav! ὀλίγους
ἐσχόπουν τί χρὴ πράττειν. Ἔπειτα γνώμην τινὸς εἶση-
γησαµένου (11) περὶ ἀποστάσεως, ἐπαινέσαντες τὸ
βούλευμα, xa πίστεις ἀπορρήτους dv ἀλλήλοις ποιησά--
μενοι, τῆς στρατιᾶς ἀφειμένοι περὶ Ταρραχινὰ πόλιν (12)
ἐν ἐπιτηδείοις χωρίοις map! αὐτὴν τὴν 600v στρα-
τοπεδεύονται. ᾿"Επειθ) οἳ μετὰ τοῦ πρεσθευτοῦ xai
τῶν χιλιάρχων ἀποστελλόμενοι τοὺς ἡγεμόνας χατα:
λιπόντες, ἔστιν δ᾽ οὓς χαὶ τῶν ἀγόντων σφὰς στρα--
τιωτῶν πείσαντες ἀποστῆναι, περὶ τὸν αὐτὸν ἱδρύον-
ται τόπον. Ὡς δὲ.ἄπαξ οὗτοι τὰς παρόδους χατελά-
6οντο, πολλοὶ προσῄεσαν αὐτοῖς ὀσήμεραι. Καὶ γὰρ **

EK ΤΗΣ IZTOPIAZ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΕΩΣ.

inter utramque partem fluctuant, jungemus soeieta-
tem. Denique viris, quos in extremo vibe periculo positos
Necessitas agital, nihil non pervium , nihil non est supera-
bile. » Hujusmodi utentes sermonibus primum pauci , mox
complures urbibus vi potiundum esse decernunt ac fidem
suam sacramentis invicem obligant. At exitum consiliorum
pravertit delatio conjuratorum quorundam, qui totum
negotium Marcio consuli patefecerunt. Huic enim bellum
Samniticum sorte evenerat, ac tum cum copiis Rome recens
conscriptis jam erat in itinere. Consul , comperta re gravis-
sima et inopinata , non evulgandam sed dissimulandam esse
censebat, ut fraude quadam et artificio imperatorio impen-
dentem urbibus tempestatem dissiparet. Itaque stibornavit
nonnullos , qui in urbes dimissi ante ipsius adventum inter
libernantes ibi milites rumorem spargerent, decrevisse con -
sulem, ut presidiarii in iisdem quique urbibus aano sequenti
manerent, siquidem Campani manere eos vellent, bellum
vero contra Samnites eum cum copiis gesturum esse , quas
Roma secum eduxisset. Effecitque ut omnibus id persuadere-
tur. Deindeubi ipse Campaniam venit cum toto exercitu, sin-
gulas urbes circumibat , et nominatim prassidiarios evocans
distinguebat inter eos , qui corljdrationis participes erant ;
blandisque unumquemque verbis alloquens, alios sacra-
mento exsolvebat, quasi gratificans eos militia eximeret ,
alios legato et tribuno tradens per speciem militarium usuum
ablegabat (et hi quidem omnium sceleratissimi erant, nec
exauctorari volebant); jusserat autem ut Romam duce-
rentur, ibique alü ab aliis segregati clandeslinis custodiis
observarentur, usque dum ipse advenisset. Ceterum conju-
rati reputantes principes ipsorum omnes partim militia ex-
solvi, partim buc illuc dimitti, perspexerunt consilia sua
emanasse , timorque animos incessit, ne, si lioc pacto se-
parati essent armaque posuissent , Remam abducti judicia
et poenas essent subiturl. Coeuntes igitur nonnulli dispicie-
bant quid faciendum esset. Tum proponente quodam de
defectione sententiam , collaudantes id consilium et fulem
mutuo sibi in occulto obstringenteg, relictis castris haud
procul a Tarracina urbe in locis idoneis ad ipsam viam con-
sidunt. Deinde ii qui cum legatis et tribunis ablegati erant,
duces suos deserentes et ex ipsis ducibus nonnullos sua-
dendo ad defectionem pertrahentes, eundem circa locum
castra metantur. Qui quum semel transitus occupassent ,

8. παρείληψεν ὅτι cod. — 9. αὐτοὺς cod. — t0. ἐπεὶ δὲ cod. Mox malim ἔπεισαν. — 11. τινὰς εἰσηγησαμένων ood. —
12. Ταρακινάπολιν cod. Ad hi. ]. spectat Steph. Byz. : Ταρραχηνὰ (1. Ταρρακινὰ), πόλις Ἰταλίας. Διονύσιος πεντεχαιδεχάτῳ ' Pop.

EX HISTORIA ΡΙΟΝΥΡΗ HALICARNASSENSIS. XXXIX

(13) ἐγένετο περὶ αὐτοὺς χαρτερά. Ἔπειτα τὰ δεσµωτή-
put ἁπάντων (14), ὅσα χατὰ τοὺς ἀγροὺς ἦν, ἐλύετο xal
συνέρρει.

IH. Ot δὲ τῶν Ῥωμαίων ὕπατοι πᾶσαν τὴν μεταξὺ
Tiv ἀδείὸς διελθόντες, τῶν μὲν οὐκ ἐναντιουμένων , τῶν
δὲ συµπεµπόντων (πολλαὶ δ᾽ εἶσὶ δυσχωρίαι χατὰ
τὴν ἐκ Ῥώμης tl; Καμπανίαν ἄγουσαν ὁδὸν ὄρεσι
χαὶ τέλµασι xal θαλάτταις xal ποταμοῖς ναυσιπόροις
διαχλειόµεναι, ἃς οὗ ῥάδιον ἦν διελθεῖν ὑπὸ τῶν πο-
λεμίων προκαταληφθείσας), xal τινα xel ποταμὸν,
ὃς διὰ τῆς Κασιληνῶν χώρας xoi πόλεως φέρεται;
X τῆς Καπύης ἀπέχοντα στάδια, Οὐλτουρνὸν (1) ὄνομα,
τεττάρων οὖκ ἑλάττω πλέθρων ὄντα τὸ πλάτος, Lu-
Mvr γεφύρα διαθάντες, ἣν iv tpud χατεσχεύασαν
ἡμέραις, διεξήεσαν (3), ἵνα τοῖς μὲν τὰ αφέτερα Φφρο-
νοῦσι Καμπανῶν θάρσος, ὡς τὰ χράτιστα προηρηµέ-
voc , ἐνγένηται, τοῖς δὲ τἀναντία, δέος. Καὶ προελ-
θόντε, ἐπέχεινα τῆς πόλεως, ἀπὸ μ’ σταδίων Καπύης,
ὀτρατοπεδεύονται ἓν ὑψηλῷ τόπῳ θέντες τὸν χά-
pxxa, Ἔνθα ὑπομένοντες τὰς παρὰ Σαυνιτῶν ἀγοράς
τε xal συμμαχίας ἐχαραδόχουν, Οἱ δὲ dpa ὑπισγνοῦντο
μὲν αὐτοῖς πλείω τῶν ἴχανῶν, ἐπήρχουν ὃ) οὐδὲν ὅ τι
xat λόγου ἄξιον" στρατιάν τε γὰρ ix πάσης πόλεως "
σχηπτόμενοι κατέτριθον τοὺς χρόνους. Ἀπογνόντες δὴ
τῆς ἐχεῖθεν ἐπικουρίας, xal τὰς μὲν ἑαυτῶν δυνάμεις
ὀρῶντες οὐδὲν ἰσγύος ἐχ τοῦ χρονιαμοῦ προσλαμθανού-
σας, τὰς δὲ τῶν πολεμίων μακρῷ πλείους γινοµένας,
ἐκ ἱτὰ ἔργα χωρεῖν ἔγνωσαν. ᾿Ενθυμούμενοι Ó' ὅτι πολὺ
τῆς στρατιᾶς ἐστὶν τὸ δυαάγωγον xal ταῖς ἐπιταγαῖς
τῶν ἡγεμόνων ἀπειθὲς (5), ὡς dv ἄλλαις τε πολλαῖς
πείραις ἐδήλωσε xal τὰ τελευταῖα ἐν τῇ Καμπανικῇ
παραχειµασία dg ἧς εἰς τοσαύτην ἀπόνοιαν ἦλθον
αὐτῶν τινὲς, ὥστε καὶ πόλεσιν ἐπιθέσθαι , καὶ τὸν ὕπα-
τον χαταλιπεῖν xal κατὰ τῆς πατρίδος ὅπλα ἀναλαθεῖν,
τούτους ᾧοντο δεῖν πρῶτογ ἀποδεῖξαι σωφρονεστέρους,
ἀεινότερον ποιήσαντες αὐτοῖς τὸν ἀπὸ τῶν ἡγεμόνων
Μόγον ἡ τὸν ἀπὸ τῶν πολέμων (4) χίνδυνον. Ταῦτα δια-
νοηθέντες ἐχκλησίαν συνῆγον xal λέγει Μάλλιος.
Ῥήτει dv τῷ Περὶ στρατηγημάτων καὶ
ὃταηγοριῶν, ὑπὲρ τοῦ [υἱοῦ τοῦ] ὑπάτου
Μαλλίου τοῦ μονομαχήσαντος (s).

IV. Ὅτι περὶ τὴν Ῥηγίνων πόλιν πάθος γίνεται

alii multi quotidie se adjungebant. Jamque valida admodum
numero manus erat. Mox etiam ergastula quotquot eorum
in agris erant soluta ad eos confluebant.

ΠΠ. Consules intermediam regionem universam securi
permearunt, aliis nihil hostile suscipientibus, aliis etiam
prosequentibus exercitum. Quanquam perdifficilis via est
quie Roma in Campaniam ducit , intercepta montibus, locis
palustribus et marinis, fluviisque navigabilibus : quos si
hostis praeoccupasset, transitu consules facile prohibuisset.
Deinde Volturnum fluvium, qui Casilinorum agros et oppi-
dum perfluit, triginta Capua stadiis distantem, trium ple-
trorum latitudine haud minorem, ponte ligneo, (rium
opere dierum, transierunt, ut qui cum ipeis faciebant Cam-
panis fiduciam, utpote potiora amplexis, adderent, iis vero,
qui hostium se partibus addixerant, incuterent metum.
Et ultra urbem progressi usque ad quadraginta a Capua

$tadia, in loco edito castra metantur, et considentes ibi

commeatum manumque auxiliarem a Samnitibus sociis
exspectabant. Illi vero quum plus quam-opus erat promi-
sissent , nihil tamen quod esset oper; pretium prastabant ,
et copias e singulis oppidis colligendas causantes ducebant
tempus. Desperantes demum de Samnitum auxilio, viden-
tesque ipsorum exercitui nihil virium cunctando accedere,
dum hostium numerus magnopere augeretur, operi jara
manum admovere decreverunt. Ceterum reputantes disci-
plinam militarem valde relaxatam esse, adeo ut :gre multi
jussibus ducum obtemperarent (id quod tum aliis occa-
sionibus , tum nuper apparuerat in hibernis Campanis, ubi
eo dementis nonnulli processerant, ut urbes invadere et
deserto consule in patriam arma vertere tentarent) : ante
omnia milites ad severiorem disciplinz observantiam redu-
cendos efficiendumque censebant, ut ducum reprehensio-
nem quam bellorum subire pericula gravius baberent. Hunc
in finem concione convocata , Manlius dixit **.

Quare in Excerptis De strategematis et De conctoni-
bus , de Manlii consulis filio , qui cer(amine singulari
pugnavit.

IV. Rheginurum urbs in grayem incidit calamitatem. ei

ἀρχχιολογίας. — 13. Lacunam notavi. Sensum expressi verbis Livii. — 14. ὑπαντῶν codex. Finis narrationis desideratur,
sicuti etiam sequentis fragmenti initium.

Wi. Fol. 193, 13 9. — 195, 11 r. Fragmentum acepbalum, neque spatio vacuo neque alio signo ab antecedentibus |

in codice separatum. Scriba librum ob oculos habuit, in quo unum saltem folium vel exciderat vel transpositum erat.
Res pertinet ad liistoriam belli Latini, quod T. Manlio Torquato ITE et P. Decio coss. (414 α. U. 340 a. C. ) gestum est.
Quis ex Livio ( VIII , 6), multo brevius quam.Noster rem exponente, conferri possunt, quum paucis contineantur, ap-
ponam : Consentil el senatus bellum ; consulesque, duobus scriptis exercitibus per Marsos Pelignosque profecti ,
adjuncto Samnilium exercitu , ad Capuam , quo jam Latini sociique convenerant , castra ponunt. Agitatum etiam
m concilio esL ,ut , si quando unquam severo ullum imperio bellum administratum esset , (unc uli disciplina
militaris ad priscos redigeretur mores. — 1. οὐατουρνὼν codex, — 2. διεξίεσαν codex. — 3. ἀπιθὲς codex. — 4. πολέμων]
πόλεων codex. — 5. Inclusa supplevi. V. Livius V1H , 8.

χι EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΛΙΚΛΡΝΑΣΣΕΩΣ.

θεινὸν, olov καὶ περὶ Μεσσήνην ἐγένετο τὴν ἓν Σικε-
λία, μεγάλης φυλαχᾶς xal προνοίας ἄξιον ἁπάσαις ταῖς
πόλεσιν. Ἀνάγκη δὲ τὰς αἰτίας xol τὰς προγᾶσεις
τῶν χατασγόντων αὐτὴν κακῶν προειπεῖν. "Ότε Λευ-
κανοὶ xat Βοέττιοι δυνάµεσι πολλαῖς ἐπὶ Θουρίους στρα-
τεύσαντες τήν τε χώραν αὐτῶν ἐξεπόρθησαν, xai τὴν
πόλιν περι; αραχώσαντες ἐπολιόρχουν' ἐφ᾽ οὓς ἀπεστάλη
Ῥωμαίων δύναμις, ἧς ἡγεῖτο Φαθρίχιος 6 ὕπατος'
φοθηθέντες ol 'Ρηγῖνοι μὴ καὶ ἐπὶ σφὰς οἱ βάρθαροι,
ἹῬωμαίων ἀπολυθέντων (1), στρατιὰν ἀποστείλωσι,
καὶ τὴν Γαραντίνων πόλιν ἐν ταῖς ὑποψίαις (2) ἔχοντες,
ἐδεήθησαν τοῦ Φαθριχίου δύναμιν τῇ πόλει λιπεῖν πρὸς
τὰς αἰφνιδίους τῶν βαρθάρων ἐπιδρομάς, καὶ el τις dx
τῶν Ταραντίνων ἐπιθουλή σφισιν ἀπροσδόχητος γένοιτο'
καὶ λἀμθάνουσιν Καμπανοὺς μὲν ὀκταχοσίους, Σιτιχι-
νοὺς (3) δὲ τετταρακοσίους, ὧν ἁπάντων ἡγεῖτο Δέχιος,
Καμπανὸς τὸ γένος, Οὗτος ὁ ἀνλρ ὅτε χατάχοιτο
παρὰ τοὺς ἐπιφανεστάτους τῶν ἐπιχωρίων, ἑστιάσεις τε
λαμπρὰς κατὰ τὴν φιλοφροσύνην τῶν ξένων ἑστιώμενος,
[ καὶ ] κατασχευὰς οἰχιῶν λαμπρὰς xat βαθυπλούτους
παρὰ πολλοῖς ὁρῶν, xaT ἀρχὰς μὲν ἐμαχάριζε τοὺς
"Ῥηγίνους τῆς εὐδαιμονίας, ἔπειθ᾽ ὡς ἀναξίοις (4) ἐφθό-
νει, τελευτῶν δὲ ὡς πολεµίοις ἐπιθουλεύειν ἠρξατο' xal
προσλαθὼν κδινωνὸν (s) τῶν ἀπορρήτων βουλευμάτων
τὸν Ὑραμματέα, πανοῦργον ἄνδρα καὶ πάσης πονηρίας
ἀρχιτεκτόνα, πρὸς αὐτοῦ πάντας Ῥηγίνους ἆπο-
κτεῖναι͵' xal τὴν εὐδαιμονίαν αὐτῶν τὴν μὲν αὐτὸς
κατασχεῖν, τὴν δὲ τοῖς στρατιώταις διελεῖν (λέγοντος
ὅτι ( xo ] Μεσσήνην ὀλίγῳ πρότερον εἶλον) πεισθεὶς (6),
καὶ τὸν τρόπον τῆς ἐπιχειρήσεως σὺν αὐτῷ βου-
λευσάμµενος, τοὺς ταγµατάρχας (7) καὶ τοὺς ἐἔπιφα-
νεστάτους τῶν στρατιωτῶν sl; τὸ συνέδριον ἐκάλεσεν.
Δεηθεὶς δὲ ἁπάντων ἀπορρήτους φυλάξαι τοὺς λόγους,
χίνδυνον ἔφη µέγαν αὐτῷ ἐπικρεμασθέντα πολλῆς πάνυ
φυλαχῆς xai ταχείας δεόµενον, ὣς τοῦ χαιροῦ μὴ διδόν-
τος ἀναστροφήν. Πεπυσμένους γὰρ τὴν Πύρρου διάθα--
σιν τοὺς ἐπιφανεστάτους Ῥηγίνων χρύφα διαπέµπεσθαι
πρὸς αὐτὸν, ὑπισγνουμένους κατασφάξειν τὴν φρουρὰν,
xal παραδώσειν ἐκείνῳ τὴν πόλιν. "Ετι ταῦτα λέγοντος
αὐτοῦ, παοῆν τὶς ἐγχάθετος, αὐχμηρὸς, ὡς (n) ἐξ
ὁδοῦ, γράμματα ὑπ αὐτοῦ Δεχίου χατασχευασµένα
χοµίζων, ὡς παρὰ ξένου δή τινος ἰδίου, iy οἷς ἑδηλοῦτο
μέλλειν 6 βασιλεὺς ἀποστέλλειν ἐπὶ τὸ Ῥήγιον 9' στρα-
τιώτας ὡς χαταληψοµένους τὴν πόλιν, ἀνοίξειν ὕπε-
σχηµένων αὐτοῖς Ῥηγίνων τὰς πύλας. Τινὲς μὲν λέ-
Ύουσι τὸν γραμµατοφόρον ὑπὸ Φαθριχίου τοῦ ὑπάτου
κατὰ σπουδὴν ἀπεστάλθαι, τὴν D^ ἐπιστολὴν ταῦτα
περιέχειν ἃ μιχρῷ πρότερον ἔφην, xal παραινεῖν

qua Messana in Sicilia affecta est similem, summo illani
sludio cunctis urbibus precavendam. Necessarium vero
est ut prius de origine et caussa malorum, qu: Rhegino.
rum urbem occuparunt, exponam. Quo tempore Lucani
et Bruttii mullis cum copiis contra Tburios profecti, agros
eorum vastabant , urbemque obsidione cinctam tenebant ,
contra obsessores autem Romanorum exercitus sub Fabri-
cio consule missus erat : veriti Rhegini ne in ipsos quoque
barbari, regressis Romanis, arma moverent, et proeterca
Tarenüinos suspectantes, rogarunt Fabricium ut militem
pr:esidiarium apud se relinqueret ad arcendas barbarorum
incursiones repentinas, et si quibus Tarentinorum insidiis ex
improviso appeterentur. Accipinnt Campanos octingentos
et Siticinos quadringentos, quibus omnibus prerat Decius,
Campanus genere. Is quoties apud cives urbis clarissimos
deverteret, conviviis splendidissimis pro hospitali eorum
liberalitate exceptus, domorumque apparatus suthptuosos
et perdivites apud multos videns, initio quidem beatos prae-
dicabat Rheginos, mox vero ut indignis tante felicitatis
invidebat , postremo quasi hostibus insidias struere institne-
bat. Socium clandestini consilii scribam sihi junxit, vi-
rum improbum, omnisque nequitie architeclum. Quo
hortante ut Rheginos omnes occideret , eorumque opes par-
tim sibi vindicaret, partim inter milites distribueret , et
dicente Messaniorum quoque urbe paullo ante eodem modo
Campanos potitos esse : persuasus Decius, postquam de
ratione rei gerendze cum eo deliberaverat, centuriones et
ex militibus praecipuos in concilium vocat. Congressos
omnes rogat, ut sermones jam liabendos tegant silentio ;
magnum dicit sibi impendere periculum, in quo summa
et cautione et celeritate opus sit, tempore moram exclu-
dente. Etenim de Pyrrhi adventu certiores factos Rhegi-
norum principes ad eum clam misisse, qui pollicerentur se
trucidato presidio urbem ei tradituros esse. Dum hsec
Decius exponit, ecce venit nuntius subornatus, pulvere
quasi ex itinere squalidus, literas, quas ipse Decius fabrica.
verat, ut ab hospite quodam Decii missas afferens, Scn-
ptum in iis erat regem milites quingentos Rhegium jam
missurum , qui urbem occupent, Rbeginis portas apertas
pollicitis. Nonnuli narrant nuntium illum a Fabricio pro-
pere missum esse , epistolam vero continuisse θὰ quae modo
dixi, et exhortatam esse Decium ut Rheginos praverteret.

IV. Fol. 194, 11 r. — 196, 10 vso. — Brevius et in nonnullis paullo aliter rem narrant Polybius 1, 7, 7; Diodoru«
XXII, 1; Appianus Samn. c. 9; Livii Epit. lib. Xll. XIII. — 1. ἀπελυθόντων codex. Possis etiam ἀπελθόντων. — 2. τῷ
ὑποψίαις cod. — 3. σικινοὺς codex. — 4. ἀξίους cod. — 5. κοινωνοὺς codex. — 6. codex : ὀλίγῳ πρότειχον . 09 οὗ κειαθείς.
quod si recte se habet ὑφ᾽ οὗ π., in antecedd. pro πρὸς αὐτοῦ fuerit παραινοῦντος αὐτοῦ vel tale quid. —7. γραμµατάρχας

codex. — 8. ὡς ] ὃς codex.

EX HISTORIA DIONYSII HALICARNASSENSIS. XLI

Ἀεχίῳ φθασειν τοὺς Ῥηγίνους. Ἔχει δὲ λόγον ἀμφότερα.
Ἔθειξε δὴ ταῦτα τοῖς ἐν τῷ συνεδρίῳ παροῦσιν' καὶ ἐπεὶ
τάγιστα vus ἐγένετο, φράσαντες οἱ ταγματάρχαι τοῖς
ἄλλοις στρατιώταις ἃ διενοοῦντο πράττειν, ἐπὶ τὰς οἳ-
χίας τῶν Ῥηγίνων ἐχώρουν, xal τοὺς μὲν εὐωχουμέ-
νους ἔτι, τοὺς δὲ κοιµωµένους χαταλαθόντες iv τοῖς
ἰδίοις χατασφάττουσιν ἐφεστίοις ἀντιθολοῦντας xal γό-
νασι προσχυλιοµένους καὶ ἀνθ᾽ ὅτου ταῦτα πάσχουσι
μαθεῖν ἀξιοῦντας, οὔτε ἡλιχίας οὔτε τύχης μηδεμιᾶς
Φειβόμενοι” φονεύσαντες δὲ τοὺς ἄνδρας ἔτι δεινότερον
ἔργον ἐξειργάσαντο, τάς τε γυναῖχας τῶν ἰδίων ξένων
καὶ τὰς παρθένους διελόμενοι συνῆσαν ἀχούσαις, ὧν
τοὺς πατέρας xai τοὺς ἄνδρας ἐν ὀφθαλμοις ἀπέχτειναν.
Δέχιος δὲ ἀντὶ φρουράρχου τύραννος ἐγεγόνει τῆς Ῥηγί-
νων πόλεως. — Kal λογιζόµενος ὅτι δώσει Ῥωμαίοις ὧν
ἕδρασε δίχας, Καμπανοῖς τοῖς χατέχουσι Μεσσήνην
συμµαχίαν τίθησι, µεγίστην ἰσχὺν τῶν ἐν Σικελία
πόλεων ἔχουσι, xal τὴν πόλιν διὰ πολλῆς εἶχε φυλακῆς.
Ἡ δὲ βουλἡ μαθοῦσα τὰ περὶ τοὺς Ῥηγίνους πάθη παρὰ
τῶν διαφυγόντων τὸν ὄλεθρον, οὐδὲ τὸν ἐλάχιστον ἆνα-
μένουσα (9) χρόνον ἀποστέλλει στρατιὰν νεοσύλλε-
χτον ἄγοντα ἕτερον τῶν χατὰ πόλιν στρατηγῶν (10).
Φθασασα δὲ τὴν Ῥωμαίων ἄφιξιν f, τοῦ δαιµονίου
πρόνοια τὸν ἡγεμόνα τῆς φρουρᾶς Δέχιον ἀντὶ τῶν dvo-
σίων βουλευμάτων elc τὰ χυριώτατα τοῦ ζην ἐτιμωρή-
cxto µέρη, νόσον slc τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐμθαλοῦσα δεινὰς
περιωδυνίας (11) φέρουσαν, ἣν ἰάσασθαι προθυμούμενος
ἄνθρωπον ἐχ Μεσσήνης ἰατρὸν µεταπέµπεται, Δεξι-
κράτην ὄνομα, πυνθχνόµενος ἄριστον εἶναι τῶν χατὰ
τὸν αὐτὸν ἡλικίαν ἰατρῶν, ἀγνοῶν δὲ ὅτι Ῥνγῖνος ἦν
τὸ γένος ὃς ἀφιχόμενος elc Ῥήγιον ἐναλείφει τοὺς ὀφθαλ-
μοὺς αὐτοῦ καυστιχῷ φαρµμάχῳ, xal διαχελευσάµενος
ἀντέχεσθαι τὰς περιωδυνίας, ἕως ἂν ἀφίχηται, xava-
6 ας ἐτιθάλατταν (12) elc τὸ παρεσχευασμµένον πορθμεῖον
ἐνέότ, χαὶ πρὶν αἰσθέσθαι τινὰ τὸ πραχθὸὲν sic Μεσσή-
vr. ἀπέτλευσεν. Δέχιος δὲ µέχρι μέν τινος, ἐχχαιομέ-
vr; τῆς ὁράσεως, ἀλγηδόνας τε δεινὰς ὑποιένων ἠνεί-
γετ», τῶν ἱατρὸν προσδεχόµενος. Ὡς δὲ πολὺς ἐγένετο
Ἰῥόνος xai τὰς περιωδυνίας ἀδύνατος ἦν ἔτι φέρεινι
σπογγίσας τὸ φάρµαχον καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀνοίξας,
ἔγνω τὰς ὄψεις ἐκχεχαυμένας ' καὶ τὸν ἐξ ἐχείνου χρό-
vov διέμεινε τυφλός. "Ἡμέρας τε ὀλίγας ἔτι περιενέγ-
κας ὑποχείριος τοῖς 'Ῥωμαίοις γίνεται, συλληφθεὶς ὑπὸ
τῶν ἰλίων᾽ ταύτην γὰρ οἰόμενοί τινες ἀπολογίαν GDa-
θριχίου, τήν τε πόλιν ἀνέφξαν τῷ στρατηγῷ, xal τὸν
Δέχιον δήσαντες παρέδοσαν Φαθριχίῳ. Ὅ δὲ τὴν μὲν
πόλιν ἀποδίδωσι τοῖς περιοῦσι Ῥηγίνων , τοὺς δὲ φρου-
ροὺς 13) ἅπαντα καταλιπεῖν αὐτόθι χελεύσας ἀπήγαγεν
οὐδὲν ἐπιφερομένους ἔξω τῶν ὅπλων' ἐξ ὧν τοὺς xopu-
φαιοτάτους ἄνδρας ἐπιλεξάμενος, οὓς ἀπέφκινον οἱ λοι-

Utut esi, nam utrumque rationem hahet, monstrat liec
Decius iis qui in concilio praesentes erant. Igitur prima
nocte, reliquis militibus de re agenda edoctis, in domus
Rheginorum irrumpunt; hos epulantes adhuc, illos jam
dormientes deprehendunt; trucidant omnes ad focos do-
mesticos supplices in genua prostratos, rogantesque quo-
nam crimine hec promeriti sint. Neque wtati neque
fortunzs ulli parcunt. Virorum czedi perfuncti aliud aggre-
diuntur atrocius : uxores hostium filiasque virgines inter se
distribuunt, stuprantque invitas, quarum patres vel mari-
tos, intuentibus illis, modo mactarant. Sic Decius e pre.
Et re-
putans Romanis se pcenas sceleris sui daturum esse, cum

fecto preesidii tyrannus urbis Rheginorum evasit.

Campanis, qui Messapam obtinentes tunc inter Siculas civi-
tates potentissimi erant, societatem contraxit, urbemque
diligentissime custodiebat. Senatus vero, Rheginorum
casu per eos qui cladem effugerant, comperto , nulla mora
interposita alterum consulem cum exercitu reffas con-
scripto emisit. Sed antevertit Romanorum adventum
divina providentia, Deciumque praesidii ducem pro sce-
lere nefando plectens, in vitalem maxime corporis partem
vindictam suam exercuit. Etenim oculorum morbum οἱ
injecit multis junctum doloribus. Α quo liberari cupiens
Decius Messana arcessivit Dexicratem, quem celeberrimum
bh setatis medicum esse cognoverat, sed Rhegio ortum
esse ignorabat. Is ubi Rhegium venit, oculos medicamento
quod urendi vim babet , inungit jubetque ut dolores Decius
sustineat usque dum ipse sit reversus. Quo facto ad litus
properat, et navigio, quod paratum esse jusserat , con-
scenso , antequam quz res esset quisquam sensisset , redit
Messanam. Decius, dum lumina uruntur, aliquantisper
doloris vehementiam fortiter sustinebat, reditum exspe-
ctans medici ; sed tempore procedente quum ferendo diutius
dolori impar esset , unguentum spongia detersit , oculosque
aperiens cognovit exustos esse. Etab eo inde tempore cxe-
cus mansit. Porro paucis diebus post a suis comprehensus
in potestatem venit Romanorum. Scilicet Decii calamita-
tem Fabricii esse defensionem putantes, nonnulli portas ur-
bis Fabricio duci aperuerunt, eique Decium vinctum tradi-
derunt. ls vero urbem Rheginis ex czde superstitibus
reddidit, et presidiarios omnia ibi relinquere jussos nec

9. ἀνχμεῖσα COdex. — 10. codex : στρ. νεοσύλεχτον &y. ἑτέραν τὸν X. π. στρατηχόν. — 11. περιοδίνας φορούσας Codex. —

19. θάτταν cod. —13. τοὺς δὲ φρουβὰς cod.

FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. I.

χω

ποὶ τῶν ἀνοσίων βουλευμάτων εἶναι κοινωνοὺς,, δεσµίους
el; Ῥώμην ἦγαγεν' οὓς ἐν doo. µάστιζιν αἰχισάμε-
vot, ὡς ἦν πάτριον ἐπὶ τοὺς καχούργους χείµενον,
ἀπέχτειναν τῷ πελέχει τὰς χεφαλὰς ἀποχοπέντας, ἐχτὸς
Δεχίου xai τοῦ γραµματέως. Οὗτοι δὲ παρακρουσάµε-
vot τοὺς φυλάττοντας, 7j χρήµασιν ὠνησάμενοι τὸ μη
μεθ) ὕέρεως ἀποθανεῖν, ἑαυτοὺς διεχειρήσαντο. Καὶ
ταῦτα μὲν ἐπὶ τούτοις.

TEAOS THX ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ.

Pd

EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΕΩΣ.

quidquam prteter arma auferentes abduxit. Ex quibus se-
lectos viros principes, quos socios scelestorum consiliorum
fuisse reliqui declarabant, in vincula conjecit Romamque
ablegavit , ubi ex lege in maleficos obtinente in foro flagris
caesi ac deinde securi truncati sunt omnes, pra:ter Decium
et scribam, qui, sive deceptis custodibus sive necem igno-
miniosam pretio redimentes , sibi ipsi-manum intulerunt.
Atque de his hactenus.

FINIS ARCHAOLOGLAR ROMANAE.

LIBER PRIMUS.

INDE AB INCUNABULIS ARTIS HISTORIC/E USQUE AD FINEM BELLI PELOPONNESIACI.

920—404 A. C.

NOMINA AUCTORUM.

CapMUS MILESIUS. [ XANTHUS LyYpivs. ]

( HECATAEUS MILESIUS. ] ( HELLANICUS MYTILEN.EUS. ]
DiowvsrUS MILESIUS. [ ANTIOCHUS SYRACUSANUS. ]
HiPPYS RHEGINUS. GLAUCUS RHEGINUS.
EuGEON SAMIUS. HEBRODORUS HERACLEENSIS.
DEIOoCHUS PROCONNESIUS. SIMONIDE8 CEUS.

BroN PROCONNESIUS. "XENOMEDES CHIUS.
EUDEMUS PARIUS. IoN .Curvs.

DEMOCLES PYGELENSIS. STESIMBROTUS THASIUS.
AMELESAGORAS CHALCEDONIUS. HiPPIAS ELEÉUS.

( ACUSILAUS ÁRGIVUS. ] DAMASTES SIGREENSIS.

( PurgRECYDES LERIUS. ] AÁNAXIMANDER MILESIUS.

[( CHARON LAMPSACENUS. ) CRITIAS ATHENIENSIS.

Fragmenta auctorum quorum nomina uncis inclusimus in primo hujus collectionis
volumine leguntur.

ΕΑΛΟΝΕΝΤΑ HiST. CB. vol. ti.

CADMUS MILESIUS.

Suidas : Κάδμος 6 Ἠιλήσιος, εὑρετὴς γραμμά-
των.

Ἐν ἐπιγράμματι Ζήνωνος (v. Diog. L. VIL, 3o]

El δὲ πάτρα Φοίνισσα, τίς ὁ φθόνος; ἣν xai ὁ Κάδμος
κεῖνος, ἀφ᾿ οὗ γραπτὰν ᾿Ελλὰς ἔχει σελίδα.

Κάδµος, Πανδίονος, Μιλήσιος, ἱστοριχὸς, ὃς
πρῶτος κατά τινας συγγραφὴν ἔγραψε χαταλογάδην,
μικρῷ νεώτερος Ὀρφέως, Συνέταξε δὲ Κτίσιν Μιλήτου
xai τῆς ὅλης Ἰωνίας ἐν βιθλίοις δ..

«Οτι τὸν Κάδµον φασὶ πρῶτον ἐς τὴν "Ελλάδα xo-
µίσαι τὰ γράμματα, ἅπερ πρῶτοι Φοίνωες ἐφεῦρον.

Κάδμος, Ἀ βχελάου, Μιλήσιος, ἱστοριχὸς νεώ-
τερος. ΤΕ ινὲς δὲ Λυχῖνον Κάδµον ἀνέγραφαν. Ἴσως οὖν
ἐστιν ἕτερος. Ἔγραψε δὲ ταῦτα΄ Λύσιν ἐρωτικῶν [ πα-
θῶν ] ἐν βιέλίοις δ’, καὶ Ἀττιχὰς ἱστορίας τς’. Cf. Eu-
docia p. 367.

Diversa plane Suidam temere miscere in hac
glossarum farragine sepenumero viri docti mónue-
runt : scilicet Cadmum literarum inventoreni dici
Milesium , quum Phoenix sit; Cadmo historico au-
tem assignari :etatem , quz tribuenda sit filio Age-
noris (V. Clinton. F. H. tom. I1, p. 454]. Igitur,
misso Suida, de temporibus scriptoris nostri audia-
mus Josephum C. Apion. I, c. 2 extr. : Of μέντοι
τὰς ἱστορίας ἐπιχειρήσαντες συγγράφειν παρ᾽ αὐτοις
[sc. τοῖς Έλλησι), λέγω δὲ τοὺς περὶ Κάδµον τὸν Μι-
λήσιον καὶ τὸν ᾿Αργεῖον Ἀκουσίλαον, xal μετὰ τοῦτον
εἴ τινες ἄλλοι λέγονται γενέσθαι, βραχὺ τῆς τῶν Περ-
σῶν ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα διαστρατείας τῷ χρόνῳ προὔλαθον
( Exscripsit hec Euseb. Pr. Ev. X, 7, p. 478 A).
Accuratius rem definire licet, atque Hecateo et
Pherecyde Syrio Cadmus paullo antiquior fuisse
dicendus est, si fidem merentur ii, qui Cadmum,
non vero Hecatzum aut Pherecydem, prosam ora-
tionem vel historiam pedestri sermone conscriptam
primum condidisse ferunt. Sic preter Suidam ( 1. 1.)
Plinius H. N. V7 31 : Nec Miletus fraudanda cive
Cadmo, qui primus prosam orationem condere in-
stituit. Hinc sua habet Solinus c. 49 : Miletus, Io-
nic caput, Cadmi olim domus, sed ejus qui primus
invenit prosa orationis disciplinam. Aliter Plinius
lib. VII, 56 : Prosam orationem (συγγραφήν) con-
dere Pherecydes Syrius instituit Cyri regis cetate,
historiam Cadmus Milesius. Eodem modo inter
Pherecydem Syrium ct Hecatzum distinguit Sui-
das v. Εκαταῖος: Εκ. πρῶτος ἱστορίαν πεζῶς ἐξήνεγ-
xtv, συγγραφὴν δὲ Φερεχύδης, Atque hoc quidem
recte se habere, falso autem ad Pherecydem et Cad-

NN UUUU..E|EILUáLOÓ(QU.»)9)|,L]LALAODUJ&/OSíwci ]]pA]AAPBELAMMMACJA/jAAALLOGZG&OLOlÁAAZZSAZOXZZIAWAC M EMMM CO GEDAIAXMFM M CL. Z2 ZZSÉCOSLANKOIOOESRSSCÓ

mum translatum esse videtur, ut scilicet concilia-
rent inter se quz Suidas refert v. Φερεχύδης : Πρὸ;-
τον δὲ (Φερεχύδην) συγγραφὴν ἐζενεγχεῖν πεζῷ λόγῳ
τινὲς ἱστοροῦσιν, ἑτέρων τοῦτο el; Κάδμον τὸν Μιλήσιον
φερόντων.

Scripsit Cadmus, testante Suida , Origines Mileu
et totius Ioniz libris quattuor. At supposititia ha-
beri quz sub Milesii nomine in vulgus divendeban-
tur, docemur a Dionysio Hal. in Jud. de Thuc. c.
23 : Οὗτε γὰρ διασώζονται, ait, τῶν πλειόνων αἱ γρα--
qal µέχρι τῶν καθ’ ἡμᾶς χρόνων, οὔθ) αἱ διασωζόµεναι
παρὰ πᾶσιν ὡς ἐχείνων ovgat τῶν ἀνδρῶν πιστεύονται͵
ἐν αἷς slatv αἵ τε Κάδμου τοῦ Μιλησίου καὶ ᾿Λρισταίου
τοῦ Προχοννησίου xal τῶν παραπλησίων τούτοις. Et
recte quidem judicasse eos, quorum sententiain
Dionysius laudat, nullus dubito. Eodem facit quod
Bion Proconnesius, auctor perantiquus, τὰ Κάδμου
τοῦ παλαιοῦ µετέγραψε χεφαλαιούµενος, uti Clemens
ait Alex, Strom. VI, p. 267. Nam vetustisimuimn
logographum tam prolixe rem tractasse, ut opus
paullo post a Bione in compendium redigeretur,
haud facile quisquam crediderit; immo, si veri ali-
quid subest verbis Clementis, itapotius statuendum,
ut libros istos Pseudo-Cadmeos ex Bionis aliorum-
que scriptis conflatos esse putemus.

Praeter Dionysium Cadmi mentionem faciunt
Strabo et Diodorus. Quorumille (1, p. 13) : Πρώ-
τιστα, inquit, ἡ ποιητικὴ xara0xeu)) rapTrÀ0ev εἷς τὸ
µέσον xal εὐδοχίμησεν" εἶτα ἐχείνην μιμούμενοι, λύ--
σαντες τὸ µέτρον, τἆλλα φυλάξαντες và ποιητικὰ (*:,
συνέγραψαν οἱ περὶ Κάδμον καὶ Φερεχύδην καὶ "Exa-
ταῖον" εἶτα οἱ ὕστερον, ἀφαιροῦντες ἀεί τι τῶν τοιούτων,
εἰς τὸ νῦν εἶδος χατήγαγον, ὡς ἂν ἀπὸ ὕψους τινός.
Cf. Eustath. ad Hom. Il. p. 9, 8 ed. Rom. (3).

Diodorus vero hzc (I, 87, 3. Excerpsit Theo-

(*) Parum accurate hoc dictum esse atque refragari te-
stimoniis Ciceronis (De orat. II, 13), Dionysii Hal. ( De
Thuc. c. 23), Demetrii (De eloc. $ 12), tum alii monue-
runt, tum fusius explicat Nitzch. De Hist. Hom. I, p. 85
sqq., 91. sqq. Ibidem post Dahlmannum contra eos dispu-
tat , qui omnes historicos Herodoto antiquiores , etsi ssepius
argumenta vere historica vel historica mythicis mixta ab
iis tractata sunt, uno logographorum nomine comprehen-
dunt. Ceterum cf. Creuzer. Hist. Kunst p. 265 sqq.

(**) Strabo XV, p. 635 claros Milesios recensens postquam
nominaverat Thaletem, Anaximandrum, Anaximenem per-
git : Ἔτι δ) Ἑκαταῖος, ὁ τὴν ἱστορίαν auvtátac* χαθ᾽ ἡμᾶς δὲ
Αἰσχίνης ὁ ῥήτωρ κτλ. Ibl ante καθ’ ἡμᾶς excidisse Κά-
ὅμου mentionem opinantur Coray. ad li. |. et Groskurd. in
versione Strabonis germanica, uti disco ex Forbige:e
Handb. d. all. Geogr. V, p. 48.

CADMUS MILESIUS. 3

plislact. Simoc. p. 186. ed. Paris.) : Ἑσὲς 9' ἐπι-
CaXousvot λέγειν περὶ τῶν ἐπιζητουμένων (sc. περὶ
τῆς ἀναθάσεοις τοῦ Νείλου xal τῶν T» Té etc. ) πολὺ
τῆς ἀληθείας διήµαρτον. Οἱ μὲν γὰρ περὶ τὸν Ἱλλά-
vuxov καὶ Κάδµον, ἔτι δ' Ἑκαταῖον, καὶ πάντες οἱ τοιοῦ-
τοι, παλαιοὶ παντάπασιν ὄντες, εἷς τὰς μυθώδεις ἀπο-
φάσεις ἀπέχλιναν.

Ex Diodori loco colligere possis aut alia quzdam
prater Κτίσιν Ἰωνίας Cadmo Milesio attributa esse ,
aut Naucratim Milesiorum coloniam de Nilo disse-
rendi przbuisse opportunitatem. Sed quoniam et
Strabo et Diodorus Cadmi non meminerunt nisi in
universum de antiquissimis historicis loquentes,
minime liquet num ipsi libros Cadmi, qui tunc
ferebantur, inspexerint, an solam nominis famam
secuti sint.

Quz quum ita habeant, quzritur nec temere
quzeritur, num omnino unquam vixerit Cadmus hi-
storicus, an merum sit inventum, eorum scilicet,
qui ex Cadmo literarum inventore (*) finxerint an-
tiquissimum scriptorem. Quam quidem qu:zestionem
jam veteres agitasse haud obscure innuunt Pli-
niana ista : IVec Miletus fraudanda cive Cadmo.
Nomen sane per se nihil habet offensionis. Nam
ex Herodoto novimus Cadmum, Scythse filium, Co-
orum tyranrum (**); porro Eucadmum , statuarium
Atheniensem, affert Pausanias X , 19, 4 (cf. Mül-
ler. Hrchaoi. S 112, 1). At dubitationem movet,
quod literarum inventori et antiquissimo scriptori
idem sit nomen, eademque secundum nonnullos
fuerit patria. Nihil enim est cur Suidam turpi la-
psum errore putemus Cadmum τὸν τῶν γραμμάτων
εὑρετὴν Milesium dixisse pro Phenice. Nam eodem
modo Scholiasta ad Dionys. Thrac. in Bekk. An.

. 781, 3ο : Οἱ μὲν, ait, Προμηθέα λέγουσι τούτων
(sc. τῶν γραμμάτων) εὑρετὴν, ἄλλοι δὲ Φοίνικα τὸν
τοῦ Ἁχιλλέως παιδαγωγὸν, ἄλλοι δὲ τὸν Μιλήσιον
Κάλωον κτλ. ubi quum de Grecis literarum inven-
toribus sermo sit, nemo grammaticum erroris in-
cusaverit. Similiter apud eundem schol. p. 784 li-
terz Phoenicize a Phoenice loco prope Ephesum sito
nomen habere dicuntur. Nimirum literarum cogni-
tio Phoenicum commerciis primum venit ad Grzcos
Asia: Minoris; inter Iones primi exstiterunt Gree-
corum scriptores; jam qui primi Grecorum exco-
luere literas, etiam invenisse gloriati sunt. Quarc
antiqua vere originis memoria cum recentiore
commento apud complures ita coaluit, ut ex Plhoe-

(?) De mythico hoc Cadmo literarum inventore , ut alios
mittam, vide Movers. in egregio libro, qui inscribitur Re-
lígion d. Phanizier, Bonn. 1841 , p. 518 sqq.

(**) V. Herodot. V1, 63 coll. Vi, 23 sq. ; Suidas v. "Eni-
729pot ; Hippocrat. Epist. 7. De temporibus ejus et familia
v. Muller. Dor. I, 170; 11, 157, 1; 353, 1; 509, 36.

| nice evaderet. Phoenix. locus Ephesinus (*), ut

Phoenix Cadmus abiret in Cadmum Milesium. Deinde
ulterius harum rerum fabri progressi sunt. Etenim
qui primus invenit literas , non potuit non scripsisse
opera. Sic (ut unum tangam ex mythologumenis
historiz literarim) Phoenix, Agenoris filius, cui
Lydi et Iones secundum Apostolium ( XX , 39) li-
terarum inventionem tribuunt, Φοινυχικοῖς γράµ-
μασι τὴν ἀριθμητικὴν φιλοσοφίαν συνεγράψατο, teste
Cedreno p. 19. Ad eundem modum etiam Cadmo
nostro Milesio opus aliquod assignaverint. Neque
illud Suidz πρῶτος συγγραφὴν ἔγραψε καταλογάδην
μιχοῷ νεώτερος Ὀρφέως negligentize vel acrisize
grammatici imputaverim, qui eo potius aliena
junxisse mihi videtur, quod Κτίσιν Mi X cov κτλ.
tanquam opus a Cadmo Orphei fere equali pro-
fectum posuerit. ld enim ab iis demum Cadmo da-
tum esse puto , qui quum Pherecydem et Hecateum
primos pedestris orationis scriptores vulgo haberi
viderent, istud de Cadmo commentum ad verz hi-
storiz et chronologis similitudinem revocare alla-
boraverunt , ideoque principem inter logographos
locum Milesio suo tribuere. Ex codem studio expli-
candaqua legunturin Villoison. An. Gr. II, p. 187 :
Οὐ γράμματα εἶχον οἱ Ἕλληνες, ἀλλὰ διὰ Φοινικείων
γραμμάτων ἔγραφον τὰ αὐτῶν Ἑλληνιχὰ γράμματα"
καὶ γὰρ αὐτὰ τὰ Φοινίχεια τοῖς ὀνόμασιν, ὣς καὶ τὰ
Ἑὸδραϊκὰ, xax μίμησιν τῶν Ἑδραίων, τοῖς Φοίνιξυ
εὑρέθη. Παλαμύήδης δ᾽ ὕστερον ἐλθὼν, ἀρξάμενος ἀπὸ
τοῦ ἄλφα, δέχα ἓξ µόνα τοῖς Ἕλλησιν εὗρε στοιχεῖα...
Προσέθηκε δὲ αὐτοῖς Κάδμος 6 Μιλήσιος γράμματα
τρία, 0, o, y... Μετὰ ταῦτα Σιμωνίδης 6 Κεῖος ἐλθὼν
προσέθηκε δύο, η καὶ ω, ᾿Επίχαρμος δὲ 6 Συραχούσιος
τρία, ζ, ξ, Ψ. Καὶ οὕτως ἐπληρώθησαν τὰ εἴχοσι τέσ-
σαρα. Patet Cadmum Milesium h. l. a logographo
non diversum esse , neque alienum ab inventore li-
terarum , nisi quod inventi magnitudine tanto infe-
rior est, quanto state est junior. Ác nescio an si-
mili modo explicandussit junior ille Cadmus Mile-
sius historicus, quem Suidas Λύσιν ἐρωτικῶν παθῶν
ἐν βιθλίοις ὃ' scripsisse dicit. Qui quidem titulus tum
per se suspectus est(*"), tum male quadrat cum Hi.

(* Noanulli, uti Homerum Atheniensem fecerunt , sie
Pheonicias literas in Attica ab Act:eone inventas et de Phe-
nice ejus filia nominatas dixerunt. V. Scammonis Περὶ εὖ-
ρημάτων fr. 2. Reliqua commenta receusere ad me nihil
attinet.

(33) « Vellem Gaisfordius) argümenta istorum librorum
verbo tetigisset; nam quod in Latinis erat scripsit reme-
dia amoris, alius crediderit ab homine Grseco talia pro-
venisse. Suspicor esse reponendum Σνλλογὴν ἐρωτιχῶν 5, »
DrRNBARDY. Codices nihil suppeditant :λ. ip. βιθλίων 5 codd.
B C; X. ip. βιόλίων ιδ’ ed. Medliol.; X. &. παθῶν sine librorum
nola cod. V; A. &. παθῶν ἐν βιθλ. τέτταρσι cod. A; vulgo
). à. παθῶν ἐν βιθλίοις ιδ.

LI

4 CADMUS MILESIUS.

shorüs Atticis, qux eidem auctori ascribuntur.
Quare nisi putaveris Áttica quoque argumenti ero-
tici fuisse, ut aliorum Rhodiaca, Milesiaca, Baby-
loniaca etc., proclivis conjectura est, pro Λύσιν etc.
olim fuisse Κτίσιν Ἰωνικῶν (*) πόλεων ἐν βιθλ. δ’,
ideoque Suidam corruptum titulum ponere ejus-
dem operis, quod perverse dederat Pandionis filio
(5), Orphei coztaneo. Sed de his fortasse aliter sta.
tui possit.

Monendum enim est de verbis : Τινὲς δὲ Auxtvov
Κάδµον ἀνέγραψαν. Eudocia habet xal Auxivov xal
Κάδµον; ante KaSpjov particula xal est etiam in ed.
Mediol. (Hinc Bernhardius dedit : T. δὲ xai Aux.

Κάδµον ἔγρ.); cod. V : λυχχῖνον Κάδµον. Subesse
Bernhardio videtur : τινὲς δὲ Auxivou Κάδμον νέον
(sive νεώτερον ) ἀνέγραψαν. Küsterus pro Λυχῖνον le-
gendum proposuit Λύχιον. (***) Ac sane patriam,
non vero patrem indicari literze superstites arguunt.
Lenissima mutatione scribi possit : T. 5' Ἐλευσῖνον

(2 Propius ad ductus literarum accederet si quis pro έρω-
τικῶν scribi vellet κρητικῶν. Idem deinde apud Suidam pro
Avxivoy reponeret. Λύχτιον,

(**) Pandionis patris nomen clarissimum fictum esse
jam monuit Welckerus in Seebodii Archiv 1830, p. 70.

(***) Küsteri conjecturam si probaveris, putari possit
Suidam Κάδμον Λύκιον, i. e. ὄρος Λυχίας in Lycisee et Phry-

Kdá3pov. Eleusinio preterea bene convenirent Hi-
storiz Attice (Cf. Atthidem Melesagore , qui item
Eleusiniusa nonnullis dicebatur). Sed dubitationem
movent particule xaiap. Eudociam et in edit. Med. ,
atque o supra scriptum in cod. V. Ex comparatis

lectionibus xai Káójov et Κάδµον, erueris καὶ Κῶον,
sive is Cadmus fuerit ex Herodoto notus sive alius.
Ex K. AYxivoy vel ex AYKxivov item aliquis eli-
ciat ΚΑΙ Κῷον, atque duplicem ejusdem nominis
mentionem e nota marginali in textum irrepsisse
statuat. Sed hoc violentius. Igitur scripserim ινὲς
δὲ xal ᾿Ελευσῖνον καὶ Κῶον ἀνέγραψαν. Tum Eleusinio
tribuerim Atticas historias. Cadmo autem ex Ascle-
piadarum insula oriundo alterum opus vindicave-
rim, quod Suidas nominat Λύσεις (ἰάσεις ?) ἐρωτι-
x&v (πυρωτικῶν ϐ) παθῶν, quodque ad artem me-
dicam pertinuisse conjeceris. Cadmum hunc esse
illum Herodoti minime contendo, etsi Hippolochus
quoque, cum quo Cadmus Coorum civitate ali-
quantum praefuisse dicitur ( in Hippocrat. Ep. 7),
erat Asclepiada ('). At satis est, opinor, conje-
cturarum.

gi confiniis, quem in Lexicis auctorum suorum notatum
invenerit, virum esse censuisse.

(^ Epicharmum quoque poetam, qu! cum Cadmo in Si-
ciliam transjecit, medicum fuisse constat.

DIONYSIUS MILESIUS.

Suidas : Διονύσιος Μιλήσιος (*), ἱστοριχός. Τὰ μετὰ
Ἄπρειον ἐν βιθλίοις ε’. Περιήγησιν οἰχουμένης. Περσικὰ,
Ἰάδι διαλέκτῳ. Τρωιχῶν βιθλία γ΄. Μυθικά. Κύχλον
ἱστοριχὸν ἐν βιθλίοις C ( ££ Eudocia ).

Idem v. Ἑκαταῖος... Ὑέγονε χατὰ τοὺς Δαρείου
Ἰρόνους, τοῦ μετὰ Καμθύσην βασιλεύσαντος, ὅτε xal
Διονύσιος ἦν 6 Μιλήσιος, ἐπὶ τῆς πέµπτης xal ἔξηχο-
στης ᾿Ὀλυμπιάδος (Ol. 65, --- 520 a. C., qui est
annus secundus regis Darii ).

Quodsi verba τὰ μετὰ Δαρεῖον recte sese habent
et ad Hystaspis filium referenda sunt, Dionysius
Hecatei cozvus fuisse videtur quatenus juvenem
viri, virum senis zqualem dicere licet. Nam He-
catzum paullo post Persica septuagenarium fere
diem jam obiisse compertum habemus ( v. Suidas
v. Ἑλλάνιχος ).

Scripterum catalogum , quem Suidas exhibet,
titulorum undique temere congestorum farragi-
nem esse hodie nemo nescit, quamvis in ordinem
omnia redigere et suum cuique tribuere etiamnum
res sit difficillima. Hoc tamen fere constat ad Mi-
leium Dionysunn ex libris recensitis nihil perti-
nere preter τὰ Περσιχὰ Ἰάδι διαλέχτῳ et. τὰ μετὰ
Ἀαρεῖον ἐν βιθλίοις ε’. Uterque titulus ad unum
idemque opus referendus est, uti monuerunt Fa-
briems ( Bibl. Gr. II, p. 799 ed. pr.), Heynius
( De font. et auctorit. Diodor. p. 68 ed. Bip.),
alii. Veram num ea tantum Dionysius exposuit,
quz post obitum Darii ( Ol. 73, 4, a. C. 485 ]gesta
sunt? Mirum hoc et alienum prorsus ab hujus evi
scriptoribus. Neque aptius argumentum habebis
ubi probaveris haud. probandam Fabricii senten-
am , qui τὰ μετὰ Δ. interpretatur De rebus Dario
imperante gestis, perinde ac si esset τὰ χατὰ
4. ("*). Probabilius Creuzerus (Histor. Kunst p. 72)

(3 Alii Dionysii Milesii auctores memorantur duo , alter
medicus ap. Plin. H. N. ΧΗ! et XIV ind., Galen. 1V,7,
Celium Aurelium, etg; alter sophista sub Hadriano clarus.
Y. Philostratus De sophist. 1, 22 p. 513, 522; Dio LXIX , p.
:89 Reim. ; Suidas v. Διονύσιος» Eudoc. p. 130. Cf. We-
xermann. Gesch. d. gr. Bereds. $94,6.

(**) Nititur Fabricius loco Plutarchi De sera num. vind.
Ρ. 563 : Σολεὺς Θεσπέσιος &vjpo ἐχείνου τοῦ Ytvopévou μεθ)
ini: ἐνταῦθα Πρωτογένους. ]bi jam ex codd. repoeitum est
RP ἡμῶν.

titulum de parte Persicorum intelligit. Nitzschius
(Hist. Hom. I, p. 88 ) quinto Persicorum libro
res Darii expositas esse censet. Quanquam nullam
equidem rationem video cur hoc potissimum aliquis
enotandum putaverit. Suspicor Darium nostrum
non esse Hystaspis filium , sed ἐν Λαρεῖον (*) τὸν
xal Ἀστυάγη, ὃν Küpoc χαθελὼν elc Πέρσας τὴν βασι-
λείαν µετήνεγχε (Syncellus p. 205 D. ed. Par. p. 387
ed. Dindf.). Hoc si verum est, historia regni Per-
sarum, qui proprie sic dicuntur, libris quinque
comprehensa erat ; antecedebat, opinor, pars al-
tera de regno Assyriorum et Medorum, ut in Per-
sicis Hellanici et Ctesiz et Dinonis, cujus posterio-
ris opus item in plures συντάξεις pluresque librorum
ordines distributum erat.

Fragmenta quz ad Persica Dionysii certo judicio
referri possint non habeo. Hic tamen apponam
locum in Bekk. An. Gr. p. 783.

I.

Φασὶ γὰρ ὅτι Φοίνιχες μὲν εὗρον τὰ στοιχεῖα , Kd-
Suo; δὲ ἤγαγεν αὐτὰ sl, τὴν Ελλάδα. Ἡυθόδωρος δὲ
(ὡς) ἐν τῷ Περὶ στοιχείων, xol ίλλις 6 Δήλιος ἐν τῷ
Περὶ χορῶν πρὸ Κάδωου Δαναὸν µεταχομίσαι αὐτά φ-
ew. Ἐπιμαρτυροῦσι τούτοις xal ot Μιλησιαχοὶ europa
φεῖς, ᾿Αναξίμανδρος xal Διονύσιος xal Εκαταῖος, οὓς
καὶ Ἀπολλόδωρος ἐν Νεῶν χαταλόγῳ παρατίθεται.

ὡς] τις proponit Nitzsch. in Hist. Hom. p. 79,
nisi exciderit nomen grammatici alicujus. Hunc
Dionysium diversum esse ab illo, quem libro ter-
tio sequitur Diodorus, patet ex cap. 66, ubi Cad-
mus literas asportasse in Grzciam dicitur. Hecatzi
hanc et Dionysii sententiam respicit, ut videtur,
Herodotus V, 58, ubi v. Bzhr. et quos laudat. Cf.
Nitzsch. 1. l. p. 89. Adjicio alium locum ex iisdem
Bekk. Απ. Gr. p. 362, ubihzec : |

2a.

Αἷμον τὸ ὄρος οὐδετέρως Ἑκαταῖος διὰ παντὸς καὶ
Διονύσιος xal [λλάνιχος xal Εὐδοξος.

(*) De nomine Δαρεῖος vv. dd. sententias collegit Bahr.
ad Herodot. VI, 69. Idem ibid. tors. 1V p. 486 not. de Da-
rio Medo laudat F. Keil Apolog. Versuch tiber die Dü-
cher d. Chronik wu. Esra ( Berolin, 1833) , p. 11 sqq»

1.

Phomices aiunt invenisse literas, Cadmum vero in
Grzciam attulisse. Pythodorus vero in libro De elementis
literarum, et lhillis Delius in opereDe choris, ante Cadmum
ες jam Danaum asportasse tradunt. Assentiuntur his
Milesü scriptores Arfaximander et Dionysius et Hecatzeus ,

quorum testimoniis &pollodorus quoque in Navium cata-
logo usus est. ,
2.
Hx: mum montem Αἷμον neutro genere Hecatieus ubique -
el Dionysius et Hellanicus et Eudoxus dicunt.

6 DIONYSIUS MILESIUS.

Auctorem satis vetustum Hecatzus ct Hellanicus
comites arguunt; nec quidquam obstat quin hzc
ex historia belli Medici fluxerint.

Num Περιήγησιν οἰκουμένης Dionysius Mi-

leslus scripserit, necne , demonstrari quidem ne-

quit; sed quum eodem fere tempore alter Milesius
in eodem argumento egregiam posuerit operam ,
non probabile est eadem paullo post tractasse Dio-
nysium. Suida vero auctoritas pzne nulla est. Is
enim non Milesio tantum Periegesin auribuit, sed
etiam Dionysio Corinthio, addens : ταῦτα δὲ εὗρον
xal dv Διονυσίῳ τῷ τὰ Λιθιακὰ γράψαντι’ πότερος οὖν
αὐτῶν οὐχ οἶδα. Idem paullo post Periegesin dat
Dionysio Samio vel Rhodio , hzrensincertus; nam
subjicit : ὑπολαμθάνω δὲ ὅτι Διονύσιος 6 Περιηγητὴς
Βυζάντιος ἦν διὰ τὸν ποταμὸν Ῥήθαν (v. 794 ed.
Bernh.). Verisimillimum igitur est omnibushis locis
eam quam etiamnum habemus Dionysii Periegesin
designari. Vid. Bernhardy. ad Dion. Per. p. 489
sqq.;Schirlitz. Ueber des Dionys . Per. Zeitaiter u.
Vaterland, in Seebodii IN. 4rchiv f. Pil, u. Ρα ᾱ.
1928, II, p. 32 sqq.

Sequuntur apud Suidam Τροικῶν βιθλία Υ et
Μυθιχά, de quibus utpote Müesii Dionysii operi-
bus aliunde non constat. Contra 4fregonautiíca D.
Milesii apud schol. ad Apollon. Rhod. memoran-
tur locis sex. Idem alibi simpliciter laudat Argo-
nautica Dionysii non addita notitia patrize. Duobus
denique locis ad Argonautarum historiam perti-
nentibus citatur Dionysius Mytilenaus. Num igi-
tur duorum Dionysiorum Argonautica scholiasta
adhibuit? Immo , utrumque unum esse eundemque
hominem, eum scilicet quem Diodorus libro tertio
et quarto ducem sequitur, ex comparatis inter se
fragmentis, qua ad calcem hujus disputationis
subjunximus, patet luculentissime. Jam si indolem
rerum narratarum spectas , videbis eam a simplici-
tate nascentis logographiz alienissimam esse atque
Alexandrinam istam redolere ztatem, quz in Euhe-
imeristica fabulas tractandi ratione mirum quantum
sibi placuit (*). Igitur qua apud scholiastam Apol-

(^) Primus ad hoc attendit fieynius ( De fontt. Diodori
p. 57 ed. Bip. ), quanquam is Milesium Dionysium a Dio-
doro adhibitum esse pulavit. « Dionysius Milesius, ait,
improbo studio fabulas ad historiarum formam revocare,
rerum vere gestarum speciem iis induere, mythosque
scriptoris pragmaltici more tractare instituit, ita ut ad ve-
risimilitudinem et ad probabilitatis liistoricre speciem exige-
ret ea, qua a poetis seu antiquis scriptoribus essent nar-
rata. Quo quidem consilio nihil potuit csse ineptius, nihil
ad ipsas historias perniciosius. » Subjungit in nota : « Haud
diffiteor mihi vix satis probabile visum, jam Herodotea
ivtate de fabulis veterum. scriptorum aliquem arguta hac

subtilitate agere instituisse. Rerum tamen argumentis. et
scriptorum auctoritati refragari non licet. » Cf. idem p. 69.

lonii ex Dionysio leguntur omnia referenda sunt
ad Mytilenzum , qui in Milesium abiit vel librario-
rum acrisia, vel ipsius fraude Mytilenzi, ut qui
non solum Xanthi Lydi, sed etiam Dionysii Milesii
nomen mentitus esse videri possit. — Hem conti-
ciunt qua Suidas de Mytilenzo tradit :

Διονύσιος Μιτυληναῖος, ἐποποιός ("). Οὗτος ἐχλήθη
Σκχυτοθραχίων xal Ἀχυτεύς. Τὴν Διονύσου χαὶ ᾽Αθηνᾶς

“στρατεία» (**). Ἀργοναῦται (Ἀργοναυτιά Eudoc.) ἐν

βιθλίοις ἔς ταῦτα δέ ἐστι πεζά. Μυθικὰ πρὸς Παρ-
µένοντα (***].

Igitur et Ἀργοναυτυκὰ et Μυθιχὰ expressis verbis
assignantur Mytilenzo. 'T'owtx&, h. ]. a Suida omissa,
Diodorus dabit.

Diodorus III, 52, 3, Amazonum historiam expo-
siturus : Οὐ μὴν ἀλλ᾽ ἡμεῖς εὑρίσχοντες πολλοὺς μὲν
τῶν ἀρχαίων ποιητῶν te xal συγγραφέων, οὐκ ὀλίγους
δὲ καὶ τῶν µεταγενεστέρων μνήμην πεποιηµένους αὖ -
τῶν, ἀναγράφειν τὰς πράξεις πειρασόμεθκ dv χεφαλαίοις
ἀχολούθως Διονυσίῳ τῷ συντεταγµένῳ τὰ περὶ τοὺς
Ἀργοναύτας xai τὸν Διόνυσον xai ἕτερα πολλὰ τῶν ἐν
τοῖς παλαιοτάτοις χρόνοις πραχθέντων.

Idem Π1, 66, 5 :"Ἵνα μηδὲν παραλείπωµεν τῶν
ἱστορημένων περὶ Διονύσου, διέξιµεν ἐν κεφαλαίοις τὰ
παρὰ τοῖς Λίθυσι λεγόμενα xai. τῶν Ἑλληνιιῶν συγ-
γραφέων ὅσοι τούτοις σύµφωνα γεγράφασι xxl Διονυσίῳ
τῷ συνταζαµένῳ τὰς παλαιὰς µυθοποίίας. Οὗτος
γὰρ τά τε περὶ τὸν Ἀιόνυσον xal τὰς Ἀμαζόνας, ἔτι δὲ
τοὺς Ἀργοναύτας xal τὰ χατὰ τὸν Ἰλιαχὸν πόλεμον
πραχθέντα xal πόλλ᾽ ἕτερα συντέταχται, παρατιθεὶς
τὰ ποιήµατα τῶν ἀρχαίων, τῶν τε µυθολόγων χαὶ τῶν
ποιητῶν. (****)

(^) De setate D. Myt. v. Sueton. De illustr. gr. ο. 7 :
M. Antoninus Gnipho... institutus Alexandrie , ut ali-
qui tradunt, in contubernio Dionysii Scytrobrachionis ;
quod equidem non (emere crediderim , quum temporum
ralio vir congruat. Nempe paullo antiquiorem fuisse
putat; nec sine causa, siquidem Dionysius jam ab Apol-
lodoro laudetur (V. fr. Dion. 1), adeoque jam circa 150
8. C. floruisse debeat. Cf. Nitzsch. Hist. Hom. p. 90. Plura
de Dion. Myt. ap. Weludkerum in Seebodii Neuem Archiv
1830, p. 70 sqq. (coll. nostris Fragm. Hist. p. XXI), et in
Cycl. Hom. p. 73 8.

(**) Num verbis τὴν Διον. x. 'A0, στρατείαν ca designat
qui Diodorus deorum et Gigantum bellum exponens ha-
bet lib. HI, ο. 70 (Stzongévnc... συνάψαι uáynv)? At hiec
singularis libri argumentum praebere non potuerunt. For-
lasse primum caput erant. τῶν περὶ Διόνυσον, nisi potius
Ἀθηνᾶς στρ. corrupte posita pro 'Auatóvtv στρ., sicuti apud
Diodorum |. l. junguntur τὰ περὶ τὸν Διόνυσον xai Apazo-
vas.

(*^*)Hapyuévovca] Fortasse Παρμενίωνα. Parmenionem
quendam Mytilenzum Olympionicam (Ol. 117) babet
Diodor. XIX , 77, 1. Ceterum cf. quz ad hunc |. disputat
Bernliard y.

(0333) Bernhardy. ad Dionys. Per. p. 471 : « Quod Diudo-
rus Dionysium sequi se prufitelur, qui Bacchi et Amazonum
€3peditiones οἱ Hiacum bellum citatis antiquorum carmi

DIONYSIUS MYTILEN/EUS. 1

Postremo loco inter scripta D. Milesii ponitur
Κύχλος ἱστορωὼς dv βιθλ. C vel c'. Dionysii χυχλογρά-
φου ssepius apud veteres mentio fit, atque cycli lau-
dantur liber primus, quintus et sextus, in quo inter
alia de Ulixe apud Polyphemum versante sermo
erat. Igitur fabulas Grecorum ex ordine exposuisse
atque in νόστοις heroum , que ad Trojam pugna-
verant, substtisse videtur. Verum Dionysius iste:
Athenso non est Milesius, sed Samius. Mile-
sius D. tanquam cycli auctor nusquam memora-
tur, contra Samium tanquam mytbographum ex
ipso novimus Lexico Suidiano.

Suidas : Διονύσιος Μουσωνίου Ῥόδιος Σάμιος,
ἱστορικός. την δὲ xol ἱερεὺς τοῦ ἐκεῖσε ἱεροῦ τοῦ '᾿Ηλίου.
“Ἱστορίας τοπικὰς, βιθλία Ez. [ Οἰκουμένης περιήγης
σιν.] Ἱστορίας παιδευτιχῆς βιθλία v. [ Ὑπολαμθάνω
ὅτι Διονύσιος 6 Περιηγητὴς Βυζάντιος ἦν διὰ τὸν πο-
ταμὸν 'Ῥήδαν. ]

Recte, puto, Welckerus Cycl. p. 15 contendit
Κύχλον ἵστοριχὸν (***) idem opus esse cum Ἱστορία
παιδευτιχῇ atque numerum librorum alterutro loco
depravatum esse. Scilicet quemadmodum de Apol-
lodori Bibliotheca poeta ( v. Fragm. Hist. p.-
XXXVII) dicit : αἰώνων σπείραμα ἀφυσσάμενος
ἀπ᾿ ἐμεῖρ, παιδείης μύθους γνῶθι παλαιγενέας χτλ,,
sic etiam 6 Κύχλος Dionysii ἱστορίαν παιδευτιχὴν,
i. e. veteres fabulas in usum juventutis adornatas
exhibebat. Idem opus a Socrate in Histor. Eccl.
HI, 23 dicitur Στέφανος et cum aliis libris,
qui argumento et tractationis genere similes

nibus fabulosisque commentis exposuerit etc., quis est quin
etiam Suida collato D. agnoscat Mytilenzeum , cui etstudia
ejusmodi conveniunt et argutula doct;e Alexandrie subti-
litas et industria , Milesium veró,, qui neque compilare ne-
que crepundia nosset otiosioris sevi digerere, ab isto lite-
rarum instituto penitus abborruisee intelligat? » — Qui
vero faerint ἀρχαῖοι isti µνθολόγοι, quorum auctoritate
suam de Amazonibus , Baccho etc. doctrisam commendare
sitpduit, id liquet ex Diodoro IV, 77 : Tov δ' οὖν Αίνον
φασὶ τοῖς Πελασγικοῖς γράµµασι συνταξάµενον τὰς τοῦ πρώ-
του Διονύσον πράξεις xai τὰς ἄλλας μυθολογίας ἀπολιπεῖν ἐν
τοῖς Ὑπομνήμασν. Ὁμοίως δὲ τούτοις χρήσασθαι τοῖς Πε:
λασγικοῖς γράµµασι τὸν "Ορφέα xal Ἱ[ροναπίδην τὸν Ομήρου
διδάσχκαλον , εὐφυῆ γεγονότα µελοποιόν’ πρὸς δὲ τούτοις Θν-
µοίτην τὸν Θυμοίτου τοῦ Λαομέδοντος, xavà τὴν ἠλικίαν γε-
γονότα τὴν Ὀρφέως , πλανηθῆναι χατὰ πολλοὺς τόπους τῆς οἱ-
χουµένης, καὶ παραθαλεῖν τῆς Λιθύης εἰς τὴν πρὸς ἑσπέραν
χώραν [τῆς οἰχουμένης] ἕως Ὠκχεανοῦ * θεάσασθαι δὲ καὶ τὴν
Νῦσαν, ἐν d μυθολογοῦσιν ol. ἐγχώριοι ἀρχαῖοι τραφῆναι τὸν
Διόνυσον, καὶ τὰς χατὰ µέρος τοῦ θεοῦ τούτου πράξεις µα-
θόντα παρὰ τῶν Ἡνσαέων σνντάξασθαι τὴν Φρυγίαν ὄνομα-
ζομένην ποίησιν , ἀρχαϊκῶς τῇ τε διαλέκτῳ καὶ τοῖς γράµµασι
χρη . Deinde secundum Thymcoeten istum Bacchi
Africani bistoria narratur uberrime.

(^**) Ne hzreas in voce ἱστορικός de fabulari usurpata
argumento. « Veteres ipei fabulam ab historia nullo nisi
arbitrii sui discrimine diejunxerunt. » Nétzach. Hist. Hom.
I, 87.

omnibusque noti erant, componitur. Verba
sunt : Qv ( deorum Grecorum) τοὺς ἀρρενι-
χοὺς xat θηλυχοὺς ἔρωτας εἰ ἀναριθμησαίμην, pa-
χρὸς ἡμῖν ἔσται ὃ τῆς παρεκθάσεως λόγος. ἀρχέσει δὲ
τοῖς ταῦτα γνῶναι ἐθέλονσιν ὁ Ἀριστοτέλους Πέπλος
xal Λιονύσου (scr. Διονυσίου) Στέφανος καὶ Ῥηγίνου
6 Πολυμνήμων xal τῶν τοιούτων τὸ πλῆθος.

De state Dionysii et de indole Cycli vide
notam ad fragm. 10, p. 10. — Varias virorum
doctorum sententias collegit Welcker. l|. |. p.
429 sqq.

DIONYSIUS MYTILEN/EUS.
ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ.

LIBER PRIMUS.

1.

Schol. Apollon. Rh. I, 1289 : Διονύσιος 6 Μι-
τυληναῖος συμπεπλευχέναι φησὶ τὸν ἥρωα (Hercu-
lem) τοῖς ἀριστεῦσιν ἕως Κόλχων, καὶ τοῖς περὶ Μή-
δειαν συμπεπραχέναι cip Ἰάσενι. Ὁμοίως καὶ Δημά-
βατος.

Apollodor. 1, 9, 19, 7 : Δημάρατος δὲ αὐτὸν εἰς
Κόλχους πεπλευχέναι παρέδωχε. Διονύσιος μὲν γὰρ αὖ-
τὸν καὶ ἡγεμόνα φησὶ τῶν Ἀργοναυτῶν γενέσθαι,

Demaratus (in Τραγῳδουμένοις) rem adornaverit
ut Theocritus XIII, 55, ubi Hercules post Hylam
amissum e Mysia πεσδᾷ ἐς Κόλχως ἵχετο. Apud
Diodorum IV, 44, 5, quz de Hyla et Hercule nar-
rantur, tanquam nonnullorum sententia interpo-
nuntur (sc. ex Dionysio vett. mythographos lau-
dante). Idem cum Mytilenzo optime consentiens.
cap. 41, 3 : Τοὺς οὖν ἀριστεῖς συνελθόντας ἑλέσθαι
σφῶν αὐτῶν στρατηγὸν Ἡραχλέα, προκρίναντας xac'
ἀνδρείαν. Ceterum hac omnia a prisca traditione
aliena sunt.

Schol. Apoll. Rh. I, δή, Λμϕιρύσοιο : [6 δὲ Auai-
ρυσος ποταμὸς Θεσσαλίας"] γράφεται καὶ [Ἀμδίρυσος]
διὰ τοῦ β, ὡς Διονύσιος.

Verba uncis inclusa et hic et in seqq. fragm.
e codice Paris. advocata sunt, in quo h. 1. abest
mentio Dionysii.

3.

Idem 1I, 207 : Διονύσιος δ᾽ ἐν τοῖς Ἀργοναύταις:
φησὶν ἀναιρεθῆναι τὸν Φινόα ὑπὸ Ἡραχλέουφ, ἱδόντος
τοὺς [ Φινέως] παῖδας ἐν ἐρημία, καὶ µαθόντος ὅτι

8 DIONYSIUS MYTILENEUS.

ὑπὸ Φινέως ἦσαν ἐκθεθλημένοι xavk διαθολὴν Σχυθι-
χῆς γυναιχὸς, ἣν γεγαµήκει ὁ Φινεὺς, παραιτησάµενος
Κλεσπάτραν. ΓΓεγόνει δὲ τοῦ Φλινέως καὶ πρεσθύτης χα-
τήγορος παρὰ τῷ Ἡραχλετ διόπερ Ἡραχλῆς ἀναιτίους
εὑρὼν τοὺς παῖδας, κατήγαγεν elc τὴν πατρῴαν οἰχίαν"
Φινέα δὲ ἀνθιστάμενον xal θελήσαντα καταποντίσαι
τὸν ἕτερον τῶν παίδων, λαχτίσας 6 Ἡραχλῆς ἀπέχτει-
νεν.

Eandem historiam plenius habes ap. Diodor. IV,
44, unde Dionysü mythos tractandi rationem di-
scere licet. Antiquiorum nemo ita rem narravit.

4.

Idem II, 200 : Ταύτην (sc. τὴν Κίρχην) Διονό-
σιος 6 Μιλήσιος dv πρώτῳ τῶν Ἀργοναυτικῶν θυγατέρα
Αἰήτου xal ᾿Εχάτης τῆς Περσέως, ἀδελφὴν δὲ Μηδείας
λέγει. CHA γάρ φησιν υἱοὺς γενέσθαι δύο ἐν τοῖς τό--
ποις ἐχείνοις' οἷς ὀνόματα ἦν Περσεὺς χαὶ Αἰήτης' τού-
τους δὲ χατασχεῖν τὴν χώραν’ xal Αἰήτην μὲν Κόλχους
xai Μαιῶτας, Περσέα δὲ τῆς Ταυρικῆς βασιλεῦσαι” καὶ
[τὸν Περσέα πρεσθύτερον ὄντα] γῆμαι γυναῖχα τῶν ἐγ-
χωρίων cw, καὶ γενέσθαι αὐτῷ [ἐξ αὐτῆς] θυγατέρα,
ᾗ ὄνομα Ἑχάτη. Οἱ δὲ ix νύμφης τινὸς ἐγχωρίας τὴν
Ἑκάτην φασὶν αὐτῷ γενέσθαι, ἀνδρικὴν περὶ τὰ χυνη-
γετιχὰ, καὶ [περὶ τὰς χαλουµένας ᾿Εχὰς διατρίθουσαν]
πρώτην θανασίµους ῥίζας εὑρεῖν, xol ἐμπειροτάτην γε-
γονέναι τῶν τε δηλητηρίων χαὶ τῶν ἰᾶσθαι δυναµένων,
καὶ τὸν ἑαυτῆς πατέρα φαρμάχοις ἀποχτεῖναι. Ταύτην
γήµασθαι πεμφθεῖσαν sic Κόλχους Αἰήτη τῷ πατρα-
δέλφῳ: ἀφ᾿ S γενέσθαι Κίρχην καὶ Μήδειαν. Τὸν δὲ
Κίρχην, πρεσθυτέραν οὖσαν, ὑπερθαλέσθαι τὴν ἑαυτῆς
μητέρα, τὰ μὲν διαχούσασαν παρ) αὐτῆς, τὰ δὲ xal αὖ-
τὴν ἐφευρηχυῖαν, πολλὰ xal δεινὰ [φάρμακα ]: Μήδειαν
δὲ, νεωτέραν μὲν Κίρχης, οὐχ ἠττωμέγνην δὲ αὐτῆς.
Ταῦτα μὲν Διονύσιος. |
. Hecaten Medez et Circes matrem esse denuo ex
Dionysio τῷ Μιλησίῳ narrat schol. ad III, 242.
Eadem exponit Diodor. IV, 43, nisi quod omittit
egregia ista de Hecate ab Hecis loco nomen adepta,
et liberis addit /Egialeum, quem vulgo dicunt Ap-
syrtum (Metapontium Diceogenes ap. schol. Eur.
Med. 167 ). Cum Dionysio faciunt Cicero de Nat.
D. ΠΠ, το et Justin. XLII, 3. Ceterum cf. 0, Mül-
ler. Min. p. 380.

5.
'" E LIBRO SECUNDO.

Idem IV, 1427 : Διονύσιος 6 Μιτυληναῖος ἄν-
θρωπόν qut γεγενῆσθαι παιδαγωγὸν τοῦ Φρίξου ὀνό--
ματι Κριόν.

Idem IV, 119 : Διονύσιος ἓν τοῖς Ἀργοναυτιχοῖς
λέγει Κριὸν γεγονέναι Φρίξῳ παιδαγωγόν' ὃν πρῶτον
αἰσθόμενον τὴν ἐκ τῆς μητρυιᾶς ἐπιθουλὴν, ὑποθέσθαι

quysiv, ὑφ᾽ οὗ xal σωθέντος τοῦ νεανίου, διαδεδόσθαι
ὡς doa ἐπὶ χριοῦ µέχρι Κόλχων διασωθείη 6 Φρίξος.
Eadem ex Διονυσίῳ ἐν Ἀργοναύταις scho]. ad II,
1144.

Idem. I, 256 : A. ἐν β’ Κριὸν φησὶ Φρίζου τροφέα
γενέσθαι, xal συμπεπλευχέναι αὐτῷ elc Κόλχους. Διὸ
καὶ μυθεύεται τὰ περὶ τῆς τοῦ xptoU θυσίας αὐτόθι.

Vide Diodor. IV, 46, ubi et hzc et alia ejusdem
farinz. Cf. Palzphat. Incredib. ο. 3a. Quam aliter:
de ariete hoc narrat Hecateus (fr. 337), Milesii
Dionysii equalis. Cum Dionysii pedagago conferri
meretur Characis (fr. 12) liber pergameneus. Cf.
Welcker. De cycl. p. 83, Müller., Min. p. 171
sq., Eum. p. 139 sq.

Idem IV, 233 : 'O μὲν Ἀπολλώνιος ἄπρακτον dva-
Κωρῆσαι φησὶ τὸν Αἰήτην σὺν ὀχήματι, ἠνιοχοῦντος
Ἀψύρτου, Διονύσίος δὲ 6 Μιλήσιος φησὶν ὅτι χαταλα-
θὼν τὴν ναῦν 6 Αἰήτης, παραταξαμένων τῶν ἀριστέων,
Ἶφιν ἀνεῖλεν [Σθενέλου vtov], Ἐθρυσθέως ἁδελφὸν, καὶ
αὐτὸς πολλοὺς ἀπέδαλε. .

Idem IV, 228 : Διονύσιος δὲ 6 Μιλήσιος φησὶν
ὅτι Αἰήτης ἐδίωξεν αὐτούς: of δὲ ἀριστεῖς ἡγωνίζοντο
ἀχοντίζοντες, ol δὲ περὶ τὸν Αἰήτην ἵππευον. Ἔνθα xoi
Ἶφιν τελευτῆσαι, τὸν Σθεγέλου μὲν viov, Εὐρυσθέως δὲ
ἀδελφόν' χαταθαλόντα γὰρ δύο τῶν περὶ Αἰήτην ἵπ-
πέων, περικατάληπτον γενέσθαι ὑπὸ τοῦ Αἰήτου, πε-
βιστάντος αὐτὸν βρόχῳ. Ἐν δὲ τοῖς ἑξῆς φησὶν ὡς ol Κόλ-
χοι εἷς φυγὴν ἐτράπησαν.

Aciem describit Diodor. IV, 48, ubi libri pro
Iphi perperam exhibent Iphitum.

7.

Idem IV, 1153 : Ἱστέον ὅτι Τιμαίου (fr. 8) λέ-
Ύοντος iv. Κερχύρα τοὺς γάμους (Iasonis et Medez)
ἀγχθῆναι, Διονύσιος 6 Μιλήσιος ἐν δευτέρῳ τῶν "Ap-
γοναυτικῶν, dy Βυζαντίῳ φησίν.

Diodorus IV, 49, reditum Argon. paucis absol-
vens nuptias non commemorat, appulise tamen
Argonautas dicit Byzantium , βασιλεύσαντος τότε τῆς
χώρας Βύζαντος.

8.

Idem I, 1116 : Πεδίον Νηπείας ἐστὶ περὶ Κύζιχον'
τὴν δὲ Νήπειαν Διονύσιος 6 Μιλήσιος πεδίον τῆς
Μυσίας φησὶν εἶναι" ὁ γὰρ βασιλεὺς τῶν Μυσῶν θυγα-
τέρα Ἰάσου ἔγημεν ὍὌλυμπος Νήπειαν ὄνομα" χαὶ χα-
τῴχησεν ἐν τῷ πεδίῳ τούτῳ, ὃ νῦν [ ἀπὸ ταύτης xa-
λεῖται Νηπείας πεδίον.

V. interpretes ad Hom. Il. II, 828; Marquardt.
Cyzicus u. sein Gebiet p. 20 sq. Locum ex Árgonauti-
cis petitum es$e non assevero; Dionysium vero hu-
jus loci eundem habeo cum eo, quem reliquis locis
scholiasta laudat.

DIONYSIUS RHODIUS. ^»

9.

Idem II, 965 : Διονύσιος iv δευτέρῳ χατὰ Λιθύην
αὐτὰς (Amazones) ὠχηχέναι φησί. ῥώμη δὲ διενεγχού-
σας xal τρεψαµένας τοὺς ὀμόρους, ἐλθεῖν καὶ ἐπὶ τὴν
Εὐρώπην, xoi πολλὰς αὐτόθι πόλεις χτίσαι ὑποτάξαι τε
αὑταῖς τὸ Ἁτλαντιχὸν ἔθνος, ὃ ἦν δυνατώτατον τῶν τῆς
Λιθύης.

Libycarum Amazonum historiam novimus ex
Diodoro ( III, 52 sqq.), qui auctorem suum diser-
tis verbis nominat cap. 51, 3. Ceterum verba ἐν
δευτέρῳ non ad Amazonica refero, sed ad Argonau-
tica ex quibus reliqua sua scholiasta petivit. Ibi
Dionysius in transcursu suam de Àmazonibus do-
ctrinam tetigisse et vulgari traditioni opposuisse
videtur.

(10).

Idem II, 904 : "Ότι χατεπολέμησεν Ἰνδοὺς 6 Διό-
νυσος Διονύσιός φησι xal Ἀριστόδημος ἐν πρώτῳ Θη-
θαϊχῶν ἐπιχραμμάτων καὶ Κλείταρχος dv ταῖς περὶ
Ἀλεξάνδρου ἱστορίαις. Hoc num ad Mitylenzum an
Samium Dionysium referendum sit , nescio. Illud
probabilius.

. Scytobrachionis mentionem Müllerus latere pu-
tavit in Tzetz. ad Lyc. 1247 : Καὶ Διονύσιός φησιν
6 Σχιωναῖος (sic duo codd., vulgo Σχυμναῖος)) M&
τὰς Θεοίνου καὶ Κορωνίδας χόρας. Igitur ex MuOwoic,
quz versibus concepta erant, petita forent. Ego de
Dionysio Sinopensi, poeta comico, cogitari malim.

II.

Ex 'Tooxov libris fluxerit Schol. Hoin. Il. III,
4o : Διονύσιός vat ὃ Σχυτοθραχίων Ἀάρδανον ἀπὸ
Ἑλένης xal Πάριδος εἶναι, Vide Wolf. Prolegg. p.
194. et Welcker Cyci. p. 86 ; scilicet post III, 4o
D. novum versum inseruit : Μηδέ «t γούνασιν οἷσιν
ἐφέσσασθαι φίλον υἱὸν Δάρδανον.

DIONYSIUS RHODIUS
SIVE SAMIUS.
KYKAOX ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ.

1. ΄
E LIBRO PRIMO.

Schol. Eur. Phor. 1116 : Διονύσιος δὲ ἐν τῷ πρώ-
τῳ τοῦ Κύκλου βύρσαν αὐτὸν ( Argum) ἠμφιέσθαι φησὶ,
xal χύχλῳ τὸ σῶμα ὅλον ὠμματῶσθαι. Ὁ δὲ τὸν Αἱγί-
µιον ποιήσας φησὶν

Kat οἱ ἐπίσκοπον ᾿Αργον Tex χρατερόν τε µέγαν τε,
τέτρασιν ὀφθαλμοῖσιν ὁρώμενον ἔνθα xai ἔνθα,

ἀχάματον δέ ol ὥρσε θεὰ μένος, οὐδέ οἱ ὕπνος

πῖπτεν ἐπὶ βλεφάροις, φυλακὴ δ’ ἔχεν ἔμπεδον αὐτόν.
« Legébatur ἐν τῷ ἑνδεχάτῷ, qui error natus erat ϱ
scriptura T Q TA. Veram lectionem ex Aug. resti-
tuit Valcken, Taur. ἐν τῷ ἀΐτου χύχλῳ. — Aug. et
"Taur. φυλάκη 9' ἔχεν ( Taur. ἔσχεν ) ἔμπεδος oet,
quod verum videtur. Paulo ante Aug. πίπτει ἐπὶ
βλεφάρων. Taur.: o ὕπνος ἐπιθλεφάροισι. Etiam Junt.
Basil. βλεφάροισι. » ΜΑΤΤΗΙΑΕ. — Versus /Egimii
ipse Dionysius laudaverat. Ex eodem fluxerint ver-
sus quatuor lIliadis parve, quos schol. Vatic. in Eur.
Rhes. 823 his introducit verbis : Twic οὐχ ἵππους ,
ἀλλὰ y pua jv ἄμπελόν φασι δεδόσθαι ὑπὲρ Γανυμήδους,
χαθάπερ ἐν Κύχλῳ λέγει... Vox Διονύσιος excidisse
videtur, monente Welckero in Cycl. p. 7a. — De
Argo cf. Welcker. 7rilog. p. 129.

λ.
Y

Schol. Eur. Phoen. 670 : Διονύσιος δὲ ἔθνος Bow.
τίας αὐτούς [τοὺς Σπαρτούς) φησιν. Hsc Samio
vindico, quia reliqua, quz scholiasta Eur. ex Dio-
nysio affert, ad Samium referuntur. De re cum
Dionysio consentit Hippias Delius ap. schol. Ap.
Rb. TIT, 1079.

3.

Schol. Eur. Orest. 988 : λόχευμα] ἀχολουθεῖν
δοχεῖ τῷ τὴν Ἁλκμαιωνίδα πεποιηχότι elc τὰ περὶ τὴν
ἄρνα, ὡς καὶ Διονύσιος Ó χυχλογράφος φησί. Φερεχύ-
δης δὲ... (v. fr. 93), 6 δὲ τὴν Ἀλκμαιωνίδα γράψας
τὸν ποιμένα προσαγαγόντα τὸ ποιμνίον τῷ Ἀτρεϊ ἆντα-
ποχαλεῖ. Igitur Euripidis meminit Dionysius, quod
Milesius D. facere non potuit. Rectisime enim
monet Nitzschius Hist. Hom. I, p. 89 : « Illud ὡς
xai Δ. , si excerptorum sermonem satis teneo , ita
interpretandum est, ut scholiaste omnem de Euri-
pide et Alemazonide annotandi causam materiam-
que e cyclographi volumine subnatain esse pute-
mus. — Idem (scholiasta) quos ad Andromed.
698 Alcm:eonidis versus affert, non magis ex ipso
carmine, sed ex cyclographi paginis adscivit. »

4.
Schol. Pind. Nem. III, 104 : Διονύσιος ἐν πρώτῳ

Κύχλων Θηρίμαχον xal Δπηικόωντα (sc. Ἡραχλέος ix.

Μεγάρας παῖδας ἀναγράφει). Εὐριπίδης δὲ προστίθησιν
αὐτοῖς xal Ἀριστόδημον. « Deperditum drama spe-
ctat. » JacáR. .

5.
". E LIBRO QUINTO.

Clemens Al. Protr. c. 4, p. 14, 11 Sylb. ( tom. I,
| p. 41. Klotz.) : Πολλοὶ δ ἂν τάχα που θαυµάσειχν

p

(0 DIONYSII RHODII
εἰ µάθοιεν τὸ Παλλάδιον τὸ διοπετὲς καλούμενον, ὃ | χτήτης χατώχησε μετὰ τὴν τῆς Ἰλίου πόρθησιν, καθὰ

Διομήδης καὶ Οδυσσεὺς ἱστοροῦνναι μὲν ὑφελέσθαι ἀπὸ
Ἰλίου, παραχαταθέσθαι δὲ Δημοφῶντι, ἐκ τοῦ - Πέλο-
πος ὀστῶν κατεσχευάσθαι, χαθάπερ τὸν Ὀλύμπιον ἐξ
ἄλλων ὁστῶν Ἰνδικοῦ θηρίου. Καὶ δὴ τὸν ἱστοροῦντα
Διονύσιον ἓν τῷ πέµπτῳ µέρει τοῦ Κύχλου παρίστηµι.

De Palladio ex ossibus Pelopis confecto cf. Schol.
Il. IV, 92; Tzetzesad Lyc. 53, 911, Posthom. 575;
Pausan. V, 13, 5; Welcker. Cycl. p. 79.

6.

Schol. Pind. Pyth, I, 109 : Φηοὶ γὰρ Διονύσιος
χρησμοῖς Ἀπόλλωνος ἀχκολουθησάμενον τὸν Φιλοκτήτην
ἀφυπνῶσαι, τὸν δὲ Maj ova ἀφελόντα τοῦ ἕλχονς τὰς
διασαπείσας edpxac καὶ ἐπικλύσαντα olv τὸ τραῦμα
ἐπιπάσαι βοτάνην, fjv Ἀσκληπιὸς εἴληφε παρὰ Χείρω-
νος, xal οὕτως ὑγιασθῆναι τὸν ἥρωα.

Eadem, sed brevius, ex Dionysio refert Tzetzes
ad Lyc. 911.

j.
.E LIBRO SEXTO. *

Athenzus XI, p. 477, E : Διονύσιος ὃ 6 Σάμιος ἐν
τοῖς περὶ τοῦ Κύκλου τὸ "Oynpixóv κισσύθιον χυµθίον
ἔφη, Υράφων οὕτως: « Καὶ αὐτὸν ᾿Οδυσσεὺς ὁρῶν ταῦτα
ποιοῦντα, πληρώσας τοῦ οἴνου χυµθίον δίδωσι πιεῖν. »

Idem XI, p. 481, E : Διονύσιος δ’ ὃ Σάμιος ἐν ἔκ
περὶ τοῦ Κύχλου τὸ αὐτὸ οἵεται εἶναι χισσύθιον xai
χυµθίον. Φησὶ γὰρ, ὡς Οδυσσεὺς, πληρώσας χυµθίον
ἀκράτου, ὤρεξε τῷ Κύχλωπι.

Περὶ τοῦ Κύχλου dictum negligentius, ut Διόδωρος
περὶ τῶν Βιθλιοθηκῶν, XII, p. 541, Κλέαρχος περὶ
Βίων etc. Quod non animadvertentes nonnulli
Dionysium de cyclo epico scripsisse putarunt. V.
Welcker. |. 1. p. 80 sq.

8.

Schol. Hom. Od. XIII, 85 : Σχύλλα θυγάσηρ μὲν
Jv Φόρχυνος xcl Ἑκάτης τὸ μὲν μέγεθος θαυμαστή:
εἶχε δὲ πόδας μὲν δώδεκα, χεφαλὰς δὲ Ez, ἐν ἑκάστῳ
δὲ στοµάτων τρεῖς στίχους ὁδόντων, ὀφθαλμοὺς δὲ πυ-
ροειδεῖς. Καὶ τὸ μὲν ἄλλο σῶμα ἐχρύπτετο αὐτῆς Ev τινι
σπηλαίῳ χατὰ βύθου βεθληµένον, συμφυὲς οὖσα τῇ
πέτρα᾿ τὰς δὲ χεφαλὰς αὐτῆς εἴχ εν ἔξω περιµήχεις ὥστε
δύνασθαι ἀπὸ τῆς πέτρας εἷς τὴν ναῦν φθάνειν. Ταύτην
λέγεται τὸν Ἡραχλέα ὑπότε τὰς Γηρυόνου βοῦς ἦγεν, ὡς
εἶδεν ἁπληστευομένην, ἀνελεῖν' τὸν δὲ πατέρα διὰ πυρὸς
ἀναγχάσαι πάλιν αὐτὴν ἀγαζῆσαι., Ἡ ἱστορία παρὰ Διο-
νυσίῳ.

9

Tzetzes ad Lyc. 912 : "Evüa νῦν ἡ Χώνη ἐστὶ,
χωρίον ἦν πρῶτον λεγόμενον Οἰνωτρία, ὅπου 6 Φιλο-

Διονύσιος xal Δίων 6 Κοχχειανὸς χαὶ πάντες ol τὰ τῶν
Ῥωμαίῖων γράφαντες ἱστοροῦσι.

De Dionysio Halicarnassensi aliqnis cogitaverit;
sed is de hac re nibil; intellige cyclographbum,
quem in proxime antecedentübus Tzetzes laudavc-
rat (fr. 6). Atque Rhodium auctorem in eo quo-
que agnosco , quod Philocteta ap. Tzetz, Ἱ. 1. /o-
diis in Italia contra Pallenenses colonos opitulans
cecidisse dicitur. Ex eodem Dionysio, opinor,
fluxere qua ad v. 927 de sacro Philoctetz narran-
tur. Ceterum de Chone vid. Antiochus fr. 6; Apol.
lodorusfr. 173; Servius ad Virg. /En. III, 4o2.

10.
Tzetzes Chil. XII, 179 :

Καὶ ὁ Ὀρφεὺς ἰσόχρονος τῷ Ἡρακλεῖ ὑπῆρχε,

πρὸ χρόνων ὄντες ἑκατὸν τοῦ Τρωικοῦ πολέμον.

Ὡς δὲ Ὀρφεὺς ἐν Αιθιχοῖς περὶ αὑτοῦ pot λέγει,
Ἑλένον τι βραχύτερον ὕστερον εἶναι λέγει ᾿

τούτου μιᾷ δὲ γενεᾷ Ὅμηρος ὑστερίζει,

ὁ χατὰ Διονύσιον ἄνδρα τὸν χνχλογράφον

ἐπὶ τῶν δύο στραταιῶν λεγόμενος ὑπάρχειν,

θηέαϊχκῆς Ἑλλήνων τε τῆς διὰ τὴν Ἑλένην.

Διόδωρός τε σύντροχα λέγει Διοννσίῳ,

καὶ ἕτεροι µνρίοι δέ. .

Eadem repetit Tzetzes ad Hesiod. p. 15 Gaisf.
Cum his coherent qus afferuntur in Crameri An.
Gr. Parisin. vol, If, p. 227, 27 : Διόδωρος ἀποδεί-
xyuGt τοῦτον (sc. τὸν "Ojnpov ) πρὸ τῆς Ἡρακλειδῶν
χαθόδου τετελεὐτηχότα. Erat hzc Cratetis sententia
(vid. nostra Fragm. chronol. p. 196 cll. Nitzsch.
Hist. Hom. 1T, p. 91, Welcker. p. 203). Dionysius,
opinor, discipulus fuit Cratetis. Diodorus autem li-
bro ΠΠ, 67, de state Homeri cum Apollodoro facit;
cyclographum igitursecutus sit libro sexto, pro fon-
tium varietate pugnantia inter se referre haud veri-
tus. At ne credas Dionysium cyclographum eundem
esse cum Mytilenzo, quem libris III et IV Diodo-
rus ducem habuit (Sic Lobeck. Aglaoph. 990 sq.)
Nam lib. HI. 67, 3, Thamyrin et Orpheum et Her-
culem Lini discipulos fuisse, ideoque iisdem vixisse
temporibus, dicit. His contraria sunt quz ex scho--
lis Tzetze ad Alleg. Hom. (in codice Paris.
N. 2705) excerpsit Dübnerus meus, Welckerus (1.1.
P. 193) publici fecit juris. Etenim Tzetzes ad Dio-
dorum provocans scribit hec : Ληροῦσιν [ot] tIxov
ὅτι 6 Ὀδυσσέως Τηλέμαχος ὕστερον ἦν Ὅμηρος, ὡς
δηλον ἐχ τοῦ χρόνου Ἡροναπίδου τοῦ Ὁμήρου διδασχά-
λου, ὃς ἦν τρίτος ἀπὸ Κάδµου, Ὅμηρος δὲ τέταρτος.
Ὅ Θάμυρις δὲ πάλιν παλαιὸς ἦν lady povoc K άδµου, πάκ-
πος Ὀρφέως, Ὀρφεὺς δὲ Μενίππης ἦν vix τῆς Θαμύ-
ριδος θυγατρὸς, x&v ἀλληγορικῶς τῆς Καλλίοπης υἱὸς
λέγεται. Secundum liec igitur Orpheus non zequa-

FRAGMENTA. t1

lis, sed nepos est Thamyridis; Diodorus vero si
utrumque attulit, alteram sententiam procul du-
bio memoravit libro sexto. — Preterea ad hoc ve-
lim attendas , quod Diodorus postquam lib. III et
IV precipuas Grecorum fabulas exposuerat, libro
V autem insulas earumque Ἱστορίας τοπιχάς (nescio

an magnam parten sec. ἱστορίας τοπιχὰς Dion. Samii)
percurrerat, deinde libro sexto denuo ad mythicam

historiam redeat, nec pauca eorum, quz jam dixe-

rat, ungat iterum. Hac novum scriptoris arguunt -

consilium , novumque, cujus vestigia legerit, au-
ctorem , Dionysium scilicet cyclographum.
Procemio libri VI Diodorus suam de diis doctri-
nam explicat, quam confirmat ex Euhemeri historia
sacra, et prodigiosis Homeri , Hesiodi, Orphei fa-
bulis opponit. Sed hos ipsos poetas in sequentibus
duces se marrationis secuturum esse profitetur. Ita
cnim Excerpt. lib. VI, 2, 11 : Καὶ περὶ μὲν Εὐημέ-
pov... ἀοχεσθησόμεῦα τοῖς ῥηθεῖσι, τὰ δὲ παρὰ τοῖς " EJ-
λησι αυθολογούµενα περὶ θεῶν ἀχολούθως Ἡσιόδῳ xal
Ὁμήρῳ xat ᾿Ορφεῖ πειρασόµεθα συντόμως ἐπιδραμεῖν.
His absolutis, heroum Gr. historiam usque ad Tro-
jaa tempora pertexuit, id quod ex fragmentis
quisque intelligit. Igitur quum libris antecedenti-
bus (ITI et IV) celeberrimas Graecorum fabulas
prolixe quidem, sed sine ullo ordine exposuisset
(sicuti DionysiusMytil. peculiaribus scriptis singulas
fabulas tractaverat), jom continuam quandam hi-
storiam ex ordine , quem epica Grseecorum carmina
suppeditabant, duce Samio Dionysio, dedisse vi-
detur. Ex antecedentibus vero facile colligas cyctum
hunc epicum minime fuisse eum, quem proprie
dicimus Hornericum , sed ex dtversissimis elementis
conflatum et variis Euhemeristicz sapientiz flori-
bus distinctum. Sic ap. Diodorum VI, 3, ea que
feruntur de equis Achillis loquela praeditis , inde ex-
plicari vult, qued equi isti olim Titanes fuerint.
Alexandrinam ztatem produnt quz (VI, 3) de serto
Ariadnes ex gemmis Indicis composito leguntur.
Euhetmeri sectatorem agnoscis in historia de Pico
prastigüs mysticis abutente ad stuprandas mulie-
res, quz ideo ex diis gravidas se fieri putant. —
Ceterum quae de diis Diodorus praemisit, ea non ex
Cyclo sumpserit, scd ex ejusdem, nisi fallor, Diony-

sii Samii Περὶθεῶν opere, quod, Suida teste, triginta
tres libros complectebatur.

— —Mülb Q-«ili—— ——

ΠΕΡΙ ΘΕΩΝ.

11.

Suidas, Νύμφαι, σχώληκες ot dv τοῖς τῶν μελισσῶν
χυττάροις, ὅταν ἤδη πτεροποιεῖν ἄρξωνται; ol δ’ ἅπλοὣς
τοὺς πτερωτοὺς σχώληχας, Σάµιοι. Καὶ τὸ vk µέσον
τῶν γυναικείων αἶδοίων νύμφην καλοῦσι. Καὶ τῶν ῥό-
δων al χάλυχες αἵ μεμυχυῖαι, γύµφαι. Καὶ αἱ Μοῦσαι
δὲ ὑπὸ Λυδῦν νύµφαι. "Oct δὲ πάντων τῶν καρπῶν ol
ἐχφύσεις οὕτω, δηλον. Περὶ δὲ τῶν θεῶν Διονυσίῳ πᾶσα
ἱστορία συνῆκται Év τριάχοντα xal τρισὶ βιθλίοις. Το-
tus hic locus fluxerit ex Dionysii Περὶ θεῶν opere,
in quo non minus quam Apollodorus, in suis
Περὶ θεῶν libris ad etymologica auctor attende-
rit.

Preter hzc ad Dionysium Samium a nonnullis
referebantur Βασσαριχὰ, ab aliis Dionysio Afro tri-
buta. Eustath. ad Dionys. Perieg. p. 81 ed. Bern-
hardy : Τὰ δὲ Baacapux& διὰ τὴν τραχύτητα οὐκ ἄξια
τούτου (Διονυσίου Αἴδυος), εἰς τὸν Σάμιον ἀνηνέχθησαν
Διονύσιον. Cf. Bernhardy ad Dion. p. 1,92 et 515,
ubi fragmenta Bassaricorum ex Stephano Byz. col-
lecta habes (coll. Schirlitz. in Seebodes 4rchiv
183o, II, p. 42). Idem Bernhardy ad Suidam v.
Διον. Μουσωνίου Rhodium nostrum Solis sacerdoter
eundem esse suspicatur cum Heliopolita, quem di-
cit Artemidor. in Onirocrit. II, 66, p. 343 Reiff. :
Φασὶ γὰρ τὸ ζῷον (χελιδόνα), θάνατόν τε σηµαίνειν
ἁώρων σωμάτων, xal πένθος xal μεγάλην τινὰ λύπην'
ἀπὺ τοιούτων γὰρ χαχῶν xal τὴν ὄρνιν ταύτην λόγος
ἔχει γενέσθαι. Φησὶ γὰρ χαὶ Ἀλέξανδρος 5 Μύνδιος δεῖν
ταῖς ἱστορίαις πείθεσθαι, καὶ Διονύσιος 6 Ἡλιουπολί-
τής κ.τ.λ. (Cf. Tertullian. De anim. ο. 46.) Quare
apud Diogen. L. I, 38 (γεγόνασι xat ἄλλοι θαλαῖ
πέντε... πέµπτας, νεώτερος, ἄδοξος, οὗ µέμνηται Διο-
νύσιος ἐν Κριτικοῖς) legendum putat A. ἐν Ὄνειρο:
χριτιχοῖς. Reinesius voluit ἐν Κρητιχοις. Vulgatam
ad Dionysium Kalicarnassensem referendam esse
opinatus est Fabricius.

HIPPYS RHEGINUS.

Ex Asia insnlisque Ionicis jam trajiciendum est
in Italiam et Siciliam, ubi faustus multarum re-
rum concursus ad colenda studia historica Grecos
excitavit. Quid quod, si Suidam audiamus, vel ante
Hecateum Milesium Messenius historiographus flo-
ruit, PorvzreLus , pater Ibyci.

Ἴθυχος, ait, Φὠντίου, oi δὲ Πολυζήλου τοῦ Μεσ-
σηνίου ἱστοριογράφου (sic codd. optimi; τοῦ M. τοῦ
le. editt. ).

Verum sphalma grammatici Polyzelum Rho-
dium, serioris zvi historicum, cum Ibyci poeta
patre confundentis neminem latet. Bothius libra-
riorum culpam esse putans vulgatamnr lectionem
mutari voluit in Μεσσηνίου, οὗ τοῦ ἵστορ. Quae est
emendatio paullo frigidior.

Certius constat de TAeagene et Hippye Rheginis.
Quorum ille quanquam injuria historicorum nu-
mero accensetur, tamen quz de eo referuntur per-
pauca indicare h. 1. liceat.

Tatian. Or. adv. Gr. c. 48 (ex eo Euseb, P. E.

X, 11, p. 491) : Περὶ τῆς ποιήσεως τοῦ Ὁμήρου γέ-
νους τε αὐτοῦ xal χρόνου, χαθ᾽ ὃν ἤχμαζε, προηρή-
γευσαν οἱ πρεσθύτατοι Θεαγένης τε ὁ Ῥηγίνος, κατὰ
Καμθύσην γεγονώς (0l. 62, 2-64, 32) » Στησίμθροτός
τε 6. Θάσιος xal Αντίμαχος 6 Κολοφώνιος ; Ἡρόδοτός
τε ὃ Αλικαρνασσεὺς xoi Διονύσιος 6 ᾿Ολύνθιος: μετ)
ἐκείνους Ἔφορος ὃ Κυμαῖος κτλ. — Hinc Scaliger in
"OX. ἀναγρ. ad Olymp. 63 notavit : Θεαγένης 6 χρο-
νολόγος ἤχμασεν.

Schol. Aristoph. Av. 822 : Elci δὲ ἄλλοι δύο Θεα-
γένεις, εἲς μὲν 6 περὶ "'Oysjoou (8 elc Ὅμηρον schol.
Pac. 928) γράψας, ἕτερος δὲ 6 περὶ µαλαχίας σχω-
πτόµενος. In. schol. Pac. ]. 1. duo hi in unum con-
flantur. Inde pendet Suidas v. ᾿Εχάτειον, Θεαγένης,
*Y veta.

Schol. ad Dionys. Thrac. gramm. in Bekk. Anecd.
Gr. p. 729 : 'H δὲ περὶ Ἑλληνισμὸν (sc. γραμματική
ἐστιν), ἥτις xal νεωτέρα ἐστὶν, ἀρξαμένη μὲν ἀπὸ
Θεογένοόυς (sic saepius hoc nomen scribitur), τελε-
σθεῖσα δὲ παρὰ τῶν ΠἩεριπατητικῶν, παρ᾽ Ἐξιφάνους
(lege Πραξιφάνους) τε xal Ἀριστοτέλους.

Princeps est eorum, qui apologiam sive allego-
ricam fabularum Homer. interpretationem scripse-

runt. Schol. Ven. ad Il. 20,67, p. 533, 3o Bekk. :΄

Οὗτος μὲν οὖν τρόπος ἀπολογίας ἀρχαῖος v πάνυ xal
ἀπὸ Θεαγένους Ῥηγίνου, ὃς πρῶτος ἔγραψε περὶ Ὁμή-
ρου. Cf. sch. ad Il. I, 38r. Eundem, puto, in-
nuit Schol. Leid. ad Il. 19, 129 in Valckenarii
.Opusc. II, p. 127, ubi, postquam de Gigantum
bello exposuerat, addit : Ἡ ἱστορία παρὰ Ἡσιόδῳ καὶ

Θεογόν ᾠ(θεοπόμπῳ voluit Welcker Cycl. p. 29) (*).

Ceterum num recte Theagenes Cambvsis equalis
fuisse dicatur, in tanta testimoniorum penuria ne—
que negare licet neque affirmare. Quanquam fa-
cile accidisse Theageni credas, quod accidit Hel-
lanico, Pherecydi, Antiocho Syracusano, Xeno-
phani , qui omnes a nonnullis justo antiquiores esse
putabantur. Utut est, Stesimbrotum certe Periclis
coevum ztate superavit. Atque « ex testimoniis
(Nitzschius H. Hom. II p. 85 ait) efficitur, hunc
omnium quotquot fama nobilitavit Homeri inter-
pretum primum exstitisse, quem eundem primum
grammaticum dicas licet, quum vere omnis gram-
maticz, qua poetarum scriptorumque interpreta-
tione censetur, hoc fuerit principium, ut poetz
nobilissimi auctoritas, tum reprehensionibus af-
fligi coepta, enarrationis artificio vindicaretur,
h. e. allegoria tum physica tum ethica. Theagenis
liber sine dubio mature neglectus est pre subse-
quentium allegoricorum sapientia; nam cognitio

(* Theagenes, quem de forma grammaticá laudat
Etym. M. v. βεθαιῶ, non est. Rheginus, uti Vossio p. 502
videtur, sed probabiliter is, quem cum Herodiano, Try-
phone ,. aliis recenset Anonym. De artium et disc. invent.
in cod. Coislin. ( Fabric. B. Gr. IX , p. 601 ed. pr.); fortas-
sis Cnidius, Herodis Attici magister (Philostr. Vit. He-
rod. I1, 1, 14). — Porro errat Clintonus (F. H. tom 1f,
p. 369), qui Theagenem Rheg. significari putat a Tzetze ad
Lyc. 177, quo loco is ἱστορικώτερον se in fabularum inter-
pretatione esse dicit Alexandro Polyhistore, Apollodoro,
Ῥηγίνου τοῦ Πολνυμνήμονος, Artemone Pergameno et Cas-
sandro Salaminio (corrige : Hegesandro Salaminio, Cf.
fragm. Hegesandri Delphi ). V. Welcker. Cycl. p. 134. Ete-
nim Πολυμνήμων libri titulus est. Suidas : Ῥηγίνος, Υραµ-
ματιχὸς, ἔγραψε τὸν λεγόµενον Πολνυμνήμονα. Cf. Eudocia
p. 371 et Nicephorus H. Eccl. X, 36, tom. 1I, p. 89 Paris.
Quanquam recte fortassis statuas Ῥηγῖνος non esse nomen
hominis, sed patrie, sicuti v. c. Heraclides Tarentinus in
Geoponicis , ap. Galenum , alios , simpliciter dicitur Taren-
tinus. lste Πολυμνήμων a Socrate H, Eccl. 1I , 23 compo-
nitur cum Στεφάνῳ Dionysii Samii , et cum Πέπλῳ Aristo-
telis, qui libri ejusdem sunt indolis. RAegini de diis doctrinam
Euhemeristicam pluribus exponit Malala p. 54, 7, Rhegino
adjungens Diodorum. Apud Tzetzen Hist. 1, 470 in fabula
de Atrei ariete legis : Πρόδατα χρυσόχροον ποῦ φέρειν τὴν
ἐρέαν Ῥηγίνος τὸν Ἰσίγονον εἰσφέρει γεγραφότα. Igitur Jsigono
Rheginus junior. Etiam Mirabilia collegisse in multiformi
suo opere videtur : nam Tzetzes Hist. VII, 644 de Indicis
miraculis et mendaciis loquens recenset Ctesiam, lambu-
lum, Isigonum, Rheginum. Cf. etiam Phot. cod. 158. Primo
ante Christum seculo vel serius vixisse mihi videtur. —
Alius, nisi fallor, Rheginus, laudatur in Stobxi Floril. I,
p. 54,258, S. Maxiimo tom. II, p. 264, A. Melissa], 53. —
De Theagene Macedonicorum auctore dicemus infra. —
Alios hujus nominis auctores v. ap. Sueton. Aug. c. 94;
Alexandr. Aphrodis. 1, 89 in Gazae vers.; Galen: IV, p. 128.

HIPPYS RHEGINUS. 13

ejus omnis 1l. ll. constat. Quocirca, quum a po-
sterioribus non adhibitus videatur, nisi ut cultiori
disciplinz auctoritatem adderet, ne Tatianus qui-
dem ipsum vidit; neque sciri licet, ecquid curiosius
de Homeri vita quasiverit Theagenes. » Cf. Wolf.
Prolegb. p. 1615 Lobeck. Aglaoph. p. 155 sq.

Suidas : "[ruc, "Pyjsivoc, ἱστοριχὸς, γεγονὼς ἐπὶ
τῶν Περσικῶν , xal πρῶτος ἔγραψε τὰς Σιχελιχὰς πρά-
ξεις, Uc ὕστερον Mun ἐπετέμετο: Κτίσιν Ἰταλίας,
Σιχελιιῶν βιθλία «’, Χρονιχὰ ἐν βιθλίοις ε’, Αργολι-
x&v y'. Οὗτος πρῶτος ἔγραψε παρῳδίαν xal χωλίαμ-
6ov xai ἄλλα.

ππυς] libri Ὕπυς; quam reposui formam

habes fr. 1, 2, 6; praeterea. occurit Ἱππεύς fr. 4,-

Ἱππίας fr. 1, ἵππων fr. 5. coll. fr. 1. — De Hip-
pone Rhegino atheo, cum nostro historico non
confundendo , vide qux laudant Küster. et Bern-
hardy. ad h. ]. — 'ApyoAXixó v] Sic ex duobus li-
bris Bernhardy rectissime; ἀργολογιχῶν editt. ; ἀρ-
γαιολογικῶν Eudocia, quod tueri voluit Bast. Com-
ment. Paleogr. p. 754, qui e cod. Paris. enotave-
rat ἀρχολογιχῶν. — οὕτος πρῶτος χτλ.] Hzc ad
Hippyn nihil pertinere, sed praecedenti articulo
(Ἱππῶναξ) adjungenda esse jam Küsterus monuit.

De vita et ztate Hippyis preter Suidam nemo
quidquam tradit. Fragmentorum indicia scrutans
virum elicias, qui viderit lumina Grecis, Argos
et Athenas (fr. 3. 5), qui imbutus fuerit doctrinis
Pythagoricorum (fr. 6), denique cujus scripta Pha-
nias Eresius etiam literatissimo seculo lectu digna
babuerit (fr.'6). — Reliquie tantum non omnes
ex Chronicis petita sunt, quz expresse semel lau -
dantur in fragmento quarto, ubi oraculum citatur
Myscello datum conditori Crotonis. Hinc et ex
fragm. 5 intelligimus satis füse res Siculas et Ita-
licas in Chronicis traditas faisse, adeo ut dubitare
possis, an non Chronicorum libri quinque iidem
sint cum illis, quibus separatim Sicilie historiam
et Grzcarum in Italia urbium origines persecutus
esse dicitur, At dubitationem prescindere videntur
fragmenta r , 3, 3, qus sunt de antiquitate populi
Kgyptiorum deque fabulis Helladicis. Etiam phi-

losophorum, poetarum, musicorum tempora et

monumenta recensuisse Hippys videtur ( fr. 6). —
Myes , qui scripta auctoris nostri in compendium
redegit, alibi non inemoratur.

— -—60«m————

XPONIKA.
àv βιθλίοις s.
α.

Schol. Apoll. Rh. IV, 262 : Ἴππυς (Ἴππων
cod. Par.) τοὺς Αἰγυπτίους ἀρχαιοτάτους γεγονέναι
λέγει, xai πρώτους στοχάσασθαι τῆς τοῦ ἀέρος χρά-
σεως" καὶ γονιμώτατον εἶναι τὸ τοῦ Νείλου ὕδωρ.

De eadem re schol. laudat Chronica Xenagorz,
Cosm:e /Egyptiaca, alia. ᾿Αρχαιοτάτους /Eg. dicit διὰ
τὴν τοῦ ἀέρος εὐχρασίαν xal διὰ τὴν φύσιν τοῦ Ne(Aov-
τοῦτον γὰρ πολύγονον ὄντα xal τὰς τροφὰς αὐτοφνεῖς
παρεχόµενον ῥαδίως ἐχτρέφειν τὰ ζωογονήθέντα κτλ.
(verba sunt Diodori I, 10, 1); eosdemque ha-
rum rerum observatores primos exstitisse auctores
scientiarum. Ita narrasse Hippyn ex verbis schol.
cum aliorum narratione collatis intelligitur. Cf. in-
terpr. Herodot. ad II, 3; Heyne De fontibus Dio-
dori p. XXVIII ed. Bipont,

2.

Stephan. Byz. v. Apxé; : Ἴππυς δὲ 6 Ῥηγῖνος
λέγεται πρῶτος καλέσαι Ἡροσελήνους τοὺς Ἀρχάδας,
xai τὸ ἄστρον λέγεται ἐν τῷ οὐρανῷ τότε ἄρκτος χλη-
θῆναι, ἡ ἅμαξα λέγεται. — Utrumque inter se ex
Hippyis sententia cohaerere facilis conjectura est.
Callistüs s. Themistüs, Arcadis matris, fabulam
nemo nescit. οὐρανῷ] cod. Rhedig. ; sic emendave-
rat jam Casaubonus pro vg. ἀρανῶ (Ἀράτῳ voluit
Holsten. ).

3.

Schol, Eur. Med. 1ο de Medea : Περὶ δὲ τῆς
εἰς Κόρινθον µετοιχήσεως Ἱππεὺς ( corr. ππυς ) ἐκτί-
θεται xal Ελλόνιχος. Hinc procul dubio :

Schol. Eur. Med. 1ο : Μύδειαν ὑπὸ Ἀχάστου dx-
πεσοῦσαν σὺν Ἰάσονι Ἱππότης ὑπεδέξατο Κρέοντος τοῦ
Λυχαίθου. Ὅ Λύχαιθος δὲ, ἐπεὶ Βελλεροφόντης ῴγετο,
ἦρξεν ἔτη xt , ἔπειτα Κρέων λ’, εἶτα Ἱππότης. "End
δὲ Ἰάσων ἔγημε τὴν Ἱππότου θυγατέρα, τότε δὲ χτεί--
νασα τοὺς παῖδας αὑτῆς, ἀπαλλάσσεται πρὸς Αἰγέα.

CHRONICA.
LIBRIS QUINQUE

1.

Hippys /E£gyptios omnium antiquissimos fuisse ait , pri-
mosque in aeris temperaturam inquisivisse : atque Nili
aquam apprime esse fcecundam.

2.
Hippys Rheginus primus dicitur Arcades nominasse Pro-

Belenos, atque astrum quie nunc ἅμαξα appellatur, tum
ἄρχτον ( ursam ) esse dictam.

De Medea Corinthum commigrante exponunt Hippys et
Hellanicus.

Medeam ab Acasto pulsam cum 149019 Hippotes excepit
Creontis filius, nepos Lycethi.Lycsethus vero, postquam
Bellerophontes decesserat, regnavit annis 37; deinceps
Creon annis 35 ; post bunc Hippotes. Ubi vero Iason duxit
Hippote filiam, tum Medea, interfectis liberis suis, ad
JEgeum secontulit. —

14 IIPPYS RIFEGINI

Dere vide Müller. Min. p. 113 et qui ibi laudan-
tur. Sumpserithzc ex ἀναγραφαῖς Κορινθίων, Grzeciama
adiisse Hippyn arguunt etiam Argolica, ex qui-
bus quz referuntur (fr. 8), vix aliunde nisi ex
ore sacerdotum /Esculapii accepit. Idem in Chro-
nicis seriem Sacerdotum Junonis Αγρίνα enotare

haud omiserit. Atque ex Hippye, nisi fallor, pe- |

tita sunt, quz Hellanicus in Sacerdotibus Jun. (fr.
26) distincte tradit de temporibus migrationum
Sicularum.

Á.

Zenob. II, 42 :Δδρον δ᾽ ὅ τι 86 τις ἐπαί-
vet : Αὕτη χόκµα ici χρησμοῦ τοῦ δοθέντας Μυ-
αχέλλῳ τῷ "Puri, καθ) ὃν δὴ γρόνον Κρότωνα οὐκ
ἐθούλετο οἰχίζειν, [ἀλλὰ] Σύδαριν, ὥς φησιν Ἔππυς
(codd. Ἱππεύς) ἐν τῷ Περὶ χρόνων. Φησὶ δὲ οὕτως
ἔχειν τὸν χρησµόν;

Μύσκελλε βραχύνωτε, παρὲκ θεὸν ἄλλα µατεύων

κλαύματα θηρεύσεις * δῶρον ὅ ὅτι δῷ (9 διδῷ )) τις ἐπαίνει.
Ἐκ Ῥυπῶν oriundus Myscellus etiam Straboni
VIII, p. 387. In Excerpt. Vatican. Diodori (VIII,
17), ubi fusius res exponitur, corrupte M. Az ato;
ἐκ Κρήτης. --Κλαύματα posui ex Diodoro |. ]. ubi
χλαύματα (χλάσματα Strabo) μαστεύεις, δῶρον ὃ
διδῷ θεὸς αἴνει. Zenobii. codd. ἄλλα, quod Leutsch.
mutavit in οὐδ' ἅλα, conferri jubens schol. ad Hom.
Od. p. 455. — Tempus rei Ol. 17, 3 sive 710 a.
C. sec. Timzum ap. Dionys. Hal. II, p. 361; Ol.
18, 1 sec, Euseb. Chron. V. Fischer. Tabb. chron.

(5.)

Antigonus Hist. Mir. c. rai (133) ed. We-
sterm. : "Izzuc (codd. "Irzwv) δὲ 6 Ῥηγῖνος [περὶ
τῶν λεγομένων τόπων φθείρειν τὰ ἐμπίπτοντα] τοιοῦτόν
τι γράφει" Φησὶν ἐν Ἀθήναις ἐπὶ βασιλέως ᾿Επαινέτου
(Ὀλυμπιάδος ἕκτης χαὶ τριαχοστῆς, ἐν ᾗ ᾿Ἀρυτάμας
Λάχων vixi στάδιον) τῆς Σιχελίας év ἨΠαλίχοις olxo-
δοµ.ηθῆναι τόπον, εἰς ὃν ὅστις ἂν εἰσέλθη, εἰ μὲν xaxa-
κλιθείη, ἀποθνήσκειν , εἰ δὲ περιπατοίη, οὐδὲν πά--
σχειν. |

Hac Westermanno (Paradoxogr. p. XX) et
Prellero (De Hellanico p. 38) a nostro aliena vi-

| dentur tum propter nomen ππων, tum propter

mentionem Olympiadis. Sed de Hippone aliquo
mirabilium vel histori;m scriptore non constat.

| Olympiadis notitia ab alio addi potuit, fortasse a

Mye excerptore. Ne dicam de Chbaronis historiis

Xenophontisque Hellenicis, excitasse smfficiat

Diodorum (II, 3o), qui Dejocem secundum Hero-
dotum Ol. 17, 2 regnum adeptum esse docet. Ne

; archontis commemorationem lippyi abjudicem,

moveor voce βασιλέως, quz antiquum auctorem

| et exterum hominem prodit. Quodsi recte statui ,

colligas inde, Athenis Hippyn per tempus aliquod
versatum esse. Ceterum cum Corsinio ex Eusebii
Chronicis emendandum est Όλυμπ. ἕκτης καὶ τετ-
ταραχοστῆς, ἐν ᾗ Χρυσόμαχος. De Εμαπεῖο archonte
prater Nostrum nemo. Verba : Περὶ τῶν λεγομένων
xt). ex margine in textum irrepsisse puto. — /Edi-
ficium ad Palicorum fontes exstructum Aristo-
teles Mir. Ausc. c. 58 dicit δεχάχλινον, decem toros
longum. In universum de Palicorum historia adi
G. Hermannum in dissertatione De /Esehyli JEt-
nzis (1837), coll. Prellero ad Polemon. fr. p.

127 Sqq.
6.

Plutarch. De Orac. def. c. 33 p. 422 E. : Ἴππυς
δὲ 6 "Payivoc (οὗ µέμνηται Φανίας 6 Ἐρέσιος) ἵστορεῖ
δόζαν εἶναι ταύτην Πέτρωνος xal λόγον, ὣς ἐχατὸν xal
ὀγδοήκοντα xai τρεῖς χόσµους ὄντας, ἁπτομένους ὃ) dÀ-
λήλων χατὰ στοιχεῖον ' ὅ τι δὴ τοῦτ ἐστὶ, χατὰ στοι-
γεῖον ἅπτεσθαι, μὴ προσδιασαφῶν, μηδ ἄλλην τινὰ
πιθανότητα προσάπτων.

Brevis hujusmodi notitia cadit in libros Chroni-
corum , in quibus literariam historiam, eam ma-
xime, quz ad Italos poetas et philosophos spectat,
non neglectam fuisse probabile est. Plura.de mun-
dis illis triquetra figura positis, ita ut in quovis
latere essent sexaginta, in quovis angulo unus,
lege apud ipsum Plutarchum l1. Ἱ.

— —— Q0 «m —

4.

Dono, quod datur , esto contentus : Particula oraculi
Myscello dati Rhypis oriundo, quo tempore non Crotonem
voluit condere sed Sybarin , ut Hippys tradit in Chronicis.
Is oraculum ita habere dici :

Myscelle gibbose, conira dei voluntatem alia petens",
ejalatus queris ; donuss quod datur, retum babe.
5.

Hippys Rheginus tale quid tradit: Athenis ait sub Epa-
neto archonte ( Olymp. 46, quo Chrysoinachus stad'o vi-
cit) Palicerum fanum in Sicilia sedificatuim essc, in quod

ingressum , si decubuerit, mort , si ambulaverit , pati ni-
hil.
6.

sed Hippys Rheginus, cujus meminit Phanias Ercsius,
hanc ait opinionem ac sententiam esse Petronis, Mundos
esse centum octoginta tres, qui sese invicem elemento at-
Lingant : quid autem sit contactus ratione elementi , non
explicat, neque quicquam aliod adjicit, quod rem proba-
bilem faciat. .

— 900 «m —— —-

FRAGMENTA. 15

[ ZIKEAIKA.]
7.

Athenzi Epit, p. 31, B : Ἴππυς ( libri Ἱππίας ) δὲ
ὁ Ῥηγίνος τὴν εἰλεὸν καλουµένην ἆμπελον βιθλίαν
φησὶ χαλεῖσθαι 4v Πόλλιν τὸν Ἀργεῖον, ὃς ἐθασίλευσε
Συραχοσίων, πρῶτον εἲς Συραχούσας χοµίσαι d Ίτα-
Mac. Eta ἂν οὖν 6 παρὰ Σικελιώταις γλυκὺς καλού.
µενος Πόλλιος 6 Βέθλινος οἶνος. ι
ρησμός [pro his lib. C. : i» τῷ χρησμῷ, φησὶν,
6 θεὸς ηὐτομάτισε]:
Πιν’ olvew τρυγίαν, ἐπεὶ οὖκ Ἀνθηδόνα ναΐεις,
οὐδ' ἱερᾶιν Ὑπέραν , ὅθι Y" ἄτρυγον οἶνον ἔπινες.

Excerpt orem plura omisisse patet. "ἅππυς ] libri
Ἱππίας, si« Hippis et Hippias in libris Plinii H. N.
XXXV , 40, 35; cf. Polemon. fr. 63. Argivus ille
rex Syracusarum excerptori deberi videatur, quo-
niam ita Pollpnx On. VI, 17 : Kaí που xal γλυχὺς
καὶ Πολλαῖος ( οἶνος) * ἔστι δὲ ἐχ Συραχουσῶν, Πόλλις
ὃ αὐτὸν b Ἀργεῖος πρῶτος ἐσχεύασεν, ἀφ᾿ οὗ xal τοῦ-
voua* 3| ἀπὸ τοῦ Συβαχουσίων βασιλέως Πόλλιος, ὡς
Ἀριστοτέλης λέγει. Cf. FElian. V. H. ΧΙΙ, 31 : Ἐχλήθη
δὲ (5 Πόλλιος οἶνος ) ἀπό τινος ἐγχωρίου βασιλέως, Sed
bene se habere verba Athenzi, oraculum indicio
est, quod Calaurie mentionem faciens , cum ante-
cedentibus cobhzrere aliquo modo debet. Nec ali-
ter Aristoteles statuerit, qui de eodem oraculo et de
vino Anthedonio in Trozeniorum Republ. (ap.
Athenzum 1. 1. et Plutarch. Qu. Gr. e. 19) locutus
est. —Secundum auctorem Etym. M. vitis ex 7Àra-
cia in Siciliam tramsplantata est ὑκὸ Πόλλιδος τοῦ
Σιχυωνίου τυράννου, quod Müller. ( Dor. II, 109)
mutari jubet in τοῦ Συρακουσίου t. Aliunde de Pol-
lide hoc non constat ; antequam in Siciliam trajice-
ret, in Calauria sive Anthedone habitasse videtur,

fortasse unus ex gente Temenidarum , ad quam
Bacchiadz pertinebant. Pollin [rgivum, qui una
cum legatis Corinthiorum et Lacedemoniorum ad
Persarum regem profectus sit, memorat Thucydi-
des II, 67. Alium P. Spartiatam, Dionysii tyranni
amicum, affert Plutarch. Dion. c. 5, — Fragmen-
tum num recte tribuerim Σικελιχοῖς nescio; legi
potuit tum in Χρονικοῖς, tum in Ἀργολικοις,
9

— uu» 999 «m——

[APTOATKA.]
8.

JElian. N. A. IX, 33 : Qui lumbrico laborant,
malo laborant ope mortali quod curari nequeat.
Τεχμηριῶσαιτοῦτοχαὶ Ἴπλυς (ἶππευς, ἕππουςτας. |.)
ἵκανός. Ὁ δὲ λέγει ὁ συγγραφεὺς ὁ Ῥηγῖνος, τοιόνδε
ἐστίν' γυνὴ εἶχεν ἔλμινθα, xal Ἰάσασθαι αὐτὴν ἀπεῖ-
πον oi τῶν ἰατρῶν δεινοί’ οὐχοῦν sis Ἐπίδαυρον ἦλθεν,
xal ἐδεῖτο τῶν θεῶν ἑξάντης γενέσθαι τοῦ συνοίχου
πάθους. Οὐ παρῆν ὁ θεός: oí μέντοι ζάκοροι καταχλί-
νουσι τὴν ἄνθρωπον ἔνθα ἰᾶσθαι 6 θεὸς εἰώθεὶ τοὺς
Ogop.évouc* xal ἡ μὲν ἄνθρωπος ἡσυχάζει προσταχθεῖσα,
[καὶ] of γε μὴν ὑποδρῶντες τῷ θεῷ τὰ ἐς τὴν ἵασιν
αὐτῃ ἐποίουν" xal τὴν κεφαλὴν μὲν ἀπὸ τῆς δέρης
ἀφαιροῦσι, καθέησι δὲ τὴν χεῖρα ὃ ἕτερος, xal ἐξαιρεῖ
τὴν ἔλμινθα, θηρίου µέγα τι χρῆμα:. συναρµόσαι δὲ
xai ἀποδοῦναι τὴν χεφαλὴν ἐς τὸν ἀρχαίαν ἁρμονίαν
οὐχ. ἐδύνατο οὐχέτι. Ὁ τοίνυν θεὸς ἀφικνεῖται,, xal τοῖς
μὲν ἐχαλέπηνεν , ὅτι ἄρα ἐπέθεντο ἔργῳ δυνατωτέρῳ τῆς
ἑαυτῶν σοφίας’ αὐτὸς δὲ ἀμάχῳ τινὶ καὶ θείᾳ δυνάµει
ἀπέδωχε τῷ σκήνει τὴν χεφαλὴν, xai τὴν ξένην ἀνέ-
στησεν.

Ex Argolicis hzc petita esse res narrata satis

arguit,

SICULA.

7.

Hippys Rheginus vitem, quatn εἰλεὸν, lorfuosam, vocant,
eandem Bibliam nominari tradit, atquea Polli Argivo,
qui Syracusis regnavit, primum ex Italia Syracusas appor-
tatam esse. Fuerit igitur dulce illud vinum , quod Pollium
Siculi appellant , idem atque Biblinum.

ARGOLICA.
8.
Ad hoc persuadendum etiam Hippys scriptor idoneus fuerit.
Etenim narrat nheginus historicus hocce : Mulier, inquit,

ex lutbbrico labórabat adeo ut de curatione ejus despera -
rent medici peritissimi. igitar Epidaurum profecta, diis ,
ab boe malo ut liberaretur, supplicabat. At deus ipse
( Esculapius) tum non aderat : sacerdotes tamen eum eo
in loco, ubi deus mederi supplicibus solebat, quiescere
primum jusserunt ; et dum mulier quiesceret , illi quidem
subminístrantes deo ea, quze sanationem allatura videban-
tur, fecerunt. Et capite resecto, unus manum immittens
jumbricum, feram sane ingentem, exemit. At caput fn
locum suum et pristinam compagem reponere non potuit.
Interim deus revertitur, fllisque increpatis, quod rem supra
artem suam aggressi fuissent, ipse vi divina et ineffabili
caput auo corpori restituit, οἱ mulierem sanavit.

EUGEON SAMIUS.

Dionysius Hal. de Thuc. judic. c. 5 : Ἀρχαῖοι μὲν
οὖν συγγραφεῖς πολλοὶ xal χατὰ πολλοὺς τόπους ἐγέ-
νοντο πρὸ τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου * dv οἷς ἐστὶν
Εὐγέων τε 6 Σάμιος xal Αηΐοχος 6 p ne
χαὶ Εὔδημος 6 Πάριος xal Δημοχλῆς 6 Φυγελεὺς xal
Ἑκαταῖος 6 Μιλήσιος ὅ τε ᾽Αργεῖος Ἀκουσίλαος xat ὅ
λαμψαχηνὸς Χάρων xal ὁ Χαλκηδόνιος Ἀμελησαγόρας.

Eugeon Samius fortasse antiquissimus fuit (")
eorum qui Ὥρους Samiorum condere instituerunt.
Idem argumentum quum deinceps alii complures
tractandum sibi sumserint, vides qui factum sit ,
ut Eugeonis memoria nunc crassa prematur cali-
gine. Nominis alteram formam exhibet Suidas, qui :
Εὐγαίων, ὄνομα χύριον, et inter barytona Theogno-
stus in Crameri Anecd. Gr. γο]. 1, p. 29, 3. Ea-
dem leviter corrupta est m Photio v. Nz&.

. «
( QPO] ZAMIQN. ]
I.

Phot. Lex. v. Νηΐς: Kal iv Zdjup δὲ θήρία γενέσθαι
(sc. φασὶν), ὧν φθεγγοµένων ῥήγνυσθαι τὴν γῆν’ ἔχα-
λοῦντο δὲ νηία ( scr. νηΐδες ), ωςεῦται ων (ὡς ἐνταίων
Suidas.; scr. ὡς Εὐγαίων ).

Rem preter Eugeonem narrant Heraclides Pon-
ticus in Samiorum Rep. init., et Euphorion in Ὕπο-
µνήµασιν ἱστοριχοῖς ap. /Elian. H. A. XVII, 28, ubi
νηίδες in νηάδας abierunt. Uterque ex Nostro hau-
serit, neque est cur audiamus Küsterum et Meine-
kium (ad Euphor. p. 77), qui Euphorionis nomen
ap. Photium et Suidam reponi jusserunt. /Elianum
negligenter exscripsit Apostolius XI, 13. — Fa-
bula ansam dederunt ossa bestiarum antediluvia-
narum, ipnnuente Euphorione l. l., qui ὁστᾶ ἔτι xal
νῦν αὐτῶν δείχνυσθαι μεγάλα affirmat. Cf. Panofka,
Res Samior. p. 10.

Ex Eugeone fortassefluxerunt quz leguntur apud
Herodian. II. (ov. λέξ. p. 2, 9 : 'AXJA& xal ἡ νέα v3,

(*) Simonidi Amorgino , iambographo , tribuitur Σαμίων
ἀρχαιολογία (Suidas v. Σιµµίας 'Ῥόδιος ubi v. interpretes ) ;
quihus verbis indicatur carmen elegiacum res Samiorum
describens , cui a Grammaticis archzeologize nomen a re in-
ditum est, uti recte censent Panofka res Sam. p. 24 not. ;
Welcker. Simonid. Amorg. Reliqq. p. 7; Osann. in Rhein.

Mus. 1843 p. 500, ubi conferri jubet Hal. Litt. Zeit. 1823
p. 788., Zeitschft f. Allerthumswiss. 1836 p. 366.

εἰρημένον ἐν Σαμίων ὥροις ( vgo ὅροις). « ΤΗ δὲ v;
τῶν Πυθοχειτνίων .(?) τις τὸν φυρτὸν ἐλάμδανε. » Et
p. 39, 3a : Ὕλη ἐν Σαμίων ὥροις (vg. pow): « Καὶ οὐ-
δένα κατέδησεν τῶν τῆς ὕλης μετασχεῖν. » Priore loco
scripseris τοῦ Πυθογειτνιῶνος, quum res mensis
nomeu Εαρίίατε videatur. Aliunde de Pythogit-
nione non constat; certe non meminit ejus C. Fr.
Hermann. in Griech. Monatslunde. Componendus
fuerit cum Átticorum Metagitnione, quem Apol-
lini sacrum fuisse indicat Suidas v. s. : ἐν δὲ τούτῳ
Ἀπόλλωνι Μεταγειτνίῳ θύουσι. Idem in Samijo mense
ipsum nomen arguere videtur. Sacra ista Apollinea
si ipso mensis initio instituebantur, hzc fortasse
verbis τῶν Πυθογειτνίων intelligenda sunt, nec quid-
quam mutandum.
2.

Homeri et Hesiodi Certam. p. 34 in Βιογραφ.
Westermanni : Ἑλλάνιιος μὲν γὰρ xai Κλεάνθης τὸν
πατέρα αὐτοῦ Μαίονα λέγουσιν, Εὐγαίων δὲ Μέλητα,
Καλλικλῆς δὲ Δμασαγόραν, Δημόχριτος δὲ Τροιζήνιος
Δαήμονα ἔμπορον.

Εὐγαίων] Meinekius. Anal. Alex. p. 61. ἙἘν-
µαίων vulgo.

3.

Suidas : Αἴσωπος. Σάµιος ἡ Σαρδιανός" Εὐγείτων
δὲ Μεαημθριανὸν εἶπεν * ἄλλοι, Κοτυαέα Φρύγα.
Εὐγείτων ] Εὐγείων correx. Cuper. Obs. IV,
ὸ

P.

56. — Μεσημθριανὸν] µεσημθριαν cod. A. Μεσημ-
θριανὸς V. E.'D. etedd. anteKüsterum. Unus cod.
Paris, Μαρμαριανόν, pro quo Heinsterhusius reponi
voluit Ἀρμοριανόν, collato Planude init. Vit. /Esopi :
Τὸ μὲν γένος ἐξ Ἀμορίου τῆς Φρυγίας χατηγε τῆς µε-
γάλης ἐπίχλησιν, — Thracem gente /Esopum prze-
ter Eugeonem facit schol. Aristoph. Av. 471 et
Heraclides in Samiorum Pol. : "Hv δὲ θρὰξ τὸ γένος,
ἠλευθερώθη δὲ ὑπὸ "Ίδμονος τοῦ χωφοῦ. Cf. Suidas
I. 1. : Οἰκέτην δὲ γενέσθαι ( Αἴσωπόν φασι)} Ξάνθου τοῦ
Λυδοῦ: ἄλλοι, ἀνδρός τινος Σαμίου Ἰαάδμονος, οὔτι-
voc καὶ f, Ῥοδῶπις δούλη ἦν" ἣν ἑταίραν γενοµένην
Θρᾷσσαν τὸ γένος, Χάραξος 6 ἀδελφὸς Σαπφοῦς ἔλαθε
γυναῖχα. ---«Ο Grauerti ( Bernhardy ait) De
JEsopo p. 67 fuit opinio, Μεσημθριανὸν eum esse
qui eterra versus meridiem sita originem duxerit,
eam dudum, puto , auctor ipse rejecit. »

[ANNALES SAMIORUM.]
1.

In Samo feras fuisse tradunt, tante. vocis, ut clamando
rumperent terram. Appellabantur Neides, ut Eugeon narrat.

2.

Eugeon patrem Homeri dicit Meletem.
8.

JEsopum Eugeon Mesembrianum dicit.

DEIOCHUS ET BION PROCONNESII.

»

Deiochus, qui Dionysio l. ]. (v. p. 16) Pro-
vonnesius (*) dicitur, Stephano Byzantio (fr. 8 ) est
Cyzicenus, quod eatenus rectum esse videtur, qua-
tenus bonam vitz? partem Cyzici Deiochum transe-
gisse probabile est. Proconnesus postea in Cyziceno-
rum potestate erat. — Nomen modo scribitur Δηίλο-
γος, modo Δηίοχος. Huic favet preter Dionysium
scholion Apoll. Rh. I, 139, uhi omnes libri conspi-
rant; inreliquislocis codex Parisinus septies("") habet
Διίοχος, quod eodem redit, bis Υεγο Διΐλοχος ("*);
scholia vulgata ubique tuentur formam Δπηίλοχος;
atque sic etiam Stephanus l. l. Igitur quum scri-
ptorum auctoritate res dirimi vix possit, in fra-
gmentis ubique servavi scripturam, quam praebent
scholia vulgata. Quanquam formam Δπηίοχος cum
Clintone (F. H. p. 381) et Dindorfio (St. Thes.
v. Εὐγαίων ) et Westermanno ( ad Voss. H. p. 11)

veriorem esse censeo (****). Idem nomen occurrit |

in Homeri Il. O, 341 ; idem apud Q. Smyrnzum
Posth. 1, 529 pro corrupto Δήιχος novissimus edi-
tor restituit. — Scripsit Deiochus opus Περὶ Κυζί-
κου, quorum liber primus laudatur fragm. 8.

Fragmenta preter unum omnia pertinent ad
eam Cyzicenz historie partem, quae cum ΛΙΡΟ-
nautarum expeditione conjuncta est. — Apollo-
nius Rhodius cum Deiocho consentit fr. 4, 6,7 ;
dissentit 1 , 3, 5, coll. 4.

(*) Προικοννήσιος in Dionysio l. Ἱ. ed. Krüger. Numi
constanter Προχόννησο.. Vide Marquardt. Cyzicus p. 18;
Beckh. C. Inscr.. 1, p. 18.

(**) L, 966. 976. 989. 1061. 1065. 1066. II, 98.

(***) 1, 987. 1037.

(****) Schneidewin. in Zeitsch/t f. Alterthumsw. 1843,
p. 918 (uti. disco ex Creuzero Hist. Kunst p. 51) apud
Dionysium Δγίλοχον legendum, atque hunc Proconnesium
logographum distinguendum esse ab juniore Deiocho Cyzi-
crno opinatur. Quod vix cuiquam persuaserit.

ΠΕΡΙ KYZIKOY.
EX LIBRO PRIMO.

, I.
Schol. Apoll. Rh. I, 139 : Ἄλλοι φασὶ xai Θέ-
στορα δυμπλεῦσαι τοῖς Ἀργοναύταις' Δηίογος δὲ xat
Ἀμφιάραον.
2.

Idem I, 961 : Argonautas Cyzicum appellentes
Cyzicus rex et Doliones φιλότητι ἀντήσαντες... εὖ-
ξείνως ἀρέσαντο, Ita Apollonius. ] Απίλοχος τοὺς μὲν
Δολίονας οὐκ ὀνομάζει, τὸν δὲ Κύζικον φηαὶ πυθόµενον
τὴν τῶν ἀριστέων γενεὰν ξενίσαι. — Dolionum non
meminit Deiochus, utpote populi Cyzicenis sub-
jecti. V. Marquardt. Cyzicus u. sein Gebiet ( Ber-
lin 1836 ) p. 42.

Idem I, 966 : "Ev0' ot γ Ἐκθασίῳ βωμὸν θέσαν
Ἀπόλλωνι, Εἰσάμενοι παρὰ θῖνα | Ἀπὸ τῆς ἐκθάσεως
τῆς νεὼς ἐπὶ τὴν Δολιονίαν. Δπίλοχος δὲ τὸ ἱερὸν οὐκ
Ἐκχθασίου Απόλλωνος φησὶν εἶναι, ἀλλ Ἰασονίου
Ἀπόλλωνος. Σωκράτης δὲ ἐν ταῖς Ἐπιχλήσεσι Κυζι-
κηνοῦ Ἀπόλλωνος φησὶ χαλεῖσθαι.

Cf. Marquardt. Ἱ. l. p. 12ο.

ᾖ.

Idem I, 976 : Κλείτη, θυγάτηρ Μέροπος, IHsp-
xtociou τὸ γένος, µάντεως, ἣν Κύζικος ἔγημεν, ὡς ἵστο-
pex Δηίλοχος xat Ἔφορος,

Cf. Valer. Fl. III, 10; Conon 41; Parthenius
Erot. 26. Aliam traditionem sequitur Euphorio,
sec. quam Cyzicus moritur µελλόγαμος, nec Clitze
sponsus est , sed Larissze Piasi filiz. Vide Parthen.
l. l. et schol. Apoll. I, 1065 emendatum a Mei-
nekio ad Euphor. p. 6ο ( coll. p. 180 ). Cf. Mar-
quardt. p. 41.

5.

Idem I, 985 : Χυτὸς λιμὴν ἐν Κυζίκῳ οὕτω χα-
λούμενος. ᾿Επεχείρησαν γὰρ οἱ Πελασγοὶ χῶσαι αὐτὸν,

DE CYZ1CO.
E LIBRO PRIMO.

1.
Alij Thestorem , Deiochus etiam Amphiaraum cum Argo-
nautis navigasse aiunt.
2.
Deiochus Doliones non nominat , Cyzicum vero ait, de
genere principum edoctum , hospitio Argonautas excepisse.
FRAGMENTA HIST. OR. VOL, ii.

3.

Deiochus fanum (quod in. Dolioniam appellentes Argo:
nautz dedicarunt) non Apollinis Echasii, sed Apollinis Jasonii
fuisse tradit.

á.
Clite, Meropis filia , Percosii genere, vatis; eam uxorem
duxit Cyzicus , uti tradunt Deioclus et Epliorus.
5.
Χντὸς λιµήν, aggestus por(us,ad Cyzicnni. Hunc Pelasgi
' 2

15 DEIOCHUS PROCONNESIUS.

ὥς φησι Az (Aog oc, χατὰ ἔχθος τὸ πρὸς τοὺς Θεσσα- | rant, nescii rursus appulerunt. Doliones hostes

λοὺς, ὑφ᾽ ὧν ἐξεθέθληντο. Οὗτος δὲ (sc. Απολλώνιος)
ὑπὸ τῶν Γηγενῶν φησι χεγῶσθαι αὐτὸν, ποιητικῷς.

Id. 989 : Γηγενέες' Δηΐλοχος Θετταλοὺς εἶναι
φησὶν ἐγγειρογάστορας. Τοὺς δὲ γηγενεῖς (sc. Ἄπολ-
λώνιος) φησὶ τοῖς Ἀργοναύταις ἐπιθουλεῦσαι, δοχοῦντας
ληστὰς εἶναι,

Cf. v. 996 : Μυθικῷς φησὶν (ὁ Ἀπολλώνιος ) ὑπὸ
"Hoac ἐφ' Ηρακλεῖ τετράφθαι τοὺς Γηγενεῖς. “Ὁ δὲ
μῦθος ἀπὸ τοῦ Νεμεαίου λέοντος αὐτοὺς γεννᾶ. Πολύ-
γνωστος δὲ ἐν τοῖς Περὶ Κυζικοῦ ληστὰς αὐτοὺς λέγει.

Codex Parisin. ηγενέες : Τούτους Διίοχος μὲν
Θεσααλοὺς εἶναί φησι ἐγγαστρόχειρας (sic) , ἐπιθου--
λεῦσαι δὲ τοῖς Ἀργοναύταις διὰ τὸ νοµίσαι ληστὰς εἶναι,
Πολύγνωτος δὲ ἐν τοῖς Περὶ Κυζίχου ληστὰς φησὶν
αὐτοὺς εἶναι. Ὅ δὲ μῦθος áxà τοῦ Νεμεαίου λέοντος
αὐτοὺς γεννᾶ, xoi ὑπὸ ρας ἐφ᾽ Ἡραχλεῖ τετράφθαι
φησίν.

Χυτὸς λιµήν ] Hoc ei nomen dederunt opera
Pelasgica prope portum olim exstructa et in penin-
sula, quz ostio portus pretenditur. Rudera etiam-
num supersunt. Vide Sestini Lettere odeporiche
( Livorno 1785 ), tom. I, p. 19; Marquardt. p.
14 et 44. Pelasgos intellige Thessalicos, qui ab
ZEolidis patria pulsi in Cyzicenam regionem migra-
verant, ibique urbem Cyzicum condiderant. Cf.
Müller. Min. p. 243. 354, 5. 287. Horum pars,
( Θεσσαλοὶ ἐγχειρογάστορες ) veteris injuriz a Thes-
salis, /Eoli prosapia , sibi illate memores, et ra-
pinas eorum metuentes , portum obstruere moliti
sunt, Ceterum confer fabulam simillimam ap. Ste-
phan. Byz v. Βέσθιχος ex Agathocle (Περὶ Κυξίχου
fr. 3 }). ---Ἐγχειρογάστορες ] oi ἀπὸ τῶν χειρῶν γα-
στριζόµενοι xal τῇ Υαστρὶ πορίζοντες. Λέγονται δὲ καὶ
Υαστρόχειρες, Hesych. Plura v. in Steph. Thes. v.
᾿Εγχειριγάστωρ.

De Polygnoto sive Polygnosto, qui item Περὶ
Κυζίχου scripsisse dicitur, aliunde non constat. —
Νεμεαίου λέοντος ] conf. Herodori fr. το. 45.

6.

Argonautz Cyzico avecti mox orta tempestate
noctu ad oram Dolionum, quam modo relique-

adesse rati ex gente Macronum latrociniis dedita,
manum cum iis conserunt. Cadunt multi, inter eos
rex Cyzicus. Ita Apollonius. Ad hzc schol. vet. I,
1035 :

Περὶ τῆς μάχης xot Δηίλοχος ἱστορεῖ. Περὶ δὲ τῆς
τοῦ Κυζίκου ἀναιρέσεως καὶ τῆς ὅλης µάχης οὗ συµ.-
φωνεῖται. "Exoopoc (fr. 104) μὲν γὰρ τοὺς Δολίονας,
Πελασγοὺς ὄντας, xoi ἐχθρωδῶς διαχειµένους πρὸς
τοὺς τὴν Θεσσαλίαν καὶ Μαγνησίαν κατοικοῦντας, διὰ
τὸ ἀπελασθῆναι ὑπ αὐτῶν, ἐπιθέσθαι αὐτοῖς νύκτωρ,
γράφει ἐν τῇ ζνάτη. ᾿Ἠκολούθηχε δὲ Απολλώνιος Αηι--
λόχῳ.

Quz hunc in modum corrupit schol. cod. Pa-
risin. : Περὶτῆς ἀναιρέσεως τῶν Ἀολιόνων διαφωνεῖται.
Διίλοχος μὲν γάρ φησι τοὺς Δολίονας, Πελασγοὺς ὄν-
τας xai μισοῦντας τοὺς τὴν Θεσσαλίαν καὶ Μαγνησίαν
οἰχοῦντας, διὰ τὸ ἀπελασθῆναι ὑπ᾿ αὐτῶν ἐκ τῆς θεσ-
σαλίας, ἐπιθέσθαι νύκτωρ τοῖς Ἀργοναύταις.

Doliones , hujus tractus populus antiquissimus,
a Pelasgis e Thessalia advenis subacti iisque tribu-
tarii erant. Quare Deiochus ( fr. 2 ) rationem eorum
non habuit. Apollonius igitur si Pelasgos Cyzicenos
Doliones dicit, agit poetam. Ac verisimile est ex
Apollonio nomen transisse in scholion, non ex
Ephoro, quem itaque hoc certe loco acrisiz cri-
mine liberaverim. Ceterum cf. Müller. Min. Excurs.
I. Marquardt. p. 42. Cum Ephoro cf. Callisthe-
nes fr. 43.

".

Idem I, 1061 : Too δὲ Λειμωνίου πεδίου (in
quo Cyzici sepulcrum ) µέμνηται Δηιόλοχος, περί τε
τοῦ τάφου Κυζίχου 6 αὐτός. Cf. Marquardt. p. 135.

8.

Idem I, 1063 : Περὶ δὲ Κλείτης φησὶ Δηιόλοχος
ὑπὸ λύπης τελευτῆσαι.

Idem I, 1065: Εὐάνθης (Νεάνθης )) δὲ καὶ At-
λοχος ἱρτοροῦσιν ὅτι ἀπήγξατο ἡ Κλείτη, καὶ ὅτι ἡ ἐκ
τῶν δακρύων ταύτης κρήνη ἐν Κυζίκῳ ἐγένετο κληθεῖσα
ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτῆς Κλείτη.

struere aggressi sunt, ut Deiochus refert, propter odium in
Thessalos, qui Thessalia eos ejecerant.

Deiochus (Pelasgos illos, quos Apollonius poetice γηγενεῖς
appellat) Thessalos ἐγχειρογάστορας, i. e. qui manibus
propriis victum sibi parani , dicit.

6.

De pugna illa Deiochus quoque narrat. Verum de Cyzici
interfectione et de toto isto praelio non convenit inter scri-
plores. Etenim Ephorus Doliones Pelasgos,, qui hostili erant
in Thessalie et Magnesiz incolas animo, propterea quod
pulsi ab iis olm fuerant , noctu eos ex insidiis aggressos esse

tradit libro nono. Contra Apollonius Deiochi narrationem
secutus est.
7.
Campi pratensis meminit Deiochus. Idem de sepulcro
Cyzici exponit.
8.
Cliten pre m«erore vitam f(iniisse auctor est Deio-
chus.
Euanthes (Neanthes ?) et Deiochus Cliten strangulasse
se narrant , atque ex lacrimis Clites fontem Cyzici ortum
esse , qui de nomine ejus appelletur.

ΒΙΟΝ PROCONNESIUS. ^ ; 19

De hoc , ut videtur, fonte Plinius H. N. XXX,
16: Cyzici fons cupidinis vocatur, ex quo potantes
amorem deponere Mucianus credit. Isidorus Origg.
ΧΕΙ, 13, 3 : Cyzici fons amorem Veneris tollit.
Cf. Marquardt. p. 14.

9-

Idem II, 98 : Απολλώνιος μὲν ἐμφαίνει ὡς dvn-
gnu£vov τὸν "Apuxov* Ἐπίχαρμος δὲ καὶ Πείσαγδρος
( fr. 13 ) φασὶν ὅτι ἔδησεν αὐτὸν 6 Πολυδεύχης. Απί-
λοχος δὲ ἐν πρώτῳ περὶ Κυζίκου καταπυχτευθῆναι φη-
civ αὐτὸν ὑπὸ Πολυδεύχους.

EX LIBRO INCERTO.
10.

Stephan. B. : Λάμψακος, πόλις κατὰ τὴν Προπον-
τίδα, ἀπὸ Λαμφάκης ἐπιχωρίας τινὸς χόρης: ἔστι δὲ
Φωχαέων χτίσµα, πάλαι Πιτύουσα ( Πιτυοῦσσα ) λε:
γοµένη», ὡς Δηΐλοχος 6 Κυζικηνός. Cf. Charon. fr. 6;
Apollonius Rhod. I, 933, ubi Argonaute ante-
quam Cyzicum pervenerint (v. 936) , ζαθέην Πι-
τυείαν preternavigasse dicuntur (v. schol. ad
h. 1) ; Orphic. Argonaut. p. 488; Plinius V, 32, 4;
Forbiger. Alt. Geogr. II, p. 130 sq.

Deiochi nomen pro Daimacbhi ap. Euseb. P. E. -

p. 464 Colon. reponendum esse putavit Clinton.
F. H. p. 381 Krüg.; sine idonea causa. V. que
diximus de Éphoro in Fragm. Hist. tom. I, p.
LXIV.

——Á.00« ——

BION PROCONNESIUS.

Proconnesio jungamus Proconnesium, de quo
bxc Diogenes Laert. IV, 58 : Γεγόνασι 9$. Βίωνες
&Éxa- πρῶτος, 6 Φερεχύδει τῷ Συρίῳ συνακµάσας,
οὗ φέρεται βιθλία δύο: ἔστι δὲ Προχοννήσιος. Συρίῳ

dixerit solemni confusione pro Asp. Num ge-
nuina fuerint isti Bionis libri, dubitatum esse ar-
guit vox φέρεται. Ceterum Bion frroconnesius is
est, quem Clemens (Strom. VI, p. 2367, conf. su-
pra p. 1) Amelesagore scripta expilasse atque
Cadmi libros in. compendium redegisse dicit. —
Unum habeo lecum, quem ex nostri Bionis opere
petitum esse puto.

"1.

Plutarch. Thes. c. 26 : Philochorus una cum
Hercule Theseum contra Amazonas navigasse nar-
rat. Plurimi vero, uti Pherecydes, Hellanicus (fr.
76), Heredorus, ὕστερον φασὶν Ἡραχλέους ἰδιό-
στολον πλεῦσαι τὸν Θησέα, xal τὴν Ἀμαζόνα λαθεῖν
αἰχμάλωτον, πιθανώτερα λέγοντες. Βίων δὲ... xai ταύ-
την παρακρουσάµενον οἴχεσθαι λαθόντα ' φύσει γὰρ
οὔσας τὰς Ἀμαζόνας φιλάνδρους, οὔτε φυγεῖν τὸν Θησέα
προσθαλόντα τῇ χώρα, ἀλλὰ καὶ ξένια πέµπειν’ τὸν
δὲ τὴν χοµίζουσαν ἐμθῆναι παρακαλεῖν elc τὸ πλοῖον
ἐμθάσης δὲ, ἀναχθῆναι,. — Nescio quo nomine hzc
Bioni Solensi, qui Αἰθιοπικὰ scripsit, tribuerit
Vossius l. l. p. 409.

(1).

Athenzus II, p. 45, C : "Εστι δὲ ἡ κρήνη ( quam
sec. Theopompum vino miscuit Midas Silenum cap-
turus ), ὥς φησι Βίων, µέση Matóuv καὶ Παιόνων,
Ἵννα χαλουµένη. --- Hzc ad Proconnesium refert
Schweighzeuser. in Indice ad Athen, v. Bíov. Du-
bia res est. Laudat Athenzus Bionem Borystheni-
ten (p. 162, D; 411, E, F), et Solensen auctorem
JEthiopicón, de quo suo dicemus loco. — De Mida
Thracie rege v. Conon. Narrat. c. 1. Cum Mida
rege etiam fons iste ex Thracia migravit in Phry-
giam. V. not. Schweigh. ad h. |.

9.
Deiochus libro primo de Cyzico Amycum pugilatu a Pol-
luce devictum esae'tradit.

E LIBRO INCERTO.
10.

Lampsacams, urbs ad Propontidem sita, nemen habet a
Lampsace , indigena quadam puella. Condita est a Phecen-
sibus , olimque Pityusa eominabstur, wti auctor est. Deio-
chus Cyzicenus.

1.

Bion narrat Theseum Amazonem abduxisse dolo circum-
ventam. Nempe Amazones, quum propter indolem suam
virorum amantissims essent, minime fugisse Theseum ad
terram earum appellentem, immo munera ei misisse ho-
spitalia. Hunc vero Amazonem, qus& ferebat ea, invitasse
ut in navem ingrederetur ; dein , quum ingressa esset, sol-
visse. o.

(2).

Fons iste Inna appellatur, situsque est inter terras

M:edorum et Paeonum.

EUDEMUS PARIUS. DEMOCLES PYGELENSIS
AMELESAGORAS CHALCEDONIUS.

. Eudemum Paium ex uno novimus Dionysio
1. l. (v. p. 16). « Apud Clementem Strom. VI, p.267
memoratur Éudemus JVaxíus, quem historiam edi-
disseait, sed eam ex Melesagora transcripsisse. Porro
vel ignoratur hujus ztas, vel idem est atque Eude-
mus Parius. Mihi quidem idem videtur : nempe vi-
cinitas loci fecerit, ut alii Naxium, alii Parium vo-
carent. » Hzc Vossius (Hist. Gr. p. 440) recte, uti
videtur. Verba Clementis hec sunt : Μελεσαγόρου
γὰρ ἔχλεγε Γοργίας ὃ Λεοντῖνος καὶ Εὔδημος 6 Νάξιος
οἱ ἱστοριχοί. Miror Gorgiam historicum, atque eo-
dem jure etiam Éudemum rerum scriptoribus ac-
censeri suspicans nescio an. [ὔδημος, nomen fre-
quentissimum , corruptum sitex Εὐήνῳ, Pario so-
phista , Socratis, ut nonnulli dicebant, magistro.
Num quid historici argumenti Euenus, Philisti
historici, ut quibusdam placuit, preceptor, scri-
pserit, dicere non habeo, neque tamen res ab.in-
genio sophistarum abhorret.

Clem. Al. Strom.1. 1. : T& Ἡσιόδου μετήλλαξαν εἰς
πεζὸν λόγον καὶ ὡς ἴδια ἐξήνεγκαν Εὐμηλόξ τε χαὶ
Ἀκουσίλαος. Ad qua Westermannus ( in Voss.
Hist. p. 6) : « Hoc loco aut de alio Eumelo cogi-
tandum, aut Εὔαηλος in Εὔδημος mutandum est. »
Non credo : imo ex nostro loco et ex verbis Pau-
saniz II, 1, 1 : Εὔμηλος.. ὃς καὶ ἔπη λέγεται moi
cat, φησὶν ἐν «T, Κορινθίᾳ auyypa?i ( et δὴ Εὐμήλου
ys ἡ συγγραφή) ᾿Εφύραν κτλ., patet prosarium opus
sub Eumeli nomine circumlatum esse, uti recte
statuit Markscheffel. in Hesiodi etc. fragm. p.
223 sqq. Reliquias hujus operis vide ap. eundein

p- 391 sqq. (*)

(*) « Varias historiolas ex Eudemo nescio quo narrat
Elianus in Historia Animalium, ut III, 21, de leone lezena-
que ursam mirifice ulciscentibus ob catulorum caedem;
item IV , 8, de supplicio quod pullus sumserit de equisone,
quia equam iniisset ; et ejusdem libri cap. 45 de leone ul-
ciscente canis contubernalis sui caedem ab ursa patratam, el
cap. 43 de feris Libycis undecimam quamque praedae partem
relinquentibus intactam; et c. 56 de vitulo marino , qui
amore exarsit spongias piscantis; el V, 7 de simia a sum-
mie arboris ramo dependente atque ita se tuente adversus
feles ( Adde III, 20 et Apostol. V , 96. 1X ,27. XII, 9. XX,
39). » Voss. p. 440 ed. Westerm. Quee omnia fluxerint ex
opere /Elianei simili. Certe a Nostro hístorico aliena esse
dubitari vix potest. Quanquam ad hunc ista retulisse vi-

DEMOCLES PYGELENSIS.

« Quartus ( eorum quos Dionysius Hal. 1.]. re-
censet) est Democles 6 Φυγελεύς, ut quidem in
omnibus Dionysii codicibus legitur ; sed vera lectio
est Φυγαλεύς. Nam de prima quidem syllaba dis-
crepant scriptores, quia alii Φυγάλεια malunt, ut
Polyb. IV, 3, 5, alii Φιγάλεια, ut Rhianus in Mes-
seniacis Stephano teste, alii item Φιγαλέα, ut est
apud eundem Stephanum, alii Φιγαλία, ut est apud
Athen. XI, p. 465, D; 479, C. Sed tamen de se-
cunda vocali omnes conspirant. » Hzc Vossius ( De
Hist. gr. p. 2a ed. Westrm. ), cujus decreto viri
docti acquieverunt. Sed mirum est inter Ionicos
nascentis historiographiz scriptores repente exsur-
gere virum e media oriundum Arcadia. Accedit
quod de rebus Ioniz Democles scripsit , uti colligis
ex unico, quod superest, fragmento. Igitur si
quid mutandum, scripserim Πυγελεύς (v. Xenoph.
Hell. 1, 2, 2; Theopomp. fr. 62; Strabo ΧΙΝ,
p. 639; Stephan. Byz s. v.). Sed ne hoc quidem ne-
cessarium est. Nam Πύγελα oppidum ab aliis minns
ionice sed decentius nominatur Φύγελα. Vid..Scy-
lax p. 221 ed. Claus., Mela I, 15, 2 et Plinius ll.
N. V, 29, 31, ubi hec : Zn oraque Trogilia appel-
latur, Gessus amnis. Regio omnibus lonibus sacra,
et ideo Panionia appellata. Juxta. « fugitivis con-
ditum ( uti nomen indicio est ) Phygela fuit et Ma-
rathesium oppidum.

. ZEE

Strabo 1, p. 58 : Μιμνήσχεται δὲ { Δημήτριος 6
Σχήψιος ) πρὸς ταῦτα τῶν ὑπὸ Δημοχλέους λεγομένων,
σεισμούς τινας μεγάλους, τοὺς μὲν πάλαι περὶ Λυδίαν
γενοµένους xal Ἰωνίαν µέχρι τῆς Ἱρῳάδος ἴστο-
ροῦντος, ὑφ ὧν καὶ χῶμαι κατεπόθησαν xal Σίπυλος
χατεστράφη χατὰ τὴν Γαντάλου βασιλείαν xat ἐξ ἑλῶν
λίµναι ἐγίνοντο, "* τὴν δὲ Τροίαν ἐπέχλυσε χῦμα.

detur Creuzerus in Hist. Kunst, p. 174, ed. 1845, ubi de Εκ-
demo Pario habet hzec ; « Fragmente sehr viele, aber zum
Theil dem Eudemus von Naxos angeherig, und dann wohl
zu unterscheiden vom Peripateliker Eudemus , der sehr oft
angeführt wird. » Peripateticum Rhodium, qui physica,
mathematica et astrologica scripsit, cum Nostro haud fa-
cile confundere licet. De reliquis Eudemis rhetoribus, mec-
dicis , aliis, qui a nobis prorsus alieni sunt, vide Fabricium
in Dibl. Gr.

1.
Memorat Demetrius Scepsius ea quee a Democle narran-

Lydia fuerunt et Ionia usque ad Troadem , quibus et ρας!
sunt absorpti et Sipylus eversa regnante Tantalo , et ex pa-

&ur, terrze nimirum quosdam ingentes motus, qui olim in [* Indibus lacus magni facli, ** Trojamque fluctus inundavit.
NUI, &

AMELESAGORAS CHALCEDONIUS. I

Éx eodem Democle fluxerit historiuncula dc
Pygelorum originibus ap. Strabon. XIV, p. 639 :
Πύγελα πολίχνιον, ἱερὸν ἔχον Αρτέμιδος Μουνυγίας
(ef. Müller. Dor. I, p. 381 ), ἵδρυμα ΑἈγαμέμνονος,
οἰχούικενον ὑπὸ μέρους τῶν ἐχείνου λαῶν πυγαλγέας
Tí τινας xat γενέσθαι xal κληθῆναι * κάµνοντας δ) ὑπο
τοῦ παθήµατος χαταμεῖναι xat τυχεῖν οἰχείου τοῦδε τοῦ
ὀνόματος τὸν τόπον. Cf. Suidas et Etym. M. v. Πύγελα.
Porro Pvgelensem auctorem tangere videtur De-
metrius Scepsius , antiquorum librorum scrutator,
ap. Strab. XII, p. 551 : Tou περι Ἰ]ύγελα λέγοντας
τὰς Ἀμαζόνας μεταξὺ Ἐφέσου xai Μαγνησίας xai
Πριήνης φλυαρεῖν φησὶν 6 Δημήτριος. Nam suz quis-
que patriz Ionici isti scriptores sedes Amazonum
vindicare studebant, uti constat de Éphoro et de
ipso Demetrio.

ία.)

Athenzus IV, p. 174, F: Ὀνομάζονται δὲ ol αὐλοὶ
Tyro ὑπὸ τῶν Φοινίχων ἀπὸ τῶν περὶ Ἄδωνιν θρή-
νον τὸν γὰρ Ἄδωνιν 1ἴγγρην χαλεῖτε ὑμεῖς ot Φοίνι-
κες, ὡς ἱστορεί Δημοκλείδης.

« Hujus Democlidz apud neminem alium men-
tionem factam esse reperio; nisi fortasse idem sit
Democles Phigalensis... Nam idem esse nomen du-
plici sub forma, Democles et Democlides facile
credas exemplo Timoclis et Timoclidis oratoris, de
que v. Ruhnken. Hist. crit. or. p. 116 ed. Reisk.
( p- 57 ed. Frotscher) et Hesych in Δημοχλεῖδαι
coll. cum Suidze Δημοχλείδας.ν SCHWEIGHAUSEB.

Democles, nescio qui, laudatur in indice auctor.
Plinii ib. XII et XXXV. — Alius est Democles
rhetag, Theophrasti disc., adversarius Democha-
ris. Plutarch. X Orat. p. 842, D; Timzus fr. 140,
ubi Democlides dieitur, sicuti ap. Dionys. Din.
tom. V, p. 659, 13; idem est cum archonte Ol.
106, 1, V. Ruhnk. l. l. Westermann. Gesch. d. Gr.
Beredsk. ϐ 54, n. 31. — Democles philosophus
citatur ap. Commentat. Horatii p. 139 ed. Cruquius
1611. — Alios Democles ad nos nihil pertinentes
v. in Steph. Thes. s. v.

— "9 9-m— —
AMELESAGORAS CHALCEDONIUS.

Postremus inter scriptores, quiante bellum Pe-
loponnesiacum floruerint , a Dionysio |. |. ponitur
Ἀμελησαγόρας. Eadem nominis forma est apud An-
tigonum Carystium ( fr. 1 ) et scholiastam Euri-
pidi lis (fr. 2); contra Μελησαγόρας dicitur Aporo- ο 3}: contra Μελησαγόρας dicitur Apollo-

o M) o [
Nominantur tibi: a Plienicibus gingri a threnis sive
lamentationibus , quibus Adonidis interitum deflent. Nam

2t

doro (fr. 2 ), Maximo Tyrio, Clementi, Hesychio.
Major etiam de patria Amelesagorze sententiarum
varietas. Nam Dionysio audit Chalcedonius ; Anti-
gono est 6 Ἀθηναϊος 6 τὴν Ἀτθίδα συγγεγραφώς; eun-
dem denique, ut puto, Maximus Tyr. (Diss. 23)
his designat verbis : "Exéveco xat dvp 'A07 v ησιν
᾿Ελευσίνιος ὄνμα Μελησαγύρας" οὗτος οὐ τέχνην
μαθὼν, ἀλλ᾽ ἐκ νυμφῶν κάτοχος θείᾳ μοίρα, σοφὸς ἦν
xal μαντιχὸς, ὡς 6 ᾿Αθηναίων λόγος. [ Quibus insi-
stens aliquis nomen hominis Μελισσα γόρας ( a μελίσ-
σαις, nymphis , v. St. Thes. s. v. ) fuisse suspicetur. !
— Amelesagore Maximus |. |. adjungit ejusdein
indolis viros Épimenidem Cretensem et Proconne-
sium Aristeam. Posteriorem Dionysius Hal. ( Jud.
de Thuc. c. 33) cum"Cadmo Milesio componit,
adulterina dicens opera quz sub noininibus eo-
rum circumferrentur. Huc pertinent theogoniz ab
Áristea et Abari soluta oratione script , et, quie
Epimenidi affingebantur, tractatus [Περὶ χρησμῶν,
Μυστήρια περὶ θυσιῶν, liber Περὶ wc ἐν Κρήτη πολι-
τείας nova dialecto Attica exaratus, et si qua sunt
alia ("). Opus simile illius, quod Περὶ θυσιῶν erat
sacerdotis Cretensis, ad Amelesagoram auctorem
relatum esse censeo. Nam fragmentum primum est
de«ista mystica Erichthonii (de qua etiam Andron
in suo Περὶ θυσιῶν libro dixerat); reliqua duo spe-
ctant fabulas Attico-Cretenses cum Apollinis cultu
arcte conjunctas. Atque solas Atticas fabulas et re-
ligiones eo opere tractatas esse, titulus indicat,
quem ex sui seculi ingenio ponit Antigonus. —
Porro constat de itineribus sacerdotum Aristez,
Epimenidis, aliorum, Num hinc explicandus Cha/-
cedonius Àmelesagoras? Chalcedon colonia erat Me-
garensium (Ol. 26), quos Cereris et Apollinis cultu
Atticis simillimos fuisse scimus (Cf. Müller. Dor. 1,
P. 23o, 321; II, p. 169, 2). Eo igitur vates no-
ster se contulerit, sicuti Metapontum migravit Ári-
steas. Incerta hzc , nec certius aliquid de tempo-
ribus Amelesagorz statuere licet. Vetustissimis. hi- .
storicis antiquiorem habitum esse colligas.ex Cle- -
mente Alexandrino, qui ita in Strom. VI, »,
p. 267 (tom. III, p. 112 Klotz. ) : Μελησαγόρου γαρ
ἔχλεψε Γοργίας ὃ Λεαντῖνος xai Εὔδημος Na&toc oi
ἱστοριχοί, xat ἐπὶ τούτοις 6 Προχοννήσιος Μίων, ὃς xoi
τὰ Κάδµου τοῦ παλαιοῦ µετέγραφεν χεφαλαιούμενος,,
Ἀμφίλοχός τε xal Ἀριστοχκλῆς xal Ἀναξιμένης καὶ E.-
(3) Ejusmodi opera orta esse ex carminibus epicis, qua
rebus geographicis et mytbologicis referta mox in prosam
orationem dissoluta sint, probabiliter statuit Bode. Hist,

poes. Gr. tom. I, p. 478, 2, coll. Ulrici Hist. poes. Gr.
tom. I, p. 456, 19.

Adonim vos Phonices Cingrin vocatis, ut tradit Demo-
clides ( Democles ? ).

22 .

λάνιχος xat Εχαταϊος χαὶ Ἀνδροτίων καὶ Φιλόχορος.
De fide qua habenda sit his patrum ineptiis , recte
judicat Siebelis. ad Philochor. p. 7 not., neque du-
bia esse res potest, modo conferas quas de aliorum
furtis auctorum ab eodem Clemente in medium
proferuntur. — Ceterum opus quod Antigonus vi-
dit, non ita multum ante Ptolemzi Philadelphi et
Euergetz tempora in lucem editum esse mihi per-
suasum est. Clinton. F. H. tom. III, p. 399 ( Sup-
plement to part 1 ) Amelesagoram Atheniensem,
Atthidis auctorem ( quem recte etiam apud Apol-
lodorum agnoscit fr. 2 ) Clidemo juniorem fuisse
suspicatur, quia scilicet Clidemus eorum, qui At-
thides scripserunt , 6 ἀρχαιότατος esse Pausanize di-
citur. Vera haud dubie sententia est, quanquam
debili nititur argumento , quum Ἀτθίς, librorum
titulus, pateatlatissime, Vide Fragm. Histor. tom. I,
p. LXXXI.

—— "—— m

ΑΤΘΙΣ.
1.

Antigonus list. Mir. c. 12 : Ἀμελησαγόρας δὲ 6
Ἀβηναϊος 6 τὴν Ἀτθίδα συγγεγραφὼς oU φησι χορώνην
προσίπτασθαι πρὸς τὴν ἀχρόπολιν, οὐδ' ἔχοι ἂν εἰπεῖν
ἑωραχὼς οὐδείς. Ἀποδίδωσι δὲ τὴν αἰτίαν μυθιχῶς:
φησὶ γὰρ Ἡφαίστῳ δοθείσης τῆς Ἀθηνᾶς συγχατα-
χλιθεῖσαν αὐτὴν ἀφανισθῆναι, τὸν δὲ "Ἠφαιστον elc γῆν
πεσόντα προῖεσθαι τὸ σπέρµα, τὴν δὲ γΏν ὕστερον αὐτῷ
ἀναδοῦναι Ἐριχθόνιον, ὃν τρέφειν τὴν Ἀθηνᾶν καὶ εἷς
χίστην χαθεῖρξαι xol παραθέσθαι ταῖς Κέχροπος παισὶν,

AMELESAGORAS CHALCEDONIUS.

Ἀγραύλῳ καὶ [Πανδρόσῳ xal Ἔρση, xai ἐπιτάξαι μὴ
ἀνοίγειν τὴν χίστην, ἕως ἂν αὐτὴ ζλθη. Αφιχομένην δὲ
elc Πελλήνην φέρειν ὄρος, ἵνα ἔρυμα πρὸ τῆς ἀχροπό-
λεως Tovjon* τὰς δὲ Κέχροπος θυγατέρας τὰς δύο,
Ἄγραυλον καὶ Πάνδροσον, τὴν χίστην ἀνοῖξαι xal ἰδεῖν
δράχοντας δύο περὶ τὸν Ἐριχθόνιον: τῃ δὲ Ἀθηνᾶ φε-
ῥούση τὸ ὄρος, ὃ νῦν χαλεῖται Λυκαθηττὸς, χορώνην
φησὶν ἀπαντῆσαι καὶ εἰπεῖν ὅτι Ἐριχθόνιος ἐν φανερῶ.
τὴν δὲ ἀχούσασαν fiat τὸ ὄρος ὅπου νῦν ἐστε, τῇ, 6:
xopuvy διὰ τὴν χαχαγγελίαν εἰπεῖν, ὡς εἷς ἀχρόπολιν
οὗ θέµις αὐτῃ ἔσται ἀφικέσθαι,

De eadem re dixisse Andronem ἐν τῇ ὃ τῶν πρὸς
Φίλιππον θυσιῶν liquet ex Apollonii Hist. Mir. c. 8.
De cornice nunquam in acropolin volante cf.
/Elian. V, 8 et Plinius H. Ν. 1o, 12. Dereliquis cf.
interpr. ad Apollodor. III, 14, 6.

2.

Apollodor. III, 12, 3, 12 : /Esculapius resusci-
tavit Γλαῦχον τὸν Μίνωος, ὡς Μελησαγόρας λέχει.
Eadem schol. Eur. Alc. r, ubi scriptoris nomef est
Ἀμελησαγόρας. Apollodori libri Μνησαγόρας et
Μνησιγόρας; correxit Heyne.

3.

Hesych. 2x! Εὐρυγύη ἀγών ] Μελησαγόρας τὸν
Ἀνδρόγεων Ἑὐρυγύην εἰρῆσθαί φησι τὸν Μίνωος, ἐφ᾽
ᾧ τὸν ἀγῶνα τίθεσθαι ἐπιτάφιον Ἀθήνησιν ἐν τῷ Κερα-
μειχῷ. Καὶ Ἡσίοδος ( fr. 87 ed. Didot. )- « Εὺρυ-
[9x« 9 ἔνι χοῦρος Αθηναίων Ἱεράων. v. Creuzer.
Symbolik, tom. IV , p. 120.

ATTHIS.

1.

Amelesagoras Atheniensis, Atthidis auctor, nunquam cor-
nicem dicit in acropolin advolare , ueque quenquam hoc se
vidisse posse contendere. Causam rei affert ex fabulis peti-
tam. Dicit enim Minervam Vulcano datam, quum con-
cumbere ille cum ea vellet , repente e conspectu sublatam
esse, Vulcanum vero humum prolapsum semen emisisse, ter-
ramque postea edidisse Erichthonium. Hunc educaturam Mi-
nervam cisle inclusum tradidisse Cecropis filiabus, Agraulo
et Pandroso et Hersze, jussisseque ne cistam aperirent, usque
dum ipsa esset reversa. Dein quum abiisset, ut montem,
qui propugnaculum acropoli esset , afferret , Cecropias filias

*

duas, Agraulum et Pandrosum, cistam aperuisse duosque
conspexisse serpentes, spiris suis Erichthonium involventes.
Minerva autem asportanti montem , qui Lycabettus nunc
vocatur, cornicem obviam factam nuntiasse Erichthonium
in aperto esse. Quo audito Minervam montem quo loco
nunc est abjecisse, cornici autem propter infaustum istum
nuntium edixisse, ne unquam in acropolin venire liceret.
2,
Glaucurh Minois filium Asculapius in vitam revocavit ,
uti tradit Melesagoras.
8.
Melesagoras Androgeon, Minois filium, Eurygyen vocatum
esse ait, in cujus honorem ludi funebres Athenis celebra-
rentur in Ceramico.

GLAUCUS RHEGINUS.
DEMOCRITUS ABDERITA.

Glaucus , 6 Ῥηγίνος (fr. 5), 6 ἐξ Ἰταλίας ( fr. 2),
Democriti zqualis vel suppar ( fr. 5 ), auctor συγ-
γβάμμµατός τινος Περὶ τῶν ἀρχαίων ποιητῶν xat µου-
σιχῶν (fr. 2), vel ΑἈναγραφῆς ὑπὲρ τῶν ἀρχαίων
ποιητῶν, quod opus nonnulli ab Antiphonte Rha-
mnusio compositum esse putabant, Plutarch. Vit. X.
Or. I, το, p. 833, D : Νομίζων δὲ ( 6 Ἀντιφῶν ) τὴν
τέχνην (τὴν ποιητιχὴν ) ἐλάττω 7| xa9' αὑτὸν εἶναι,
ἐπὶ ῥητοριχκὴν ἀπετράπη. Εἰσὶ δ) οἳ xal τὸ Γλαύχου
τοῦ Ῥηγίνου Περὶ ποιητῶν βιθλίον εἰς Ἀντιφῶντα
ἀναφέρουσιν (3).

Verum Rhegini hominis scriptum esse, inde
conjicias quod reliquie ejus longe plurimz ad Ita-
los atque Siculos homines pertineant, ad Stesi-
chorum (fr. 3), Xenocritum (fr. ή}, Empedo-
clem (fr. 6), Pythagoreos Democriti magistros
| fr. 5). Ceterum quum Glaucon Teius memoretur
apud Aristotelem (Rhet. IIT, 1), Teio Rhegium
Jprofectum esse statuit Menagius (**) ad Diog. L.
VIII, δα. Verum unde constat Teium eundem cum
Rhegino fuisse? Majori cum probabilitatis specie

(*) Antiphontis librum Περὶ τῶν ἐν ἀρετῃ πρωτευσάντων
Jandat Diog. L. VIII, 3 : *Eyévzro οὖν (ὁ Πυθαγόρας) ἐν Al-
γύπτῳ, ὀπτνίχα καὶ Πολυχράτης αὐτὸν Ἀμάσιδι σννέστησε
ὃν ἐπιστολῆς , xal ἐξέμαθε τὴν φωνὴν αὐτῶν, χαθά φησιν Ἂν-
τιρῶν dv τῷ Περὶ τῶν ἐν docti) πρωτενσάντων. Sed hunc
Antiphontem non Rhamnusium esse, verum recentiorem
quendam recte procul dubio statuit Petrus van Spaan vel
potius Ruhnkenius in Dissert. De Antiphonte Rhamn. in
Oratt. Att. tom. I, p. 22 ed. Dobson.

(**) Verba Arístotelis sunt : Δῆλον οὖν ὅτι καὶ περὶ τὴν
ῥητορικήν ἐστι τὸ τοιοῦτον (sc. ἡ ὑπόχρισις) ὥσπερ xal περὶ
τὸν ποιητικήν ΄ ὅπερ ἕτεροί τινες ἐπραγματεύθησαν xal Γλαύ-
χων ὁ Τήιος. Idem Menagius cum Glauco Rhegino confun -
dit Glaucum Olympionicam. Is erat τὸ γένος Καρύστιος. V.
Harpocrat. v. Γλαῦχος et Euseb. Exc. in Cram. Anecd.
Paris. IT, p. 153. Miror etiam Valesium, qui (ad Harpo-
erat. v. Γλαῦχος) cum Rhegino nostro componit Glaücum
Arabicorum scriptorem, cujus sepius meminit Stephanus

statuas Rhegio Glaucum Athenas profectum inter
magistros fuisse Antiphontis, in cujus usum libel.
lum suüm De poetis atque musicis conscripserit.
Nec diversus fortasse ab eo est G/aucon, quem
Plato in Ione p. 53o, D (v. Stesimbroti vit. not.
4) una cum Stesimbroto atque Metrodoro, Ho-
meri interpretibus , nominat. Certe Glaucum (non
Glauconem) cum Stesimbroto componit schol. ad
Hom. Il. λ’, 635 ( vide Stesimbr. fr. 1ο). At idem
schol, ad. Il. I, 1 : Oi περὶ Γλαύχωνα τὸν Ταρ-
σέα ἠξίουν ὀξύνειν τὸ ὄνομα ( μῆνιν), adeo ut de his
certius nihil asseverare ausim. Cf. Welcker γε].
p. 135.

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΤΩΝ ΚΑΙ MOYXIKQN.
I.

Harpocratio : Μουσαῖος... Περὶ μὲν Μουσαίου Ἆρι-
στόξενος ἐν τοῖς Πραξιδαμαντίοις φησὶν ὅτι ol. μὲν ix
Θράκης εἱρήχασι τὸν ἄνδρα εἶναι, οἱ δὲ αὐτόχθονα ἐξ
Ἐλευσϊνος. Εἰρήχασι δὲ περὶ αὐτοῦ ἄλλοι τεχαὶ Γλαῦ-
χος.

2.

Plutarch. De Mus. c. 4 : 'Eouxe δὲ κατὰ τὴν τέ-
χνην τὴν χιθαρῳδιχὴν 6 Τέρπανδρος διενηνοχέναι: τὰ
Πύθια γὰρ τετράχις ἑξῆς νενιχηχὼς ἀναγέγραπται’ xat
τοῖς χρόνοις δὲ σφόδρα παλαιός ἐστι: πρεσθύτερον γοῦν
αὐτὸν ᾽Αρχιλόχου ἀποφαίνει Γλαῦχος ὁ ἐξ Ἰταλίας ἐν
συγγράµµατί τινι τῷ Περὶ τῶν ἀρχαίων ποιητῶν τε
xal μουσιχῶν" φησὶ γὰρ αὐτὸν δεύτερον γενέσθαι μετὰ
τοὺς πρώτους ποιήσαντας αὐλῳδίαν. Vide Müller. Dor.
II, p. 315, 3; Bode Gesch. d. Hell. Dichtk. Yl, 1.
Ῥ. 4ο sqq. |

3.
Id. ibid. ο. 7 : Ὅτι δ) ἐστὶν Ολύμπου ὁ ἁρμάτιος.

Byzantius. De ceteris Glaucis adi Fabricium in Bibl. Gr. | νόμος, dx τῆς Γλαύχου ἀναγραφῆς τῆς Ὑπὲρ τῶν dp-

et lonsium Scr. hist. Phil. p. 29 ed. Dohrn.

DE POETIS ET MUSICIS.
1.

De Muszeo Aristoxenus in Praxidamantis dicit secundum
nonnullos ex Thracia oriundum virum, secundum alios in-
digenam Eleusinium esse. Preeter Aristoxenum de eo tum
alii dixerunt tum Glaucus.

2.
Apparet Terpandrum citharistica arte excelluisse; nam

χαίων ποιητῶν µάθοι ἄν τις xot ἔτι γνοίη, ὅτι Στησί-

quater vicisse Pythia deinceps scrihitur in tabulis. Admo-
dum vero antiquus est; nam Glaucus Itafts quodam in
libro De veteribus poetis et musicis priorem eum Archilocho
pronuntiat : ait enim eum secundum exstitisse post eos qui
primi tibiis canere instituerunt.

3.

Olympi esse Harmatium nomum ex Glauci Veterum poe-

tarum recensione cognosci potest; tum etiam hoc Stesi-

-

24 GLAUCUS RHEGINUS.

- ^ eg) *
Ύορος 8 "luspatoc οὔτ' "Opg£a , οὔτε Τέρπανδρον, οὗτ᾽
. . v
Ἀργχίλογον, cott Οαλήταν ἐμιμήσατο, ἀλλ’ ὍὌλυμπον,
ρησάμενος τῷ ἁρματίῳ vop xal τῷ κατὰ δάχτυλον
Y^ J (p θί , ὶ tt "AA δέ
εἴδει, ὅ τινες ἐξ ὀρθίου νόµου φααὶν elvat. οι
τινες ὑπὸ Μυσῶν εὑρῆσθαι τοῦτον τὸν vduov* γεγονέναι
γάρ τινας ἀρ/αίους αὐλητὰς Μυσούς,

4.

Id. ib. c. 10. Kat περὶ θαλήτα δὲ τοῦ Κρητὸς, cl
παιάνων γεγένηται ποιητῆς, ἀμφισθητεῖται. Γλαῦχος
yàp μετ Ἀρχίλοχον φάσχων γεγενῆσθαι Θαλήταν,
μεμιμῆσθαι μὲν αὐτόν φησι τὰ Ἀρχιλόχου µέλη, ἐπὶ δὲ
τὸ µακρότερον ἐκτεῖναι, xat Μάρωνα (1) xai Κρητικὸν
ῥυθμὸν εἰς τὴν µελοποιίαν ἐνθεῖναι" οἷς Ἀρχίλοχον μὴ
κεχρῆσθαι, ἀλλ᾽ οὐδ' Ὀρφέα, οὐδὲ Τέρπανδρον ' ἐκ
γὰρ τῆς Ὀλύμπου αὐλήσεως Θαλήταν φασὶν ἐξειργά-
σθαι ταῦτα, καὶ δόζαι ποιητην ἀγαθὸν γεγονέναι. Περὶ
δὲ Ἐενοχρίτου, ὃς ἦν τὸ γένος ἐχ Λοκρῶν τῶν ἐν Ἴτα-
λία , ἀμφιαθητεῖται el παιάνων ποιητὴς γέγονεν' Ἶρωι-
xiv γὰρ ὑποθέσεων πράγματα ἐχουσῶν ποιητὴν Yeyo-
νέναι φασὶν αὐτόν" διὸ xai τινας διθυράµθους χαλεῖν
αὐτοῦ τὰς ὑποθέσεις' πρεσθύτερον δὲ τῇ ἡλιχία φησὶν ὁ
Γλαῦχος Θαλήταν Ξενοκρίτου vtyovévat.

V. Müller. Dor. II, p. 322 ; Ulrici GescA. d. Gr.
Poes. YI, p. 213 et quos laudat Bode GescA. d.
Gr, Poesie ). I.

5.

Diogen. L. IX , 38, de Democrito : Τῶν Πυθαγο-
ριχῶν τινὸς ἀχοῦσαί φησιν αὐτὸν D'Aauxoc 6 Ῥηγίνος,
κατὰ τοὺς αὐτοὺς χρόνους αὐτῷ γεγονώς. Φησὶ δὲ καὶ
Ἀπολλόδωρος ὁ Κυζιχηνὸς Φιλολάῳ αὐτὸν συγγεγο-
νέναι.

Apollodoro cuin Glauco satis convenit, ratione
habita temporum, quam negligunt qui ipsius Py-
thagore discipulum Democritum perhibent( v. Dio-
gen. |. l., et Duris ap. Porphyr. Vit. Pyth. p.
181. Cf. Mullach. in Fragm. Democrit. p. 5o sqq.
Ceterum non est cur dubitemus hec ex Glauci
Ἱερὶ ποιητῶν καὶ μουσιχῶν libro desumta esse ; ipse
Democritus Περὶ ῥυθμῶν xal ἁρμονίας et Περὶ ποιή-
σεως scripserat. V. Mullach. ]. ]. p. 147.
chorum Himerzum neque Orphei neque Terpandri fuisse
imitatorem , neque Archilechi neque Thaletz , sed Olympi ;
usum nomo Harmatio , et ea specie quie dactylo procedit ,
quam alii de Orthio nomo esse volunt. Alii quidam a Mysis
inventum nomum illum volunt.

4.

De Thaleta tiam Cretense dubium est an Peanas scri-
pserit. Nam Glaucus post Archilochum fuisse Thaletam
alfirmans , imitatum eum odas Archilochi fatetur, prolixius
tamen extendisse, et Maronem [Pconem?] ac Cretensem
rhythmum odarum poesi inseruisse, quibus neque Orpheus
usus fuerit , neque Terpander, neque Archilochus : haec enim
ex Olympi tibina musica aiunt Thaletam depromsisse, bo-
nique poeta laudem invenisse. De Xenocrito praeterea

6.
Diog. L. VIII, 51, de Empedocle : Ei; δὲ Θου-

plou£ αὐτὸν νεωστὶ παντελῶς ἐχτισμένους Γλαῦχος ἑλ-
θεῖν φησίν. Verba sunt. Apollodori (fr. 87). Cf.
Sturz. et Karsten. ad Emp. fragm. p. 14.

DEMOCRITUS ABDERITA.

Inter scripta Democriti (") recensentur non-
nulla, quorum argumentum historicum fuisse vi-
deri possit. Eteniin Diogenes L. IX, 48, in catalogo
operum Democriteorum, quem Thrasyllus con-
struxit, suo loco ponit Ὑπομνημάτων ἠθικῶν η’. Sic
enim legendum esse facile largior Mullachio (Ας.
mocriti Fragm. Bero'in. 3843, p. 124). Librorum

(*) Pauca interponere liceat de anno Demecriti natali.
Scilicet natus est philosophus secundum Apollodorum a.
460, sec. Thrasyllum a. 470, sec. Diodorum ( XIV, 11) a.
494 ante Chr. Hoc sententiarum discordia quz& multos
vexavit componenda est hunc in modum. E Diogene L. IX,
14 (v. Apollodori Chronicorum fragm. 84) constat Demo-
critum tempora sua definiisse ita, ut annos numeraret ab
era Trojana. Ipsum Democritum bellum Trojanum asei-
gnasse annis 1154—1144 ex legibus antiquee chronologiae
aliisque quibusdam indiciis recte statuisse mihi videor in
Fragm. Chronol. p. 123 ( Cf. Mullach. p. 35). Jain Apollo-
dorus Trojanam cram ponit in an. 1183; Thrasyllus vero
in an. 1193 (uti patet ex Clem. Alex. 1, p. 147 Sylb.; cf.
Fragm. Chronol. p. 128 ). Igitur uterque scriptor a Trojana
&ra ad natum Democritum numerat annos 723. Eosdem an-
nos 723 si addideris Diodori anno 494 a. C., nanciscerisannum
1217 , qui est eerce Trojane longe celeberrima. Ipse Demo-
critus inde a sua xra Trojana ita numerare non potuit
(id quod nemo non intelligit ) , sed is qui primus posuit an-
nos illos 723, differentie , quae est inter diversas epochas
belli Trojani, justam habujt rationem. Hic qui fuerit, in-
certum quidem est, probabile tamen fuisse auctorem Dio-
dori, quoniam za Trojana anni 1217 antiquiorum au-
ctorum esse solet. Ac revera anno fere 494 Democritum
natum fuisse, suaque itinera ante Herodotum absolvisse
(cf. Dahlmann. Forschungen etc. ll, 1, p. 54) ut statua-
mus multa nos adducere debent. Sed li:ec jam nihil ad nos
pertinent. Hoc tantum addo, annum natalem Anaxagorte
ab Apollodoro ( fr. 81, coll. 84) computatum esse e loco
Democriti ap. Diogen. IX, 41, ideoque ab anno, quem De-
mocriti natalibus auctor assignat. In alia omnia abit Mullacb.

Locris Italicis oriundo, controversia est, an is Pe'anas com-
posuerit; ferunt enim eum carmina scripsisse, quorum
heroica fuerint res gestas habentia argumenta; eaque ob
hanc causam fuisse a quibusdam dithyrambos norninata.
Eundem Glaucus Thaleta posteriorem fuisse srribit.

o.

Pythagoricorum quempiam audiisse Democritum Glaucus
Rheginus narrat, qui iisdem atque ille temporibus vixit. Ait
vero etiam Apollodorus Cyzicenus cum Philolao eum con-
suetudinem habuisse.

6.

Empedoclem Thurios venisse , quim recens condita urbs
esset , tradidit Glaucus. *

DEMOCRITUS ABDERITA. 25

titulis enumeratis, Diogenes addit hzc : Τάττουσι
δέ τινες χατ᾽ ἰδίαν ἐκ τῶν ὙΥπομνηµάτων καὶ ταῦτα"

|. Τὸ περὶ τῶν ἐν Βαθυλῶνι ἱερῶν Ἱραμμάτων.

1. Περὶ τῶν ἐν Μερόη sow γραμμάτων (7).

4. Περὶ ἱστορίης.

4. Χαλδαϊχὸς λόγος.

8. Φρύγιος λόγος.

e. Περὶ πυρετοῦ καὶ τῶν ἀπὸ νόσου βησσόντων (2).
7. Nouax& αἶτια.

8. Χερνιχὰ ἡ προβλήματα.

De his Mullachius p. 101 : « In commentariis
ethicis plures erant de peregrinis gentibus dispu -
tationes, quas nonnulli, ut ex Diogene discimus,
a reliquo commentariorum corpore secernentes ,
peculiares libellos judicabant, atque nomine argu-
menti nature conveniente appellabant » ( conf.
idem p. 124 ). Quod non persuasit mihi vir doctis-
simus. Immo, quum "Yrouváu«a diversi generis
commentationes complecterentur, unumquemque
librum pro peculiari opere habere licebat, atque
octo tituli, quos Diogenes affert, respondent li-
bris octo "Y πομνηκάτων. — Ceterum. quamvis de
argumentis paucissima eademque satis obscura a
veteribus tradantur, vel ex levibus his vestigiis
colligo "Y πομνήµατα non fuisse Democriti, sed se-
rioris hominis fetum sub philosophi nomine in
vulgus editum.

Plinius H. N. XXIV, 102, p. 26 Tauchn. : De-
mocriti certe Chirocmeta esse constat. 4t. in his
tle post. Pythagoram magorum studiosissimus
quanto portentosiora tradit? In sequentibus ex eo
libro multa affert de herbis vi magica prezditis. —
Patet eundem librum indicari, quem Ἀερνιχὰ ap-
pellat Diogenes (**). Verus titulus qui fuerit non
quzro ; at nemo*negabit alienissima a vetere philo-
sopho esse monstra illa narrationum , quarum per-
multa de arte et doctrina magica ex Democrito
afiruntur (v. Mullach. p. 73 sqq. ). Etenim
Pythagoras, Empedocles, Democritus, Plato. ad
hanc magicen discendam navigavere, exiliis verius
quam peregrinationibus susceptis. Hanc reversi prae-
dicavere : hanc ἐπ arcanis habuere. Democritus
Apollobechen Coptiten (**") et Dardanum e Pha-

(? In Aldobrandiniana edit. est : Περὶ τῶν ἐν Μερόη
extxyoU περίκλονς; reliqua editt. omnes ita habent, ut su-
pra posuimus.

(**) Adde Vitruv. 1X,3 : Mulías res attendens, ad-
miror etiam Democriti de rerum natura volumina et
ejus commentarium , quod inscribilur Χειροκμήτων,
in quo utebatur annulo, signans cera molli quc essct
exper(us (sc. quorum vim magicam expertus esset ). De
titnlo vide quae probabiliter disputat Salmasius ap. Mul-
lach. p. 126 sq. .

(***) Apollonidem Nicenum corr. Reinesius in Suppl. ,
quod a vero abhorret.

nice illustravit, voluminibus Dardani in sepulcrum
ejus petitis; suis vero ez disciplina eorum eitis :
quc recepta ab aliis hominum atque transiisse per
memoriam aque ac nihi in vita mirandum est.
In tantum fides istis fasque omne deest, adeo ut
ii, qui cetera in viro illo probant, hac ejus esse

opera infitientur., Hsc Plinius XXX, 2, p. 251

Tauchn.

Auctor horum mendaciorum prz ceteris fuit
Bolus Mendesius, de quo ita Suidas:

Βῶλος, Δημοκρίτειοςᾳ Φιλόσοφος. Ἱστορίαν xai τέ-
χνην ἰατρικήν: ἔγει Σὲ ἰάσεις φυσιχὰς ἀπό τινων βοη-
θηµάτων τῆς φύσεως.

Βῶλος Μενδήσιος, Πυθαγόρειος. Περὶ τῶν dx. τῆς
ἀναγνώσεως τῶν ἱστοριῶν εἰς ἐπίστασιν ἡμᾶς ἀγόντων.
Περὶ θαυµασίων. Φυσικά { δυναµερά ]* ἔχει δὲ περὶ
συμπαθειῶν xat ἀντιπαθειῶν. [ Περὶ ]λίθων χατὰ στοι-
χεῖον. Περὶ σηµείων τῶν ἐξ ἡλίου xot σελήνης xoi
ἄρχτου xat λύχνου xal ἴριδος. Cf. Eudoc. p. 9? οἱ
94.

Fallitur Suidas inter Bolum Democriteum οἳ
Mendesium distinguens. Unus uterque et idem.
Columella VII , 5 : Sed /Egyptii gentis auctor mc-
morabilis Bolus Mendesius, cujus commenta , qu«:
appellantur grece ὑπομνήηματα, sub nomine Demo-
criti falso produntur, etc., etc. (sequitur locus de
pustulosarum ovium curatione). Horum parum
memor Columella alio loco pro Bolo ponit Demo-
critum. Ita enim-XI, 3 : Sed Democritus in eo li-
bro qui inscribitur Περὶ ἀντιπαθῶν, affirmat has δε»
stiolas ( erucas ) enecari, si mulier, qua in menstruis
est, solutis crinibus et nudo pede unamquamque
arcam ter circumeat : post hoc enim decidere omnes
veriniculos et ita emori. (*)

Jam nullus dubito quin liber Democriteus Περὶ
ἱστορίης idem sit cum eo, quem Bolus scripsit Περι
τῶν ἐκ τῆς ἀναγνώσεως τῶν ἱστοριῶν slg ἐπίστατιν
ἡμᾶς ἁγόντων, sive De utilitate quam ex lectionc
historiarum capimus. Porro nescio an liber Περὶ
σημείων τῶν ἐξ ἡλίου κτλ. lateat in titulo, quem Dio-
genes habet, νομιχὰ αἴτια, i. e. ἀστρονομιχὰ αἴτια :
argumentum cum magorum doctrina conjunctissi-

(^) Ex loco Columelle patet Küsterum ad locum Suid.
-ecle iacunam statuisse , et supplevisse [περὶ] Λίθων, quum
Bernhardius jungat περὶ 9. x. a. λίθων. — Idem περὶ &v-
τιπ. opus laudatur a schol. ad Nicandr. Ther. v. 764, ubi
pro Βῶλος vulgo legitur 'Ρῶλος. Similiter abiit in Orus ap.
Galen. De antidot. 1I, 7, in Dolus ap. Columell. p. 344 et
445 ed. Commelin., in Eubolus ap. Varron. R. R. 1, 1,
qua citat Mullach. p. 156. Tlieophrasto juniorem fuisse
docemur a Stephan. Byz. v. Ἄψυνθος: ἔστι δὲ χαὶ εἶδος φν-
τοῦ, περὶ οὗ Βῶλος ὁ Δημοχρίτειος, ὅτι Θεόφραστος ἐν τῷ
περὶ φυτῶν ἐνάτῳ τὰ πρόδατα ἐν τῷ Πόντῳ τὸ ἀφύνθιον
γεµόμµενα οὐκ ἔχειν χολήν. Apud Varronem]. |. ordo aucto-
rum est : Euphorio, Eubolus, Lysimachus, Mnasecs;
igitur sub primis Ptolemsis vixisse videtur.

26 DEMOCRITUS ABDERITA.

mum. Ácquum Zolum apud Varronem in Eubolum
corruptum videamus, facilis conjectura est a Bolo
nostro non diversum esse Eubulum, qui historiam
Mithrs consignavit. Hieronymus Adv. Jovin. : Eu-
bulus quoque qui historiam Mithrae multis volumi-
nibus explicavit, narrat apud Persas tria genera
magorum , quorum primos, Qui sint doctissimi et
eloquentissimi, excepta farina et olere nihil am-
plius in cibo sumere. Eundem Eubulum auctorem
narrationis de antro Nympharum laudat Porphy-
rius.

Restant libri de literis sacris, quos item de do-
ctrina magorum fuisse censeo. Tractatum Περὶ τῶν
ἐν Βαθυλῶνι ἱερῶν γραμμάτων respicit Clemens Alex.
Strom. I, p. 131 Sylb. (356 Pott. ) : Δημόκριτος
τοὺς Βαθυλωνίους λόγους ἠθιχοὺς πεποίηται’ λέγεται
γὰρ τὴν Ἀκχιχάρου στήλην ἑρμηνευθεῖσαν τοῖς ἰδίοις
αυντάξαι συγγράµµασι. — De Acicaro parum liquet.
[dem tamen sine dubio est qui ᾽Αχίχαρος ap.
Diog. L. V, 5o. Ita enim Theophrastus inscripserat
librum , quem Diogenes cum ejusdem scriptis περὶ
αὐξήσεως, περὶ δικανικῶν λόγων, περὶ διαθολῆς ,
ἐπιστολαῖς componit (*). Apud Strabonem XVI,
p. 762 Ay atxapo; Bosporanussapiens cum gymnoso-

(^) Num forte eandem inscriplionem (᾿Αχίχαρος vcl Ἀ-
χαΐχαρος) habebant epistola, 'lT'heopompi, quas ἀρχαϊκὰς
vel ἀχαϊκὰς vulgo inscriptas dicunt? (v. Fragm. Histor.
P. LXXINH ).

pliistis Indorum , cum magis Persarum, cum Chal-
dzis Assyriorum, aliis comparatur. Quod Bospo-
ranus, non vero Babylonius dicitur, nihil moror,
memor eorum, quz de patria Zoroastris diversis-
sima circumferebantur. Fortasse Acicarus idem est
ac Azonacus, quem Zoroastri magistrum fuisse dicit
Plinius XXX, 2 (1). Quemadmodum igitur hic Ba-
bylone sus sapientiz monumenta stelz insculpse-
rat , sic idem alius ejusdem generis homo in Meroe
fecisse putandus est. Suspicor eum fuisse istum
Apollobechen Coptiten, quem Democritus sicuti
Dardanum ( in Φρυγίῳ λόγῳ ? ) illustrasse credeba-
tur. Simile argumentum tractasse Χαλδαϊχὸν λόγον
sponte intelligitur. Obscurum vero quid tractave-
rit auctor in libro περὶ πυρετοῦ κτλ.; siquidem pro-
babile est etiam hujus libri cum reliquis cognatio-
nem aliquam fuisse. Utut est , hoc satis , puto, intel.
ligitur ὑπομνήματα Democriti, vel ejus potius, qui
philosophi nomen 1nentitus est, nihil continuisse,
quod vere historicum fuerit. Cum stela Acicari jure
tuo conferas eam, ex qua deorum historiam de-
scripsit Evemerus.

(*) Movers. Phcenizien tom. Y, p. 97 (Bonn. 1841!) pro
"'Axtx&pov scribendum proponit Μαχάρον, quod nomen Her-
culis erat apud Phienices et /Egyptios. Confert vir doctis-
simus Theophilum Ad Autolyc. 1H, 2 : Τί ὀφέλησαν Πνθα-
Ἱόραν τὰ ἄδυτα xai Ἡρακλέονςστῆλαι;

HERODORUS HERACLEENSIS.

Herodorus, ὃ Ἡραχλεώτης, 6 µυθολόγος, 6 τοῦ
Βρύσωνος τοῦ σοφιστοῦ πατήρ. lta Aristoteles ( fr.
12, 1 1, 10). Bryson () Heracleensis cum Socratis
discipulis Aristippo et Antisthene componitur a
Theopompo apud Athenzum XI , p. 508, D : Θιό-
fouxo, 6 Xio ἐν τῷ χατὰ τῆς Πλάτωνας διατριθῆς,
« Toi πολλοὺς, φτσὶ, τῶν διαλόγων αὐτοῦ ἀχρείους xoi
ψευδεῖς ἄν τις εὕροι" ἀλλοτρίους δὲ τοὺς πλείους, ὄν-
τας dx. τῶν Ἀριστίππου διατριθῶν, ἑνίους δὲ xdx τῶν
Ἀντισθένους, πολλοὺς δὲ xáx τῶν Βρύσωνος τοῦ Ἡρα-
αλεώτου. » Igitur Herodorus zqualis fuit Socratis.
Accuratiora dici nequeunt. Quodsi ex indole ope-
rum conjecturam facere liceret, Herodorum post
Pherecydem et Hellanicum scripsisse diceres. Ete-
nim dum hi aut omnem Grecorum mythologiam
aut civitatis alicujus res ad cozva usque tempora
paucis persequi solent, Herodorus mixto genere
singulas quasdam fabulas cum patriz historia arcte
conjunctas et uberrime exposuit et ita, ut preeter
rerum enarratorem etiam virum philosophiz alia-
rumque scientiarum disciplinis imbutum se osten-
deret. Sed hzc nihil nisi hoc probare mihi vi-
dentur, iisdern temporibus diversa plane scribenda
historiz; genera locum habuisse, alterum evanescens
juxta alterum jam primum efflorescens.

Opera quz nulla dubitatione assignari Herodoro
possint, habemus duo. Primum, quo res Herculis
auctor narravit, inscriptum erat ὍὉ xa0' Ἡραχλέα
λόγος (""). Libri ejus laudantur quintus ( fr. 18),
decimus (fr. 20), decimus septimus (fr. 31), in
quo inter alia de puero sermo erat, quam tali-
tro Hercules occiderit. Unde conjicias totum opus
constitisse libris circiter viginti. — Alterum de
Argonautis erat, quod item inscriptum fuerit ὁ
κατὰ τοὺς Ἀργοναύτας λόγος, quamquam is titulus
musquam occurrit : laudantur modo Ἀργοναυτιχά
( fr. ο, 44, 45), modo Ἀργοναῦται (fr. 42, 56).
Preterea citatur Herodorus vel Ηρόδοτος ἐν Oisi-
ποδιαρ. schol. Pind. ad Nem. III, 25 (fr. 6), et ἐν
Πελοπεία ap. eundem ad Pyth. XI, 25( fr. 61). Ac
dixisse Herodorum de fabulis Thebanis et Argivis

(* Ejosdem Brysonis meminit Aristot. Elench. Sophist.
c. 11, $ t1, ibique Alexander Aphrodis. p. 25, B, et 30, A,
B, Aristot. Analyt. Poster. I, 9, ibique Philoponus p. 26,
B, el 33; Aristot. Rhetor. III, 2, 4, ibique schol. Stepbani
ia Crameri Anecd. Paris. IJ, p. 304, 8. Plura vide ap.
Schweighaeus. ad Athen. |. |. tom. V1, p. 328 $qq.

(^*) Ἡρ. ἐν &' τοῦ καθ Ἡραχλέα λόγον, Schol. Hesiod.
(fr. 19); Ἡρ. ἐν βιδλίοις περὶ τοῦ καθ) 'Ηραχλέα λόγου,
Tatian. ( fr. 10) ; Ἡρ. ἐν v! τοῦ καθ Ἡρακλέα λόγου, Athen.
ifr. 31); ἐν i τῶν καθ Ἡραχλέα Stephan. ( fr. 20).

constat aliunde; sed num id fecerit in amplissimo illo
de rebus Herculis opere , digressionibus referto,
an peculiaribus libellis, difficile dictu est. Pericu-
lum etiam ne Herodoro nostro quz aliena ab co
sunt obtrudamus. Primuin enim. quum *Hpóówpo;
Szepenumero abierit in Ἡρόδοτος, facile adducimur
ut quzecunque apud Herodotum Halicarnassenscm
non leguntur, ca Herodori esse putemus. Attamen
plures fuerunt Herodoti, quorum unus, Olo-
phyxius, de diis et sacrificiis scripsisse perhibetur.
Deinde vero a nostro haud dubie diversus lauda-
tur apud Olympiodorum in Hist. Byz. ap. Phot.
cod. 8o, p. 61 Bekk. (Corp. Scriptt. Byz. tom. 1,
p- 463) : Ταύτην (Oasin Egypti ) καλεῖ *Hpó£oro;
µακάρων νήσους, Ἡρόδωρος δὲ 6 τὴν "Oppíoc xai
Μουσαίου συγγράψας ἱστορίαν, Φαιαχίδα ταύτην
καλεῖ (Vide Lobeck. Aglaoph. p. 338). Num is
grammaticus ille et glossographus, quem una cum
Apione sepius memorat Eustathius et schol. ad
Homerum? Sed etiam de hoc magna dubitatio est.
Certe Valckenarius (Opusc. IL,p. 151) et post eum
Ritschelius ( Ueber d. Bibl. 4lexandr. p. 143
sqq., ubi vide locos vett.) pro Herodoro ap. Eu-
stathium ubique reponendum esse Zeliodorum
statuunt admodum probabiliter.

Fontes, ex quibus Herodorus uberrimas suas
narrationes maximam partem hauserit, non tam
logographorum opera fuisee puto quam, carmina
epica, quibus ztas non pepercit. Ceterum Hella-
nico similis est eo, quod multum attendit ad geo-
graphica, uti patet ex iis que de populis Iberize
adidit Heraclea libro decimo (fr. 20 ). Alia ejus-
modi digressio in Argonauticis fuit de moribus
Macronum, qui Ponti oras accolunt (fr. 46 ). Geo-
graphum fortasse etiam in eo agnoscis, quod Ar-
gonautas eadem qua venerant via rediisse statuit.
Quamquam hoc vel inde explicaris, quod Herodo-
rus eam potissimam expeditionis partem, quz
cum patriz historia conjuncta erat, tractanda
sibi sumpserit, reliqua nihil curans absolverit pau-
cissimis.

Porro tempora rerum accurate distinxisse Hc-
rodorus videtur. Sic chronologia utitur contra eos,
qui Theseum Herculis socium in expeditione con-
tra Amazones fuisse dixerant (vid. fr. 16, 36, 27).
In his convenit ei cum Hellanico (conf, fragm.
Hist. I, p. XXVIII), ut probabile sit* utrumque.
ex iisdem Junonis sacerdotum ἀναγραφαῖς tempora
Herculis constituisse. Verum quanto acrius impu-
gnavit eos, qui in Thesei gratiam veterem Herculis

28 HERODORI HERACLEENSIS

historiam immutlaverint, tanto magis ipse sibi in
Ponticis suis commentus indulsisee videtur. Huc
pertinent Cerberus ad Heracleam ex Orco extra-
ctus (fr. 25) et magister HerculisScythicus ( fr. 4 ) :
adde narrationem (fr. 16) qua jura Heracleen-
sium in vicinas urbes ex Herculis historia quodam-
modo repetuntur. Similia sunt quibus patrias re-
ligiones cum historia Argonautarum. conjungit
(fr. 57—59). Milesiorum urbi, alteri quasi He-
racleotarum metropoli, gratificatur fr. 43, ubi
vide.

Hactenus de vi , quam patria auctoris in tracta-
tionem fabularum exercuerit. Haud minoris ad
hanc rem momenti fuerunt que vigebant tunc
Athenis studia philosophorum sophistarumque.
Anaxagorz zqualem et fortasse discipulum arguunt
qua multa disputavit de mundis µετεώροις. Occa-
sionem rei prebuit leo Nemezus e luna , uti fere-
bant, delapsus. Que fama quum ex antiquissima
Grzcz religionis memoria derivanda sit, utinam
plura ejusmodi servata haberemus. Át reliqua di-
versi plane generis sunt. Etenim vetustas fabulas in
communis vitz historias detrahit, viam preiens,
quam postea Ephorus, alii terebant. Legas que
exponuntur de Prometheo (fr. 233), de Laome-
donte (fr. 1ο), de ariete Pelopidarum ( fr. 61 ),
de Hercule philosopho ( fr. 24 ). Éorum nonnulla
ita comparata sunt ut etiamnunc dubitem , num
recte ad Nostrum referantur. Contra Cerberi fa-
bulam in honorem, opinor, patriz interpretamen-
tis suis non deformasse videtur, etsi de hac jam
Hecatzus judicium suuin interposuerat. — Dialecti
. lonicz vestigia exstant in fragm. τή et 20-

O ΚΑΘ’ HPAKAEA ΛΟΓΟΣ.
I.

Schol. ad Apollon. Rhod. I, 747 : Ἡ Ἰάφος
νῆσος ἐστὶ μία τῶν Ἐχινάδων, ὃν ῴχησαν Τηλεθόαι,
οἱ πρότεροι τὴν Ακαρνίαν οἰκοῦντες, ἄνδρες ληστρι-
χώτατοι τὸν τρόπον. Καὶ εἰς Ἄργος ἐπελθόντες τὰς τοῦ

-

DE REBUS HERCULIS.
1.

Taphum , insulam ex Echinadibus unam , Telebox inco-
luerunt, qui antea Acarnaniam inhabitaverant, viri prae-
donum more viventes. Hi Argos profecti boves Electryonis ,
qui pater erat Alcmenes, abegerunt , et commisso pro:lio
tum Electryo tum filii ejug interfecti sunt. Quapropter
Alcinene relicta patria Thebas sedem transtulit, atque
nuptias promisit ei, qui caedem paternam ulturus foret.
Id quum prastitisset Amphitryo, duxit uxorem. Distincte
hac narrantur apud Herodorum qui ista refert ita : Per-

Ἠλεκτρύωνος βόας ἀπήλασαν τοῦ πατρὸς Αλκμήνης.
Γενοµένης δὲ µάχης, xat 6 Ἠλεχτρύων καὶ οἱ τούτου
παῖδες ἀνηρέθησαν. Διὸ Αλκμήνη µετέστη, καὶ ἄνε-
κΊρυξεν τὸν ἑαυτῆς Ὑάμον τῷ τιμωρησομένῳ τὸν πα-
τρῷον φόνον. Τιμωρησάμενος δὲ Ἀμφιτρύων ἔγησεν.
[ Ἡ ἱστορία σαφῶς παρ) Ἡσιόδῳ. Περὶ δὲ τῆς adc]
Ἡρόδωρος ἱστορεῖ, ὅτι Περσέως xal Ανδρομέδας τέσ-
σαρες παῖδες ἐγένοντο, Ἀλκαϊῖος, Σθένελος, Μήστωρ,
Ἠλεκτρύων, xal κοινὴν ἔσχον τὴν βασιλείαν μετὰ τὸν
Περσέως θάνατον. Μήστορος δὲ θυγάτηρ Ἱπποθόη, ἃς
xai Ποσειδῶνος Πτερέλας; τοῦ δὲ, Τηλεθόας καὶ Τάφος.
[ Ὡς δέτινες, Πτερέλα τοῦ Ἐηλεθόου ἐγένοντο παϊδες
ol καλούμενοι Τηλεθόαι.] Ἑλθόντες δὲ dí vovv Ἠλε-
χτρύωνα τὰ τῆς µάμμης ἑαυτῶν [τῆς μητρὸς] Ἱπποθότς.
Αντιστάντες δὲ αὐτοῖς ol ᾿Ἠλεχτρυωνίδαι ἀνηρέθησαν
ὑπ' αὐτῶν, Πτερέλα παῖδες Τηλεβόας xai Τάφος. dy
ὧν ἡ νῆσος. Γηλεθόαι οὖν οἱ Ταφιοι, ἦτοι ὅτι τῆλε
οἰκοῦντες ἀπὸ 'Apyouc τὰς βοῦς ἀπήλασαν, ἡ ἀπὸ
Ἰηλεθόου τοῦ Πτερέλα τοῦ βασιλέως υἱοῦ, οὗ ἀδελφὸς
Ίάφιος" ἂφ οὗ καὶ ἡ νῆσος.

Ἡ ἱστορία... μάχης ] Hzc non suntin cod. Paris,
qui post ἔγημεν pergit : "Hpó3opoc δέ φησι. Müller.
Dor. II, p. 464 proponit : ἡ ἵστορ. c. v. 'Hotobo
περὶτ. μάχης. Ἡρόδωρος δὲ ἴστ. Quod non placet;
imo in isto Ἡσιόδῳ ipse noster Herodorus latet,
uti colligo ex Natali Com. p. 677, qui eadem nar-
rans ait : Etenim uf scriptum fuit ab Herodoto
( Herodoro), qui bellum istud descripsit, quattuor
filii ex 4ndromeda Perseoque nati sunt etc. — Ἱ ῆς
μητρὺς) recte omisit cod. Paris., ubi totus locus
multo concinnius habet ita : Toi δὲ Ῥηλεθόας καὶ
Ἐάφος. Ἀπὸ μὲν τοῦ Τάφου ἡ νησος ἐκλήθη Ἱ άφος µία
οὖσα τῶν ᾿Εγινάδων, slc ἣν ᾧχουν ' ἀπ᾿ ἀμφοτέρων δὲ
Τάφιοι καὶ Τηλεθόαι οἱ κατοιχοῦντες τὴν νῆσον. Ἐλ-
θόντες οὖν τοῦ Πτερέλου παῖδες ἤτουν παρὰ τοῦ Ἠλε-
χτρύονος τὰς τῆς µάμμης αὐτῶν Ἱπποθόης χρήματα.
Ὡς δὲ ἐνέστη ᾿Ηλεχτρύων, αὐτόν τε oi ὸηλεθόαι καὶ
τοὺς υἱεῖς ἀνεῖλον, καὶ τοὺς βοῦς ἐχεῖθεν τοῦ Ἠλε-
χτρύονος ἀπήλασαν. "Ητοι οὖν ἀπὸ Τηλεθόου τοῦ Πτε-
ρέλου Τηλεθόαι ἐκλήθησαν, 7) ἀπὸ τοῦ τῆλε τὰς βοῦς
ἀπελάσαι τοῦ Ἠλεχτρύονος. Ceterum cf. Apollodor.
H, 4, 4, ubi genealogia : Mnestor, Hippothoe,

seus, ait, ex Andromeda quattuor susceperat filios,
Alc»um, Stbenelum, Mestorem, Electryonem, qui post
obitum patris regnum tencbant commune. Mestor filiam
habuit Hippothoen; qua Neptuno peperit Pterelaum , pa-
trem Telebox et Taphi. ( Secundum alios Teleboas pater
fuit Pterelai, atque hujus filii Teleboz, quos dicunt. ) Hi
igitur Argos venientes bona Hippotho: ab Electryone repe-
tierunt, et resistentes Electryonidas occidere. — A Pterelai
filiis Teleboa et Tapho colonis frequentata Taphus insula ;
ejus incole 'felehocw vocati, vel quod procul habitantes
hoves abegerint, vel a Telehoa Pterelai regis filio, cujus fra-
fer Taphtis nomen dcdit insulie,

FRAGMENTA.

Taphius, Pterelaus. Eandem schol. vulg. innuit
verbis ὡς δὲ ἔνιοι, nisi quod pro Taphio ponit fra-
trem Teleboam, quem ΑΡ. non admittit, Teleboas
ἀπὸ τοῦ τηλοῦ της πατρίδος ἀποθῆναι dictos esse
censens.

[1]
Stephan. Byz. v. Ἄργος : Τὸ ἐθνικὸν ΑἈργεῖος...

καὶ Ἀρχείωνες λέγονται... λέγονται χαὶ πατρωνυμικῶς
( sc. Ἀργειάδαι), ὡς ol πολλοϊ καὶ Ἡρόδωρος.

Hunc Herodorum, sive recte nomen se habeat,
sive ( ex Herodiano; Heliodoro?) corruptum sit,
granimaticum esse censeo,

3.

Athenzus XI, p. 474, F : ᾿Αρχαιότατον ὃ) ἐστὶ
ποτήριον τὸ χαρχῄσιον, si γε ὁ Ζεὺς ὁμιλήσας Ἀλ-
κµήνη, ἔδωχε δῶρον τῆς µίξεως, ὡς Φερεχύδης ἐν τῇ
δευτέρα ( fr. a7 ) ἱστορεῖ xol Ἡρόδωρος ὁ Ἡρακλεώ-
της.

4.

Schol. Theocrit. XIII, 9 : Αριστοτέλης φησὶν ὑπὸ
Ῥαδαμάνθυος παιδευθΏναι τὸν Ἡραχλέα, "Ἡρόδωρος
( libri 'Ἡρόδοτος ) δὲ ὑπὸ τῶν βουχόλων Ἀμαφιτρύωνος.
Cum Herodoro facit Apollod. II, 4, 9, 3.

5.

Idem. XIII ,56 : Ἐχρῆητο δὲ Ἡρακλῆς τοῖς Σχυ-
θιχοῖς τόξοις, διδαχθεὶς παρά τινος Σχύθου Τευτάρου ,
ὡς ἱστορεῖ Ἡρόδωρος ( libri Ἡρόδοτος ) καὶ Καλλί-
wr oc ( fr. 365 Bentl. ).

Hac Ponticiauctoris innovatio. Eurytum (OEcha-
liensem ) pro Teutaro habes ap. Apollod. IT, 4, 4,
1. De arcu. Scythico v. Passow. in Boettiger. «4-
cherolog. u. Kunst, vol. I, p. 151. — Ceterum cf.
Natahs Com. p. 679 : Hercules jaculandi artem
fuit a Teutaro Scytha pastore, ut ait Isacius (Tze-
tzes?), edoctus.

Tzetz. Lyc. 662 : Τεσσάρων δὲ πηχέων ἦν 6 Ἡρα-
χλῆς, xal ποδὸς ἕνὸς, χαθάπερ 6 Ποντικὸς Ἡρόδωρος
( vulgo Ἡρόδοτος ) ἵστορει.

Eadem denuo affert in Histor. II, 210 et 366.

Schol. Pind. Nem, III, 87 : Ἡρόδωρος γοῦν ἐν
Οἶδίποδί φησι τῶν ἄλλων αὐτὸν ( Ἡραχλέα) περιτ-
τεύειν, ὥστε τὸ ὅλον αΌμα πηχῶν εἶναι τεσσάρων xal

^7

T0606.

29

« Mirum est Herodorum hoc in OEdipo, sed
non in opere de Hercule exposuisse, Nec mihi liber
Herodori de OEdipo aliunde notus est. Igitur con-
jicio : Ἡρ. γοῦν ἐν ὀγδόῳ φησί.» Boeckh. Müllerus
Dor. Yl, p. 465 conjecit ἐν Ολυμπιάδι, i. e.
in agone Olympicosive eo loco ubi de ludis Olym-
picis ab Hercule institutis egit. Etenim veteres di-
cit Herculis staturam definiisse ex longitudine sta-
dii Olympici. Cf, Gellius Ν. A. I, 1. Quod fortasse
longius petitum. Novem pedum statura Herculi
datur eandem ob causam, de qua nonarius nu-
merus etiam in reliqua Herculis historia apud vete-
res recurrit ( V. Fragm. Chronol. p. 118). Apud
Apollodorum Il, 4, 9, 4 Herculis dicitur τετραπη-
Χυαῖος fuisse ; ad quem locum Heynius : « De quat-
tuor cubitis, inquit, ingeniosa est Beettigeri suspi-
cio , ductum hoc csse a scena; nam tragicam eam
fuisse mensuram colligit exemplo figure quattuor
cubitorum in pompa Dionysiaca Philadelphi du—
cte Alexandriz apud Athenzum p. 193, A. » Hoc
si verum, equidem scriptum fuisse suspicarer : Ἡ 9.
γοῦν ἑνὶ ποδί qnot τῶν ἄλλων αὐτὸν περιττεύειν κτλ.
— At novam dubitationem movet Comes Natal.
Mythol. lib. V, p. 560, ubi hec:

6.

Hercules insigni corporis magnitudine et proce-
ritate fuisse dicitur : quippe quem scripserit Hera-
clides Ponticus (lege Herodorus P.) quattuor. cu-
bitorum et unius pedis longitudinis fuisse, lon
preterea et Herodorus in OEdipode Herculem tres
dentium. ordines habuisse. igneumque splendorem
ex oculis effudisse, ut ait Tzetzes Hist. δή, 117.

Videamus Tzetzen III, v. 950 sqq., ubi post-
quam dixerat Prusiz regis filium Zipoetem dentes
in unum os concretos habuisse (cf. Plin. VII, 16,
Val. M. I, 8), pergit :

Ἡρόδοτος δὲ Λέοντα Σαρδέων βασιλέα,
Ἰούλιος ( Pollax II, 94) τὸν Πύῤῥον δὲ πάλιν τὸν
| 0 [Ηπειρώτην
ἔχειν γραμμαῖς ὀδόντων δὲ τοῦτο τετυπωµένον,
ὡς καὶ τὸν Ἡραχλέα δὲ 6 Xioc Ἴων (fr. 88 Koepk.)
[λέγει

ἔχειν ὀδόντων τρίστοιχον θέαιν ἀῤῥαγεστάτην.

Patet, opinor, quam negligenter Natalis Tzeizen

————— —— ———— PRUEBA AREE REPERIO URE

2.
Argivos Herodorus Argeadas dixit.
9.
Juppiter congressus cum Alemene mercedem concubitus
dedit carchesium.
4.
A bubulcis Amphitryonis Hercules educatus est.

5.
Hercules arcu Scythico utebatur, a Teutaro Scytha sagit-
tandi artem edoctus.
6.
Hercules statura erat quattuor cubitorum pedisque
unius.

30 " HERODORI HERACLEENSIS

inspexerit, Jam si conferas verba Apollodori l. ].,
ubi : τετραπηχυαῖον μὲν γὰρ εἶχε τὸ σῶμα, πυρὸς δὲ
ἐξ ὀμμάτων ἔλαμπεν αἴγλην, totum locum ex schol.
Pindari, Tzetze et Apollodoro turbulenter confla-
tum esse, jure tuo dixeris. Sin contra veri speciem
Natalis ex fontibus hausit , qui nos jam latent, ap.
schol. Pind. pro Ἡρ. γοῦν ἐν Οἰδίποδι scribendum
putes Ἡρ. x. Ἴων ἐν Ὀμφάληῃ et similiter ap. Na-
talem. Nam in Omphale fabula satfrica Herculem
voracisimum tribus dentium ordinibus ab Ione
instructum fuisse pene certum est. Quod scenico-
rum commentum memorare et improbare Hero-
dorus potuit, Sed hac mittamus. — Heynius ad
Apollodorum 1l. l. Herodorum Herculis rebus for-
tasse alias fabulas Thebanas attexuisse censet. Si-
militer statuit Weichert. (Ueb. d. Leb. u. Ged. d.

"poll. RÀ. p. 161), qui eum librum, qui de Her-.

cule Thebis commorante egit, Οἰδίπους, illum vero,
in quo de Herculis rebus in Peloponneso gestis
sermo erat , Πελοπεία inscriptum esse putat, Scili-
cet ap. eundem schol. Pindari ad Pyth. XI, 25
(fr. 61) de Orestis etate laudatur Herodorus ἐν
Πελοπείᾳ (iv Πέλοπι cod. Gotting.). Sed hzc ad
inscriptiones librorum Heraclez referri quomodo
possint , non video. Res ab antiquo scriptore pror-
sus aliena.

Ceterum Herodorum qui Pelopez gentis fabulas
narravit Heracleensem esse liquet ex Athenso (v.
fr. 61). Quidni idem separatim fabulas Thebanas
tractaverit libro Οἰδίπους inscripto? Rem quam-
maxime suadet Apollodorus III, 5, 6, 2, ubi :
Ἡρόλωρος (sic /Egius; nostri libri Ἡρόδοτος) δὲ δ'
(sic scribendum pro vulg. δύο) μὲν ἄῤῥενας, τρεῖς δὲ
θηλείας sc. Niobe liberos fuisse dicit. Eadem sch.
Eur. Phoen. 628, ubi v. Valck. Aut igitur przter-
iens Herodorus in OEdipo de Hercule locutus est;
aut verba ἐν Οἰδίποδι corrupta sunt ex ἑνὶ ποδί a
scholiasta , cui liber Herodori de Thebanis fabulis
scriptus obversabatur.

Herodotus, quem de Leone Sardense excitat
"Tzetzes, Halicarnassensis est Kiesslingio , cui Tze-
tzes ea significasse videtur, qua leguntur ap. He-
rodot, I, δή et IX , 83. Quod quomodo fieri potue-
rit, haud percipio. Imo serior quidam grammaticus
vel rerum miraculosarum scriptor fuisse videtur;
idem procul dubio , quem; affert Stephanus v. Αν-
δανία : ὸοῦτον (sc. Aristomenem Messenium) oi

τες, ὡς μόλις ἐκράτησαν ἐν τοις Μεσσηνιαχοῖς, dva-
τεµόντες ἐσχόπουν εἰ παρὰ τοὺς λοιποὺς ἐστί tt, xal
εὗρον σπλάγχνον ἐξηλλαγμένον xol τὴν χαρδίαν δα--
σεῖαν, ὡς Ἡρόδοτος xai Πλούταρχος xot ᾿Ριανός.
( Mülleri sententia Dor. I, 142 stare vix potest.)
Eadem narrat Valerius Maximus I, 8 eodem loco,
quo de dentibus Prusie filii in unum concretis
(quos Tzetzes quoque Ἱ. 1. memorat) verba facit.

Memoratur a Steph. Byz. et Suida (v. Όλοφυ-
ξιος) Herodotus quidam , qui περὶ νυμφῶν xal θεῶν
[ ἱερῶν Suid. | scripsisse dicitur.

7.

Athenzus XIII, "p. 556, Ε : Ἐν ἑπτὰ ἡμέραις
πεντήχοντα διεπαρθένευσε Θεστίου χόρας, ὡς Ἡρόδω-
ρος ἱστορεῖ.

Quinquaginta diebus sec. Apollodorum Il, 4,
4, 10.

8.

Schol. Pind. Nem. III, 104 : Ἡρόδωρος δὲ xoi
δίς φησι μανῆναι τὸν Ἡραχλέα (sc. post caedem li-
berorum et deinde post cz dem Iphiti ).

9.

Tatianus ap. Justin. Martyr. p. 367 : Πῶς οὐκ
ἂν ἠλίθιον πείθεσθαι τοῖς 'Ηροδώρου (libri Ἡροδότου)
βιθλίοις περὶ τοῦ χαθ᾽ Ἡραχλέα λόγου, γῆν ἄνω κη-
ρύττουσιν, χατεληλυθέναι τε ἀπ᾿ αὐτῆς λέοντα τὸν
ὑφ Πραχλέους φονευθέντα;

Nemea insignis fuit cultu Junonis ( Müller. Ώου.
II, p. 442), quz h. l. nihil differt a Luna. Quare
ipsa Nemea dicitur Lunz filia et Jovis (schol. Pin-
dar. argum. Nem. p. 425 Boeckh.). De leone Epi-
menides ap. /Elian. N. A. XII, 7 : Σελήνης «?H
δεινὸν φρίξασ᾽ ἀπεσείσατο θῆρα λέοντα Ἐν Νεμέα
ἀνάγουσ) αὗτον διὰ ποτνίαν Μραν » Schol. Apoll. Rh.
I, 498 : Τὴν δὲ σελήνην Ἀναξαγόρας χώραν πλα-
τεῖαν ἀποφαίνει, ἐξ ἧς δοχεῖ ὁ Νεμεαῖος λέων πεπτω-
xévat, Euphorion ap. Plutarch. Symp. V, 3,
p. 671, A(fr. 47 Meinek.) leonem istum dicit Μή-
νης παῖδα χάρωνα (Χάρων 6 λέων κατὰ Maxsóóvac
sch. ad Lycophr. 455). Cf. Hygin. fab. 3o; Plu-
tarch. De facie lun. c. 24 ; id. De fluv. 18; Lactant.
ad Statii Theb. II, 68; Servius ad Virgil. Georg.
III, 591; Nigidius ap. schol. German. p. 52; Ste-
phan. Byz. v. Απέσας ὄρος τῆς Νεμέας, ὡς Πίν-

Λακεδαιμόνιοι πολλάχις αὐτοὺς νικήσαντα θαυμάσαν-- ἵ δαρος xai Καλλίμαχος ἐν τρίτῳ, ἀπὸ Απέσαντος ἥρωνος
u 7) v e ' σι, ρ ne po

7.
Septem diebus Hercules Thestii filias quinquaginta devir-
zinavit.
8.
Bis insaniit. Hercules.

ou——n! «

9.
Quomodo non staltum foret Herodori de Herculis histo-
ria libris credere terram superiorem praedicantibus ac inde

delapsum leonem , quem Hercules occidit.

FRAGMENTA.

βασιλεύσαντος τῆς χώρας. 7) διὰ τὴν ἄφεσιν τῶν ἁρ-
µάτων 2 τοῦ λέοντος’ ἐχεῖ γὰρ ἐχ τῆς σελήνης ἀφείθη. Cf.
Plutarch. De fluv. c. 4 : Τὸ μὲν Ἀπαίσαντον ( mons
Argolidis) ἐχαλεῖτο πρότερον Σεληναῖον. "Hoa vào
παρ) Ἡραχλέους δίχας βουλομένη λαθεῖν σύνεργον πα-
ῥέλαθε τὴν Σελήνην. d 8 ἐπῳδαις χρησαµένη µάγοις
ἀφροῦ χίατην ἐπλήρωσεν, ἐξ jo γεννηθέντα λέοντα
μέγιστον Ἶρις ταῖς ἰδίαις ζώναις ἐπισφίγξασα χατή-
νεγκεν εἷς ὄρος ᾿Ὀφέλτιον: 6 δὲ ποιμένα τινὰ τῶν ἐγ-
χωρίων Απαίσαντον σπαράζας ἀνεῖλεν' χατὰ δὲ θεῶν
πρόνοιαν 6 τόπος Ἀπαίσαντος ἀπ᾿ αὐτοῦ µετωνομάσθη'
χαθὼς ἵστορεῖ Δημόδοχος ἐν α Πραχλείας.

Ceterum locus noster complura de mundis µε-
τεώροις disserendi ansam dedisse videtur. Spectant

. huc :

10.

Aristoteles H. A. VI, 5 : 'O δὲ γὺψ νεοττεύει
μὲν ἐπὶ πέτραις ἀπροσθάτοις " διὸ σπάνιον ἰδεῖν νεοτ-
τιὰν γυπὸς xal νεοττούς' χαὶ διὰ τοῦτο xat Ἡρόλωρος
6 Βρύσωνος τοῦ σοφιστοὺ πατήρ φησιν εἶναι τοὺς Y9-
πας do' ἑτέρας γῆς ἀδήλου ἡμῖν, τοὺτό τε λέγων ση-
μεῖον ὅτι οὐδεὶς ἑώραχε γυπὸς νεοττιὰν, xa ὅτι πολλοὶ
εξαίφνης φαίνονται ἀχολουθοῦντες τοῖς στρατεύµασιν.

Vulg. 'Ἡρόδοτος Ἡρύσσωνος (ali Βρίσσωνος vel
Ἀρίσσωνος) corr. Bochard. Hieroz. II, 2, 26. V.
Schneider. ad h. 1l.

Id. ibid. IX, 12, 2: Γυπὸς δὲ λέγεται ὑπό τινων
ὡς οὖδεὶς ἑώρακεν οὔτε νεοττὸν οὔτε νεοττιάν. ἀλλὰ
διὰ τοῦτο Ἡρόδωρος 6 τοῦ Βρύσωνος τοῦ σοφιστοῦ πα-
τὴρ ἀπό τινος ἑτέρας εἶναι µετεώρου γῆς ἔλεγεν, τε-
χμήριον τοῦτο λέγων xal τὸ φαίνεσθαι ταχὺ πολλούς:
ὅθεν δὲ, μηδενὶ εἶναι δηλον.

Eadem ex Aristotele negligenter excerpsit Apol-
lonius Hist, mirab. c. 48 (42 ed. Westerrm. ). Cf.
Plinius H. N. X, 7 : Pulturum nidos nemo attigit;

31

ideo etiam fuere qui putarent illos ex adverso orbe
advolare.

Plutarch. Qu. Rom. 93, p. 386, B : Cur ad au-
spicia maxime usi sunt vulturibus 2... 1j ὅτι τῶν ὀρνί-
θων fpucta συνεχὰς x«l συνήθης οὗτος; οὐδὲ γὰρ
νεοττιᾷ γυπὸς ἐντυχεῖν ῥαδίως ἔστιν, ἀλλὰ πόρρωθέν
ποθεν ἐξαπίνης χαταίρουσι. Διὸ xal σηµειώδης $ ὄψις
αὐτῶν ἐστιν. Ἡ καὶ τοῦτο παρ) Ἡρακλέους ἔμαθον ;
el. λέγει ἀληθῶς Ἡρόδωρος, ὅτι πάντων μάλιστα γυ-
ψὶν ἐπὶ πράξεως ἀρχῇ φανεῖσιν ἔχαιρεν Ἡρακλῆς, ἡγού-
µενος διχαιότατον εἶναι τὸν γὔπα τῶν σαρχοράγων
ἁπάντων, πρῶτον μὲν γὰρ οὐδενὸς ἅπτεται ζῶντος
οὐδ' ἀποχτίννυσιν ἔμψυχον οὐδὲν, ὡς dexol xai ἱέρα-
χες xal τὰ νυχτίνοµα * χρῆται δὲ τοῖς ἄλλοις ἀποθανοῦ-
ow. Ἔπειτα xal τούτων τὰ ὁμόφυλα παρίησι’' πετει-
νοῦ γὰρ οὐδεὶς ἑώραχε γευόµενον, ὡς ἀετοὶ xal ἱέραχες
μάλιστα τὰ συγγενη διώχουσι xal χόπτουσι. Καΐτοι

x&v Αἰσχύλονι
Ὄρυιθος ὄρνις πῶς ἂν ἀγνεύοι φαγών;

Ἀνθρώποις τε, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ἀθλαθέστατός ἐστιν,
οὖτε καρπὺν ἀφανίζων, οὔτε φυτὸν, οὔτε ζῷον ἥμε-
pov χαχουργῶν. Et δὲ, ὡς Αἰγύπτιοι μυθολογοῦσι, θζλυ
πᾶν τὸ γένος ἐστὶ, xal χυΐσχονται δεχόµενοι Χατα-
πνέοντα τὸν ἀπηλιώτην , ὥσπερ τὰ δένδρα τὸν ζέφυρον,
xal παντάπασιν ἁπλανη τὰ σημεῖα xal βέδαια γίνεσθαι
πιθανόν ἐστιν ἀπ᾿ αὐτῶν ' ἐν δὲ τοις ἄλλοις αἱ περὶ τὰ:
ὀχείας σοθήσεις, ἔτι δὲ ἁρπαγαὶ xal φυγαὶ xal διώξεις
πολὺ τὸ θορυθῶδες χαὶ ἀχατάστατον ἔχουσι.

Plurima horum repetit in Romulo c. 9. — Cum
postremis confer quz in margine cod. Antigoni
Hist, mirab. 1. 1. leguntur : οὓς [5ο. τοὺς γῦπας) xai
ἀσυνδυάστως φασὶν ὡς τὰ πολλὰ τίχτεσθαι. Aristot.
Mir. ausc. ο. 60 : Οὗτοί (οἱ γῦπες) εἶσιν ἄγονοι. De
his quoque verba fecisse Herodorum atque aliis
exemplis rem comprobare studuisse colligo ex se-
quentibus.

10.

Vultur in saxis inaccessis nidum ponit; quo fit ut raro
visus sit vulturis nidus et pulli. Ac propterea Herodorus
Brysonis sophistze pater ait vultures venire e terra altera
ignota nobis, eo arzumenío, tum quod nemo vulturis nidum
conspexit, tum quod magno numero repente apparent se-
quentes exercitus.

Vulturis nec pullum ncc nidum a quoquam visum aiunt.
Propterea Herodorus, Brysonis sophiste pater, dicebat
ipsos e superiore quadam terra adventare; illo etiam usus
argumento , apparere extemplo multos ; sed quibus e locis,
constare nulli.

Anquis avium omnium minime vultor frequenter conspici
solet? Non enim facile in pullos vulturis incideris ; sed ex
remotis locis alicunde subito advolant : unde sequitur, eo-
rum conspectu aliquid portendi. An hoc quoque ab Hercule
didicerunt ? si tamen verum est quod Herodorus scripsit ,
Herculem ín auspicio capiendo maxime dolectatum fuisse

vulturibus obiatis , quod lianc omniuin volucrium carnivo-
rarum justissimam censeret : primum, quia nihil animatum
tangit aut necat; id quod aquilae faciunt, accipitres , et quie
noctu volant aves ; sed solis vescitur cadaveribus. Deinde
quod sug quoque nature ef generis cadavera preeterit :
nemo enim unquam vidit a vulture avem gustari , quum
aquilx* et accipitres maxime insectentur et occidant aves :
at vero , ut est apud schylum,

Incesta avis sit oportet, si volucrem voret.

Preterea liec avis minime omntum aliarum homini nocet ,
quum neque fruges perdat, neque plantas, neque ullum
mansuetum animal ledat. Denique, si verum est quod
AEgyptii perhibent, totum vulturum genus esse femininum,
et concipere subsolani flatu excepto, sicut arbores Favonii
admisso spiritu; omnino probabile est presagia ab iis
ducta, firma esse et erroris vacua : quum in aliis agitatio
circa coitum , tum rapinz, (ημας, insectationesque multum
tumultuationis et incertitudinis exhibeant.

32 HERODORI HERACLEENSIS

Aristot. De generat. an. III, 5 : Καὶ οἱ ἁλιεῖς
περὶ τῆς χυήσεως τῶν ἰχθύων τὸν εὐήθη λέγουσι λόγον
καὶ τεθρυληµένον, ὄνπερ xai 'Ἡρόδωρος 6 µυθολόγος,
ὡς κψϊσχομένων τῶν ἰχθύων ἐκ τοῦ ἀναχάπτειν τὸν θο-
pov, οὐ συνορῶντες ὅτι τοῦτ' ἐστὶν ἀδύνατον. — Libri
omnes Ἡρόδοτος, quantum ex Bekkeri edit, intel-
ligere licet.

12.

Id. ibid. c. 6 : Φασὶ γὰρ τὴν μὲν ὕαιναν πολλοὶ,
τὸν δὲ τρόχον Ἡρόδωρος 6 Ἡραχλεώτης, δύο αἶδοῖα
ἔχειν, ἄρρενος xal θήλεος, καὶ τὸν μὲν τρόχον αὐτὸν
αὑτὲν ὀχεύειν, τὴν δὲ ὕαιναν ὀχεύειν, xai ὀχεύεσθαι
παρ᾽ ἔτος.

13.

Schol. Platon. Phaed. p. 381 Bekk. : Ἡρόδωρος
xat Ελλάνικός (fr. 40) φασιν ὡς ὅτε τὴν ὕδραν Ἡρα-
xke ἀνῄρει τὴν "Hoaw αὐτῷ καρχίνον ἐφορμῆσαι,
προς δύο δὲ οὐ δυνάµενον µάχεσθαι, σύμμαχον ἐπι-
καλέσασθαι τὸν ᾿όλεων, xai ἕντευθεν ῥηθῆναι τὴν
παροιµίαν.

Eadem Apollodorus II, 5, 2, 5. De proverbio
πρὸς δύο οὐδ) ὁ Ἡρακλῆς v. Pherecydes fr. 36 (ubi
pro Κώμαρχος scribendum videtur Κλέαρχος),
Ister fr. 46, Dino fr. 4, Duris Περὶ ἀγώνων fr. Alia
dat Leutsch. ad Zenob. V , 49.

14.

Schol. Apoll. Rh. I, 127 : Περὶ δὲ τοῦ χάπρου
xai Ἡρόδωρός φησιν, ὅτι ἐπὶ τὰς πύλας τῶν Μυκηνῶν
χοµίσας αὐτὸν ἀπέθετο. Cf. Apollodor. I1, 5, 4, 9.

15.

Hercules ad balteum Hippolytes apportandum
imissus [ἆθλος δὲ ἦν οὗτος ἔννατος sch, Ap. Rh. II,
779; sic etiam Apollod. ] in Mysiam venit ad Ly-
cum , Dascyli filium, regem Mariandynorum. Huic
contra Bebryces auxilians Mygdonem regem, fra-
trem ΑπΙΥΟΙ, atque terram hosti ademptam dedit
Lyco. Is Herculi gratum facturus totam hanc re-
gionem appellavit Heracleam. Sic Apollodorus II,

5, 9, 6, quem Heracleensemp auctorem secutum
esse res ipsa suadet.
Schol. Apoll. Rh. II, 786 ad verba αὐτὰρ ὁμοῦ

Musoietv ἐμῷ ὑπὸ πατρὶ (sc. Δασκύλῳ) δάµασσεν

{Ηρακλῆς) καὶ Φρύγας). Τινὲς γράφουαι Μυγδόνας
[àv τοῦ xai Φρύγας], ἵνα ἡ, ὁμοῦ Μυσοὺς xai
Μυγδόνας ὑπέταξε τῷ πατρί µου. "Ότι δὲ Φρύγας
ἐχειρώσατο τοῖς Μαριανδυνοῖς, xai Νύμφις ἱστορεῖ. Διὸ
xai οὕτω γράφει’ εἰ δὲ γράφοιτο Μυγδόνας, ἦτοι τοὺς
Ῥέθρυχας ἀπὸ Μυγδόνος βασιλέως αὐτῶν οὕτω χέ-
χληκεν Ἄ ῥητέον ὅτι Μοίριδι (leg. vid, Ἡροδώρῳ)
χατηχολούθησεν. οὗτος γὰρ Μυγδόνας ἔφησε καταπολε-
μῆσαι τὸν Ἡραχλέα.

Iterum de Bebrycibus et Mariandynis Herodo-
rus dicit in rebus Argonautarum, qui paullo post
Herculem huc appulerunt. Vid. fr. 49. — De
pugna Herculis contra Γηγενεῖς, qui prope Cyzicum
habitabant, cf. fr. 45. — De tempore expeditionis
v. Sqq.

16.

Plutarch. Thes. c. 36 : Ot δὲ mÀetouc , ὧν ἐστὶ
xat Φερεχύδης xat Ἑλλάνιχος καὶ Ἡρόδωρος, ὕστε-
póv φασιν Ἡραχλέους ἰδιόστολον πλεῦσαι τὸν Θησέα
xai τὴν Αμαζόνα (Ἀντιόπην) λαθεῖν αἰχμάλωτον ,
πιθανώτερα λέγοντες" οὖδεὶς γὰρ ἄλλος ἱστόρηται τῶν
μετ᾽ αὐτοῦ στρατενσάντων Αμαζόνα λαθεῖν αἰγμά -
λώτον,

De re v. Welck. Cycl. p. 315 sq. — Πιθανώτερα
λέγοντες ] sc. quam Philochorus (fr. 49), Diodo-
rus (IV, 6), Hyginus (fab. 3o), alii, qui Theseum
comitem fuisse Herculis ab eoque Antiopen tam-
quam γέρας ἀριστεῖον accepisse narrant. Chronolo-
giam Herodori accuratius dat Apollodorus (v. in-
frà fr. 27.) ; ex qua Theseus quo tempore Hercules
contra Amazones egressus est, puerulus adhuc erat.

Tzetzes ad Lyc. 1332 : Ἡρόδωρος (libri *Hpz-
δοτος) δὲ 6 Ποντικὸς τότε (in expeditione Amazonun.
contra Athenienses) φησὶ Θησέα λαθεῖν τὴν Ἀντιό-
πην Ἡ µαχομένην (µοιχευοµένην libri duo) μετ) αὖ-
τοῦ χαὶ ὑπὸ Μόλπιδος (libri duo Μολπουδίας, i. ο.
Μολπαδίας) τῆς Ἀμαζόνος ἀχοντισθεῖσάν τε xul πε-
σοῦσαν, Ἄ πρέσθιν εἰρήνης τοῖς Ἀθηναίοις ἑλθοῦσαν.

UUU——————————————————M———————————————————————ÀÀ——

. 11.

Vel piscatores stultam illam et vulgarem rationem de
conceplone piscium afferunt, quam etiam Herodorus
inythographus scribit, quasi seminis devoratu pisces im-
pleantur : nec vident id fieri non posse.

12

Hyonam complures aiunt, trochum Herodorus scribit
duplex genitale habere, maris ac feminam, et trochum se
ipsum inire, hysenam inire οἱ iniri annis alternis.

13.
Herodorus et Hellanicus narrant Herculi hydram neca-
turo Junonem cancrum immisisse; illum igitur, pugnae
contra duos sustinendze imparem, auxilio advocasse lolaum,

atque hinc dici proverbium ( Contra duos ne Hercules qui-
dem).
14.
Herodorus quoque dicit Herculem usque ad portas My-
cenarum aprum Erymanthium portasse ibique deposuisse.
15.
Herodorus (?) dicit Herculem debellasse Mygdones.
16.

Herodorus Ponticus tunc ait Theseum perdidisse Antio-
pen, sive quod una cum Theseo pugnans a Molpide Ama
zone jaculo transfixa cecidisset, vel ubi de pace legata ad
Athenienses cum muneribus liospifalibus venisset.

FRAGMENTA. 33

J.ocus sensu caret. Scribendum proponerem Θη-

σέα ἀποθαλεῖν, deinde 3) πρέσθιν x. τ. λ. de An-
tiope intelligerem belli componendi causa in Ama-
zonum castra profecta, deinde reversa cum donis
et pacis conditionibus, quarum una fuisset , ut Απ:
tiopen Theseus dimitteret. At vereor ne perdamus
operam. Totus locus fluxisse videtur ex Plutarcho
obiter inspecto; qui in Theseo. c. 26 statim post
Herodori fragmentum modo ascriptum, e Bione
narrat Antiopen non fugisse Theseum προσθαλόντα
τη χώρα, ἀλλὰ καὶ ξένια πέμπειν, τὸν δὲ τὸν χοµίζουσαν
ἑωθῆναι παραχαλεῖν si; τὸ πλοῖον' ἐμθάσης δὲ dva-
χθῆναι. Deinde cap. 37 dicit : Ἔνιοι δέ qaot μετὰ
τοῦ Θησέως μαχομένην πεσεῖν τὴν ἄνθρωπον ὑπὸ Μολ-
παδίας ἀχοντισθεῖσαν. Hac suo more in unum Tze-
tzes conglutinavit. Idem valet de sequentibus.

Tzetzes ad Antehom. p. 238 ed. Jacobs. : Ἡρό-
δωρος (corrupt. 'Η ρόδοτος) 6 Ποντικὸς καὶ Μενεχρά.
της ὅ περὶ Νικαίας ἱστορήσας τῆς [ ἐν Βιθυνία] πὀ-
λεως ἵστορει, ὡς Θησεὺς ἔχων τὴν Ἀντιόπην xal περὶ
τοὺς ἐν Νικαία διέτριψε τόπους, x. τ. λ.

Hac negligenter exscripta sunt ex Plutarch.
Thes. c. 36, ubi ea quz ex Menecrate narrantur,
praecedit locus Herodori supra ascriptus. Omnino
Herodorus res Thesei nonnisi obiter tetigisse vide-
tnr, eo maxime, opinor, consilio ut Atticos impu-
gnaret, qui in gloriam regis Atheniensis veteres
fabulas, inprimis Herculis, adulteraverint. Cf.
fr. 34.

17.

Plutarch. Thes. 29 : Πολλῶν δὲ τότε τοῖς ἁρί-
στοις ἆθλων γενοµένων, Ἡρόδωρος μὲν οὐδενὸς οἵεται
τὸν Θησέα μετασχεῖν, ἀλλὰ µόνοις Λαπίθαις τῆς Kev-
ταυροµαχίας. Cf. fr. 34.

Paullo post Plutarchus : Φιλόχορος δὲ xal σπον-
δὰς περὶ νεχρῶν ἀναιρέσεως γενέσθαι πρώτας Exelvac*
ὅτι δὲ 'Ηραχλῆς πρῶτος ἀπέδωχε νεκροὺς τοῖς πολε-
µίοις ἐν τοῖς περὶ Ἡ ραχλέους γέγραπται. Eadem tra-
diderit Herodorus, quem Plutarchus in suis de
Hercule libris non neglexisse videtur, uti monent
Heeren. De fontt. Plut. p. 17 et Müller. Dor. II,
p. 464. Idem Müllerus Herodorum cum expeditione
c. Amaz. conjunxisse putat Cerberum ad Heracleam
ex Orco protractum. Rei indicia ego desidero.
Apud Apollodorum Cerbero in lucem adducto
Hercules seriem zrumnarum exantlaverat. Qus

adornatio egregie convenit Heracleensi viro, hinc
quoque gloriolam patria aspersuro.

18.

Ab Amazonibus rediens H. Trojam venit, ubi
liberat filiam Laodamantis.

Tzetzes Lycophr. 522 : Ἡρόδωρος (libri Ἡρόδο-
τος) δὲ ταῖς ἀληθείαις οὔ φησι τειχίσαι τὴν πόλιν ( Tro-
jam) Ποσειδῶνα xoi Ἀπόλλωνα, ἀλλὰ Λαοµέδοντα
χρήματα χαταθέµενον ἐκ τῆς θυσίας αὐτῶν, ἀναλῶσαι
ταῦτα εἷς τὴν τοῦ τείχους χατασχευήν.

Τειχίσαι scripsi pro vulgata χτίσαι, Cf. Anonym.
De Incredib. c. 4 : "Hv ἐν τῇ ἀκροπόλει ἱερὸν Ἀπόλ-
λωνος xai Ποσειδῶνος διαφερόντως τικώμενον᾿ ὅθεν συ-
λῶν 6 Λαομέδων ἀνήλισχε τὰ χρήματα εἰς τὴν τοῦ τεί-
Χους χατασχευήν. Eadem Servius ad /En. I, 610. Cf.
Lobeck. Aglaoph. p. 268.

19.

Schol. Hesiod. Op. et Dies 41 : Μέμνηται δὲ τῆς
ἀλίμου καὶ Ἡρόδωρος ( liber Ἡρόδοτος) ἐν τῷ πέµπτω
τοῦ χαθ᾽ Ἡραχλέα λόγου καὶ Πλάτων ἐν γ΄ τῶν ἸΝό-
µων (lib. III init. ).

AÁlimo sive famem arcente materia ex malvis
et asphodelis composita ( v. Steph. Thes. s. v. Ἁλι-
µος, Ἄδιψος, Μαλάχη, et Pselli fragm. ap. Wester-
mann. Paradoxogr. p. 143) utebantur Epimenides
( v. Hermippus fragm. et Plutarch. Conviv. c. 14),
Pythagoras (Porphyr. c. 54) ejusqué sectatores
( Athen, p. 161, A). De sanctimonia malvarum ( ex
heliotropiorum genere) utpote σημαντριῶν τῶν συµ--
παθειῶν οὐρανίων πρὸς ἐπίγεια plura ex Pythag. pla-
citis disputat Lobeck. Agl. p. 899. — Num ad ho-
rum philosophorum exemplum Herculem Herodo-
rus efformavit , indignam heroe patrio censens quam
vulgo ei affingunt voracitatem? Fortasse ex Hero-
doro fluxit quod Porphyr. 1. l. c. 34 narrat : Ali-
mum Herculi in deserta Libye penetraturo pro
viatico a Cerere datum esse. Sed ipsam hanc ex-
peditionem libro quinto narrare vix potuit Hero-
dorus ; si quidem recte se numerus habet.

20.

E LIBRO DECIMO.

Sequitur narratio de armentis Geryonis digres-
sionibus geographicis distincta.

17.
Qnamquam multa tunc preestantissimis viris certamina
erant, Theseus tamen, ut Herodorus ait, nullius erat
particeps, nisi quod cum Lapithis contra Cenfauros pu-

gnavit.
18.

Herodorus ait revera non ipsum Neptunum et Apollinem
Trojam nrbem cinxisse manibus, sed Laomedontem pe-
FRACMENTA BIST. GR. vol. it.

cuniam ex sacris eorum in thesauris repositam in muros
exstruendos impendisse.

19.

Alimi sive materie famem pellentis Herodorus meminit
libro quinto de rebus Herculis.

20.
Iberie sunt dux. Altera circa columnas Herculeas, ab
| 3

31

Constantin. Porph. De adm. Imp. ο. 23 : Ίδη-
ρίαι δύο, ἡ μὲν πρὸς ταῖς Ἡρακλείαις στήλαις, ἀπὸ
Ἴθηρος ποταμοῦ, οὗ µέμνηται Απολλόδωρος ἐν τῇ περὶ
γῆς B (fr. 111)... Ταύτης δὲ πολλά φασιν ἔθνη διαι-
ρεῖσθαι, χαθάπερ Ἡρόδωρος ἐν τῇ δεκάτῃ τῶν xa0 "Hoa-
χλέα γέγραφεν ἱστορία, οὕτως « Τὸ δὲ Ἰθηρικὸν γένος
τοῦτο, ὅπερ φημὶ olxsiv τὰ παράλια τοῦ διάπλου, διώ-
ρισται ὀνόμασιν ἓν γένος bv κατὰ φῦλα. Πρῶτον μὲν οἱ
ἐπὶ τοῖς ἐσχάτοις οἰχοῦντες τὰ πρὸς δυσµέων Κύνητες ὀνο-
µάζονται, ἀπ) ἐχείνων δὲ ἤδη πρὸς βορέαν ἰόντι Γλῆτες,
μετὰ δὲ Γαρτήσιοι, μετὰ δὲ Ἐλθυσίνιοι, μετὰ δὲ Μα-
στιηνοί, μετὰ δὲ Καλπιανοί, ἔπειτα δὲ ἤδη ὁ Ῥοδανός. »

Ἡρόδωρος Bandurius pro Ἡρόδοτος. --- Ἐλευσί-
νιοι.. µαστινο]... χελκιανοὶ, ἔπειτα δὲ ἡ διορόδανος
libri; correxit Berkel. ad Steph. Byz. v. Ἱθηρίαι δύο,
ubi eadem leguntur omnia , quz deinceps discerpta
ex parte iterum afferuntur :

St, Byz. : Κυνητιχκὸν, Ἱθηρίας τόπος πλησίον ὠχεα-
γοῦ."Ἡρόδωρος δεχάτῳ τῶν καθ Ἡραχλέα.

Idem : Γλῆτες, ἔθνος Ἰθηρικὸν μετὰ τοὺς Κύνητας.
Ἡρ. δεχάτῳ.

De re v. Ukert. Geogr. II, 2, p. 345—251.

21.

Rediens Hercules Italiam peragravit. V. Apol-
lodor. II, 5, 10, το, ubi geographica quzdam ex
more Herodoreo intexuntur. Expressis verbis Hero-
dorum laudat Stephanus.

Stephan. Byz, : Πευχέτιοι, ἔθνος περὶ τὸ Ἱόνιον πέ-
λαγος. Τὸ ἐθνιχὸν Πευχετιεύς. Ἡρόδωρος δὲ xol Πευ-

χετεῖς αὐτοὺς χαλεῖ.
[22.]

Post hzc ad Hesperidum poma apportanda emis-

sus permeavit Libyam ( Apollodor. II, 5, 11, 4).

Steph. Byz. : Καλαμένθη, ἥτις xol Καλαμίνθη, πόλις

Λιθύης. Ἑχαταῖος Περιηγήσει (fr. 312). Κρεῖττον οὖν

ὡς Ἡρόδοτος [ Ἡρόδωρος 2] διὰ τοῦ t, πόλις «Ῥοινίκων.
23.

Schol. Apoll. Rh. II, 1248 : Ἡρόδωρος ξένως

HERODORI HERACLEENSIS

περὶ τῶν δεσμῶν τοῦ Προμηθέως rauca: εἶναι γὰρ αὖ-
τὸν Σχυθῶν βασιλέα φησὶ, xai μὴ δυγάµενον παρέχειν
τοῖς ὑπηχόοις τὰ ἐπιτήδεια, διὰ τὸ τὸν χαλούμενον Ἆε-
τὸν ποταμὸν ἐπιχλύζειν τὰ πεδία, δεθῆναι ὑπὸ τῶν
Σχυθῶν' ἐπιφανέντα δὲ Ἡραχλέα, τὸν μὲν ποταμὸν
ἀποστρέψαι εἰς τὴν θάλασσαν’ xal διὰ τοῦτο μεμυθεῦ-
σθαι ἀνγρηχέναι τὸν ἀετὸν Ἡραχλέα" τὸν δὲ Προμηθέα
λῦσαι τῶν δεσμῶν.

Hec quoque Herodoro inventori accepta refe-
renda erunt; eadem in usus suos converterunt
Agrortas in Scythicis αρ. schol. Ap. Rh. 1. 1, et
auctor Diodori I, 19, nisi quod huic Αετὸς est Ni-
lus fluvius, et Prometheus praefectus provincie
Egypti.

(24.)

Clem. Alex. Strom.I, c. 15. p. 360 Pott., 133,9
Sylb. : Ἡρόδωρος δὲ τὸν Ἡραχλέα µάντιν xal φυσικὸν
γενόµενον ἵστορεῖ παρὰ Ἄτλαντος τοῦ βαρθάρου τοῦ
Φρυγὸς διαδέχεσθαι τοὺς τοῦ χόσμου χίονας, aivttro-
µένου τοῦ μύθου τὴν τῶν οὐρανίων ἐπιστήμην µαθήσει
διαδέχεσθαι.

Eodem modo statuunt Xenagoras ap. schol.
Aristoph. Nub. 397, etsch. Ap. Rh. IV, 264, Dio-
dor. III, 59, Cic. Tusc. V, 3, Plin. H. N. II, 6.

. Crain. Anecd. Paris. II, p. 381 : ᾿Εγέννησε δὲ Ζεὺς
xal ἕτερον υἱὸν ὀνόματι 'Ἡρακλὴ μετὰ Ἀλκμήνης τῆς
Θηθαίας, ὃς ἐκλήθη τριέσπερος, etc., etc. ὃν γράφουσι
δορὰν λέοντος φοροῦντα xal ῥόπαλον φέροντα, τρία μῆ-
λα κρατοῦντα" ἅπερ τρία μῆλα ἀφελέσθαι αὐτὸν ἆωυθο-
λόγησαν, τῷ ῥοπάλῳ φονεύσαντα τὸν δράκοντα’ τουτέστι
νιχήσαντα τὸν πολυποίχιλον τῆς πιχρᾶς ἐπιθυμίας λο-
γισμὸν διὰ τοῦ ῥοπάλου τῆς φιλοσοφίας, ἔχοντα περι-
θόλαιον φρόνημα ὡς δορὰν λέοντος’ xal οὕτως ἀφείλετο
τὰ μπλα, ὅπερ dox τρεῖς ἀρετὰς, τὸ µη ὀργίζεσθαι,
τὸ μὴ φιλαργυρεῖν, τὸ μὴ φιληδονεϊν’ διὰ γὰρ τὸ ῥόπα -
λον τῆς χαρτεριχῆς ψυχῆς, xal τῆς δορᾶς τοῦ θρασυτά-
του σώφρονος λογισμοῦ, ἐνίκησε τὸν υἱὸν τῆς φαύλης
ἐπιθυμίας” φιλοσοφήσας µέχρι θανάτου, καθὼς Ἡρόδο-
τος ( Ἡρόδωρος Lobeck. Agl. p. 1310) 6 σοφώτατος

Ibere flumine síc dicta , cujus meminit Apollodorus lib. II.
Descriptionis terrae... Hanc in multas gentes dividi perhibet
Herodorus libro decimo Historie quam de Hercule con-
scripsit. « Gens hzec Iberica , ait, quam dico maritima tra-
jecti habitare, quamvis una gens sit, diversis tamen no-
minibus secundum tribus distincta est. Ac primum qui-
dem qui ultimj versus occasum habitant, Cynetes appel-
lantur ; ab his versus aquilonem tendenti occurrunt Gletes,
deinde Tartessii, deinde Elbysinii , tum Calpiani, post hos
est Rhodanus. »
21.

Peucetii, populus circá mare Ionium. Gentile Πευχε:

φιεύς; Herodorus vero Πευχετεῖς eos nominat.

Calamenthe, urbs Liby:e, sed rectius apud ITero:lorum (?)
per « scribitur, Calaminthe : urls Plienicum.

23.

Herodorus novo plane modo de vinculis Promethei nar-
rat haec : fuisse Prometheum regem Scytharum ; eumque ,
quum propter regionem Aquil» fluvii aquis submersam
subditis ad vitam necessaria prebere non potuisset, in vin-
cula a Scythis conjectum esse. Advenisse deinde Herculem
et averso in mare fluvio (unde fabula orta de aquila ab
Hercule interfecta) , vinculis Prometheum liberasee. .

24.

Herodorus narrat Herculem , vaticinandi arte et rerum
naturalium scientia imbutum , apud Atlantem barbarum
Phrygium mundi columnas excepisse dici, significante ita
fabula acceptam Atlantis disciplina celestium scientiam.

FRAGMENTA. 35

συνεγράγατο, ὃς xai ἄλλους Ἡραχλεῖς locopet γεγενη-
σθαι ἑπτά. Eadem Cedrenus p. 18, C. — Ceterum
hzc a nostro Herodoro aliena esse nullus dubito.

25.

Schol ad Apollon. Rhod. II, 354 : Ἄχρα χατὰ
viv Ἡράχλειαν, fjv Ἁγερούσιον xaXoUatv ol ἐπιχώριοι.
Ἡρόδωρος δὲ xai Εὐφορίων ἐν τῷ Ξενίῳ ἐχείνη φασὶ
τὸν Κέρθερον ἀνῆχθαι ὑπὸ τοῦ Ἡραχλέους, xal ἐμέσαι
χολήν ἐξ ἧς φυηναι τὸ χαλούμενον ἀχόνιτον φάρµακχον.
Ἄνδρων δὲ etc. (v. fr. Andronis).

Cf. Schol. Nicandr. Alexiph. v. 13 : Τὸ ἀχόνι-
τόν φασιν ἐκ τοῦ ἐμέτου τοῦ Κερθέρου φυῆναι; ἱστορεῖ-
ται γὰρ τὸν Κέρθερον ἐξ ὥδου ἀνενεχθέντα μὴ δύνασθαι
ὑπομεῖναι τὰς αὐγὰς τοῦ ἡλίου xai ἐμέσαι xal ἐχ τοῦ
ἐμέτου γενέσθαι τὴν βοτάνην. Ἀχέρων δὲ ποταμὸς dv
Ἡρακλείᾳ τῇ Ποντικῇ, ἔνθα τὸν τοῦ "Αδου xóva 6 Ἡ -
ραχλΏς ἐξήγαγε, xal 6 λόφος Αχόνιτος λέγεται.

Collem istum Ἀχόνας dicit Promotus Ms. ap.
Schneider. ad Nicandri Alex. p. 623. Aliis, ut
Stephano Byz., urbs dicitur ᾿Αχόναι. De aconito v.
locos vett. in Steph. Thes. s. v. De Cerbero ad
Heracleam protracto cf. Diodor XIV, 31, Dionys.
P. 788, ibique Eustath. et Bernhardy , Spanhem.
ad Callim. Del. 394, Salmasius Plin. Exerc. p. 620.
Numum Heraclez, in quo Hercules Cerberum ad
Cereris statuam afferens cernitur, habes ap. Mioz-
net. Ν. 160. Eodem pertinet Cerberus Heracleen-
sium donarium Olympiz ap. Pausan. V, 26,2. Vide
Müller. Dor. II, p. 465. coll. I, p. 410, ubide inte-
riore fabulz ratione disputatur. Ex fama de faucibus
Her. infernalibus totam illam regionem subterra-
neis ignibus olim expositam fuisse conjicit Meinek.
ad Euphor. fragm. 28 (ex Xenio, in quo Thesei
et Pirithoi ad inferos descensum narrasse poeta
videtur ). Cf. Nymphis fr. 1.

26.

Schol. Sophocl. Trachin. 353 : Πραθεὶς "Ou dn
ἐνιαντὸν ἐξέπλησεν] Ὁ δὲ Ἡρόδωρος (libri Ἡρόδοτος)
τρία Écn λέγει (τὸν ἐνιαυτόν addit cod, R.). Trium
annorum ἐνιαυτὸν intellige veterem trieteridem Bac-
chicam , quz tertiam partem constituit majoris cy-
cli, ante ceteros ἐνιαυτοῦ nomine in fabulis vett.
occurrentis. — Tempus rei significat Apollodorus.

25.

Promontorium est prope Heracleam quod Acherusium
dicunt. Herodorus et Euphorion in Xenio dicunt ibi Cer-
berum ab Hercule ex inferis eductum esse ac bilem vo-
muisse, ex qua aconitum, qua vocatur planta, nata sit.

26.

Hercules venditus Ompbale serviit per trium spatium
annorum.

27.

Apollodor. 1, 9, 19, 5 : Ἡρόδωρος δὲ αὐτὸν
(Ἡρακλέα) οὐδὲ τὴν ἀρχήν φησι πλεῦσαι τότε (sc. μετὰ
τῶν Ἀργοναυτῶν), ἀλλὰ παρ) Ὀμφάλη δουλεύειν.

Idem II, 6, 3, 5 : Καθ ὃν δὲ χρόνον ἐλάτρευε
παρ᾽ Ὀμφάλῃ, λέγεταιτὸν ἐπὶ Κόλχους πλοῦν γενέσθαι,
καὶ τὴν τοῦ Καλυδωνίου κάπρου θήραν, καὶ Θησέα
παραγενόµενον ἐκ Εροιζηνος εἰς Ἰσθμὸν καθᾶραι, ----
Cf. fr. 38.

Servitii tempore peracto , Trojam Hercules ex-
pugnat; deinde Co insula devastata, Gigantibusque
debellatis, expeditionem suscipit contra Augeam,
cui auxiliantur Molionida.

28. .

Athenzus II, p. 57, F : Oóx εὖ δὲ Νεοχλῆς 6 Κρο-
τωνιάτης ἔφη, ἀπὸ τῆς σελήνης πεσεῖν τὸ div, ἐξ οὗ τὴν
Ἑλένην γεννηθῆναν' τὰς γὰρ σεληνίτιδας γυναῖκας ᾧο-
τοχεῖν, xal τοὺς ἐχεῖ γεννωµένους πεντεχαιδεχαπλασίο-
νας ἡμῶν εἶναι, ὥς Ἡρόδωρος 6 Ἡρακλεώτης ἱστορεῖ.
"[6uxog δὲ iv πέµπτῳ μελῶν περὶ Μολιονιδῶν φησι’

Τούς τε λευχίππους κούρους

τέχνα Μολιόνας χτάνον

ἄλικας, ἰσοχεφάλους, ἑνιγυίους.
ἀμφοτέρους γεγαῶτας ἐν ὠέῳ ἀργυρέῳ.

Locum Herodori ex Molionidarum historia peti-
tum esse censeo. Mulierem σεληνίτιδα dixit Molio-
nem, i. q. σελήνην, a verbo μολεῖν, ut "]o ab ἰέναι.
Molionide quindecies majores fuerunt Hercule,
sicuti τετραπηχυαῖος Hercules cum Antzo compo-
nitur ἐξαχονταπηχναίῳ. Quibus numeris alludi puto
ad rationes quz cyclis quattuor annorum interce-
debant cum cyclis annorum sexaginta. Ac bene
notandum est, his ipsis Molionidis devictis πενταε-
τηρίδα Olympicam ab Hercule institui. Ad chrono-
logicam fabulz significationem spectant etiam tre-
centi et sexaginta viri Cleonzi, qui Herculi auxi-
liantes a Molionidis interfecti et Nemes (de cujus
cultu cf. fr. το) divinos honores adepti sunt. Vide
/Elian. V. H. IV, 5, schol. Pind. Ol. XI, 29. De
vulgari Molionidarum historia v. interpretes ad
Apollodor. II, 7, 3. Pherecyd. fr. 36 et que ad
h.1. congessit Sturz. p. 178. Welckero ad Schwenk.
Etymol. 4ndeut. p. 307 sq. Molionidarum fa-

————————M αππαααασσαασοσο-πικπακωσιασο-οααθ

27.

Herculem Herodorus omnino non cum Argonautis navi-
gasse, sed eo tempore apud Omphbalen servitutem serviisse
affirmat. .

28.

Imperite Neocles Crotoniata dicit e luna decidisse ovum,
e quo nafa Helena sit; lunares enim feminas ova parere
et quae ibi generentur quindecuplo majores esse nobis,
leste Herodoro Heracleense.

d

36 HERODORI BERACLEENSIS

bulz subesse videntur lapides molares. Assentitur
Schneidewin. ad Ibyci fragm. et qui ibi laudantur.

19

Schol. Pind. Ol. V, 10 : Βωμοὺς ἔξ.] Ἡρόδωρός
qnot τὸν Ἡραχλέα ἐν ὈὈλυμπίᾳ ἱδρύσασθαι δώδεχα
θεῶν ἀγάλματα, συμθώμους δὲ αὐτοὺς ποιῆσαι ἓξ βω-
μοὺς χατασχευάσαντα. 'A À Ao c Ὀλυμπίασι βωμοί εἷ-
σιν ἓξ δίδυμοι τοῖς δώδεχα θεοῖς ἀνιδρυμένοι, ἑνὸς ἑχά-
στου βωμοῦ δύο θεοῖς χαθωσιωμµένου" πρῶτος Διὸς xal
Ποσειδῶνος., δεύτερος ρας xal ᾿Αθηνᾶς, τρίτος Ἔρ-
μοῦ xal Ἀπόλλωνος, τέταρτος Χαρίτων xal Διονύσου,
πέμπτος Ἀρτέμιδος xat Ἀλφειοῦ, ἔχτος Κρόνου xal

Ῥέας, ὥς φησιν Ἡρόδωρος
, lexopei περὶ τῶν ét βωμῶν Ἡρόδωρος γραμµατι-
xóc* Ἐλθὼν δὲ eic τὴν "Huy τὸ dv Ὀλυμπίᾳ ἱερὸν
rb Διὸς Ὀλυμπίου, xat Ὀλυμπίαν τοῦ θεοῦ ὅμώ-
νυµον τὴν χώραν ἔθετο' ἔθυσε δὲ αὐτῷ αὐτόθι. Καὶ ἅλ-
λθις θεοῖς βωμοὺς ἐξ τῷ ἀριθμῷ, συμθώμων τῶν P
θεῶν, xal πρῶτον μὲν τοῦ Διὸς τοῦ Ὀλυμπίου, ᾧ σύμ-
θωμον ἐποίησε τὸν Ποσειδῶνα" B ρας καὶ Ἀθηνᾶς,
γ΄ Ἑρμοῦ xoi Ἀπόλλωνος, δ’ Χαρίτων xal Διονύσου, ε’
Ἀρτέμιδος xai Ἀλφειοῦ, c' Κρόνου xal Ρέας.

* Qnod postremo loco posui scholion est cod.
Vratislaviensis Α., quod verba Herodori licet mu-
tila accuratius exprimere videtur. Cod. à' οὗ pro
Διὸς ἔθεντο, et bis aóp.60)' pro συµόωμ. Pro β’ erat
καὶ ante "Hoac. ΒΟΕΟΚΗ. Scripserim ἔθυσε δὲ αὐτῷ
τῷ Au καὶ τοῖς ἄλλοις θεοῖς, xal ἐποίησε βωμοὺς x. *.
λ. — Ex Herodoro sua habere videtur Apollodor.
II, 7, 2, 5, ubi v. interpretes , Backh. ad Pind.
l. Ἱ. et Olymp. IX , 59.

Post hec Hercules Pylum et Lacedemonem ex-
pugnat, Augen vitiat, OEnei filiam in matrimonium
poscit, cum Calydoniis bellum gerit contra Thes-
protios. Apollodor. II, 7, 6. Huc refero locum se-
quentem. |

3o.

Stephan. Byz. : Κασσώπη, πόλις iv Μολοσσοῖς. Τὸ

ἐθνικὸν Κασσωπαῖος καὶ Κασσώπιος. Ἡρόδωρος δὲ Kac-
σώπους αὐτούς φησιν, ἴσως χαχῶς,

31.

E LIBRO XVII.

Athenzus IX , p. 411, À : Τὸν δὲ τῷ χερνίόῳ ῥά-
ναντα παϊδα, διδόντα κατὰ χειρὸς Ἡραχλεῖ ὕδωρ, ὃν
ἀπέχτεινεν ὃ Ἡραχλῆς χονδύλῳ, Ἡρόδωρος ὃ dv ἕπτα-
καιδεχάτη τοῦ καθ’ Ἡραχλέα λόγου Εὔνομον (sc. φησὶ
χαλεῖσθαι).

Eadem Apollodor. II, 7, 6, 3, ubi Eunomus
dicitur Architelis f. et propinquus O£nei. Noinen
in Ἔννομος abiit ap. schol. Lycophr. 5o et Tzetz.
Hist. II, 456, in Εὐρύνομος ap. Diodor. IV, 36, 1.
Κύαθος a munere dicitur a schol. Apoll. Rh. I,
1212, ubi pater est Architeles, et ap. Nicandrum
in OEtaicis (ap. Athen. |. 1.), 'ubi pater est Pyles ,
frater Antimachus. Hellanico (fr. 3) fuit aut Χερίας
aut Ἀρχίας; nam alterum ex altero natum. Przfero
Χερίας.

Calydone relicta , Hercules Trachinem profectus
Dryopes debellat. Apollodor, II, 7, 7.

34.

Steph. Byz. : Δρυόπη... 6 πολίτης Δρυοπαῖος, ὡς
"Ἡρόδωρος, óv παρατίθησι Ἐπαφρόδιτος.

33.

Schol. Eurip. Hippolyt. 545 : Ἡρόδωρος δέ φη-
σιν, ὅτι τοῦ τῆς Ἰόλης γάµου προκειµένου τοξείας ἑπά-
θλου, Ἡραχλέα νιχήσαντα ἀπαξιοῦσθαι τοῦ γάμου" διὸ
xal χατὰ χράτος ἑλεῖν τὴν Οἰχαλίαν, καὶ τοὺς ἀδελφοὺς
αὐτῆς ἀνελεῖν, Εὔρυτον δὲ φυγεῖν sl; Εὔθοιαν.

De caussa belli eadem Apollodor. II, 6, 1, 2;
alios duces secutus est II, 7, 7, 7, ubi Hercules preter
fratres Ioles ipsum etiam patrem necat. OEchaliaimm
Eubcz dicit Apollod. , uti auctor Αλώσεως OlyaA.
et Hecatsus; de urbe Peloponnesi ( non de Thes-
salica, ut Welckero Cyc/. p. 331 placet, ) cogitasse

29.
Herodorus de sex aris Olympise narrat hzec : In Elidem
veniens Hercules fanum , quod Olympie est, Jovi Olympio
consecravit, ac regionem de nomine dei vocavit Olympiam.

Porro sacra fecit tum Jovi tum reliquis diis , iisque aras

exstruxit numero sex, ita quidem inter duodecim deos
distributas, ut binis dedicate essent singule. Prima erat
Jovis Olympii, cui socius adjunctus Neptunus; altera Ju-
nonis et Minerve ; tewia Mercurii et Apollinis; quarta
Gratiarum et Bacchi; quinta Dians et Alphei ; sexta Sa-
turni et Rhem.
90.

Cassope , urbs Molossorum. Gentile Cassopaeus et Casso-

pius. Herodorus vero Cassopos eos dicit, male, ut videtur.

31.
Puero illi, qui quum Herculi aquam manibus lavandis mi-
nistrans ipsum aqua conspersisset , talitro interfectus est ab
Hercule, Herodorus libro de Herculis historia decirho se-

“Ρίκο Eunomi nomen fuisse dicit.

32.
Dryope Civis Dryopeeus , ut Herodorus, quem apponit
Epaphroditus.
83.
Herodorus ait Ioles nuptias, quee certaminis de sagittandi
peritia praemium ab Euryfo propositae erant, Herculi vi-

. Cctori recusatas esse : quare hunc per vim CEchaliam cepisse

et fratres Ioles occidisse, Eurytum vero fuga evasisse in
Euboam. «

ΕΒΛΟΜΕΝΤΑ. 37

videtur Herodorus , ut Pherecydes fr. 34, ubi pro
Ἴφιτος δὲ ἔφυγεν ei; Εὔδοιαν ex nostro loco corri-
gendum est Εὔρυτος etc. In Eubca Eurytus sec.
Herodorum novam OEchaliam condiderit. Hercules
ap. Pherecyd. in Arcadiam ad Eurytum venit μετὰ
τὸν ἀγῶνα, i. e, puto, post 4nstitutum agonem
Olympicum. Cf. Heyn. ad Apoll. 1. 1.5 Müller. Dor.
Wl, 411 sqq.; Welcker. 1. ]

35.. -

Plutarch. Thes. c. 3o : Γαμῶν ó Πειρίθους Δηι-
ῥάμειαν ἐδεήθη τοῦ Θησέως ἐλθεῖν xal τὴν χώραν ἴστο-
Εῆσαι καὶ συγγενέσθαι τοῖς Λαπίθαι. ᾿Ετύγχανε δὲ
xoi τοὺς Κενταύρους χεχληχὼς ἐπὶ τὸ δεῖπνον. Ὡς δὲ
ἠσέλγαινον ὕθρει, xal µεθύοντες οὖκ ἀπείχοντο τῶν γυ-
ναυιῶν, ἐτράποντο πρὸς ἄμυναν οἳ Λαπίθαι" xol τοὺς
μὲν ἔχτειναν αὐτῶν, τοὺς δὲ πολέμῳ κρατήσαντες ὕστε-

pov ἐξέδαλον ix τῆς χώρας τοῦ Θησέως αὗτοῖς συμμα-
Ἰαένου xal συμπολεμοῦντος. Ἡρόδωρος δὲ ταῦτα
πραχθῆναι φησὶν οὐχ οὕτως, ἀλλὰ τοῦ πολέμου συνε-
στῶτος ἧδη τὸν Θησέα βοηθοῦντα τοῖς Λαπίθαις παρα-
Τσίσθαι, xal τότε πρῶτον ὄψει γνωρίσαι τὸν Ἡραχλέα
ποησάµενον ἔργον ἐντυχεῖν αὐτῷ περὶ Τραχῖνα πε-
ππυμένφ πλάνης ἧδη xal ἆθλων' γενέσθαι δὲ μετὰ τιμῆς
xai φιλοφροσύνης xal πολλῶν ἐπαίνων ἀμφοτέροις τὴν
ἔπευξιν. O0 μὴν ἀλλὰ μᾶλλον ἄν τις πρόσχοι τοῖς πολ-
λάχις ἐντυχεῖν αὐτοὺς ἀλλήλοις ἱστοροῦσι" xai τὴν μύη-
σιν Ἡρακλεί γενέσθαι Θησέως.σπουδάσαντος xal τὸν
πρὸ τῆς µυήσεως χαθαρμὸν, ὡς δεοµένῳ διά τινας πρά-
ξες ἀθουλήτους.

Cf. fragm. 17. Nihil igitur apud Herodorum de
Theseo ex inferis ab Hercule liberato, ac probabi-
liter etiam reliquas de Hercule fabulas, quz Atticis
poetis debentur, repudiavit. V. Müller. Dor. II,
p. 467.

— —G0«m—

APTONAYTIKA.
35.

Schol. Apoll. Rh. IL, 1144 : Ἡρόδωρος δέ φησιν,
ἔξ Ἀθάμαντος καὶ Θεμιστοῦς γενέσθαι παῖδας, Σχοι-
νέα, Ἐρύθριον, Λεύχωνα, Πτῷρον' νεωτάτους δὲ Φρί-
ζον xat Ἕλλην, οὓς διὰ τὴν Ἰνοὺς ἐπιθουλὴν ἐκχωρῇ-
σαι. Τελευτῆσαι δὲ τὴν Ἕλλην χατὰ Πακτύην φασὶν

(1. φησὶν), ὣς xai Ἑλλάνιχκος (fr. 88) μαρτυρεῖ.
Ἰνοὺς δὲ xal ΑἈθάμαντος Λέαργος καὶ Μελιχέρτης..

Cod. Paris. : οὓς διὰ τὴν ἐπιθουλὴν τῆς Ἰνοῦς φιγεῖν,
xal τελευτήσαι τὴν Ἕλλην χατὰ τὴν Πακτύην, ὡς καὶ
"EX. μαρτυρεῖ. — Πτῷον scripsi pro Ποῖον, quod
libri exhibent; ap. Apollodor. I, 6, 3, 2 libri
Πτύον, /Egius Πτόον, Heynius ex Pausan. IX,
28 et Steph. Byz. v. Ακραιφία ed. Πτῶον, ubi item
scrib. IIxoov. V. Müller. Min. p. 170. ---Ερύθριον]
forte prestat Ἔρυθρον, ut ap. schol. Lycophr. et
Pausan. V1, 21, nisi quod hic Erythrum non filium,
sed nepotem Athamantis dicit. Ἔρυθρον in Ilop-
φύρεον mutavit Nonnus Dion. VIII fin., prepostere.
V. Müller. 1. l. p. 215. Ceterum quum Themisto
simul etiam mater Phrixi et Helles sit, patet ean-
dem esse cum Nephele, qua repudianda τὴν O£uw
violavit Athamas. — Aliter ac minus simpliciter
adornata sunt quz Apollodorus narrat et Phere-
cydesfr. 5a, ubi pro matrem Phr. scribe novercam,
deletis in fr, 53 verbis : fragmento... pertinere. De
Helle ad Pactyen mortua cf. Herodot. VII, 58;
Eustath. ad Dionys. Perieg. 538; Hemsterhusius ad
Lucian. Dial. mort. 9. p. 376; Mannert. Geogr. Vll,
Ρ. 302; Müller. |. |. p. 387.

36.

Idem II, 1123 : Τούτους δὲ (sc. τοὺς Φρίξου.παὶ-
δας) Ἡρόδωρός φησιν ix Χαλκιόπης τῆς Αἰήτου θυγα-
τρος.

Pophossam matrem dicunt Acusilaus fr. 5 et
Pherec$des fr. 54. V. Müller. Ἱ. l. p. 172, 5.

Idem I, 46: Hofduoe δὲ Πολυφήμην φησὶν εἶναι
τὴν Ἰάσονος µήτερα, τὴν Αὐτολύχου.

4ἰοἰπισᾶε sec. Pherecyd. fr. 59 ; Laodice Andron
ἐν συγγενειῶν ἐπιτομῆ: Polymede 4utolyci fr. Apol-
lodor. I, 9, 16, 1. Polymele sec. Hesiod, fr. 181
ap. sch. Hom. Od. XII, 68, ubi Ruhnken. Epist.
critic. p. 105 Polymeden et pro Hesiodo Herodo-
rum reponendum putavit.

38.

Idem I, 1299 : 'Ἡρόδωρός φησιν μὴ συµπεπλευ-
χέναι αὐτόν (Herculem) τε xai τινας ἄλλους. Cf. fr.
λ]ο

35.

Herodorus ait Athamantis et Themistüs liberos fuisse
Sdwaeum, Erythrium, Leuconem, Ptoum, et preter
hos matu minimos Phrixum et Hellen, qui propter Inüs
insidias palria excessissent. Obiisse vero Hellen prope Pa-
clyen dicit, quod idem etiam Hellanicus testatur. Ex Ino
Alhamas susceperat Learchum et Melicerten,

36.
Phrixi filii matrem habuere Chalciopen JEete natam. :
37.
Mater Iasonis erat Polypheme, Autolyci filia.
38

Herodorus et Herculem et alios nonnullos expeditionis,
Argonautarum participes fuisse negat.

ud

38 HERODOR! HERACLEENSIS

[39.]

Idem I, 23 : Ἡρόδωρος δύο εἶναι Ὀρφεῖς φησιν
ὧν τὸν ἕτερον συμπεπλευκέναι τοῖς Ἀργοναύταις. Ζη-
τεῖται δὲ διὰ τί Ὀρφεὺς ἀσθενὴς ὧν συνέπλει τοῖς ἥρω-
σιν' ὅτι µάντις ὢν ὁ Χείρων ἔχρησε μὴ δύνασθαι τὰς
Σειρῆνας παρελθεῖν αὐτοὺς Ὀρφέως μὴ συµπλέοντος.
Οὔὕτως Ἡρόδωρος. Eadem tangit schol, ad I, 31.

Quuin sec. Herodorum Ponticum Argonautze
eadem qua venerant via redierint, Sirenibus locus
dari vix potest, Quare fragmentum ex Herodoro,
qui de Orpheo scripsit, fluxisse videtur. De re vide
Lobeck. Aglaoph. p. 357 coll. p. 338.

40.

Idem I, 71 : Εριθώτης.] Ἡρόδωρος ἐν τοῖς Ἂρ-
γοναυτικοῖς τοῦτον Εὐρυθάτην (Εὐρυθώτην cod. Par.)
χαλεῖ, xat φησιν αὐτὸν Ἐελέοντος υἱόν. Cf. Valer. Flac-
cus I, 402 ; Hygin. fab. τή.

A1.

Idem I, 139 : Apollonius Ἄθαντος φησὶ νομισθῆ-
ναι τὸν Ἴδμονα. Συμμαρτυρεῖ δὲ αὐτῷ xat 'Ἡρόδωρος,

Cf. Pherecyd. fr. 70; Orpheus Argon. 185; Hy-
cin. fab. 14; Valer. Fl. I, 238.

Aa.

Idem I, 211 : ζΖήτης χαὶ Καλαῖς] Τούτους ix
διαφόρων τόπων συμπλεῦσαι τοῖς Ἀργοναύταις gaotv*
οἱ μὲν γὰρ ix Θράχης, ὥς Απολλώνιος, Ἡρόδωρος δὲ
ἐκ Δαυλίδος, Δοῦρις δὲ ἐξ Ὑπερθορέων,

43.

Idem I, 186 : Ab Apollonio inter Argonautas
recensetur Neptuni filius & πτολίεθρον ἀγαυοῦ Μιλή-
voto νοσφισθεὶς Ἐργῖνος. Ad hzc schol. : 'O δὲ Μί-
λητος, ἀφ᾿ οὗ καὶ ἡ πόλις Μίλητος, Εὐξανθίου τοῦ

Μίνωος ἦν oi δέ φασιν αὐτὸν Ἀπόλλωνος xal Ἀρείας
τῆς Κλεόχου’ ἐχλήθη δὲ Μίλητος, ὅτι ἐχρύθη ἀπὸ τῆς
μητρὸς ἐν µίλαχι.

Καὶ Ἀριστόχριτος φησὶν ὅτι Ἆρεία θυγάτηρ ἐγένετο
Κλεόχου, ἧς xal Ἀπόλλωνος γενέσθαι βρέφος, xal τοῦτο
ἐκτεθῆναι el; i axe. Τὸν δὲ Κλέοχον ἀνελέσθαι, xai
ὀνομάσαι ἀπὸ τῆς µίλαχος Μίλητον. Τοῦτον δὲ ἀνδρω--
θέντα, καὶ φθονούμενον ὑπὸ τοῦ Μίνωος, ἀναχωρῆσαι
εἰς τὴν Zápov ἀφ' οὗ χαὶ τόπος doti [ἐχεῖ] Μίλητος:
καὶ ἀπὸ τῆς Σάμὸου μεταθὰς al; τὴν Καρίαν, ἔχτισε
πόλιν, Μίλητον ἀφ᾿ ἑαυτοῦ χαλέσας. Μαρτυρεῖ δὲ xal
Ἡρόδωρος ( vulg. Ἡρόδοτος).

Erginus Argonauta ex vetere fabula est celeber-
rimus iste Orchomenius ex Boeotia. Vide Pindar.
ΟΙ. IV, 31. Milesius est etiam ap. Hygin. fab. 15o
et Orph. Argon. 1690, coll. Apollodor. I, 9, 16, 8.
[dem primus dixerit Herodorus, eaque occasione
deMileto quedamintexuisse videtur. Orchomenium
Erginum sec. Apollodorum, Herodori sectatorein,
(1I, 4, 11) et Diodorum (IV, το), Hercules juvenis
interfecerat, Milesium vero Herodorus Erginum fe-
cisse videtur gratificaturus Mileto, quz quasi com-
munis metropolis colebatur urbium Ponticarum,
inter easque etiam Byzantii, Amisi et Heraclez
(v. Müller. Min, p. 391). Heracleensesautem summo-
pere honorabant Tiphyn gubernatorem, cui in mu-
nere successit, sec. Herodorum, Erginus ( v. fr. 60).

Ah.

Idem I, 773 : “Οτι δὲ ἐμίγησαν οἱ Ἀργοναῦται ταῖς
Λημνίαις Ἡρόδωρος ἵστορεῖ ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς. De
re v. Müller. 1. 1. p. 302 sq.

45.

Idem I, 943 : I'»qsv£ec : Γούτων καὶ Ἡρόδωρος
μνημονεύει ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοις xat ὅτι ἐπολέμησαν
Ἡρακχλεῖ. Ot μὲν οὖν γηγενεῖς παρὰ Κύζικον ῴχουν, οἱ

39.

Herodorus duos fuisse Orpheos statuit, quorum alter
navigasset cum Argonautis. Quicritur autem cur Orpheus,
vir debilis, heroibus istis socius adjunctussit. Scilicet Chi-
ron vates pra:dixerat non posse eos Sirenes pr&etervehi eine
Orpheo. ]ta Herodorus.

) 40.

Eriboten Herodorus in Argonauticis Euryboten vocat

filiumque Teleontis fuisse dicit.
41.

Idmonem Apolline genitum pro Abantis filio habitum

esse praeter Apollonium etiam Herodorus testatur.
42.

Zeles et Calais secundum Herodorum e Daulide profecti

cum Argonautis navigarunt.
43.
Miletus, a quo 'urbs Miletus nomen habct, Euxanthii

Minoe nati filius erat. Alii Apollinis eum et Arize Cleocbi
filio dicunt. Miletus vero nominatus est eo quod ἐν µέλαχι
sive in samilace mater eum occultaverat. Aristocritus quoque
dicit Ariam Cleochi filiam natum ex Apolline filium in
smilacem exposuisse : verum Cleochum sustulisse infantem,
et de smilace ( µίλακος) nominasse Miletum. Hunc deinde,
ubi ad virilem perveniseet :tatem , Minois invidia pressum
migrasse in Samum insulam, ubi etiam locus quidam Mile-
tus de nomine ejus dictus sit. Inde in Cariam transgressum
urbem condidisse, quam de se vocaverit Miletum. Eadem
testatur Herodorus.
44.
Consuevisse Argonautas cum Lemniis mulieribus Herodo-
rus narrat in Argonautiocis.
45.
Gegenum, i. e. Terrigenarum, Herodorus quoque in Argo-
naulicis mentionem facit, eosque eliam contra Hercule

FRAGMENTA. 39

δὲ Δολίονες παρὰ τὸν Ἰσθμόν. Cf. fr. 16. Herodori
fortasse sunt quz ad v. 996 notantur, sc. γηγενείς
oriundos ἀπὸ τοῦ Nejuaiou Aéovve. V. Deiochi
fr. 5.

46.

Idem I, 1024 : Μακριέων : "Hoay δὲ ἀστυγείτο-
νες τῶν Δολιόνων ot Μάκρωνες. Οἱ δὲ ἔθνος Βεχείρων
ᾧασὶ τοὺς Μάχριας, οἵτινες del πολεμδῦσι τοῖς Κυζι-
xzvoig ἦσαν δὲ ck πολεμιχὰ ἔργα ἠσκηχότες, ὡς ἵστο-
ροῦσι Φιλοστέφανός τε xal Ἡρόδωρος, οἱ τὰ περὶ τῶν
βίων αὐτῶν γεγραφότες.

Cod. Paris. : Εἰσὶ 8' ot καὶ Βεχείρων ἔθνος φασὶν
τοὺς Μάκρωνας, οἵτινες del πολεμοῦσι Κυζικηνοῖς, ὅμο-
pot ὄντες xal ἠσχηχότες χαλῶς τὰ πολεμικά, ὥς φησι
Φιλοστέφανος x. ς. À.

47. 1ἀ. II, 532 : Argonautz in Hiero ad ostium
Ponti sacra faciunt diis duodecim. 'Ἡρόδωρος δὲ ἐπὶ
τοῦ [ αὐτοῦ] βωμοῦ φησι τεθυχέναι τοὺς Ἀργοναύτας,
&9' οὗ Άργος 6 ὠρίξου ἐπανιὼν ἐτεθύχει. Aliter Timo-
sthenes l. 1. Dere vide Müller. Λ1η. p. 489 et qui
ibi laudantur.

48.

Idem II, 684 : (Postquam per Symplegades salvi
evaserunt , illucescente die appellunt in Thynidem
insulam desertam. Tum Argonautisapparuit Apollo
. exLycia ad Hyperboreostendens. Quia igitur mane
(Ae) deus apparuerat, insulam, suadente Or-
pheo, appellarunt ἑωΐου Απόλλωνος, Ita Apollo-
nius.) Ἡρόδωρος οὖν φησὶν Éiov τὸν Ἀπόλλωνα προσ-
αγαρεύεσθαι, xal βωμὸν αὐτοῦ εἶναι ἐν τῇ νήσῳ, οὗ
xafó ὄρθρῳ ἐπεφάνη αὐτοῖς, ἀλλὰ χαθὸ ol Ἀργοναῦται
ὄρθρου εἷς αὐτὴν κατέχλευσαν.

Deinde Argonaute Acherontem Bithynia flu-
vium ingressi ad Lycum regem veniunt,

49.

Idem II, 752 : dbacl δὲ αὐτὸν (sc. Λύχον τὸν τῶν
Μαριανδυνῶν βασιλέα) υἱὸν εἶναι Δασχύλου τοῦ "Tav-
τἄλου, x«i Ἀνθεμοεισίας τῆς Λύχου τοῦ ποταμοῦ
(ὡς μαρτυρεῖ καὶ Νύμφις ἐν τῷ α’ τῆς Ἡραχλείας,
xai Ἡρόδωρος παριστορῶν)’ ὑπεδέξατο δὲ τοὺς ἥρωας,
ὥς τινες, διὰ τὸ τὸν Πέλοπα , τὸν θεῖον αὐτοῦ , τιµη-
θῆναι παρὰ τῶν Ἑλλήνων ἅμα δὲ καὶ διὰ τὸν Ἀμύ-
xou xal τῶν Ῥεθρύχων qóvov' ἐχθροὶ γὰρ ἦσαν τοῖς,

Μαριανδυνοῖς οἳ Βέθρυχες.
5o.

Idem II, 9o: :Itercontinuantes Argonauts per
Acherontem fluv. mare repetunt. "Exvyov γὰρ µέχρι
£€' σταδίων ἀναπλεύσαντες , διὰ τοῦ Ἀχέροντος χαθορ-
µισάµενοι, ὥς φησι καὶ Ἡρόδωρος dv. τοῖς Ἀργοναύ-

ταις. '

51.

Idem III, 594 : "Ox: δὲ χρησμὸς ἦν Αἰήτη δεδο-
μένος, ὑπὸ τῶν αὗτοῦ ἐγγόνων ἀπολέσθαε, xal 'Hpd-
δωρος dv τοῖς Αργοναύταις ἵστορεῖ: τούτου ἕνεχα
xai τὴν ζεῦξιν τῶν ταύρων λέγει αὐτὸν ἐπινοῆσαι.

(5a.)

Idem II, 1211 : Draco, qui vellus custodiebat,
(Apollonius ait) in Caucaso editus est e terra,
qua sanguinem de capite Typhonis fulmine Jovis
percussi distillantem exceperat. Saucius Typhon
fugam arripuit pervenitque usque ad οὔρεα xal πε-
δίον Νυσήιον, ἔνθ) ἔτι νῦν περ Κεῖται ὑποθρύχιος Σερ-
θωνίδος ὕδασι λίμνης. Ad hzc scholiasta : Ὦ ὰ δ) αὐτὰ
περὶ τοῦ ᾿Γυφῶνος xal 'Ηρόδωρος φησίν. ἔνθα xal
περὶ τῆς Νύσης ἱστορεῖ, λέγων,

’

bellum geseisse dicit. Ceterum Gegenes ad Cyzicum habi-
tabent , Doliones vero ad Isthmum.
46.

Macrones Dolionum finitimi, quos nonnulli gentem
Bechirum esse dicunt, continuis bellis Cyzicenos lacesse-
bent. Etenim in rebus bellicis exercitatissimi erant , utl
nerramt Pbhilostephanus et Herodorus , qui eorum vivendi
rationem descripserunt.

47.

BHerodorus in eadem ara dicit sacra fecisse Argonautas,
in qua Argus Phrixi filius e Colchide rediens sacrificas-
set. -

48.

Herodorus dicit Eoum sive matutinum Apollinem co-
gnominari atque aram ejus in insula esse, non quod summo
mane apperuerit ipsis, sed quod matutino tempore Argo-
nauta ad insalam appulerint.

49.
Lyeum, Mariandynorum regem, filium esse aiunt Da-

scyli Tantalo nati et Anthemoisite Lyco fluvio ortae. Quod
testatur Nymphis libro primo de Heraclea, et preeteriens
memorat Herodorus, Ceterum Argonautas comiter excepit
Lycus , ut nonnulli dicunt, propterea quod Pelops avuncu-
lus ejus apud Graecos honorabatur ; simul vero etiam pro-
pterea quod Amyci et Bebrycum δάση peregerant : hostes
enim Mariandynorum Bebryces erant.
50.

Ad quinque stadia in Acherontem fluvium provecti Ar-
gonaufa ancoram jecerant; quod Herodorus quoque in
Argonantis dicit.

91.

Oraculo JEet:e praedictum fuit fore ut a sua sobole perni-
cies ipsi pararetur. Quod Herodorus quoque in Argonautis
narrat, eamque ob causam eliam consilium istud de bobus
arairo jungendis ab eo excogitatum esse dicit.

(92.)

Eadem de Typhone etiam Herodorus (2) narrat , ubi de

Nysa loquens hos poetoe versus adducit :

40

"Εστι δέτις Νύση, ὕπατον χέρας ἀνθέον 013,
τηλοῦ Φοινίχης, σχεδὸν Αἰγύπτοιο ῥοάων.

Ὁ δὲ Καύκασος διήχει ἀπὸ τῆς Ἀρμενίων χώρας ἕως
Κόλχων ἡ δὲ Σερθωνὶς λίμνη διάχειται περὶ τὸ Πη-
λούσιον τῆς Αἰγύπτου.

Hec sunt excerptoris male contrahentis, aut
scribe qui nomen laudati poetz corruperit. Eos-
dem versus ex hymno in Bacchum petitos ter lau-
dat Diodorus (I, 15, 7; III, 66, 3; IV, 2, 4; cf.
Wesseling. tom. II, p. 556 ed. Bip. ) ex Dionysio
scilicet Mytilenzo , quem Apollonii scholiasta sa-
pius excitat, cujusque mentionem excidisse putem.
Sin versus Herodorus attulit, quzritur an non sit
auctor libri περὶ ᾿Ὀρφέως. Ceterum cf. Weichert.
d. Lk p. 165 sq.

53.

Schol. Apoll. Kh. IV, 87 : 'O μὲν Ἀπολλώνιος
μετὰ τὸ φυγεῖν τὴν Μήδειαν ἐκ τοῦ Αἰήτου οἴχου πε-
ποίηχε ὑπισχνουμένην τὸ χῶας τῷ "Idaow ὃ δὲ τὰ
Ναυπαχτικὰ γράψας συνεχφέρουσαν αὐτὴν ποιεῖ τὸ
κῶας χατὰ τὴν φυγὴν, dv τῷ οἴκῳ χείμενον τοῦ Αἰήτου᾽
6 δὲ Ἡρόδωρος, μετὰ τὴν ἀνάζευξιν τῶν Α ργοναυτῶν
ἀποσταλῆναι τὸν Ἰάσονα ὑπὸ τοῦ Αἰήτου ἐπὶ τὸ κῶας;
τὸν δὲ πορευθέντα φονεῦσαί τε τὸν ὀράχοντα xal τὸ
κῶας ἀπενεγκεῖν πρὸς Αἰήτην τὸν δὲ δόλῳ καλέσαι
αὐτοὺς ἐπὶ δεῖπνον.

De dracone a Iasone interfecto cf. Pherecyd.
fr. 72. — Mex&à x. àv. τῶν Αργοναυτῶν ] vix sana;
suspicor µ. τ. &v. t. ἀγρίων ταύρων, postquam tau-

ros istos jugo submiserat.

95.

Idem IV, 86 : Ὁ μὲν Απολλώνιος vuxtóc φησι
πεφευγέναι τὴν Μήδειαν ἐπὶ τὴν ναῦν, Αἰήτου cuvé-
δριον ἔχοντος Κόλχων περὶ διαφθορᾶς τῶν ἠρώων, 6 δὲ

HERODORI HERACLEENSIS

την χαταχοιμηθῆναι, ἐπιθυμήσαντα τῇ αὑτοῦ γυναιχὶ
[ Εὐρυλύτη ] συγγενέσθαι, δεδειπνηχότων παρ αὐτῷ
τῶν Κόλχων xai χοιµωμένων * διὰ τὸ βούλεσθαι αὐτὸν
ναῦν ἐμπρῆσαι

A3 τότ’ dp! Αἰήτῃ πόθον ἔμδαλε δ- Ἀφροδίτη

Εὐρνλύτης φιλότητι µιγήµεναι, ἧς ἀλόχοιο,

χηδοµένη φρεσὶν ὧσιν, ὅπως μετ’ ἄεθλον Ἰήσων

νοστήσγ οἰκόνδε σὺν ἀγχεμάχοις ἑτάροισιν.
*O δὲ Ἴδμων συνῆχε τὸ γεγονὸς, xai φησι’

Φενγέμεναι µεγάρριο θοὴν διὰ νύχτα µέλαιναν᾽
τὴν δὲ Μήδειαν τὴν ποδοψοφίαν ἀχούσασαν, ἀναστᾶ-
σαν ἐξορμῆσαι. Λέγει δὲ xal Ἡρόδωρος ταῦτα.

55.

Idem IV , 359 : 'Hpó8wpo« ( iv τοῖς Ἀργοναύ-
ταις) qnoi διὰ τῆς αὐτῆς θαλάσσης ἐπανελθεῖν, δι’ ὃς
xai ἐπορεύθησαν εἰς Κόλχους.

Cum Herodoro faciunt Sophocles, Callimachus οί
Diodorus lib. IV, vel potius Dionysius. V. Müller.
Min. p. 395.

56.

- Idem II, 815 : Περὶ τοῦ ἐν Μαριανδυνοῖς yevou£-
νου θανάτου τοῦ Ἴδμονος καὶ 'Ἡρόδωρος ἵστορεῖ ἐν
τοῖς περὶ Ἡρακλείας , ὡς Προμαθίδας ( vg. Ἡρομιθί-
δας ) εἶπε, xal Νύμφις ἐν τῷ ( malim τοῖς, ut in cod.
Paris. ) Ἡρακλείας, ὡς Ἴδμων ὑπὸ συὸς ἐπλήγη. .

Περὶ Ἡραχλέους legi vult Heynius ad Apollodor.
tom. If, p. 357. Quod non est necessarium. Res
narrata proxime spectat ad Heracleam urbem, atque
totum hunc locum fusius sine dubio Herodorus
exposuit. Cf. Apollod. I, 9, 23, 1.

54.

Idem II, 848 : Περὶ δὲ τὸν ἁγριέλαιον τὸν ἔπιπε-
φυχότα τῷ Ίδμονος τάφῳ ἐθέσπισεν ῥ θεὸς τοῖς Μεγα-

τὰ Ναυπακτικὰ πεποιηχὼς ὑπὸ Ἀφροδίτης φησὶ τὸν Αἰή- | ρεῦσι καὶ Βοιωτοῖς τὴν πόλιν κτίσαι' λέγει δὲ τὴν Ἡρά-

Est Nysa quzedam , mons altissimus, floridus silva ,

Phoenice procul , prope fluenta Egypti ( Nili ).

Caucasus vero pertinet ab Armeniorum terra usque ad Col-
chos ; Serbonis autem lacus situs est ad Pelusium Egypti.
53.

Herodorus narrat post tauros (ab Argonautis) aratro
junctos Iasonem Δά vellus ab JEete 1niseum esse; ac profe-
ctum occidisse draconem et vellus apportasse ad JEeten ;
regem vero dolum meditantem Argonautas vocasse ad con-
vivium.

54.

Naupaclicorum auctor a. Venere ait /Eeten cum Eury-
lyte uxore coire cupientem fuisse consopitum , Colchis qui
apud eum cenaverant item somno oppressis. Etenim navem
Argenautarum /Eetes incendere volebat.

Tum igitur Εεί desiderium injecit Venus divina

Eurylyten concubitu amplectendi uxorém suam,

curans animo suo , ut post certamen Iason

reverteretur domum cum cominus pugnantibus sociis.
Idmon vero rem intellexit , jussitque

fugere domo celerem per noctem et atram.

Tum Modeam pedum strepitu audito , surrexisse ct egres-
sam esse, Eadem Herodorus narrat.
95. ,

Herodorus in Argonautis dicit rediisse oos e Colchidé per
idem mare, quo venerint.

56.

De Idmone ab apro apud Mariandynos interfecto etiam
Herodorus narrat quo loco de Heraclea verba facit, ut
Promathidas ait, et Nymphis in opere de Heraclea.

97.
Circa oleastrum in Idmonis tumulo natum deus oraculo

FRAGMENTA. 41

χλειαν’ dv γὰρ τῇ ἀγορῇ τῶν Ἡραχλεωτῶν ὑπάρχει
6 τάφος ( ὥς φησιν Ἡρόδωρος), ἐφ᾽ οὗ ἐστιν ὃ ἀγριέ-
λαιος. De re exponit Müller. Min. p. 293. Cf. Pro-
mathidas fr. 3.

58.

Idem II, 854 : "Ox ἐν τῇ "HoaxAsía τέθνηχεν xal
& Tiguc, εἶπε Nópquw. "Ἡρόδωρος δέ φησιν ὅτι οὐκ
ἀπιόντων el; Κόλχους τέθνηκεν 6 Τίφυς, ἀλλ᾽ ὕποστρε-
φόντων.

q 59.

Idem 11, 895 : Ἡρόδωρος Ἐργίνον φηαὶ χυθερ-
νῆσαι τὴν ΑἈργὼ μετὰ τὸν θάνατον Τίφυος. Pro Er-
gino est Anceus ap. Apollonium et Apollodo-
rum.

60.

Athenzus p. XI, 504, B : Λυσανίας φησὶν 6 Kupn-
ναῖος Ἡρόδωρον εἴρηχέναι' « Ἐπεὶ δὲ θύσαντες πρὸς
δεῖπνον καὶ χρατῆρας xal εὐχὰς x«i παιᾶνας ἐτρά-
ποντο. » Sedes hujus fragmenti incertà,

IIEAOIIEIA.
61.

Athenzus VI, p. 231, C : Tjj» Ἀτρέως δὲ χρυσῆν
égva , περὶ fjv γεγόνασιν ἡλίου τε ἐχλείψεις καὶ βασι-
λέων μεταθολαὶ, ἔτι τε τῆς τραγῳδίας ἡ πολλὴ, φιάλην
épvupiv φησι γεγονέναι Ἡρόδωρος ὁ Ἡραχλεώτης,
ἔχουσαν ἐν µέσῳ ἄρνα γρυσῆν. Ceterum dehis etiam
sermo esse potuit, ubi de vellere aureo Argonau-
tarum dixit.

62.

Schol. Pindar. Pyth. XI, 25 : Φερεχύδης (fr.
96) δὲ Λαοδάμειαν λέγων αὐτὴν ( nutricem Orestis).
τὸν ταύτης φησὶ παῖδα ἀνηρῆσθαι ὑπὸ Αἰγίσθου νοµι-
ζόμενον Ὀρέστην εἶναι: τὸν δὲ ᾿Ορέστην ἐκχλαπέντα
εἶναι τριῶν ἐτῶν, ὡς Ἡρόδωρος ἐν Πελοπείᾳ (Ἡρό-
δοτος ἐν Πέλοπι cod. Goetting. ). De Laodamia cum
Pherecyde facit Stesichorus ap. schol. /JEschyl.
Coeph. 731.

De libro Οἰδίπους inscripto vide not. ad
fr. 6.

INCERTA.
64.

Schol. Odyss. V, 96 : Φόρχυς δαίµων θαλάσσιος,
τὸ πρότερον διατρίθων πρὸς τῷ Ἀρυμνίῳ λεγομένφ
ὄρει τῆς Αχαΐας, οἰκῶν τε τὴν Φόρχυνος ἀπ᾿ αὐτοῦ
καλουμένην βῆσσαν. Κάτω (κάτα em. Barn. ) φανὲν
αὐτῷ καταλιπεῖν τὰς τρίθὀυς ταύτας, ἀφίκετο εἷς τὴν
Κεφαλληνίαν, xal τόπον ἐχλεξάμενος ἐπιτήδειον αὐτῷ
ἐνταῦθα ᾧχησεν. Λέγεται δὲ "Άμμος ὁ τόπος. Προςορ-
µίσας [δὲ] εἰς τὸν τῆς Ἰθάκης λιμένα, ἠξίωσεν αὐτὸν
ἀφ᾿ ξαυτοῦ προσαγορεύεαθαι Φόρχυνος. Ἡ δὲ ἱστορία
παρὰ Ἡροδότῳ (Ἡροδώρῳ 1).

Joann, Damasc, ap. Gaisf. in ed. Stobxi Floril.
tom. IV, Append. p. ο: 'Ἡροδώρου: Νέος ὢν ἐν
πολυτελέσι βρώμασι xal ποτοῖς ὅτι δὲ ἀφροδισίοις ἆνα-
τρεφόμενος, λέληθεν ἑαυτὸν ἐν τῷ θέρει τὴν χλαῖναν

,
κατατρίθων.

jussit Megarensibus et Boeotis ut urbem conderent , scilicet , dise, phialam argenteam fuisse ait Herodorus Heracleota ,

Heracleam; nam in foro IIeracleensium, Herodoro teste, tu-
mulus Idmonis est , etin tumulo olesster.
58.
1η Heracleensium regione diem obiisse Tiphyn dicit Nym-
pbis. Herodorus vero non abeuntibus ad Colchos Argonautis
sed inde redeuntibus Tipbyn mortuum esse tradit.
59.
Post Tiphyis obitum Erginum Argo navem gubernasse
dicit llerodorus.
60.
Lyaanias Cyrenaus Herodorum dixisse ait : « Ubi vero
peractis sacris ad cenam et pocula et preces et pocanas se
converterunt. »

PELOPEA.

61.
Atrei aureum agnum, cujus causa et solis deliquium fuit,
et regna mulaía sunt, et multze alie inciderunt tragm-

cujus in medio aurea agni fuisset imago.
62.

Pherecydes nutricem Orestis dicit Laodamiam. Hujus
filium ait interfectum ab /Egistho , qui eum Orestem esse
opinatus sit; ipsum vero Orestem , quo tempore subductua
est , tres annos natum fuisse, ut Herodorus in Pelopea.

——00«9 ——

INCERTA.

64.

Phorcys, deus marinus, primum degebat ad Arymnium
montem Achaie, vallemque inhabitabat , qua: Phorcynos
ab ipso appellata est. Postea , quum banc regionem relin-
quere placuisset, venit in Cephalleniam, ubi delecto idoneo
loco, qui Ammus dicitur, sedem fixit. -Appellens vero in
Khiacee portum , eum de suo nomine Phorcynos appellari
voluit. Historia haec legitur apud Herodorum.

SIMONIDES CEUS.

Suidas : Σιμωνίδης Κεῖος, θυγατριδοῦς xatd τινας
τοῦ προτέρου ( Simonidis Leoprepidz ), ὃς ἐπεχλήθη
Μελιχέρτης. Γέγονε δὲ πρὸ τῶν Πελοποννησιαχῶν καὶ
γέγραφε Γενεαλογίαν ἐν βιθλίοις v' , Εὐρήματα ἐν βι-
θλίοις Y. Postrema : εὑρήματα χτλ. omittit Eudoc.
p. 383.

T'ENEAAOTIM.
I.

Schol. Apoll. Rhod. II, 866 : "Ox Ποσειδῶνος
xal Ἀστυπαλαίας τῆς Φοίνικος 6 Σάμιος Ἀγκαῖος ἦν
παῖς, ὃς ἐκυθέρνα τὴν ναῦν μετὰ τὴν Τίφυος τελευτὴν,
καὶ Σιμωνίδης ὁ γενεαλόγος ὁμοίως τῷ Ἀπολλωνίῳ γε-
νεαλογεῖ.

2.

Etym. M. Ἰτωνίς. ὢ ησὶ δὲ 6 γενεαλόγος Σιμωνίδης
Ἰτώνου θυγατέρας γενέσθαι δύο, Ἀθηνᾶν xal Ἰοδάμαν,
ἃς ἐζηλωχυίας τὴν ὁπλομαχικὴν εἰς ἔριν τὴν elc ἀλλή-
λας χωρῆσαι xal ἀναιρεθῆναι τὴν ᾿Ιοδάμαν ὑπὸ τῆς
Ἀθηνᾶς. Sequuntur versus Apollon. Rhod. I, ὅδο.
Eadem , noimninato auctore, narrat Tzetzes ad Ly-
cophr. Pro ἀλλήλας libri ἀλλήλους, quod mutavi-
mus, quamquam dubitante Tafelio in Steph. Thes.
tom, I, p. 15375, C.

ZYMMIKTA.
3.

Schol. Apoll. Rh. I, 263 : dbpíte; Μινυήιος Ἰ 6
Ἰώλκιος' τὴν γὰρ Ἰωλχὸν Μινύαι ῴκουν, ὥς φησι Σι-
µωνίδης ἐν Συμμίκτοις. Num ad Nostrum hac perti-
nent? De re cf. Müller. Min. p. 248, 5.

4.
E LIBRO QUARTO.
Etym. Gud. p. 476, 41 : "Deu 6 Αἴαντος πατὴρ
ἐτυμολογεῖται ὑφ᾽ Ἡσιόδου ( fr. 48 ed. Didot. )* . .
Ἰλέα, τόν ῥ ἐφίλησεν ἄναξ Aux; υἱὸς Ἀπόλλων
xal οἱ τοῦτ' ὀνόμην᾽ ὄνομ ἔμμεναι, οὕνεχα νύµφην
εδρόµενος ἴλεων, µίχθη ἐρατῇ φιλότητι,
ἦματι τῷ, ὅτε τεῖχος ἐθδμήτοιο πόληος
ὑψηλὸν ποίησε Ποσειδάων χαὶ Ἀπόλλων.
Ταῦτα παρατίθεται iv 2 Σιμωνίδης.

Simonides haud dubie est auctor Συμμίχτων, uti
bene statuit Marckscheffel. in Hesiod. fragm.

| p. 401 coll. 329, ubi simulerrorem notat Weicherti

( Leb. d. 4poll. p. 403), qui ap. schol. Paris.
Apoll. Rhod. IV, 121a Simonidem genealogum
laudari putavit.

—— e -——

Simonides quidam , quinquennium in Meroe mo-
ratus, qui de /Éthiopia scripserit, memoratur
Plinio H. N. VI, 35, p. 388 Tchn. ; quo vixerit
tempore incertum ; attamen Aristocreonte, Bione ,
Basili qui idem argumentum tractabant, junior
fuisse videtur. -

Simonides, qui Dionis res gestas prodidisse
dicitur ap. Diogen. L. IV, 1, 5, esse debet 7Ti-
monides, quem vide -

Simonides Magnesius, poeta epicus, qui car-
mine scripsit res gestas Antiochi M. (Suidas s. v.
coll. Meinek. ad Euphor. p. 17); porro $Simo-
nides Carystius s. Eretriensis, poeta, qui de Grz-
corum in Aulide conventu deque Iphigenia scri-
psit (Suidas s. v. ), ad nos nihil pertinent.

—— 0 am———
GENFALOGLE. MISCELLANEA.
1. 3.
Neptuni et Astypales Phoenice nate filium fuisse An- Iolcum Minyz habitarunt, sec. Simonidem in Miscellancis.
caàeum Samium, qui post Tiphyis obitum Argo navem gu- 4

bernavit, eodem modo atque Apollonius narrat Simonides
Genealogiarum scriptor.
2.

Simonides genealogus toni filias dicit fuisse duas , Miner-
vam et Todamam. Has armis tractandis operam dantes ex
semulatione devenisse ad rixam, in qua lodama a Minerva
occisa esset.

E LIBRO QUARTO.
Jlei, patris Ajacis, nomen ab Hesiodo ita derivatur :
Ileum , quem sane amavit rex Jovis filius Apollo,
et ipsi hoc indidit nomen habendum, quia nympham
inveniens propitiam , mixtus est jucundo amore
die illo, ubi murum bene constructze urbis
excelsum fecit Neptunus ef Apollo.

Haec apponit Simonides libro quarto.

4

XENOMEDES CHIUS.

Xenomedes Chius a Dionysio Hal. (De Thuc.
c. 5) cum Hellanico et Damaste inter eos recen-
setur, qui sint. ὀλίγῳ πρισθύτεροι Πελοποννησιαχῶν
xxi µέχρι τῆς Θουχυδίδου ἡλιχίας παρεχτείναντες.
Paucissima , quz etatem tulerunt, fragmenta ar-
gumenti sunt mythologici.

Lucianus Herodot. c. 4 (p. 243 Didot. ) habet
hzc : Herodotus, ait , Olympia historias suas reci-
tans brevissimo tempore magnam gloriam adeptus
est : ὅπερ ὕστερον χατανοήσαντες ἐπίτομόν τινα ταύτην
ὁδὸν ἐς γνῶσιν Ἱππίας τε ὃ ἐπιχώριος αὐτῶν σοφιστὴς
καὶ Ἡρόδικος 6 Κεῖος xal ᾽Αναξιμένης 6 Χῖος xoi
Πῶλος 6 Ἀκραγαντῖνος xa ἄλλοι συχνοὶ λόγους ἔλεγον
del πρὸς τὴν πανήγυριν, dy! ὧν γνώριµοι ἐν βραχεῖ ἐγί-
Υνοντο. Ibi pro Ἄναξιμ. 6 X. scribendum esse puto
Ξενομήδης tum propter patrie mentionem, tum
propter etatem virorum, quibuscum componitur,
Nitzschius Hist, Rom. II, p. 88, de Lampsaceno
Anaximene Philippi et Alexandri temporibus flo-
rente cogitari vult, — Ζηνὶς 3j Ζηνεὺς 6 Χϊος dv τῷ
Περὶ πατρίδος laudatur ap. Atheneum XIII, p. 601,
F. Aliunde de eo non constat. Suspicari possis ]a-
tere mentionenr X enomedis. Vide Scriptores setatis
incertze s. v. Zenis.

—— anl» Qum

τοῦ θέλγειν), παρά φησι xat τοὺς Τελχῖνας ὥστε θελ-
γῖνες φησὶ, ἑνόντα τοῖς ὕδασι τῆς φύσεως xal ἀνὰ
ἐποίουν ἕως φυτῶν βασκαίνοντες.

Eadem brevius Etym. M. p. 425, 8 : Ἐνομίδης
δὲ ὃ τὰ θεῖα γράψας xal τοὺς TeXyivac ἑτυμολογήσας
εἶπεν, ὅτι θελγῖνες ἦσαν. Ἐενομήδης corrigit W. Din-
dorf. in Add, ad Lobeck. ΑΡ]. p. 1358. Locum
corruptissimum ita fere resarciri velim : παρό φησι’
« Καὶ τοὺς Τελχῖνας, ὥστε θελγῖνας, θέλγειν τινές
quet τὰ θάλλοντα, ἃ τοῖς ὕδασι τῆς Στυγὸς χαταρραί--
νοντες αὖα ἐποίουν, ἕως φυτῶν βασκαίνοντες. Ex eo-
dem fonte hausit Suidas v. Θέλγει' Καὶ Τελχῖνες θελ-
γϊνές τινές εἶσι' τὰ γὰρ θάλλοντά φασι βασχαίνοντες
τοῖς ὕδασι τῆς φύσεως αὖα ἐποίουν, ἕως φυτῶν βασχα(-
γοντες * ubi pro φύσεως reponendum στυγὸς primus
monuit Junius in Catalog. p. 205. Cf. Zenob. V,
41 : TQ τῆς στυγὸς ὕδατι τὴν γῆν καταῤῥέοντες ἄρνον
[ χαταρραίνοντες ἄχαρπον Lobeck. Agl. p. 1191]
ἑποίουν. Eadem narrat Nonnus Dion. XIV, 36. Cf.
Strabo XIV, p. 601. Welckerus 7rilog. p. 187 ap.
Etym. Gud. legi voluit : ᾿Εννομίδης [ nomen hoc
auctoris ignotum ]... xal τοὺς TeAyivac (ὥστε Θελ-
Yivéc φησι }) ἑνόντα ( ἑνόντας ? ) τοῖς ὕδασι τῆς φύσεως;
καὶ αὖα ἑποίουν ἕως φυτῶν βασκαίνοντες.

Ceterum , nisi forte pro Ἐνομίδης scribi malis
Ἐπιενίδης, queritur an non ad Xenomedem per-
tineat Historia Telchiniaca, de cujus auctore fama
erat incerta.

Athenzeus VIII, p. 382, F : 'O τὴν Τελχινιαχὴν ἴστο-
plav συνθεὶς εἴτ Ἐπιμενίδης ἐστὶν 6 Κρὴς ἡ Τηλεχλείδης
εἶτ᾽ ἄλλος τις, ἱερούς φησιν εἶναι ἰχθύας δελφῖνας xal
πομπίλους" ἔστι δ ὃ πομπίλος ζῷον ἐρωτικὸν ὡς ἂν
καὶ αὐτὸς γεγονὼς ἐκ τοῦ οὐρανίου αἵματος ἅμα τῇ
Ἀφροδίτη.

« Teleclidi comico hac temere tribui jam Mei-
nekius monuit Scen. Quzst. I, p. 3o; ne ab Epi-
menide illo vetere scripta putemus obstat scribendi
genus et nominis ἱστορία usus novitius. » Zobeck.
l. ]. Postremo argumento non multum tribuerim.

Schol. Aristoph. Lysistr. 447 : v3 τὴν Ταυρό-
πολον ] Οὕτω τὴν Ἄρτεμιν ἐχάλουν, τὴν δὲ αἰτίαν
Ἀπολλόδωρος ἐν τῷ Περὶ θεῶν (fr. 40) ἐκτίθεται” στι
ὃ ὅτε xai τὴν Αθηνᾶν οὕτω χαλοῦσιν, ὡς Ἐενομήδης
ἵστορεῖ.

2.

Schol. Victor. ad ll. II. 328 : 'Agisedpov] O5-
τος Καρίας δυνάστης, οὗ τὴν θυγατέρα ἔγημε Βελλερο-
φόντης, ὡς Ξενομήδης (Ξενομήδη cod.) ἔφη.

3.

Etym. Gudian. p. 357 v. Θέλγευ : ᾿Ενομίδης ἐτυ-
μολογεῖ 6 τὰ Θεῖα γράψας (sc. τοὺς Ἑελχίνας ἀπὸ

——— RE —— — —————————À——À ——————— /Ó"dÁ———————————————————J————————————————————————————————— —— aT

1. | 3.

Tauropolum vocabant Dianam. Causam rei exponit Apol- | Xenomedes, qui de rebus divinis scripsit, Telchinum
lodorus libro de diis. Ksl etiam ubi Minervam sic vocant, | nomen a θέλγειν voce deducit. « Et Telchines, inquit, quasi
ut Xenomedes narrat. θελγῖνας ( prestigiatores), θέλγειν sive priestigiatoriis artibus

2. corrumpere dicunt ea qua florent ; scilicet Stygias aquas iis

Amisodarus Caria regulus fuit, cujus filiam duxit Belle- | aspergentes arida reddunt , adeoque vel plantas fascinant. »

rophontes, ut Xenomedes tradit,

ION CHIUS.

Vitam Ionis, poete, philosophi , nec non histo-
rici, enarrarunt fragmentaque composuerunt C.
Nieberdingius (Lips. 1836) et E. Keepkius (Bero-
lin. 1836). Nos tempora auctoris constituisse et
quz ad scripta ejus historica pertinent attulisse
habebimus satis.

Ion Chius, natus Orthomene, quem Xuthi co-
gnomine lepide Athenienses ornasse videntur (sch.
Ar. Pac. 835; Suidas et Harpocrat. v. "Iov), pue-
rulus admodum, παντάπασι µειράχιον, Athenas
profectus convivio interfuit apud Laodamantem
(fr. 1.) Ibi inter pocula Cimon strategema nar-
ravit, quo usus sit Byzantii (Ol. 76, 3. a.C. 470).
Aliique a convivis sermones habebantur, e quibus
nos colligimus Themistoclem testarum judicio tum
nondum fuisse patria ejectum. Quod quum , recte
subductis calculis, faetum sit Olymp. 77, 4, de
tempore convivii satis constat, neque longe a
vero aberraveris, si natales Ionis referendas esse
censeas ad Olymp. 74 (484—481). Ingenium
adolescentis Athenis formatum et excultum esse,
quamquam id nemo tradit, pro certo affirmare au-
sim. Olymp. 79, 1 (464). Ionem in urbe adfuisse
intelligitur ex loco Plutarchi (fr. 7). Magni res
Tnomenti fuerit, quod juveni contigit , ut /Eschyli
poete consuetudine uteretur et familiaritate. —
Fabulam docere ccpit Olympiade 82 (45a3—
449), cujus anno postremo Cimon Nostro carissi-
nius fato defunctus est. Non ita multo post quum
optimatium factione oppressa penes populum at-
que -Periclem summa rerum esse ccpit (inde ab
Ol. 84, 1. 444 a. C.), Ionin patriam rediisse vi-
detur, ubi Ol. 84, 4 (441) Sophocles Lesbum pro-
ficiscens eum convenit (fr. 1). Quamdiu tum in
Chio insula degerit, non liquet. Reversum Athe-
nas videmus Ol. 87, 4 (429) , quo tragoedia cer-
tavit cum Euripide et Iophonte (Argum. ad Eur.
Hippol.). Idem annus fatalis fuit Pericli. Olymp. 89,
3 (421) Ion ad beatos jam abierat, paullo antea,
ut videtur, defunctus sexagenarius. Etenim in Pace
fabula, quam hoc anno scenz Aristophanes com-
anisit , famulus Trygei quazrit , num sit verum post
mortem nos stellas fieri; affirmante rem Trygxo,
famulus (v. 835):

Καὶ τές ἐστιν ἀστὴρ νῦν butt;

Ille vero :

"Imv ὁ Χίος, ὅσπερ ἐποίησεν πάλαι
ἐνθάδε τὸν 'Aotóv ποθ᾽ * ὡς δ᾽ ἠλθ᾽, εὐθέως
Λοῖον αὐτὸν πάντες ἐκάλουν ἀστέρα.

Ad hzc scholiasta : "Inv 6 Xioc, διθυράµόων καὶ
τραγωδίας xat μελῶν ποιητής. ᾿Εποίησε δὲ ᾠδὴν, ἃς
ἡ doy « Ἄοϊον ἀεροφοίταν ἁστέρα µείναµεν, ἀελίου
auxi, πτέρυγι πρόδροµον. » Φαίνεται δὲ τετελευτηχὼς
ἐκ τούτων. Παίζων οὖν 6 Ἀριστοφάνης ἀοῖον αὐτόν φη-
σιν ἀστέρα χληθῆναι΄ περιθόητος δὲ ἐγένετο.

Tydeus, Chius, τοῦ Ἔωνος, memoratur Thucydidi
VIII, 38. Num is poete an alius Ionis filius fuerit,
nescio.

De scriptis Ionis ap. eundem scholiastam 1. 1. se-

quuntur hzc : Ἔγραψε δὲ καὶ χωµωῳδίας (?] xol émv-
γράμματα (xol παιᾶνας xal ὄμνους xxl σχολιὰ xal
ἐγχώμια καὶ ἐλεγεῖα, xal καταλογάδην τὸν Πρε-
σθευτικὸν λεγόμενον, ὃν νόθον ἀξιοῦσι εἶναί τινες, xal
οὐχὶ αὐτοῦ * φαίνεται [φέρεται Dind.] δὲ αὐτοῦ καὶ
Κτίοις [sc. Χίου ], καὶ Κοσµολογικός, xat Ὑπομνή-
paca, xal ἄλλα τινά. Καὶ πάνυ δόχιµος ἦν. ἀλασὶ δὲ
αὐτὸν ὁμοῦ διθύραμθον xal τραγῳδίαν ἀγωνισάμενον
ἐν τῇ Αττικῇ νικῆσαι, xol εὐνοίας χάριν προῖκα Xiov
οἶνον πέµψαι Ἀθηναίοις. [ Σωχράτους δὲ τοῦ φιλοσόφου
ἔστιν slc αὐτὸν λόγος λεγόμενος Ίων Ἱ. Μέμνηται αὖ-
τοῦ xai Καλλίμαχος ἐν τοῖς Χωλιάμθοις, ὄτι πολλὰ
ἔγραψεν.)

In Aldinum hec transcribens Musurus nonnulla
mutavit, alia assuit ex Suida v. "[ov. V. Dübner.
Uncis inclusa absunt a cod. Ravennate,

Harpocratio v. "Iov : Ἔγραψε δὲ µέλη πολλὰ xal
τραγῳδίας καὶ φιλόσοφόν τι σύγγραμμα, τὸν τριαγμὸν
ἐπιγραφόμενον, ὅπερ Καλλίμαχος ἀντιλέγεσθαί φησιν
ὡς Ἐπιγένους.

Quod interponitur de Platonis Ione ( Ephesius
erat homuncio) (*), scioli cujusdam debetur stu-
pori. Haud minus erravit Suidas (coll. Eudoc.
p.248) v. "Inv, ubi : Ἔγραψε περὶ μετεώρων xal συν-
θέτους λόγους. Nata hac ex scholio Ar. |. |. male
intellecto. — Ceterum vides opera, que pedestri
oratione Ion scripsisse ferebatur, si non omnia,
nonnulla certe, jam ante Callimachi ztatem sub-
diticia habita esse. Ac sane mira varietas argu-
mentorum, quz Ion poeta tractasse dicitur, ab
ingenio vi Sophoclei abhorrere videtur. Sed
semper harebit dubitatio, quum ad liquidum res
perduci ob fragmentorum paucitatem vix unquam
possit.

De πρεσθευτικῷ λόγῳ aliunde non constat, —
Quod Τριαγμὸν (vel Τριαγμοὺς. V. fragm. 13),

(^) Alius fon, Platonis disc., ὁ Κανών cognoniime, apud
Lucian. Conviv. c 7, p. 722 ed. Didot., Philopseud. c. &.
p. :8 *.

44

a Κοσμολογικῷ λόγω fortasse non diversum, at-
tinet, falso eum Epigeni tribui statuunt Bentlejus
et Nieberding. p. 98. Scilicet Epigenem quendam
dramata Ionis explicasse liquet ex Athenzo (IX,
p- 468, C). Hunc grammaticum eundem esse cen-
sent cum Epigene, qui Περὶ τῆς ᾿Ὀρφέως ποιήσεως
scripsisse dicitur; ab eodem denique etiam in phi-
losophica Ionis commentarios scriptos esse, qui
quum una cum illis circumferrentur, facile potuisse
fieri, ut Τριαγμοί utrius essent, dubitaretur (Cf.
tamen Lobeck. Aglaoph. p. 340 sq.).

Χίου Κτίσις semel laudatur in Etym. M. (fr.
16 ). Apud Athenzum de eodem scripto excitatur
"lov dv τῷ περὶ Χίου (fr. 15); Pausanias habet:
ων ἐν τῇ συγγραφῇ (fr. 14). Fortasse opus pro-
sarium natum est ex carmine (sicuti Simonidis Σα-
µίων ἀρχαιολογία).

Ὑπομνήματα sc. ἱστορικὰ ex uno novimus
scholiasta Arist. l. 1. Referre ad ea licet, que in
fragmentis leguntur, de Cimone, Pericle, Socrate
(fr. 4—9). Alia de Sophocle Athenzus narrat ex
Ionis ΕἘπιδηµίαις, quas etiam aliis duobus lo-
cis commemorat (fr. 1—3). Nullus dubito verum
tetigisse C. Hermannum (Ind. lectt. est. Marburg.
1836), qui Ὑπομνήματα scholiaste. non diversa
esse censet ab Ἐπιδημίαις, sive totius operis hic ti-
tulus sive partis fuerit.

De argumento Ἐπιδημιῶν Bentleius l. 1. p.
5o7 : « Intellige de adventu clarorum virorum
in Chium, sive de iis qui in Chio insula commo-
rati sint. Similiter ac Polemo librum edidit De
Eratosthenis adventu Athenas. » — Titulus ope-
ris Polemonis est : Περὶ τῆς Ἀθήνησι Ἐρατοσθένους
"ἐπιδημίας, i. e. de Eratosthenis (quam is per opera
sua profitetur) Athenis commoratione, ut recte ex-
plicat Prellerus ad Polem. p. 85. Jam si cum hoc
opere liber Ionis componendus est, Athenzus
genuinam tituli formulam in brevius contraxisse
videri deberet. Nam ubi de opere simpliciter Ἐπι-
δηµίαι inscripto sermo est, nemo de aliis ac ipsius
auctoris ἐπιδημίαις cogitaverit. Ac vix ita statuis-
set Bentleius, nisi fragmentum ab Athenzo serva-
tum his inciperet verbis : Σοφοχλεῖ τῷ ποιητῃ iv
Xi συνήντησα. Sed hzc fallacia sunt, quum ex me-
dia narratione, quam de Sophoclis ingenio et
moribus Ion instituit, deprompta esse possint.

Nieberdingii sententia (p. 76. 79) hzc est :
« Quum Ion plurimum xtatis sue Athenisaliisque
Gracize locis consumserit, et quum przterea alius
ejusdem liber inscribatur Συνεκδηµητιχός (fr.
10), qui est prorsus contrarius ταῖς Ἐπιδημίαις,
non absurdum equidem videri possit , si quis titu-
lum ita explicet, ut in hoc libro enarrata fuerint,
quz Toni domi i. e, in insula Chio evenerint vel

ION CHIUS. 45

animadversa fuerint memoratu digna, in Συνεχδη-
μητικῷ vero ea, qua extra patriam viderit, co-
mes scilicet amici peregrinantis. »

Hermanno, cui assentior, Ἐπιδημίαι significare
videntur commorationes quas Athenis aliisque
in urbibus Ion fecit. Ezdem, si patriam poetae
respexeris, ἐχδημίαι, atque liber, qui de his erat,
λόγος ἐχδημητικός dici potuerunt. Quare nescio an
συνεχδηµητιχός fuerit quasi alter ἐκδημητικός, vel
prioris appendix. Ceterum ita Hermannus 1l. 1.
P. 9 : « Quovis pignore contendimus ἐπιδημιῶν li-
brum... ea continuisse, qua Ion apud exteros vi-
disset atque audiisset in peregrinationibus suis, de
quibus ἐπιδημεῖν solenne verbum est; nam quod
ejus libri fragmentum exstat de sermone Ionis
cum Sophocle Chii habito, tamen de homine At- :
tico loquitur, cujus ei mernoria etiam in suis ipsius
itineribus describendis occurrere poterat. Facilis
autem conjectura est sophistas pariter ac poetas,
qui illa etate per universam Graeciam vagabantur
multumque temporis Athenis peragebant, si quando
domum rediüssent, popularibus suis non modo
narrasse, verum interdum etiam scripta reliquisse,
qua de hominibus per totum orbem famosis com-
perissent atque in commentarios retulissent; quas
etsi narrationes necesse erat pro singulorum ingc-
niis diversas esse, tamen rumores potius populi-
que fabellas quam veram rerum memoriam pro-
dere potuisse apparet, neque exaggerationibus et
portentis , qualia peregre redeuntes jactare solent,
caruisse verisimile est. »

Restatut memorem sententiam F. Ritteri (Rhein.
Mus. 1843, p. 187). Is enim quum quz ab uni-
versa fere antiquitate de Sophocle στρατηγῷ nar-
rantur, pro vano commento habeat, molestissimum
ipsi Ionis testimonium ita removet , ut Ἐπιδημίῶν
librum suppositicium esse statuat. Argumenta ta-
men viri doctissimi, quz paucis comprehendi in
not. ad fragm. I, non ejusmodi esse mihi viden-
tur, ut vim habeant persuadendi.

De fide Ionis et auctoritate vereor ne paullo
severius Hermannus judicaverit, Certe fragmentis
nihil inest quod justam reprehensionis causam
suppeditare possit, nisi forte crimini vertendum
censeas, quod Ion ut Cimoni addictus (fr. 5. 6.
7), sic a Pericle alienior fuerit. In illo laudat
morum jucunditatem ingeniique dulcedinem , hu-
jus notat τὴν µεγαλαυχίαν xol τὴν τῶν ἄλλων περι-
φρόνησιν (fr. 5 coll. 8). Quam sentiendi ratio-
nem ridet Periclee virtutis praeco Plutarchus.
Ἀλλ' "Iova μὲν, inquit, ὥσπερ τραγικὴν διδασχαλίαν
ἀξιοῦντα τὴν ἀρετὴν ἔχειν τι πάντως χαὶ σατυριχὸν
µέρος ἐῶμεν. Periclis odium etiam ex iis explicare
potuisset , quz refert Athenzus X , p. 436, E : B4-

46

των 8 6 Σωωπεὺς dv τοῖς Περὶ "Iovog τοῦ ποιητοῦ φι-
λοπότην φησὶ γενέσθαι xal ἐρωτιχώτατον τὸν "Iova.
Καὶ αὐτὸς δὲ ἐν τοῖς ἔλεγείοις ἐρᾶν μὲν ὁμολογεῖ Χρυ-
σίλλης τῆς Κορινθίας, Τελέου δὲ θυγατρὸς, 3c χαὶ Πε-
βιχλέα τὸν Ὀλύμπιον ἐρᾶν φησὶ Τηλεχλείδης ἐν Ἡσιό-
δοις. Sed ejusmodi machinis haud opus est. Legas
fragm. 19, ubi Spartana virtus et breviloquentia
summis laudibus extolluntur, atque illud (7), quo de
Cimone egit qui Lacedaemoniis contra Helotes
opitulandum esse suasit, ne clauda fiat Grecia; ne-
que quemquam fugiet Ionem partibus optimatium
favisse, qui semper in Lacedzemonios propensio-
res, Periclis erant adversarii, Qua ex parte similis
fuit amici sui Sophoclis (v. Hermann. ad OEdip.
p. 39). In Chio patria rerum administrationem
tum penes optimates fuisse commode monet Ro-
scher. Clo, 1, p. 393.

Jam quod attinet orationis colorem atque dele-
ctum rerum narrandarum , vel in paucis qua ha-
bemus reliquiis poetae symposiaci ingenium agno-
scimus suave et jucundum. Conviviorum descriptio-
nes et sermones ad pocula habiti bonam operis
partem absumpserint, Similiter in libro De Chii
originibus pra ceteris OÉnopionis fabulam et
que alia ad vini culturam et usum pertinet ἀνὴρ
Φιλοπότης exposuisse videtur, — Dialecti ionicz
reliquias satis luculentas prebet fragmentum pri-
mum.

YIIOMNHMATA,

ΕΠΙΔΗΜΙΑΙ.
I.

Athenszeus X1II, p. 603, E : Φιλομεῖραξ δὲ ἦν 6 Σο-
φοχλῆς, ὡς Εὐριπίδης φιλογύνης. Ίων γοῦν 6 ποιητὴς

IONIS CHII .

ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις ᾿Ἐπιδημίαις γράφει οὕτως
« Σοφοχλεῖ τῷ ποιητῃ £v Χίῳ συνήντησα ὅτε ἔπλει cic
Λέσθον στρατηγὸς, ἀνδρὶ παιδιώδει παρ᾽ olvov xai δεξιφ.
Ἑρμησίλεω δὲ, ξένου οἱ ἐόντος xal προξένου Ἄθη-
ναίων, ἑστιῶντος αὐτὸν, ἐπεὶ παρὰ τὸ πῦρ ἑστεὼς 6
τὸν οἴνον ἐγχέων παῖς [ ἐρυθρὸς interponit Schwgh. ]
ἑὼν δῆλος ἦν, εἶπέ τε, Βούλει µε ἠδέως πίνειν; φάν-
τος δ’ αὐτοῦ, Ἡραδέως τοίνυν x«l πρόσφερέ µοι καὶ
ἀπόφερε τὴν χύλιχα. "Ext πολὺ μᾶλλον ἐρυθριάσαντος
τοῦ παιδὸς, εἶπε πρὸς τὸν συγχαταχείµενον, Ὡς καλῶς
Φρύνιχος ἐποίησεν, εἴπας"
Λάμπει Ó ἐπὶ πορφυρέαις παρῆσι φῶς ἔρωτος.

Καὶ πρὸς τόδε ἡμείφθη 6" Ἐρετριεὺς 3j Ἐρυθραῖος γραµ--
µάτων ἑὼν διδάσκαλος « Σοφὸς μὲν δὴ σύ γε εἶ, ὦ
Σοφόχλεις, ἓν ποιήσει" ὅμως µέντοι γε οὐκ εὖ εἴρηχε
Φρύνιχος, πορφυρέας εἰπὼν τὰς γνάθους τοῦ χαλοῦ.
Ei γὰρ 6 ζωγράφος γρώματι πορφυρέῳ ἐναλείψειε τουδὶ
τοῦ παιδὸς τὰς γνάθους, οὐκ ἂν ἔτι χαλὸς φαίνοιτο. Οὐ
κάρτα δεῖ τὸ χαλὸν τῷ μὴ χαλῷ φαινομένῳ εἰκάζευ. »
Ἀναγελάσας ἐπὶ τῷ ἘΕρετριεῖ Σοφοχλῆς: «Οὐδὲ τόδε
σοι ἀρέσχει ἄρα, ó ξένε, τὸ Σιμωνίδειον, κάρτα δο--
χέον τοῖς Ἕλλησιν εὖ εἰρῆσθαι'

Ἡορφυρέου ἀπὸ στόματος ἰεῖσα φωνὰν παρθένος;

3 ^9

οὐδ) 6 ποιητὴς, ἔφη, λέγων χρυσοχόµαν Απόλλωνας
Χρυσέας γὰρ el ἐποίησεν 6 ζωγράφος τὰς τοῦ θεοῦ χό»
μας, xal μὴ µελαίνας, χεῖρον ἂν ἦν τὸ ζωγράφημα.
Οὐδὲ ὁ φὰς ῥοδοδάχτυλονς El γάρ τις εἰς ῥόδεον χρῶμα
βάψειε τοὺς δαχτύλους, πορφυροθάφου χεῖρας xai οὗ
γυναιχὸς χαλῆς ποιήσειε. » [ ελασάντων δὲ, 6 μὲν Ἐ -
ρετριεὺς ἐνωπήθη τῇ ἐπιραπίξει, ὁ δὲ πάλιν τοῦ παι-
δὸς τῷ λόγῳ εἴχετο. Εἴρετο γάρ µιν, ἀπὸ τῆς χύλιχος
χάρφος τῷ μικρῷ δακτύλῳ ἀφαιρετέοντα, el χαθορᾶ τὸ
κάρφος. Φάντος δὲ καθορᾶν, Απο τοίνυν φύσησον αὐτὸ,
ἵνα μὴ πλύνοιτο 6 δάχτυλος eb. Προσαγαγόντος δ) αὖ--
τοῦ τὸ πρὔσωπον πρὸς τὴν χύλιχα, ἐγγυτέρω τὴν χύλιχα
τοῦ ἑαυτοῦ στόματος Trev , ἵνα δὲ ἡ χεφαλὴ τῇ κεφαλι

COMMENTARBII.

EPIDEMLE.
1.

In adolescentulorum amorem pronus etiam fuit Sopho-
cles, ut in mulierum Euripides. Jon quidem poeta, in libro
qui inscribitur Epidemis, haec scribit : « Cum Sophocle
poeta in Chio congressus sum , quum exercitus imperator
Lesbum navigaret , viro jocoso infer pocula et urbane face.
to. Convivio illum excipiebat Hermesilaus, et privatim ho-
spes, et Atheniensium publicos. Ad ignem stabat puer vi-
num ministrans , [rubicunda ] facie insignis : quem ille com-
pellans, « Vis, inquit, suaviter me bibere? » Adnuente
puero : )gitur lente mihi, ait, et sadmove poculum et aufer.
Tum multo etiam magis erubescente puero, ei qui juxta
ipsum accumbebat, ait Sophocles : Quam pulcre istud dixit
Phrynichus |

Splendet in purpureis genis lumen amoris.

Ad lioc dictum respondit Eretrieus aut Erythreeus ludima-
gister : Sapiens tu sane es, Sophocles, in poesi : verumta-
men non bene dixit Phrynichus, purpureas esse dicens fu
moso puero genas : quod si enim pictor colore purpureo
inungeret pueri hujus genas , non amplius formosus adpare-
ret. Non utique oportet pulcrum cum eo quod pulcrum non
est comparare. Ibi risum non tenens Sophocles, interroga-
vit Eretrieum : Ne istud quidem , hospes, tibi placet Simo-
nideum, quod sane bene dictum videtur Graecis

Purpureo ah ore emittens vocem virgo :

nec poeta qui auricomum dixit Apollinem? Nam sí aureas
pictor comas faceret deo, non nigras, pejor etiam futura
erat pictura. Nec is qui roseis-digitis (Eoa) dixit? Nam si
quis roseo colore mulieris tingeret digitos , purpurariz ma-
nus faceret, non formoes mulieris. Tum orto risu omnium ,
Eretrieus quidem castigatione ista repressus est, Sophocles
vero ad sermonem cum puero institutum rursus se conver-

FRAGMENTA. - 4

. ἀσσοτέρα γένηται. Ὡς δ᾽ ἦν ol κάρτα πλησίον, προσ-
λαθὼν τῇ χειρὶ ἐφίλησεν. ᾿Ἐπικροτησάντων δὲ πάντων
σὺν γέλοστι καὶ Bor, ὡς εὖ ὑπηγάγετο τὸν παῖδα, Με-
λετῶ, εἶπε, στρατηχεῖν, ὦ ἄνδρες ἐπειδήπερ Περι-
κλῆς ποιεῖν µε ἔφη, στρατηγεῖν δ’ οὐκ ἐπίστασθαι. Ἆρ)
οὖν οὗ κατ’ ὀρθόν µοι πέπτωχε τὸ στρατήγηµα; Τοιαῦτα
πολλὰ δεζξιῶς ἔλεγέ τε xal ἔπρησσεν, ὅτε πίνοι ἡ πράσ-
σοι. Τὰ μέντοι πολιτικὰ οὔτε σοφὸς οὔτε ῥεκτήριος ἦν,
ἀλλ᾽ ὡς dv τις εἷς τῶν χρηστῶν Αθηναίων. »

Λάμπει]λάμπειν Athen, p. 564, F, ubi eundem
versum excitat. --- Ἀναγελάσας] Coray. εἶχάζειν ἄν.
γελάσας libri. πορφυρέου ἀπὸ] ἀπὸ metri causa de-
leri vult Boeckh, De metr. Pind. p. 175. --- Ποιή-
σειε] ποιήσει vel ποιήσειεν dv proponunt Jacobs. et
Dindorf. — Πράσσοι ] παίζοι vult Toup. Emend,
II, p. 542, probante Schweigh.

Ὅτε ἔπλει εἷς Λ. στρατηγός] Sophocles unus fuit
ex decem ducibus, quos Athenienses contra Sa-
mios rebellantes miserunt cum navibus sexaginta.
Testem ex permultis unum citasse sufficiat Androtio-
nem ap. scho]. Aristid. tom. III, p. 485 ed. Dindf.
(v. Supplem. ad fragm. Andr.). E navibus illis
Go nonnulle e Samo dimisse sunt in Chium Le-
sbumque, ut auxilia inde adveherent (Thuc. I,
116); harum dux fuit Sophocles, ut ex η. l. colli-
gitur. V. Aug. Seidler. Dissert. De tempore quo
primum actagst Antigone p. 49.; Boeckh. 4bhandl.
d. Berlin. 4εαᾶ. 1824, p. 44. 53; Schorll., $o-
phocles, sein Leben u. Wirken p. 158. Rem ita
esse negat Franc. Ritter (Forgebliche Strategie d.
Sophocl. gegen Samos, in Rhein. Mus. 1843, p.
184 sqq.). Nam dimissis in Chium navibus, contra
Samios ad Tragiam ins. pugnatum est Περιχλέους
δεχάτου στρατηγοῦντος. Ita Thucyd. 1. l. Porro in
fragm. nostro Sophocles ait Περικλῆς "E o», dicere
solebat. Sic loqui non potuit e Samo veniens. Ac
profecto non de bello Samio auctor, sed de illo
rogitari voluit, quod Ol. 88, 1 et à (428 et 427)
Athen. contra Lesbios gesserunt. Tum vero Sopho-

cles septuagenarius neque ducis munere fungi po-
tuit, neque puerum formosum exosculatus fuerit.
Deinde in fragm. nostro legitur οὐ ῥεχτήριος ἦν, igi-
tur mortuus Sophocles, quum tamen quindecim
annis post Ionis obitum diem obierit. Postremo
Ion de vivente adhuc Sophocle nullo modo dixis-
set : ἦν ὡς dv τις εἷς τῶν χρηστῶν Αθηναίων. ---

! Qus quum ita sint, sequitur librum Ἐπιδημίαι in-

scriptum esse supposititium ; neque ille diversus fuit
a Πρεσθευτιχῷ, quem spurium esse jam inter vett.
nonnulli contenderunt. Hzc fere Ritterus. Quam
firma sint argumenta tu videas. De significatione
vocis χρηστῶν n. l. bene monet C. F. Hermann.

Qu. OEdipod. p. 3o, n. 63. |
2.

Áthenzus III, p. 93, A : Τῶν δὲ χημῶν μνημονεύει
"ων 6 Χῖος ἐν Ἐπιδημίαις, Probabiliter de convivio
quodam agens.

3.
Athenzus III, p. 107, Α : Ἑξῆς εἰσεχομίσθη ταγη-

ενιστὰ ἅπατα, περιειληµένα τῷ χαλουµένῳ ἐπίπλῳ...

Καὶ ὁ Χϊος δὲ Ἴων ἐν ταῖς Ἐπιδημίαις ἔφη. « TO
ἐπίπλῳ ἐπικαλύψας. »
Ex iisdem ἐπιδημίαις fluxerint sequentia.

ᾖ.

Plutarch. Cimon. c. 9 : Συνδειπνῆσαι δὲ τῷ Κί-
µωνί φησιν 6 Ἴων παντάπασι µειράχιον ἥχων sic "'A-
θήνας ἐκ Χίου παρὰ Λαομέδοντι' καὶ τῶν σπονδῶν
Υενοµένων παραχληθέντος ἆσαι καὶ ἄσαντος οὐκ dubi;
ἐπαινεῖν τοὺς παρόντας ὡς δεξιώτερον Θεμιστοχλέους"
ἐχεῖνον γὰρ ἄδειν μὲν οὗ φάναι μαθεῖν οὐδὲ χιθαρίζειν,
πόλιν δὲ ποιῆσαι μεγάλην xai πλουσίαν ἐπίστασθαι:
τοὐντεῦθεν, olov εἰχὸς ἐν πότῳ, τοῦ λόγου ῥυέντος ἐπὶ
τὰς πράξεις τοῦ Κίµωνος χαὶ μνημονευοµένων τῶν
μεγίστων, αὐτὸν ἐχεῖνον ἓν διελθεῖν στρατήγηµα τῶν
ἰδίων ὡς σοφώτατον. (3) Ἐπεὶ γὰρ ἐκ Σηστοῦ χαὶ Bu-

tit. Quem ubi vidit festucam e calice minimo digito tollere
parantem, interrogavit, an festucam conspiceret ? Quumque
ille, conspicere se, respondisset; — Flatu igitur, inquit,
eam expelle, ne digitum madefacias. Ut vero faciem ad ca-
licem admovit puer, propius ille ori suo calicem admovit,
quo caput capiti propius esset : quo ubi fuit proximum,
manu prehensum osculatus cst. Tum plaudentibus omnibus
cum risu, clamantibusque quam lepide deceptum puerum
ad se perlexisset : Meditor, inquit ille, o viri, artem impe-
raloriam , quoniam Pericles me dixit versus quidem nosse
condere , artem ducis bellici non callere. Nonne igitur satis
bene mihi cessit hoc strategema? Talia multa scite dixit (6:
dique, quum biberet hilarilatique sese daret : verum ad ge-
rendam rempublicam nec solertize satis in eo fuit, nec in.
dustris ; sed erat velut unus e probis commodisque civibus
Alheniensibus, »

2.

Chamarum ( conchyliorum generis) meminit lon Chius
in Epidemiis.

8.

Illata deinde sunt frixa in sartagine jecinora, epiplo
(omento) quod vocatur involuta... lon quoque Chius in
Epidemiis dixit : « Epiplo obtexit. »

4

Ton se, quum adolescens admodum ex Chio Athenas ve-
nisset, ccenavisse apud Laomedontem cum Cimone ait : jus-
sumque hunc peractis libationibus canere, prastitisse id
non ineleganter, eamque ob rem ab iis qui aderant lauda-
tum utpote Themistocle exercitatiorem. Is enim non se ca-
nere aut ludere fidibus didicisse aiebat , sed urbis ad magni-
tudinem et divitias evehendi artem callere. Exinde, ut in-
ter pocula fieri assolet, deducto ad res Cimonis gestas ser-

48

ζαντίου πολλοὺς τῶν βαρθάρων αἰγμαλώτους λαθόντες
ol σύμμαχοι τῷ μὲν Κίμωνι διανεῖμαι προσέταξαν , 6 δὲ
χωρὶς μὲν αὐτοὺς, χωρὶς δὲ τὸν περὶ τοῖς σώμασι κόσμον
αὐτῶν ἔθηχεν, ἠτιῶντο τὴν διανομὴν ὡς ἄνισον. Ὁ δὲ
τῶν µερίδων ἐκέλευσεν αὐτοὺς ἑλέσθαι τὴν ἑτέραν, ἣν δ'
ἂν ἐχεῖνοι καταλίπωσιν ἀγαπήσειν Ἀθηναίους. (3) Ἡρο-
φύτου δὲ τοῦ Σαμίου συμθουλεύσαντος αἱρεῖσθαι τὰ Περ-
σῶν μᾶλλον 3) Πέρσας, τὸν μὲν χόσµον αὐτοὶ ἔλαδον,
Ἀθηναίοις δὲ τοὺς αἰχμαλώτους ἀπέλιπον. (4) Καὶ τότε
μὲν 6 Κίμων ἀπήει γελοῖος εἶναι δοχῶν διανομεὺς, τῶν
μὲν συμμάχων ψέλια χρυσᾶ xai µανιάχας xal στρε-
πτοὺς xat χάνδυας xal πορφύραν φεροµένων, τῶν δ’
Ἀθηναίων γυμνὰ σώματα χαχῶς ἠσχημένα πρὸς ἔργα-
σίαν παραλαθόντων. (5) Mixpóv δὲ ὕστερον οἱ τῶν £a-
λωχότων φίλοι xal οἰχεῖοι χαταθαίνοντες ix. Φρυγίας
xai Λυδίας ἐλυτροῦντο μεγάλων χρημάτων Éxaacov,
ὥστε τῷ Κίµωνι τεσσάρων μηνῶν τροφὰς slc τὰς ναῦς
ὑπάρξαι xal προσέτι τῃ πόλει χρυσίον οὐκ ὀλίγον ἐκ
τῶν λύτρων περιγενέσθαι.

In ἰάειη fere tempus incidit, nisi fallor, quod
narrat Plutarchus De profect. in virt. c. 8 : Αἰσχύ-
λος μὲν γὰρ Ἰσθμοί θεώµενος ἀγῶνα πυκτῶν, ἐπεὶ πλη-
γέντος τοῦ ἑτέρου τὸ θέατρον ἐξέχραγε, νύξας "Iova
«bv Xiov, Ὁρᾶς, ἔφη, olov ἡ ἄσκησίς ἐστιν; ὃ πε-
πληγὼς αἰωπᾶ , ol δὲ θεώµενοι βοῶσι. Quod. in. ὕπο-
µνήµασι memorare Ion vix omiserit.

5. -

Plutarch. Pericl. c. 5, 3 : 'O δὲ ποιητὴς "Iov µο-
θωνικήν φησι τὴν ὁμιλίαν καὶ ὑπότυφον εἶναι τοῦ Ἡε-
βιχλέους xal ταῖς µεγχλαυχίαις αὐτοῦ πολλὴν ὕπερο-

r———————————— € ——5À——— —— Á-——

IONIS CHH

ψίαν ἀναμεμίχθαι xal περιφρόνησιν τῶν ἄλλων, ἐπαι-
vet δὲ τὸ Κίµωνος ἐμμελὲς xol ὑγρὸν καὶ µεμουσωμέ-
vov dv ταῖς περιφοραίς. (9) AX" Ἴωνα μὲν ὥσπερ τρα-
γιχὴν διδασκαλίαν ἀξιοῦντα τὴν ἀρετὴν ἔχειν τι πάντως
xai σατυριχὸν µέρος ἐῶμεν" τοὺς δὲ τοῦ Περικλέους
τὴν σεμνότητα δοξοχοµπίαν τε xol τῶφον ἀποχαλοῦν--
τας ὃ Ζήνων παρεχάλει xal αὐτούς τι τοιοῦτο δοξο--
κομπεῖν , ὡς τῆς προσποιήσεως αὐτῆς τῶν χαλῶν ὑπο-
ποιούσης τινὰ λεληθότως ζῆλον xal συνήθειαν.

6.

Plutarch. Cimon. ο. 5 : "Hv δὲ καὶ ἰδέαν οὗ μεμ-
πτὺς (6 Κίμων), ὡς "Ίων 6 ποιητής φησιν, ἀλλὰ µέ-
γας, οὔλη καὶ πολλῇ τριχὶ χομῶν τὴν χεφαλήν.

7.

Plutarch. Cimon. c. 16. Lacedzemonii post
Spartam terre motu concussam. ab Helotibus et
Messeniis lacessiti, misso Periclida legato Athenien-
sitim implorant auxilium (Ol. 79, 1. 464 a. C. ].
Non esse his obtemperandum probare populo stu-
det Ephialtes; sed pervincit sententia Cimcnis, Ὁ
δ' ων ἀπομνημονεύει καὶ τὸν λόγον, ᾧ μάλιστα τοὺς
Αθηναίους ἐχίνησε παρακαλῶν µήτε τὴν Ἑλλάδα χω-
λὴν µήτε τὴν πόλιν ἑτερόζυγα περιιδεῖν γεγενηµένην.

Plutarch. Pericl. ο. 38 : Θαυμαστὺὸν δέ τι xal μέγα
φρονῆσαι καταπολεµήσαντα τους Σαμίους φησὶν αὖ--
τὸν (τὸν Περικλή) 6 ων, ὡς τοῦ μὲν Ἀγαμέμνονος
ἕτεσι δέκα βάρβαρον πόλιν , αὐτοῦ δὲ μησὶν ἐννέα τοὺς

inone, maximisque earum commemoratis, unum ait ab ipso
suorum strategematum recitatum, quod prudentissimum
ipse judicaret. (2) Socios quum a Sesto et Byzantio mul-
tos barbaros cepissent, partitionem sibi commisisse. Tum
se ab una parte captivis , ab altera vestibus et instrumento

omni eorum posito , quum inique in divisione versatus di-

ceretur, optionem sociis dedisse utram ipsi vellent partem
eligendi, reliqua Athenienses contentos futuros. (3) Au-
ctore Herophyto Samio, uti Persarum potius bona quam
corpora acciperent, illi ornamenta accepere , Atheniensibus
captivos reliquerunt : (4) quum quidem ipse in preesentia
risui haberetur, quod inepte predam partitus esset : nempe
sociis armillas aureas et torques et candyas et tunicas pur-
pureas auferentibus, quum Athenienses nuda corpora, ea-
que male ad laborem instituta acciperent. (5) Paulo post
captivorum amicos et propinquos ex Phrygia et Lydia ad-
ventantes , singulos captivorum magna redemisse pecunia ,
ita ut quattuor mensium stipendia in classem inde nactus,
ac praeterea ex pretio redemptionum multum auri in era-
rium sit relatum.

AEschylus Isthmici certaminis spectator, quum unus pugi-
lum plagam accepisset , theatrumque clamorem sustulisset,
latere Ionis Chii fosso, ut is animadverteret : Viden', inquit,
exercitatio quid poseit? tacet ictus, specíatores vocife-
rantur.

6

Ceterum lon poeta Periclem in consuetudine superbum
fuisse arrogantemque ait, ipsiusque jactantiam multo alio-
rum contemptu ac superbia permixtam : contra Cimonis in
convictu suavitatem gratiosamqne comitatem laudat. (4)
Sed Ionem nos missum facimus, qui in virtute tragicam
aliquam et satyricam disciplinam requisiverit; eos autem
qui Periclis gravitatem arrogantise et fastus nomine nota-
bant, Zenon hortabatur, ut ipsi quoque ejusmodi arrogan-
tiam sibi sumerent : scilicet eam simulationem occulte stu-
dium quoddam atque consuetudinem honestatis ingenera-
turam.

6.
Forma quoque spectabilis Cimon erat, uti Jon poeta dicit;

nam magnus erát statura, et crispa multaque csesarie caput
exornatus.
7.

Jon etiam orationem commemorat , qua maxime moverit
Athenienses , exhortans ne Graeciam claudam esse sinerent ,
neque urbem , quie alteram jugi partem traheret, neglige-
rent. .

8.

Mirum quantum superbiisse Periclem post debellatos Sa-
mios Ion tradit, quum Agamemnonem dixisset post decem
demum annos urbem barbaram , ipsum vero novem men-

FRAGMENTA. |] 49

πρώτους xal δυνατωτατους Ιώνων ἁλόντος (Ol. 85,
1. 440a. C.).
9.

Diogen. Laert. II, 7 : Ίων δὲ ὃ Xioc xal νέον
ὄντα (τὸν Σωκράτη) εἷς Σάμον σὺν Ἀρχελάῳ ἁποδη-
μῆσαι φησίν.

Ἀρχελάῳ] sc. philosopho, Socratis magistro.
Ceterum recte monet Nieberdingius non contraria
hac esse iis quz in Critone c. 52 dicit Plato, de
Socrate cive Atheniense , non de adolescentulo lo-
qnens. Maligne egit Athenzus Y , p. 216.

ZYNEKAHMHTIKOZ.
10.

Pollux II, 4, 19 : Παρὰ Ἴωνι τῷ τραγιχῷ ἐν τῷ
ἐπιγραφομένῳ Συνεχδημητικῷ xal σπανοπώγων τις

ὀνομάζεται.
ωνι corr. Leopard. Em. II, 20; vulgo Δίωνι.

[ΠΡΕΣΡΕΥΤΙΚΟΣ.]
1T.

λόγον πρεσθευτικὸν inter scripta Ionis recenset
scholiasta Aristoph. (Pac. 835), addens tamena
nonnullis eum pro spurio haberi. De quibusnam le-
gationibus in eo sermo fuerit, nescio an suspicari
liceat ex Sexto Empirico Adv. mathem. II, c. 24,
ubi hzec : "Ex µέσων μέντοι γε xol Χίων πρεσθευτὴν
περὶ ἐξαγωγῆς πυροῦ δεόµενον, ἐπεὶ μαχρῶς ἡρμήνευσε
τὴν δέησιν, ἄπρακτον ἐξαπέστειλαν (sc. ol. Λαχεδαι-
μόνιοι), ἑτέρου δὲ πεμφθέντος συντοµωτέρου (ἴπειγε
γὰρ ἀνάγχη τοὺς Χίους) ἔδοσαν. Κενὸν γὰρ θύλαχον
αὐτοῖς ἀνατείνας, ἀλφίτων αὐτὸν ἔφη δεισθαι.
Ὅμως ὃ) οὖν xat τοῦτον ὡς ἀδολέσχην ἐμέμψαντο: ἆπο-
χρώντως γὰρ ἂν χενὸς δειχθεὶς 6 θύλαχος ἐσήμηνε τὴν

t τῶν Χίων αἴτησιν. Ἔνθεν 6 τραγιχὸς Ίων κινηθεὶς εἶπεν

. 4 ο
ἐπ αὐτῶν:

O9 γὰρ λόγοις λάχαινα πυργοῦται πόλις,

ἀλλ εὖτ) Ἄρης νεοχμὸς ἐμπέσῃ στρατῷ,

fov?) μὲν ἄρχει, χεὶρ 5' ἐπεξεργάζεται.
« Fabricius ad h. 1. adnotavit, totam hanc histo-
riunculam ex Ione esse depromptam et finitam ab
Ione ipso eum his versibus. Hzc equidem non crc-
derem. Versus ex tragoedia quadam sunt, in qua
Lacedaemoniorum respublica laudatur. Narratiun-
culam a Sexto aliunde allatam esse censeo , neque
tamen abnuerem, si quis illam ex historicis Ionis
libris, fortasse ex Chii Originibus depromptam
esse contenderet » Καρᾖε p. οι.

12.

Plutarch. De fortun. Rom. c. 1 (p. 389 ed.
Didot. : Ἔων μὲν οὖν ὁ ποιητῆς ἐν τοῖς ta µέτρου
χαὶ καταλογάδην αὐτῷ Υεγραμμένοις φησὶν, ἀνομοιό-
τατον πρᾶγμα τῇ σοφία τὴν τύχην οὖσαν, ὁμοιοτάτων
πραγμάτων γίνεσθαι δηµιουργόν : εὔξουσιν d ἀμφότεραι,
προσχοσμοῦσιν , ἄνδρας εἰς δόξαν ἀνάγουσιν, εἰς δύνα-
ιν, elc ἡγεμωνίαν.

Eadem Plutarchus denuo tangit in Quest. Symp.
VIII, 1, init. Potuit hec sententia in Ὑπομνί-
μασι locum habere. Fortasse tamen aptius refertur
ad Ionis Τριαγµόν, de quo ita Harpocratio v.
Ἴων ' Ἔγραψε... xai φιλόσοφόν τι σύγγραμμα, τὸν
Τριαγμὸν ἐπιγραφόμενον , ὅπερ Καλλίμαχος ἀντι-
λέγεσθαί φησιν ὡς Ἐπιγένούς: £v ἑνίοις δὲ xal πλη--
θυντιχῶς ἐπιγράφεται Τριαγµοί, χαθὰ Δημήτριος
6 Σχήψιος xol Απολλωνίδης ὁ Νικαεύς. ᾽Αναγράφουσι
δὲ ἐν αὐτῷ τάδε' « Ἀρχὴ δέ (ἴδε corr. Lobeck. Agl.
p. 722,) µοι τοῦ λόγου. Πάντα τρία καὶ πλέον τοῦδε
πλέον ἔλασσον (xai οὔτε πλέον οὔτε ἔλασσον corr.
Bentlej. Ep. ad Mill. p. 67 ] τούτων τριῶν. Ἑνὸς éxd-
στου ἀρετὴ τριὰς, σύνεσις xal κράτος χαὶ τύχη. 5 Cf.
Isocrat, II. ἀντιδός. p. 344,11 ed. Dindf. : "Iov o"

sium spafio primos potentissimosque Ionum debellasse.
9.
Jon Chius Socratem ait juvenem adbuc Samum profectum
esse cum Archelao.

Sv NECDERETICUS.

10.

Apud Jonem tragicum in libro, qui Synecdemeticus in-
scribitur, etiam σπανυπώγων aliquis, sive barbam raram
habens , memoratur.

11.

Chiorum legatum , qui ut Chiis frumentum exportare li-
ceret , rogabat, quoniam in rogando prolixa fuerat usus ora-
tione, re infecta amandarunt ( Lacedaemonii ). Misso autem,

FRAGMENTA HIST. CR. VOL. Ι.

altero, qui egit compendiosius ( Chios enim premebat ne-
cessitas ) , concesserunt. Js enim vacuum saccum iis osten-
dens, farina opus esse dixit. Nihilominus hunc quoque
tanquam nimis loquacem reprehenderunt, quum inanis
ostensus saccus ad significandam Chiorum petitionem suf-
fecisset. His motus Ion tragicus de iis dixit :

Non fortis est verbis Lacsena civitas,

sed irruit quum Mars recens exercitum ,

senatus imperat, manusque conficit.

12.
Ion poeta in his qua soluta oratione scripsit, fortunam

ait, et sapientiam, quum sint inter se dissimillima, similfi-
marum rerum eífectrices esse. Augent amba: et ornant víros,

' ad gloriam, potentiam , imperium evehunt.

4

50 IONIS CHII

οὗ πλείω τριῶν sc. τὸ πλήθος ἔφη εἶναι τῶν ὄντων. Diog.

Laert. VIII, 8 : ων δὲ 6 Xi ἐν τοῖς ριαγμοῖς φη-
div αὐτὸν (sc. τὸν Πυθαγόραν) ἔνια ποιήσαντα dve-
νεγχεῖν ?l; Ὀρφέα. Eadem Clem. Alex. Strom. I, p.
333, A. Apud Suidam et Eudoc. v. Ὀρφεὺς hunc in
modum corrupta sunt : Ὀρφεὺς ἔγραψε Τριαγμούς:
λέγονται δὲ εἶναι "ἴωνος τοῦ τραγιχοῦ. — Ad eundem
librum referenda sunt que de tribus elementis ex
Ione leguntur ap. Jo. Philopon. in Aristot. II.
γεν. καὶ quop. fol. 46, b : IIóp xoi γῆν 6 Παρμενίδης
ὑπέθετο: ταῦτα δὲ μετὰ τοῦ ἀέρος "ων 6 Xi, 6 τρα-
ωδοποιός. — Apud Stobzum (Ecl. Phys. I,
p. 552 Heer.) Ion dicitur Junam habere σῶμα τῇ μὲν
ῥαλοειδὲς, διαυγὲς, τῇ 9. ἀφεγγές. Haec sunt quz ex
philosophicis Ionis scriptis innotuerunt. Cf. Nie-
berding. p. 92 sqq. ; Kepke p. 79 sqq.

— .,990«m-— —
XIOY KTIZIZ.
13.

Pausan. VII, 4, 8 : Ἴωνι δὲ τῷ ποιήσαντι τρα-
Ἱωδίαν ἐστὶν ἐν τῃ συγγραφἢ τοιάδε εἰρημένα' Ποσει»
Cava. ἐς τὴν νῆσον ἔρημον οὖσαν ἀφιχέσθαι,, xal νύμφη
τε ἐνταῦθα συγγενέσθαι xol ὑπὸ τὰς ὠδίνας τῆς νύμφης
Κιόνα ἐξ οὐρανοῦ πεπεῖν ἐς τὴν γῆν, καὶ ἀπὸ τούτου TTo-
σειδῶνα τῷ παιδὶ ὄνομα θέσθαι X ov συγγενέσθαι δὲ αὖ -
τὸν xal ἑτέρα νύμφη καὶ γενέσθαι οἵ παῖδας ᾿Αγελόν τε
καὶ Μέλανα. ἀνὰ χρόνον δὲ xal Οἰνοπίωνα ἐς τὴν Χίον
κατᾶραι ναυσὶν ἐκ Κρήτης, ἔπεσθαι δέ οἱ καὶ τοὺς
rada, TdÀov χαὶ Εὐάνθην καὶ Μέλανα xal Σάλα--
Ὑόν (2) τε xoi Ἀθάμαντα (?). Ἀφίχοντο δὲ xai Küpsc
ὃς τὴν νῆσον ἐπὶ τῆς Οἴνοπίωνος βασιλείας xat "A6av-
τες ἐξ Εὐθοίας. Οἰνοπίωνος δὲ xal τῶν παίδων ἔλαθεν
ὕστερον Ἄμφικλος τὴν ἀρχήν' ἀφίχετο δὲ ἐξ Ἱστιαίας
6 Ἄμφικλος τῆς ἐν Εὐθοίᾳ κατὰ µάντέυµα ix Δελφῶν.
Έκτωρ δὲ ἀπὸ τοῦ Ἀμφίχλου τετάρτῃ γενεᾶ, βασι-
λείαν γὰρ ἔσχε καὶ οὗτος, ἐπολέμησεν ᾿Αθάντων xal

Καρῶν τοῖς οἰκοῦσιν ἐν τῇ νήσῳ, xa τοὺς μὲν ἀπέ-
χτεινεν dv ταῖς µάχαις, τοὺς δὲ ἀπελθεῖν ἠνάγχασεν
ὑποσπόνδους. Γενοµένης δὲ ἀπαλλαγῆς πολέμου Χίοις,
ἀφιχέσθαι τηνικαῦτα ἐς μνήμην Έκτορα ὡς σφᾶς καὶ
"|mat δέοι συνθύειν ἐς Πανιώνιον" τρίποδα δὲ ἆθλον
λαθεῖν αὐτὸν ἐπὶ ἀνδραγαθίᾳ παρὰ τοῦ χοινοῦ φησι
τοῦ Ἰώνων. Τοσαῦτα εἰργχότα ἐς Χίους "Imva εὗρι--
cxov: οὐ μέντοι ἐχεῖνό γε εἴρηχε χαθ᾽ ἤντινα αἰτίαν
Xtot τελοῦσιν ἕς ᾿ἴωνας.

Της νύμφης χιόνα ] Cf. Hecatei fr. 99. Plinius H.
N.V , 31 : Metrodorus et Cleobulus Chium a Chiore
nympha, aliqui a nive (sc. appellatam esse di-
cunt). — Οἰνωπίωνα] Plutarch. Thes. c. 30 :
"Evtot δὲ xal τεχεῖν ἐκ Θησέως Ἀριάδνην, Οἰνοπίωνα
xal Ἀτάφυλον, ὧν xat 6 Χῖος Ίων ἐστὶ, περὶ τῆς ἕαυ -
τοῦ πατρίδος λέγων: « Τὴν πότε Θησεῖδης ἔχτισεν Ot-
νοπίων ( eleg. fr. 51 ΚαρΚ.). » Cf. Welck. ϱ εἰ. p.

.155. Vulgo OEnopides est Bacchi vel Rhadaman-

thi filius; v. Diodor. V, 79, 1; Schol. Apoll. Rh.
3, 996. Plura de OEnopione praebent Interpret.
ad Diodor. 1. l., ad Apollodor. I, 4, 4, ad Pau-
san. l. 1; Veelcker. Mythol. d. lap. Gesch. p. 112
sqq. — Quod totum locum attinet, Pausanias ni-
hil nisi summa quaedam capita ex Ionis libro eno-

tasse videtur, neque id satis accurate, ni fallor.

Confusam esse narrationem recte monet Her-
1nann. Gr. Staatsalterth. $ 55 , 11.
14.

Athenzus X, p. 426, E : Ἡ δ᾽ οὖν χρᾶσις αὕτη παρὰ
τὸ ἔθος οὖσα ἐπέμνησε τάχα xol τὴν θρυλουµένην
mapouslav

Ἡ πέντε πίνειν, ἡ aol, 9) μὴ τέτταρα.
*H γὰρ δύο πρὸς πέντε πίνειν φασὶ δεῖν, ἡ ἕνα πρὸς
τρεῖς, Περὶ δὲ ταύτης τῆς χράσεως "Inv 6 ποιητὴς ἐν τῷ
Περὶ Χίου φησὶν , ὅτι εὑρὼν 6 µάντις Παλαμήδης ἐμαν-
τεύσατο, πλοῦν ἔσεσθαι τοῖς Ἕλλησι, πίνουσι τρεῖς
πρὸς ἕνα χνάθους.

DE CHII ORIGINIBUS.

13.

Ion vero, trageediarutn scriptor, historiarum monumentis
mandavit, Neptunum in desertam aliquando insulam Chium
venisse; in ea cognitam ab ipso nympham quandam et ea
parturiente e calo nivem ( Gracis chiona) effusam; a quo
rei eventu nomen filio Chio imposuisse Neptunum. Eundem
exalia quadam nympha filios Agelum et Melanem suscepisse.
CEnopionem postea e Cre(a in Chium insulam appulisse et
cuu eo una filios Talum, Euanthem, Melanem, Balagum
et Athamantem (Stíaphylum et Thoantem ). CEnopione
regnante Cares eodem venisse et Abantes ex Euhwa : suc-
cessisse deinde in regnum CEnopioni et filiis Amphiclum,
advenam hominem ab Histiea Ευρ, ex Apollinis Del-
phici oraculo, Quarta post Amphiclum etate Hector (nam
οἱ hic rex fuit) cum Caribus et Abantibus insulae inquilinis
bellavit, et eorum parte justo pr«lio fusa, reliquos in de-

4

ditionem acceptos e sedibus suis expulit. Compositis demum
Chii rebus in memoriam Ἡδοίοτὶ rediit commune sacrum
fieria suis oportere cum universo Ionum conventu ; et ab
eo conventu tripodem illi, ut idem refert , virtutis praxmium:
delatum. Hac de Chiis Ionem tradidisse comperi, quum
causam tamen ille non exposuerit quamobrem cum lonibue
coepti fuerint Chii censeri.
14.

Heec mixtio quum sit contra morem, in memoriam fortasse

revocarit convivis tritum sermone proverbium :

aut quinque bibere, vel tria, aut non quattuor.

Nam aut duas partes cum quinque aiunt oportere bibere,
aut unam cum tribus. De hac vero mixtione dicit Ion pocta
in libro de Chio, eum qui illam invenisset Palamedem va-
tem, vaticinatum esse Graecis, commodam lis fore naviga-
tionem , si tres cum uno cyathos biberent.

FRAGMENTA. 61

15.

Etym. M. :Λόγχας τὰς μερίδας " Imvec λέγουσιν.
ων ἐν Χίου χτίσει (sic Bentl.; Kíou χτήσει libri):
« "Ex τῆς τέως λόγχης λόγχας ποιεῖν. »

Cf. Hesych. v. Λόγχη et Δίλοχχον : Δίλογχον τὴν
Βένδιν Κρατῖνος ἐν Θράτταις ἐχάλεσεν, ἦτοι ὅτι δύο τι-
μὰς ἐχληρώσατο οὐρανίαν τε xal χθονίαν, λόγχας γὰρ
ἐκάλουν τοὺς χλήρους, κτλ. Quid Ion spectaverit ob-
acurum,

16.
Phrynichus. p. 312. ed. Lob. : Παραθήχην Ἱππίαν

καὶ Ἴωνά τινα συγγραφέα φασὶν εἱρηχέναι, ἡμεῖς δὲ
τοῦτο παραχαταθήχην ἐροῦμεν, ὡς Πλάτων καὶ Θου-
χυδίδης χαὶ Δημοσθένης.

Num hzc ad Ionem nostrum, tamquam συγγρα-
φέα graxnmatico non notum, an ad alium quemvis
.Ionicum scriptorem pertineant, quzri possit. He-
rodotum istis verbis notari putat Dindorf. in Thes.
Gr. v. Παραθήχη. De quo dubitaverim.

17.

Suidas et Photius : "Y μεῖς, ὦ Μεγαρεῖς, οὔτε
τρίτοι οὔτε sétzaQcot: Χρησμοῦ χομµάτιόν ἐστι
παροιμιαζόµενον οὕτως (initium oraculi excidit) :

*Ixxov θεσδαλικἠ», Λαχεδαιμονίην τε γνναῖχα,

&' o? πίνουσιν ὕδωρ χαλῆς Ἀρεθούσης ᾿

ἀλλ᾽ ἔτι xad τοῦδ’ εἰσὶν ἀμείνονες οἵτε μεταξὺ

Τίρυνθος ναίουσι xxl Ἀρχαδίης κολυµήλου,

Ἀργεῖοι λινοθώρηκες, χέντρα πτολέμοιο.

Ὑμεῖς à Αἰγιέες οὔτε τρίτοι, οὔτε τέταρτοι,

οὖτο δυωδέχατοι, οὔτ) ἐν λόγῳ, οὔτ' ἐν ἀριθμῷ.
Ἱστορεϊ δὲ Μνασέας, ὅτι Αἰγιεῖς ol ἐν Ἀχαΐᾳ χατα-
ναυµαχήσαντες Αἰτωλοὺς xal λαθόντες πεντηκόντορον
αὐτῶν v Πυθοῖ ἀνατιθέντες ἠρώτων τίνες χρείτ-
τους εἶεν τῶν Ἑλλήνων. ἡ δὲ Πυθία ἔχρησεν αὐτοῖς
τὰ προχείµενα. Καὶ Ίων δὲ Αἰγιεῦσι δοθῆναι τὸν χρη-
σμὸν ἱστορεῖ. Τινὲς δὲ οἴονται Μεγαρεῦσιν εἱρΏῆσθαι αὐ--
τὸν xal προφέρονται’ Ὑμεῖς δ᾽, o Μεγαρεῖς, οὔτε
τρίτοι χτλ., ὡς xal Καλλίμαχος ἐν τοῖς Ἔπιγραμμα-
τίοις (26 ed. Bentl.)

Eadem narrant Tzetz. Chil. IX, hist, 291, v.
864 sqq.; Schol. Theocrit, XIV, 48; Eustath. ad Il.
B,574 p. 292, 6, ubi tamen Ionis non fit mentio.
Tzetzes |. Ἱ. :

Μνασέας δὲ ὁ Παταρεὺς ἐν τοῖς αὐτοῦ βιθλίοις

αὐτούς φησι τοὺς Αἰγιεῖς τοὺς ἐν τῇ Ἀχαίᾳ,

τοὺς Αἰτωλοὺς νιχήσαντας µάχν τῇ xarà στόλον

ναῦν τούτων πεντηχόντορον Πνθοῖ ἀναβεμένους,

xai ἐπαρθέντας ἐπ᾽ αὐτὴ πυνθάνεσθαι τῇ νίχη:

τίνων Ἑλλήνων κρείττονες τελοῦσιν £n" ἀνδρείᾳ;

Τὴν δὲ Πνθίαν πρὸς αὐτοὺς τάδε τὰ ἔπη φάνει"

« l'an; μὲν πάσης τὸ Πελασγικὸν Ἄργος ἄμεινον,

ἵπποι θετταλικαὶ, Λακεδαιμόνιαι δὲ γυναῖχες κτλ. »

Τοῦτον ὃν ἔφην τὸν χρησμὸν κατ’ ἔπος οὕτω λέγει

Μνασέας Αἰγιεῦσι μὲν αὐτοῖς χρησμῳδηθῆναι’

ὁ δὲ Καλλίμαχος αὐτοῦ τοῖς λόγοις ἀντιπίπτων

οὐκ Αἰγιεῦσιν εἴρηχεν, ἀλλὰ τοῖς ΝΙεγαρεῦσιν.
Num Ionis mentio ap. Suidam recte sc habcat,
dubito. Apud Tzetzem in fine narrationis iterum
memoratur Mnaseas. Quare nescio an ap. Suidam.
ΚΑΙ1ΩΝΔΙ ortumsit ex compendio scripture ΚΑΙ
MNAZ. Prater laudata cf. Stephan. v. Αἴγιον;
Apostol. I, 80; Diogenian. I, 80; Arsen. 26;
Zenob, I, 48, ubi Leutschius hec : « Oraculum
integrum exstat apud schol, ad Theocrit. XIV,
73, Anth. Palat. XIV, 73, ubi vid. Jacobsius : quod
quum alii Megarensibus (Cf. Wüstemann. ad
Theocr. 1. 1.), alii JEgiensibus (Strab. X , x, 13,
P- 44g) datum esse contenderent, factum est ut
scriptores eo ntentes modo ad hunc modo ad illum
populum referrent. Libanius Epist. 1516 : ἀλλὰ
νῦν 6 μὴ ἐχείνων (sc. τῶν νόμων) µετέχων Αἰγιεὺς ἆτε-
χνῶς, οὔτ᾽ ἐν λόγῳ οὖτ) iv ἀριθμῷ : utrumque nomi-
nat Plutarch. Symp. V, 7 : τῶν δὲ Δημοχριτείων,
ἔφη, εἰδώλων , ὥσπερ Αἰγιέων 3 Μεγαρέων ἀριθμὸς οὐ-
δεὶς οὐδὲ λόγος, ubi male Reiskius Αἰγινητῶν legi νο-
luit (Cf. Müller. JEginet. p. 140), quamvis ap.
Eustath. Opusc. p. 357, 7o Taf. legatur : Aux-
φαίνεται δὲ χατά τινα παροιμιαχὸν Αἰγινήτην (μάλιστα
μὲν οὖν Αἰγιέα) οὔτε δεύτερος xat οὔτε τρίτος 9 ἄλλος
πολλοστός" add, Alciphr. Epist. III, 34 : ἡμῶν ὡς
Μεγαρέων 3j Αἰγιέων οὐδεὶς λόγος, Alludit Demosth.
Pro coron. 6 309. »

————— € €— ͵ἷ͵ῖὍ «ὓὃ«“ὃ«ἵἅὃὂὧ,. κ.

15.

ΆἈόγχας Tones dicunt ραγίες. Ion De Chii originibus :
« Ex una que per tempos fuefat parte partes complures
facere. »

16.

Παραθήχην Hippiam et Ionem scriptorem quendam dixisse
aiunt, mos id «αρακαταθήκην vocamus, ut Plato et Thucy-
dides et Demosthenes.

17.
(Inter omnes terres pesestat Pelasgicum Argos]
inter equas Tbessalice pcastant , inter feminas Lacedimo-
[n&s,
Inter viros ii qui aquam bibunt pulcrz Arethus;
sed przstantíores etiain hisce sunt qui inter

Tirynthem habitant et Arcadiam ovibus divitem.

Argivi linteos thoraces gestantes , aculei bellorum.

AL vos, JEgienses, neque tertii estis neque quart

neque duodecimi, nec omnino in numerum et rationem ve-
[ nistis.

Narrat vero Mnaseas (libro De oraculis) &gienses Achaiz
qunm proelio navali contra /Etoloe commisso victoriam re-
portassent, decimam prade Delphis dedicantes interro-
gasse quinam Graecorum essent przstantissimi. Respondit-
que Pythia quae modo apposuimus. Ac Ton ( Mnaseas? )
quidem /Eyiensibus oraculum datum narrat, contra alii
Megarensibus ita responsum esse aiunt, leguntque : « At
vos, Megarenses, neque tertii estis, etc., » quemadmodum
etiam Callimachus in Epigrammatis statuit.
4

^ — STESIMBROTUS THASIUS.

—— uns Qaae — —

Stesimbrotus, Periclis et Thucydidis equalis (*),
Thaso oriundus, maximam vitae partem Athenis
transegisse videtur, ubi mercede docuit ex more
sophistarum. Famam viri testantur nomina disci-
pulorum, Nicerati Xenophontei (**) et Antimachi
(**), poetae doctissimi, quem inter alia etiam carmi-
num Homericorum editionem curasseet de patria
genereque Homeri disseruisse scimus. In his exem-
plum secutus est Stesimbroti, qui post Theagenem
primus ponitur eorum, quos Tatianus (Or. adv.
Gr. c. 48; v. pag. 12) de Homeri temporibus,
genere, poesi egisse dicit. Opere pars longe major
in eo posita erat, ut fabule et reconditiores poetae
sententie ἀλληγοριχῶς el πραγματιχῶς explicarentur,
Id tum reliquie (fr. 19) comprobant, tum vero
innuunt loci Platonis (****) et Xenophontis (Conv.
III, 6), ubi Stesimbrotus cum Glauco et Anaxi-
mandro componitur ( v. Wolf. Prolegg. p. 161).
Addere possis Protagoram, Hippiam , Metrodorum
et totam fere qua tum pullulare Athenis co-perat
turbam sophistarum. Horum permulti ea via inces-
serint, quam de ethica carminum Hom. interpre-
tatione monstraverat Anaxagoras (v. Lobeck.
Aglaoph. p. 157; Nitsch. Hist. Hom. II, p. 86).
Sed quamvis etiam Stesimbrotus ethícas s. mora-
les maxime allegorias in Homero reperisse sibi vi-
deatur, tamen num in his Anaxagorz , Periclis fami-
liari, se addixerit, vehementer dubito.

Alterum opus Stesimbrotus composuit Περὶ
τελετῶν sive De mysteriis, quae item latum cam-
pum prabebant interpretationi symbolice (Lo-

(*) Περὶ τὸν αὐτὸν ὁμοῦ τι χρόνον τῷ Kigowvt γεγονὼς
(lr. & ex Plutarch. Cim. ο. 4); Cimon moritur a. 449 a. C.
— Katà τοὺς αὐτοὺς αὐτῷ (Περικλεῖ) χρόνους γινόµενος ( fr.
10 ex Athen. XIII, p. 589, D). — Librum de Themistocle,
Thucydide et Pericle composuit post a. 430, quo filius
Periclis Xanthippus peste abreptus est. Vide fr. 11. —
Alium Stesimbrotum , Epaminonde f., memorat Plutarch.
Par. Min. c. 12.

(**) Xenophon Symp. lil, 6 : Postquam de rhapsodo-
rum insipientia locutus erat Socrates, non absque ironia Ni-
cerato dicit : Σὺ δὲ Στησιµόρότῳ τε καὶ Ἀναξιμᾶνδρῳ xai
ἄλλοις πολλοῖς πολὺ Δέδωκας ἀργύριον, ὥστε οὐδὲν σὲ τῶν
πολλοῦ ἀξίων λέληθε.

(^**) Suidas v. Αντίμαχος. Cui cur fidem denegaverit
Sohellenberg. ad Antimach. p. 18, causam idoneam non
video.

(****) Platon. Ion. p. 550, D. Ion ad Socratem dicit :
Οἶμαι χάλλιστ’ ἀνθρώπων λέγειν περὶ Ομήρου, ὡς οὔτε Μη.
τρόδωρος ὁ Λαμψαχηνὸς οὔτε Στησίµθροτος ὁ θΘάσιος
οὔτε Γλαύχων οὔτε ἄλλος οὐδεὶς τῶν πώποτε γενοµένων ἔσχεν
Ἐἰπεῖν οὕτω πολλὰς xal καλὰς διχνοίας περὶ Ομήρον, ὅσας

γώ.

beck. Agl. p. 150 sqq.). Qua quomodo usus sit auctor
non constat. — Laudantur denique nonnulla item
argumenti mythologici ( fr. 16-18), quz utrum ex
scriptis recensitis fluxerint, velad alia hodie igno-
rata pertineant, incertum est. — Jam si in his
maxime studiis Stesimbrotus versatus esse in iisque
quasihabitasse videtur, non totum tamen se iis de-
didit ; nam preter fabulas etiam sui zvi historiam
tractavit, eo tamen sibi similis, quod uti mythos
interpretando, sic historiam deformándo ad usus
suos et consilia accommodaverit.

Etenim scripsit Stesimbrotus librum Περίθε-
µιστοχλέους xal Θουχυδίδου xal Ilsp:-
χλέους, testante Athenzo XIII, p. 589, D ( fr.
10). Quz praterea de hoc opere comperta habe-
mus , omnia uni debentur Plutarcho, qui Pericleze
etatis scriptorem non negligendum duxit, etsi
bene vidit non majorem ejus quam comicorum
ejusdem temporis poetarum esse auctoritatem. Χα-
λεπὸν καὶ δυσθήρατον ἵστορία xàXn0ic, ὅταν... f, τῶν
πράξεων xai τῶν βίων ἡλιχιῶτις ἱστορία τὰ μὲν φθό-
νοις xal δυσμενείαις, τὰ δὲ χαριζοµένη xal χολαχεύουσα
λυµαίνηται xal διαστρέφη τὴν ἀλήθειαν. Ita. Plutar-
chus (Per. c. 13) comicos et Stesimbrotum per-
stringens, qui de Periclis ἀσελγείᾳ immania menda-
cia sparserant. Ác Stesimbrotus quidem nefandum
cum uxore filii commercium ei affinxerat (fr. 9,
10). Eundem Periclem alio loco (fr. 11) per dies
integros de ineptiis cum Protagora disputantem
introducit. Haud meliores mores tribuit Themisto-
cli, cujus historiam miro commento adulteravit
(fr. 12). Contra Cimonem tanquam priscz virtu-
tis exemplum representasse videtur. Absunt a Ci-
mone στωµυλία ista et δεινότης, quas jactat vulgus
Atheniensium, non callet musicam et quz ejusdem
generis artes sunt; sed vir est γενναῖος xai ἀληθὴς,
Spartanorum simplicitatem pre se ferens aliisque
commendans, denique tantum non Hercules τὰ
μέγιστ᾽ ἀγαθός (fr. 3). Patet Cimonem justo ru-
diorem fingi, ut omni modo opponatur Pericli,
Similiter efformaverit Thucydidem, Melesiem f.,
Cimnonis affinem, perpetuum Periclis adversarium,
accusatorem Ánaxagor& (Diog. L. II, 39), pre-
stantissimum factionis aristocraticz instrumentum
( v. Sintenis, ad Plut. Per. c. 11, p. 117 sq.). Pro-
cul dubio Stesimbrotus unus fuit eorum , qui opti-
matium partibus addicti Themistoclis et Periclis
institutis disciplinam publicam corruptam et an-
liquam morum austeritatem in effrenem populi
licentiam dissolutam , Thucydidem denique, viru

STESIMBROTI THASII FRAGMENTA.

nobilissimum, pravis adversarii artificiis oppressum
esse autumarunt. Atque hoc ipsum, puto, est quod
exponendum Stesimbrotus sibi sumpserat. Certe
inde intelligitur, cur in titulo operis nulla mentio
fiat Cimonis, quanquam permulta de eo relata

erant. Neque minus constat sophistas etiam artis :

politicz magistros egisse. Protagorz nomen citasse
sufficit. Cf. Plat. Euthyphr. p. 305, C, ubi Pro-
dicus sophistas quasi medios dicit inter philosophos
civitatumque administratores (*). Jam quomodo Ste-
sunbroto res cesserit, auctori pessimis opinionibus
praoccupato nec sine studio et ira scribenti, non
est quod dicam. Ceterum Ὑπομνήματα hec non
tam juste et continue historiz speciem habuerint,
quam declamationis , qualem de quovis argumento
elaborare sophiste solebant (**). Ex alia ejusdem
generis scriptione fluxerit illud, quod de morte
Polycratis tyranni habet Fulgentius (fr. 12). At-
que sic demum assequor, quomodo Hadriani
ztate, qua hzc veteris sophistices studia revivi-
scere coeperant, scripta Stesimbroti in lucem re-
trahantur, quum ab antiquioribus historicis nus-
quam laudentur (***),

(*) Cf. Roscher. De historicze doctrine apud sophist. an-
tiq. vestigiis (Gotting. 1838), p. 8.

(03) « Mirum videri possit, quid sit cur scriptor Hero-
doto atque Thucydide state vel par vel adeo superior,
quique tam clarum argumentum sibi tractandum sumpse-
rit, non modo perierit, verum adeo in oblivionem abie-
rit, ut historiarum ejus titulus ung tantum loco , memoria
vix decem exstet, neque aut inter sermonis auctores a ve-
leribus haberetur, aut a quoquam preter Plutarchum,
qui illorum temporum res gestas tradiderit, in auxilium
vocatus sit ; quod si quis exiguo operis ejus pretio tribuen-
dum censeat, at non tanta erat &qualium scriptorum co-
pia, ut si revera historicus Stesimbrotus fuisset, minus
ideo mira ejus neglectio videri posset. Unum erat homi-
num genus , apud quos jam illa zetate scribendi cacoethes
adeo invaluisse videtur, ut una omnes oblivione sepultos
esse mirari non liceat; sophist;, qui tum temporis per
Grecie urbes vagabantur neque uni alicui literarum gc-
nerí sedulam et peculiarem operam navabant, sed inge-
niorum fertilitate freti, quidquid occasio tulisset , pari cum
levitate atque arrogantia tractabant : quibus si Stesimbro-
tum quoque annumeramus, non multum a veritate aber-
rare nobis videmur. » C. HERMANN. in Jnd. lectt. estiv.
Marburg. 1936, p. VIII.

(***) Praeter Plutarchum vitam Periclis scripsisse dicitur
Sabinus (Schol. Aristid. I1I, p. 500 Dindf. : 1 αὕτα δὲ xai
Πλούταρχος xai Σαδθῖνος χαὶ πάντες οἱ τὸν Περιχλέους βίον
Υράψαντες) , quem non diversum esse puto a Sabino, Aphtlio.
nii f., sophista qui sub Hadriano floruit, et preter alia
scripsisse dicitur εἰς Θουχνυδίδην καὶ Ἀχουσίλαον (?) καὶ ἆλ-
409; ὑπομνήματα. Suidas v. Σαθίνος. Cf. Westermann.
Gesch. d. gr. Beredsamk. $ 94 , 14.

DE THEMISTOCLE ET THUCYDIDE
ET PERICLE.

1. Stesimbrotus ait Themistoclem Anaxagoram audiisse
atque Melisso physico operam dedisse, male ille ad tempo-

$3
ΠΕΡΙ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ ΚΑΙ GOYKYAIAOY
ΚΑΙ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ.

1.

Plutarch, Them. c. 2 : Στησίμθροτος Ἀναξαγόρου
τε διακοῦσαι τὸν Θεμιστοχλέα φησὶ xal περι Μέλισσον
σπουδάσαι τὸν φυσιχὸν, οὐκ EU τῶν γρόνων ἁπτόμενος:
Περικλεῖ γὰρ, ὃς πολὺ νεώτερος ἦν Θεμιστοκλέους,
Μέλισσος μὲν ἀντεστρατήγει πολιορχοῦντι Σαμίους (85,
1) , Ἀναζαγόρας δὲ συνδιέτριθε.

Anaxagoras natus Ol. 7o, 1 (5oo a. C.) Athenis
docere cepit Ol. 75, 1 (480) sec. Demetrium

. Phalereum et Apollodorum ap. Diog. L. II, 7.

Itaque per annos aliquot (480—469) consuetudine
philosophi Themistocles uti potuit, neque aliud
Stesimbrotus dixerit. Melissum quidem, qui per
40 annos σοφιστεῦσαι traditur, Apollodorus ap.
Diog. L. IX, 56 floruisse ait Ol. 84 (414—441);
sed hanc potissimum posuit Olympiadem, quod ea
Melissi vit» epocha, qua Samum contra Periclem
defendit, omnium notissima erat; tum vero jam
provectus xtate Melissus fuisse videtur, adeo ut
nihil impediat quin cum eo Themistocles versatus
sit. Átque omnino caute agendum est, ubi tempo-
rum ratione habita erroris aliquem a Plutarcho
convinci videmus, presertim scriptorem, qui
quamtumvis factiosus, tamen rerum, quas narra-
vit, fere cozvus fuit. Nam Plutarchus, alioquin
chronologice doctrine contemptor (v. Solon
c. 25) , ubi eam in rem suam adhibet, plerumque
pendet ex Apollodori compendiis chronologicis ;
neque ipse rationes, cur hic vel ille maxime annus
viro alicui assignetur, anquirere studuit,

Paullo post Plutarchus ex codem haud dubie
Stesimbroto , uti bene statuunt Wichers, (De fontt,
Cornel. Nep. p. 105) et Sintenis. , ponit hzc :

"A δὲ τούτων ἐξαρτῶσιν ἔνιοι διηγήματα πλάττον»
τες, ἀποχήρυξιν ὑπὸ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, θάνατον δὲ
τῆς μητρὸς ἐχούσιον, ἐπὶ τῇ τοῦ παιδὸς ἀτιμίᾳ περι-
λύπου γενομένης, δοχεῖ κατεψεῦσθαι. Cf. Valerius M.
VI, 9, 2 : Piget Themistoclis adolescentiam attin-
gere sive patrem adspiciam, abdicationis injun-
gentem notam, sive matrem suspendio finire vitai.
propter filii turpitudinem. coactam, Ἀποκήρυξιν s.
abdicationem memorant etiam JElian. V. H. ll, 12,
et Suidas v. Ἀνεῖλεν. Exheredatum Ther. dicit Cor-
nel. Nep. c. 1. — « Jure Plutarchum de abdica-
tione dubitasse ostendunt, quz de re familiari The-
mistoclis dicuntur cap. 25, in Comparat. Aristid.

rum rationes attendens. Nam Melissus exercitus ducem egit
contra Periclem, Samios obsidione cingentem, qui The-
mistocle multo fuit junior; Anaxagoras autem. cum ου οι
Pericle conversatus est.

041
c. Cat. maj. οἱ a Critia ap. /Elian. X , 17, que ne-
que cum exheredatione conveniunt nec cum ab-
dicatione, siquidem consentaneum est abdicatos
bonorum non fuisse participes paternorum. Cf.
Petit. Legg Ath. II, 4, p. 157. » Sintenis.

2.

Idem ibid. c. 24, 5 : Themistocles ad Admetum
regem Molossorum confugit. "Exei δ) αὐτῷ τὴν γυ-
vaixa xal τοὺς παῖδας ἐχκλέψας ἐχ τῶν Ἀθηνῶν Ἐπι-
χράτης 6 Ἆ |χαρνεὺς ἀπέστειλεν, ὃν ἐπὶ τούτῳ Κίμων
ὕστερον χρίνας ἐθανάτωσεν, ὡς ἱστορεῖ Στησίμθροτος.
Εἶτ᾽ οὐχ οἱδ' ὅπως ἐπιλαθόμενος τούτων à τὸν Gt μιστο-
xAéa ποιῶν ἐπιλαθόμενον πλεῦσαί φησιν εἰς Σικελίαν xai
παρ᾽ ᾿Ἱέρωνος αἰτεῖν τοῦ τυράννου τὴν θυγατέρα πρὸς
γάμον, ὑπισχνούμενον αὐτῷ τοὺς Ἕλληνας ὑπηχόους
ποιήσειν, ἀποστρεψαμένου δὲ τοῦ “Ἱέρωνος οὕτως el τὴν
Ἀσίαν ἁπᾶραι. Γαῦτα δ᾽ οὐκ εἰκός ἐστιν οὕτω γενέσθαι.

Fictum esse iter Siculum et ad Persici similitu-
dinem adornátum arguit probatorum scriptorum
silentium et Thucydidec narrationis diversitas,
(Qua reliqua Plutarchus (quem vide) opponit, nul-
lam habent vim.) Attamen non invenit rem Ste-
simbrotus, sed Timocreontis Rhodii, nisi fefellit
conjectura, commento usus est. Etenim Timo-
creon, Suida teste, ἔγραψε χωµῳδίαν ἐς Θεμιστο--
χλέα xal Σιμωνίδην ; scimus Themistoclem utpote

µηδίζοντα et pecunia corrumpi se passum a Timo-
creonte perstringi ( Plut. Them. 21); similiter pro-
pter tyrannorum studium sordidamque avaritiam
traducitur Siinonides, uti constat; ista vero lucri
cupiditas quammaxime apparuit in poeta aulico,
Hieronis consiliario. Igitur quum Simonides post
mortem Pausaniz et. condemnationem Themisto-
clis Syracusis degeret, scenam in qua adversarios
suos µηθδίζοντας componeret Timocreon aulam Hie-
ronis tyranni selegisse, atque eum in finem iter
istud excogitasse videtur. — Preterea iter Siculum

STESIMBROTI THASII

memoratur ab auctore Epistol. Themist. IX , ita
tamen ut rationes chronologicz turbatz sint. De
his fusius dixi in Comment. De /Eschyli Sept.
c. Theb. (Getting. 1836), p. 27 sqq.

3.

Idem Cimon. c. 4,6 : Στησίμθροτος 5' 6 Θάσιος
περὶ τὸν αὐτὸν ὁμοῦ τι χρόνον τῷ Κίµωνι γεγονώς φη--
ctv αὐτὸν οὔτε μουσικὴν οὔτε ἄλλο «t µάθηµα τῶν
ἐλευθερίων xai τοῖς Ἕλλησιν ἐπιχωριαζόντων ἔχδιδα -
χθῆναι, δεινότητός τε χαὶ στωμυλίας Αττικῆς ὅλως
ἀπηλλάχθαι, καὶ τῷ τρόπῳ πολὺ τὸ γενναῖον xal dXn-
0i; ἐνυπάρχειν xol μᾶλλον εἶναι Πελοποννήσιον τὸ
σγημα τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνδρὸς,

Φαῦλον, ἄχομψφον, τὰ μέγιστ’ ἀγαθὸν,

xarà τὸν Εὐριπίδειον Ἡραχλέα: ταῦτα γὰρ ἔστι τοῖς
ὑπὸ τοῦ Στησιμθρότου γεγραμμµένοις ἐπειπεῖν.

Idem Stesimbrotus subesse videtur sequentibus :
Εἰσὶ 2' ot τὴν Ἐλπινίχην οὗ χρύφα τῷ Κίµωνι, gavt-
ρῶς δὲ Υημαμένην συνοιχησαι λέγουσιν, ἀξίου τῆς εὖγε-
νείας νυμφίου διὰ τὴν πενίαν ἀποροῦσαν ἐπεὶ δὲ Καλ-
λίας τῶν εὐπόρων τις ᾿Αθήνησιν ἐρασθεὶς προσήλθε τὴν
ὑπὲρ τοῦ πατρὸς καταδίχην ἐχτίνειν ἔτοιμος ὧν πρὸς τὸ
δηµόσιον, αὐτήν' τε πεισθῆναι xal τὸν Κίμωνα τῷ Καλ-
Ala συνοιχίσαι τὴν ᾿Ελπινίκην.
οὔτε μουσικὴν ] Longe aliter Ion. fr. 4.

4.

Ib. c. 14 :' Ἐπεὶ δὲ τῶν Περσῶν τινες οὐχ ἐθούλοντο
τὴν Χερσόνησον ἐχλιπεῖν, ἀλλὰ xat τοὺς Θρᾶκας ἄνωθεν
ἐπεχαλοῦντο χαταφρονοῦντες τοῦ Κίµωνος μετ) ὀλίγων
παντάπασι τριήρων Ἀθήνηθεν ἐχπεπλευχότος, δρα ή-
σας ἐπ᾽ αὐτοὺς τέσσαρσι μὲν ναυσὶ, τρισχαίδεχα τὰς .
ἐχείνων ζἔλαθεν, ἐξελάσας δὲ τοὺς Πέρσας καὶ κρατή-
σας τῶν Θραχῶν, πᾶσαν ᾠχειώσατο τῃ πόλει τὴν
Χεραόνησον, (2) 'Ex δὲ τούτου Θασίους μὲν ἀποστάν-

p——————————»———'"""-—7"i "-———-«"-"J""OC""C""——————— VA ÀÀ e | m eG aA € ————ÓÓÓ—Á———— ον μαμα L—Á————— — — À ——L' ibi del

Eodem Themistocli Epicrates Acbarnensis uxorem οἱ li-
beros ejus misit, quos fartim Athenis adduxerat : ejusque
facti causa post a Cimone in judicium pertractum hunc et
anorte affectum, Stesimbretus scribit. Idem, nescio quo
pacto , horum oblitus, aut oblitum fuisse Themistoclem ju-
dicans , postea scribit, eum inde in Siciliam navigasse , pol.
licitumque Hieroni tyranno, si filiam suam matrimonio sibi
jungeret, velle se Greecos in potestatem ejus redigere, re-
cusanteque Hierone, in Asiam abiisse. Hec ita acta (nisse,
non est verisimile.

8.

Stesimbrotus Thasius , qui iisdem fere quibus Cimon tem-
poribus vixit, neque in musica eum, neque ulla alia libe-
rali disciplina , quae tum apud Graecos passim in usu erant,
institutum fuisse affirmat : a facundia eliam Attica lepore-
que dicendi. plane fuisse alienum ; indole fuisse adinodum

generosa atque apería, animoque magis Peloponnesio quam
Attico, et quod de Hercule Euripides dicit ,

Incultum, ineptum, in maximis rebus bonum :
hoc enim nobis licet addere lis quae Stesimbrotus scripsit.

Sunt qui non furtim Elpinicam cum Cimone, sed palam
contractis nuptiis consuetudinem habuisse dicant , quum ob
paupertatem nullum sua nobilitate dignum inveniret mari-
tum :quum autem Callias , unus ex locupiet;bus Athenien-
sibus, amore ejus captus accessisset, paratus mulctam Mil.
tiadi irrogatam «rario publico pendere , et ipsaj assensisso
et Cimonem eam Callise nuptum dedisse.

4. .

Quum Persarum quidam Chersoneso decedere nollent,
sed Thraces supra accolentes sibi asciscerent , spreto Cimo-
ne, qui cum perpaucis triremibus Athenis solverat , facto in
eos impetu , qualtuor suis navibus tredecim ipsorum naves
cepit , ejectisque Persis ct superatis Thracibus, totam Cher-

FRAGMENTA. 55

τας Αθηναίων χαταναυµαχίήσας, τρεῖς χαὶ τριάχοντα
ναὺς ἔλαθε xal τὴν πόλιν ἐξεπολιόρχησε xai τὰ χρυ-
σεῖα τὰ πέραν Ἀθηναίοις προσεχτήσατο xol χώραν,
$c ἐπῆρχον Θάσιοι, παρέλαθεν. (9) Ἐκεῖθεν δὲ ῥᾳδίως
ἐπιθῆναι Μαχεδονίας καὶ πολλὴν ἀποτεμέσθαι παρα-
σχὸν, ὡς ἐδοχει, μὴ θελήσας αἰτίαν ἔσχε δώροις ὑπὸ
τοῦ βασιλέως Ἀλεξάνδρου συμπεπεῖσθαι, xol δίχην
ἔφυγε, τῶν ἐχθρῶν συστάντων ἐπ᾽ αὐτόν. (4) Ἀπολογού-
µενος δὲ πρὸς τοὺς δικαστὰς, οὐχ Ιώνων ἔφη προξενεῖν
οὐδὲ Θεσσαλῶν, πλουσίων ὄντων , ὥσπερ ἑτέρους, ἵνα
θεραπεύωνται xal λαμθάνωσιν , ἀλλὰ Λαχεδαιμονίων,
μιμούμενος καὶ ἀγαπῶν τὴν παρ᾽ αὐτοῖς εὐτέλειαν xal
σωφροσύνην, Tic οὐδένα προτιμᾶν πλοῦτον, ἀλλὰ πλου-
τίζων ἀπὸ τῶν πολεµμίων τὴν πόλιν ἀγάλλεσθαι. (6)
Μνησθεὶς δὲ τῆς κρίσεως ἐχείνης 6 Στησίμθροτός φησι
τὸν Ἐλπινίχην ὑπὲρ τοῦ Κίµωνος δεοµένην ἐλθεῖν ἐπὶ
τὰς θύρας τοῦ Περιχλέους ( οὗτος γὰρ ἦν τῶν χατηγό-
pev 6 σφοδρότατος), τὸν δὲ µειδιάσαντα, « Γραῦς el,
φάναι͵, γραῦς, ὦ Ἐλπιίχη, ὡς τηλικαῦτα διαπράτ-
τεσθαι πράγματα" » πλὴν Ev γε «Tj δίκη πραότατον
γενέσθαι τῷ Κίµωνι xal πρὸς τὴν χατηγορίαν ἅπαξ
ἀναστῆναι µόνον, ὥσπερ ἀφοσιούμενονο

, Eadem, non nominato Stesimbroto, iterum
tangit Plutarch. in Pericle c. το, ubi fortasse etiam
antecedentia : ἔνιοι δέ Φασιν... δύναμιν ὑπάρχειν ex
eodem fonte fluxerunt,

5.

Plut. Cim. 16, 1 : "Hv μὲν οὖν ἀπ᾿ ἀρχῆς φιλολά-
χων (5 Κίμων ): xal τῶν γε παίδων τῶν διδύμων τὸν
ἕτερον Λακεδαιμόνιον ὠνόμασε, τὸν δ᾽ ἕτερον Ἠλεῖον,
ἐκ γυναιχὸς αὑτῷ Κλειτορίας /ενομένους, ὡς Στησίμ-

-—— m V — BÁ——————————————]á—— —— —mÁ——on P —H ασ (Mti —áÓÜ—Ó—Í

6ροτος ἱστορεῖ: Ov ὃ πολλάκις τὸν Περιχλέα τὸ µη-
τρῷον αὐὗτοις γένος ὀνειδίζειν.

Aliter rem narrat Diodorus Periegeta quem
vide ap. Plutarch, |. Ἱ.

5.

Idem ib. c. 16, 5 : Ἔπειτα δυνατώτεροι γενόµε--
vot καὶ τὸν Κίμωνα τοῖς Σπαρτιάταις οὐκ ἠρέμα προσ-
χείµενον ὁρῶντες ἠχθοντο. Καὶ γὰρ αὐτὸς. ἐπὶ παντὶ
μεγαλύνων τὴν Λακεδαίμονα πρὸς Αθηναίους καὶ µά-
λιστα ὅτε τύχοι µεμφόμενος αὐτοῖς ἡ παροξύνων, ὥς
qnot Στησίμθροτος, εἶώθει λέγειν, «Ἁλλ᾽ οὗ Λαχε-
δαιµόνιοί γε τοιοῦτοι. ν "Ofsv φθόνον ἑαυτῷ συνῆγε xai
δυσµένειάν τινα παρὰ τῶν πολιτῶν,

7

Idem in Pericle c. 26, 2: Ἐπεὶ δὲ μείζων ἕτερος
στόλος ἦλθεν ἐχ τῶν Ἀθηνῶν xal παντελῶς χατεχλεί-
σθησαν οἱ Σάμιοι, λαθὼν 6 Περικλῆς ἑξήκοντα τριή-
ρεις ἔπλευσεν el; τὸν ἔξω Κόντον, ὡς μὲν οἳ πλεῖστοι
λέγουσι, Φοινισσῶν νεῶν ἐπικούρων τοῖς Σαμίοις προσ-
φεροµένων, ἀπαντῆσαι χαὶ διαγωνίσασθαι πορρωτάτω
βουλόμενος, ὡς δὲ Στησίμόροτος, ἐπὶ Κύπρον στελλό-
µενος’ ὅπερ οὗ δοχεῖ πιθανὸν εἶναι. Ὁποτέρῳ δ᾽ οὖν
ἐχρήσατο τῶν λογισμῶν ἁμαρτεῖν ἔδοξε.

Caunum versus in Cariam contendit Pericles
sec, Thucyd. I, 116, 3. Neque Diodorus X1I, 27,
5, Cypri mentionem facit,

8.

Id. ib. c. 8, 9 : 'O δὲ Στησίμόροτος φησὶν ὅτι
τοὺς ἐν Σάμῳ τεθνηχότας ἐγχωμιάζων ἐπὶ τοῦ fápa-

sonesum Atheniensium ditionis fecit. (1) Inde Thasios,
qui ab Atheniensibus defecerant , navali pugna vicit , captis
tribus et triginta hostium navibus , urbem expugnavit , au-
r«ue metalla, quse ii in opposita continente possederant,
Atheniensibus propria reddidit , agrumque, cui imperabant,
Thasüs ademit.
rumpere, agrumque sibi vindicare posset, quía id facere
nolebat , culpatus est a rege Alexandro donis acceptis ita
egisse , €oitioneque inimicorum facta , in jus pertractus est.
(4) Apud judices causam suam agens : Non jonibus, inquit,
neque Thessalis divitibus petrocinor, id quod alii faciunt ,
ut ab iis eolantur muneribusque afficiantur, sed Lacedze-
moniis , imitans eorum diligensque frugalitatem et tempe-
rantiam, quie ego ante omnes divitias pono; lzetor tamen,
qood hostilibus bonis urbem ditaverim. — (5) Stesimbrotus
ubi bujus judicii meminit, Elpinicen ait deprecatum pro
fratre ad Periclem (is enim erat accusatorum veliementissi-
mus) aecessisse : eumque subridentem respondisse : Vetula
jam es, ο Elpinice, et provectiori cetate, quam ut hujus-
modi res conficere possis. Verumtamen in judicio eum in
Canonem fuisse benignissimum , semelque tantum, ut ac-
cusatione sibi mandata defungeretur, surrexisse..
5.
Fuit autem jam indeab initio Lacediemoniorum studiosus.

(3) Inde quum facile in Macedoniam ir- -

Et narrat Stesimbrotus , duobus eum gemellis sibi ex Clito-
ria uxore natis, alteri Lacedaemonio , Eleo alteri nomen po-
suisse, ideoque iis Periclem sape maternum genus expro-
bravisse.

6.

Aucli jam opibus ( Athenienses), quum Cimonem haud
obscure Spartanis addictum cernerent , moleste id tulerunt.
Passim enim Spartanorum laudes coram Atheniensibus prze-
dicabat el praecipue , ut ait Stesimbrotus , sicubi eos repre-
henderet aut cohortaretur, dicere solebat : At vero Lace-
driemonii non tales sese gerunt. Ea re in offensas invidiam-
que civium incurrit.

7.

Sed postquam alia classis major Athenis venit , undique
jam septis Samiis , cum triremibus sexaginta mare exterius
petiit, ut Pheenicum navibus ( hrec enim est majoris partis
anctorum sententía ) auxilio Samiis venientibus occurreret,
ac quam longissime ab insula depugnaret , Stesirobrotus in
Cyprum eum navigare voluisse ait , quod non videtur veri-
simile : utracunque ejus fuerit ratio, constat in eo peccasse
ipsum.

8.

Stesimbrotus refert eum, quum in Samo mortuos pro con.

b6

τος ἀθανάτους ἔλεγε γεγονέναι καθάπερ τοὺς θεούς: οὗ
γὰρ ἐχείνους αὐτοὺς ὁρῶμεν, ἀλλὰ ταῖς τιμαῖς, ἃς
ἔχουσι, χαὶ τοῖς datos y ἃ παρέχουσιν, ἀθανάτους εἷ-
ναι τεχμαιρόµεθα” ταῦτ᾽ οὖν ὑπάρχειν xzl τοῖς ὑπὲρ
τῆς πατρίδας ἀποθανοῦσιν.

9.

Plutarch. Pericl. c. 13, 14 : Οἱ χωμικοὶ πολλὴν
ἀσέλγειαν αὐτοῦ ( Περιχλέους) χατεσχέδασαν... Καὶ τί ἄν
τις ἀνθρώπους σατυρικοὺς τοῖς βίοις χαὶ τὰς χατὰ τῶν
χρειττόνων βλασφημίας à ὥσπερ δαίµονι καχῷ τῷ φθόνῳ
τῶν πολλῶν ἀποθύοντας ἑκάστοτε θαυμάσειεν, ὅπου χαὶ
Στησίμθροτος 6 Θάσιος δεινον ἀσέδημα χαὶ μυθῶδες
ἐξενεγχεῖν ἐτόλμησεν εἷς τὴν Υυναῖχα τοῦ υἱοῦ χατὰ
τοῦ Περιχλέους; Οὕτως £otxe πάντη Καλεπὸν εἶναι
χαὶ ὀυσθήρατον ἱστορίᾳ τἀληθὲς, ὅταν οἱ μὲν ὕστερον
Ὑεγονότες τὸν χρόνον ἕ χωσιν ἐπιπροσθοῦντα τη γνώσει
τῶν πραγμάτων, Ἡ δὲ τῶν πράξεων xal τῶν βίων ἡλι--
χιῶτις ἱστορία τὰ μὲν φθόνοις xal δυσµενείαις, τὰ δὲ
γαριζομένη xai χολαχεύουσα λυμαίνηται xat διαστρέφῃ
τὴν dx Octav.

10.

Athenzus XIII, p. 589, D, E, de Pericle : "Hv δ᾽
οὗτος dviip πρὸς ἀφροδίσια πάνυ καταφερής’ ὅστις xoi
τη τοῦ υἱοῦ Tov συνήν, ὡς Στησίµόροτος 6 Θάσιος
ἱστορεῖ, κατὰ τοὺς αὐτοὺς αὐτῷ χρόνους γενόμενος xai
ἑωραχώὼς αὐτὸν, ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Περὶ Θεµιστο-
κλέους καὶ Θαυχυδίδου καὶ Περιχλέους.

11.

Plutarch. Pericl. c. 36, 2 : *0 γὰρ πρεσθύτατος
αὐτοῦ τῶν Ὑνπσίων viov E Ξάνθιππος φύσει τε δαπανη-
poc ὧν xal γυναιχὶ νέα xai πολυτελεῖ συνοικῶν, Τισάν-

cione ione laudaret, dixise, immortales eos esse factos ac deo- | in libro Gu Πρ ur — — , dixisse, immortales eos esse factos ac deo-
rum similes; ut enim hos non videant homines, sed ex ho-
noribus tantum ac bonis quie largiuntur, esse judicent im-
mortales; ita his quoque evenisse, qui pro patria occu-
buerint.

9.

Comici multis conviciis Periclem insectati sunt. Quan-
quam qu:d attinet admirari homines instituto vitse satyricos,
quique obtrectationes potentium invidi vulgi, tanquam
malo alicui genio, consecrare solerent, quando Stesimbrotus
etiam Thasius atrox et fabulosum scelus Periclis in filii
uxorem perpetratum ausus fuit comminisci? Adeo diffieilis
investigatu res est historia vera, quum posterioribus proeter-
itum tempus cognitionem rerum prearipiat ; qui vero «4 υ8-
les sunt ejus, cujus vitam aut acta describunt, ii partim
invidia odioque, partim gratificandi studio οἱ adulatione
corrupti, veritati officiant.

10.

Pericles ad rem veneream admodum preclivis fuit : qui
eliam cum filii sui uxóre rem habuit, ut tradit Stesimbro-
tus Thasius, qui iisdem temporibus vixit, illumque viderat,

STESIMBROTI THASII

$4

δρου θυγατρὶ, τοῦ Ἐπιλύχον, χαλεπῶς ἔφερε τὴν τοῦ
πατρὸς ἀχρίθειαν Toy ga κο xai κατὰ μικρὸν αὐτῷ 4007-
γοῦντος. Πέμψας οὖν πρός τινα τῶν φίλων. ἔλαθεν
ἀργύριον ὡς τοῦ Περιχλέους χελεύσαντος. (9) "Exsivou
9' ὕστερον ἀπαιτοῦντος, 6 μὲν Περικλῆς xal δίχην αὐτῷ
προσέλαχε, τὸ δὲ µειράχιον ὃ Ἐάνθιππος ἐπὶ τούτῳ
χαλεπῶς διατεθεὶς ἑλοιδόρει τὸν πατέρα, πρῶτον μὲν
ἐχφέρων ἐπὶ γέλωτι τὰς οἴχοι διατριδὰς αὐτοῦ χαὶ τοὺς
λόγους, οὓς ἐποίει μετὰ τῶν σοφιστῶν. (4) Πεντάθλου
γὰρ Χαρίππου ἀχοντίῳ πατάζαντος Ἐπίτιμον τὸν Φ)ναρ-
σάλιον ἀχουσίως χαὶ χατακτείναντος, Ἡμέραν ὅλην ἆνα-
λῶσαι μετὰ Ἡρωταγόρου διαποροῦντα, πότερον τὸ
ἀχόντιον 3) τὸν βαλόντα 4 τοὺς ἀγωνοθέτας χατὰ τὸν
ὀρθότατον λόγον αἰτίους χρὴ τοῦ πάθους ἡγεῖσθαι, (5)
Πρὸς δὲ τούτοις xol τὴν περὶ τῆς γυναιχὸς διαθολὴν
ὑπὸ τοῦ Ξανθίππου φησὶν 6 Ἀτησίμθροτος el τοὺς πολ-
λοὺς διασπαρῆναι xat ὅλως ἀνήκεστον d dp. τῇ τῆς τελευ-
τῆς τῷ νεανίσχῳ πρὸς τὸν πατέρα παραμεῖναι τὴν δια-
Φοράν’ ἀπέθανε γὰρ ὁ Ξάνθιππος ἐν τῷ λοιμῷ νοσήσας.

Té ἴσανδρος ]sic pro vulgata Ἴσανδρος scribendum,
uti monet Sintenis, , laudato Andocide ΟΥ. de pace
$ 29 et τή”.

I2.

Fulgent. Vocum antiqq. interpret, init. : San-
dapilam antiqui dici voluerunt feretrum mortuorum,
id est loculum; non in quo nobilium corpora , sed in
quo plebeiorum atque damnatorum cadavera porta-
bantur : sicut Stesimbrotus Thasius de morte Poly-
cratis Samiorum regis scripsit dicens : Posteaquam
de cruce depositus sandapila etiam deportatus est,
— Pro 7hasius codd. nonnulli Stasius. Quem ha-
buerit Fulgentius Stesimbroti interpretem latinum
quaro. Non magis constat de τος em uero, Non magis constat de opere, ubi haec Ste- ubi hzc Ste-

in libro cui titulus est De Themistocle et Thucydide et Ρε.
ricle.
11.

Legitimorum enim ipsius filiorum natu maximus Xan-
thippus, homo tum natura sumptuosus tum mulieris juvenis
et prodigee maritus (erat haec filia Tisaudri, neptis Epily-
ci), patris parsimoniam segre ferens, tenuiter ei sumptus et
non confertim suppeditantis, misit qui ab amico quodam
quasi jussu Periclis pecuniam peteret. (3) Eo deinde datam
pecuniam reposcente, Pericles in judicium vocavit. Hoc
Xanthippus adolescens indigne ferens, patrem conviciis in-
sectatus est, primo per risum evulgans ejus studia dome-
8tica sermonesque cum rhetoribus habitos. Nempe quum
Charippus quinquertio Epitimum Pharsalium jaculo impru-
dens confixisset, Periclem cum Protagora totum diem ab-
sumpsisse disceptando : jaculumne, an qui id jecisset, an
vero praefecti ludorum rectius dicerentur causam ei casui
praebuisse. Praeterea calumniam de uxore sua in vulgus
sparsam a Xanthippo Stesimbrotus ait, omninoque impla-
cabilem discordiam usque ad mortem ei cum patre perinan-
sisse : peste enim periit Xanthippus.

FRAGMENTA.

simbrotus tradiderit. Num Thasius Samiorum hi-
storiam texuit, an librum scripsit talem fere , qua-
lem Phanias composuit 'Tupdvvov ἀναιρέσεις inscri-
ptum? De morte Polycratis v. interprett. ad Hero-
dot. III, 125; Valerius Max. VI, 9, 5. Ceterum cf.
L. Lersch. De Fulgentio, Bonn. 1844, p. 36.

ΠΕΡΙ ΤΕΛΕΤΩΝ.
13.
Etym. M. p. 465, 3o : '[9aio ἐκλήθησαν ol Δάχτν-

λοι ὅτι ἡ xóvio ἂν ἔρριψαν (sc. Jovis nutrices) ἐξ Ἴδης
ἦν. Στησίμθροτος δὲ ἐν τῷ Περὶ τελετῶν Διὸς xal

Ἴδης νύμφης αὐτοὺς λέγει” φησὶν ὅτι 7εὺς ἐχέλευσε τὰς

ἴδίας τροφοὺς λαθεῖν χόνιν xat ῥῖψαι ele τοὔπισω xal ἐχ
τῆς χόνεως γενέσθαι τοὺς Ἰδαίους Δαχτύλους.

Post λέγει lacunam indicavi. Nomen auctoris ne-
scio cujus excidisse videtur. Cf, Welcker. Trilog.
p. 179; Lobeck. Aglaoph. p. 1158.

Apollon. Rhod. I, 11329: -

Δάχτυλοι Ἰδαῖοι Κρηταιέες, οὓς ποτε νύμφη
Ἀγχιάλη Δικταῖον ἀνὰ σπέος, ἀμφοτέρησιν
ὁραξαμένη γαίης Οἰαξίδος, ἐθλάστησεν.

Ad hzc schol, : "Oct δὲ νύμφη τις Οἰαξίδος γῆς ὃρα-
ἑαμένη τοὺς χαλουµένους ᾿Ιδαίους Δακτύλους ἐποίησε,
παρὰ Στησιμθρότου εἴλῆφε' xai ὅτι διὰ τὸ ῥυῆναι
αὐτοὺς διὰ τῶν χειρῶν, Δάχτυλοι χληθΏναι. Σοφοχλῆς
δὲ (fr. 714) αὐτοὺς Φρύγας καλεῖ ἐν Κωφοῖς Σατύοουις.
Cf. Varro apud Serv. ad Virg. Ecl. I, 66 : « Varro
ait : Quos magno 4nchiale partus adducta dolore
Et geminis capiens tellurem OEaxida palmis ( Edi-
dit in Creta. V . Poet. Min, tom. V, p. 3, p. 1412). »
— Dioinedes Gramm. III, p. 474 P. : 4iunt Opem
in Idam montem insula? Cretae fugiendo delatam
manus suas imposuisse memorato monti et sic infan-
tem ipsum edidisse, et ex manuum impressione
emersisse Curetas sive Corybantas, quos α montis
nomine et a qualitate facti Idceos Dactylos appella-
runt. —"Kai 8116. x. ῥ.] Hzc ad eam narrationem
spectant, ex qua Dactyli e jactu pulveris Nympha-
rum digitis sparsi nati nominatique dicuntur. Quare
plura videntur omissa ; et scholiast. et Etvm. M. ex
eodem fonte corrupto sua habere probabile est.

$7

I4.

Strabo X, p. 472 : "Ext δὲ Κρόνου τινὲς τοὺς Ko-
ρύθαντας, οἱ δὲ τοῦ Διὸς καὶ Καλλιόπης φασὶ τοὺς αὖ-
τοὺς τοῖς Καθείροις ὄντας, ἀπελθεῖν δὲ τούτους εἰς Za-
µοθράχην, καλουµένην πρότερον µελίτην' τὰς δὲ πρά-
ξεις αὐτῶν μυστιχὰς «εἶναι. Γαῦτα ὃ’ οὖχ ἀποδεξάμενος
6 Σχήψιος ὃ τοὺς μύθους τούτους συναγαγὼν, ὡς un-
δενὸς ἐν Σαμοθράχη μυστικοῦ λόγου περὶ Καθείρων
λεγομένου, παρατίθησιν ὅμως xai Στησιμθρότου τοῦ
Θασίου δόξαν, ὡς τὰ ἐν Σαμοθράχη ἱερὰ τοῖς Καθείροις
ἐπετελεῖτο' χαλεῖσθαι δέ φησιν αὐτοὺς ἐχεῖνος ἀπὸ τοῦ
ὅρους τοῦ ἐν Βερεχυντία Καθείρου.

-Lege etiam quz antecedunt ap. Strabonem.
« Quorum hec, ut conjicio, sententia est : Nonnulli
Corybantes (incertum omnes an duntaxat aliquos)
in Samothraciam abiisse memorant, et esse eosdem,
qui in hac insula Cabiri nominentur, sed , quia Co-
rybantum Phrygiorum vel Cretensium πράξεις h. ο.
opera et ministeria omnium sermone celebrantur,
de Samothraciis autem Corybantibus nihil innotuit,
dicere coacti sunt τὰς πράξεις αὐτῶν μυστιχὰς εἶναι.
Id autem impugnat Demetrius, in mysteriis nihil
de Cabirorum rebus gestis tradi, neque ut Rheam
comitati sint, neque ut Jovem Bacchumque edu-
caverint, ideoque nullam causam esse cur Cabiri
iidem Corybantes esse credantur. Mülleri ( Pro-
legg. p. 150) conjectura pro μηδενὸς μυατικοῦ λό-
You περὶ Καθείρων λεγ. substituentis περὶ Κουρήτων,
non solum justo audacior, sed etiam a Demetrii
argumentatione, que tota in Curetum Coryban-
tumve et Cabirorum distinctione versatur, aliena
videtur ; nam quod sequitur oi δὲ Ἑκάτης προπό-
λους νοµίζουσι τοὺς Κουρῆτας τοὺς αὐτοὺς τοῖς Κορύ-
6ασιν ὄντας, id Strabonis additamentum est, quo
inchoatum de Curetibus sermonem absolvit. Nihilo
magis prpbo quod alii subsequentia verba παρατί-
θησιν ὁμοίως sollicitant ὅμως przoptantes; nam il-
lud ὁμοίως refertur ad pracedentia 6 τοὺς μύθους
συναγαγὼν τούτους, totumque enuntiatum hoc valet:
Demetrius ut cetera quee huc pertinent, ita etiam
Stesimbroti sententiam commemorat, sacra Samo-
thracia Cabirorum in honorem instituta esse; quae
Stesimbroti δόξα fuit. Hinc perspicuum fit non idem
omnes sensisse ; dissentientium vero non alia opinio
esse potuit, quam ea sacra quz Ἱερὰ Καθείρων di-
cantur, hoc nomen habere quia a Cabiris condita
et administrata fuerint, non quia Cabirorum causa

DE INITIIS.

13. Stesimbrotus in libro De initiis Τάφος Dactylos Jovis
et Idze nxmphie filios diclt.

Quod nympba quaedam (Eaxidem terram manibus pre-
hendens Idzos Dactylos enixa sit, id Apollonius a Stesim-
broto mutuatus est.

14.

Alii Corybantes Saturni prolem faciunt ; sunt qui Jove et
Calliope natos autument , eosdem cum Cabiris : eosque ve-
nisse in Samothracen, quie antea Melita dicta sit ; eorum
actiones esse mysticas. Haec non probans ( Demetrius ) Sce-
psius, qui fabulas istas collegit, quia in Samothrace nulla
de Cabiris mystica narratio feratur, Stesimbroti tamen Thasii

58 STESIMBROTI THASII FRAGMENTA.

fiant. Ea sine controversia Strabonis opinio fuit 17.

omniumque qui Cabiros divinarum ceremoniaruin ;
administros faisse statuerunt, Corybantum, Da- Schol. Apoll. Rh. I, 1304 : Στησίμόροτος δέ φη-
"n σιν (Boreadas ab Hercule interfectos esse) ὅτι δια-
ctylorum, Curetumque similes, h. e. deorum ma- | |». ἔσγον π ὃς τὸν Ἡ ραχλέ i 3
jorum paredros. Stesimbrotus vero contrarium de- Ur GL PRI τῶν δεδοµένων
. uo . Ὄρων ὑπὸ Ἰάσονος τοῖς ἀριστεῦσι,
cernit, eos esse deos sacrorum principes prassides-
que. Unde intelligi oportet eum Cabiros nequa- ——
quam in numero demonum terrestrium et grega- ΠΕΡΙ ΟΜΗΡΟΥ.
riorum duxisse, sed deorum consentium ordini ad-
scriptos putasse , sive ille Mercurium Proserpinam- iB.
que animo complexus est, sive alios coelicolarum, Iriart. Vit. Hom. p. 333: Ἀντίμαχος Κολοφώνιον,
qui in progressu sermonis e penetralibus evocaban- | Στησίμθροτος δὲ Σμυρναῖον (τὸν "Όμηρον γεγονέναι
tur. » LoaEck Aglaoph. p. 1416. Cum bis conf. | φασί). V. Nitzsch. Hist. Hom. II, p. 86; Welck.
quz disputat Welck. 77ilog. p. 2335, 333. — ὄρους.. | Cycl. p. 143.
Καθείρου mons ignotus. Servius ad JEn. VI, 785: Schol. ad Hom, Il. A, 636 : Ἄλλος μὲν µογέων
' Berecyntum, castellum Phrygie juxta Sanga- | ἀποχινήαασχε τραπέζης πλεῖον dv (sc. τὸ δέπας in
rium , ubi Mater dedm colitur, Plura v.ap. Lobeck. | anteced. descriptum), Νέστωρ 5' ὁ γέρων ἀμογητὶ
l. 1. ἄειρεν |. Cur Nestorem potissimum poeta dixerit,
querunt, Στησίμθροτος μέν φήσιν, ἵνα δοχη εἰκότως
πολλὰ ἕτη βεδιωκχέναι. εἰ γὰρ παραμόνιος ἡ toy Uc, xai
οὐχ ὑπὸ γήρως µεμάρανται, xal τὰ τῆς ζωῆς εὔλογον εἷ-
ναι παραπλήσια’ Αντιφάνης δὲ, οὗ περὶ τῆς κατὰ χεῖρα
βαρύτητος λέγει, ἀλλ᾽.ὅτι οὖκ ἐμεθύσκετο σηµαίνει,
ἀλλ᾽ ἔφερε ῥᾳδίως τὸν οἶνον' Γλαῦ ὕχος δὲ, ὅτι χατὸ
διάµετρον ἐλάμδανε τὰ τα, ἐκ µέσου δὲ πᾶν εὔφορον.
Eadem, sed manca, in Crameri Anecd. Paris, vol.
ΠΠ, p. 16,14.

14. ib. Φ, 76 : Αποροῦσι πῶς 6 ἱχετεύων (Lycaon
vitam ab Achille precans) πρὸς τὸν Αχιλλέα ἔφη:
« Πὰρ γὰρ σοὶ πρώτῳ παόάµην Δημήτερος ἀχτήν. »
Τὸ γὰρ λέγειν, χαθάπερ Στησίμόροτος, ὅτι οἱ βάρθα--
pot ἄλφιτα οὖκ ἐσθίουσιν, ἀλλ’ ἄρτους χριθίνους, ψεῦδος.
Eadem in Crameri An. Par. III, p. 27, 13.

1d. ib. O' , 193, γαῖα δ' ἔτι xz). ] Κράτης ἐν g' Ὁ-

μηριχῶν xal Στησίμθροτος οὕτως δέδασται.

15.

Apostol. Prov. XIX, 65 : Τυφλότερος dona-
Àaxoc* toUro to ζῷον οὐκ ἔχει ὀφθαλμούς' φησὶ δ᾽ αὐτὸ
Στησίμόροτος ὑπὸ τῆς Γης τυφλωθῆναι διὰ τὸ φθείρειν
ιοὺς καρπούς.

Eadem Arsenius, Photius, Suidas s. v. Cf.
Leuisch. ad Diogenian. VIII, 309, ubi de talpa
laudat Schneider, ad Aristot. Ἡ, A. IV, 8, 9, /Elian.
H. A. XI, 37. — Hzc quoque in libris De myste-
riis legi poterant.

16.

Etym. M. p. 277, v. Διόνυσος": οί μὲν Διόνυζον αὐ-
τὸν ὀνομάζουσιν, ὅτι σὺν χέρασι Υεννώμενος | (ὅτι χερα--
τοφόρος ἐξελθὼν Tzetz. Lyc. 209) ἕνυξε τὸν Av; µη-
ρὸν, ὡς Στησίμθροτος. Vide Steph. Thes. v. Αιόνυζος,

-

refert opinionem , qui sacrificia Samothracica instituta esse 17.

dicit in honorem Cabirorum qui nomen habeant a monte Stesimbrotus ait Boreadas ab Hercule interfectos esse quod

Bereegntiee Cabiro. rixa iis esset cum Hercule de donis , quos a asone principes
15. acceperant.

Talpa cccior. Hoece animal non habet oculos. 1d a Ter-
ra caecum redditum propterea quod fruges perdat, tradit
5tesimbrotus., DE HOMERO.

16.

Dionysum alii Dionyxum vocant, quod cornibus instru- 18.
ctus dum a Jove ederetur femur ejus pupugerit , ut Stesim- Antimachus Homerum fuisse Coleplionium, Stesimbro-

brotus ait. tus Smyrneum dicit.

:

ΗΙΡΡΙΑς ELEUS.

Gorpgiam Leontinum a Clemente Alexandrino
ἱστορικόν appellari supra vidimus (p. 20); ibidem
suspicati sumus Eudemum Parium , qui cum Gor-
gia componitur, non diversum esse ab Eueno so-
phista. Uterque Amelesagoram Atticarum fabula-
rum narratorem expilasse dicitur. Quod ad decla-
mationes spectare videtur, quales erant Gorgie
Ἀπολογία ὑπὲρ Παλαμήδους et Ἑλένης ἐγχώμιον. Alize
a Gorgia orationes habite sunt, quibus vere histo-
ricum argumentum suberat : Aóyov Ὀλυμπιχὸν
dico, Λόγον ἐπιτάφιον,πες non Ἐγχώμιον εἷς Ἠλείους.
(Vide Geel. Hist. crit. Sophist. in Actis Nov. so-
ciet. Rheno- τα]. 1823; II, p. 31, Foss. De Gor-
gia, Hale 1828.) Ejusdem de Homeri genere sen-
tentiam servavit Auctor Vit. Hom. Iriart. (v. fragm.
Damastis ); ejus de tragoedia judicium habes ap.
Platarch. De glor. Athen. p. 348. Porro in Cimonis
Vita Plutarchus c. 10 : Γοργίας 6 Λεοντῖνος φησὶ τὸν
Κίμωνα τὰ χρήματα χτᾶσθαι ὥς μὲν ypürro, χρῆσθαι
δὲ ὡς τιμῷτο. Verum ejusmodi res quavis occasione
proferri potuerunt, neque ullum librum, quem
historicum dicere liceat, a Gorgia scriptum esse
accepimus. Idem valet de Prodico (*) et Prota-
gora (**). Atque omnino triumviri veteris sophisticee
prineipes, ut propiores sapientiz philosophies,
sic ab historicis doctrinis alieniores fuisse viden-
tur, Horum autem successores quum humani ge-
neris disciplinas ad unam omnes attingerent et in
usus suos converterent ; cum eloquentia etiam eru-
ditionem historicam sociaresummop£re studuerunt.
Inter eos eminet Hippias Eleus, sophistarum uti

(*) Aristot. Rhet. II, 23 : Ἄλλος (τόπος) ἀπὸ τοῦ ὀνό-
µατος... ὡς Κόνων θρασύδθουλον θρασύθουλον, xai Ἡρόδι-
xoc Βρασύμαχον, ἀεὶ θρασύμαχος el, καὶ Πῶλον, ἀεὶ σὺ πῶ-
λος si. Ad. hzec Schol. ὁ δὲ Ἡρόδικος ᾿Αθηναῖος ἱστοριχός.
At de Atheniense H. nihil constat. In aprico est sophistam
intelligi , vel Herodicum Selymbrianum, medicum artisque
gyranasticee magistrum (Plato Phaedr. p. 227, D, Protag.
316, E, Rep. 406 A, v. Geel. 1.1. ; C. Herimaun. ad Lucian.
De conscr. hist. c. 35, p. 267. Alius Herodicus, Gorgice
frater, memoralur Platoni in Gorg. p. 448, B.); vel pro
Ἡρόδικος scribendum Πρόδιχος, nti censet Spengel. Συν-
zy. τεχν. p. 94, assentiente Welkero in Rhein. Mus.
tom. 1, p. 563 sq. Frequens horum nominum confusio.
οἱ. Welk. Cycl. p. 255.

(**) Commentarios historicos ( Memoirische Arbeiten )
a Protagora compositos esse putat Roscher. ( Clio p. 294),
laudato Plutarcho Consolat. ad Apollon. c. 33, ubi est Pro-
tagorz locus de animi constantia et altitudine quam post
amissos filios Pericles ostenderit. Sed heec percommode re-
feras ad librum Περὶ ἀρετῶν (Diog. L. 1X , 51. Geel. |. l.
p. $4), in quo praecepta exemplis philosophus illustrave-
rit. Alis rebus historicis locum dedit liber Περὶ πολιτείας.

arrogantissimus, sic facile doctissimus : σωρὸν xal
ἐσμὸν σοφίας dicit Themistius Or. XXIX ,p. 345, D.

Suidas : Ἱππίας, Διοπείθους, Ἠλεῖος, σοφιστὶς
xai φιλόσοφος, μαθητὴς Ἡγησιδάμου, ὃς τέλος ὥρί-
ζετο τὴν αὐτάρχειαν. Ἔγραψε πολλά.

Geel. Ἱ. ]. p. 18x : « De Hippiz ztate nihil am-
plius affirmare licet, nisi eum fuisse Protagora
multo juniorem (*) : hoc ipse testatur apud Plato-
nem Hipp. maj. p. 96, C. Suida teste, in Ἱππίας,
audivit Hegesidemum (""), de quo horum tempo-
rum philosopho vel sophista, nos ne fando qui-
dem audivimus; vero simile quidem est, cum sui
eequalibus sophistis versatum esse, quibuscum sane
divertebat apud Calliam Atheniensem ; vid. Plat.
Protag. p. 195, E. Credendum est eum musicam
a Lampro, rhetoricam ab Antiphonte Rhamnusio
didicisse : Athenzus enim (X, p. 5o6, F), Ἐν
δὲ τῷ Μενεξένῳ, inquit, οὐ µόνον 6 Ἱππίας 6 Ἠλεῖος
χλευάζεται, ἀλλὰ xal ὁ 'Ῥαμνούσιος Ἀντιφῶν xai 6
μουσικὸς Λάμπρος. In Platonis autem .Menexeno
Hippie nomen nusquam occurrit; sed Socrates
rhetorum laudationes orationesque funebres vi-
dens, se has etiam facere posse gloriatur, quippe
musicam edoctum a Conno, rhetoricam ab Áspasia ;
Οὕτω μὸν οὖν τρεφόμενον ἄνδρα (inquit p. 236, A)
οὐδὲν θαυμαστὸν δεινὸν εἶναι λέγειν ἀλλὰ xol ὅστις ἐμοῦ
κάχιον ἐπαιδεύθη, μουσιχὴν μὲν ὑπὸ Λάμπρου παιδευ-
θεὶς, ῥητορικὴν δὲ ὑπ᾿ Ἀντιφῶντος τοῦ Ῥαμνουσίου,
ὅμως x&v οὗτος otóct! εἴη Ἀθηναίοις ἐπαινῶν εὖλοχι-
μεῖν. Quodsi Athenzus tain certo scivit, Hippiam
a Platone tacite designari , necesse est aliunde illi
innotuerit , hos przceptores Hippiam habuisse.

« Minus frequenter Athenis commorabatur, in
quam urbem se raro venire simulat, propter infi-
nitum legationum obeundarum laborem. Vid.
Hipp. maj. p. 95, D; Xenophon. Mem. IV, 4 : Διὰ
χρόνον ἀφικόμενος 6. Ἱππίας Ἀθήναζε παρεγένετο τῷ
Σωχράτει. Itaque veteres sophistas per Ογαοίαπι
circumvagantes sectatus sit , aut alios etiam artium
magistros, jam tum in quovis genere orientes,
diligenter audiverit, e quorum institutione, quum

(*) Uxor Hippise fuit Plathane, ex eaque tres genuerat
filioo, quorum natu minimus Aphareus. Hunc adoptavit ,
Plathanenque viduam Isocrates jam senex uxorem duxit,
teste Plutarch. Dec. Orat. IV, $. 41, p. 1022 ed. Didot.
(Cf. Westermann. Gesch. d. gr. Bereds. $ 48,8.) Igitnr
Hippias Platone multo antiquior esse non potuit.

(**) Hegesidemum quendam Cythnium laudat Plin. H.

Ν. ΙΧ, 8, de Delphinum erga homines amore. Eadem So.

lin. c. 18.

60

felicissima valeret memoria (Plato Hipp. maj. p. 97;
E (*); Philostrat. V. Sophist. p. 597), ita profe-
cerit, ut omnem artium disciplinarumque ambi-
tum complecteretur , neque eas tantum , qua sola
vi ingenii excolerentur, verum etiam que manuum
artificio exercerentur, probabiliter novisset (Hipp.
min. p. 23o, B, et 331, G (**) coll. Philostr. 1. 1. ).
Quo factum est ut a civitate sua idoneus haberetur
aliquam reipublici curam gerendo (***), saepiusque
legatus tum ad alias urbes, tum inprimis Laceda-
monem mitteretur, Plato ]. |. Ac per ipsam quidem
harum legationum opportunitatem , suam doctri-
nam divenditabat : Athenis, ubi a Platone (***")
et Xenophane sermonem cum Socrate habens fin-
gitur; in Sicilia, ubi e regione quadam Inyca, ma-
gua institutionis mercede poscenda, ingentem
pecuniam coegit (Plato 1. 1. 96, C, et Philostrat.
1.1.); Lacedeemone, ubi duum homines minus avidos
harum deliciarum deprehenderet, magis austero
utebatur dicendi genere graviorlbusque loquendi
argumentis, rerum publicarum genera recensens,
de coloniis operibusque publicis disputans : Περὶ
τῶν γενῶν, ^ Σώχρατες, τῶν τε ἠρώων xal τῶν dv-
θρώπων xai τῶν χατοιχίσεων, ὡς τὸ ἀρχαῖον ἐχτίσθη-
σαν αἱ πόλεις, καὶ συλλήθδην πάσης τῆς ἀρχαιολο-
γίας ἤδιστα ἀχροῶνται (*****), ὥστ ἔγωγε δι αὖὐ-
τοὺς ἠνάγχασμαι ἐχμεμαθηχέναι χαὶ µεμελετηχέναι

(*) "Απαξ ἀχούσας πεντήχοντα ὀνόματα ἀπομνημονεύω.

(53) Socrates ad Hippiam : Ἔφησθα δὲ ἀφιχέσθαι πότε
εἰς Ὀλυμπίαν, ἃ εἶχες περὶ τὸ σῶμα ἅπαντα, σαντοῦ ἔργα
ἔχων. Πρῶτον μὲν δακτύλιον (ἐντεῦθεν γὰρ Ίρχον) ὃν εἶχες,
σαυτοῦ ἔχειν ἔργον ' ὡς ἐπιστάμενος δακτυλίους γλύφειν ᾿ xai
ἄλλην σφραγίδα, σὸν ἔργον, xai στλεγγίδα, xai λήχνθον, ἃ
αὐτὸς εἰργάσω" ἔπειτα ὑποδήματα ἃ εἶχες, ἔφησθα αὐτὸς
σκυτοτομῆσαι, xxi τὸ ἱμάτιον ὑφῆναι, xal τὸν χιτωνίσχον”
xai (ὅ γε πᾶσιν ἔδοξεν ἀἁτοπώτατον, xai σοφίας πλείστης ἐπί-
ὄξιγμα ) ἐπειδὴ τὴν ζώνην ἔφησθα τοῦ χιτωνίσχον, ἣν εἶχες,
εἶναι μὲν οἷαι-αἳ Περσικαὶ τῶν πολντελῶν, ταύτην δὲ αὐτὸς
πλέξαι. Πρὸς δὲ τούτοις ποιήµατα ἔχων ἐλθεῖν, καὶ ἔπη xal
τραγῳδία- xai διθνράµόους καὶ καταλογάδην πολλοὺς λόγους
καὶ παντοδαποὺς σνγχειµένους ᾽ xai περὶ τῶν τεχνῶν δὴ ὧν
ἄρτι ἐγὼ ἔλεγον, ἐπιστήμών ἀφιχέσθαι διαφερόντως τῶν ἅλ-
λων, xa περὶ ῥυθμῶν καὶ ἁρμονιῶν xoi γραμμάτων ὀρθότη-
τος. Modo teneas Socratem esse , qui haec jactet. Cf. Cicero
De orat. III, 32.

(***) Hippias maj. p. 95, D (285) : Ἡ γὰρ Ἠλις, Hip-
pias inquit, ὅταν τι δέηται διαπράξασθαι πρός τινα τῶν πό-
λεων, ἀεὶ ἐπὶ πρῶτον ἐμὲ ἔρχεται τῶν πολιτῶν, αἱρουμένη
πρεσδευτὴν, ἡγουμένη δικαστἠν xai ἄγγελον [κανώτατον εἷ-
ναι τῶν λόγων, ot ἂν παρὰ τῶν πόλεων ἑχάστων λέγωνται.

(****) Athenzeus V, p. 218, C: Ὁ δὲ Πλάτων xai τὸν Ἠλεῖον
Ἱππίαν συµπαρόντα ποιεῖ ἐν τῷ Πρωταγόρα, µετά τινων ἰδίων
πολιτῶν ' οὓς οὐκ εἰκὸς ἐν Αθήναις ἀσφαλῶς διατρίδειν πρὸ
τοῦ τὰς ἐνιανσίας ἐπὶ ᾿Ισάρχου (Ol. 89, 1. a8. C. 424) Ἐλα-
φηθολιῶνος συντελεσθῆναι σπονδάς. Sequentia ap. ipsum
l

(*****) Philostrat. V. Soph. p. 495 dicit Hippiam in ce-
teris. Graeci. urbibus sermones instituisse de geometria,
astronomia , musica , historia naturali, pingendi arte : ἐν

pM MU. A ALL n n OC ———————Á—Á———Ó—

αμ μμ μυ μυ μμ μου μου μμ μμυμμμαμου i n n hb I

HIPPLE ΕΙ ΕΙ

πάντα τὰ τοιαῦτα. Hac ipse Hippias ap. Plat. p. 97,
E (1170). »

Hactenus de vita Πἱρρία. Qus preterea de va-
nitate viriet jactantia deque placitis ejus et dicendi
genere ex dialogis Platonis erui possunt, apud
ipsum Geelium legere est. Cf. Brandis. Gesch. d.
Philos. Xom. I, p. 545, et Heindorf. et Stallibaum. |
ad Platon. Hipp. maj.

Scripta, qux Hippie Eleo tribuuntur, novi-
mus duo, Συναγωγήν (fr. 1) et Ἀναγραφὴν Ὅλυμ-
πιονιχῶν (fr. 2). His addendz sunt ᾿Εθνῶν ὀνομα-
σίαι (fr. 3), si quidem recte conjeci apud schol.
Ap. Rh. III, 1079 pro Ἱ. 6 Δήλιος scribendum
esse Ἱ. ὁ ᾿Ηλεῖος. Similiter Osannusl. 1l. pro Hip-
pia ZAasio ap. Aristotelem reponi vult E/leun (").
— Qus ex Xwvayoy7 Athenzus citat, ea sunt de
Thargelia, cunno celeberrimo, Hinc si conclu-
dere aliquid licet, Συναγωγὴν fu'sse putaverim τῶν
ἐνδόξων γυναικῶν (""). Accedit quod ejusmodi libri
indoles bene quadrat cum Catalogo Olympionica-
rum et cum opere de Nominibus populorum. Ne-
que aliena hujus generis argumenta a studiis so-
phistarum fuisse vel inde colligas, quod Polus
quoque Catalogum eorum, qui ante Trojam pu-
gnarunt , texuisse ferebatur (v. fragm. Damastz).
Aliter statuit Bode ( GescA. d. ep. Dichtk. p. 38),
qui Hippiam in Συναγωγῃ de pulchro et venusto
disputasse censet. Contra Osannus l. l. declama-
tiones ab Hippia paratas et scriptas postea ab ali-
quo collectas , eamque collectionem Συναγωγή in-
scriptam esse statuit, Tu videas. — Quz reliqua ex
Hippia afferuntur, certis libris vel declainationi-
bus assignare non licet.

Λαχεδαίμονι δὲ γένη τε διῄει πόλεων xal ἀποιχίας xci
ἔργα, ἐπεὶ οἱ Λακεδαιμόνιοι διὰ τὸ βούλεσθαι άρχειν τῇ ἰδέᾳ
ταύτη ἔχαιρον. De his Lacedzemoniorum deliciis cf. Osann.
Beiircege z. Gesch. d. gr. *u. r. Lit. 11, p. 26; 1dem in
Rhein. Mus. 1843, p. 495sq. : Der Sophist Hippias als Ar-
chaolog.

(*) Aristot. Poet c. 25 (26 Herm.) Hippiee Thasii emen-
dationes affert duorum locorum Homeri (Iliad 8', 15et
v, 328. Cf. Wolf. Prolegg. p. 168, uhi Hippire acumen
Loyole artibus dignum tribuit). Aliunde de Thasio isto
non constat. Eleum vero multum in Homeri carminibus
versatum esse scimus (V. Cic. De orat. HII, 12, e( quce
disputat Spengel. Art. script. p. 60 ). Quare Osannus |. |.
p. 510 nomen HAEIOC abiisse censet in GACIOC. 1d quod
veri simillimum. Corruptio tamen antiqua, ut patet ex
Alexandro Aphrodis. ad Aristot. Elench. Sophist. IV, 8
(ubi Ar. eadem repetit non nominato auctore) fol. 12. —
Praeterea memoratur Ηἱρρίας ΕΥ ,incertze actatis
scriptor, qui patriz historiam composuit ( Athen. p. 258,
F). De hoc, suo loco.

(**) Sic Istri Σνναγωγὴ citatur simpliciter, quam alii
plenius dicunt Σ. ᾽Αττικὴν vel τῶν Ἀτθίδων. Quamquam
idem etiam Σνναγωγὴν τῶν Κρητικῶν θνσιῶν scripserat.

FRAGMENTA. 61

ΣΥΝΑΓΩΓΗ.
I.

Athen. XIII, p. 609, A : Ἐπὶ κάλλει δὲ... διαθόη-
τοι γεγόνασι γυναῖχες, Θαργηλία ἡ Μιλησία, ἥτις xol
τεσσαρεσχαίδεκα ἀνδράσιν ἐγαμήθη, οὖσα xal τὸ εἶδος
πάνυ χαλὴ xal σοφὴ, ὥς φησιν Ἱππίας 6 σοφιστὴς ἐν
τῷ ἐπιγραφομένῳ Συναγωγή.

Osannus suspicatur Hippie de Thargelia narra-
tionem fontem fuisse eorum , quz seriores scripto-
res de eadem mnliere fabulantur. V. Plutarch.
Pericl. c. 24; Anonym. De mulier. in Jibi. f. alte
Κ. u. W. 6, p. 32 (Westermann, Paradox.
p. 217 ); Lucian. Eunuch. c. 7; Suidas, Hesych.
Etym. M. v. θαργήλια; JÉchinis Socrat. dialogus
Περὶ τ. Θαργ. ap. Philostrat. V. S. p. 919, Diog.
L. H, 7, 3, de quo plura v. ap. Osann, p.
504 sq.

OAYMIIIONIKON ΑΝΑΓΡΑΦΙΗΠ.

2.

Plutarch. Numa c. 1 : Τῶν ὈΟλυμπιονικῶν... τὴν
ἀναγραφὴν ὀψὲ φασὶν Ἱππίαν ἐκδοῦναι τὸν ''Ἠλεῖον,
dx οὐδενὸς ὁρμώμενον ἀναγκαίου πρὸς πίστιν.

Ἠλεῖον] Δήλιον voluit Meziriacus, sine causa.
Agnoscis levitatem sophistz. De declamationibus
Hippiz Olympicis v. Platon. Hip. min. init., Lu-
cian. Herodot. c. 3. Confer etiam Pausaniam V,
24, ubi loquitur de signis chori puerorum, que
Messenii naufragi posuerant : Τὸ μὲν 27, ἐπίγραμμα
ἐδήλου τὸ ἀρχαῖον, ἀναθήματα εἶναι τῶν ἐν πόρθµῳ
Μεσσηνίων᾽ χρόνῳ δὲ ὕστερον Ἱππίας ὃ λεγόμενος
ὑκὸ Ἑλλήνων σοφὸς, τὰ ἐλεγεῖα ἐπ᾽ αὐτοῖς ἑποίη-
σεν. Cf. Osann. l. l. p. 498.

COLLECTIO.

1.

Ob formae speciem clare mulieres fuerunt : Thargelia
Milesia, qui quattuordecim viris nupsit, formosa admo-
dum et sollers, ot ait Hippias Sophista in libro Synagoge

OLYMPIONICABRUM RECENSUS.

2.
Olympionicarum Recensum sero demnm aiunt Hippiam
Eleum edidisse, nullis tamen fultum argumentis ad fidem
faciendam necessariis.

—— I Ot —-

. NOMINA GENTIUM.

3.
Hfippias Eleus in Nominibus gentium populum quendam
dicit appellari Spartos.

ΕΘΝΩΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑΙ.
3.

Schol. Apoll. Rhod. III, 1079 : Ἱππίας δὲ ὁ
Δήλιος (scr. videtur ᾿Ηλεῖος) ἐν ᾿Εθνῶν ὀνομασίαις
φησὶν ἔθνος τι καλεῖσθαι Σπάρτους. Idem statuit Dio-
nysius (Samius fr. 2 ) ap. schol. Eur. Phoen. p. 670.
Ad eundem librum pertinere videntur sequentia.

A.

Eustath. ad Dionys. 270 : Ἱππίας ἀπὸ Ασίας
καὶ Εὐρώπης τῶν Ὠκεανίδων τὰς Ἠπείρους χαλεῖ.

Schol. ad. |. 1l. : Ἱππίας μέντοι φησὶν ἀπὸ τῶν
Ὠκεανοῦ θυγατέρων (sc. nomen habere Asiam et
Europam): δύο γὰρ Ὠχεανίδας πρότερον γενέσθαι,
Ἀσίαν xoi Εὐρώπην, do! ὧν τὰς χώρας εἰρῆσθαι.

5.

Schol. Pindar. Nem. VIII, 53 : Quattuor com-
memorant urbes Ephyrz nomine : τρίτην δὲ περὶ
Ἠλιν, ie Ἱππίας μνημονεύει. Cf. Apollodor. fr. 170.

Sequuntur qua certis libris assignari nequeunt.

6.
Clem. Al. Strom. VI, p. 265, 5 Sylb. : 'AXX

ἵνα 13) ἐπιπλέον mpotr, 6 λόγος φιλοτιμουμένων ἡμῶν
τὸ ἐνεπίφορον elc χλοπὴν τῶν Ελλήνων χατὰ τοὺς λό--
γους τε xal τὰ δόγµατα ἐπιδειχνύναι, φέρε ἄντιχρυς
μαρτυροῦντα ἡμῖν Ἱππίαν τὸν σοφιστὴν τὸν Ἠλεῖον,
ὃς τὸν αὐτὸν περὶ τοῦ προχειμένου pot σχέµµατος
fixe λόγον, παραστησώµεθα ὧδέ πως λέγοντα᾽

« Τούτων ἴσως εἴρηται τὰ μὲν Ορφεῖ, τὰ δὲ Μου-
aai κατὰ βραχὺ, ἄλλῳ ἀλλαχοῦ, τὰ δὲ "Ἠσιόδῳ, τὰ
δὲ Ὁμήρῳ, τὰ δὲ τοῖς ἄλλοις τῶν ποιητῶν, τὰ δὲ ἐν
συγγραφαῖς, τὰ μὲν Ἓλλησι, τὰ δὲ βαρβάροις ἐγὼ
δὲ ἐκ πάντων τούτων τὰ μέγιστα xoi ὁμόφυλα συνθεῖς,
τοῦτον καινὸν xal πολυειδῆ τὸν λόγον ποιῄσοµαι. »

4.

Rippias ab Asia et Europa Oceani filiabus continentes no-
men habere ait.

9.
Ephyra tertia circa Elin sita est; meminit ejus Hippias.
6.

Sed ne nostra longius procedat oratio, dum hoc agimus
ut oetendamus , quam sint Greci proclives ad furtum et in
orationibus et in dogmatibus, age adducamus Hippiam so-
phistam Eleum, qui aperte nobiscum facit, et id ipeum
tractabat, quod ad considerandum nobis est propositum.
Sic autem dicit : « Ex his fortasse dicta sunt alia quidem
ab Orpheo, alia a Museo breviter, alia alibi : alia autem ab
Hesiodo, alia ab Homero ,.alia ab aliis poetis; alia ab i's
qure scripta sunt soluta oratione; alia a Grecis, alia a
barbaris. Ego autem quum ex his omnibus ea, qui sunt
maxima et ejusdem generis, composuero , hanc novam et
multiformem conficiam orationem. »

62 HIPPL£E ELEI

Hac ex proemio declamationis alicujus. — Lo-
beck. Aglaoph. p. 337: « Horum auctorem eum
esse qui prefertur, nihil dubitat Ebertus ( Diss. Sic.
p. 8), equidem prestare nolim. » Judicii causam
non perspicio. Ceterum locus l. ad judicandam ra-
tionem qua argumenta sua tractarint sophista,
apprime accommodatus.

7*

Argument. ad Sophoclis OEd. Tyr. : Ἴδιον δέ τι
πεπόνθασιν ol μεθ Ὅμηρον ποιηταὶ τοὺς πρὸ τῶν
Τρωικῶν βασιλεῖς τυράννους προσαγορεύοντες, ὀψέ
ποτε τοῦδε τοῦ ὀνόματος εἷς τοὺς Ἓλληνας διχδοθέντος,
κατὰ τοὺς ΑἈρχιλόχου χρόνους, χαθάπερ Ἱππίας 6 σο-
φιστής φησιν. — Cf. Suidas v. Τύραννος.

Primum τύραννον innuit Gygen (᾿Αρχίλοχοςὁ Πά-
ριος χατὰ τὸν αὐτὸν , sc. quo Gyges regnavit, χρόνον
γενόμενος Herodot, I, 14). Clem. Alex. Strom. I,
p. 389 Sylb. : Εὐφορίων ἐν τῷ περὶ Ἀλευαδῶν xack
Γύγην αὐτὸν (Ὅμηρον) τίθησι yeyovévai- ὃς βασι-
λεύειν ἤρξατο ἀπὸ τῆς vm Ὀλυμπιάδος: Óv xal φησὶ
πρῶτον ὠνομάσθαι τύραννον. Cf. Ebert. Sicul. p. 1
et 9 sqq.

8.

Vit. Homeri ed. Iriarte p. 233 : “Ἱππίας xai
Ἔφορος Κυμαῖον (τὸν "Ομηρόν φησι γεγονέναι).

Eleum Hippiam, neque alium, intelligendum
esse recte contendit Welcker. Cyci. p. 143, not.
167. — Fortasse hec petita sunt ex oratione de
studiis quibus juvenem incumbere decet, quam
habuerat Lacedsemone. V, Plato Hipp. maj. p. 97, F
(286), ubi Hippias loquitur hünc in modum : Περὶ
δὲ ἐπιτηδευμάτων χαλῶν καὶ ἔναγχος αὐτόθι (Sparta)
ηὐδοχίμησα διεζιὼν ἃ χρὴ τὸν νέον ἐπιτηδεύειν. Ἔστι
γάρ pot περὶ αὐτῶν πάγχαλος λόγος συγχείµενος, καὶ
ἄλλως εὖ διακείµενος xal τοῖς ὀνόμασι. Ἡρόσχημα δέ
μοί ἐστι xal ἀρχὴ τοιάδε τις τοῦ λόγου, ἐπειδὴ ἡ Τροία
ἥλω, λέγει 6 λόγος ὅτι Νεοπτόλεμος Νέστορα ἔροιτο
ποῖά ἐστι χαλὰ ἐπιτηδεύματα, ἃ dv τις ἐπιτηδεύσας

γέος ὢν δοχιμώτατος Ὑένοιτο. Μετὰ ταῦτα δ) λέγων

ἐστὶν 6 Νέστωρ xai ὑποτιθέμενος αὐτῷ πάµπολλα νό-
µιμα χαὶ πάγχαλα. Deinde dicit : in eadem oratione
xai ἄλλα πολλὰ xai παντοδαπὰ ἐπιδέδεικται χαὶ περὶ
ποιητῶν xal ἄλλων καὶ περὶ Ὁμήρου. --- Ex hoc loco
sua effinxit Philostratus Vit; Soph. I, 11, p. 495:
Ἔστι δὲ αὐτῷ (Ἱππίᾳ) xal Τρωικὸς διάλογος, οὐ λόγος”
ὁ Νέστωρ ἐν "pola κ. τ.λ. V. Geel. p. 191, Osann.
|. 1. p. 508. '

9.
Plutarch. Lycurg. c. 13 : Αὐτὸν δὲ τὸν Λυχοῦργον

Ἱππίας μὲν 6 σοφιστὴς πολεμιχὠτατόν φησι γενέσθαι
xai πολλῶν ἔμπειρον στρατηγιῶν.

10.

Diogen. L. I, 35, de Thalete : Ἀριστοτέλης δὲ
xat Ἱππίας φασὶν αὐτὸν καὶ τοῖς ἀψύχοις µεταδιδόναι
ψυχὰς, τεκµαιρόµενον ἐκ τῆς λίθου τῆς µαγνήτιδος
xa τοῦ ἠλέχτρου. V, Brandis. Gesch. d. gr. Philos. 1,
p. r19.

II,

Schol. Arat. Phen. 172 : Ἱππίας δὲ xai cepe
χύδης (fr. 46) & ( Hyadas esse dicunt ).

12.

Schol. Pind. Pyth. IV, 288 : Ταύτην (Phrixi
novercam) ὃ μὲν Πίνδαρος dv Ὕμνοις Δημωτιχκήν
φησιν, Ἱππίας δὲ Γοργῶπιν. Cf. Pherecyd. fr. 52,
ubi pro matrem scribe novercam.

13.

Stobeus Flor. XXXVIII, 32, ex Plutarcho :
Ἱππίας λέγει δύο εἶναι φθόνους, τὸν μὲν δίκαιον, ὅταν
τις τοῖς xaxolc φθονῆ τιµωμµένοις, τὸν δὲ ἅδιχον, ὅταν
τοῖς ἀγαθοῖς' καὶ διπλᾶ τῶν ἄλλων οἱ φθονεροὶ xaxoüv-
ται’ οὐ γὰρ µόνον τοῖς οἰχείοις καχοῖς ἄχθονται, ὥσπερ
ἐκεῖνοι, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἀλλοτρίοις ἀγαθοῖς. Cf. Aschvl.
Agam. 843.

7.

Notandum est poetas poethomericos reges antetrojanos
appellare tyrannos, quum sero demum hocce nomen apud
Grecos percrebuerit, Archiloch! temporibus , uti Hippias
sophista tradit.

8.

Hippias et Ephorus Homerum Cumanum fuisse perhi-
bent.

9.

[ycurgum Hippias sophista dicit bellicosissimum atque
peritia imperatoria insignem fuisae.

10.
Aristoteles et Hippias tradunt Thaletem etiam rebus ina.

nimatis animas tribuisse, et argumentum ejus sententie
petiisse a magnete lapide et ab electro.
11.
Hippias et Pherecydes septem Hyadas esse dicunt.
12.

Phrixi novercam Pindarus in Hymnis Demoticen, Hippias
Gorgopin esse dicit.

13.

Hippias ἀῑέ duo esse genera invidi : alterum juste, si
quis malis et tamen honoratis invideat ; alterum injust:e , si
quis bonis invideat. Ac duplici malo invidi afficiuntur ;
nam non solum sua damna dolent, uti reliqui, sed etiam
bona aliena.

FRAGMENTA. n3
14. 15.

Idem ibid. XLII, 10, ex eodem Plutarcho : Ἱπ- Phrynichus p. 312 : Παρχθήχην Ἱππίαν xai "Iova
πίας φησὶν ὅτι δεινόν ἐστιν ἡ διαθολία, οὕτως ὀνομά-- | τινα συγγραφέα φασὶν εἰρηχέναι, ἡμεῖς δὲ τοῦτο πα--
ζων, ὅτι οὐδὲ τιμωρία τις xav! αὐτῶν γέγραπται ἐν τοῖς | ραχαταθήχην ἐροῦμεν, ὡς Πλάτων x«l Θουχυδίδης
νόµοις, ὥσπερ τῶν κλεπτῶν' καὶ ἄριστον ὃν χτῆμα | xol Δημοσθένης.
τὸν φιλίαν χλέπτουσιν, ὥστε ἡ ὕθρις καχοῦργος οὖσα,
δικαιοτέρα dax τῆς διαθολῆς , διὰ τὸ μὴ ἀφανὴς εἶναι.

—

14. i 15.

Hippias ait, ingens malum esee calumniam, propterea Παραθήκην Hippiam et Ionem scriptorem quendam
quod nulía legibus in calumniatores scripta sit pena, sicuti | dixisse aiunt; nos id dicimus παραχαταθήχην (depositum),
est in fures : nam amicitiam, quod bonum est optimum, suffu- | ut Plato, Thucydides et Demosthenes.
rantur, adeo ut insolentia, étsi multorum malorum causa ,
tamen justior sit calumnia, quia non est clandestina.

DAMASTES SIGEENSIS..

Dionys. Hal. Jud, de Thuc. c. 5 : Ὀλίγῳ πρε-
αθύτεροι τῶν Πελοποννησιαχῶν xal µέχρι τῆς Θουχυ-
δίδου παρεχτείναντες ἡλικίας Ἑλλάνικός τε ὁ Λέσδιος
xal Δαμάστης 6 Σιγειεὺς, xal Ξενομήδης 6 Χῖος xai
Ξάνθος 6 Λυδὸς xat ἄλλοι συχνοί.

Suidas : Δαμάστης, Σιγειεὺς ἀπὸ Σιγείου τῆς Τρωά-
δος, Διωξίππου vibe, γεγονὼς πρὸ τῶν Πελοποννησια-
x&v, σύγχρονος Ἡροδότῳ, [τῶν πλουσιωτάτων;] ἵστο-
ρικός. Γέγραφε Περὶ τῶν ἐν Ελλάδι γενοµένων, Περὶ
γονέων xal προγόνων τῶν tic "Duov στρατευσαµένων
βιθλία δύο, Ἐθνῶν κατάλογον xat πόλεων, Περὶ ποιη-
τῶν xal σοφιστῶν, καὶ ἄλλα συχνά. Γέγονε δ' Ἑλλανί-
xou μαθητής.

Πλουσιωτάτων] Mss. Ῥατῖς., editt. Mediolan. et
Veneta; παλαιοτάτων editt. Basil, et. Genev. —
αὐγχρ. Ho. χρονογράφος, Ὑέγραφε κτλ. Eudoc.
pP. 111.

Idem : Πῶλος, Ἀκραγαντῖνος, ῥήτωρ, μᾶλλον δὲ
σοφιστὴς τῶν πάλαι, διδάσκαλος Λικυμνίου, ἔγραψε
Γενεαλογίαν τῶν ἐπὶ "Daov. στρατεψσάντων “Ελλήνων
καὶ βαρθάρων, xal πῦς ἕχαστος ἀπήλλαξε- τινὲς δὲ
αὐτὸ Δαμάστου ἐπιγράφουσι. Νεῶν χατάλογον. Περὶ
λέξεως. Cf. Eudocia p. 355.

Agathemerus l, 1 : Ἀναξίμανδρος 6 Μιλήσιος,
ἀχουστὴς GaAs , πρῶτος ἑτόλμησε τήν οἰκουμένην ἐν
πίναχι γράψαι. Μεθ) ὃν Ἑχαταιος 6 Μιλήσιος, ἂνλρ
πολυπλάνης διηχρίθωσεν ὥστε θαυμασθΏναι τὸ πρᾶγμα.
Ἐλλάνιχος γὰρ ὁ Λέσθιος ἀνλρ πολυΐστωρ, ἁπλάστως
παρέδωχε τὴν ἱστορίαν. Εἶτα Δαμάστης 6 Κιττιεὺς (scr.
6 Σιγειεὺς) τὰ πλεῖστα éx τοῦ "Exataiou µεταγράψας
Περίπλουν ἔγραψε.

Porphyriüs lib. I Φιλολ. dxpoxc. ap. Euseb. Pr.
E. p. 466 : Τὰ Bapóapu& νόµιµα Ελλανίχου ἐκ τῶν
Ἡροδότου καὶ Δαμάστου ( vulg. Δαμάσου) ; συνῆκται.

Avienus Ore mar. 42 veteres geographos recen-
sens post Hecateum, MHellanicum, Phileam et
ignotum aliunde Pausimachum Samium ponit
Damastem nobili natum Sige.

Damastes (*) Sigeensis Herodoti zqualis fuisse di-
citur; equidem supparem potius dixerim, quan-
doquidem discipulum esse volunt Hellanici, vicini
Lebbii. Nihil tamen premo verba grammatici, quum
fama ista inde orta esse possit, quod in operibus
suis Damastes Hellanici maxime vestigia legerit.
Idque fragmentis comprobatur (fr. 1. 5. 6).

(*) De Damaste vel Damaso , fratre Democriti, Dama-
sippi fiiio, v. Mullach. Fragm. Democrit. p. 36 sqq. — Alium
Damastem habes in Plutarcho (Thes. c. 11). — Damqsos
varios v. in Steph. Thes. s. v.

Nobilis generis divitiastestari videtur Suidas ver-
bis τῶν πλουσιωτάτων : nam alterius lectionis (τῶν
παλαιοτάτων) auctoritas est pene nulla, quamquam
acquiescendum ea putavit vir doctus in Museo erit.
Cantabrig. tom. 11, p. 108. At nemo negabit verbis
τῶν πλουσ. insoliti aliquid inesse ; accedit quod omit-
tuntur ab Eudocia. Nescio an ex antedentibus τῶν
Πελοποννησιαχῶν parum distincte scriptis nata sint.
Corrupta esse et loco mota etiam Bernhardyus cen-
set. « Jam in continuis, ait, liber Περὶ τῶν ἐν Ἑλλ.
γεν. quum argumentum aut obscurum ostendat aut
incredibile , placet inscriptionem sic resarciri, περὶ
τῶν ἐν "Ελλάδι γενοµένων ἀρχαιοτάτων { γενῶν vel
ἐθνῶν]. Atque haud scio an infra posita ἐθνῶν χατάλο-
(0v καὶ πόλεων huc referenda sint. » Hzc ille; atque
laborare titulum m. τ. ἐν Ελλ. εν. mihi quoque per-
suasum est, quum Ἑλληνιχκὰς ἱστορίας vix quisquam
eo modo indicaverit. Deletis γενοµένων περὶ, scri-
pserim περὶ τῶν ἐν "Ελλάδι γονέων etc., quibus oppo-
sita erat altera operis pars de Barbaris, qui ante
Trojam pugnaverint. Hujus enim mentionem Sui-
das, quum s. v. Δαμάστης omiserit , v. Πῶλος me.
minisse non neglexit. — Opus quoniam duobus li-
bris absolutum est, Damastes breviter rem tractas-
se ac fila genealogica texuisse habuerit satis. De
eodem loco postea amplissimum opus composuit
Demetrius Scepsius, quem secutus est. Apollodo-
rus Atheniensis, Ceterum qui factum sit ut Da-
mastis liber ab aliis Polo, Gorgize discipnlo, ad-
scriberetur, haudliquet. Argumentum ejus accom-
modatum sane erat, quo tractando eruditionem so-
phista ostenderet.

Sequitur ap. Suid. v. Πῶλος, Νεῶν χατάλογος,
qui cum antecedente opere non potuit non con-
junctus esse; v. Δαμάστης sequitur ᾿Εθνῶν κατάλογος
καὶ πόλεων : suspiceris νεῶν χατάλογος" περίπλους; at
domanda conjectandi prurigo : nam recte hzc sese
habere videntur, quum Darastes Περὶ ἐθνῶν citetur
Stephano Byz. (fr. 1.) Ab hoc libro non diversus
qui ab Agathemero memoratur Περίπλους, — Ad
librum Περὶ ποιητῶν xat σοφιστῶν retuli fragm. 8 de

| majoribus Homeri. Inter ea, quae deinceps a Sui-

da ponuntur ἄλλα συχνά, fuerint libri Περὶ εὕρη-
µάτων (fr. 9) et chronologica quzdam, si quidem
recte Damastes ab Eudocia χρονολόγος appellatur.
Fragmentum habemus de die quo Troja expugnata
sit. Fortasse etiam in libro De poetis ad chronolo-
gicum maxime rerum ordinem (secundum seriem
sacerdotum Junonis Árgivz?) recte constituendurr
auctor attenderat,

DAMASTIS SIGEENSIS FRAGMENTA. 65

Quod attinet Hellanici Νόμιμα βαρθαρικά, quae ex
Damastis libris Porphyrius conflata esse opinatur,
vide quz dixi in Vita Hellanici.

Geographica Damastis haud semel consuluit Era-
tosthenes; quod crimini vertit Strabo I, p. 47 :
00δὲ xou" εὖ Ερατοσθένης, ὅτι ἀνδρῶν οὐκ ἀξίων µνή-
µης ἐπιπλέον µέμνηται, τὰ μὲν ἐλέγχων, τὰ δὲ πι-
στεύων, xal µάρτυσι χρώμενος αὐτοῖς, oloy Δαμάστη
χαὶ τοιούτοις ἄλλοις. Καὶ γὰρ εἴ τι λέγουσιν ἀληθὲς, οὗ
µάρτυσί γε ἐχείνοις χρηστέον περὶ αὐτοῦ , οὐδὲ πιστευ-
τέον διὰ τοῦτο... Ὅ δὲ Δαμάστη χρώµενος µάρτυρι οὐδὲν
διαφέρει τοῦ καλοῦντος μάρτυρα τὸν Βεργαῖον (sc. Απ:
tiphanem ), ἡ τὸν Μεσσήνιον Εὐήμερον καὶ τοὺς ἄλλους,
οὓς αὐτὸς (6 Ερατοσθένης ) εἴρηχε διαθάλλων τὴν φλυα-

βίαν. Kal τούτου ( Damastis puto) δ’ ἕνα τῶν λήρων αὖ. ^

τὸς λέγει, τὸν μὲν Ἀράδθιον κόλπον λίµνην ὑπολαμθάνον-
τος εἶναι. Cf. fr. 3. Quas γερτε]ιδπεῖοπες]υςίο severio-
res esse, quum ratio temporum, quibus auctores
vixerint, non habitasit, recte monuerunt. Vide Bern-
hardy ad Eratosth. p. 44 sqq. et passim. Ceterum
quum de rebus ipsis Damastes ex Hecatzeo et Hel-
lanico in plerisque penderet, maxima operum virtus
in elegantiore narrationis forma posita fuisse videtur.
Eum sophistarum si non studia, consuetudinem
certe ( Athenis) coluisse, ex opere, in quo poetis
sophistas adjunxit, jure colligas. Gorgias inter ma-
jores Homeri numeravit Museum ; idem Damasti
placuit (fr. 8).

ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ. (ΠΕΡΙ ΕΘΝΩΝ.)
Σι

Stephan. Byz. : Ὑπερθόρεοι... Δαμάστης δ' ἐν τῷ
Περὶ ἐθνῶν' "Avo. Σχυθῶν Ἰσσηδόνας οἰχεῖν, τούτων δ
ἀνωτέρω Αριμάσπους, dvo δ) Ἀριμασπῶν τὰ Ῥίπαια
όρη, ἐξ ὧν τὸν βορέαν πνεῖν, χιόνα δ᾽ αὐτὰ µήποτε ἑλ-
λείπειν ὑπὲρ δὲ τὰ ὄρη ταῦτα Ὑπερθορέους καθήχειν
εἰς τὴν ἑτέραν θάλασσαν.

Sequitur Hellanicum (fr. 96 ). Cf. Ukert. Ueber
Hecataeus u. Damast. geogr. p. 51; Müller. Dor. I,
p. 276.

2.

Strabo XIII, p. 583 init., de finibus Troadis :
Εὐθὺς ἐπὶ τῶν κατὰ τὴν Προποντίδα τόπων ὁ μὲν "O-
µηρος ἀπὸ τοῦ Αἰσήπου τὴν ἀρχὴν ποιεῖται τῆς Τρωάᾶ-
Sog; Εὔδοξος δὲ ἀπὸ Ἡριάπου xai Ἀρτάχης, τοῦ ἐν τῇ
Κυζιχκηνῶν νήσῳ χωρίου ἀνταίροντος τῷ Πριάπῳ, συ-
στέλλων ἐπ᾽ ἔλαττον τοὺς ὅρους' Δαμάστης δ᾽ ἔτι μᾶλλον
συστέλλει ἀπὸ Παρίου. xol γὰρ οὗτος μὲν ἕως Λεκτοῦ
προάγει’ ἄλλοι δὲ ἄλλως. In arctius fines contraxit
Charon fr. 8.; cf. Ephorus fr.; 89; βο]πιαπη.
Geogr. Hom. p. 98; Heyn. ad Hom. tom. V, p. 596;
Ukert. l.l. p. 47.

Strabo XIV, p. 684, de Cypro : Τί δὲ δεῖ τῶν
ποιητῶν θαυμάζειν, xal μάλιστα τῶν τοιούτων, οἷς ἡ
πᾶσα περὶ τὴν φράσιν ἐστὶ σπουδὴ, τὰ τοῦ Δαμάστου
συγκρίνοντας, ὅστις τῆς νήσου τὸ μῆχος ἀπὸ τῶν do-
χτων πρὸς µεσημθρίαν ἀποδίδωσιν, ἀπὸ Ἱεροχηπίας,
ὥς φησιν, sic Κλεῖδας; Οὐδὲ ὁ Ἐρατοσθένης εὖ: αἰτιώ-
µενος γὰρ τοῦτον, οὐχ àv" ἄρχτων φησὶν εἶναι τὴν Ἱερο-
χηπίαν, ἀλλ᾽ ἀπὸ νότου οὐδὲ γὰρ ἀπὸ νότου, ἀλλ’ ἀπὸ
δύσεως, εἴπερ ἐν τῇ δυσμικῇ πλευρᾶ κεῖται, ἐν ᾗ καὶ

ἡ Πάφος xal 6 Ἀχάμας.
ᾗ.

Festus Ruf. Avienus Or. marit, 37ο:

Sed ad columnas quidquid interfunditur

unde cestuantis, stadia septem vix ait

Damastes esse. Caryandaeus Scylax

medium fluentem inter columnas adserit

tantum patere quantum cestus Bospori est.
Ad hzc clar. Letronn. in Fragments des poémes
géogr. de Scymnus, etc. p. 340 : « Le passage de
Scylax auquel le poéte fait allusion, n'existe pas
dans notre périple, et n'a jamais pu y étre, puis-
que la largeur du détroit des colonnes y est indi-
quée comme étant d'un jour de navigation, ce qui
est fort différent de sept stades; mais comme cette
mesure de sept stades est précisément celle que
notre périple denne au Bosphore de Thrace, je crois
qu'Áviénus a fait tout simplement une confusion de

DE GENTIBUS.

1.

Damaetes in opere De gentibus supra Scythas dicit habi-
tare Issedones , supra hos Arimaspos , supra hos esse montes
Riperos , ex quibus flaret boreas, et ubi nives nunquam de-
essent. Trans montes istos habitare Hyperboreos usque ad
alterum mare pertinentes.

2.

Statim ab ipsis ad Propontidem locis Homerus ab /Esepo
facit initium : Eudoxus ab Artace et Priapo, cui Artace in
Cyzicenorum insula opponitur, arctius contractis finibus

FRAGNENTA H.BT. CR. vol. it.

Troadis, sumit : Damastes etiam magis, a Pario eam inci-
piens. Atque hic quidem usque ad Lectum producit, alii vero
aliter.

8.

Quid vero attinet poetas mirari, maxime eos, qui omne
studium dictioni modo impendunt, si Damastis scripta
componamus, qui longitudinem insule a septentrione ad
meridiem metitur ab Hierocepia (i. e. sacro horto) ad Cli-
das? Ac ne Eratosthenes quidem recte : incusans enim hunc,
Hierocepiam non a septentrione esse ait, sed a meridie : at
ne a merídie quidem est, sed in occidua parte, ubi etiam
Paphus sunt et Acamas.

5

66 DAMASTIS SIGEENSIS

deux faits distincts, d'oü est résulté un rapproche-
ment inexact : au lieu de dire que, selon Scylax,
la largeur du détroit des colonnes est égale à celle
du Bosphore, il aurait dà dire que la largeur de
ce détroit, selon Damastes, était égale à celle que
Scylax donnait au Bosphore. Les citations des an-
ciens, si souvent faites de mémoire , présentent des
erreurs bien plus fortes que ce malentendu. »

5.

Valerius Max. VIII, 13,6 : Hellanicus vero ait,
quosdam ex gente Epiorum, que pars est /Etolice,
ducenos explere annos; eique subscribit Damastes,
hoc amplius affirmans, Lictorium quendam ex his,
ma.timarum virium stature que preecipue, trecen-
tesiinum annum cumulasse.

6

Plinius VII, 49, p. 37 Tchn. : Hellanieus quos-
dam in /Etolia Epiorum gentis ducentos ( sc. an-
nos ) explere. Cui adstipulatur Damastes (nonnulli
libri Damiades ), memorans Pictoreum ex. iis pree-
cipuum corpore viribusque, etiam trecentos vixisse.

— "—oÓo00 4 ——

[(XPONIKA.]
7-

Plutarch. Camill. c. 19 : Thargelion mensis Bar-
baris infaustus est. Eo mense Perse ad Granicum
victi , καὶ Καρχηδόνιοι περὶ Σιχελίαν ὑπὸ Τιμολέοντος
ἠττῶντο τῇ ἑθδόμη φθίνοντος, περὶ ἣν δοχεῖ xal τὸ
Ἴλιον ἀλῶναι, ὡς Έφορος καὶ Καλλισθένης καὶ Δα-
µάστης xoi Φύλαρχος (fr. 66 } ἱστορήχασιν.

In his aliter statuit ac Hellanicus (fr. 144). Cf.

not. ad M. Par. p. 568. Fluxit numerus ex Iliade
parva. Vid. Callisthenes fr. 15.

8.

Dionys. Hal. A. R. I, c. 7a : 'O τὰς ἱερείας τὰς dv
Ἄργει xal τὰ καθ) ἑχάστην πραχθέντα συναγαγὼν Al-
νείαν φησὶν ἐκ Μολοττῶν εἰς Ἰταλίαν ἐλθόντα uev!
Ὀδυσσέως, οἰχιστὴν γενέσθαι τῆς πόλεως: ὠνομάσαι

(CHRONICA .]

7.

Carthaginienses a Timoleonte in Sicilia victi sunt Thar-
gelionis die ante finem mensis septimo ; circa eundem diem
etiam Troja capta esse videtur, ut Ephorus, Callisthenes,
Damastes et Phylarchus tradiderunt.

8.

Is qui sacerdotes Junonis Argivce recensuit et qu» sub
uniusujusque sacerdotio gesta sint, congessit, neam dicit e
Molossis ín Italiam cum Ulysse profectum urbis conditorem
exstitisse, quam de Rome, unius ex Iliadibus mulieribus,
nomine nuncupaverit. Hanc enim ceteras Trojanas impu-

δ αὐτὴν ἀπὸ μιᾶς τῶν Ἰλιάδων Ῥώμης. Γαύτην δὲ λέ-
γει ταῖς ἄλλαις Τρωάσι παραχελευσαµένην, κοινη μετ
αὐτῶν ἐμπρῆσαι τὰ σκάφη, βαρυνοµένην τῇ πλάνη.
Ὁμολογεῖ 9' αὐτῷ xat Δαμάστης 6 Σιγειεὺς ( vlg. Σι-
(£c) καὶ ἄλλοι τινές,

Eadem ex Dionysio Euseb. Arm. p. 204 Mai.,
ex Eusebio Syncell. p. 192. Apud Syncell. in codd.
Δαμαστὶς Σιγιεὺς vel Αἰγειεύς; ap. Euseb. Damastes
Sidetes, — "Ex Μολοττῶν] ἐκμολωτὸν, ἐχμολώτον
codd, Syncell.; captivum (αἰχμάλωτον) vertit Goar.
— 'O τὰς ἱερείας,. ανναγαγών ] sc. Hellanicus. Ad
Molossos Eneas venit ex Thracia, uti colligis ex
Hellanico (fr. 127 extrem ).

[ΠΕΡΙ ΕΥΡΗΜΑΤΩΝ.]

9.
Plinius H. N. VII, 57, de rerum inventoribus :
Biremem Damastes Erythreeos fecisse, triremem
Thucydides '4minoclem Corinthium.
In indice auctorum Plinian. Damastis nomen oc-
currit ad libr, IV. V. VI. VII. Num περὶ εὑρημάτων
Damastes data opera scripsit?

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΤΩΝ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΩΝ.
1ο.

Vit. Homer. cod. Matrit. ed. Iriart. p. 333 :
Ἀναξιμένης καὶ Δαμάστης xat Πίνδαρος Xtov τὸν *O-
µηρον ἀποφαίνονται καὶ Θεόχριτος ὃ δὲ Λαμάστης
xai δέκατον αὐτὸν ἀπὸ Μουσαίου φηαὶ γεγονέναι.

Proclus Vit. Hom. p. 25 in Βιογρ. Wester-
inanni : Ἑλλάνιχος xal Δαμάστης xal Φερεχύδης εἰς
Ὀρφέα τὸ γένος παράγουσιν αὐτοῦ. Μαίονα γάρ φασι
τὸν Ὁμήρου πατέρα, xal Aiov τὸν Ἡσιόδου γενέσθαι
Ἀπελλίδος, τοῦ Μελανωποῦ, τοῦ Ἐπιφραδέος, τοῦ
Χαριφήμου, τοῦ Φιλοτερπέος, τοῦ Ἰδμονίδα, τοῦ Εὺ-
χλέους, τοῦ Δωρίωνος, τοῦ Ὀρφέως. Γοργίας δ’ ὁ
Λεοντῖνος si; Μουσαῖον αὐτὸν ἀνάχει.

Non ubique igitur Pherecydes, Hellanicus et Da-
mastes inter se consensere , nisi forte in cod. Ma-
trit. Damastes perperam citatur pro Gorgia Leon.

lisse ut una cum ipsa naves incenderent , fatigatam scilicet
itineris erroribus. Consentit Hellanico etiam Damastes Si-
geensis et alii nonnulli.

DE POETIS ET SOPHISTIS.

10.

Anaximenes et Damastes et Pindarus Homerum Chium
esse exhibent; item Theocritus. Ac Damastes quidem eum
esse decimum a Museo dicit.

Hellanicus et Damastes et Pherecydes Homeri genus ab
Orpheo deducunt. Etenim M:eonem dicunt Homeri ,et
Dium Hesiodi patrem filios fuisse Apellidis, Melanopis ,
Epiphradis, Chariphemi , Philoterpis , Idmonidis, Eucleis,
Dorionis, Orphei.

ET ANAXIMANDRI MILESI] FRAGMENTA.

tino. Nam ubi Museum exspectas, Proclus ponit
Dorionem; eodem loco Ap/c nominatur ap. Chara-
cem, Ὄρτης in Certam. Hom: et Hesiodi. Quz no-
mina ex uno eodemque corrupta esse videntur.
Welckerus (Cycl. p. 149, ubi vide) statuit indicari

67
5 gentes quibus singuli Homerum vindicare stu-
duerint, Dores, Thraces, Odrysas(); Museum
vero iis deberi, qui cum Atheniensium civitate ge-
nealogiam Homeri conjunxerint. Cf. idem p. 192,

176; Nitzsch. Hist. Hom. II, p. 88.

ANAXIMANDER MILESIUS.

Suidas : Ἀναξίμανδρος, Ἀναξιμάνδρου, Μιλή-
σιος, ὃ νεώτερος, ἱστοριχός' γέγονε δὲ χατὰ τοὺς Ἄρτα-
ξέρξου 49óvouc τοῦ Μνήμονος Χληθέντος. "Έγραψε
Συµθόλων Πυθαγορείων ἐξήγησιν’ οἷόν ἐστι τὸ Ζυγὸν
μὴ ὑπερβαίνειν: Μαχείρᾳα Up μὴ σχαλεύειν’ Ἀπὸ
ὁλοχλήρου ἄρτου μὴ ἐσθίειν * xal τὰ λοιπά. Cf. Eudo-
ria. (Artaxerxes Mnemon regn. 405—359 a. C.)

Diogen. L. II, 3 : Prater Anaximandrum phi-
losophum γέγονε xol ἄλλος Αναξίμανδρος ἱστοριχὸς,
καὶ αὐτὸς Μιλήσιος, τῇ Ἰάδι γεγραφώς.

Anaximander h. ]. fortasse non diversus est ab
illo, quem cum Stesimbroto inter magistros Nice-
rati nominat Xenophon Conviv. III, 6. Stesim-
broto tamen juniorem fuisse, ut qui sub Arta-
xerxe adhuc floruisse dicatur, facile colligas.

Przter symbolorum Pythagoricorum interpre-
tationem scripsisse videtur Historiam mythicam,
si quidem recte huc referendam esse censemus
quam Athenzus laudat Anaximandri "HoooXoyíav.

HPQOAOTIA.
I.

Athenzeus XI, p. 498, A : Ἡσίοδος ἐν τῷ δευτέρῳ
Μελαμποδίας σὺν τῷ π σχύπφον λέγει... Ὁμοίως δὲ
xxi Αναξίμανδρος iv τῇ Ἡρωολογία, λέγων ὧδε'
«Ἀμφιτρύων δὲ τὴν λείην δασάµενος τοῖς συµµάχοις,
xai τὸν σχύπφον ἔχων ὃν εἴλετο abr. » Καὶ πάλιν;
« Τὸν δὲ σχύπφον Γηλεθόη δίδωσι Ποσειδῶν , παιδὶ
τῷ ἑαυτοῦ * Ἐηλεθόης δὲ Πτερέλεῳ; τοῦτον ἕλὼν ἀπέ-
πλεεν. »

Cf. Herodori fr. 1. — £v τῃ ἠρωολογία ] idem li-
bri titulus reponendus apud Hecatzum fr. 354.

2.

Bekker. Anecd. p. 783 : Pythodorus et Phil-

HEROOLOGIA.

1.

Hesiodus libro Melampodis secundo σχύπφον ( pro oxó-
qov) dicit .. Similiter Anaximander in Heroologia , ubi ait :
« Amphitryo, praeda inter socios divisa , scypphum (pocu-

lis Delius a Danao literas in Gracciam asportatas
esse dicunt. ᾿Επιμαρτυροῦσι τούτοις xal oí Μιλησια-
xol συγγραφεῖς Αναξίμανδρος καὶ Διονύσιος xot Exa-
ταῖος, οὓς καὶ Απολλόδωρος ἐν Ne&v καταλόγῳ παρα-
τίθεται. Sine. dubio Milesius junior intelligendus.
Cf. Nitzsch. H. Hom. I, p. 79,

. (3).

Fulgentius Myth. I, 14 : «ροζ novem depu-
tant Musas, ipsumque decimum Musis acdjiciunt :
illa videlicet- causa, quod humane vocis decem
sint. modulamina, unde cum decachorda 4pollo
pingitur cithara. Sed et lex divina decachordon
dicit psalterium. Fit igitur vox quattuor dentibus e-
contra positis, quos lingua percutit : e.quibus sí uno
minus fuerit , sibilum potius quam vocem reddat
necesse est. Duo labia velut cymbala, verborum
commoda modulantia : lingua, ut plectrum , quce
curvamine quodam vocalem format spiritum ; pa—
latus, cujus concavitas profert sonum ; gutturalis

| fistula, que tereti meatum spiritalem preebet ex-

cursu; et pulmo qui velut acervus follis concepta
reddit ac revocat. Habes ergo novem Musarum vel
"fpollinis ipsius redditam rationem, sicut in libris
suis 4narimander Lampsacenus et Leophantes (1)
Heracleopolites exponunt; et quod alii firmant, ut
Pisander physicus, et Éuximenes (i. e. Euemerus)
in libro θεολογουμένων.

« Vel Anaximandrum Milesium vel Anaximenem
Lampsacenum dicere voluerit. » Voss. p. 54. Ad
Anaximandrum Xenophontis l. 1. , mythorum in-
terpretem , refert Lobeck. Aglaoph. p. τὸ].

lum) , quem abstulerat , sibi retinuit. » Et iterum : « Scyp.
phum Telebosee dat Neptunus filio suo, Teleboas vero Pte-
relao ; quo ille ablato , navem solvit. »
2.
De literisa Danao in Graeciam allatis assentiuntur Milesii
scriptores Anaximander, Dionysius οἱ Hecat:eus.

— - — nul» 999«nBm——— - -

CRITIAS ATHENIENSIS.

De Critia, Atheniensi, Callzschri filio, Gor-
gie et Socratis discipulo, poeta, rhetore, philo-
sopho, scriptore Rerum publicarum, qui princeps
triginta virorum cecidit Ol. 94, 3 (403) , egerunt
Weber. ( De Critia tyranno. Programm. Gymnas.
Moeno-Francof. 1824, 4), N. Bach. (De Critice tyr.
politiis elegiacis. Programm. Vratislav. 1826, 4;
et Critie carminum etc. quee supersunt, Lips.
1825, 8) et qui nuper historiam poeseos Gr. con-
scripserunt Ulricius et Bodeus. Ad hos igitur le-
ctorem relego. Nos eatenus tantum Critiz locum
damus, quatenus qui postremus est inter poetas
εἱορία politicie, idem agmen ducit eorum, qui
soluta oratione de institutis et moribus Greciz ci-
vitatum libellos composuerunt, Nam quod Ale-
xander Aplirodisiensis (ap. Philopon. ad Aristot.
De anima p. 8, C) dicit Critiam tyrannum nihil
scripsisse preter πολιτείας ἐμμέτρους (sic appellat
elegos argumenti politici), id eadem judicii levi-
tate contendit qua Critian tyrannum diversum
esse censuit a Critia sophista, Vide Bach. 1. |. p.
a5 sqq. Pauca que ex Πολιτείαις setatem tulerunt,
'omnia pertinent ad Respublicas Lacedamonio-
rum, Thessalorum, Atheniensium. Neque de aliis
€um scripsisse veri simile est.

2.

Athenzus XI, p. 463, E : Τρόποι εἰσὶ πόσεων χατὰ
πόλεις ἴδιοι, ὡς Κριτίας παρίστησιν ἐν τῇ Λαχεδαι-
µονίων Πολιτεία διὰ τούτων

« "O μὲν Χῖος καὶ Θάσιος dx μεγάλων χυλίχων ἐπιδέ-
ξια , 6 δὲ ΑἉττικὸς ix μικρῶν ἐπιδέξια., 6 δὲ Θετταλικὸς
ἐκπώματα προπίνει, ὅτῳ ἂν βούλωνται, μεγάλα" Λα--
κεδαιµόνιοι δὲ τὴν παρ᾽ αὐτῷ ἕχαστος πίνει, 6 δὲ mat;
οἰνογοεῖ, cov ἂν ἀποπίη. »

Cf. Athenzus X, p. 432, D : Κριτίας ἐν τοῖς
Ἐλεγείοις ( fr. 2 ed. Bach.) :

Καὶ τόδ ἔθος Σπάρτῃ µελέτημά τε χείµενόν ἐστι,
πίνειν τὴν αὐτὴν οἰνοφόρον χύλιχα,

μηδ) ἁποδωρεῖσθαι προπόσεις ὀνομαστὶ λέγοντα,
μη) ἐπὶ δεξιτερὰν χεῖρα χνχλοῦν Θασίου

ἄγγα. * *
* * * Ανδὴ χερ Ἀσιατογενής,

χαὶ προπόσεις ὀρέγειν ἐπιδέξια, xol προχαλεῖσθαι
ἐξονομαχλήδην , ᾧ προπιεῖν ἐθέλει,

Eiv' ἀπὸ τοιούτων πόσεων γλώσσας τε λύουσιν
εἰς αἰσχροὺς μύθους, σῶμά t ἁμαυρότερον

τεύχουσιν * πρὸς 5 Ou ἀχλὺς ἀμόλωπὸς ἐφίζει *
λῆστις ὃ ἐχτήχει μνημοσύνην πραπίδων *

νοῦς δὲ παρέσφαλται * ὁμῶες δ᾽ ἀκόλαστον ἔχουσιν
ὔθος' ἐπεισπίπτει δ᾽ οἰκοτριθὴς δαπάνη.

Οἱ Λαχεδαιμονίων δὲ κόροι πίνουσι τοσοῦτον,
ὥστε φρέν᾿ εἷς ἱλαρὰν ἀσπίδα πάντ’ ἀπάχειν,

εἷς τε φιλοφροσύνην γλῶσσαν µέτριόν τε γέλωτα.
Τοιαύτη δὲ πόσις σώματί τ’ ὠφέλιμος

γνώµη τε χτήσει τε" χαλῶς ὃ elc ἔργ' Ἀφροδίτης
πρὸς θ᾽ ὕπνον ἤρμοσται, τὸν χαµάτων λιμένα,

πρὸς τὴν τερπνοτάτην τε θεῶν θνητοῖς Ὑγίειαν,
καὶ τὴν εὐσεθίης γείτονα σωφροσύνην.

"Εξῆς τε πάλιν φησίν.

Al γὰρ ὑπὲρ τὸ µέτρον χνλίχων προπόσεις, παραχρῆμα
τέρφασαι, λυποῦσ’ εἰς τὸν ἅπαντα χρόνον.

Ἡ Λακεδαιμονίων δὲ δίαιθ᾽ ὁμαλῶς διάχειται, .
ἔσθειν xai πίνειν σύμμετρα πρὸς τὸ φρονεῖν

καὶ τὸ πονεῖν εἶναι δυνατούς * οὐκ ἔστ᾽ ἁπότακτης
ἡμέρα οἰνῶσαι σῶμ ἀμέτροισι πότοις.

3

AAKEAAIMONIQN ΠΟΛΙΤΕΙΑ.

l1.

Clemens Alex. Strom. VI, p. 364 Sylb. : Κριτίας
γράφει’ « Ἄρχομαι δέ τοι ἀπὸ γενετῆς ἀνθρώπου,
πῶς ἂν βέλτιστος τὸ σῶμα γένοιτο χαὶ ἰσχυρότατος, εἰ
ὁ φυτεύων γυµνάζοιτο xal ἐσθίοι ἑἐῥῥωμένως xol τα-
λαιπωροίη τὸ σῶμα, καὶ ἡ μήτηρ τοῦ παιδίου τοῦ
μέλλοντος ἔσεσθαι ἰσχύοι τὸ σῶμα xal γυμνάζοιτο. »

Probabile est hec ex 1 αεεάστποπίοσυπι Rep.

—————————Ó—————————————————————————————————————————— C — C —————— A — — E—— Á— — ———

petita esse. Quod si verum, cf. Plutarch. Lyc. c. Athenzus XI, p. 483, B : Κριτίας δὲ ἐν Λακεδαι--
14; Xenophon Resp. Laced. I, 4; Cicero Tuscul. | µονίων πολιτεία γράφει οὕτως" « Χωρὶς δὲ τούτων τὰ
II, 15, 36; Müller. Dor. Ἡ, p. 176. j σµιχρότατα ἐς τὴν δίαιταν ὑποδήματα ἄριστα, Λαχω-

LACEDAEMONIORUM RESPUBLICA. et Thasius majoribus poculis ad dextram; Atticus vero mi-

1. noribus ad dextram ; Thessalus pocula magna propinat cui-

Critias scribit : « Incipio autem ab ortu hominis, quem- | cunque libuerit. Apud Laced:emonios vero quisque bibit

admodum fuerit corpore prestantissimus et fortissimus, si | poculum sibi appositum ( sibi quisque bibit , non in aliorum

is qui gignit exerceatur et strenue comedat et corpus subi- | salutem); puer autem ministrans tantum vini infundit
gat laboribus, materque futuri infantis sit robusto corpore | quantum quisque bibere solet. »

οἱ se exerceat, » 9 3.
Suos quaeque civitas in bibendo mores liabet, ut Critias do- Critias in Lacedaemoniorum Republica scribit ifa : « Pra -
«et iu Lacedamoniorum Republica dicens : « Chius quidem ' ter lizec minimo sumptu parabiles calcei optimi, Laco-

CRITI/E ATHENIENSIS FRAGMENTA.

νικἁ ἵμάτια φορεῖν ἤδιστα xat ypnouuotava* χώθων
Λαχωνιχὸς, ἔχπωμα ἐπιτηδειότατον slc στρατείαν xat
εὐφορώτατον ἐν γυλίῳ: οὗ δὲ ἕνεχα στρατιωτικῷ * "
πολλάχις ἀνάγχη ὕδωρ πίνειν οὗ xaÜapóv* πρῶτον μὲν
οὖν τὸ (τοῦ Coraes) μὴ λίαν κατάδηλον εἴναι τὸ πόµα,
εἶτα ἄμθωνας ὃ χώθων ἔχων ὑπολείπει τὸ οὗ καθαρὸν
ἐν αὐτῶ. »

Χωρὶς δὲ τούτων ] Vide quz infra apponuntur ex
Plutarcho. — οὗ δὲ ivexa ακτλ.] Coraes (Δεύτεραι
φροντίδες in Plutarch. tom. VI, p. 475): Ὁ vox:
Οὗ δὲ ἕνεχα ἐπιτηδειότατον εἷς στρατείαν εἴρηχα τὸν
Λαχωνιχὸν χώθωνας τοῦτό ἐστι’ στρατιωτικῷ (του-
τέστι στρατιώτη) πολλάκις ἀνάγκη ὕδωρ πίνειν οὗ
χαθαρόν * πρῶτον μὲν οὖν ἐπιτετήδευται xal χατεσχεύ-
ασται τοιοῦτον τὸ ἔχπομα ἕνεχα τοῦ μὴ χατάδηλον
εἶναι λίαν τὸ πόµα κτλ.

Plutarchus Lyc. c. 9 : Τὰ πρόχειρα τῶν σχευῶν
xal dva yxaia ταῦτα, χλιντΏρες καὶ δίφροι xal τράπεζαι,
βέλτιστα παρ) αὗτοις ἐδημιουργεῖτο, καὶ χώθων 6 Aa-
χωνιχὸς εὐδοχίμει μάλιστα πρὸς τὰς στρατείας, ὥς φησι

Κριτίας. Τὰ γὰρ ἀναγχαίως πινόµενα τὸν ὑδάτων καὶ ,

ἑυσωποῦντα τὴν ὄψιν ἀπεχρύπτετο τῇ χρόα, xa τοῦ
θολεροῦ προσχόπτοντος ἐντὸς xal προσισχοµένου τοῖς
ἄμθωσι, χαθαρώτερον ἐπλησίαζε τῷ στόµατι τὸ πι-
νόµενον. Ceterum conf. Meursius Miscell. Lacon. I,
14, 15, 18.

4.

Pollux Onom. VI, 6, 31 : Ἐπιχωθωνίζεσθαι δὲ
τὸ περαιτέρω πίνειν Κριτίας λέγει.

5.

Athenzeus XI, p. 486, E : Κριτίας δὲ dv τῇ Aa-
κεδαιµονίων πολιτεία"

« Κλίνη Μιλησιουργὴς, xal δίφρος Μιλησιουογής'
κλίνη Χιουργὴς xai τράπεζα Ῥηνιοεργής » (ignote
Lacedzemoniis deliciz).

Μιλησιουργλς]. Epit. µολοσσιουργής, atque ita
etiam qui locum Athen. excerpsit Eustathius ad
Il. p. 868, 23. Harpocratio v. Λυχιουργεῖς recte :
Κλίνη Μιλησιουργὴς Κριτίας φησὶ ἐν τῇ Aax. T0). —

G9
Ῥηνιοεργής] sc. ab insula Ῥήνη sive "Pavicsive Ῥη-
ναία (Steph. By. v.z. s), si véra est lectio. Bach. :
« Equidem leg. proposui Ῥηγιουργής, inductus po-
tissimum inscriptione quadam ap. Gruter. p. 1101
N. 1, : in templo collegii fabrum et centonariorum
Rheginensium. Nam sicubi peculiare est templum
collegii fabrorum, ibi etiam haud vulgaria fuisse
oportet eorundem opera. »

. 6.

Eustathius ad Hom, Od. 8, 376, p. 1601 Rom. :
Ἐπεχωρίαξε, quot, Λαχεδαιμονίοις ἀγὼν ἡ σφαιροµα-
yia... Σηµείωσαι δὲ xol ὅτι ὀρχήσεως εἶδος ἦν xal ἡ
τοιαύτη διὰ σφαίρας παιδιὰ, ὡς δηλοῖ xal 6 οὕτω γρᾶ-
Ψας’ Θερμαυστρὶς, ὄρχησις διὰ ποδῶν σύντονος. doi
γοῦν Κριτίας οὕτω:

« Ἀναπηδήσαντες elc ὕψος πρὸ τοῦ κατενεχθῆναι ἐπὶ
γῆν παραλλαγὰς πολλὰς τοῖς ποσὶν ἐποίουν, ὃ δὴ θερ-
μαῦστρίζειν ἔλεγον. ν

Vide quz afferuntur in Steph. Thes. v. Θερμα-
στρὶς et Θερμαῦστρίζω. In universum de saltatione
Spartan. v. Müller. Dor. II, p. 838 sqq.

— di 090«m —— —

ΘΕΤΤΑΛΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ.

7.

Athenzgus XII, p. 527, A : Ὡμολόγηνται δ οἱ
Θετταλοὶ (ὡς xal Κριτίας φησὶ) πάντων Ἑλλήνων πο-
λυτελέστατοι γεγενῆσθαι περί τε τὴν δίαιταν xal τὸν.
ἐσθῆτα" ὅπερ αὗτοῖς αἴτιον ἐγένετο χατὰ τῆς Ελλάδος
ἐπαγαγεῖν τοὺς Πέρσας, ζηλώσαντας τὴν τούτων τρυ--
qv xai πολυτέλειαν.

Eadem Athenzus repetit XIV, p. 663, A, addens :
Íaropet δὲ xal περὶ τῆς πολυτελείας αὐτῶν xal Κρατῖ-
vos (Κριτίας correx. Casaub.) ἐν τῇ Πολιτείᾳ αὐτῶν.
De luxu Thess. cf. Theopomp. fr. 178. Ipsum Cri-
tiam exilio mulctatum per tempus aliquod in Thes-
salia vixisse discimus ex Xenophontis Hell. II, 3,
36. Cf. Bach. l. 1, p. το.

nicae vestes gesfatu jucundissim& atque utilissimc ; cotho
Laconicus , poculum aptissimum ad expeditionem commo-
dissimumque quod feratur in pera : scilicet quum milites
sepe necesse sit aquam bibere impuram, primo quidem
conducit , ne nimis manifestus sit potus, deinde, quum am-
bones habéat cotho , relinquit in se quidquid impurum. »

4.
Ἐπικωθωνίζεσθαι pro immoderatius bibere dicit Critias.
5.

Critias in Lacedaemoniorum Rep. scribit : « Lectus Mile-
κο opere factus, sella Milesio opere facta, lectus Chio opi-
fido, mensa Rhenaxe ( Rhegino opere) fabricata ( ignotae
Lacedaemoniis delicia). »

6.

Saltationis genus hic quoque ludus pilaris erat, u£ de-
clarat etiarh is qui ita scripsit : θερμαυστρίς, saltatio cum
pedum motu concitato conjuncta. Critias vero hzc habet :
« In altum exsilientes antequam terram denuo attingerent ,
multas pedum transpositiones faciebant, id quod θερμαῦστρί».
ζειν vocabant. »

TBHESSALORUM RESPUBLICA.
7.

Consentiunt vero omnes ( quemadmodum etiam Critias
ait) fuisse Thesealos tum in victu tum ín vestitu omnium
Grecorum sumptuosissifnos : quae res etiam causa iis (uit ,
eir Persas in Greeciam inducerent , horum sciljeet luxun;

" ei magnificentiam aemulati.

[ΑΘΙΝΑΙΩΝ TIOAITEIA.]
8.

Klian. V. H. X , 17 : Aéyet Κριτίας Θεμιστοχλέα
τὸν Νεοχλέους, πρὶν 7, ἄρξασθαι πολιτεύεσθαι, τρία
τάλαντα ἔχειν τὴν οὐσίαν τὴν πατρῴαν : ἐπεὶ δὲ τῶν
κοινῶν προέστη, εἶτα ἔφυγε καὶ ἐδημεύθη αὐτοῦ f οὐ-
aía , χατεφωράθη ἑκατὸν ταλάντων πλείω οὐσίαν ἔχων,
Ὁμοίως δὲ καὶ Κλέωνα πρὸ τοῦ παρελθεῖν ἐπὶ τὰ χοινὰ
μηδὲν τῶν οἰχείων ἐλεύθερον εἶναι: μετὰ δὲ πεντήκοντα
ταλάντων τὸν oixov ἀπέλιπεν,

ο.

Plutarch. Cimon. c. 16 : Lacedemonii ab Helo-
tibus et Messeniis pressi , misso Periclida Athenien-
sium auxilium implorant. ᾿Εφιάλτου δὲ χωλύοντος xai
διαμαρτυροµένου μὴ βοηθεῖν, μηδ ἀνιστάναι πόλιν
ἀντίπαλον ἐπὶ τὰς Ἀθήνας, ἀλλ᾽ ἐν χεισθαι xat πα-
τηθῆναι τὸ φρόνημα τῆς Σπάρτης, Νίμωνά φησι Κρι-
τίας τὴν τῆς πατρίδος αὔξησιν ἐν ὑστέρῳ θέµενον τοῦ
Λακεδαιμονίων συμφέροντος, ἀναπείσαντα τὸν δημο)
ἐξελθεῖν βοηθοῦντα μετὰ πολλῶν ὁπλιτῶν. Cf. Ion.
fragm. 7.

De Cimone verbum Critiz affert Plut. ]. l. c.
10 : Κριτίας ἐν «oic ' EXeyelow εὔχεται'

Πλοῦτον μὲν Σχοπαδῶν, μεγαλοφροσύνην δὲ Κίµωνος,
vixa; à Ἁγεσίλα τοῦ Λαχεδαιμονίου.

Sequentia ex libro περὶ ποιητῶν xal σοφῶν,
qualem etiam Antiphon scripsisse ferebatur, petita
esse videntur.

10.

Mallius Theodorus De Metr. p. 19 ed. Πειςίαροι.:

10 CRITIJE .ATHENIENSIS

Metrum «act) licum hexametrum inventum primi-
tus ab Orpheo Critias asserit, Democritus a Mu-
όσο.

II.

Philostrat. V. Soph. p. 480 : Οἶδα γὰρ δὴ xat
Κριτίαν τὸν σοφιστὴν οὐκ ἐκ πατέρων, ἀλλ᾽ Ὁμήρου
δὴ, µόνον ἐπιμνησθέντα, ἐπειδή θαῦμα δηλώσειν ἔμελ]ε
πατέρα Ὁμήρου ποταμὸν εἶναι.

οὐκ ix πατ.] οὗ τῶν ἑτέρων πατέρωνὸ — Weber.
Comment. de Critia p. 33 : « Philostratus dicit
quorum vitas delineaverit, eos non additis patrum
nominibus induxisse, nisi Homerum, quod mira-
culo fore ducerct, patrem Homeri fluvium esse ; in
quo facile vides deridere voluisse Critiam eorum
absurdam sedulitatem, «ui uniuscujusque magni
hominis etiam memorabilem quendam patrem vel-
lent. » — De Melete fluvio Homeri patre v. Plu-

tarch. Hom. Vit. 2, et plura ap. Welcker. Cyc/.
p. 153.

12.

/Elian. V. H. X, 13 : Αἰτιᾶται Κριτίας Ἀρχίλο-
χον, ὅτι χάχιστα ἑαυτὸν εἶπεν. — « El γὰρ μὴ, φησὶν,
ἐκεῖνος τοιαύτην δόξαν ὑπὲρ ἑαυτοῦ εἰς τοὺς "Ἓλληνας
ἐξήνεγκεν, οὐχ ἂν ἐπυθόμεθα ἡμεῖς, οὖτε ὅτι ᾿Ενιποῦς
vlog ἦν τῆς δούλης, οὔθ᾽ ὅτι καταλιπὼν Πάρον διὰ πε-
νίαν χαὶ ἀπορίαν ἦλθεν el; Θάσον, οὔθ) ὅτι ἐλθὼν τοῖς
ἐνταῦθα ἐχθρὸς ἐγένετο͵ οὐδὲ μὴν ὅτι ὁμοίως τοὺς φίλους
xal τοὺς ἐχθροὺς χαχῶς ἔλεγε. ρὸς δὲ τούτοις (ἡ
8 ὃς) οὔτε ὅτι μοιχὸς ἦν, ἥδειμεν ἂν, εἰ μὴ παρ) αὐτοῦ
µαθόντες, οὖτε ὅτι λάγνος xol ὑθριστὴς, καὶ, τὸ ἔτι
τούτων αἴσχιστον, ὅτι τὴν ἀσπίδα ἀπέθαλεν. ν Οὐκ ἀγα-
θὸς dpa ἦν 6 Ἀρχίλοχος µάρτυς ἑαυτῷ, τοιοῦτον χλέος
ἀπολιπὼν, xal τοιαύτην ἑαυτῷ φήμην. Ταὔτα οὐκ ἐγὼ

Ἀργίλοχον αἰτιώμαι, ἀλλὰ Κριτίας.

[ATHENIENSIUM RESPUBLICA. ]

8.

Critias dicit Themistoclem Neoclis fitium, antequam rem-
publicam administrare cxcpisset, trium solum talentorum
rem, bareditatem paternam , habuisse. Postquam vero
reipublicae praefuisset , et dein exularet, ac bona ejus publi-
carentur, repertus est amplius centum talentorum faculta-
tes habere. Similiter etiam de Cleone, antequam ad rem-
publicam accederet, nihil rerum ejus familiarium fuisse
liberum : post vero quinquaginta talentorum rem reliquit.

9.

Ephialte repugnante obtestanteque ne iis succurrerent
Athenienses, neque urbem Athenis czemulam erigerent , sed
jacere eam fastumque Spartanum calcari sinerent, Cimo-
uem ait Critias, patria incremento utilitati Lacedanmonio-

rum posthabito , populo diversum persuasisse, multisque
cum armatis ad opem ferendam exivisse.

- d4.

Critiam quoque sophistam memini patrem nullius memo-
rare , praeter unius Homeri , et hoc quidem propterea , quod
rem miram, nempe fluviunf Homero patrem fuisse , memo-
riae tradere voluit.

12.

Critías reprehendit Archilochum , quod ipse de se pessime
sit locutus. « Nisi enim, inquit, ipse de se talem famam in
Graecos extulisset , nunquam utique nos scivissemus neque
eum Enipüs servee filium fuisse, neque, relicta Paro propter
paupertatem rerumque penuriam, in Tbasum venisse, neque
etiam quod, eo quum venisset, hominum istius loci inimicus
evaserit, neque vero quod equaliter tam amicis quam inimi-

FRAGMENTA. i

De Anacreonte Critiz fragmentum poeticum ha- | ἐστὶ τὸ ἀπόφθεγμα Μηδὲν ἄγαν, ὅπερ Ἀίλωνι dva-
besap. Athenzum XIII, p. 60o, F (fr. 7. ed. Bach.). | τιθέασιν, ὡς Κριτίας xal Πίνδαρος. — Ceterum num
13. hzec ex prosariis scriptis Critizx fluxerint an ex poe-

Schol. Eurip. Hippol. 363 : "Evicxüv ἑπτὰ σοφῶν | "05 'ncertum.

cismale dixerit. Ad hzec, inquit, neque adulterum eum fuisse | talemque famam sibi reliquit. Hoc nomjne non ego Ατοζ-
:civisseumus , nisi ab ipso didicissemus; neque libidinosum | lochum accuso, sed Critias.

seque lascivum neque (quod est etiam illorum omnium 13.

lurpissimum) scutim abjecisse eum. » Nequaquam igitur Unius ex septem sapientibus dictum est illud « Ne quid
bonus aibi ipse lestis exstitit Archilochus; qui tale dedecus | nimis; » quod Chiloni tribuunt, ut Critias et Pindarus.

LIBER SECUNDUS.

(INDE A FINE BELLI PELOPONNESIACI USQUE AD TEMPORA ALEXANDRI MAGNI. )

NOMINA AUCTORUM.

[CrzsijAs CNIDIUS. ] DIONYSODORUS Βαοτυς.
THEMISTOGENES SYRACUSANUS. ANAXIS BOEOTUS.
SoPH.ENETUS STYMPHALIUS. ZOILUS ÀMPHIPOLITA.
CRATIPPUS. ( EPHoRUS CUMANUS. ]
ARISTIPPUS CYRENJEUS. ( THEOPOMPUS CHIUS. ]
DIONYSIUS SENIOR TYRANNUS. CEPHISODORUS.

( PHILISTUS. ] DEMOPHILUS.

HrznMIAS METHYMNWJEUS. TuxocnariTUS CHIUS.
ATHANAS SYRACUSANUS. DiNo.

ΤΙΚΟΝΙΡΕΣ LEUCADIUS. T HEgRACLIDES CUMANUS.
[PoLycarrus MENDARUS. ) ARISTAGORAS MILESIUS.

Ctesie fragmenta exstant in volumine quod Herodoti historias continet ; de Philisto , Ephoro
et Theopompo, vide Fragm. Hist. Gr. vol. I; de Polycrito Mendao diximus in Scriptoribus:
Rerum Alexandri ad calcem Arriani , p. 129.

THEMISTOGENES. SOPHJENETUS.
CRATIPPUS.

THEMISTOGENES SYRACUSANUS.

Xenophon in Hellenicis (III, r, 3) ubi ad ea
tempora devenit, quibus Cyrus contra fratrem
expeditionem parabat, his utitur verbis : Ὡς μὲν
οὖν Küpe; στράτευµά τε συνέλεξε, xal τοῦτ ἔχων
ἀνέδη ἐπὶ τὸν ἀδελφὸν, xal ὡς ἡ µάχη ἐγένετο, xal
ὡς ἀπέθανε, xal ὡς ix τούτου ἀπεσώθησαν ot Ἕλλη-
vec ἐπὶ θάλατταν, θεμιστογένει τῷ Συραχουσίῳ
γέγραπται.

Quz ita Schneiderus intellexit, ut Xenophon-
tem suam Cyri Anabasin tum nondum scripsisse
et propterea ad alius opus lectorem ablegasse cen-
seret. At Anabasin Xenophontis ante Hellenica
esse editam hodie satis liquet. Itaque hanc ipsam
verbis laudatis indicari tum per se probabile est,
tum testatur Plutarchus De glor. Athen. c. 1, p.
423 ed. Didot. : Ξενοφῶν μὲν γὰρ αὐτὸς ξαυτοῦ γέγο-
νεν ἱστορία, γράψας ἃ ἐστρατήγησε xal χαθώρθωσε,
καὶ Θεμιστογένη (sc. ἔφη) περὶ τούτων συντετάχθαι
τὸν Συραχούσιον , ἵνα πιστότερος ἡ διηγούµενος ἑαυτὸν
ὡς ἄλλον, ἑτέρῳ τὴν τῶν λόγων δόξαν χαριζόµενος. Of
δ) ἄλλοι πάντες ἱστορικοὶ, Κλειτόδηµοι, Δίυλλοι, dx-
λόχορος, «Φνύλαρχος, ἀλλοτρίων Υγεγόνασιν ἔργων,
ὥσπερ δραµάτων, ὑποχριταὶ, κτλ.

Adde schol. inedit. cod. Paris. 3565 : Ξενοφῶν
ἐπέγραψε τὴν Κύρου ἀνάδασιν Θεμιστογένει Ἄυρα-
χουσίῳ, xdv ἐπεχράτησεν ὅμως καὶ πάλιν Ξενοφῶντος
χαλεῖσθαι. Hunc locum Küsterus enotavit ad Sui-
tam, qui sic habet : ϐεμιστογένης, Zupaxoóctoc ,
ἱστοριχός. Κύρου ἀνάθασιν, ἥτις ἓν τοῖς Ξενοφῶντος
φέρεται' xal ἄλλα τινὰ περὶ τῆς ἑαυτοῦ πατρίδος.
Olim post Ξενοφῶντος legebatur Ἑλληνικοῖς, quod
codicum auctoritate Küsterus delevit.

Ex allatis maximi momenti sunt Suidiana illa,
quibus Themistogenem przter Anabasin etiam
alia quzdam de patria sua composuisse dicitur.
Unde hoc certe colligitur non fictitium esse no-
men Themistogenis. Quanquam aliunde de hoc
auctore non constat. Ceterum num quid et quid-
nam ei cum Xenophontis Anabasi commune

Familiarem fuisse Xenophontis, ejusque de Cyri
expeditione commentarios partim in ordinem
redegisse partim vero consummatos vulgasse cen-
set Jacobsius (Opusc. VI, p. 60), uti disco ex
Bernhardyo ad Suid. 1. 1., eandem sententiam am-
plectente, Themistogenis opus a Xenophonteo di-
versum fuisse, neque ultra Grecorum ad mare
adventum (Xen. An. IV extr.) pertinuise censet
Creuzerus in Hist. Kunst. p. 139. Quid Dindorfus
in przfat. ad Anab. p. VII et Krüger. De vit. Xe-
noph. p. 14 judicaverint, nescio, quum libris iis
carcam.

SOPIJENETUS STYMPHALIUS,

Sophznetus, tanquam auctor historis de Cyri
expeditione, quattuor locis laudatur apud Stepha-
num Byzantium. Idem est, nisi egregie fallor,
cum Sopheneto Stymphalio, Cyri minoris hospite
(Xenoph. Anab. I, 1, 11), qui mille pedites
gravis armature ad fratrem Artaxerxis adduxit
(Ib. I, 2, 9), inter duces redeuntium Grxcorum
natu maximus, plus semel ille a Xenophonte
memoratus (II, 5,37. IV, 4, το. V, 3, x. V,
8, 1).

KYPOY ΑΝΑΒΑΣΙΣ.

I.

Steph. Byz : Χαρμάνδη, πόλις πέραν τοῦ Εύὐφρά-
του. Σοφαίνετος ἐν Κύρου ἀναθάσει' « "Em δὲ Βαθυλω-
νίαις πύλαις πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ πόλις ὤχιστο
ὄνομα Χαρμάνδη. » Cf. Xenoph. An. I, 5, το. Prz-
ter Xenophonfem et Sophanetum alius nemo hu-
jus urbis mentionem facit. V. Mannert. Geogr. V,
5, p. a41; Forbiger. Geogr. II, p.637.

2.
Idem : Φύσκος, πόλις Λοχρίδος... Καρίας... Ma-

Χεδονίας... Ἔστι xol ποταμὸς Φύσχος, χαθά φησιν

furit tio est in meras retrasa conjecturas, |- Σοφαίνετος iv Κύρου ἀναθάσει. De Phvsco amni As-
, quas ] 9 e i

CYRI ANABASIS.
|.
Charmanda , urbs traps Euphratem sita. Sophaenetus in

Cyri Anabasl : « Ad Babylonias portas trans Euphralem
fluvium urbs incolebatur Charmanda nomine. »
2.
Est etiam fluvius Physens , cujus meminit Sophanetus in
Cyri Anabasi.

ΕΒΑΟΜΕΝΤΑ. 15

syriz , qui in Tigrim influit, cf. Xenoph. Anab.
TI, 4, 35. De P'hysco Macedoniz cf. not. ad An-
genis fr. 2 in Scriptor. Rer. Alex. p. 157.

3.

Idem : Καρδοῦχοι, ἔθνος Μηδίας, ὡς Ξενοφῶν ἐν
Ἀναθάσεως Υ (ο. 5, 9): « Ec Καρδούχους ἄγει. » Τού-
τους δὲ ἔφασαν οἰχεῖν ἀνὰ τὰ ὄρη καὶ πολεμικοὺς εἶναι
xai βασιλέως οὐχ ἀχούειν. Καὶ Σοφαίνετος ἐν Κύρου
ἀναθάσει φησὶ περὶ αὐτῶν.

A.

Idem : Τάοχοι, ἕἔθνος ἐνδοτέρω τοῦ Πόντου. Καὶ ἡ
γώρα οὕτω. Τούτους τινὲς Τάους καλοῦσιν, ὡς Σοφαίνε-
τος ἐν τῇ Ἀναθάσει φησί. Cf. Xenophon Anab. IV,
4, 18; 6,557,325; V, 5, 17.

CRATIPPUS.

Cratippus suppar fuisse dicitur Thucydidi , opus-
que scripsisse ea complectens que Thucydides in
suis commentariis omiserat. Κράτιππος ὁ συναχµάσας
αὐτῷ xai τὰ παραλειφθέντα αὐτοῦ συναγαγών. Sic
Dionysius Hal. De Thuc. c. 16, p. 847. De eodem
Cratippo locus est Plutarchi De glor. Athen. c. 1,
p- 345, E, ubi hzc : "Av γὰρ ἀνέλῃς τοὺς πράττοντας,
οὐχ ἕξεις τοὺς γράφοντας. Ἄνελε τὴν Περιχλέους πολι-
τείαν, xaX τὰ ναύµαχα πρὸς "Pío Φορμίωνος τρόπαια,
xal τὰς περὶ Κύθηρα xat Μέγαρα xat Κόρινθον ἀνδρα-
γαθίας Νιχίου, καὶ τὴν Δημοσθένους Πύλον, xal τοὺς
Κλέωνος τετραχοσίους αἰχμαλώτους, καὶ Τολμίδαν
Πελοπόννησον περιπλέοντα, καὶ Μυρωνίδην νικῶντα
Βοιωτοὺς ἐν Οἰνοφύτοις: xai Θουχυδίδης σοι διαγέγρα-
πται. Ἄνελε τὰ περὶ Ἑλλήσποντον Ἀλκιβιάδου νεα-
γεύματα, xal τὰ πρὸς Λέσθον Θρασύλλου, xal τὴν
ὑπὸ Θηραμένους τῆς ὀλιγαρχίας χατάλυσιν, xal Θρα-
σύθουλον xal Ἀρχῖνον [3), χαὶ τοὺς ἀπὸ Φύλης ἐ6δο-

µήχοντα κατὰ τῆς Σπαρτιατῶν ἡγεμονίας ἀνισταμέ-

(*) Agyivov pro vulgato Ἄρχιππον reposuit. Krüger. Hi-
storiogr. Dion. Hal. p. 102, laudans Vit. dec. Orat. p. 835,
F , /Esclun. C. Ctesiph. p. 62, 8 ed. Bekk. , Isocrat. C. Cal-
lim. init.

νους, xai Κόνωνα πᾶἄλιν ἐμθιθάζοντα τὰς Αθήνας slo
τὴν θάλατταν * xal Κράτιππος ἀνήρηται.

Igitur non solum pratermissa a Thucydide Cra-
tippus supplevit, sed opus ejus etiam continuavit ,
neque substitit in fine belli Peloponnesiaci, sed
ulteriora etiam persecutus est ad ea usque tem-
pora, quibus Athenienses potestatem maritimam
Cononis opera recuperarunt, et post tantas cala-
mitates denuo rerum aliquatenus potiti sunt. Ejus
conversionis momentum in preelio positum, quo
ad Cnidum classis Lacedeemoniorum deleta est (Ol.
96, 3; a. C. 394). Cratippus igitur historiis suis
comprehendit illud septemdecim annorum spa-
tium, quod Theopompus quoque in Hellenicis
tractandum sibi sumpsit ( V. Fragm. Hist. tom. 1,
p. LXVIII). TÀv ὑπὸ Θηραμένους τῆς ὁλιγαρχίας
χατάλυσιν (Ol. 92, 2; a. C. 411) ipse Thucydides
jam exposuerat lib. VIII, 89 sqq. Eadem zstate,
qua oligarchia Athenis antiquata est, gesta sunt
quae ad Mytilenen et contra Eresum egit Thra-
syllus. Que quum paucis Thucydides absolverit
(VIH, 100), uberius exposuisse videtur Cratip-
pus, fortasse ex Lesbo oriundus; certe qui unus
prater Nostrum mihi innotuit Cratippus , Mytile-
neus est philosophus Pompeio carissimus ( Plu-
tarch. Pomp. 55, Brut. c. 28, Cicero fr. Tim.
c. 1, JElian. V. H. VII, a1). — Τὰ περὶ Ἑλλήσ-
ποντον Αλκιθιάδου νεανιεύµατα., que primo loco
memorat Plutarchus, ad ea qux Thucydides nar-
rat VIII, 45 sqq. referri vix possunt. Quare chro-
nologicum rerum ordinem in enumerandis locis
historie non observatum esse statui debet, idque
confirmant quz Thucydidei operis capita in ante-
cedentibus recensentur, Alio autem Plutarchi loco
docemur Cratippum vel ex iis, quae libro sexto
(cap. 27 sqq.) Thucydides narraverat, nonnulla
reltractasse.

I.

Etenim Plutarchus Vit. Orat. II, 1, p. 834 : Μετὰ
δὲ ταῦτα αἰτιαθεὶς ('AvBox(ónc) ἀσεθεῖν, ὡς καὶ αὐτὸς
τοὺς "ρμᾶς περιχόψας xal eic τὰ τῆς Δήμητρος ἁμαρ-

3.
Carduchi , Medize populus. Sophaenetus quoque de iis lo-
quitur.
4.
Taochos nonnulli Taos appellant , uti Sophzenetus in Cyri
Anabasi.

CRATIPPUS.

Si desint qui res gerant, nullus erit historize seriptor. Au-
fer Periclis administrationem reipublice, et de navalis praelii
victoria ad Rhium a Pbhormione erectum tropaeum, tum

Nicize apud Cythera et Megara et Corinthum egregia faci-
nora , Pylum Demosthenis , Cleonis captivos quadringentos,
et Tolmidam qui circum Peloponnesum naviget, Myronidem
qui Bootos vincat apud CEnophyta : jam deleveris Thucy-
didem. Tolle Alcibiadis conatus audaces apud Hellespontum,
Thrasylli ad Lesbum , et eversam a Theramene paucorum in
republica potestatem , Thrasybulum et Archinum, ac se-
ptuaginta istos qui a Phyla profecti contra principatum Spar-
tanoruminsurrexerunt, e£ Cononem Athenienses rursum in
mare deducentem : sustuleris Cratippum.

1.
Postmodo violat» religionis postulatus quod et ipse de
eorum esset censu , qufBtatuas Mercurii truncassent οἱ ar-

16 CRATIPPI

ή
τὼν μυστήρια " διὰ τὸ πρότερον ἀχόλαστον ὄντα , vu-

χτωρ χωµάσαντα, θραῦσαί τι τῶν ἀγαλμάτων τοῦ θεοῦ,
xal εἰσαγγελθέντα , ἐπειδὴ oüx ἠθουλήθη, ὃν ἐξήτουν ol
κατήγοροι, δοῦλον ἐκδοῦναι, διαθληθῆναι, xal πρὸς τὴν
αἰτίαν τῆς δευτέρας γραφῆς ὕποπτον γενέσθαι: ἣν μετ)
οὗ πολὺν χρόνον τοῦ ἐπὶ Σικελίαν στόλου συνέθη γενέ-
σθαι. Κορινθίων εἰσπεμψάντων "' Λεοντίνους τε xai
Αἰγεσταίους ἄνδρας ἴδία, 'µελλόντων βοηθεῖν αὐτοῖς
τῶν Αθηναίων, νύχτωρ τοὺς περὶ τὴν ἀγορὰν Ἑρμᾶς
περιέχοψαν, ὡς Κράτιππός φησι [τρος ἁμαρτών µυ-
στήρια ] κριθεὶς ἐπὶ τούτοις ἀπέφυγεν ἐπὶ τῷ μ.ηνύσειν
τοὺς ἀδιχοῦντας.

Quz h. l. e Cratippo afferuntur in textum ir-
repserunt e scholio margini adscripto. Verba
τρος ἁμαρτὼν μυστήρια repetita sunt ex iis quae
precedunt parenthesin : Δήμη]τρος ἁμ. μυστήρια.
Preterea ipsum scholium mancum est ; nam ista :
Κορινθίων εἰσπεμφάντων Λεοντίνους κτλ. sensum non
fundunt. Quz debeat esse sententia ex Plutarcho
liquet, qui in Vita Alcib. c. 18 habet : Ἐλέχθη μὲν
οὖν, ὅτι Κορίνθιοι διὰ τοὺς Συρακχουσίους ἀποίχους ὄντας,
ὡς ἐπισχέσεως ἐσομένης πρὸς τῶν οἰωνῶν ἡ µεταγνώ-
σεως τοῦ πολέμου, ταῦτα δράσειαν, Cf. Schol. ad
Aristoph. Thesmoph. 1094, sive Philochorus fr.
110. Hinc Westermannus in Βιογρ. p. 238, n. 1.
scriptum fuisse censet hunc fere in modum : Ko-
ρινθίων elc πεµψάντων [ τοὺς δράσοντας διὰ τοὺς Zv-
ῥαχουσίους ἀποίκους ὄντας. οὗτνι οὖν, τῶν ἐν Σικελία
Ἑλλήνων ὑπὸ τῶν Συραχουσίων χαχῶς διατεθέντων,
περὶ βοηθείας δὲ πεμψάντων ] Λεοντίνων τε καὶ Alve-
σταίων ἄνδρας ἴδία, κτλ.

De his disserendi occasionem prebuisse Alci-
biadem post reditum a mutilatorum Hermarum
conjurationisque crimine se purgaurum (Xen.
Hell. I, 4, 13) suspicatur Krügerus 1. |.

Preterea Cratippus duobus laudatur locis, quo-
rum alter de causis est, cur imperfectum opus
Thucydides reliquerit , alter de regione, ubi diem
scriptor obierit.

«
2.

Dionys. Halic. De Thuc. c. 16 : Πολλὰ xat ἄλλα
τις ἂν εὗροι δι᾽ ὅλης τῆς ἱστορίας 7, τῆς ἄχρας ἔξεργα-
σίας τετυχηχότα xal µήτε πρόσθεσιν δεχόµενα μετ
ἀφαίοεσιν, 7j ῥαθύμως ἐπιτετρογασμένα xal οὐδὲ τὴν
ἐλαχίστην ἔμφασιν ἔχοντα τῆς δεινότητος ἐχείνης, µά-
λιστα ὃ) ἐν ταῖς δηµηγορίαις xat ἐν τοῖς διαλόγοις xat
ἐν ταῖς ἄλλαις ῥητορείαις. "Dv προνοούµενος ἔοικεν
ἀτελῆ τὴν ἱστορίαν καταλιπεῖν, ὡς xai Κράτιππος 6
συνακµάσας αὐτῷ xai τὰ παραλειφθέντα ὑπ᾿ αὐτοῦ
συναγαγὼν γέγραφεν, οὐ µόνον ταῖς πράξεσιν αὐτὰς
ἐμποδὼν γεγενῆσθαι λέγων, ἀλλὰ xal τοῖς ἀχούουσιν
ὀχληρὰς εἶναι. Τοῦτό γέ τοι συνέντα αὐτὸν ἐν τοῖς τε-
λευταίοις τῆς ἱστορίας φησὶ µηδεµίαν τάξαι ῥητορείαν,
πολλῶν μὲν χατὰ τὴν ᾽Ιωνίαν γενοµένων, πολλῶν 5
ἓν ταῖς ᾿Αθήναις, ὅσα διὰ λόγων καὶ δημηγοριῶν
ἐπράχθη. El vé τοι τὴν πρώτην καὶ τὴν ὀγδόην βίθλον
ἀντιπαρεξετάζοι τις ἀλλήλαις, οὔτε τῆς αὐτῆς ἂν προαι-
ρέσεως δόξειεν ἀμφοτέρας ὑπάρχειν οὔτε τῆς αὐτῆς
δυνάµεως. Ἡ μὲν γὰρ, ὀλίγα πράγματα xol μιχρὰ
περιέχουσα, πληθύει τῶν ῥητορειῶν, ἡ δὲ, περὶ πολ-
λὰς xal µεγάλας συνταχθεῖσα πράξεις, δημηγορικῶν
σπανίζει λόγων.

De his Krügerus Ἱ. l. p. 262 : « Dionysius post-
quam dixit Thucydidis historie partem egregie
elaboratam esse, partem inprimisque conciones
et colloquia omni arte carere, hoc modo pergit :
ὧν προνοούµενος... γέγραφεν. Heec. qui sola legerit,
nihil aliud significare posse putabit quam hoc :
Thucydidem orationibus, quas non satis elaboras-
set , secundas curas adhibere constituisse, id tamen
non factum esse, relictamque ejus historiam im-
perfectam, propterea, ut videtur, quod auctor,
priusquam illud consilium exsequeretur, diem su-
premam obierit. Idque inprimis ad octavum li-
brum referremus, in quo nonnisi quzdam quasi
semina orationum sparsa sunt, putaremusque huic
quoque scriptorem inserturum fuisse orationes, si

cana Cereris vulgassent (quod is homo alioqui intemperans
noctu per comessationem aliquando quandam Mercurii fre-
gisset statuam : εἰ quum servum eum, quem actores ad
quaestionem exposcebant, dedere noluisset , male ex ea re
audiret, itaque secundo crimini occasionem exhiberet : quae
posterior actio adversus eum suscepta est parvo tempore
ab expediUone classis in Siciliam ab Atheniensibus misse.
Etenim Corinthii in urbem induxerant, [ qui hermas trun-
carent, propter Syracusanos ipsorum colonos; hi enim
quum reliquos Sicilie Grecos opprimerent, et propterea
Leontini et Segestani auxilium contra eos Atheniensium
implorarent, Athenienses vero jam opitulaturi iis essent :
tum Corinthii rem impedituri noctu Mercurios , qui apud
forum erant collocati, mutilaverunt, ut ait Cratippus)
ob heec in judicium pertractus est , absolutus tamen , quod
professus est se criminis auctores índicaturum.

2.

Multa praeterea per totam Historiam Thucydidis licet in-
venire, quz aut summa cura elaborata sunt, ut neque addi
quidquam neque detrahi possit , aut tam negligenter atque
quasi cursu scripta , ut ne minimam quidem speciem pre
se ferant eximiz illius in dicendo facultatis; idque potissi-
mum in concionibus, in colloquiis aliisque rhetoricis.
Quod sentiens Thucydides imperfectam videtur historiam
reliquisee, ut tradit etiam Cratippus, qui cqualis ejus
fuit et ab eo omissa collegit. Dicit enim orationes illas non
modo rebus ipsis esse impedimento, verum etiam audito-
ribus molestas : idque sentientem Thucydidem nullas in
ultima historize parte orationes adjunxisse, etsi multa in
lonia ac multa Athenis evenissent , quz habitis sermonibus
et orationibus transacta essent. Quodsi quis primum cum
octavo libro conferat, euin intellecturum non. ejusdem

FRAGMENTA.

vita ei suppetiisset. Λο talia retulisse Cratippum
equidem libenter crederem. At hanc, quam verba
flagitare videntur, interpretationem rejicere co-
gunt quz subjiciuntur : orationes Thucydidis,
Cratippo judice, lectoribus molestas esse, ipsum-
que historicum, eodem Cratippo auctore, id per-
spexisse ideoque in postremo libro nullas exhibuisse
orationes. Itaque verba : ὧν προνοούµενος etc. hoc
sibi volumt, auctorem conciones et colloquia ce-
terorum quoque librorum delere voluisse, quo
scilicet opus suum absolveret. Sed quis hanc sen-
tentiam his verbis efferat? Confusionem hic mihi
videre videor, quz vel sola quie rhetor tradit su-
specta faciat. Nec vereor ne quis sibi persuadere
patiatur, revera Thucydidem de orationibus suis
delendis cogitasse, quum veteres, quoad quidem
libertate fruebantur, has ab historiis abesse vix
tulissent. Ac si quis nimia, quam plerique de Dio-
nysio habent, opinione ductus, hunc non falsum
esse contendat, sed in Cratippo quz refert legisse,
Cratippum ego vera prodidisee negare audeam.
Sed qui qua de Dionysio dicta sunt (p. 355 sqq.)
animadvertit, eum hujus errorem subesse mecum
existimaturum arbitror. » (Cf. Idem in Untersu-
chungen ueber d. Leb. d. Thucyd. p. 67, 77 sqq.)
Sane quidem ineptam esse Cratippi sententiam lu-
bentisiime largior; quam quomodo ab auctore
Thucydidis cocvo profectam esse Dionysius pro
sua in' his rebus levitate dicere potuerit, non mi-
ror; verum sensus loci appositi hic esse mihi vi-
detur : Quod in prima Historiz parte tractationis
genus Thucydides adhibuerat, id in octavo libro
prorsus reliquit, et certo quidem consilio, quum
orationes et rerum expositioni impedimento et
molestas lectoribus esse existimaret. Jam vero
opus exstitit multiforme et inconcinnum. Quod sen-
tiens auctor (ὧν προνοούµενος κτλ.) ob id ipsum im-
perfectam historiam reliquisse, i. e. non ulterius
produxisse videtur. — De Thucydide operi suo
immortuo Cratippüs non magis cogitaverit quam
ipse Dionysius, qui crimini ei vertit quod non ad
finem usque belli Peloponnesiaci ex proposito
historiam deduxerit.

nl /LMEE———————ÓM €

71

3.

Marcellin. Vit. Thuc. 6 46: Οἱ μὲν οὖν αὐτὸν
ἐχεῖ λέγουσιν ἀποθανεῖν ἔνθα xoi διέτριθε φυγὰς ὧν...
Δίδυμος δ ἐν Αθήναις ἀπὸ τῆς φυγῆς ἐλθόντα βιαίῳ
θανάτῳ) τοῦτο δέ φησι Ζώπυρον ἱστορεῖν' τοὺς γὰρ
Αθηναίους κάθοδον δεδωχέναι τοῖς φυγάσι πλὴν τῶν
Πεισιστρατιδῶν μετὰ τὴν ἦτταν τὴν ἐν Σικελία ' ἥχοντα
οὖν αὐτὸν ἀποθανεῖν βία, xal τεθῆναι dv τοῖς Κιμω-
νείοις µνήµασιν. Καὶ χαταγινώσχειν εὐήθειαν ἔφη τῶν
νομιζόντων αὐτὸν ἐχτὸς μὲν τετελευτηχέναι, ἐπὶ γῆς
δὲ τῆς ᾽Αττικῆς τεθάφθαι; 7) γὰρ οὐκ ἂν ἐτέθη ἐν τοῖς
πατρώοις µνήµασιν, 7j χλέθδην τεθεὶς oüx ἂν ἔτυχεν
οὔτε στήλης οὖτε ἐπιγράμματος, fj τῷ τάφῳ προσχει-
µένη τοῦ συγγραφέως μηνύει τοὔνομα" ἀλλὰ δηλον
ὅτι χάθοδος ἐδόθη τοῖς φεύγουσιν, ὡς xat dO opos
λέγει xal Δημήτριος ἐν τοῖς "Apyouctv., "Eye. δὲ
Ζώπυρον ληρεῖν νοµίζω λέγοντα τοῦτον ἐν Θράχῃ
τετετλευτηχέναι, x&v ἀληθεύειν νοµίζη Κράτιππος
αὐτόν.

Μετὰ τὴν ἦτταν τὴν ἐν Σικελία ] Alcibiadi et aliis
nonnullis exulibus reditus permissus est Ol. 91, 1;
a. C. 412 (Thucyd. VIII, 97). Sed hoc ad Thu-
cydidem nihil pertinet. Ut ad verum res trahatur,
intelligi debet ἀμνηστεία post cladem ad /Egos po-
tamum atque pacem cum Lacedaemoniis factam
concessa, Neque tamen puto rem notissimam cum
alia obscuriore confusam esse : imo statuit Zopy-
rus morte impeditum Thucydidem opus suum
non absolvisse; hoc vero quum usque ad annum
Jix a. C. deductum, Thucydides autem in reditu
occisus sit, redeundi facultatem ei datam esse de-
creto anni 412.

Ἐν Θράκη] ἐν Ἀττική reponi volunt Poppo Pro-
legg. p. 31, et Ambros. F. Didot. (Thucyd. tom. I,
p. CXXXVIT), probante Krügero ( Leb. d. Thucyd.
p. 56); Goellerus alius auctoris nomen in Ζώπυρος
corruptum esse statuit; quod jure respuit Poppo
in Addendis. Grauert. leg. censet οὗ Aéyovta, Lo-
cum quendam Atticz (v. c. £v Θοριχῷ ) 1nemora-
tum esse suspicetur alius. Sed de his ne litigemus;
quz sententia esse debeat, nisi plura fortasse exci-
derunt, in propatulo est.

utrumque instituti et consilii esse neque eandem utrique
vim inesse. Alter enim, quum paucas admodum nec magni
momenti res contineat, orationibus abundat, in altero
multis magnisque rebus referto, :nagna est concionum in-
Írequentia.

38.

Nonnulli ibi Thucydidem obiisse dicunt , ubi etiam vitam
exul degebat... At Didymus eum ab exilio reversum morte
violenta Athenis obiisse tradit; hoc autem a Zopyro me-
morie proditum dicit. Athenienses enim post cladem in Si-
rilia acceptam omnibus exulibus , exceptis Pisistratidis,, in
patriam redeundi potestatem permisisse; hunc autem rc-

em

versum violenta morte sublatum et in Cimoniis monumentis
sepultum; quin etiam ait illorum simplicitatem a Zopyro
derideri, qui Thucydidem peregre quidem abiisse, Athenis
vero sepultum fuisse putent : tum enim in paterno monu-
mento aut non fuisset positus, aut clam positus nec co»
lumnam adeptus esset, neque inscriptionem : at enim
columna ipsius sepulcro imposito nomen scriptoris indicat.
Verum illud constat, exulibus in patriam redeundi potesta-
tem fuisse factam, ut et Philochorus testatur et Demetrius
Phalereus in libro De archontibus Atheniensibus. Ego vero
Zopyrum nugari puto, qui Thucydidem [non] in Thracia
obiisse dicat : licet Cratippus eum vere locutum censeat.

78 CRATIPPUS.

Κάν ἀληθεύειν νοµίζη Κράτιππος αὐτόν] Zopy-
vum Cratippo Thucydidis equali antiquiorem non
novimus; immo hominem serioris statis histori-
cum vel grammaticum esse, Demetrio Phalereo et
Philochoro juniorem, ex iis quse Marcellinus nar-
rat, quisque intelligit. Aut igitur Dionysius de
ctate Cratippi erravit, aut Marcellinus ineptit.
Hoc volunt plurimi; fuisse in Didymo dicunt tale
quid : quanquam Cratippum Zopyrus testem ad-
ducit, vel quanquam eadem retulit Cratippus.
Meierus (De Andocid. Or. c. Alcib. 6, 13,p. 62.)
pro Κράτιππος scribi vult Ἕρμιππος. Ego memor
eorum, quz supra de Cratippi ingenio vidimus, ne
Dionysius de temporibus Cratippi turpiter lapsus
sit maximopere vereor. Offendit porro quod Mar-
cellinus quanquam ex auctoribus hausit, quibus
notus erat Cratippus, tamen ejus non meminit in-
ter eos , qui Thucydideas historias continuaverint.
Neque Dionysius Cratippum τὰ παραλειφθέντα Θου-
χυδίδου συναγαγεῖν dixisset, si ab eo historiam us—
que ad proelium Cnidium deductam esse novisset.
. Quid. igitur faciendum loco Plutarchi? Cratippo
auctori tribuisse videtur qua erant Cratippi edito-
ris et commentatoris. Nimirum ita rem sese habere
suspicor : Edidit Cratippus opus historicum quod
Thucydidis historias una cum Hellenicis Theo-
pompi complectebatur : ita tamen, ut postrema
Thucydidei operis retractaret simulque e suo penu
adderet quz deinceps gesta sunt, usque ad finem
belli Peloponnesiaci. Nam hzc Theopompus per-
breviter uno libro absolverat; contra sequentium

annorum undecim historiam totidem libris descri-
pserat plenissime. Λο scimus secundum nonnullos
Hellenicis Theopompi nonnisi undecim libros tri-
bui. — Ita si statuimus, et recte se habent verba
Dionysii 6 τὰ x. Q. συναγαγών, et facile intelligitur,
quomodo fieri potuerit ut ea, quorum prima tan-
tum pars Cratippi, altera vero Theopompi erat,
omnia sub unius Cratippi nomine a Plutarcho mi-
nus attento afferrentur (").

Cur vero belli Peloponn. historiz Cratippus jun-
xerit sequentium res temporum , divinare fortasse -
licet ex Dionysio. Is enim (in Ep. ad. Pomp. cap.
3, 4 sqq.) Thucydidem ait ingratum tractasse ar-
gumentum, patrizque gloriz male consuluisse ni-
hil narrantem nisi τὰ οἰκτρὰ xat δεινὰ πάθη. Κρεῖτ-
τον Ó' ἦν, pergit, διεξελθόντα τὰ πάντα τελευτὴν
ποιήσασθαι τῆς ἱστορίας τὴν θαυμασιωτάτην͵ καὶ µά-
λιστα τοῖς ἀχούουαι χεχαρισµένην. Atque talem finem
ipse Dionysius Thucydidi propositurus fuisset τὴν
χάθοδον τῶν φυγάδων τῶν ἀπὸ Φύλης, dp ὧν fj πόλις
ἀρξαμένη τὴν ἐλευθερίαν ἐχομίσατο. Similiter Cra-
tippus judicaverit, terminum narrationis ponens
Cononis victorias, novz Atheniensibus et inspe-
rate auctores potentiz.

(*) Suidas. XZa£tvo; σοφιστὴς, γεγονὼς ἐπὶ Ἀδριανοῦ Και-
σαρος ἔγραψεν ... el; θουκυδίδην καὶ Ἀχουσίλαον xal ἄλλους
ὑπομνήματα. — « Mirationem facit obsoleti scriptoris ( Acu-
silai) memoria, quanquam nemo paullo prudentior 1mite-
tur Sturzium, qui de Argivo mythographo cogitaverit. »
Hac Bernhardy. Num legendum xai Kodcrurzov?

ARISTIPPUS CYREN/EUS.

Diogenes L. II, 83, Aristippi (") Socratici scripta
recensens : Tou δὲ KupnvaixoU φιλοσόφου φέρεται fe
θλία,τρία μὲν ἱστορίας τῶν χατὰ Λιθύην, ἀπε-
σταλµένα Διονυσίῳ (Sicilie tyranno ). De his aliunde
non constat. Aliud philosophi opus, quod etsi non
potest historicum dici , multa tamen ex historia re-
petita continuit , inscriptum erat : Περὶ τῆς παλαιᾶς
τρυφΏς. Id sepius laudat Diogenes ("), verum in

(*) Alius Aristippus eit Arcadicorum auctor, de quo di-
cemus suo loco.

(**) Diogen. L. Ε, 96 de Periandro : Φησὶ δὲ Αρίστιππος
ἐν πρώτῳ Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς περὶ αὐτοῦ τάδε, ὡς dpa
ἑρασθεῖσα ἡ µήτηρ αὐτοῦ Κράτεια, συνῆν αὐτῷ λάθρα’ καὶ
ὃς ἤδετο. Φανεροῦ δὲ γενοµένου, βαρὺς πᾶσιν ἐγένετο διὰ τὸ
ἀλγεῖν ἐπὶ τὴ φώρα. Multis hxc exponit Parthenius. Erot.

Idem V, 3 : Ἀρίστιππος ὃ ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ παλ. τρυφῆς
φησὶν ἐρασθῆναι τὸν Αριστοτέλην παλλαχίδος τοῦ Ἑρμείου.

Idem ΙΕ, 23, de Socrate : Οὐ (sc. Ἀλχιθιάδου) xal ἐρασθή-
ναί grae αὐτὸν Ἀρίστιππος ἐν τετάρτῳ Περὶ παλαιας tiye-
ei. Eadem Athenzus XIII, p. 566, D

Idem 11, 48, de Xenophonte : Καὶ αὐτόν φησιν Ἀρίστιπ-
xo; £v τετάρτῳ Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς ἐρασθῆναι KOstwiou*
πρὸς ὃν xai ταῦτα εἶπεῖν' NUv γὰρ ἐγὼ Κλεινίαν ἤδιον μὲν θεῶ-
μαι à τἆλλα πάντα ἐν ἀνθρώποις καλά. Τυφλὸς δὲ τῶν ἄλλων
πάντων δεξαίµην ἂν $) Κλεϊνίου ἑνὸς ὄντος γενέσθαι. Ἄχθομαι
δὲ καὶ vuwtl xal ὕπνω, ὅτι ἐκεῖνον οὐχ ὁρῶ ' ἡμέρᾳ δὲ xol
ἡλίῳ τὴν µεγίστην χάριν οἶδα, ὅτι uoc Κλεινίαν ἀναφαίνουσι,

Idem 11, 29, de Platone : Ἀρίστιππος δ) ἐν τῷ τετάρτῳ
ποὶ παλαιᾶς τρυφὴς φησὶν αὑτὸν Ἀστέρος µειραχίου τινὸς,
sd νου συνασχουµένου, ἐρασθῆναι' ἀλλὰ καὶ Δίωνος τοῦ

"dem I, 19, de Polemone Atheniense : Ὡς ἑἐώῴχει δὴ, ὁ
Πολέμωσν xarà πάντα ἑζηλώκει τὸν Zevoxpátnv* xal ἐρασθὴῆ-
ναι αὐτοῦ φησὶν Αρίστιππος ἐν τετάρτῳ Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς.

Idem V? 39. 39, de Aristotele : Oo (Θεοφράστου ) xai τοῦ νἱέος
Nixouáyou φησὶν ἐρωτικῶς διατεθήναι, xatnep ὄντα διδάσκα-
ὰον, Ἀρίστιππος ἐν τετάρτῳ Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς.

scriptorum recensu non affert, nisi forte dixeris
idem esse , cujus titulos Diogenes l. l. ponit hos :
Πρὸς τοὺς ἐπιτιμῶντας ὅτι χέχτηται οἶνον παλαιὸν xol
ἑταίρας. Πρὸς τοὺς ἐπιτιμῶντας ὅτι πολυτελῶς ὀψω-
vet (V. Voss. Hist. Gr. p. 54). Utut est, recte Lu-
zacius Lectt. Att. p. 108 : « Ab ejusmodi viro, qua-
lem Aristippum modo dicebamus, qui moribus erat
facilis, comis, humanus, quanquam in vita desulto-
rius, sibique ac suis preceptis minime constans , —
a tali, inquam, viro proficisci neutiquam potue-*
runt commentarii Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς, probrorum
in summos sapientiz magistros vivendique prece-
ptores pleni; quos libros tanquam Aristippi plus
semelin testimonium Diogenes quidem vocat Laer-
tius, sub tanti tamen viri nomine suppositos esse
censet Bruckerus (list. Phil. I, p. 593) ab homi-
nibus impudentibus, qui suos ipsi mores illius au-
ctorítate tegere vellent : cui equidem plane assen-
tior, etiamsi Baylius (Lex. v. ^ristote) ceterique
fidem istorum libellorum sine ulla fraudis suspi-
cione fuerint secuti. Preterquam enim quod ca-
lumniz in philosophos aliarum sectarum principes
aliene videantur fuisse ab illius persona, qui,
ab ἀγελάστῳ Aristoxeno similibusque valde diver-
sus, delectationem amabat et gaudia, jocosque
excipiebat jocis , non maledictis et injuriis ; ipsa in-
super temporum ratio, tali in causa argumentum
certissimum, non patitur ut turpia de moribus
Aristotelis prodere, aut Polemonem fedo amore a
severissimo Xenocrate dilectum , Socratis auditor
scribere potuerit , diu ante demortuus, quam flo-
rerent in schola Aristoteles et Xenocrates. »

DIONYSIUS. HERMIAS. ATHANAS.
TIMONIDES.

DIONYSIUS TYRANNUS.

Suidas : Διονύσιος (senior), Σιχελίας τύραννος,
ἔγραψε τραγῳδίας xal χωµῳδίας xai ἱστοριχά (xal
μισθοφορικὰ x«l ἕτερα cod. Bruxell.). De tyranno
historico aliunde non constat. Vereor ne error sub-
sit. Dionysius quidam Siculus ( modo recte hac
nomina se habeant) historiunculam quandam ex
Σιχελιχοις Aristidis Milesii (fr. 20) petiisse dicitur
ap. Plutarch. Par. min. c. r.

HERMIAS METHYMN/EUS.

Diodorus XV, 35, 3, ad annum Charisandri ar-
chontis, Olymp. r1or, 1, a. C. 316 : Tow δὲ συγγρα”
φέων Ἑρμείας 6 Μηθυμναῖος τὴν "Tüv Σικελι-
x à v σύνταξιν εἰς τοῦτον τὸν ἐνιαυτὸν κατέστροφε, γρά-
Vc βίθλους δέχα, ὡς δέ τινες διχιροῦσι, δώδεχα. For-
tasse Hermias noster cognatus erat Ἠεγπιῖοε Atar-
nensium principis, Platonis discipuli, Aristotelis-
que, uti constat, familiaris.

I.

ZIKEAIKA.

E LIBRO TERTIO.

Athenzus X, p. 438, C : Ἑρμείας 9' 6 Μηθυμναῖος
dv τρίτη Σιχελικῶν φιλοπότην φησὶ γενέσθαι Νιχοτέλη
τὸν Κορίνθιον.

Nicoteles Corinthius dux fuit Syracusanorum,
quem Áristus dominatum Dionysii senioris confir-
mandi causa Syracusas a Lacedaemoniis missus , una
cum aliis quibusdam tyranni adversariis interficien-

1

SICULA.
E LIBRO TERTIO.
Hermias Methymnieus Siculorum libro tertio Nicotelem
Corinthium potatorem fuisse dicit.
- 2..
DE APOLLINE GRYNEO.

E LIBRO SECUNDO.

Apud Naucratitas, ut scribit Hermias libro secundo De
Gryneo Apolline, ccenant in Prytaneo natalitiis Vestes pry-
tanidis et festis Bacchanalibus itemque in pagani ( vel co-
messatoris ) Apollinis solennitate; ingredientes omnes can-

dum curavit (Olymp. 94,1, a. C. οί). Diodor.
XIV, 10,3. Hzc igitur quoniam libro tertio narra-
vit Hermeas, nihil nisi Dionysii historiam tractasse
videtur. Quam tamen ad finem non perduxit; nam
regnavit tyrannus inde ab anno 406 ad an. 367.
Reliquam partem alius absolverit, sicuti Dionysii
junioris historiam a Philisto inchoatam continuavit
Athanas. Hinc factum est, puto, ut alii decem, alii
duodecim operis libros esse dicerent.

2.

ΠΕΡΙ TOY TPYNEIOY ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ.

E LIBRO SECUNDO.

Athenzus IV, p. 149, D : Παρὰ δὲ Ναυχρατέταις,
ὥς φησιν Ἑρμείας ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν Περὶ τοῦ Γρυνείου
Απόλλωνος , ἐν τῷ πρυτανείῳ δειπνοῦσι γενεθλίοις ^E.
στίας πρυτανίτιδος xal Διονυσίοις, ἔτι δὲ τῇ τοῦ χω-
µαίου Ἀπόλλωνος πανηγύρει, εἰσιόντες πάντες v στο-
λαῖς λευχαῖς, Bc µέχρι καὶ νῦν καλοῦσι πρυτανιχὰς
ἐσθῆτας. Καὶ καταχλιθέντες ἑπανίστανται elc γόνατα,
τοῦ ἱεροχήρυχος τὰς πατρίους εὐχὰς χαταλέγοντος συ-
σπένδοντες. Μετὰ δὲ ταῦτα χαταχλιθέντες λαµθάνουσιν
ἕχαστος olvou χοτύλας δύο, πλὴν τῶν ἱερέων τοῦ τε Iu-
θίου Απόλλωνος xal τοῦ Διονύσου" τούτων γὰρ ἑκατέρῳ
διπλοῦς 6 οἶνος μετὰ xal τῶν ἄλλων µερίδων δίδοται.
Ἔπειτα ἑχάστῷ παρατίθεται ἄρτος καθαρὸς, sic πλά-
τος πεποιηµένος, ἐφ᾽ ᾧ ἐπίχειται ἄρτος ἕτερος, Óv xpt-
θανίτην καλοῦσι, xal χρέας ὕειον xal λεχάριον πτισά-
νης 7| λαχάνου τοῦ κατὰ χαιρὸν γινομένου, ᾠά τε δύς
χαὶ τυροῦ τροφαλὶς σῦχά τε ζηρὰ xal πλαχοῦς xai στέ-

φανος. Καὶ ὃς ἂν ἔξω τι τούτων ἱεροποιὸς παρασκευάση

didis induti stolis, quas etiamnum prytanicas vestes appel-
lant. Et postquam accubuerunt, surgentes rursus in genua
procumbunt , una cum sacro przcone libantes patrias preces
praeunte. Dein postquam iterum accubuérunt, accipiunt
quisque vini cotulas duas, exceptis Pythii Apollinis et Bac-
chi sacerdotibus , quorum utrique duplex vini pariter atque
ceterorum portio datur. Tum unicuique panis adponitor
purus, in latitudinem formatus, cui alius impositus panis
est, quem furnaceum vocant, et caro suilla et patella pti-
san:e aut oleris quod fert anni tempestas, et ova duo et
casei recentis frustum ficique siccee et placenta et corona.
Quicunque sacrificator przeter ista aliquid parat, is a ma-
gistratibus mulctatur. Quin nec aliis, qui in prytaneo ve-
scuntur, quidquam cibi forinsecus praeter ista ( eo die) licet
inferre : sed hac sola consumunt, et reliquias famulis im-

HERMI/E METHYMNAI ET ATHAN/E SYRACUSANI FRAGMENTA. 81

ὑπὸ τῶν τιμούχων ζημιοῦται, Ἁλλὰ μὲν οὐδὲ τοῖς σι-

xt, ἐν Σχυθίᾳ, ἃς ol. πολῖται Χαλκχῖται. "Ecc xal ἡ

τουμένοις ἐν πρυτανείῳ ἔξωθεν προσεισφέρειν τι βρώσι- | χώρα Χαλχῖτις, ὡς Ἑρμείας ἐν Περιηγήσει.

pov ἔξεστι, µόνα δὲ ταῦτα χαταναλίσχουσι, τὰ ὕπολει-
πόµενα τοῖς οἰχέταις µεταδιδόντες. Ταϊς 0. ἄλλαις ἡμέ-
ραις πάσαις τοῦ ἐνιαυτοῦ ἔξεστι τῶν σιτουµένων τῷ
βουλομένῳ ἀνελθόντι el, τὸ πρυτανεῖον δειπνεῖν, οἴχοθεν
παρασχευάσαντα αὑτῷ λάχανόν τι ἡ τῶν ὀσπρίων καὶ
τάριχος, ?| ἰχθὺν, κρέως δὲ χοιρείου βραχύτατον, * καὶ
τούτων µεταλαμθάνων χοτύλην olvou. Γυναικὶ δὲ οὖκ
ἔξεστιν εἰσιέναι el; τὸ πρντανεῖον ἡ µόνῃ τῇ αὐλητρίδι,
Οὐκ εἰσφέρεται δὲ οὐδ dito εἲς τὸ πρυτανεῖον. "Ekv δέ
τις Ναυκρατιτῶν γάμους ἔστιᾶ , ὡς ἐν τῷ γαμιχῷ νόμῳ
γέγραπται, ἀπείρηται iX καὶ µελίπηκτα δίδοσθαι,

Gryneum quum situm sit e regione Lesbi Ἱπςυ]ος,
probabile sane est Hermeam Athenzi nostrum esse
Methymnzum. Ita etiam Müllerus Dor. I, p. 227.
Quz de Naucratitarum festis Hermeas intexuit, tain
accuratam rerum cognitionem produnt, ut ipsum
Naucrati per aliquantum temporis degisse statue-
rim (*). De oraculo Apollinis Grynei v. Pausan. I,
21; Philostrat. Vit. Apoll.«IV, 14; Parthenius ap.
Steph. Byz. Γρύνοι; Strabo XIII, p. 622; Servius ad
Virgil. Ecl. VI, 7a ex Euphorione (p. 10a Meinek.).
Cf. Ste-Croix Des anc. gouv. féd. p. 106, cujus
sententiam etsi mera nitentem conjectura proba-
runt Clavier. Hist. gr. I1, p. 68., Raoul-Rochette
Etabl. ΙΙ, p. 44, Müller. Dor. I, p. 262, Schlosser.
W'eltgesch. Y, p. 312; addubitat C. Hermann. An-
tiq. Gr. 76, τὰ.

(3.)

ΠΕΡΙΗΓΗΣΙΣ.
Steph. Byz. v. Xà)x« : ... Ἔστι xal πόλις Χάλ-

(*) Diversus tamen, ut puto, ab Hermia est Ἑρμαῖος (?),
cujus librum primum Περὶ τῶν Αἰγυπτίων laudat
Plut. De fs. et Os. c. 37, de nomine Osiridis conf. idem
ibid. c. 42. — Hermeas Hermupolita qui versibus iambi-
cis cà πάτρια τῆς Ἑρμουπόλεως scripsit, citatur Pho-
tio in Bibl. cod. 279. Idem, opinor, cum priore. Hermeas
Ρλαπία philosophus ap. Ayathiam p. 69 — Hermeas
Samius, Hermodori f. , ap. Athen. p. 606, C (Ἑρμείας ὁ τοῦ
Ἑρμοδώρου, Σάµιος τὸ Ὑένος, ἐρασθῆναι χῆνα Λαχύδους τοῦ

φον) — H. Curiensis, cujus iambos, quibus Stoici
irridentur, eitat Atheneeus XIII, p. 563 D. — A. Car, An-
tiochi M. minister ap. Polyb. V, 41, 1 ssepius. — Hermeas,
geometra, ap. Plut. Moral. p. 899 et 901 ed. Didot. — Her-
mias rhetor Alexandrinus, ap. Suidam v. Παμπρέπιος. ---
Hermias medicus , apud Galen. (V. Fabric. B. Gr. ΧΙ,
p. 180, ed. pr.) — Hermias tacticus, ap. lian. Tact. t. — De
Hermiis philosophis secundi et quinti seculi p. Chri. satis
constat. His adde qui laudantur in St. Thes. V. Ἑρμέας,

Ἑρμείας.

Num hic sit noster Hermias nescio. Fortasse He-
catzeus esse debet.

— "n 99060 4iÁÀn»——

ATHANAS SYRACUSANUS.

Diodorus XV, 94, 4, adannum Molonis archon-
tis, Olymp. 104, 3. a. Chr. 36a : Τῶν δὲ συγγρα-
Φέων Ἀθάνας ὃ Συραχόσιος τῶν περὶ Δίωνα πράξεων
ἐντεῦθεν ἀρξάμενος ἔγραψε μὲν βίώλους τρισχαίδεχα,
προσανέλαθε δὲ τὸν ἄγραφον χρόνον ἐτῶν ἑπτὰ ἀπὸ τῆς
Φιλίστου συντάξεως ἐν μιᾶ βίθλῳ, καὶ διελθὼν τὰς
πράξεις ἐν κεφαλαίοις συνεχἩ τὴν ἱστορίαν ἐποίησεν.

Commentariorum, quos Philistus scripserat, pars
prima res Siculas enarravit usque ad captam Agri-
gentum; altera vero dedicata est historie Dionysii
senioris; tertiam partem, qua Dionysii junioris res
expositurus erat, quominus absolveret, morte im-
peditus est; nam duos tantum libros ad finem per-
duxerat , qui tyranni annos complectebantur prio-
res quinque ( Ol. 103, 1— 104, 3; a. C. 367—363.
V. Clinton ad an. 367. Diodor. XV, 39 : Τὰ περὶ
Διονύσιον τὸν νεώτερον ὧδε [ Ol. 104, 2 ] κατέστρο--
φεν.]. Hinc usque ad Dionysium a Dione tyrannide
ejectum reliqui sunt anni septem (Ol. 104, a —
106, 1; a. C. 363—356 ). — Athanas igitur sive,
ut Plutarchus et Athenezus, Áthanis, quum histo -
riam inde α΄ Dionis demum temporibus (356) tra-
dere constituisset , tamen etiam res gestas annorum
septem, qui labuntur ab an. 363—358 (τὸν ἄγραφον
χρόνον), uno libro breviter exposuit, eo nimirum
consilio, ut suum ipsius opus cum Philisti scriptis
conjunctum continuam historie Ρίου] preberet
enarrationem (*). Commentarios Athanas deduxisse

(*) Erravit Heynius De fontib. Diodor. p. LXXXVI ed.
Bip. : « Exceperat Philistum Athanas, res Dionis libris
ΧΙΙ persecutus inde ab Olymp. 104 , 3. Debuit itaque istud
descendere usque ad Olymp. 106, 3, ut adeo res anno-
rum fere novem (362—354) comprehenderet : idem pre-

"miserat uno libro historiam a Philisto intactam relietam

septem annorum. Sic Diodor. XV, 94, ut adeo hic in
computum non retulerit libros illos duos de Dionysii ju-
nioris rebus; sed tantum majus illud opus historicum
Philisti, quod in Dionysii senioris morte exierat , Ol. 103,
1. a. C. 368, 8 quo annus septimus Ol. 104, 3. 8.6.
$62. » Eadem repetit Goeller. De situ Syrac. p. 16. Mi-
rum profecto foret Diodorum nullam rationem habuisse
operis , quod paullo ante expresse memoraverat. Nos quo-

p:rliuntur. Reliquis vero omnibus anni diebus unicuique
eorum qui in pryfaneo aluntur, licet , quum adscendit ,
domo aliquid sibi paratum afferre, eive olus aliquod sive

leguminis nonnihil, aut salsamentum aut piscem, suille '

vero carnis parum admodum, εἰ cotylam vini. Mulieri

FRAGMENTA HIST. GR. VOL. il.

que matula in prytaneum infertur. Si quis vero Nau-

cratitarum nuptiale convivium celebrat, vetitum est ova
et mellitas placentas apponi.

3.
Chalcitis regio memoratur Hermio in Periegesi.
n

841. ATHAN/E SYRACUSANI

videtur usque ad mortem Timoleontis (Ol. 110, 4,
a. C. 387) , ad cujus fata postrema pertinet fragm.
3. Ipsum auctorem Dionis et Timoleontis zequalem
vel supparem fuisse non dubito. Quz fuerit fides
scriptoris, quid ei debeat Diodorus, sciri nequit.

XIKEAIKA.

I.
E LIBRO PRIMO.

Athenzus III, p. 98, B : Τοιοῦτοίτινές εἶσιν... πολ-
λῶν ὀνομάτων ποιηταὶ , καὶ πολλοῖς παρασάγγαις orep-
δραµόντες τὸν Σιχελιώτην Διονύσιον, ὃς τὴν μὲν παρ-
θένον ἐκάλει μένανδρον, ὅτι µένει τὸν ἄνδρα , xal τὸν
στῦλον μενεχράτην, ὅτι μένει xal κρατεῖ, βαλλάν-
τιον δὲ ἀχόντιον ὅτι ἐναντίον βάλλεται, xal τὰς τῶν
μυῶν διεχδύσεις μυστήρια ἐκάλει, ὅτι τοὺς μὺς τηρεῖ.
"A 0a vic (sic) δ’ ἐν πρώτῳ Σικελικῶν τὸν αὐτόν φησι
Διονύσιον xai τὸν βοῦν γαρόταν καλεῖν, xal τὸν yoi-
pev ἴαχχον.

Igitur ad res Dionysii senioris Athanas evagatus
est. De purpurato novorum vocabulorum archite-
cto v. Meinek, ad Euphorion. p. 163 sq. ibique
laudatos.

2.

Plutarch. Timoleon., c. 23, 4 : Post pulsum Dio-
nysium, Timoleon Syracusarum urbem paene de-

que Heynius in errorem induxit in Fragm. Hist. p. XLVIH,
col. 2, lin. 16, ubi deleas verba « g*os neque Diodorus
XV, 94 in computum suum refert. » Ceterum quum
Cicero et Dionysius Halicarn. (v. Frgm. Hist. |. 1.) non-
nisi duas partes Commentariorum Philisti novisse videan-
tur, probabile est libros duos de Dionysio jun. cum libris
Alhanz in unum corpus fuisse conjunctos.

sertam novis colonis frequentavit. Corintho οἱ ex
reliqua Grecia advenere hominum decem millia.
δη δὲ xai τῶν ἐξ Ἰταλίας xal Σικελίας πολλοὶ τῷ
Τιμολέοντι συνεληλύθεισαν’ xal γενομένοις αὐτοῖς έξα-
χισµυρίοις τὸ πλῆθος, ὡς Ἄθανις εἴρηχε, τὴν μὲν χώ-
pav διένειµε, τὰς δὲ olx(ac ἀπέδοτο χιλίων ταλάντων,
ἅμα μὲν ὑπολειπόμενος τοῖς ἀρχαίοις Συραχοσίοις έξω-
νεῖσθαι τὰς αὑτῶν, ἅμα δὲ χρημάτων εὐπορίαν τῷ δή-
Ito μηχανώµενος οὕτω πενοµένῳ xal πρὸς τἆλλα xat
πρὸς τὸν πόλεµον, ὥστε καὶ τοὺς ἀνδριάντας ἀποδό--
σθαι, ψήφου διαφεροµένης ὑπὲρ ἑκάστου xul γινοµένης
κατηγορίας, ὥσπερ ἀνθρώπων εὐθύνας διδόντων- ὅτε δή
qaot τὸν Γέλωνος ἀνδριάντα τοῦ παλαιοῦ τυράννου δια-
τηρῆσαι τοὺς Συραχοσίους, χαταχειροτονουµένων τῶν
ἄλλων, ἀγαμένους xal τιμὤντας τὸν ἄνδρα τῆς νίκης,
Ἂν πρὸς Ἱμέρᾳ Καρχηδονίους ἐνίκησεν. Cf. Diodor.
XVI, 85, Cornel. Nep. Timol. 2. De Gelonis mo-
numento v. Diod. XI, 38. — "A0av«) « Plutarchi
vetus interpres 4fthanes legit, quod codd. quidam
ratum habent, ut Xylander et Bryanus admonue-
runt. Ille ergo cum Diodoro nihil admodum pu-
gnat. » Jesseling. ad Diod. 1. l.

3.

Plutarch. Tim. ο. 37, 3 : "Hw πρεσθύτερος ὧν
(Τιμολέων ) ἀπημθλύνθη τὴν ὄψιν, εἶτα τελέως ἐπτ-
ρώθη μετ) ὀλέγον, οὔτε αὐτὸς ἑαυτῷ πρόφασιν παρασχὼν
οὔτε παροινηθεὶς ὑπὸ τῆς τύχης, ἀλλὰ συγγενικῆς τινος,
ὡς ἔοιχεν, αἰτίας καὶ χαταθολΏῆς ἅμα τῷ Κρόνῳ συνεπι-
θεµένης. (4) Λέγονται γὰρ οὐχ ὀλίγοι τῶν xac γένος
αὐτῷ προσηκόντων ὁμοίως ἀποθαλεῖν τὴν ὄψιν ὑπὸ
γήρως ἀπομαρανθεῖσαν. (6) 'O δὲ "Άθανις ἔτι συνε-
στῶτος τοῦ πρὸς ππωνα πολέμου xai Μάμερχον ἐν
Μυλαῖς ἐπὶ στρατοπέδου φησὶν ἀπογλαυχωθῆναι τὴν

ὄψιν αὐτοῦ xal πᾶσι φανερὰν γενέσθαι τὴν πήρωσιν, οὗ

| SICULA.:

1.
E LIBRO PRIMO,

Tales sunt... multorum vocabulorum fabricatores mul-
tisque parasangis superantes Siculum Dionysium, qui
virginem vocabat µένανδρον, eo quod virum exspectet ; co-
lumnam, µενεχράτην, quod maneat et sustineat ; jaculum ,
βαλλάντιον, quod contra jaciatur; murium latebras, uvo-
τήρια, quod mures servent. Athanas vero primo libro ferum
Sicularum narrat, eundem Dionysium etiam bovem vocare
solitum γαρόταν (ferre aratorem), porcum vero ( s0no
quem grunniendo edit) iacchum.

2.

Jam ad Timoleontem ex Italia etiam Siciliaque magnus
hominum numerus confluxerat. Proinde quum ad millia, ut
Atbanis tradit, sexaginta multitudo excrevisset, agros Ti-
moleon divisit , edes mille talentis vendidit : simul et Sy-
racusanis, qui erant superstites, facultatem suas domos

redimendi concedens, et populo pecunis copiam conficiens.

Tanta enim laborabant paupertate, ut ad alios ac belli in-

primis sumptus coacti sint etiam statuas divendere , suf-

fragiis de una qualibet latis, accusataque ea, ut tanquam

homines judicio damnat mulctarentur; quo quidem

tempore solam Gelonis statuam, antiqui tyranni, ceteris

omnibus venditis a Syracusanis servatam esse, quem hono- -
rem Geloni habuerunt ob victoriam, quam de Cartbagi-

niensibus ad Himeram fluvium obtinuit.

3.

Provectus jam «etate visus obscuritate laboravit ac post-
modo sensim prorsus captus est luminibus , non quod ullam
ipse sibi ejus mali causam attulisset , aut a fortuna ludibrio
habitus videretur, sed ingenerato, ut videtur, eo malo
causaque , quae deinde &uo tempore erupit. (4) Nam haud
pauci ejus cognatorum similiter feruntur setate oculorum
usum emarcescentem amisisse. (5) Athanis auctor est,
hello adhuc contra Mamercum et Hipponem durante , apud
Mylas ei cezecitatem accidisse , eumque casum nemini obscu-
rum fuisse ; neque tamen eum propterea obsidionem sol-

ET TIMONIDIS LEUCADII FRAGMENTA.

μὴν ἀποστῆναι διὰ τοῦτο τῆς πολιορχίας» ἀλλ ἐμμεί-
ναντα τῷ πολέμῳ λαθεῖν τοὺς τυράννους" ὡς δὲ ἐπα-
viiAoev elc X Συρακούσας, εὐθὺς ἀποθέσθαι cv ΄μοναρ χίαν
καὶ παραιτεῖσθαι τοὺς πολίτας, τῶν πραγμάτων elc τὸ
κάλλιστον ἠχόντοων τέλος.

Cf. Cornel. Nep. Tim. c. 3 : Quam primum po-
tuit, imperium deposuit et privatus Syracusis, quod
reliquum vite fuit, vixit... Hic quum «etate jam
provectus esset, sine ullo morbo lumina oculorum
amisit.

TIMONIDES LEUCADIUS.

Dion iis, quz Speusippus amicus de Syracusa-
norum in tyrannum animo retulerat , in spem ere-
ctus, reverti Syracusas patriamque in libertatem
vindicare decrevit, Συνέπραττον δὲ καὶ τῶν πολιτι-
κὠν πολλοὶ xai τῶν φιλοσόφων, ὅτε Κύπριος Εὔδημος,
εἷς ὃν Ἀριστοτέλης ἀποθανόντα τὸν Περὶ φυχῆς διάλο-
ov ἐποίησε, χαὶ Τιμωνίδης ὁ Λευχάδιος (Plu-
tarch. Dion c. 22). Timonides (*) igitur Dionem in
Siciliam secutus est, rebusque ab eo gestis non so-
lum oculatus testis interfuit (Ἱμωνίῥης πραττοµέ-
ναις ἐξ ἀρχῆς ταῖς πράξεσι ταύταις μετὰ Δίωνος παρα-
γενόμενος, fr. 2), sed suas etiam in iis partes habuit.
Nam ubi Dion contra mercenarios Dionysii pugnans
vulnus acceperat, recedens ipse Timonidem mili-
tum Syracusanorum ducem constituit (ἐχείνοις ἦγε-
μόνα Τιμωνίδην ἐπέστησεν Plut. 1. 1. c. 5ο). --- Que
viderat Timonides Academicus, ea literis consigna-
ta misit ad Speusippum.

Diogenes L. IV, 5 : Πρὸς τοῦτον (sc. Σπεύσιππον)
Ἶρά ει xat Σιμωνίδης (scrib. Τιμωνίδης) τὰς ἱστορίας,
ἐν alc κατατετάχει τὰς πράξεις Δίωνός [τε xat Βίωνος].
Postrema ex corruptela nominis Δίωνος nata fue-
rint. — Ceterum ἱστορίαι, quas Diogenes dicit, non

(*) Pro Timonides corrupte legitur Simonides fr. 3. Τι.
gébvaE ἐν α’ τῶν Σικελικῶν laudatur ap. Schol. , Apoll. Rhod.
J, 1217. Latere in his Timonidis mentio putari possit. Sed
probabilius pro Σικελικῶν scrib. esse Σχυθικῶν, quum
Seythica a Timonacte composita esse constet, ipsumque
fragmentum sit de fabula Colchica.

visse , sed in bello perseverasse, tyrannosque in suam re-
degisee potestatem : inde Syracusas reversum, statim imperio
se abdicasse et deprecalum esse cives rebus opiimo in statu
collocatis.

— 004 ——

DE REBUS DIONIS.

Cadaceatores a Dionysio devenerunt cum epistolis , quas

ad Dionem sctipserant mulieres propinqua. Una vero in-
habebat : Patri ab Hipparino. Id nomen fnit
Dionis filio, licet Aretzcum illam dicit Timseus ex matris

83
opus vere historicum, sed epistole fuisse videntur.
Neque aliud indicant verba Plutarchi (fr. a ) : Tu.
γράφων πρὸς Σπεύσιππον... . ἵστορει. ο genuine
fuerint ista» epistole nos jure quaerimus, etsi qua-
stionem dirimere non licet. Plutarchus quidem de
fide earum non magis dubitat, quam de auctoritate
epistolarum Platonicarum, ex quibus petita sunt
tantum non omnia, « quz de Platonis cuin Dione
amicitia, de philosophi in Siciliam peregrinationi-
bus ac cum Dionysio conventu narrantur » (Ἠεο-.
ren. De fontt. Plut. p. 53). Ac ejusmodi fontium
indolem tota Dionis vita, haud magno judicii a acu-
mine conscripta , prodit manifesto.

—— —590«m»— —

ΤΑ ΚΑΤΑ ΔΙΩΝΑ.
1,

Plutarch. Dion. c. 31 : Post victoriam a Dione
de Dionysio reportatam (cf. Diodor XVI, 12.): Κή-
ρυχες παρὰ τοῦ Διονυσίου χατέδαινον, ἐπιστολὰς πρὸς
Δίωνα παρὰ τῶν οἰχείων γυναιχῶν χοµίζοντες. Μία 8'
ἦν ἔξωθεν ἐπιγεγραμμένη" T πατρὶ map' Ἱππαρίνου:
τοῦτο γὰρ 5 Tv ὄνομα τῷ τοῦ Δίωνος vio. Kaícot ensi
Τίμαιος (fr. 129), Ἀρεταῖον αὐτὸν ἀπὸ τῆς μητρὸς A-
ῥέτης χαλεῖσθαι. Τιμωνίδῃ δὲ μᾶλλον, ὡς οἴομαι, περί
ye τούτων πιστευτέον, ἀνδρὶ φίλῳ xal συστρατιώτη
Δίωνος (Olymp. 105, 4. a. C. 357). Que sequun-
tur ap. Plut. ex eodem Timonide fluxerint.

2.

* Idem ibid. 35, de morte Philisti : Ἔβορος (fr.
152) μὲν οὖν φησιν, ὡς ἁλισκομένης τῆς νεὼς, ἑαυτὰν
ἀνέλοι: Τιμωνίδης δὲ, πραττοµέναις ἐξ ἀρχῆς ταῖς πρά-
ξεσι ταύταις μετὰ Δίωνος παραγενόµενος, καὶ γράφων
πρὸς Σπεύσιππον, τὸν φιλόσοφον, ἱστορεί, ζῶντα λη-
φθῆναι, τῆς τριήρους εἲς τὴν γῆν ἐκπεσούσης, τὸν Φίλι-
στον’ xal πρῶτον μὲν ἀποδύσαντας αὐτοῦ τὸν θώραχα
τοὺς Συραχουσίους, xal γυμνὸν ἐπιδειξαμένους τὸ σῦ-
μα, προπηλαχίζειν, ὄντος ἧδη Ὑέροντος ἔπειτα τὴν
χεφαλὴν ἀποτεμεῖν xol τοῖς παισὶ παραδοῦναι τὸ σῶμα,
χελεύσαντας ἕλχειν διὰ τῆς ᾽Αχραδινῆς, καὶ καταθαλεῖν
£l; τὰς Λατομίας ( Olymp. 106, τ. α. C. ka LL LATIS Aeopios (Olymp. 106, s. 2. C. 356). —

Aretee .tgrannoeque in suam re- . Aretw nomine nuncupatum. Verum in his Timonidi potius, nuncupatum. Verum in his Timonidi potius,
meo quidem judicio , qui amicus Dionis et commilito fuit ,
credendum est.

2.

Epborus tradit Philistum, nave ejas capta, tpeum sibi
«anum intulisse; Timonides vere, qui inde ab initie rebus
hisce interfuit, in epistola ad Speustppum philosophum
scribit, Philistum , triere ejus ad terram illisa, vivum esse
comprehensum; ac primum quidem Syracusanos thorace
exatum nudum ostendentes omni contumelia affecisse vi-
ram senilis jam statis ; deinde capite abscisso pueris tradi-
disse corpus jubentes ut per Achradimam iractum in la-

! picidinas abjicerent.

δ.

84

Similia Timsus declamitat ap. Plut. ]. |, et
Tzetzes llist, X, vs. 830 sqq. Cf. etiam Timzi se-
ctatorem Diodorum XVI, 16, 3.

3.)
Schol. Theocrit. I, 63 : Σιμωνίδης δὲ ἐν τῷ περὶ
Σικελίας Αἴτνην φησὶ χρῖναι Ἡφαιστον καὶ Δήμητραν
περὶ τῆς χώρας ἐρίσαντας.

DIONYSODORUS. ANAXIS,

Τιμωνίδης scribendum censet Westermannus ad
Voss. Hist. Gr. pag. IX. (Σίληνος voluit Dorvill. )
At dubia res, quum argumentum fragment et ti-
tulus libri male conveniant epistolis Timonidis.
Fortasse cogitandum de Simonidis poetz carmine
Sicilise laudes celebrante.

8.
Simonides de Sicilis loquens /Etnam judicem sedisse,

quum Vulcanus et Ceres de terree hujus poesessione litiga-
rent.

DIONYSODORUS. ANAXIS. ZOILUS.
CEPHISODORUS. DEMOPHILUS. THEOCRITUS.

ν

DIONYSODORUS ET ANAXIS Ρ(ΟΤ].

Diodorus XV, 95, 5 (ad annum Nicophemi ar-
chontis, Ol. 104, 4. a. C. 360, qui proxime ante-
cedit annum , quo Philippus imperio potitus est) :
Τῶν δὲ συγγραφέων Διονυσόδωρος xal'Avati οἱ
Βοιωτοὶ τὴν τῶν Ἑλληνικῶν ἱστορίαν el; τοῦτον
τὸν ἐνιαυτὸν κατεστρόφασι τὰς συντάξεις.

Διονυσόδωρος ] sic L. Bindorf. pro vulg. Διονυσιό-
δωρος. Cf. G. Dindorf. in Steph. Thes. v. Διονυσόδ.
— « Post ἱστορίαν supple ἀναγράψαντες. » Raopo-
MANNUS; κ nisi minore molimine malueris τῆς,. íc-
τορίας x. 1. 0. » WzsskLING. τῶν Ελληνιχῶν ἱστοριῶν
pro τὴν τῶν Ἑ. ἵστορ. Rxrs1c. Dindorfius vulgatam
retinuit, quum similiter lib. XIV, 107,7 libri pre-
beant : Καλλισθένης τὴν τῶν Ελληνιχῶν σύνταξιν...
τὸν ἱστορίαν ἦρχται γράφειν. Quanquam sic Diodo-
rum locutum esse persuadere mihi non potui.

De vita Dionysodori nihil constat. Vixisse eum
Philippi et Alexandri temporibus ex termino, quem
historüs suis posuit, conjeci. Αο nescio an noster
sit quem unum aliunde novi Dionysodorum The-
banum. Is olim ludis Olympicis (sicuti Duris Sa-
3nius) victoriam reportaverat ; postea quum Alexan-
der jam in Asiam trajecerat, una cum Iphicrate,
ducis celeberrimi filio, legationem pro civibus obiit
ad Darium Codomannum. Quo ad Issum devicto,
Dionysodorus captivus ad Alexandrum adductus,
verum incolumis a rege generosissimo dimissus est.
Refert baec Arrianus Exp. II, 15, 5.

Fragmentum, quod certo judicio vindicare pos-
sim Diowvsopono , non habeo. Varios ejus nominis
scriptores , ad nos nihil pertinentes, vide ap. viros
doctos ad Suidam s. h. v. p. 1398 ed. Bernhardy.
Ad Βαοϊαπι fortasse referas Schol. Apoll. Rhod. I,
917, ubi tribus Cabiris ab aliis addi dicit quartum
Cadmilum (sive Casmilum) , ὃς Ἑρμῆς ἐστιν, ὡς Ato
νυσόδωρος ( v. Lob. Aglaoph. p. 1411, Müller. Min.
p. 455); sed probabilius hzc ad D. Troezenium
grammaticum referunt Lobeck. l.l. et Schneidewin.
Prafat. ad Pare. p. VII, qui eidem prater alia
etiam collectionem epistolarum Ptolemzi Lagi as-
signat ( Lucian. Pro lapsu inter salt. c. 10, p. 306
Didot.). His addiderim schol. Eurip. Hippolyt. 122 :
Περὶ τὴν Τροιζηνίαν τίς ἐστι πέτρα, ἐξ ἧς τὸ χαταφε-
ρόμενον ὕδωρ βάπτει τὰς ὑδρίας, ὡς Διονυσόδωρος ἐν
τῷ Περὶ ποτα μῶν λέγει. Num idem sit Troezenius
cum eo, quem laudant Diog. L. II, 4a et schol.
Hom. Il. II, 111, tu videas.

Nihilo notior est «4πατίς. Fortasse eundem
Anaxilaum dicit Dionysius H. Antiq. R. I, 2 : Οὅτε
διαθολὰς xa0' ἑτέρων ἐγνωχὼς ποιεῖσθαι συγγραφέων,
ὥσπερ Ἀναξίλαος xot Θεόπομπος ἐν τοῖς προοιµίοις τῶν
ἱστοριῶν ἐποίησαν. Sed malim intelligi Anaximenem,
virum uti constat maledicentissimum. À À et M li-
terz facillime confunduntur. Ceterum Anaxilaum
laudat etiam Diogen. L. I, 107 (Ἀναξίλαος 9' Ἂρ-
χάδα sc. Mysonem sapientem esse dicit V. Müller.
Dor. II, p. 39). Hunc eundem cum Anaxilao Dio-
nysii esse placuit Vossio p. 484. Anaxilaum me-

ZOILUS. CEPHISODORUS. ^5

dicum sepe memorat Plinius (H. N. XIX, 4; XXV,
95; XXVIII, 49; ΧΧΧ, 233; XXXII, 52; XXXV,
50; index auctor. ad lib. XXI, XXIX, XXXI.)

ZOILUS AMPHIPOLITA.

Zoilus Amphipolita , Polycratis Atheniensis di-
scipulus , Ὁμηρομάστιξ, rhetor et grammaticus no-
tissimus, qui Philippi et Alexandri etate floruit,
historica opera condidisse dicitur duo;

Περὶ Ἀμφιπόλεως βιθλία τρία (Suid. v. Ζώϊλος et

Eud. p. 203).

Ἱστορίαν ἀπὸ θεογονίας ἕως τῆς Φιλίππου τελευτῆς

(lidem).
Eorum ne tenuisimum quidem fragmen inda-
gare potui. Quare quz de vita auctoris reliquisque
ejus scriptis traduntur, non est cur hoc loco expona-
mus (*). Ceterum discipulum Zoili Suidas (v. 'Ava-
ξιμ..} fuisse dicit Anaximenem, qui eadem qua ma-
gister maledicentia insifnis fuit, itemque a fheo-
gonia historias suas exorsus est.

(*) Tituli operum laudantur hi : Κατὰ Ἱσοχράτους
τοῦ ῥήτορος, Suid. 1.1.; Κατὰ Πλάτωνος, lian. V.
H. XI, 10, Dionys. Hal. ad Pomp. tom. V], p. 757 R.;
Τενεδίων ἐγχώμιον, Strabo VI, p. 271; Κατὰ τῆς
Ὁμήρον ποιήσεως λόγοι bvvéa. Ῥόγος Ὁμήρου
(xai ἄλλα πλεῖστα), Suidas ]. 1. Cf. lian. 1. 1. ; Plutarch.
Sympos. p. 677, F.; schol. Hom. 1l. I, 129; V, 7, 20; X,
774; XVIII , 22; XXII, 209; XXIII, 100; Eustath. ad Il.
p. 512, ad Od. p. 1614; Tzetz. Exeg. Il. p. 3, 13; 125,
?2 ed. Herm. ( Diodor. tom. II, p. 582 ed. Didot. X; Pre-
terea de vita Zoili et scriptis vide Dionys. De Isxo c. 20,
tom. V, p. 627 R.; De vi Demosth. c. 8, p. 874; Longin.
De subl. 9, (4 ( Walz. Rhett. VIII, p. 498); Phasbam-
mou p. 588 Ald. ; Quinctil. IX, 1, 14; Suidas v. Δημοσθέ-
της; $&chol. Platon. Hipparch. p. 240; Plutarch. De X Oratt.
p. 844, C ; Vita Arati 11; Ovid. De remed. amor. 366; Ga-
len. IV, p 37; Plinius H. N. XII, XIII; Vitruv. przef. ad
lib. VII. Postremus maxime locus in causa fuit ut duos
Zoilos nonnnlli distinguendos esse censerent (v. Hardoin Sur
les deux Zoiles in Mém. de l'Acad. d. I. tom. VII,
p. 178 sqq. ; Ballu I, p. 253; Wolf. Prolegg. p. 192). Quam
sententiam merito improbarunt Olearius ad Philostrat.

- p. 648 ; Fabric. B. Gr. 1, p. 560; Clinton. F. H. 111, p. 380
sq. 485, Lehrs. in Jahn. Aunal. tom. XII, p. 106 sqq.,
Westermann. Gesch. d. gr. Bereds. $ 50,20, et ad Voss.
Hist. Gr. p. 132, ubi conferri etiam jubet Spengel. De artt.
script. p. 180. Adde Reines. Var. Lectt. IIl, 2; Perizon.
ad lian. |. 1.; lonsius Hist. phil. p. 49 sq.

— -— 990 ———

CEPHISODOBUS.

ΠΕΡΙ TOY IEPOY IIOAEMOY.
LIBER DUODECIMUS.

Eustrat. ad Aristot. Ethic. Nic. HI, 8 fol. 46 5.
ed. Aldin. 1536, de pugna, quam in Coronea urbe
contra Onomarchum, qui arcem occupaverat, Co-
ronenses eorumque socii, ex Metachoo Bceoti,
commiserunt (Ol. τοῦ, 4) : Ἱστοροῦσι περὶ μάχης
ταύτης Κηφισόδωρος ἐν τῇ δωδεκάτῃ τῶν Περὶ
τοῦ ἱεροῦ πολέμου, xal Ἀναξιμένης dv τῇ τετάρτη
τῶν Περὶ Φίλιππον, xol Ἔφορος ἐν τῇ τριακοστῇ (fr.
153, ubi vide ). Olymp. 106, 4. a. C. 353, anno
quinto belli sacri (Cf. Diodor. XVI, 23), quod
ortum est archonte Cephisodoto , Ol. 105, 4. a, C.
357. Unde patet narrationem Cephisodori fuisse
uberrimam.

« Cephisodorus, Isocratis discipulus, inter Ora-
tores refertur a Dionysio Hal. Ep. ad Amm. I, »,
P. 120, quem etiam vide in Iseo c. 19. Nullam
ejus orationem commemoratam invenimus. Sed

tanto frequentius laudatur Apologia Isocratis ad-:

versus Aristotelem, de qua vide Ionsium De scri-
ptor. H. phil. I, 13, p. 96. Ad hunc Cephisodo-
rum retulerim Historiam belli sacri sive Phocici,
cujus duodecimum librum laudat Anonymus inter-
pres, quem Aspasium puto, ad Aristotelis III,
p. 46 5. Nam plerique Isocratis discipuli se ad hi-
storiam scribendam contulerunt.» RunNxzx. Hist.
crit. Orat. p. 48 ed. Frotscher. — De Cephisodori
Ἀντιγραφαῖς πρὸς Ἀριστοτέλη vide Dionys. Isocr.
18 (tom. V, p. 577 R. : Ἱκανὸν δὲ ἠγησάμενος εἷ-
ναι τῆς ἀληθείας βεθαιωτὴν τὸν Ἀθηναῖον Κηφισόδω--
pov, ὃς xol συνεδίωσεν Ἰσοκράτει, xal γνησιώτατος
ἀχουστὴς ἐγένετο, xal τὴν ἁπολογίαν τὴν πάνυ θαυ-
μαστὴν ἐν ταῖς πρὸς Ἀριστοτέλη ἀντιγραφαῖς ἐποιήσα-
του πιστεύω, γεγράφθαι λόγους τινὰς ὑπὸ τοῦ ἀνδρὸς εἷς
δυιχστήρια, οὗ μέντοι πολλάς), Athenzeus II, p. 6o,
E; III, p. 122, B; VIII, p. 254,06 Themistius p. 285,
C; Euseb. P. E. p. 791, 732. Idem contra Platonem
scripsit, Dionys. Ep. ad Pomp. 1 extr. (tom. VI,
P. 755 Β.). Cf. Westermann. Gesch. d; gr. Bereds.
6 5o, 11; Clinten. F. H. H p. 462 ed. tert.
Athenzus XII, p. 548, E : Καρύστιος 5 5 Περγα.
μηνὸς dv Ἱστοριχοις ὑπομνήμασι « Κηφισόδωρος
(φασὶν) ὁ Θηθαῖος, Πολύδωρον τὸν 'T jov [ατρὸν Av-
i

τιπάτρῳ συσσιτεῖν, ψιλοτάπιδα ἔχοντι χριχωτὴν χαθά-

περ τοὺς στρωματεῖς., εὐτελῆ, ἐφ᾽ ἧς κατακεῖσθαι" χά-

1.
E LIBRO DUODECIMO.
De pugna (Coronensi) narrant Cephisodorus libro duo-

decimo Historie belli sacri, et Anaximenes Philippicorum.
libro quarto , et Ephorus libro tricesimo.

86 ΡΕΜΟΡΗΙΙ 05. THEOCRITUS CHIUS

Sou; δὲ χαλκοὺς xal ποτήρια ὀλίγα γεγονέναι γὰρ ὁλι-
γοδίαιτον καὶ τρυφῆς ἀλλότρων. » Hunc eundem esse
cum discipulo Isocratis suspicatur Westermannus
ad Vossium p. 413, 14.

DEMOPHILUS.

De Demophilo, Ephori Cumani filio, qui opus
quod imperfectum pater reliquerat, absolvit di-
ctum est in Vita Ephori p. LXI, not. 1.

Locisibi laudatis adde schol. Ven. Hom. Il. XIII,
v. 3or. ubi postquam eodem modo atque in schol.
vulg. e Pherecyde (fr. 102 a.) narraverat Phlegyes
Thebanis infensos post mortem Zethi et Ainpbionis
sub Eurymacho rege Thebas cepisse, addit hzc :
Καὶ ἔρημον γενέσθαι τὴν πόλιν µέχρι τῆς Κάδµου ἀφί-
ξεως. "Exi πλεῖον δὲ περὶ αὐτῶν (sc. τῶν Φλεγυῶν)
διείλεχται Ἔφορος , ἀποδειχνὺς ὅτι τὴν Δαυλίδα xat οὐ
τὴν Γυρτῶνα (Γύρτονα cod.) ὤχησαν' ὅθεν xai παρὰ
τοῖς Φωκεῦσι τὸ ὕθρίζειν Φλεγυᾶν λέγεσθαι. "Εστι δὲ
ταῦτα ἐν τῇ τριακοστῇ τῇ Δημοφίλου. Πάλαι δὲ διεφέ-
βοντο Φωχεῖς πρὸς Θεσσαλούς: διὸ xal τὰς Θερμοπύλας
ῴχισαν Φωχεῖς εἴσοδον γὰρ ἔχουσιν ἀπὸ Θεσσαλίας.
Locum hunc insere post Ephori fragm. 152 libri
XXX.

Alius Demophiluslaudatur ap. 7 oann. Lydum De
mens, IV, 2, P. a48 ed. Roth. : *O γε μὴν Δημό-
φιλος πρῶτον αὐτὸν (sc. "Iavóv) βούλεται οἴχους xal
πυλεῶνας χατασκχευᾶσαι xal ἀπὸ τῆς Ἰανούας ( θύρας)
"[avoudptov ὀνομασθῆναι, ἔχειν δὲ αὐτὸν καὶ ἀδελφὴν
Κασαμήνην. Quomodo de Demophilo Ephori f.
cogitare Rocther. potuerit, haud capio. De Jani in-
ventis, deque sorore ejus et uxore Camise (sic)
Athengeus narrat ex Draconis Corcyrei opere Περὶ
λίθων. Nostro loco auctoris nomen aut corruptum
fuerit, aut intelligendus est Damophilus, philoso-
phus et sophista , sub Marco Antonino florens, qui
librum de Pita veterum et alia multa scripsit , teste

Suida s. v.
— ""ÁuD900«m——

THEOCRITUS CHIUS.
Suidas : Θεόχριτος, Xioc, ῥήτωρ, μαθητὴς Μετρο-

δώρου τοῦ Ἰσοχρατικοῦ, ἔγραψε Χρείας' ἀντεπολιτεύ-
σατο δὲ Θεοπόμπῳ τῷ ἱστορικῷ. «Φέρεται δὲ αὐτοῦ
ἱστορία Λιθύης καὶ ἐπιστολαὶ θαυμασίαι [ καὶ λόγοι
πανηγυρικοί addit Eudocia p. 23a].

Suabo XIV, p. 645 : Άνδρες δὲ Χῖοι γεγόνασιν

ἑλλόγιμοι, Των δὲ 6 τραγικὸς καὶ Θεόπομπος ὃ συγγρα:

φεὺς καὶ Θεόχριτος 6 σοφιστής οὗτοι δὲ xal ἀντεπολι- |

τεύσαντο ἀλλήλοις, Seilicet Theopompus aristocra-
tice , Theocritus vero democraticz et antimacedo-
nics factionis caput. Atque hic quidem ex homine

pauperrimo suis artibus evaserat ditissimus prava-
queindulgensluxuriz. Olim ex vasis fictilibus iisque
sepe mutilis bibebat, nunc abundat supellectile
aurea. Ita Theopompus ad Alexandrum scribit (v.
Theop. fr. 276). Ceterum ingenio valebat 6 θεῖος
σοφιστής (Clem. Alex. Parznes. p. 45) et magis
etiam lingua salsissima , qua dilacerare adversarios
suos consueverat. Dicteria quadam apponere li-
ceat.

Plutarch. De educ. p. 1 1, A : Αλεξάνδρου γὰρ πορ-
φυρᾶς ἐσθῆτας χελεύσαντος χατασχευάζειν τοὺς Ἕλ-
Ἂηνας, ἵνα ἐπανελθὼν τὰ ἐπινίχια τοῦ πολέμου τοῦ χατὰ
τῶν Βαρθάρων θύσειε, xal τῶν ἐθνῶν χατὰ χεφαλὴν
εἰσφερόντων ἄργυρον , Πρότερον μὲν, ἔφησεν (sc. Θεό-
χριτος ὁ σοφ. .) ἠμφισθήτουν, νῦν δὲ ᾖσθημαι σαφῶς,
ὅτι 6 πορφύρεος Ὁμήρου θάνατος οὗτός ἐστιν. Ἐξ ὧν
ἐχθρὸν ἐχτήσατο τὸν Ἀλέξανδρον.

Eadem Athenzus XII, p. 540, A, sic : Ἔγραψεν
Ἀλέξανδρος ταὶς ἐν Ἰωνίᾳ πόλεσι, xal πρώτοις Χίοις,
ὅπως αὐτῷ πορφύραν ἀποστείλωσιν. Ἴθελε γὰρ τοὺς
ἑταίρους ἅπαντας ἁλουργὰς ἐνδύσαι στολάς. Ἄναγνω-
αθείσης δὲ τῆς ἐπιστολῆς iow, παρὼν Θεόχριτος 6
σοφὸς (3), νῦν ἐγνωκχέναι ἔφη τὸ παρ᾽ Ὁμήρῳ εἰρημέ-
vov, 1 ὀνδ᾽

ἔλλαθε πορφύρεος θάνατος xal μοῖρα χραταιή.

Plutarch; De e£il. p. 603, C : Ἀριστοτέλην λελοι-
δόρηχε Θεόχριτος ὁ Xioc, ὅτι τὴν παρὰ Φιλίππῳ xoi
Ἀλεξάνδρῳ δίαιταν ἀγαπήσας"

[Ἑρμείου εὐνούχου ἰδ' Εὐδούλου ἅμα δούλου

σῆμα χενὸν χενόφρων τεῦζεν Αριστοτέλης,
ὃς διὰ τὴν ἀχρατῆ γαστρὸς φύσιν] εἴλετο ναίειν͵
ἀντ᾽ Ἀχαδημείας βορθόρου ἐν προχοεῖς.
Ἔστι γὰρ ποταμὸς περὶ Πέλλην, ὃν Μακεδόνες Βόρ-
Óopov καλοῦσι,

Uncis inclusa supplevi ex Euseb, Pr. Ev. XV, 1,
Ρ. 793. Duo versus priores etiam Diogen. L. V, 11
affert ex 4móryone ἐν τῷ περὶ Gsoxolxov. Cf. Jacobs.
Anthol. XIII, p. 958.

Stobzus Sermon, XXXVI, p. 217, 44 Gesn. :
Θεόχριτος Ἀναξιμένους λέγειν μέλλοντος, Ἄρχεται, εἷ-
πε, λέξεων μὲν ποταμὸς, νοῦ δὲ σταλαγµός,

Athenzus T, p. a1, 6: Ἕρμιππος δέ φησιθεόχρι-
τον τὸν Xiov ὡς ἀπαίδεντον µέμφεσθαι τὴν Ἀναξιμένους
περιθολήν.

Stobzus Serm. CXXIII, p. 611, 49 : Θεόχριτος
ἐν περιδείπνῳ τοῦ πενθοῦντος λαιμάργως ἐσθίοντος,
Θάρρει βέλτιστε, εἶπεν ob col µόνῳ ταῦτα γέγονεν.
« Verba tum ad convivium commune, tum ad com-
munem mortis conditionem referri possunt. » Gxs-

(^) Apud Arrian. Exp. Al. IV, 13, 4 inter pueros Her-
molao conjurationis socios metnoratur Anticles Theocriti
filius. Quodsi is noster est Theocritus Chius, vel hinc fa-
cle intelligitur cur infensissimo in Alexandrum animo
uerit.

ET THEOCHRESTUS. 8?

xz. Eadem paullo aliter Athen. VIII, p. 344, B, | astutior fuerit. Cujus regnum opimum Perseus in-
quibus subjicit : Τοῦ αὐτοῦ (sc. Διοχλέους τοῦ ὀψο- | eadens ipsam quidem interemtt. Ideo volaticus di-
φάγου) xal τὸν ἀγρὸν καταθεθρωχότος εἰς ὀψοφαγίαν, | citur, quod navibus venerit. Cujus capite, i. e. sub-
ἐπειδὴ, θερµόν ποτε χαταθροχθίσας ἰχθὺν, ἔφησε τὸν | stantia ablata, ditior factus non parva regna obti-
οὐρανὸν χαταχεχαῦσθαι, Λοιπὺν, ἔφησεν, ἐστὶ, 6 Θεό- | nuit. Denique et Atlantis regnum invadens, quast
χριτος, σοὶ xai τὴν θάλασσαν ἐχπιεῖν, xal ἔση τρία τὰ | per Gorgonis caput, id est per substantiam ejus ,
μέγιστα ἠφανικὼς, γῆν xal θάλασσαν καὶ οὐρανόν. eum in montem fugere compulit. Unde in montem
Plura ejus generis vide ap. Stobzum Serm. 2, | conversus esse dicitur.
4, 21, 38, 81, Plutarch. Moral, p. 534, C; 631, F, Hoc egregie doctrinz specimen 77eolyti Me-
Macrob. Sat. VII, 3. thymnzi, qui Ὥρους ( Annales) conscripsit, esse pu-
PIntarch. Moral. p. 633, C : Θεόχριτον τὸν Xiov | tavit Schweigheuser. ad Athen. tom VI, p. 91.
ἀπέχτεινεν ( Antigonus rex altero carens oculo), | Non credo, presertim quum ὥροι Theolyti vix alii
ὅτι, φήσαντός τινος, elc τοὺς ὀφθαλμοὺς ἂν τοῦ βασι- | nisi Λεσθίων fuerint. Probabilius fragmentum re-
λέως παραγένηται, σωθῆναι' ἌἈλλά uot, εἶπεν, ἀδύ- | feresad ἐπιστολὰς θαυμαστᾶς, sive epistolas de rebus
νατον ὑπέθης σωτηρίαν. ---- Idem ib. p. 11, Α : Ἂν- | mirabilibus (cf. ἐπιστολὰς ἐρωτικὰς Zonzi, µαγειρι-
. τίχονον ἑὲ τὺν βασιλέα τῶν Μαχεδόγων ἑτερόφθαλμον χὰς Melesermi. Vide Ebert. Diss. Sicul. p- 175),
ὄντα, τὴν πήρωσιν προφέρων εἷς οὗ µετρίαν ὀργὴν xa- | qux indole similes fuerint τοῖς Ἀπίστοις Palzephati.
τέστησε. Tov γὰρ ἀρχιμάγειρον Εὐτροπίωνα γεγενηµέ- | Sed eodem jure hzc in Libye historia legi poterant.
vov ἓν τάζει[ἐκπέμψας], παραγενέσθαι πρὸς αὐτὸν ἠξίου, Utut est, noli cogitare de Chio Theocrito. Nomen
xai λόγον δοῦναι καὶ λαθεῖν' ταῦτα δὲ ἀπαγγέλλοντος | Procul dubio corruptum est ex Θεόχρηστος, cujus
ἐκείνου πρὸς αὐτὸν, xal πολλάχις προσιόντος, EJ οἶδα, | Libyca aliunde novimus.
ἔφησεν, ὅτι ὦμόν µε θέλεις τῷ Κύχλωπι mapotetvot -
ὀνειδίζων, τὸν μὲν, ὅτι πηρὸς, τὸν δὲ, ὅτι µάγειρος ἦν"

χἀχεῖνος, Τοιγαροῦν, εἰπὼν, τὴν χκεφαλὴν οὐχ ὄξεις, ΘΕΟΧΡΗΣΤΟΥ AIBYKA.

ἀλλὰ τῆς ἀθυροστομίας ταύτης xal μανίας δώσεις δί- |

κην, ἀπήγγειλε τὰ εἰρημένα τῷ βασιλει' xal ὁ μὲν LIBER PRIMUS.

πέµψας ἀνεῖλε τὸν Θεόχριτον. Schol. Apollon. Rhod. IV, {75ο : Εὔφημος ᾧχει

Igitur, si fides habenda hisce narratiunculis, mor- τὴν Λαχωνιχὴν παρὰ τὸν αἰγιαλόν. Ες δέ τις αὐτοῦ
tuns est Theocritus ante an. 301 a. Chr. (*).— Quod | τῶν ἀπογόνων Σήσαµος ἀπῴχισε Θήραν’ οὗ ἀπόγονος
scripta ejus attinet, Χρεῖαι sive cute dicta haud γέγονεν Ἀριστοτέλης , ὃς τῆς περὶ Κυρήνην ἀποιχίας
dubie non sunt, quz literis consignaverit Theocri- | ἠγήσατο. Ἱστορεῖται ταῦτα παρὰ Πινδάρῳ ἐν Πυθιο-
tus. sed quz jecerit, alius vero collecta sub titulo | νίχαις ἐπιμελέστερον δὲ παρὰ Θεοχρήστῳ ἐν πρώτῳ
Χρείαι Θεοχρίτου in vulgus ediderit. — Historiam | Λιθυκῶν, καὶ παρὰ Ἀκεσάνδρῳ ἐν πρώτῳ [περὶ] Ku-
Libycam vel a Suida dubitanter Theocrito sophiste | ρήνης,
tribui indicatur vocula φέρεται. ΑΟ sane res a de- De re exponunt interpretes ad Pind, Pyth, IV.
πιαρορο aliena esse videtur. Áfferuntur tamen ex 57 sqq. et O. Müller. Μίπ. p. 350 sqq. — Uti Ace-
Theocrito, qux in Libycis historiis apte locunn sander, sic etiam Theochrestus, nisi fallor, genere
babere potuerunt. Cyrenzus fuit; idque colligo ex Pausan. VI, τα,

Fulgentius Mythol. I, 36 : Theocritus antiquita- | 7; qui duos Theochrestos Cyrenzos, avum et ne-
tum historiographus refert Phorcum fuisse regem, | potem, memorat. I&tas historici definiri nequit, Εἰ-
qui tres filias locupletes dereliquit. Quarum Medusa | dem Theochresto tribuo librum de Rebus mirabi-
major, que fuerat locuples, regnumque incolendo | libus, ex eoque petita fuerint, quae servavit Plinius
fructificandoque ampliaverat; unde et Gorgon di- | H. N. XXXVII, 11, 1, p. 104 Tchn. : Zeochrce-
cta est, quasi georgon : nam γεωργοὶ graece cultores | stus Oceano id ( electrum) exeestuante ad Βγγεπαί
dicuntur. Serpentino vero capite ideo dicta est, quod | promontoria ejici : quod et Xenocrates credidit,
qui de iis nuperrime scripsit. Wc est. sententia
eorum, qui in Rhodano fluvio Eridanum cernere
sibi videbantur. Tu adi Welckerum in Tri/log. p.

(*) Nescio an Theocriti nomen corruptum sit ap. Athe-
arem p. 14, E, ubi : Διαθόητοι δὲ ἐπὶ σφαιρική Δημοτέλης
ἆ θεόγνιδος τοῦ Χίου σοφιστοῦ ἀδελφός. Nomen notum

requiritur; de Theognide sophista altum silentium. 569 sq.
THEOCHBEST! LIBYCA. duxit. Hujus e prosapia oriundus Aristoteles, qui co-
lonis in Cyrenaicam deducendze prefuit. Narrantar heec
LIBER PRIMUS. apud Pindarum, accuratius vero apud Theochrestum

Egphemus in Laconica ad oram maritimam habitavit. | libro primo Libycorum, ei apud Acesandrum libro primo
. Unnsex posteris ejus Sesamus coloniam in 'Theram insulam ! de Cyrenis.

T : — ———HEÉED-9 00 «αμ

DINO. HERACLIDES.
ARISTAGORAS.

DINO.

Dino (), Clitarchi celebrati auctoris pater
(Plinius H. N. X, 7o. Vid. fr. 3), qua usus sit
patria , nemo tradit ( Conjecturam de hac re pro-
posui in Vita Clitarchi). Neque aliud quidquam de
vita ejus fatisque in notitiam nostram pervenit.

Quod condidit opus Περσικῶν satis amplum in
tres , uti videtur, partes sive συντάξεις distributum
erat (”"). Rationem divisionis divinare facilius quam
demonstrare. Scilicet quum argumentum histo-
riarum natura sua tripartitum sit, prima earum
pars Assyriorum, Medorum altera, tertia Persa-
rum res continuisse videtur. — Quousque narra-
tionem auctor deduxit? Fragmentum ultimum (3o)
rem indicat, que pertinet ad annum 35o a. C.,
quo /Egyptum Ochus recuperavit. Num ruinas
imperii Persarum Dino viderit, άσσο.

Auctoritate Dino haud exigua fruebatur. Certe
plurimum ei in rebus Persarum credidit Cornelius
Nepos (fr. 27). Plutarchus quoque uti Ctesiz infen-
sior est, sic favisse Dinoni videtur ( Cf. Heeren. De
fontt, Plut. p. 95). Ceterum sunt que admonere
nos possint, ne nimiam de auctoris virtutibus opi-
nionem animo concipiamus. Quz de Semiramide
narrantur (fr. 1) quum longe absint a Ctesize mi-
raculis, probabiliora nonnullis visa sunt; nos je-
junius junioris etatis commentum cum antiquiore
permutatum esse facile agnoscimus. Ephori equa-
lein fabulas in historias traducere studuisse non

(*) Memorantur : Dino, Lacedzemonius polemarchus in
Leuctrico proelio occisus, Xenophon. Hell. V, 4, 33; VI, 4,
t4. D. Nicostrati et Arethusii frater, ap, Demosthen. p. 1248,
9. — Dino quidam Eucratis pater ap. Lucian. Philopseud.
ο. 17. — Dino, Dinonis f., ab Agathocle Ptolemaei Epi-
phanis tutore interfectus, Polyb. XV , 25 a. — Dino Rho-
dius, Persei regis partibus contra Romanos favens , Polyb.
XXVII, 6; XXVIIL, 2, 3; 15, 4; XXIX, 5, 2; XXX,7,
10, ΧΧΧ, 8. — Dino statuarius ap. Plin. H. N. 34, 19.

(**) Laudatur Dino ἐν διυτέρῳ τῆς δεντέρας συντάξεως de
Hercule Ιάφο, fr. 4; ἐν πρώτῳ τῆς τρίτης σνντάξεως de
magis, (r. 8. Deinde : ἐν πέµπτῳ τῶν [Περσικῶν τῆς πρώτης
συντάξεως de Amyti Xerxis filia, fr. 21 , ubi ex nostra di-
visione scribendum est τῆς τρίτης συντάξεως. Si. recte se
habet istud τῆς πρώτης , statuendum foret, in prima parte
historiam Persarum, in altera et terlia, que ad religio-
nem, mores, instituta eorum pertinent, esse exposita.
Quamquam ejus generis distinctiones ab antiquioribus
scriptoribus alienze esse solent.

mirum est. Interdum vero Dino vetera figmenta
tueri conatus est eo, quod ex notis Europa regio-
nibus in Indiam transplantaret, commodissimum
miraculorum receptaculum, Huc pertinet fragm. 3
de Sirenibus. Aliud exemplum fabularum in no-
vam formam detortarum przbet fragm. 4 de Her-
cule Ideo. De magorum doctrinis et vaticiniis
admodum multus fuisse debet ( v. fr. 5. 8. 9. το].
Memorabile illud quod fr. 7 legitur de rhapsodis
Medorum; quanquqgm ipsa historiuncula graecum
hominem redolet longissime; nam lusus verborum
Κυριεύειν et Küpoc neminem fugit. Ceterum Dino-
nis narratio de Persarum imperii origine cum iis
quz ex Ctesia tradita sunt, in summa re conciliari
facile potest. Verum anteponenda Ctesiama iis,
quz fragm. 11 a Dinone vel ejus auctore contra
omnem veri similitudinis speciem in honorem
JEgyptiorum excogitata et a Lycea Naucratita
JEgyptiorum scriptore avide arrepta sunt. Pravz
chronologix addictum se ostendit fr. 20 ; incredi-
bile prorsus est quod fr. 29 traditur de regno Arta-
xerxis Memnonis : sed in hoc fortasse librariorum
negligentia, qui annorum numerum corruperint,
accusanda est. In reliqua Artaxerxis historia Cte-
si: auctoritas, etsi is oculatus testis rebus inter-
fuerat, plerumque tamen repudiata est, idque in
rebus levissimis (fr. a2. 33. 26), quas cur contra
verum Ctesias tradiderit causa ne fingi quidem pro-
babiliter potest. Novisse Dinonem et manibus tri—
visse opus Ctesiz non dubito : immo plurima earum ,
qua in Vita Artaxerxis Plutarchus contra fidem Cni-
dii morumque probitatem affert, ex Dinone nostro
fluxisse arbitror. Vereorque ne hoc obloquendi et
detrectandi studio auctoritatem Dino apud zultos
sibi pepererit. Sed hzc utcunque sese habeant, τε]
reliqua ita comparata sunt, ut Dinonem non tam
propter acumen judicii, quam propter rerum nar-
ratarum abundantiam et orationis fortasse elegan-
tiam placuisse censeam, neque a patre prorsus
abfuisse , quz in filio, celebratissimo auctore, ah
omnibus reprehenduntur.

— In m

FRAGMENTA. 89

IIEPZIKA.

HIPOTH ΣΥΝΤΑΕΙΣ.)
'AZXYPIAKA.
1

EKlian. V. H. VII, 1 : Σεμίραμιν τὴν Ἄσσυρίαν
ἄλλοι μὲν ἄλλως ὥδουσιν * ὡραιοτάτη δὲ ἐγένετο γυναι-
χῶν. εἶ xai ἀφελέστερον ἐχρῆτο τῷ κάλλει. Ἀφιχομένη
δὲ πρὸς τὸν τῶν ᾽Ασσυρίων βασιλέα κλητὴ , κατὰ χλέος
τῆς ὥρας, ὅδε ἐντυχὼν «7j ἀνθρώπῳ ἠράσθη αὐτῆς. Ἡ
δὲ ἤτησεν ix τοῦ βασιλέως τὴν βασίλειον στολὴν λα-
(εν δώρα, xal πέντε ἡμερῶν τῆς Ἄσίας ἄρξαι, xal
τὰ ἀπὸ ταύτης προσταττόµενα δρᾶσαι; xal οὐδὲ τῆς
αἰτήσεως Toy otv. "Enel δὲ ἐχάθισεν αὐτὴν 6 βασι-
λεὺς ἐπὶ τοῦ θρόνου, xal ἔγνω διὰ χειρὸς xal γνώμης
ἔχουσα πάντα, προσέταξε τοῖς δορυφόροις αὐτὸν τὸν
βασιλέα χτεῖναι " καὶ οὕτω τὴν τῶν Ἀσανρίων ἀρχὴν
χατέσχε. Λέγει δὲ ταῦτα Δείνων. :

I G.

Diodor. IL, 20, 3 : Κτησίας μὲν οὖν 6 Κνίδιος (fr.
5 sqq.) περὶ Σεµιράµιδος τοιαῦθ) ἱστόρηκεν * "A0 vatoc
δὲ χαί τινες τῶν ἄλλων συγγραφέων φασὶν αὐτὴν ἑταί-
ῥαν γεγονέναι εὐπρεπὴ, xal διὰ τὸ χάλλος ἐρωτικῶς
ἔχειν αὐτῆς τὸν βασιλέα τῶν Ασσυρίων. Τὸ μὲν οὖν
πρῶτον µετρίας αὐτὴν ἀποδοχῆς τυγχάνειν dv τοῖς βα-
σιλεοις, μετὰ δὲ ταῦτα γνησίαν ἀναγορευθεῖσαν vu—
ναῖχα πεῖσαι τὸν βασιλέα πένθ᾽ ἡμέρας abt? παραχω-
gout τῆς βασιλείας. Την δὲ Σεμίραµιν ἀναλαθοῦσαν
τό τε σχῆπτρον xal τὴν βασίλειον στολὴν, χατὰ μὲν
tiv πρώτην ἡμέραν εὐωχίαν ποιῆσαιχαὶ μεγαλοπρεπῆ
δῖπνα,, ἓν οἷς τοὺς τῶν δυνάμεων ἡγεμόνας καὶ πάντας
τοὺς ἐπιφανεστάτους πεῖσαι συµπράττειν ἑαυτῃ: τῇ δ'
ὑστεραία τοῦ τε πλήθους καὶ τῶν ἀξιολογωτάτων dv-

ipu» ὡς βασίλισσαν θεραπευόντων, τὸν μὲν ἄνδρα

καταθαλεῖν εἰς τὴν εἰρχτὴν, αὐτὴν δὲ φύσει µεγαλε-
πίθολον οὖσαν καὶ τολμηρὰν κατασχεῖν τὴν dpy3v,
xal µέχρι γήρως βασιλεύσασαν πολλὰ xal μεγάλα xa-
τεργάσασθαι.

Eadem paullo aliter Plutarchus Moral. p. 113,
D. — Athenzus historicus aliunde non notus;
nomen corruptum esse Dinonisque mentionem la-
tere suspicor. De Athenzo Seleuciense philosopho,
Strabonis et Diodori equali cogitavit Fabricius
B. Gr. IV, 20, p. 631», quod jure displicuit Wes-
selingio ad Diodor. 1.1. Alius fortasse huc traheret
Athenoclem , quem tanquam Assyriacorum aucto-
rem laudat Agathias Histor. II, 24 : Ἀλλὰ B;
λον μὲν τὸν Δία τυχὸν, Σάνδην δὲ τὸν Ἡραχλέα xal
Ἀναϊτίδα τὸν Ἀφροδίτην xal ἄλλως τοὺς ἄλλους ἐχά--
λουν, ὥς που Βηρωσσῷ τε τῷ Βαθυλωνίῳ καὶ Ἄθηνο-
χλεῖ καὶ Σιµάχῳ τοῖς τὰ ἀρχαιότατα τῶν Ἀσσυρίωντε
xal Μήδων ἀναγραψαμένοις ἱστόρηται. Is probabiliter
idem est cum Athenocle Cyziceno grammatico ,
qui Aristarcho melius Homerum explicasse dicitur
Athenzo IV, p. 187, F. — Pro Σιµάχῳ Jonsius
Scriptt. Hist. phil. I,,2, 2 scribi jubet Λυσιμάχῳ,
nescio quam recte. Fortasse Simacus idem est qui
Simocatus, quem de Assyriorum historia laudat
Tzetzes Chil. III, 100 (v. Ctesia fr. 3, p. 15).

Quz sequuntur fragmenta duo in narratione de
Semiramidis expeditione Indica et /Egyptiaca lo-
cum habere potuerunt.

2.

4Elianus H. A. XVII, 19 : Λέγει δὲ Δείνων (li-
bri Δίνων) ἐν Αἰθιοπίᾳ γίνεσθαι τοὺς ὄρνιθας τοὺς µο-
νοχέρως xa ὃς τετραχέρως xal πρόθατα ἐρίων μὲν
ψιλά, τρίχας δὲ χαμήλων ἔχοντα.

Τοὺς ὅρν.] τὰς ὄρν. cod. Μοπ., quod recepit

Schneiderus : « τὰς scripsi, nisi quis feminas cornu

PERSICA.

PRIMA PARS.

DE REBUS ASSYRIORUM.

1.

Semiramin Assyriam alii aliter quidem celebrant : sed
fuit illa inter feminas speciosissima, tametsi negligentius
formam curaret. Quum vero venisset ad regem Assy-
riorun, vocata propter famam pulchritudinis, ille ubi
vidit feminam , statim ejus amore est captus. At illa petiit
ab rege , ut stolam regiam muneri acciperet, Asieque im-
peraset quinque dies, et ille quz ab ipsa juberentur, face-
ret; neque ejus, quod petiit, tulit repulsam. Quum vero
collocasset eain rex super thronum, ipsaque jam cognosceret
in sua se manu οἱ voluntate habere cuncta , mandavit satel-
litibus ipsum ut regem interficerent : atque Ita Assyriorum
imperium obtinuit. Refert autem illa Dino.

1 a.

Et haec quidem Ctesias ille Cnidius de Semiramide literis
tradidit. Athenxeus vero et quidam alii scriptores asserunt,
meretricem hanc fuisse elegantis formse , et ob pulchritudi-
nem ab Assyriorum rege adamatam. Ac primum quidem
mediocrem ei in regia honorem habitum esse; mox vero
legitime uxoris nomen consecutam , persuasisse regi tra-
dunt, ut quinque dies sibi regno cederet. Sceptro igitur et
regia stola potitam, prima die epulum instituisse et convivia
magnifica, in quibus copiarum , duces et nobilissimum
quemque ad obeequendum sibi induxisset. Postridie quum
jam vulgus et proceres illi , ut reginze , ad ministeria praesto
essent , virum in carcerem compegisse : et quia Ingenio ad
res magnas apto esset et confidens, facile imperium occu-
passe, eoque ad senectutem usque potitam multa et prae-
clara opera peregisse.

Narrat Dino in JEthiopia nasci aves unicornes et sues
quadricornes et oves , quae lana careant , verum camelorum
pilis hirsutce sint.

90 DINONIS

carere statuat , quemadmodum feminám juniorem p mar. in Dion. Cass. tom. II, p. 1521. Ruhnken.
in insula Sumatra sine cornu vidit Marsden. | in Adversar. ad schol. Platon. Phzd. p. 89, C,
p. 135 vers. germ. » —Ux τετραχ.] «Suem Barbyrus- | Duridis nomen latere censuit. Hullmann. ad Du-
sam interpretatur Erzleben , comparans Plin. VII, | rid. fr. p. 188 cogitavit de Dione τῷ ἐπὶ φιλοσοφία
52, s. 78. Apros cornutos in Circo visos memorat | διαθοήτῳ (Suidas v. Τὸ Δίωνος γρῦ). Verum in quem
Calpurn. Ecl. VII, 58. Aprum JEthiopicum den- | quadrent ista ἐν δευτέρῳ τ. ὃ. συντάξ. neminem
tibus quattuor exsertis armatum interpretatur PaZ- | novi prater Dinonem, Qua occasione is in res Her-
las Praefat. ad Miscell. Zool. ( Lugdun. Batav. | culis excurrerit nescio; num in Medorum historia
' 1778 ), quem sequitur Camper. » SCHNRIDRR. « Cf. | de origine Lydorum Heraclidarum exponens?
Cretschmar Atlas zu Eduard.Rüppels Reisen p. 66, ! Fabularum novatorem arguit Hercules 1daus Da-
qui aprum JEliani non dubitat esse eum, quem | ctylus pro Thebano positus. De Dactylo Idao
Cuvier Phacochoere d'Ethiopie, ipse Phacochoeres | Olympiorum institutore v. Euseb. Arm. p. 134
4Eliani nuncupavit. Idem esse censet Buceron cor- | ed. Mai. In universum v. Lobeck. Aglaoph.
niculatum ap. Vaillant. » Jacons. — De ovibus v. | p. 1168 sqq. De proverbio cf. Herodori fragm. τή.
Diodor. III, 8, ibique Wesselipg. Eam ovem Cret- . "
schmar l. 1. interpretatur ovem tragelaphum Go- T
dofredi ( de S.-Hilaire ).

3

Plinius H. N. X, 7o : JIVec Sirenes impetraverint
fidem , licet affirmet Dino, Clitarchi celebrati au-
ctoris pater, in India esse, mulcerique earum cantu,
quos gravatos somno lacerent. Quae fuerint istz Si-
renes, ex Clitarchi filii narratione (Clit. fr. 18)
colligere licet.

E LIBRO QUINTO.

Diogenes Laert. I, 8, de Magis : Τὴν δὲ γοητιχὴν
µαντείαν o0! ἔγνωσαν, ὣς φησὶν Ἀριστοτέλης ἐν τῷ
Μαγικῷ xal Δείνων ἐν τῇ πέµπτῃ τῶν ἱστοριῶν , ὃς καὶ
μεθερμηνευόμενόν φησι τὸν Ζωροάστρην ἀστροθύτην
εἶναι» φησὶ δὲ τοῦτο xal Ἑρμόδωρος.

6.
Idem IX , 5o : Πρωταγόρας Ἀρτέμωνος, ἡ, ὡς
Ἀπολλόδωρος (fr. 86) xal Δίνων (ser. Δείνων ) dv τοῖς
Περσιχοις, Μαιανδρίου. Mentio philesophi eum dis-

putatione de religione Asiaticorum conjuncta esse
potuit.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΥΝΤΑΒΙΣ.

ΜΗΔΙΚΑ.
4.
E LIBRO SECUNDO.

Suidas 0553 Ἡ ρακλῆς πρὸς δύο. ] Tob; [γὰρ]
Μολιονίδας ἔφυγε. Δείνων δὲ ἐν δευτέρῳ τῆς δευτέρας
συντάξεως Ἡραχλέα τὸν ᾿Ιδαῖον Δάχτυλον , χαταδεί--
ξαντα τὰ Ολύμπια, πρὸς δύο Διαπυχτεύσαντα ἧττη-
θήναι.

ὰρ ] addidi ex Photio et Ársenio p. 394. Ea-
dem Apostol. Prov. p. 18o. — Δείνων ] Libri
Δίων. Dionem Chrysostomum intelligi voluit Rei-

7.

Athenzus XIV, p. 633, C : Ὅμηρος γοῦν φησιν
in Ἀχιλλέως' « Ἄειδε Ó. ἄρα χλέα ἀνδρῶν ἠρώων" »
xal τὸν Φήμιον δέ φησυ, ὅτι

πολλὰ βροτῶν θελκτήρια οἶδεν,
ἔργ ἀνδρῶν το θεῶν τε, τά τε χλείουσιν ἀοιδοί.

Τὸ δὲ ἔθος τοῦτο x«l παρὰ τοῖς βαρθάροις ἐσώζετο,
ὥς φησι Δείνων iv τοῖς Περαικοῖς. "Iv. γοῦν Κύρου
τοῦ πρὠτου ἀνδρείαν xai τὸν μέλλοντα πόλεμον ἔσε-

cnm IDEE ρου σα”. υ".-.-ἄ------ᾱ-ἷι'---ἷί---.--- ------ᾱ------ MO ————" E —————— ——— EÓ————]" —————— ÍHH—nH—á— UIÜHRÜÜÁÁ

ALTERA PARS. Historiarum libro; qui Zoroastrem quoque ex interpreta-
: tione nominis suj astrorum asserit fuisse cultorem. Quod
DE REBUS MEDORUM. ipsum etiam Hermodorus tradit.
4. 6.
E LIBRO SECUNDO. Protagoras Artemonis, vel, ut Apollodorus et Dino in

Contra duos ne Hercules quidem] Scilicet Molionidas | Persarum historia , Meeandrii filius.
fugit. Dine vero libro secundo partis secundze Herculem, d : T.
Dactylum Ideum, ludos Olympicos instituentem , quum Homerus ba Achille dicit
contra duos pugilatu certaret , victum esse tradit. nebat gloriosa virorum facta beroum,

et Phemium ait »
5. plurium morta!iam oblectamenta novisse ,
E LIBRO QUINTO. gesta virorum deorumque, qua celebrant cantores,

Praestigiis utentis divinationis ignaros (Magos) Aristoteles | Idem mos apud barbaros etiam servabatur, ut ait Dino in
ait in libro quem inscripsit Magicum, et Dino in quinto ' Persicis. Cyri certe superioris viriutem οἱ futurum cum

FRAGMENTA. : 91

σθαι πρὸς Ἀστνάγην προείδοντο οἱ ᾠδοί. « Ὅτε γὰρ
(φησὶν ) ἡγήσατο τὴν εἰς Πέρσας ἀποδημίαν 6 Kop:
ἐγεγόνει δ) αὐτοῦ πρότερον ἐπὶ τῶν ῥαθδοφόρων, εἴθ᾽
ὕστερον ἐπὶ τῶν ὁπλοφόρων, xal ἀπῆλθεν" εὐωχουμέ-
νου οὖν τοῦ Ἀστνάγους μετὰ τῶν φίλων, τότε "Avon;
ὄνομα, (οὗτος ὃ ἦν τῶν ᾠδῶν ὁ ἐνδοξότατος,) ἠδεν
εἰσχληθεὶς τά τε ἄλλα τῶν εἰθισμένων, xal τὸ ἔσχατον
εἶπεν, ὡς ἀφεῖται elc τὸ ἕλος θηρίον μέγα ,θρασύτερον
boc &plov- ὃ ἂν χυριεύσῃ τῶν χαθ᾽ αὐτὸν τόπων, πολ-
λοις μετ rov ῥᾳδίως μαχεῖται. Ἐρομένου δὲ τοῦ
Ἀστυάγους, ποῖον θηρίον ; ἔφη Küpov τὸν Πέρσην.
Κομίσας οὖν ὀρθῶς α ὑτὸν ὑπωπτευχέναι, xal µετα-
πεμπόµενος οὐδὲν ὤνησεν. »

ΤΡΙΤΗ ΣΥΝΤΑΕΙΣ:

ΠΕΡΣΙΚΑ.
8.

E LIBRO PRIMO.

Schol. Nicandr, Ther. 613 : Μάγοι δὲ xal Σχύ-
θαι μυριχίνψ μαντεύονται ξύλῳ' xal γὰρ dv πολλοῖς
τόποις ῥάθδοις µαντεύονται. Δείνων δὲ ἐν τῷ πρώτῳ
τῆς τρίτης συντάζεως xai τοὺς μάντεις φησὶ Μήδους
ῥάβδοις μαντεύεσθαι.

Δίνων Schneider. e codice Gotting, correxit pro
vulg. Δίων» idem jam Gale voluerat ad Iamhlich,
De mysteriis p. 338. Reposui Δείνων.

9.
Clem. Alex. Protr. I, c. 5, p. 19 Sylb. : Θύειν
lv ὑπαίθρῳ τούτους (sc. τοὺς Πέρσας xal τοὺς Μήδους
xai τοὺς μάγους) ὁ Δείνων ( vulg. Δίνων ) λέγει, θεῶν
ἀγάλματα μόνα τὸ πῦρ καὶ τὸ ὕδωρ νομίζοντας, Cf.
Diogenis Cyz. fr. 4.
Astyage bellum prseviderunt cantores. « Nam quum iter in
Persas, ait, Cyrus suscepisset (etenim primum satellitibus ,
et deinde militibus ibi fuerat praefectus ac deinde discessit) ,
convivante Astyage cum amicis, intro vocatus cantorum
nobilissimus, Angares nomine, cantavit et alia usitata,
εἰ ad extremum dixit : « Dimittitur in paludem fera ingens
apro ferocior, qua? postquam locig circa se sitis fuerit potita,
breve post tempus adversus multos facile pugnabit. » Inter-
rogante vero Astyage, qualem feram diceret, respondit :
Cyrum Persam. Igitur recte eum suspicatum esse existimans
rex,, misit qui revocarent Cyrum, sed nihil profecit. »

TERTIA PARS.
DE REBUS PERSARUM.
8.

E LIBRO PRIMO
Magi et Scythee myrrhino vaticinantur ligno. Ac multis

τοι

Cicero De divinat. I, c. 33 : Quid ego que Μαν
Cyro illi principi interpretati sunt, ex Dinonis Per-
sicis | libris] proferam? Nam quum dormienti ei
so! ad pedes visus esset, ter eum, scribit, fru-
stra appetieisse manibus, quum se convolvens sol
elaberetur et abiret : ei Magos dixisse (quod genus
sapientum et doctorum habebatur in Persis) ez tri-
plici appetitione solis, triginta annos Cyrum re-
gnaturum esse portendi. Quod ita contigit. Nam
ad septuagesimum pervenit, quum quadraginta na-
tus annos regnare caepisset.

11.

Athenzus XIII, p, 560 E : Δείνων δ᾽ ἐν τοῖς Περ-
σικοῖς, xai Λυχέας 6 Ναυκρατίτης ἐν τρίτη Αἰγυπτια-
χῶν, τὴν Νειτῆτιν Κύρῳ πεμφθῆναί φασιν ὑπὸ Ἀμά-
σιδος" ἐξ ἧς γεννηθῆναι τὸν Καμθύσην, ὃν ἐκδιχκοῦντα
τῇ μητρὶ ἐπ᾽ Αἴγυπτον ποιήσασθαι στρατείαν.

Commentum hoc /Egyptiorum , quibus οοἰδείανα
erat domator altero parente /Egyptius. Aliter He-
rodot. III, : et Ctesias (fr. 37) ap. Athen. 1. 1,
secundum quos Nitetis pellex fuit Cambyss. Cete-
rum v. Dahlmann. Herodot. p. 148 sqq. Cf. Necta-
nebum Alexandri M. patrem in Pseudocallisthene.

12.

Athenzus XIV , p. 653,B : Σφόδρα τῶν ἰσγάδων
ἐθαυμάζοντο ai Ἁττιχαί. Δείνων qo £v τοῖς Περσι-
xoi, φησι" « Παρετίθεντο δ' ἐπὶ τῆς τραπέζης τῆς Ba-
σιλέως ὅσα ἡ γἢ βρώµατα φέρε, ἧς ἄρχει βασιλεὺς,
d' ἑκάστου ὅσον ἀπαρχήν. Ἐλενικῷ δὲ οὐδενὶ οὖτε
βρώματι οὔτε ποτῷ dero δεῖν 6 Ξέρξης (sic Ruhnk. et
Valcken. ; 6 ἐξ ἀρχῆς libri ; ὃ ἐξ ἀρχῆς βασιλεύσας
Toup.; dovro δεῖν ol ἐξ ἀρχῆς Coraes) τοὺς βασιλεῖς
χρῆσθαι΄ ὅθεν χαὶ νόμος τις ὕστερον ἐγένετο. Εἰσενέγ--

χαντος Υάρ ποτε τῶν εὐνούχων τινὸς dv τοῖς λοιποῖς

in locis vaticinantes virgis utuntur. Dino libro primo
partis terti: Medos quoque magos virga vaticinari tradit.
9.

Dino Persas Medosque magos sub divo sacra facere ait,

deorum simulacra sola ignem et aquam statuentes.
11.

Dino in Persicis et Lyeeas Naucratita libro tertio
AKgyptiacorum Nitetin Cyro missam dicit ab Amaside, ex
eaque natum esse Cambysem, qui ut matrem ulcisceretur,
expeditionem adversus /Egyptios suscepisset.

12.

Singulari in pretio habebantur Attice Carice. Dino
itaque in Persicis scribit : « Apponebant mense regis, pri-
mitiarum instar, quaecunque cibaria fert terra regis pote-
Statesubjecta : peregrino vero neque cibo neque potu uten-
dum regi censuit Xerxes : unde etiam ad posteros illud in-
stitutum duravit. Quum enim eunochorum quidam inter
reliqua bellaria caricas apposuisset Atticas , interrogavit

92
τραγήµασιν ἰσχάδας Ἀττικὰς, ἐρωτῆσαι, ποδαπαὶ εἶεν.
Ἐπεὶ δὲ ἐπύθετο ἐξ Ἀθηνῶν, τοῖς ἀγορασταῖς ἐχέλευεν
(τοὺς ἆγ. ἐκώλυεν ? Schw.) ὠνεῖσθαι, ἕως ἂν ἐξουσία
γένηται αὐτῷ λαμθάνειν ὅταν ἐθέλη, καὶ μὴ ἀγορά-
ζειν. Λέγεται δὲ τὸν εὐνοῦχον ἐπίτηδες τοῦτο ποιῆσαι,
ἵνα αὐτὸν ὑπομνήση τῆς ἐπὶ τὰς Ἀθήνας στρατείας, »

Eadem de Xerxe rege narrat Plutarch. Regg.
Apophthegm. p. 173, C, non nominato auctore.

13.

Schol. Theocrit. II, 107 : "Ox δὲ at Ἁτεικαὶ
ἰσχάδες ἠδεῖαι, xa Δείνων μαρτυρεῖ.

14.
E LIBRO TERTIO.

Athenzus XI, p. 503, F : Δείνων ἐν τρίτῳ Περσι-
xav φησὶν οὕτως: « "Ear δὲ ποτίθαζις » ἄρτος κχρίθι-
νος χαὶ πύρινος ὁπτὸς, καὶ χυπαρίσσου στέφανος , xal
οἶνος χεχραµένος ἐν ᾠῷ χρυσῷ, οὗ αὐτὸς βασιλεὺς
πίνει. »

His reliqua fragmenta qua sunt de moribus
Persicis subjungo.

15.

Athenzus II, p. 67 A,B: Κτησίας δ᾽ ἐν Καρμανία
φησὶ γίνεσθαι ἔλαιον ἀκάνθινον; ᾧ χρῆσθαι βασιλέα
ὃς καὶ χαταλέγων ἐν τῷ περὶ τῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν φό-
gov τρίτῳ βιθλίῳ πάντα τὰ τῷ βασιλεῖ παρασχευα -
ζόμενα ἐπὶ τὸ δεῖπνον οὔτε πεπέρεως µέμνηται οὖτε
ὄξους, ὃ µόνον ἄριστόν ἐστι τῶν ἡδυσμάτων. Ἀλλὰ
μὴν οὐδὲ Δείνων dv τῇ Περσιχῇ πραγµατείᾳ' ὅς vé
φησι xal ἅλα Ἁμμωνιαχὸν ἀπ᾿ Αἰγύπτου ivan
πεσθαι βασιλεῖ, xal me Boedo ei np Bes Nilo. ILL ix τοῦ Νείλου.

rex cujates ille essent : quumque intellexisset ex Athe-
nis esse, vetuit ne posthac obsonatores emerent , donec ipsi
potestas foret sumendi, si vellet, non emptas. Aiunt autem
consulto id eunuchum fecisse, quo in memoriam revocaret
regi expeditionem adversus Athenas suscipiendam.

1 9.
Dulces esse caricas Atticas Dino quoque testatur.
14.

E LIBRO TERTIO.

Dino libro tertio Rerum Persarum itascribit : « Est autem
Potibazis panis hordaceus et triticeus coctus, et cupressina
corona, et vinum mixtum in aureo ovo, de quo ipse rex
bibit. »

15.

Clesias ait in Carmania oleum e spina fieri, quo utatur
rex. Idem libro fertio de tribulis quz» in Asia penduntur,
omnia recensens quae ad coenam regi parantur, nec piperis
mentionem facit, nec aceti, quod est tamen unum
omnium condimentorum optimum; sed ne Dino quidem
in Persica historia, qui tamen et salem Ammoniacum ex

DINONIS

Ἀμμωνιαχὸν L. consentiente Eustatbio p. 1550,
2. Ἀμμωνιαχοὺς V.

16.

Plutarch. Alex. c. 36 : Δείνων δέ φησι xal ὕδωρ
ἀπό τε τοῦ Νείλου xal τοῦ στρου μετὰ τῶν ἄλλων
µεταπεμπομένους εἰς τὴν γάζαν ἀποτίθεσθαι τοὺς βα-
σιλεῖς, οἷον ἐκθεδαιουμένους τὸ μέγεθος τῆς doy
καὶ τὸ χυριεύειν ἁπάντων. Cf. Brisson. I, c. 83.

17.

Athenzus XIII, P. 556, B: Παρὰ δὲ Πέρσαις ἀνέ-
χεται ἡ βασίλεια τοῦ πλήθους τῶν παλλακίδων, διὰ
τὸ ὡς δεσπότην ἄρχειν τῆς γαμετῆς τὸν βασιλέα, ἔτι
δὲ xol διὰ τὸ τὴν βασιλίδα, ὥς φησι Δείνων ἓν τοῖς
Περσικοῖς, ὑπὸ τῶν παλλαχίδων θρησχεύεσθαι; προσ-
χυνοῦσι γοῦν αὐτήν,

18.

Athenzus XII, p. 514, A : Καὶ τὸ παράσηµον 83
6 ἐπετίθεντο τῇ ipa oí τῶν Περσῶν βασιλεῖς, οὐδ᾽
αὐτὸ ἠρνεῖτο τὴν τῆς ἡδυπαθείας ἁπόλαυσιν. Κατε-
σκευάζετο γὰρ, ὥς φησι Δείνων, ἐκ σμύρνης xal τοῦ
χαλουμένου λαθύζου. Εὐώδης ὃ ἐστὶν ἡ λάδυζος , καὶ
πολυτιμότερον τῆς σµύρνης. Ὁπότε δὲ xal ἀπὸ τοῦ
ἅρματος χατίοι, φησὶ, βασιλεὺς » οὖτε χαθήλλετο ὁλί-
you ὄντος ἐπὶ τὴν Υῆν τοῦ U ὄψους, οὔτε διὰ χειρῶν ἐρει-
δόµενος, ἀλλ’ del αὐτῷ χρυσοῦς δίφρος ἐτίθετο, xci
τούτῳ ἐπιθαίνων κατῄει; καὶ $ βασιλέως διφροφόρος
εἰς τοῦτο εἴπετο.

Quz sequuntur vide in fragm. | Heraclidis Cu-
mani.

—————————————————Ó—M— € ————— € à

JEgypto ad regem mitti solitum commemorat et aquam ex
Nilo.
16.

Dino narrat aquam quoque ex Nilo et ex Istro haustam
inter cetera reges afferri jussisse et in thesaurum condidisse,
ut testarentur regni magnitudinem seque omnium dominos
esse,

17.

Apud Persas regina mulías pellices tolerat, quia rex
uxori veluti dominus imperat, nec non propterea , quod,
uti Dino in Persicis refert, reginam venerantur pellices atque
adorant.

18.

Et ipsum insigne, quod capiti impositum gestabant Per-
sarum reges, voluptatis studium quo tenebantur declarat.
Instructum enim erat, ut ait Dino, ex myrrha et ex 1a-
byzo, qu& vocatur : est autem labyzus fragrantissima , et
pretiosior myrrha. Quoties vero de curru, inquit, de-
scenderet rex, neque desiliebat, etiamsi exigua foret a terra
altitudo, neque manibus astantium innitebatur, sed semper
apponebatur aurea sella, cui ille insistens descendebat;
cujus rei causa semper gestator regia sellae sequebatur.

FRAGMENTA.

19.

Athenzeus IV, p. 146, C : ὍὉ δὲ Περσῶν βασι-
λεὺς, ὥς φησι Κτησίας xai Δείνων ἐν τοῖς Περσικοῖς,
ἐδείπνει μετὰ ἀνδρῶν µυρίων πεντακισχιλίων, xal
ἀνηλίσκετο εἷς τὸ δεῖπνον τάλαντα τετραχόσια.

V. Ctesias fr. 66; Ephippi Olyhthii fr. 2.

-

20.

Plutarch. Themist. c. 27 : Θουχυδίδης μὲν οὖν
xai Χάρων ὁ Λαμφαχηνὸς ἱστοροῦσι τεθνηχότος Ξέρξου
πρὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ τῷ Θεμιστοχλεῖ γενέσθαι τὴν ἕν-
τευξιν, Έφορος δὲ xal Δείνων xol Κλείταρχος xol
Ἡραχλείδης, ἔτι 5 ἄλλοι πλείονες, πρὸς αὐτὸν ἀφι-
κέσθαι τὸν Ξέρξην. Erravit Dinon.

21.

1

E LIBRO QUARTO.

Athenzeus XIII, p. 609, A : Δείνων J' ἐν «Tj πέµπτη
τῶν Περσικῶν τῆς πρώτης συντάξεώς φησιν, ὅτι ἡ Ba-
γάζου vov, ἥτις ἦν ὁμοπάτριος Ξέρξου ἀδελφλ, ὄνομα
Ἀνοῦτις, χαλλίστη ἦν τῶν ἐν τῇ Aclq γυναιχῶν xal
ἀχολαστοτάτη.

Pro πρώτης corrigendum τρίτης, « Si Ctesie
fragm. p. 5o a. sqq. ] fidem habemus, omnia
nomina in istis sunt corrupta. Nam illa mulier im-
pudicissima, de qua loquitur, non Anutis, sed Amy-
tis vocabatur : neque Xerxis fuit soror, sed Xer-
xis quidem filia, Artaxerxis vero soror. Postremo
ejus maritus non Bagazus, sed Megabyzus Ctesie
multis locis nominatur. Quare ita constituenda le-
ctio fuerit ex ejus mente : ὅτι ἡ Μεγαθύζου γυνὴ,
fuc ἦν ὁμοπάτριος Ἄρταξέρζη ἀδελφὴ, ὄνομα "Auu-
τις κτλ. ΟΑ5λυβοπ. Cf. Hemsterhus. ad Lucian.
Timon. c. 22.

93
22.

Plutarch. Artox. c.a : 'O δὲ Ἀρτοξέρξης Ἀρσίχας
πρότερον ἐκαλεῖτο, χαίτοι Δείνων qnalv, ὅτι ᾿Οάρτῃς.
Ἁλλὰ τὸν Κτησίαν, εἰ xoi τἆλλα μύθων ἀπιθάνων xal
παραφόρων ἐμθέθληχεν tl; τὰ βιθλία παντοδαπὴν
πυλαίαν, οὖκ εἶχός ἐστιν ἀγνοεῖν τοὔνομα τοῦ βασι-
λέως, παρ) d διέτριθε θεραπεύων αὐτὸν καὶ γυναῖκα
xai μητέρα xai παῖδας. Vide Ctesiwe fragm. 38,
P. 69.

23.

Plutarch. Ártox. c. 6 : 'Ex 9 τούτων μισοῦσα
τὴν Στάτειραν ἡ Παρύσατις xal φύσει βαρύθυμος οὖσα
καὶ βάρθαρος ἐν ὀργαῖς xal µνησικαχίαις ἐπεθούλευεν
αὐτὴν ἀνελεῖν. "Emi δὲ Δείνων μὲν ἐν τῷ πολέμῳ
(Artaxerxis contra Cyrum ) συντελεσθῆναι τὴν ἔπι--
θουλὴν εἴρηκε, Κτησίας δ᾽ ὕστερον, ὃν οὔτ' ἀγνοεῖν
τὸν χρόνον εἰχός ἐστι’ κτλ. V, Ctesim fragm. p. 10.

24.

Plutarch. Artox. c. 9 : Τὸν μὲν οὖν Ἀρταγέραην
ἀποθανεῖν ὑπὸ Κύρου σχεδὸν ἅπαντες ὁμολογοῦσι’ περὶ
δὲ τῆς αὐτοῦ Κύρου τελευτῆς ἐπεὶ Ξενοφῶν ἁπλῶς xat
συντόμως, ἅτε δὴ μὴ παρὼν αὐτὸς, εἶπεν, οὐδὲν ἴσως
χωλύει τὰ Δείνωνος ἰδίᾳ καὶ πάλιν τὰ Κτησίου (fr.
49) διελθεῖν. |

(Cap. το.) Φησὶν οὖν 6 μὲν Δείνων , ὅτι τοῦ "Ap-
ταγέρσου πεσόντος εἰσελάσας βιαίως 6 Κὔῦρος εἰς τοὺς
προτεταγµένους τοῦ βασιλέως χατέτρωσεν αὐτοῦ τὸν
ἵππον, ὃ δὲ ἀπεῤῥύη: Τηριθάζου δ) ἀναθαλόντος αὖ-

by ἐπ᾽ ἄλλον ἵππον ταχὺ καὶ εἰπόντος αὐτῷ, « Ὦ βα-

σιλεῦ, µέμνησο τῆς ἡμέρας ταύτης, οὗ γὰρ ἀξία λή-
θης ἐστί, » πάλιν 6 Κῦρος ἑνσείσας τῷ ἵππῳ κατέθαλε

τὸν Ἀρτοξέρξην πρὸς δὲ τὴν τρίτην ἐπέλασιν δνσ-

19.

Rex Persarum , ut scribunt Ctesias et Dino in Persicis,
cenabat cum quindecim millibus virorum, et in cenam
insumebantur talenta quadringenta.

20.

Thucydides et Charon Lampsacenus narrant Themisto-
clem, mortuo jam Xerxe, filium ejus adiisse; Ephorus vero
e& Dino et Clitarchus et Heraclides ( Cumanus) alique
complures ad ipsum venisse dicunt Xerxem.

. 91.
E LIBRO QUARTO.

Dino libro quinto Persicorum partis primes ( ertiar)
tradit Bagazi ( Megabazi s. Megabyzi) uxorem que
soror Xerxis ( Artaxerxis) erat ex eodem patre, Anwtis
( Amytis) nomine, pulcherrimam fuisse Asie mulierum,
eandemque intemperantissimam.

22.
Artaxerxes ante Arsicas dictus fuit, quamvis Oarten ferat

mincopatum Dino. Verum Ctesiam, etsi alioquin absurda- '

rum et insulsarum in libros suos variam fabularum collu-
viem infarserit , haud probabile sit tamen appellationem
fugisse , in cujus contubernio agebat regis, medicus ejus,
uxoris, matris et liberorum.

23.

Hinc exosa Statiram Parysatis, et ingenio mulier in iram
et vindictam fero barbaricoque, necare eam est molita. Per
bellum Dino hoc scelus prodidit patratum, Ctesias vero
(quem non praeterire tempus , quum rebus agendis inter-
fuerit, consentaneum est) postea.

24.

Cesum ἃ Cyro Artagersem fatentur fere omnes. At
Cyri fatum quia Xenophon simpliciter et strictim ut qui
ipee non interfuerit, percurrit : nihil sane cause est quin
ea qua prodidit Dino, seorsum, inde Ctesiee narrationem
referamus. -

Refert ergo Dino , postquam cecidit Artagerses, invectum
magna vi Cyrum in eos qui frontem cohortis regis tegebant,
equum regis vulnerasse , cumque ex equo defluxisse. Quum
Tiribazes propere regem in alium equum imposuissct , ad-
ditis hísce verbis : Memineris, rex , hujus diei, neque enim

04 DINONIS FRAGMENTA.

ανασγετήσας 6 βασιλεὺς xal εἰπὼν πρὸς τοὺς παρόν-
τας, ὡς βέλτιόν ἐστι μὴ ζῆν,. ἀντεξήλαυνε τῷ Κύρῳ
προπετῶς xal ἀπερισχέπτως el; ἐναντία βέλη φερο-
µένῳ, καὶ βάλλει μὲν αὐτὸς ἀχοντίῳ, βάλλουσι ὃ' ol
περὶ αὐτόν. Πίπτει 9 6 Κῦρος, ὡς μὲν ἔνιοι λέγουσι,
πληγεὶς ὑπὸ τοῦ βασιλέως, ὡς δ᾽ ἕτεροί τινες, Καρὺς
ἀνθρώπου πατάξαντος, ᾧ γέρας ἔδωκε τῆς πράξεως
καύτης ὃ βασιλεὺς ἀλεχτρυόνα γρυσοῦν ἐπὶ δόρατος
del πρὸ τῆς τάξεως ἐν ταῖς στρατείαις χοµίζειν» xai
γὰρ αὐτοὺς τοὺς Κρας ἀλεκτρυόνας ol Πέρσαι διὰ
τοὺς λόφους, οἷς κοσμοῦσι τὰ χράνη, mpoonyóptuov.

25.

Plutarch. Artox. c. 13, de prelio ad Cunaxa com-
misso : ᾿Εξεληλάχει δ᾽, ὡς 6 Κτησίας φησὶν , ἐπὶ τὴν
µάχην τεσσαράχοντα μνριάσιν οἵ δὲ περὶ Δείνωνα
xol Ξενοφῶντα πολὺ πλείονας γενέσθαι λέγουσι τὰς
μεμαχημένας. Cf. Ctesiz frágm. p. 74.

26. ’

Plutarch. Ártox. c. 19, de Parysatide Statiram
veneno interfectura : Θεράπαιναν εἶχε πιστὴν xal
δυναµένην παρ αὑτῃ µέγιστον ὄνομα Téyev- ἣν 6 μὲν
Δείνων ὑπουργῆσαι τῇ Φαρμακεία orat, συγγνῶναι δὲ
µόνον ἄχουσαν 6 Κτησίας. Τὸν δὲ δόντα τὸ φάρμ.αχον
οὗτος μὲν ὀνομάζει Βελιτάραν, 6 δὲ Δείνων Μελάνταν.

Γίνεται δὲ μικρὸν ἐν Πέρσαις ὀρνίθιον, ᾧ περιττώ-
µατος οὐδέν ἐστιν, ἀλλ᾽ ὅλον διάπλεον πιμελῆς τὰ év-
τός" ᾗ καὶ νοµίζουσιν ἀνέμῳ καὶ δρόσῳ τρέφεσθαι τὸ
ζῷον ' ὀνομάζεται δὲ ῥυντάχης. Τοῦτό φησιν 6 Κτη-
σίας μικρᾷ µαχαιρίδι κεχρισµένη τῷ φαρμάχῳ κατὰ
θάτερα τὴν Παρύσατιν διαιροῦσαν ἐχμάξαι τῷ ἑτέρῳ
μέρει τὸ φάρµαχον, xai τὸ μὲν ἄχραντον xat χαθαρὸν
tl; τὸ στόμα Βαλοῦσαν αὐτὴν ἐσθίειν, δοῦναι δὲ τῇ
Στατείρα τὸ πεφαρμαγμένον : 6 δὲ Δείνων οὐ τὴν IIo-

, * M , , ο.
ρύσατιν, ἀλλὰ τὸν Μελάνταν τέµνοντα τῷ µαχαιρίῳ

τὰ φαρμασσόµενα τῶν κρεῶν τιθέναι κατὰ τὸν Στά-
τειραν. Cf, Ctesise fr. 45, p. 76.

27.

Cornel. Nepos Conon. c. 5 : Clam dare operam
capit (Conon), ut Ioniam et /Eoliam restitueret
"Atheniensibus. Id quum minus diligenter esset vela-
tum, Tiribazus, qui Sardibus pre erat, Cononem
evocavit, simulans ad regem eum se nuttere velle
magna de re, Hujus nuntio parens quum venisset,
in vincula conjectus est, in quibus aliquamdiu fuit.
Inde nonnulli eum ad regem abductum ibique per-
isse scriptum reliquerunt. Contra ea Dinon histori-
cus , cui nos plurimum de rebus Persicis credimus,
effugisse scripsit; illud addubitat, utrum Tiribazo
sciente, an imprudente sit factum.

Reliqua que de Conone Persarum navarcho Cor-
nelius habet, ex eodem Dinone maximam partem
fluxisse ex nostro loco licet augurari.

28.

Plutarch. Artox. c. a1 : 'O 9' Ἀνταλχίδας Σπαρ-
τιάτης 3v, Λέοντος υἷὸς, xal σπουδάσας βασιλεῖ διε-
πράξατο τὰς ἐν Ασία πόλεις Ἑλληνίδας ἁπάσας xoi
νήσους, ὅσαι προσχυροῦσιν Ἀσία, παρεῖναι Λαχεδαιμο-
νίους αὐτῷ χεχτῆσθαι φόρων ὑποτελεῖς, εἰρήνης γενο-
µένης τοῖς Ἕλλησιν, el δεῖ τὴν τῆς Ἑλλάδος ὕθριν xai
προδοσίαν εἰρήνην καλεῖν, ἧς πόλεμος οὐδεὶς ἀχλεέστε-
pov ἦνεγχε τέλος τοῖς κρατηθεῖσι. Διὸ xal τοὺς ἄλλους
Σπαρτιάτας del βδελυττόµενος 6 Ἀρτοξέρξης xal vo-
µίζων, ὥς φησι Δείνων, ἀνθρώπων ἁπάντων ἀναιδεστά-
τους εἶναι, τὸν Ἀνταλχίδαν ὑπερηγάπησεν eic Πέρσας
ἀναθάντα. Kal ποτε λαθὼν ἕνα τῶν ἀνθινῶν στεφάνων
xoi βάψας sic µύρον τὸ πολυτελέστατον ἀπὸ δείπνου

mandanda est oblivioni : Cyrum admisso iterum in Ar-
toxerxem equo concussum deturbasse. Ad tertium incursum
irritatus rex, prassentesque affatus , Satius sibi esse non vi-
vere , infestus equum in Cyrum concitat, temere et caeco
impetu in adversa tela ruentem : feritque Cyrum ipse jaculo,
ferit etiam cohors ejus. Jbi Cyrus, ut nonnulli dictitant,
cadit ictu regis : ut alii, ab homine Care percussus. Quem
premio rex bujus facinoris donavit, ut in bello gallum
aureum ex summa lancea perpetuo ante signa ferret. Etenim
ipsos Caras Persae gallos, cristarum causa quibus exormant

galeas , appellabant.
25.

Eduxerat Artoxerxes, ut Ciesias auctor est, in aciem
quadringena millia. Dino et Xenophon multo plures fuisse
qui conflixere, memorant.

26.

Ancillam habebat fidam , que plurimum apud ipsam po-
&erat, Gigim dictam : quam administrem veneni Dino
tradit fuisse, consciam modo invitam Clesias. Illum qui
venenum dedit , hic Belitaram appellat, ille Melantam.

Nascitur apud Persas exigua avis, quae omni caret excre-
mento habetque intestina omnia adipe differta : unde vento
arbitrantur et rore hoc anima] vivere; rhyntaces dicitur.
Hanc autumat Ctesias cultello quem altero latere illeverat
toxioo, dissecuisse Parysstidem, atque infecisse alteram
partem veneno, partem sinceram et puram ori ingestam
ipsam mandisse, Statirte vero dedisse virulentam. Dino
non Parysatidem , sed Melantam medicatas carnes secniese
cultro et Statirze apposuisse tradit. !

28.

Fuit Antalcidas Spartiates , Leontis filius. Hic regis stu-
diosus, effecit ut οἱ urbes Grebcas et insulas que oontri-
buuntur Asie, permitterent Lacediemonii , vectigales poesi-
dere pace cum Graecis facta, si probrum Gracie et proditio
pax appellanda est, qua bellum nollum fcodiorem victis at-
tulit exitum. Unde Artoxerxes qui a ceteris Spartiatis
semper fuit aversus, homines numerans eos esse, ut ait
Dino, omnium impudeptissimos, profectum in Persidem
impense complexus est Antalcidam , ooronamque unam ex
floribus factam in pretiosissimum demersit unguentum,

HERACLIDIS FRAGMENTA.

ἔκεμψε τῷ Ἀνταλχίδα' καὶ πάντες ἐθαύμασαν τὴν φι-
ύνην. "Hv δ', ὡς ἔοικεν, οὗτος ἐπυτήδειος ἔντρυ-

φηθῆναι xal τοιοῦτον λαθεῖν στέφανον ἐξορχησάμενος ἐν

Πέρσαις τὸν Λεωνίδαν xai τὸν Καλλικρατίδαν.

29.

Lucian. Macrob. c. 15 (p. 641 Didot.) : Ἄρτα -
ξέρξης 6 Μνήμων ἐπιχληθεὶς, ἐφ᾽ ὃν ΚΌρος 6 ἀδελφὸς
ἐστρατεύσατο, βασιλεύων ἐν Πέρσαις ἐτελεύτησε νόσῳ
É£ καὶ ὀγδσήχοντα ἐτῶν γενόμενος, ὡς δὲ Δείνων ἵστο-
pei, τεττάρων xal ἐνενήχοντα.

Ex Dinone Plutarch. Artox. c. 3o extr. : Ηροσ-
πεσόντος αὐτῷ ( Ἀρτοξέρξη) τοῦ περὶ τὸν ᾿Αρσάμην
πάθους od!" ὀλίγον ἀντέσχεν, ἀλλ᾽ εὐθὺς ὑπὸ λύπης καὶ
δυσθυµίας ἀπεσθέσθη, βιώσας μὲν ἐνενήχοντα xal τέσ-
σαρα ἔτη, βασιλεύσας δὲ δύο καὶ ἑξήχοντα [num δύο
καὶ τεσσαράχονταῦ Vide Clinton. F. Hell. p. 316].

Jo.

Plutarchus De Isid. et Os. c. 31 (p. 363, Cj :
JEgyptii asinum putant animal impurum et plane
δαιμονιχὸν et Typhoni simile tum ob inertiam et
petulantiam tum ob colorem. Διὸ xal τῶν Περσικῶν
βασιλέων ἐχθραίνοντες μάλιστα τὸν Ὥχον ὡς ἑναγῆ
καὶ μιαρὸν, ὄνον ἐπωνόμασαν. Κάνεῖνος εἰπὼν, 'O µέν-
τοι ὄνος οὗτος ὑμῶν χατευωχήσεται τὸν βοῦν, ἔθυσε τὸν
"Amy, ὡς Δείνων ἱστόρηκεν.

JEgyptum Ochus recuperavit a. 35o a. Chr.
(v. Clinton, p. 356).

————ÓÓ09 00 8 m

HrsAcLiDEes CuxANUS.

Dinoni subjungo Heraclidem Cumanum, incerte
ztatis scriptorem, etsi ex ordine, quo nomina au-
ctorum ap. Plutarch. Themist. c. 27 (v. Dinon.
fr. 6) se excipiunt, probabile est eum non modo
Dinone, sed etiam Clitarcho fuisse juniorem.

Diogenes Laert. V, 93 Heraclidas suos recensens,

95

post duos Ponticos ponit alteros duos Cumanos (").
Tolvoc, ait, Κυμαῖος γεγραφὼς Περσικὰ ἐν πέντε βι-
θλίοις τέταρτος, Κυμαῖος, ῥήτωρ Τέχνας συγγεγραφώέ
( De hoc cf. Westermann. Gesch. d. Bereds.$ 58,
1 ). Deinceps ponuntur Heraclides Calatianus sive.
Alexandrinus (quem sub Ptolemzo Philometore
circa Ol. 150 vixisse novimus ex Suida s. v. Ἡρχ-
κλείδης Οξυρυγγχίτης) et Heraclides Alexandrinus,
qui Περσικὰ ἰδιώματα scripsit. Hunc, quem postre-
mum nominavi , non diversum esse a Cumano Per-
sicorum auctore suspicor.

Opus de rebus Persarum compositum in duas
partes Heraclides distribuisse videtur. Prior Ila-
ρασχευαστικά inscripta , duos minimum libros com-
plexa distincte et uberrime exposuit quzcunque
ad ἰδιώματα, i. e. ad mores, ritus, instituta Persa-
rum spectabant (fr. 1 — 5); in posteriore ipsam
regum historiam explanavit (fr. 6—7 ).

IIEPZIKA.

Το

ΠΛΡΑΣΚΕΥΑΣΠΙΚΑ.

E LIBRO PRIMO.

Athenzus XII, p. 514, B: Φυλάσσουσί τε αὐτὸν (sc.
regem Persarum ) xal τριαχόσιαι γυναῖχες, ὡς ἱστορεῖ
6 Κυμαῖος Ἡραχλείδης dv πρώτη Περσικῶν. Αὗται δὲ
τὰς μὲν ἡμέρας χοιμῶνται, ἵνα νυκτὸς ἐγρηγορῶσι, τῆς
δὲ νυχτὸς ἄδουσαι xal ψάλλουσαι διατελοῦσι, λύχνων
καιοµένων. Χρῆται δὲ αὐταῖς xal πολλάχις ὁ βασιλεὺς
διὰ τῆς τῶν µηλοφόρων αὐλῆς, σαν δὲ οὗτοι τῶν δο-

(3) Alios duos Heraclidas Cumanos memorat Herodotus
1, 1086 et V, 121. Persicorum auctor fortasse fuit Hera-
clides Cumanus, qui Heraclec Pontica praefectus est ab Ar-
sinoe, quie et hanc urbem et Tium et Amastrim ab Amastrí
Persa conditam a Lysimacho acceperat ( Memnon. c. VII).
Paullo post mortem Lysimachi ab Heracleensibus liherta-
tem recuperantibus Heraclides urbe ejectus est.

eamque ex ccena Antalcide misit : quem favorem omnes
admirati sunt. Ceterum erat, meo judicio, dignus ille
quicum rex ageret licenter, et qui talem coronam acci-
peret, qui inter Persas Leonidam et Callicratidam igno-
miniose prodidit.

29.

Artaxerxes Mnemo, contra quem Cyrus frater exercitum
duxit, Persis imperans morbo vitam finivit annos natus
octoginta sex , uti vero Dino tradit, nonaginta quattuor.

90.

Itaque etiam de Persicis regibus maxime exosi Ochum,
ut scelestum et impurum , Asinum appellarunt /Egyptii ; et
Ochus hoc fatus: A£ enim hic Asinus vesirum bovem
epulabitur, Apim mactavit : ut narrat Dino.

PERSICA.
1

PRJEPARATORIA.

E LIBRO PRIMO.

Custodiunt regem Persarum trecentie mulieres, ut narrat
Cumanus Heraclides primo libro Persicorum. Has interdiu
dormiunt, noctu vero vigilant : et per noctem perpetuo
canunt citharamque pulsant, ardentibus lucernis. Ss-
pius autem familiariter his utitur rex per melophororum
aulam. Erant autem hi satellitum quoddam genus, omnes
origine Perse, aurea mala hastis prsefixa gestantes; mille
numero, pro fortitudinis laude ex illorum decem millium
Persarum numero delecti , qui Immor(ales vocantur. Ho-

960

ρυφόρων καὶ τῷ γένει πάντες Πέρσαι, ἐπὶ τῶν στυρά-
χων μῆλα χρυσᾶ ἔχοντες, χίλιοι τὸν ἀριθμὸν, ἀριστίν-
δην ἐκλεγόμενοι ἐκ τῶν µυρίων Περσῶν τῶν ᾿Αθανάτων
καλουµένων. Καὶ διῄει διὰ τῆς τούτων αὐλῆς πεζὸς,
ὑποτιθεμένων ψιλοταπίδων Σαρδιανῶν, ig! ὧν οὐδεὶς
ἄλλος ἐπέδαινεν, ἡ βασιλεύς. Ὅτε δὲ sic τὴν ἐσχάτην
αὐλὴν ἕλθοι, ἀνέδαινεν ἐπὶ τὸ ἅρμα, ἑνίοτε δὲ καὶ ἐφ᾽
(mov: πεζὸς δὲ οὐδέποτε ἑωράθη ἔξω τῶν βασιλείων.
Ei δὲ ἐπὶ θήραν ἐξίοι, καὶ αἱ παλλαχίδες αὐτῷ συν-
εἴήεσαν. Ὁ δὲ θρόνος, ἐφ᾽ ᾧ ἐχρημάτιζε καθήµενος,
χρυσοῦς ἦν, ὃν περιειστήκεσαν τέσσαρες χιονίσκοι λιθο-
χόλλητοι γρυσοῖ, ἐφ᾽ ὧν διετέτατο ἵμάτιον ποικίλον

πορφυροῦν.
4.

E LIBRO SECUNDO.,

Athenzus IV, p. 145, A : Ἡραχλείδης δ᾽ 6 Κν-
μαῖος, 6 τὰ Περσικὰ συγγράψας, iv τῷ δευτέρῳ τῶν
ἐπιγραφομένων {Παρασχευαστικῶν, « Kalol θεραπεύον-
τες (qnot) τοὺς Περσῶν βασιλεῖς δειπνοῦντας ἅπαντες
λελουμένοι διαχονοῦσιν, ἐσθῆτας καλὰς (λευχὰς Ep.)
ἔχονμες, xai διατρίθουσι σχεδὸν τὸ ἥμισυ τῆς ἡμέρας
περὶ τὸ δεῖπνον. Τῶν δὲ τοῦ βασιλέως συνδείπνων οἱ μὲν
ἔξω δειπνοῦσιν, οὓς xal ὁρᾶν ἔξεστι παντὶ τῷ βουλομένῳ,
οἱ δὲ εἴσω μετὰ βασιλέως. Καὶ οὗτοι δὲ οὐ συνδειπνοῦσιν
αὐτῷ, ἀλλ’ ἔστιν οἰχήματα δύο καταντικρὺ ἀλλήλων,
ἐν ᾧ 6 βασιλεὺς τὸ ἄριστον ποιεῖται, xal ἐν ᾧ οἱ σύνδει-
πνοι. Καὶ 6 βασιλεὺς ἐχείνους 603 διὰ τοῦ παραχαλύμ-

HERAGLTDIS CUMANI

οτε μέντοι, ἐπειδὰν ἑορτὴ 7j, ἐν ἑνὶ οἰκήματι ἅπαντες
δειπνοῦσιν, ἐν ᾧ xai 6 βασιλεὺς, ἐν τῷ µεγάλῳ οἴκῳ.
Ὅταν δὲ ὁ βασιλεὺς πότον ποιῆται, (ποιεῖ δὲ πολλάχις,)
συµπόται αὐτῷ εἶσιν ὡς μάλιστα δώδεχα. — Kat ὅταν
δειπνήσωσιν ὅ τε βασιλεὺς αὐτὸς καθ᾽ αὐτὸν καὶ οἱ σύν-
δειπνοι, χαλεῖ τοὺς συµπότας τούτουςτις τῶν εὐνούχων.
Καὶ ὅταν εἰσέλθωσι, συµπίνουσι μετ αὐτοῦ, οὗ τὸν
αὐτὸν οἶνον κἀκεῖνοι xai oi μὲν χαμαὶ χαθήµενοι,
ὃ ὃ' ἐπὶ χλίνης χρυσόποδος κατακείµενος" xoi ὕπερμεθυ-
σθέντες ἀπέρχονται. Τὰ δὲ πλεῖστα 6 βασιλεὺς µόνος
ἀριστᾷ καὶ δειπνεῖ. ᾿ἸἘΕνίοτε δὲ xai ἡ vuv), αὐτῷ συν-
δειπνεῖ, xol τῶν υἱῶν Éviot, Καὶ παρὰ τὸ δεῖπνον ἆδουσί
τε χαὶ ψάλλουσιν αἱ παλλακαὶ αὐτῷ * xot µία μὲν ἐξάρ-
χει, αἱ δ᾽ ἄλλαι ἀθρόως ἄδουσι. Τὸ δὲ δεῖπνον, φησὶ,
τοῦ βασιλέως καλούµενον ἀκούσαντι μὲν δόξει µεγαλο-
πρεπρὲς εἶναι, ἐξεταζόμενον δὲ φανεῖται οἰχονομιχῶς καὶ
ἀκριθῶς συντεταγµένον, xal τοῖς ἄλλοις Πέρσαις τοῖς
ἓν δυναστεία οὖσι κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον. "στι μὲν
γὰρ τῷ βασιλεῖ χίλια ἱερεῖα τῆς ἡμέρας χατακοπτόµενα.
Τούτων δ᾽ εἰσὶ xai ἵπποι, καὶ χάµηλοι, καὶ βόες, χαὶ
ὄνοι, καὶ ἔλαφοι, xal τὰ πλεῖστα πρόθατα ' πολλοὶ δὲ
xal ὄρνιθες ἀναλίσχονται, ot τε στρουθοὶ οἱ ᾽Αράθιοι,
(ἔστι δὲ τὸ ζῷον μέγα ,) καὶ χῆνες xal ἀλεχτρυόνες. Καὶ
µέτρια μὲν αὐτῶν παρατίθεται ἑκάστῳ τῶν συνδείπνων
τοῦ βασιλέως, xal ἀποφέρεται ἕχαστος αὐτῶν, ὅ τι ἂν
χαταλίπηται ἐπὶ τῷ ἀρίστῳ. Τὰ δὲ πλεῖστα τούτων τῶν
ἱερείων καὶ τῶν σιτίων, οὓς τρέφει βασιλεὺς τῶν τε δο-
ρυφόρων. xal τῶν πελταστῶν, τούτοις ἐχφέρεται elo τὸν
αὐλήν' ob οἱ ἐδέατροι ἅπαντα μερίδας ποιήσαντες τῶν

uto τοῦ ἐπὶ τῇ θύρα’ ἐχεῖνοι δ) αὐτὸν οὐχ ὁρῶσιν. "Evi- ' χρεῶν καὶ τῶν ἄρτων ἴσας διαιροῦνται. Ὥσπερ δὲ οἱ μισθο-

rum igitur per aulam transibat rex pedibus, subetratis
glabris tapetibus Sardianis , super quibus nemini alii prseter
regem incedere licebat. In extremam &ulam ubi perveniebat,
rex currum conscendebat; aliquando etiam equum : sed
pedibus incedens nunquam conspiciebatur. Venatum vero
exeuntem pellices comitabantur. Thronus, in quo sedens
jus dicebat aut responsa dabat legationibus , aureus erat :
circa quem quattuor stabant columellee aurez? gemmisque
distincta; superne preentum erat purpureum auleum
variegatum. 9
E LIBRO SECUNDO.

Heraclides Cumanus, is qui Res Persicas conscripsit , se-
cundo libro eorum quos inscripsit Praeparatorios : « Qui
cxenantibus Persarum regibus ministrant , inquit , omnes id
munus obeunt loti, pulcris ( vel candidis) vestibus induti : et
dimidia fere diei parte circa cenam occupantur. Conviva-
rum autem regis alii foris coenant; quos spectare, qui-
cumque vult, potest : alii vero intus cum.rege. At ne hi
quidem cum ipso ceenant : sed sunt duo conclavia ex ad-
verso alterum alteri posita, quorum in uno rex cibum ca-
pit , in altero convivee : et illos quidem rex videt, per velum
januce obductum ; illl vero ipsumnon vident. Nonnunquam
tamen, quum incidit festus dies, in uno eodemque conclavi
ceenant hi , in quo ef rex, in conclavi majore. Quum vero
compotationem rex instituit (id quod ssepius facit) , com-

potant cum co duodecim maxime. Nempe postquam ος-
narunt, seorsum rex, seorsumque ipsi, tum advocat hos
compotatores unus ex eunucbhis. Qui ubi regem conve-
nerunt, bibunt cum eo; nec vero idem vinum hi atquc
ille; et hi quidem humi sedentes, rex vero in lecto recum-
bens aureis pedibus instructo : denique supra modum temu-
lenti discedunt. Plerumque vero rex solus et prandet et
ccnat : interdum vero uxor cum eo cenat, et liberorum
nonnulli. Et inter coenandum canunt ei citharamque pul-
sant pellices , quarum una modos prait, tum cetera ca-
nunt confertim. Coena autem, inquit, quee Regis vocatur,
magnifica esse videbitur si quis de ea fando audivit : sin di-
ligentius inquisiverit, prudente quadam frugalitate accurate
dispensatam reperiet ; pariterque aliorum Persarum cenam,
in imperio aliquo constitutorum. Etenim mille quidem quo-
tidie victime regi caeduntur : in quibus sunt et equi , et
cameli, et boves, et asini , et cervi, et plurima pars oves;
consumuntur vero multe etiam aves, struthiones Arabici,
(vasti corporis animans est) el anseres et galli gallinacei.
Et horum quidem modica pars apponitur cuique conviva-
rum regis, et domum auferendum quisque curat quidquid
ipsi de prandio superest. Plurima vero pars istarum victi-
marum ciborumque in usum satellitum et peltastarum,
quos alit rex , in aulam defertur : ibi epularum praefecti,
carnium et panum aquas facientes partes, omnia distribuunt.
Quemadmodum enim mercenarii milites in Grecia pecu-

FRAGMENTA. 9f

e ἐν τῇ Ελλάδι μισθὸν ἀργύριον λαμθάνουσιν, οὕτως
οὗτοι τὰ σιτία παρὰ τοῦ βασιλέως elc ὑπόλογον λαμ-
θάνουσιν. Οὗτω δὲ xal παρὰ τοῖς ἄλλοις Πέρσαις τοῖς
iv δυναστεία οὖσιν ἀθρόα πάντα τὰ σιτία ἐπὶ τὴν τρά-
πεζαν παρατίθεται" ἐπειδὰν δὲ οἱ σύνδειπνοι δειπνήσω-
σι, τῶν ἀπὸ τῆς τραπέζης παραλειποµένων, (καταλεί-
Ίτεται δὲ τὰ πλεῖστα χρέα xal ἄρτοι,) 6 τῆς τραπέζης
ἐπιμελούμενος δίδωσιν ἑχάστῳ τῶν οἰκετῶν' xal ταῦτα
λαθὼν, τὴν καθ ἡμέραν ἔχει τρορήν. Παρὰ γὰρ τὸν
βασιλέα φοιτῶσιν ol. ἐντιμότατοι τῶν συνδείπνων ἐπὶ τὸ
ἄριστον µόνον, διὰ τὸ παρητῆσθαι, ἵνα μὴ δὶς πορεύ--
ωνται, ἆλλα xal αὐτοὶ τοὺς συνδείπνους ὑποδέχωνται. »

N 3.

Etym. M. p. 347, 41 ν Δανάχης, νοµίσµατός ἐστιν
ὄνομα βαρθαριχὀν, πλέον ὀθολοῦ, Ó τοῖς νεχροῖς ἐν τοῖς
στόµασιν ἐτίθεσαν (Sequitur fragm. Callimachi 1 10):
εἴρηται δὲ δανάχης, ὃ τοῖς δαναοῖς ἐαθαλλόμενος δα--
ναοὶ γὰρ οἱ νεχροί’ τουτέστιν ξηροί, δανὰ γὰρ τὰ ξηρά.
Ἡρακλείδης ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν Περσικῶν.

Cf. Suid. s. v. et Hesych. v. Δανάχη. Pollux IX ,
B2 : Τὸν δανάκην εἶναί τιγές φασι vóutoyd τι Περσιχόν.
Vide Steph. Thesaur. s. v. Δανάχης, Δανιχόν, Ἡμι-
δανάχη. '

4.

Athenzus XII, p. 517, B : Ἡραχλείδης 9' 6 Κυ-
tatoc, 6 τὰ Περσιχὰ συγγράψας, ἓν τοῖς ἐπιγραφομένοις
Παρασκευαστιχοῖς εἰπὼν, ὡς 6 £v τῇ λιθανοφόρῳ χώρα
βασιλεὺς αὐτόνομός τέ ἐστι καὶ οὐδενὸς ὑπήκους, χρά-
φει xal ταῦτα. « Οὗτος 9 ὑπερθάλλει τῇ τρυφῇ xal ῥα-
θυµία. Διατρίθει τε γὰρ del àv τοῖς βασιλείοις, ἐν
τρυφῇῃ xat δαπάνη τὸν βίον διάγων, xal πράττει οὐδὲ ἓν

πρᾶγμα, οὐδὲ πὀλλοϊῖς πληδιάζει, ἀλλὰ δικαστὰς αὐτὸς
ἀποδειχνύει’ xat ἑάν τις αὐτοὺς ἡγῆται μὴ δικαίως δε-
δικαχέναι, ἔστι θυρὶς ἐν τῷ ὑψηλοτάτῳ τῶν βασιλείων,
καὶ αὕτη ἁλύσει δέδεται. 'O οὖν ἡγούμενος ἀδίχως δε-
δικάσθαι ἐπιλαμθάνεται τῆς ἁλύσεως, χαὶ ἕλχει τὴν
θυρίδα, xai 6 βασιλεὺς, ἐπειδὰν αἴσθηται, εἰσχαλεῖ,
xai αὐτὸς δικάζει. Καὶ ἐὰν φαίνωνται ol δικασταὶ ἀδί-
κως δικάσαντες, ἀποθνήσχουσιν' ἐὰν δὲ δικαίως , 6 χι-
νήσας τὴν θυρίδα ἀπόλλυται, » Τὰ 9' ἀναλώματα λέ-
Ύει τῆς ἡμέρας εἷς τὸν βασιλέα xal τὰς περὶ αὐτὸν γυ-
γαϊχας χαὶ φίλους γίνεσθαι τάλαντα πεντεχαίδεχα Ba-
θυλώνια.

δ.

Athenzus II, p. 48, C. : Πρῶτοι δὲ Πέρσαι, ὥς
φησιν Ἡρακχλείδης, καὶ τοὺς λεγοµένους στρώτας ἐφεῦ-
gov, ἵνα κόσμον ἔχη fj στρῶδις χἀὶ εὐάφειαν.

Ex Hisronuia &gcuUM PrnsaínUM.
6:

Plutarch. Themist. ο. 27 : Ἔφορος δὲ xa Δείνων
(fr. 20) καὶ Κλείταρχος xal Ἡραχλείδης, ἔτι 5 ἄλλοι
πλείονες Themistoclem non ad Artaxerxem, scd ad
Xerxem venisse dicunt.

-
/

Plutarch. Artox. c. 33 : " Evot µέντοιλέγουσιν, ὧν
ἐστι x«i Ἡραχλείδης 6 Kupatoc, ὀὺ µίαν µόνον τῶν
θυγατέρων (sc. τὴν ᾿Ατοσσαν), ἀλλὰ xal δευτέραν,
᾽Αμηστριν, γῆμαι τὸν Ἀρτοζέρξην, περὶ ἧς ὀλίγον ὕστε-
gov ἀπαγγελοῦμεν. |

Igitur Heraclidis narrationem habemus c. 37,
ubi postquam dixerat Plutarchus Aspasiam Ὀᾖο-

niam pro stipendio accipiunt, sic isti a rege accipiunt vi-
cium, qui in stipendium illis imputatur. Pari autem modo
apud alios Persas, qui alicui imperio praesunt, omnes qui-
dem cibi confertim mense imponuntur : sed postquam
αρπαγαπί convivie, de his quae a mensa supersunt (superest
autem plurima pars et carnium e£ panum) curator , mense
singulis domesticorum suam cuique portionem distribuit ;
quam qui accepit , is diurnum victum habet. Nam ad regem
convivarum honoratissimi non nisi ad prandium accedunt ;
quippe qui deprecati sunt, ne bis vénire teneantur, quo et
ipsi suos excipere convivas possint. »
93.

Danaces , numi nomen barbaricum ; obolo major, quem
mortuis in os ponunt. Danaces vero appellatur propterea
quod δαναοῖς injicitur ; nam δαναοί sunt mortui, id est : sicci ;
sam δανὰ dicuntur sicca. Heraclides libro secundo De rebus
Persarum.

4.

Heraclides vero Cumanus, is qui Persicá scripsit, post.
quam in ea parte operis qua Preparatoría (Introductio)
inscribitur, dixit, regem regionis thuriferz sui juris esse
οἱ bullius imperio subjectum, intér alia hzec quoque scri-

FRACMENTA HIST. GR. — vOL. If. à

bit : « Hic vero in mira luxuria mollitieque vivit. Quippe
constanter in regia moratur, vitam in deliciis et sumptuoso
luxu transigens : neque quidquam negotii gerit : nec in
conspectum multitudinis prodit. Sed judices ipse |síve , illis]
legit : quos ei quis pntat injuste judicasse, est in summa parte
regie ostiolum catena revinctum; Qui igitur existimat in-
justam de se pronuntiatam esse sententiam , is prelensa
catena ostiolum trahit : et rex ubi id sensit, intro vocat,
et ipse jus dicit. Tum, si jüdices comperti sunt injustam
pronunciasse sententiam, capite pleétuntur : sin justam,
perit is qui oetiolum movit. » Sumptus autem, qui in regem
ejusque mulieres et amicos quotidie impenduntür, ait esse
talentorum quindecim Babylonicorum.
δ.

Primi Persze , ut scribit Heraclides , etiam stratores quos
vocant invénerunt , ut explicandis stragulis suis constaret
ofnatus οἱ suavis contactus.

7

Sunt tamen qui dicant, ex quibus Cumanus est Heraclides,
non unam hanc tantum filiam suam Artoxerxen, sed alte-
ram quoque matrimonio sibi junxisse Amestrim, de qua
mox dicemus.

98 ARISTAGOR E MILESII

cceensem | hujus quoque historiam Cumano auctori 4.
vindicaverim ] Dario filio ab Artoxerxe patre da-
tam, sed mox ereptam esse, pergit hunc in mo-
dum :

*O δὲ (sc. Aapsioc) Tjveyxev οὗ µετρίως, εἶτ᾽ ἔρωτι
τῆς Ἀσπασίας περιπαθὶς γεγονὼς, εἴτε ὑθρίσθαι xal
χεχλενάσθαι νοµίζων ὑπὸ τοῦ πατρός. Αἰσθόμενος δ'’
αὐτὸν οὕτως ἔχοντα Τηρίθαζος ἔτι μᾶλλον ἐξετράχυνεν
dv τοῖς ἐχείνου συνιδὼν τὰ χαθ᾽ αὐτόν. "Hv δὲ τοιαῦτα.
Πλειόνων οὐσῶν βασιλεῖ θυγατέρων ὡμολόγησεν Φαρ-
ναθάζῳ μὲν Ἀπάμαν δώσειν γυναῖχα, Ῥοδογούνην 9'
ἘὈροίτη, 1 ηριθάζῳ 9 Ἄμηστριν. Καὶ τοῖς μὲν ἄλλοις
ἔδωχε, Τηρίθαζον 3 ἐψεύσατο γήµας αὐτὸς τὴν Ἅμη-
στριν’ ἀντ ἐχείνης δὲ τῷ Τηριθάζῳ τὴν νεωτάτην
Ἄτοσσαν ἐνηγγύησεν. ἸΕπεὶ δὲ καὶ ταύτην ἐρασθεὶς
ἔγημεν, ὣς εἴρηται, παντάπασι δυσμενῶς πρὸς αὐτὸν 6
Τηρίθαζος ἔσχεν, οὐδ) ἄλλως στάσιµος ὧν τὸ ἦθος, ἀλλ᾽
ἀνώμαλος xal παράφορος, e

Idem : Τάχομψος, χώμη ἐν τοῖς ὁρίοις Αἰγυπτίων
xal Αἰθιόπων πρὸς τῇ Φίλα νήσῳ, ὡς Ἀρισταγόρας ἐν
Αἰγυπτιαχῶν πρώτῳ. Herodot. II, 39, 2: Ταχομφώ.
Sic etiam Mela I, 9, 3; Tacompsos, sicuti Noster,
Plinius VI, 39, 35; Μεταχομφὼ Ptolemzeus IV, 5.
Cf. St. Byz. v. Χομφώ.

3.

E LIBRO SECUNDO.

Idem : Νικίου χώµη Αἰγύπτου. Ἂρ. Αἰγυπτιαχῶν
δευτέρῳ. Ὁ οἰχήτωρ Νικιώτης, ὥς φησιν Ώρος ἐθνιχῶν
πρώτῳ. Cf. Ptolem. IV, 5 : Προσωπίτης νομὸς xai
μητρόπολις Νικίου. Suidas : Nixíou κώμη περὶ Αἴγν-
vtov. v. Holstenius ad Steph. Byz.

E LIBRIS INCERTIS.

— ——ÀG0« *

AnisrAGOnAS Mirxsivs. . à
Ἀρισταγόρας Μιλήσιος, fr. 11; οὗ πολλῷ νεώτερος | ; Idem b Mut xpo ἑνδοτέρα Αἰθωπίας, το k
Πλάτωνος, fr. 6. Fortasse oriundus ex familia no- Aper] opas ἐν Αἰγυπτιακοῖς τάδε Ὑράφει « Οὗτοι δη
tissimi istius Aristagorz , qui Milesiorum fuit pro- | * 7"! χώραν ἀπέχουσαν Αἰθιοπίας 656v μὲν πέντε
curator. — De Aristagora comico v, Meinek. Hist. καλουμένην Pen. . Ἀρτεμίδωρος ἐν ὀγδόῳ Γεωγρα-
£om. L p. a18 , goupévoy λίµνην εἶναί φησι. Cum Artemidoro facit
id bé Strabo p. 832, qui lacum W«6oa dicit. Cf. For-
biger. Geogr. 11, p. 806.

5.

AIP'YIITIAKA.

1.

Idem : Ἑλληνικὸν xal Kapuxóv, τόποι ἐν Μέμφιδι,
do' ὧν Ἑλληνομεμφῖται καὶ Καριχομεμφῖται, ὡς Ἆρι-
σταγόρας. Cf. Steph. B. v. Καρικόν, τόπος ἰδιάζων ἐν
Μέμφιδι, ἔνθα Κᾶρες οἰκήσαντες, ἐπιγαμίας πρὸς Μεμ-
φίτας ποιησάµενοι, Καρομεμφῖται ἐχλήθησαν. Hinc
nostro quoque loco Καρομεμφῖται reponendum pu-
tares ; sed idem Steph. etiam Καρικοτειχίτας memo-
rat v. Kaouxóv τεῖχος.

E LIBRO PRIMO.

Steph. Byz. : Ἑρμοτυμθιεῖς, μοῖρα τῶν µαχίµων
ἐν Αἰγύπτῳ , ὣς Ἀρισταγόρας ἐν Αἰγυπτιαχῶν πρώτη.
Οἱ αὐτοὶ χαὶ Λαθαρεῖς (scr. Καλασίριες). Cf. Hero-
dot. II, 164 : Ot δὲ µάχιμοι αὐτῶν χαλεῦνται μὲν Ka-
λασίριές τε xal Ἑρμοτύθιες. V. Steph. Thesaur. v.
Καλάσιρις et Ἑρμοτύμθιες, Hemsterhus. ad Ari-
stoph. Plut. 729. Jablonskius Vocc. Egypt. p. 69,

IOI Sqq.
9.
/&GYPTIACA. E LIBRO SECUNDO
t. Niciu vicus Agypti. Aristagoras De reb. Ag. libro secundo.
E LIBRO PRIMO. E LIBRUS INCERTIS

Hermotymbies, pars bellatorum in Xgypto, ut Aristagoras | — Psebo , regio interioris Athiopize , de qua Arietagoras in
tradit libro primo De rebus AEgyptiorum. lidem etiam Cala- AEgyptiacis haec scribit .α Hi enim dicunt regionem esse,

eiries dicuntur. quie distet ab Ethiopia quinque dierum itinere , nomenque
9. ei esse Psebo. » Artemidorus libro octavo Geographicorum
lacum esse dicit.
Tacompsus, vicus in finibus AEgyptiorum et Ethiopum $

ad Philam insulam , ut Aristagoras libro primo De rebus Hellenicum et Caricum , loci Memphidis, a quibus Hel-
AEgyptiorum. lenomemphite et Caricomemphitee , ut Arístagoras.
. é

" FRAGMENTA.

6.

Idem : Γυναιχόπολις, πόλις Gowousv. 'O πολίτης
l'uvauxostoA( cnc. Ἔστι xal ἄλλη Αἰγύπτου. Ἀρισταγό-
px« δὲ, οὗ πολλῷ νεώτερος Πλάτωνος, φησὶν ὅτι οὕτως
ὠνομάσθη διὰ τρεῖς αἰτίας : 7) ὅτι πολεµίων ἐπιπεσόν-
των xal τῶν ἀνδρῶν ἐν γεωργίαις ἁπόντων τὰς γυναϊχας
χρατῆσαι τοῦ πολέμου’ Ἡ ὅτι γυνή τις νοµάρχου, περι-
σπωµένων τῶν παίδων αὐτῆς ὑπὸ τοῦ βασιλέως, ἅμα
τοῖς παισὶν ὁπλισαμένη χατεδίωξε τὸν βασιλέα, xot
ἐνίκησε" 3) ὅτι τῶν Ναυχρατιτῶν ἀναπλεόντων τὸν πο-
ταμὸν xal χωλυοµένων ὑπὸ τῶν λοιπῶν Αἰγυπτίων ἀπο-
ῥαΐνειν, οὗτοι χαταπλαγέντες ὑπὸ ἀνανδρίας οὗ διεχώ-
λυσαν. Ταῦτα xal Ἀρτεμίδωρός φησιν. Gynzcopolim
JEg. Strabo quoque memorat p. 803.

9.

Plutarch. De Is. et Os. c. 5, p. 431 Did. : Οἱ δὲ
ἱερεῖς οὕτω δυσχεραίνουσι τὴν τῶν περιττωµάτων φύσιν͵
ὥστε μὴ µόνον παραιτεῖσθαι τῶν ὀσπρίων τὰ πολλὰ,
xai τῶν χρεῶν τὰ µήλεια καὶ ὕεια, πολλὴν ποιοῦντα
περίττωσιν, ἀλλὰ xal τοὺς ἅλας τῶν σιτίων ἐν ταῖς
ἁγνείαις ἀφαιρεῖν ' ἄλλας τε πλείονας αἰτίας ἔχοντας,
καὶ ποτιχωτέρους χαὶ βρωτικωτέρους ποιεῖν ἐπιθήγοντας
τὴν ὄρεξιν. Τὸ γὰρ, ὡς Ἀρισταγόρας Days, διὰ τὸ
πηγνυµένοις πολλὰ τῶν μιχρῶν ζῴων ἐναποθνήσκειν
ἁλισκόμενα μὴ χαθαροὺς λογίζεσθαι τοὺς ἅλας, εὔηθές
ἐστι.

8.

JElianus N. Απ. XI, 1ο: Σημεῖα δὲ αὐτοῦ ( Apidis
tauri) xal γνωρίσματα λέγει μὲν xal Ἡρόδοτος xal
Ἀρισταγύρας" οὖχ ὁμολογοῦσι δὲ αὐτοῖς Αἰγύπτιοι,

Ἡρόδοτος : « nempe III, 38, quem locum ex sta-
tuis et signis superstitibus illustravit Caylus. Hec.
d^ 4nt.l ad tab. 11. Cf. Jablonsky. Panth. II, p. 183;
Wesseling. ad Diodor. I, 85. ; Jacobs, Adde Creuze-
rum Commentat. Herodot. p. 15a sqq. (Excurs.
ad Her. 1l. 1. ed. Behr. tom. II, p. 640) et qui ibi
laudantur.

p———————X———— —————ÓM à ÓÓ———

09

9.

Plinius H. N. XXXVI, 12, 17: Qui de iis scri-
pserint (sc. de pyramidibus ) , sunt Herodotus, Eu-
hemerus, Duris Samius, 4Mristagoras, Dionysius,
Zrtemidorus, 4lexander | Polyhistor, Butorides,
"ntisthenes , Demetrius, Demoteles, 4pion. Inter
omnes 6905 nan constat a quibus facta sint, justis -
$imo casu obliteratis tante vanitatis auctoribus.
Aliqui ex his prodiderunt in raphanos et allium
ac ecpas mille sexcenta talenta erogata.

« Ex istis etatem scimus Herodoti, Euemeri,
Duridis Samii, Artemidori Ephesii, Alexandri Po-
lyhistoris et Apionis, Quum vero in sex istis recen-
sendis temporum ratio a Plinio servetur, facile mihi
persuadeo , idem in sex alteris observasse. Quodsi
est, vixerit Áristagoras inter Duridem Samium et
Artemidorum Ephesium vel alterutrius fuerit :&qua-
lis. Floruit autem Duris Samius sub Philadelpho,
Artemidorus Ephesius, uti et qui proxime sequitur
Alexander Polyhistor, Lathyri tempore floruerunt.
Quod de Aristagora diximus, idem locum habet in
Dionysio, quisquis ille est; nam qui sit difficile
dictu est, quum usque adeo multi laudentur ejus
nominis scriptores. Siniiliter colligere licebit, Bu-
toridem, Antisthenem, Demetrium, Demotelem
nec Ptolemzo Lathyro antiquiores esse , nec junio-
res Tiberio Cesare, cujus state vixit Apion. »
Vossius p. 400. Quz quamvis magnam probabili-
tatis speciem pra se ferant, preferendum tamen
disertum testimonium Stephani, qui Aristagoram
Platone non multo juniorem fuisse dicit (fr. 6).
Multo minus chronologicum ordinem Plinius cura-
vit in Indice lib. XXXVI, ubi nominum series hzc
est : Alexander Polyhistor, Apion, Plistonicus,
Duris, Herodotus, Euhemerus, Aristagores, Diony-
sius , Artemidorus, Butorides, Antisthenes, Deme-
trius, Demotéles, Lyceas. Ceterum Euemerus de
pyramidibus dixerit in ']sg3 ἀναγραφῃ. Operis vere
historici ab Euemero compositi certiora vestigia

6.

Gynaecopolis, urbs Phenicum. Civis Gynzcopolita. Est
eliam alia ejós nominis urbs /Egypti, cujus appellationis
Aristagoras , Platone paullo junior, tres affert causas. Aut
enim nomen istud nactam esse propterea, quod hostibus
eam aggredientibus dum viri in agris abessent, mulieres
pegna superiores evasissent; aut quod uxor quedam no-
marchi regem, qui filios ipsius abstrahere voluisset , una
filiis insecuta devicisset; aut quod quum Naucratitas
per Nilum fluvium classe ascendentes ne in terram egrede-
zentur reliqui Egypti prohibuissent, hi /Gynsecopolitze)
exterriti muliebri ignavia non repulissent eos. Atque hoc
Artemidorus qnoque narrat.

. ------υ--ι--------------ᾱ------ᾱ------σµρσσο

7.

Sacerdotes autem ita abhorrent. ab excrementorum na-
tura , ut non légumina modo pleraque aversentur, et carnes
ovillas ac suillas, quae multum &upervacanei gignunt : sed
salem quoque cibis detrahant quo tempore sancte ac pure
vivunt : quum aliis hoc de causis, tum quod sal appetitu
exacuendo magis bibulos et voraciores reddit. Stultum est
enim salem propterea pro immundo haberi, quod, ut Ari-
stagoras ait, dum is cogitur, multa animalcula deprehensa
el immoriantur.

8.

Signa et notas Apidis tauri Herodotus quoque et Arista-
goras explicant, ctm quibus tamen non consentiunt
AEgyptii.

7. -

100

nusquam inveni, (*) De Dionysio quid dicam non
habeo.

De Butoride aliande non constat. ntisthenes
num Rhodius historiographus an alius fuerit in me-
dio relinquendum. Qui deinceps nominatur Deme-
trius idem fuerit cum eo, cujus meminit Athenzus
XV, p. 68ο, A; ubi postquam ex /Egyptiacis Hel-
lanici (fr. 150) narraverat in Tindii oppidi templo
nasci acacias quibus coronas semper florentes im-
posuissent dii πυθόµενοι βασιλεύειν τὸν Βάθυν, ὅς ἐστι
Τυφών, subjicit hec : Δημήτριος ὃ ἐν τῷ Περὶ τῶν
xav Αἴγυπτον περὶ Ἄθυδον πόλιν τὰς ἀχάνθας ταύτας
εἶναί φησι, γράφων οὕτως" « Ἔχει δὲ καὶ 6 κάτω τόπος
καὶ ἄχανθάν τινα δένδρον, ὃ τὸν καρπὸν φέρει στρογ-
γύλον ἐπί τινων χλωνίων περιφερῶν. Ἀνθεῖ à οὗτος, ὅταν
ὥρα 3, καὶ ἐστὶ τῷ χρώματι τὸ ἄνθος χαλλιφεγγές.
Λέγεται δέ τις μῦθος ὑπὸ τῶν Αἰγυπτίων, ὅτι οἱ Αἰθίο-
πες, στελλόμενοι εἷς Τροίαν ὑπὸ τοῦ Τιθωνοῦ, ἐπεὶ

(*) Que de Kuemero notavi hzc suut : /Elian. V. II.
I1, 32 ; Arnob. IV , 15; Athenaeus p. 658 , E; Augustin. C.
D. VII, 27 ; Cicero N. D. I, 42, Off. HI, 28; Clemens
Protr. c. 2, p.7, 12 Sylb. ; (Columella IX, 2;) Etym. M.
V. βρότος p. 215, 37; Euseb. P. E. p. 59 (ex Diodoro VI,
2, p. 309 ed. Didot. ), 428, B; 653, B; Festus p. $52, 9; Hy-
gin. Poet. astron. II, 13, 14, p. 377, 379, 416; Joseph. C.
ΑΡ. 1, 23; Jo. Laur. Lydus De mens. p. 274 ed. Hase;
Lactant. De f. rel. I, 11 et 14; Minucius Felix in Octav.
v. 160; Plutarch. De Is. c. 23, p. 360, B, De plac. phil. I,
7, p. 880, D; Polyb. 34, 5,9: Proverb. cod. Bodl. p. 199;
Servius ad Virg. Georg. II, 139; Sext. Empir. C. M. p. 311,
B; 317, C; Strabo I, p. 47; II, p. 102, 104; VIT, p. 299;
Theophil. Ad Autol. IIJ, 6; ( Varro R. R. I, 48). Cf. Sevin.
in Mém. de l'Acad. des inscr. tom. VIII, p. 107 sqq. ;
Fourmont. ibid. tom. XV, p. 265 sqq.; Foucher. ibid. tom.
XXXIV, p. 435 8qq., 462 sqq. et XXXV, p. 1 8qq.; Creuzer.
Symbolik T, 1, p. 113 sqq.; Boettiger.Kunstmythologie
p. 187 sqq. ; Heck. Cre(a tom. III, p. 326 8qq.; Lobeck.
Aglaopham. p. 140 sqq.; Craner. Grundlinien z. Gesch.
des Verfalls d. rem. Staa(sreligion, 1837, p. 22 sqq.;
Droysen. Heil. 1, p. 20, 52. Clinton. F. H. Jil, p 481.
Voss. 1.1. — Euemeridas quidam de Marsya fluvio lauda-
tur ap. Plutarch. De fluv. 10, 2.

ARISTAGORJE MILESII FRAGMENTA.

ἤχουσαν τὸν Μέμνονα τετελευτηχέναι, ἓν τούτῳ τῷ
τόπῳ τοὺς στεφάνους ἀνέθαλον ἐπὶ τὰς ἀχάνθας. "Εστι
δὲ παραπλήσια τὰ χλώνια στεφάνοις, do" ὧν τὸ ἄνθος
φύεται. »

Ad quem locum Schweighzeuser. in ind. auct. :
« Dalecampio est Demetrius Scepsius. Videndum
vero ne intelligendus sit Demetrius Byzantinus,
quem in recensu variorum Demetriorum septimo
loco nominavit Diogenes Laert. ( V, 83) : ἕθδομος,
Βυζάντιος, ἓν τρισκαίδεχα βιθλίοις γεγραφὼς τὴν I'a-
λατῶν διάθασιν ἐξ Εὐρώπης εἷς Ἄσίαν, x«t iv ἄλλοις
ὀκτὼ τὰ περὶ Ἀντίοχον xai Πτολεμαῖον, xai τὴν Λι-
θύης ὑπ᾿ αὐτῶν διοίχησιν. Nisi intelligi potius debeat
D. Callatianus, qui sicut περὶ Ἀσίας xal Εὐρώπης,
sic fortasse etiam τὰ χατ Λἴγυπτον est persecutus.
Poterat etiam suspicari aliquis Phalereum Deme-
trium , quum in /Égypto versaretur, nonnihil τῶν
xat Αἴγυπτον scripto mandasse ; sed talis scripti ab
illo editi nusquam mentio facta reperitur. »

10.

Diogenes L. Procem. $ 11 de /EÉgyptiorum phi-
losophia theologica. Vide fragm. 7 Hecatei Abde-
ritz, )

II.

Diog. L. I, 7a : Βραχυλόγος τε ἦν (sc. 6 XOwv):
ὅθεν xal Αρισταγόρας 6 Μιλήσιος τοῦτον τὸν τρόπον
Χειλώνειον καλεῖ. Βράγχου δὲ εἶναι, ὃς τὸ ἱερὸν ἔκτισε
τὸ ἐν Βραγχίδαις. Cf. Suidas Χίλων, ubi eadem. Num
hzc ex opere de Mileto patria an ex alio scripto
fluxerint nescio. Eundem vero hunc Aristagoram
habeo cum eo , cujus de theologia /Fgyptiorum lo-
quens Diogenes (fr. 10) meminit, Neque alienum
Aristagoram a philosophiz studjis fuisse vel illud
subindicare videtur, quod cum Platone apud Ste-
phan. Byz. (fr. 6.) componitur.

11. Breviloquentiae Chilon studebat. Quare Aristagoras

nem fuisse tradit filium Branchi, qui templum, quod in

Milesius bunc loquendi modum Chiloneum dicit. [dem Chilo- ) djranchidis dicunt , condidit.
*

LIBER TERTIUS.

ARISTOTELES EJUSQUE DISCIPULI.

— Ip 0 Gm —
e
ARISTOTELES STAGIRFIA. ABISTOXENUS TARgNTINUS.
[CaLnisrgzNzs OrvNrHIUS.] ΡΗΑΝΙΑΦ EnzsiUs.
[THgoPHRAsTUS EnksiUs.] CrzAncHUS SoLENsiIS.
HzmacLIpEs PoNwricus. 7 CLvrus Mirzsius.
DiczARCHUS MESSENIUS. Lzo BvzaNTiUS.

[SCRIPTORES BERUM ALEXANDRI XTATE SUPPABES

QUORUM FRAGMENTA ÁRBIANI ANABASI SUBJUNXIMUS.]

[CarnisrzHENES. ÁNAXIMENRS. MansvAs, ΟΜΕΘΙΟΒΙΤΟΒ. NEARCHUS. ÁNDROSTHENES. CLITARCHUS.
ProtgwuEUs. ABISTOBULUS. CHARES. EuMENES. Dioporus. EPHiPPUs.- MEoiUs. CynsiLUS.
Bzrow. DioGNETUS. ÀÁMYNTAS. ÁRCHELAUS.] |

CN

ARISTOTELES.

Scripta Aristotelis, quibus argumenta historica
tractantur :
1. lToAtceias. Fr. 1—241.
a. Νόμιμα βαρδαρικά. Fr. 243—253.
Ῥωμαίων νόμιμα. Fr. 242—245.
Ίυρρηνῶν νόµιµα. Fr. 246.
3. Δικαιώματα πόλεων B. Fr. 254, 255.
[Περὶ τῶν Σόλωνος ἀξόνων €. Anonym.
Menagii. | Cf. fr. 12.
4. AXéEav8ooc 3 ὑπὲρ ἀποιχιῶν. Diog. L. V,
22, Anonym. Menag. ΝΤΗΙΙ superstes (").
5. [Εὑρήματα.] Fr. 256—260.
6. Ὀλυμπιονῖχαι, Fr. 361—264.
7. Πυθιονῖχαι. Fr. 265.
8. Nixat Διονυσιαχαί. Fr, 2366.
9. Διδασχαλίαι, Fr. 267—272.
1o. Περὶ ποιητῶν βιθλ. Υ. Fr. 573—280.
11. Παροιμίαι, βιθλ. α΄. Fr. 281.
12. [ Πέπλος.] Fr. 283—388.

0.

IIOAITEIAI.

TESTIMONIA.

Diogen. L. V, 25 in Aristotelis scriptorum ca-
talogo : ἨΠολιτειαι πόλεων δυοῖν δεούσαιν ἑξήχοντα
καὶ ἑκατὸν , xat ἰδίᾳ δημοκρατικαὶ, ὀλιγαρχικαὶ, ἀριστο-
κρατικαὶ xat τυραννικαί(.

Anonymus Menagii (p. 404 in Βιογρ. Wester-
manni) inter scripta Ar. recenset : Πολιτείας πό-

(*) De Aristotelis opere Περὶ Αλεξάνδρου, quod nun-
quam fuit, vide Introductionem in Pseudocallisth. p.
XXVIT, et Praefat. in Scriptor. Rer. Alex. p. v. — Vulgo
etiam Κτίσεις inter Aristotelis opera recensentur ex Plu-
tarcho, Non posse suav. vivi sec. Epic. c. 10, p. 1093
(p. 1337 ed. Didot) : Ὅταν δὲ μηδὲν ἔχουσα λυπηρὸν 3
βλαθερὸν ἱστορία xai διήγησις ἐπὶ πράξεσι καλαῖς καὶ µεγά-
λαις προσλά6ῃ λόγον ἔχοντα δύναμιν xal χάριν, ὡς... Υῆς
περιόδους Εὔδοξος ἢ χτίσεις xal πολιτείας Ἀριστοτέ.
λης ἢ βίους ἀνδρῶν Ἀριστόξενος ἔγραψεν, οὐ µόνον µέγα xoà
πολὺ τὸ εὐφραῖνον , ἀλλὰ xal καθαρὸν xal ἀμεταμέλητόν ἐστιν.
At procul dubio χτίσεις non sunt distinguendze a πολιτείαις͵
in quibus etiam de originibus civitatum sermonem factum
fragmenta docent luculentissime. — Mitto denique opus
Aristotelis Περὶ Ποταμῶν, cujus librum quartum laudat
Plutarch. De fluviis extrem. Certe quod Plutarchus 1. |.
refert, a nostro philosopho alienum. — Opus Περὶ νήσων
, € Plinio IV, 12 effinxit Fabricius Bibl. gr. I1, p. 194.

Aristotelis Rerump. Reliquias collegit C. F. Neu-
mann. Heidelberg. 1827. Qui quidem libellus nuilius no-
bis usus esse potuit. Tam supina est auctoris negligentia.

λεων ἰδιωτιχῶν (ἰδίως τυραννικῶν conj. Fabricius)
καὶ δημοχρατικῶν χαὶ ὁλιγαρχυῶν ϱυη’.

[ Ammonii s, Philoponi] Vit. Arist. p. 4ox in
Βιογρ. Westerm. : Ἀμέλει xal συνώδευσεν αὐτῷ
{Ἀριστοτέλης Ἀλεξάνδρῳ) µέχρι xol ἔσω τῶν Βρα-
µάνων, Ev" ἕστησε (sic) τὰς σνε΄ πολιτείας.

Ejusdem Vite Interpret. latina ed. Nunnesius
p. r4 (Helmstadii 1664. 4) : πρεπε autem ezi-
stente Alexandro et militante contra Persas, eundo
eum eo nec tum abstinuit philosophari dtristote-
les; tunc enim composuit historiam ducentarum
et quinquaginta politiarum.

Herbelot. in Bibliothéque Orientale p. 971 :
« KETAB SIASSAT ALMODEN, titre du livre des ré-
publiques d'Aristote traduit en arabe, dans le-
quel, suivant Hagi-Khalfah, il fait mention de cent
quatre-vingt onze villes ou républiques diffé-
rentes et de leur état démocratique. »

Cicero De Fin, V, 11 : 4b Aristotele omnium
fere civitatum non Grecia solum , sed etiam bar-
barice mores, instituta, disciplinas, a Theophrasto
etiam leges cognovimus.

Jam quod numerum Politiarum attinet , ut nunc
se res habet, acquiescendum estin testimonio Dio-
genis et Anonymi Menagiü. In Vita Ammonii et
Nunnesii numerus 355 vel 350 corruptus esse vi-
detur ex 155 vel 150. Quid de Arabis numero
191 statuendum sit, in medio relinquamus. For-
tasse eo comprehenduntur populi, quorum insti-.
tuta in Νομίμοις Βαρθαριχοῖς auctor recensuerat.
Ceterum quum Simplicius in Prolegg. ad Ca-
tegg. (") ita mentionem Πολιτειῶν injiciat, ut inter
genuinas et spurias distinguendum sit, vel hinc
patet alios alium Politiarum numerum laudare
potuisse. — In fragmentis nostris recensuimus Po-
litias nonaginta quinque. Inter eas expressis ver-
bis citantur quadraginta quinque; ex argumentis
fragmentorum , quibus libri notitia non additur,
eruimus alias Politias sedecim; denique inter civi-
tates, octoginta fere numero, quz in Politicorum
libris commemorantur, triginta quattuor occur-
runt, quarum in fragmentis nostris nulla fit men-
tio, quum tamen omitti inter Πολιτείας vix potue-
rint, immo Πολιτειῶν opus quasi promptuariuni
eorum omnium, quibus przcepta in Politicis il-
lustrantur, fuisse sit censendum. Ecce nomina ci-
vitatum atque ordinem quo in fragmentis nostris se
excipiunt. Scilicet quum ipsius Aristotelis adorna-

(*) 1.1. p. 2 : Aristotelis perspicua scripta sunt τὰ µε-
τέωρα, τὰ τοπικὰ xai al γνήσιαι αὐτοῦ πολιτεῖαι.

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

tio nos lateat, misso omni artificio, ita fecimus, !
ut prsmississ Atheniensium et Lacedseemoniorum
et Cretensiunr civitatibus nobilissimis, reliquas
subjungeremus more periegetarum. Eas Politias,
quz non expresse laudantur, sed a nobis ex argu-
mentis fragmentorum constitute sunt, parenthe-
seos signis ( ), eas autem, quarum mentio ex Ari-
stotelis Politicorum opere petita est, uncis ( |]
inclusimus.
1. Ἀθηναίων. fr. 1—74.
2. Λαχεδαιμονίων. fr. 75— 88.
3. [Κρητῶν. 1 fr. 88 a.
PELOPONNESUS.
4. Τεγεατῶν. fr. 89—90.
5. [ Μαντινείων. ] fr. 90 a.
6. [Ἡραιέων. ] fr. 9o ὅ.
7. Κοινὴ Ἀρχάδων πολιτεία. fr. Q1.
8. Ἠλείων. fr. 92. 93.
9. Ἐροιζηνίων. fr. 94. 95.
10. (Ἐπιδαυρίων.) ft. 97.
11. (Ἀσιναίων. ) fr. 98.
12. Ἀρχείων. fr. 99.
13. Αἰγινητῶν, fr. 100.
14. Ἁχαιῶν.
15. Σιχυωνίων..6ς. 101.
16. Πελληναίων. fr. 101.
17. [ Κορινθίων. ] fr. 102 a.
Ἐνραι. HerLAs.

18. Μεγαρέων. fr. 103. 104.
19. (Χαλκιδέων.) fr. 105 —108.
20. [ Ἐρετριέων. ] fr. 109.

21. [ Ἑστιαιέων. ] fr. 109 5.
23. [ Ώρειτῶν. ) ff. 109 5.
23. [Θηθαίΐων.) fr. 110-114.
24. Ὀρχομενίων. fr, 115—116.
25. ("Dporiov.) fr. 117.

26. Ὀπουντίων. fr. 118—123.
27. Φωχέων. fr. 134—126.
28. Αἰτωλῶν. ft. 127.

29. Ἀκαρνάνων. fr. 128.

Ίο. Λευχαδίων. fr. 128.

31. Ἰθαχησίων. fr. 139—133.

EPrnus. ConcvAA.

32. Ἠπειρωτῶν. fr. 134.

35. Ἀμθραχιωτῶν. fr. 135. 136.
34. [ Μολοσσῶν. ] fr. 137.

35. Κορχυραίων. fr. 138.

36. [ Ἐπιδαμνίων.] fr. 140.

37. [ Ἀπολλωνιατῶν, ] fr. 141.

TukSSALIA. MACEDONIA, THBACIA.
38. Μιλιέων. fr. 142. 143.

39. Kot, Θεσσαλῶν πολιτείκ. fr. 145—148.

40. [ Λαρισσαίων, ] fr. 149—51.
41. [ Φαρσαλίων. ] fr. 152.

4a. Βοττιείων. fr. 157.

43. [ Ἀφυταίων. ] fr. 158.

44. [ Χαλκιδέων.] fr. 159.

45. [ΑἈμφιπολιτῶν.] fr. 160.

46. [ Βυζαντίων. ] fr. 162.

47. {[ Ἀπολλωνιατῶν ἐν Πόντῳ. ] fr. 163.

48. [Ἱστριέων.] fr. 163.

INSULE MABIS XEGEI.

49. Δηλίων. fr. 164—166.
5o. Κυδνίων. fr. 167.

51. (Τηνίωνο) fr. 167 a.
52a. (Μηλίων.) fr. 167 5.
53. [Θηραίων.] fr. 141.
δή. Ναξίων, fr. 168.

55. Παρίων.

56. Τενεδίων. fr. 169. 17ο.
57. Σαµοθράχων. fr. 171.
58. [Μυτιληναίων. ] fr. 174.
59. [ Αντισσαίων. ] fr. 173.
6ο. [Χίων.] fr. 174.

61. Σαμίων. fr. 175—183.
62. [Κώων. ] fr. 184.

63. | Ῥοδίων. ] fr. 185.

ÁSIA.

64. (Σινωπέων) fr. 186.
65. Κιανῶν. fr. 187.

66. [Ἡ ραχλεωτῶν.] fr. 188.
67. [ Ἀρυδηνῶν. ] fr. 189.
68. (Ἀντανδρίων) fr. 190.
69. Αδραμυττηνῶν fr. 191.
70. Kupgalov. fr. 193—194.
71. [ Ἐρυθραίων, ] fr. 195.
74. [Κλαζομενίων] fr. 196.
73. Κολοφωνίων. fr. 197.
74. [ Μαγνήτων.] fr. 198a.
75. Μιλησίων. fr. 199—201.
26. ("Iacéov.) fr. 201 a.
77. [Κνιδίων.] fr. 202.

78. Λυχίων.

79. Κυπρίων. fr. 303—205.

ΑΡΑΙΟΑ.

δο. Κυρηναίων. fr. 206—208.

81. [Καρχηδονίων.] fr. 209. 119.
δ1ΟΙΠΙΑ.

82. Ἀχκραγαντίνων. fr. 211—215.
83. Ἱμεραίων.

84. Γελῴων. fr. 216.

85. Σνρακχουσίων. fr. 318—224.

103

104 ARISTOTELIS

86. {Λεοντίνων. ] fr. 225.
87. [Καταναίων.] fr. 226.
88. [ Ζαγχλαίων. ] fr. 225.

IrAL1A.

89. (Ῥηγίνων.) fr. 228.

90. ( Λοκρῶν.) fr. 329—231.

91. Γαραντίνων. fr. 333—233.

92. (Κροτωνιατῶν.) fr. 333 a.

93. (Σιριτῶν.) fr. 234.

94. (Συθαριτῶν xal Θουρίων,) fr. 335—237.

GALL1A.
95. Μασσαλιωτῶν. fr. 338—241.

Post hzc alia nonnulla apponam, quz ad ratio-
nem qua adornatum opus Aristotelicum fuerit,
referenda esse videri possint. Ac primum quidem
ap. Photium (fr. 132) laudatur Ἀριστοτέλης dv τῇ
᾿Ιθαχησίων πολιτεία µβ’. Igitur hzc si recte ha-
bent (*), Ithacensium respublica erat quadragesima
secunda vel totius operis, vel certe ejus seriei,
quam Photius ob oculos habebat. — Deinde vero
Harpocratio v. Μύριοι ἐν Μεγάλη πόλει ( fr. 91) di-

cit : Διείλεκται δὲ περὶ αὐτῶν καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ.

xo Ἀρχάδων πολιτεία ἀρχόμενος τοῦ βιθλίου.
Quz aut ita sunt intelligenda, ut initio certi cujus-
dam Πολιτειῶν libri de confesderat» Arcadiz con-
stitutione auctor dixerit, aut statuendum est βι-
θλίον illud nihil nisi τὴν xow3v Ἀρχάδων πολιτείαν
continuisee. Neque hoc adeo veri dissimile est.
Nam similiter Cicero de Diczarchi politiis Joquens
(Ep. ad. Att. II, 2) dicit : « Πελληναίων ἐπ mani-
bus tenebam,... Κορινθίων καὶ Αθηναίων puto me
Home habere. » Ac quum oimnnino constet scripta
veterum in minuta volumina dispesci solita esse,
tanto facilius id fieri poterat in iis operibus, ubi
sicuti in nostro singule partes arctiore vinculo
conjuncte inter se non erant. Simulque inde liquet
quam facile genuinis addi spuria potuerint.
Ceterup sec. Diogenem Laertium l. l, Aristote-
les politias suas ita distribuert, ut ex ordine seor-
sum diceret de democraticis, de oligarchicis, de
aristocraticis, etc. Jam vero quum plerzque civita-
tes aliis temporibus aliam reipublice formam ha-
buerint, num putemus Aristotelem ejusdem civi-
tatis historiam ita discerpsisse, ut aliam ejus partem
alio libro tractaret? Nemo, ullus, puto, tale quid
sibi persuaserit. Nam uti cadit hoc in theoreticum
opus P'oliticorum, sic ab historica nostra πραγµα-
τείᾳ prorsus est alienum , adeo ut suspicio nasca-

(*) Verbum φησὶ vel tale quid latere suspicatur Grase-
hof. in JaAn's Jahrb. 1829, p. 141. Conferri potest fr. 29
ex Harpocratione, ubi codex A Bekkeri habet : Ἀριστοτέ-
λης ἐν τῇ α Ἀθηναίων πολιτεία.

^

΄

FRAGMENTA.

tur, an non Politica cum Politiis Diogenes confu-
derit. Sin veri quid Laertii testimonio subest, ita
egerit Aristoteles, ut historiam quidem cujusvis
civitatis universam omnesque quas quzque subie-
rit reipublicse formas eodem recenseret loco, ἴο-
tam politiam vero democraticarum vel aristocra-
ticarum classi vindicaret, prouti vel hzc vel illa
reipublice forma prevaleret. Qux quidem ordi-
natio ut plurimum concidebat cum ea distribu-
tione quam stirpes atque gentes Grecorum suppe-
ditabant. Plura ex his v. in pref. ad Heraclidem.
Jam quomodo in singulis civitatibus Aristoteles
rem tractaverit, id fingére ratione summo philo-
sopho digna, quam ex reliquiis demonstrare faci-
lius est. Neque enim ullum majoris ambitus fra-
gmentum transnatavit, sed minutissima tantum
frustula' grammaticorum maxime et lexicographo-
rum diligentia nobis servata sunt. Quorum ex com-
paratione hoc tamen colligas, initium auctorem in
singulis rebuspublicis fecisse ab exponendis civita
tum initiis, populi originibus, fabulisque quae
cum his conjuncte erant. Cujusmodi argumen-
tis bona pars fragmentorum absumitur. Indole
autem ab narrationibus logographorum atque K cí-
σεων scriptorum nihil differunt. Eandem plane fa-
bule ille prz se ferunt simplicitatem atque anti-
qui evi cruditatems nullo criseos fuco, qualem
Ephorus, alii iis adhibuerunt, adulterate sunt.
Non excludunt hzc acre atque perspicax de iis το--
bus judicium; at indicia ejus in reliquiis nostris
non occurrunt. Ceterum οἱ genuinis politiis mixtze
sunt spuriz , quod sane nihil mirarer, vestigia ea-
rum in iis maxime politiis agnoverim, in quibus
de mythicis rebus longus sermo fuisse videtur.
Igitur ab civitatum initiis e terrz, soli, stirpis
varietate repetendis profectus Aristoteles historiam
earum exposuisse eatenus videtur, quatenus cum
reipublice constitutione ejusque mutationibus con -
juncta erat. Quz quidem pars pro gravitate sua
quasi cardo totius operis esse debuit. At reliquiz
nostre de his sunt tenuissime; adeo ut plurima
que eo spectent, e Politicorum opere advocanda
sint, Ceterum quanta diligentia et ἀχριθείᾳ auctor
versatus sit in recensendis rerumpublicarum in-
stitutis , magistratibus, ceconomia et disciplina pu-
blica, re militari, commerciis, mensuris, num-
mis, et que huc alia pertinent, ex fragmentis
reipubl. Atheniensium et Lacedaemoniorum (qui-
bus prz ceteris adde fr, 99. 101. 116. 207. 212.
228. 23a) intelligere adhuc licet, Haud minore
cura mores vite private persecutus fuerit. No-
tanda denique proverbiorum ex historia vel ex
moribus institutisve. explicandorum frequentia
(fr. 110. 139. 143. 167a. 168. 170. 126. 181. 193).

IIOAITEIAI.

I.
ΑΘΗΝΑΙΩΝ,

Εριτοκε : Ion, Apollo πατρῷος, fr. 1 ; Theseus,
fr. 3; Φυλαί, φρατρίαι, γένη, γεννῆται, fr. 3, 4.
— Draco. Judicía φονιχά : ἐφέται, δικαστήριον
ἐπὶ Παλλαδίῳ, fr. 5 et 6; ἐπὶ Δελφυίῳ, fr. 7. —
Sorox : ναυχραρίαι, fr. 8; τὰ τέσσαρα τιµήµατα,
fr. 9. 10; χύρθεις, ἄξονες, fr. 11; τοῦ πρώτου ἄξο-
vo; lex de σιτήσει γυναικῶν xat ὀρφανῶν, fr. 12;
ὄρχος πρὸς τῷ λίθῳ, quem senatus et thesmothetze
jurarunt Soloni, fr. 13; cineres Solonis ad Sala-
minem dispersi, fr. 14. — PisisraATUs, fr. 15;
Alcmzonide contra Pisistratidas belligerantes, fr.
16 ; Pisistratidz oraculi etLacedgmoniorum opera
pulsi, fr. 17. — CusruENxs : demarchos instituit,
fr. 18 (unico hoc loco diserta Clisthenis mentio
fit ).

Forma et instituta democratice qualis erat inde
a Clisthene, — Dz civisvs : Quonam statis anno
juvenes in album relati civibusque ascripti sint ;
περίπολοι, fr. 19, 20, (De militie temporibus v.
fr. 59.) Inde a quonam tatis anno χορηγεῖν li-
cuerit, fr. a1; (de ἀδυνάτοις v. fr. 60, de ὀρφα-
vot; v. fr. 11). — Dn sxwaTU : πρόεδροι, fr. 23;
ἐπιστάτης, fr. 33; γραμματεύς, fr. 245. ἀντιγρα-
φεύς, fr. 35. — Dx ancHONTIBUS , cOMITIIS JUDI-
cus : archontum πάρεδροι, fr. 26; ἄρχων (ἐπώ-
vuioc ); lites ad eum pertinentes εἰς ἐμφανῶν xatd-
στασιν (fr. 27), sl; δατητῶν αἴρεσιν (fr. a7 a).
Βασιλεύς, ejus inunera, causeque ad jurisdictionem
ejus pertinentes , fr. 27 b. Πολεμάρχου munera et
jurisdictio, fr. 38. Θεσμοθετῶν ἀνάχρισις, eorum-
que munera et jurisdictio, fr. 29, 3o, 31. — Κυρία
ἐκχλησία , fr, 3a, 33. — Helia : ῥιχαστήρια, σύμ-
ολα judicum, fr. 34 ; διαμεμετρηµένη ἡμέρα, fr. 35;
φῆφοι, fr. 36; ἴσαι φῆφοι, fr. 37; χῆμος, fr. 38. —
"lia judicia : διαιτηταί, fr. 39; ἐχῖνος fr. 40 κατὰ
δήαους διχασταί, fr. 41. — Dx prscirPLINA ET ακου-
NOMIA PUBLICA : ἐπιμεληταὶ ἐμπορίου, fr. 42; ἆγορα-
νόμοι, fr. 43; σιτοφύλαχες, fr. 44 5 pexpovójsot, fr. 45;
ἀστυνόμοι, fr. 46 ἑταῖραι, fr. 47; ἱεροποιοί , fr. 47 a.

ATHENIENSIUM.
1.

Apollinem patricium omnes Athenienses colunt inde ab
lonis temporibus. Hoc enim Atticam incolis frequentante ,
uli Aristoteles tradit, Athenienses Iones dicti sunt atque
Apollo patricius ipsis nuncupatus est.

---Ταμίαι χρημάτων καὶ ἱερῶν τριηρῶν, fr. 48, 49;
ἀποδέχται, fr. 505; πωληταί, fr. 51 ; εὐθῦναι xal λο-
Ὑισταί, fr. 52, 53, 54; συνήγοροι λογιστῶν, fr. 55, —
Dz nx ΜΙΙΤΑΑΙ ; ἵππαρχος, fr. 56; φύλαρχοι, fr.
57 5 στρατηγοί, fr. 585 στρατεία iv τοῖς ἐπωνύμοις,
fr. 59 ; ἀδύνατοι, fr. 60.

Historia rei publice inde a Clisthenis tempori-
bus : Themistocles, fr. 61; Ἑλλανοταμίαι, fr. 62;
socii Atheniensium ἀπὸ συµθόλων δικαζόµενοι, fr. 63 ;
Cimon , fr. 64; Pericles, fr. 65, 66; Ephialtes, .
fr. 67; merces judicialis, demagogi , fr. 68 ; Calli-
crates, fr. 69; Nicias, Thucydides Melesii f., The-
ramenes, fr. 70; Cleon, fr. 70a; Cleophon, fr. 71;
Anytus, fr. 72; quadringenti viri, fr. 73; triginta
viri , Dracontides, fr. 74.

1.

Harpocration : Ἀπόλλων πατρῷῶος 6 Πύθιος...
Τὸν δὲ Απόλλωνα χοινῶς πατρῷον τιμῶσιν Ἀθηναῖοι
ἀπὸ "Iovoc* τούτου γὰρ οἰχίσαντος τὴν Ἀττικὴν, ὡς
Ἀριστοτέλης φησὶ, τοὺς Ἀθηναίους "Imvag χληθῆναι
xal Απόλλω πατρῷον αὐτοῖς ὀνομασθῆναι.

Ἀπόλλω ] Ἀπόλλων cod. A, Ἀπόλλωνα cod. B.
Bekkeri. Dere vide Demosthen. De coron. p. 274;
Aristides tom, I p. 181 ed. Ddf. ibique schol. ;
Müller. Dor. I, p. 339; C. Hermann. Griech.Staats-
alterthümer 6 96, 8; 100, 5; Schosmann. Anti-
quitates juris publici p. 163; 209, et reliquos
apud Hermannum etSchoemannum laudatos. Etiam
in sequentibus de rep. Athen. fragmentis ad Her-
manni Schemannique thesauros relegasse lectorem
satis habebo.

2.

PIntarchus Thes. c. 35, 1 : Ἔτι δὲ μᾶλλον αὐξῆ-
σαι τὴν πόλιν βουλόμενος ἐχάλει πάντας ἐπὶ τοῖς ἴσοις,
καὶ τὸ, Αεῦρ) Ure πάντες λε, χήρυγµα Θησέως γενέ-
σθαι φασὶ πανδηµίαν τινὰ καθιστάντος. Οὐ μὴν ἄτα-
xov οὐδὲ μεμιγµένην περιεῖδεν ὑπὸ πλήθους ἐπιχυθέντος
ἀχρίτου γενοµένην τὴν δηµοκρατίαν: ἀλλὰ πρῶτος
ἀποχρίνας Κωρὶς εὐπατρίδας καὶ Τεωμόρυς χαὶ δη-
μιουργοὺς, εὐπατρίδαις δὲ γινώσχειν τὰ θεῖα » xai
παρέχειν ἄρχοντας ἀποδοὺς, καὶ νόµων διδασκάλους

2.

Ut magis adhuc civitatem Theseus amplificaret , invitavit
omnes pari proposito jure : et edictum, Huc pergite omnes
populi , Thesei autumant fuisse , concilium quoddam popu-
lorum constituentis commune. Non permisit tamen, ut
respublica popularis, ab affluente et indiscreta colluvie

106 ABISTOTELIS FRAGMENTA.

εἶναι, xal ὁσίων xal ἱερῶν ἐξηγητὰς τοῖς ἄλλοις πολί-
ταις, ὥσπερ sl; ἴσον κατέστησε, δόξη μὲν εὐπατρι-
δῶν, χρεία δὲ γεωµόρων, πλήθει δὲ τῶν δηαιουργῶν
ὑπερέχειν δοχούντων,. "Ότι δὲ πρῶτος ἀπέχλινε πρὸς
τὸν ὄχλον, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶ, xal ἀφηχε τὸ µοναρ-
χεῖν, ἔοιχε μαρτυρεῖν xal Ὅμηρος ἐν νεῶν καταλόγῳ
μόνους Ἀθηναίους δημον προσαγορεύσας.

V. Hermann. $ 97; Schemann. Ἱ. Ἱ. p. 164
sq., et De comitiis init. Cf. Heraclides Pont.
fr. 1, 1.

De avo Thesei Pittheo v. fr. 96. Photius Lex.
p. 192, 13 v. Κυσολάχων: Μελαίνη (Ἑλένη correx.
Ruhnkeh. in Auct. ad Hesych. ) γὰρ Θησεὺς οὕτως
(sc. tanquaxà παιδικοῖς) ἐχρήσατο, ὡς Ἀριστοτέλης.

^ Verutà ibi e£ Hesychio v. Κυσολάχων pro Ἄριστο-

τέλης reponendum Ἀρίσταρχος, monente Ruhnke-
nio l. 1. — Codri Aristoteles verbaymeminit in Pol.
V, 8, 4, ubiait : Ad regiam dignitatem evecti sunt
ol μὲν χατὰ πόλεμον χωλύσαντες δουλεύειν, ὥσπερ
Κόδροο.

3.

Schol.in Platon. Axioch, p. 465 Bekk : Ἄριστο-
τέλης φησὶ, τοῦ ὅλου πλήθους διηρηµάένου ᾿Αθήνησιν
elc τε τοὺς γεωργοὺς xal τοὺς δημιουρχοὺς, φυλὰς αὖ-
τῶν εἶναι τέσσαρας, τῶν δὲ φυλῶν ἑκάστης μοίρας εἶναι
τρεῖς, ἃς τριττύας τε χαλοῦσι xal φρατρίαῃ, éx&-
στης δὲ τούτων τριάκοντα εἶναι γένη, τὸ δὲ γένος ix
τριάχοντα ἕχαστον ἀνδρῶν συνεστάναι. Τούτους δὴ τοὺς
elc τὰ γένη τεἑαγµένους γεννήτας χαλοῦσιν,

Εἷς τε τοὺς γεωργοὺς xai τοὺς δηµ..] Num in his
vere Áristotelica scholiasta dederit necne, difficile
est dijudicatu. Putari enim possit memorasse Ari-
stotelem potius tres populi ordines Eupatridarum,
Geoinororum etDemiurgorum, de quibus Plutarch.
Thes. c. 25 (fr. 2), et Pollux VIII, 111 : Τρία δὲ
ἦν τὰ ἔθνη πάλαι, Εὐπατρίδαι, Γεωμόροι, Δημιουρ-
γοί. V. Scheemann. De comitt, Athen. p. IV; Ilgen.
De trib. Ath. p. 62; Hermann. 1.1. $ 98, 8, cui
recte se habere verba scholiaste videntur; Schc-
mann. Antiqq. p. 166 sqq.

De ceteris conf. Pollux VIII, 111 : Ὅτε µέντοι
τέτταρες ἦσαν al φυλαὶ, εἷς τρία µέρη ἑχάστη διέρητο,
καὶ τὸ µέρος τοῦτο ἐχαλεῖτο τριττὺς χαὶ ἔθνος χαὶ φρα-
τρία" ἑκάστου δὲ ἔθνους γένη τριάχοντα ἐξ ἀνδρῶν το-
σούτων, ἃ ἐκαλεῖτο τριαχάδες ( v Schaemann. Ant. p.
209 ). Kal ol. µετέχοντες τοῦ vévouc, γεννῆται xal
ὁμογάλακτες, γένει μὲν οὗ προσήχοντες, ἐκ δὲ τῆς συνό-
δου οὕτω προσαγορευόµενοι. "Tola δὲ ἦν τὰ ἔθνη πάλαι,
εὐπατρίδαι, γεωμµόροι, δημιουργοί.

Harpocration : Γεννῆται οἵ τοῦ αὐτοῦ γένους xot-
νωνοῦντες" διηρηµένων γὰρ ἁπάντων τῶν πολιτῶν χατὰ
µέρη, τὰ μὲν πρῶτα xol μέγιστα µέρη ἐκαλοῦντο φυ-
λαὶ, ἑκάστη δὲ φυλἠ τριχῇ διῄρητο, xal ἐχαλεῖτο Éxa-
στον µέρος τούτων τριττὺς xal φΦρατρία, πάλιν δὲ τῶν
φρατριῶν ἑκάστη διήρητο slc γένη λ’, ἐξ ὧν al ἱερωσύ -
ναι αἱ ἑχάστοις προσήχουσαι ἐχληροῦντο "στι δὲ
παρὰ πολλοῖς τῶν ῥητόρων τοὔνομα; ὡς καὶ Δημοσίέ-
vns ἐν τῇ πρὸς Εὐθουλίδην ἐφέσει ($ 67) . Ἴσαῖος 5' ἐν
τῷ περὶ τοῦ Ἀπολλοδώρου κλήρου (6 13. 15. 17)
τοὺς συγγενεῖς γεννήτας ὠνόμασεν οὐχ ol συγγενεῖς
μέντοι ἁπλῶς καὶ οἱ ἐξ αἵματος γεννῆταί τε χαὶ ἐκ. τοῦ
αὐτοῦ γένους ἐκαλοῦντο, ἀλλ᾽ of ἐξ ἀρχῆς sic τὰ χαλού.
μενα γένη χατανεµηθέντες, Φιλόχορος δὲ ἐν «Tj δ’ (fr.
91) qnot πρότερον ὁμογάλαχτας ὀνομάζεσθαι οὓς νῦν
γεννήτας καλοῦσιν.

4.

Harpocration : Τριττύς ἐστι τὸ τρίτον µέρος τῆς
φυλῆς: αὕτη γὰρ διήρηται sl τρία µέρη, τριττὸς xal
ἔθνη xal φρατρίας, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ «Ἄθη-
ναίων πολιτεία. Eadem Photius, .

[ Aristot. Pol. IL, 9, 9 :Δράκοντος δὲ νόμοι µέν εἶσι,
πολιτεία 9 ὑπαρχούση τοὺς νόμους ἔθηκεν - ἴδιον δ᾽ év
τοῖς νόµοις οὐδέν ἐστιν ὅτι xal µνείας ἄξιον πλὴν f) χα-
λεπότης διὰ τὸ τῆς ζημίας μέγεθος. Ceterum hunc
locum spurium esse recte censet Gaettlingius. ]

5,

Idem : ᾿Επὶ Παλλαδίῳ. Διχαστήριόν ἐστιν
οὕτω χαλούµενον, ὡς xal Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων

incondita evaderet et confusa, sed primus discrevit seor-
sum patricios, agricolas et opifices. Atque quum patriciis
Jus concessisset res divinas cognoscendi, magistratus ex
suo ordine creandi, et ut leges docerent , sacra et ceerimo-
nias reliquis civibus interpretarentur, quasi ad sequabilita-
tem constituit rempublicam, quod dignitate patricii, uti-
litate agricole, artifices numero viderentur pr:ecellere.
Nam eum primum fuisse in plebem, ut auctor est Aristo-
teles, propensum et dominatum deposuisse, testari Ho-
merum quoque in Navium Catalogo ( v. 547) apparet, qui
solos Athenienses populum vocat.
8.
Aristoteles dicit, universam populi moltitudinem in

Attica in rusticos et operarios divisam esse; tribus eorum
esse quattuor ( Geleontes , Hopletes, Argadenses, JEgico-
renses); tribuum singularum ternas esse partes, quas
Trittyes sive Phratrias appellent, phratrie uniuscujusque
gentes esse tricenas; singulas gentes virorum (patrumfa-
milias) esse tricenorum ; eos autem qui ad unam eandem-
que gentem pertineant, appellari γεννήτας.

Trittys tribus tertia pars est; nam tribus in tres dividitur
partes, quas trittys sive gentes sive phratrias dicunt, uti
tradit Aristoteles in Athen. Rep.

$.
Ad Palladium. Judicium esl sic vocatum, uti etiam

ATHENIENSIUM RESPUBLICA.

πολιτεία, dv ᾧ διχάζουσιν ἀκουσίου φόνου xal βουλεύ:
σειος ei ἐφέται. Ἔσχε δὲ xol τὸ.δικαστήριον τὴν τοῦ
Παλλαδίου ἐπωνυμίαν, καὶ ot. διχασταὶ τὴν τῶν ἔφε-
τῶν ἐντεῦθε. Ἀγαμέμνονος μετὰ τῶν Ἀργείων σὺν
τῷ Παλλαδίῳ προενεχθέντος Ἀθήναις ἐξ Ἰλίου, Δημο:
φῶν ἁρπάζει τὸ Παλλάδιον, καὶ πολλοὺς τῶν διωκόντων
ἀναιρεῖ. Αγαμέμνων δὲ δυσχεράνας δίκην τὸν ἁρπά-
ὅαντα ἀπαιτεῖ, xal συνίσταται τὸ δικαστήριον ( sic
libri duo; cett. χριτήριον ) ἐπὶ πεντήχοντα μὲν Ἄθη-

ναίων, πεντήχοντα δὲ Αργείων, οὓς ἐφέτας ἐκάλεσαν.

παρὰ τὸ ἀμφοτέρωθεν (plurimi libri ἀμφοτέρων,
Suidas παρ) ἀμφοτέρων ) ἐφεθῆναι αὐτοῖς τὰ τῆς xpt-
σεὼς.

Quz de origine nominum afferuntur, non ex
Aristotele, sed e Clitodemo hausta esse videntur,
quum hunc testem laudet Suidas v. Ἐπὶ Παλλαδίῳ
eadem iisdem fere verbis afferens. Vide not. ad
Clitodemi fr. τα. Cf. Phanodemi τα, Pollux VIII,
118. De re v. Hermann. 1. l. $ 104; O. Müller.
Eumenid. p. 155; Schoemann. Antiq. p. 190.

6.

Idem : Βουλεύσεως ἐγιλήματος ὄνομα ἐπὶ δυοῖν
ταττόµενον πραγμάτων’ τὸ μὲν γάρ ἐστιν ὅταν ἐξ ἐπι-
θουλῆς είς «tt χατασχευάση θάνατον, ἐάν τε ἀποθάνη
6 ἐπιθουλευθεὶς ddy τε μή τὸ 8. ἕτερον ὅταν τις ἐγγε-
γραμμένος ὡς ὀφείλων τῷ δηµοσίῳ δυιάζηταί τινι ὡς
οὐ δικαίως αὐτὸν ἐγγεγραφότι. ToU μὲν οὖν προτέρου
µάρτυς "Icaio; ἐν τῷ πρὸς Εὐχλείδην, ἐπὶ Παλλαδίῳ
λέγων εἶναι τὰς δίχας , Δείναρχος δὲ ἐν τῷ χατὰ Πι-
στίου ἐν Ἀρείῳ ew. Αριστοτέλης 9 ἐν «Ἡ ᾿Αθηναίων
πολιτείᾳ τῷ Ἰσαίῳ συμφωνεῖ.

Harpocrationem exscripsit Suidas s. v. Cf. Lexic.
Rhetor, in Bekk. Λη. p. 220.

7.

Idem : Ἐπὶ Δελφινίῳ. Διιαστήριόν ἐστιν οὕτω
χαλούιενον Ἀθήνησι, Δικάζονται δὲ ἐνταῦθα of ὅμο-
λοχοῦντες μὲν ἀπεχτονέναι, δικαίως δὲ πεποιηχέναι
τοῦτο λέχοντες, ὡς Αημοσθένης ἐν τῷ χατ᾽ Ἀριστοχρά-

Aristoteles ín Athen. Rep» tradit, in quo de cede incon-
sulto commiesa et de insidlis vitze alterius structis Ephetre
judicant. Tribunal vero Palladii , judices autem ephetarum
nomen Bacli sunt hanc ob causam : nimirum quum Aga-
memno et Argivi Troja redeuntes cum Palladio Athenas
appulissent , Demophon Palladium rapuit, et multos inse-
quentium occidit. Propterea indignatus Agamemno puniri
raptorem postulat. Ac constituitur judicium ex quinqua-
ginta Atheniensibus totidemque Argivis ; quos judices Ephe-

tas ab ἐφεθήναι voce nominarunt , quod ab utraque litigan- -

tium parte jodícium iis permissum est.
6.
Ἑουλεύσεως. Est nomen actionis, qux; duobus in crimi-
nibus locum habebat. Unum est, quum quis vitz alicujus

107

τους (6. 24) δηλοῖ xal Ἀριστοτέλης dv τῇ Ἀθηναίων
πολιτεία. Cf. id. v. Δελφίνιον; Pausan. I, 38; Pol-
lux VIII, 1 19; Bekker. Anecd. I, p. 355; Hermann.
6 104 , 15; Müller. Eumenid. p. 151 sqq.

[ Arist. Pol. IV, 13, 2 : Τέταρτον δὲ (φονικοῦ εἷ--
δος ) , ὅσα τοῖς φεύγουσι φόνου ἐπὶ χαθόδῳ ἐπιφέρεται,
otov Ἀθήνησι λέγεται καὶ τὸ ἐν Φρεαττοῖ δικαστή-
ριον. ]

[ Arist. Pol. IV, 9, 10 : Optimos legislatores
esse ait τῶν µέσων πολιτῶν ΄ Σόλων τε γὰρ ἦν ἐκ τού-
των { δηλοῖ δ᾽ ἐκ τῆς ποιήσεως), etc. ]

[Id. Pol. II, 9, a : Σόλωνα 9' ἔνιοι μὲν οἵονται vo-
µοθέτην γενέσθαι aroubatov* ὄλιγαρχίαν τε γὰρ χατα-
λῦσαι λίαν ἄχρατον οὖσαν, xal δουλεύοντα τὸν δῆμον
παῦσαι, xal δηµοχρατίαν χαταστῆσαι τὴν πάτριον,
μίξαντα χαλῶς τὴν πολιτείαν. Ἐλναι γὰρ τὴν μὲν iv
Ἀρείῳ πάγῳ βουλὴν ὀλιγαρχικὸν, τὸ δὲ τὰς ἀρχὰς aí-
ῥρετὰς ἀριστοκρατιχὸν, τὰ δὲ δικαστήρια δηµοτικόν.
Ἔοιχε δὲ Σόλων ἐχεῖνα μὲν ὑπάρχοντα πρότερον οὐ
καταλῦσαι, τήν τε βουλὴν καὶ τὴν τῶν ἀρχῶν αἴρεσιν,
τὸν δὲ δῆμον χαταστῆσαι, τὰ δικαστήρια ποιήσας ix
πάντων. Διὸ xal µέμφονταί τινες αὐτῷ; λῦσαι γὰρ θάτε--
pov, xóptov ποιῄσαντα τὸ διχαστήριον πάντων, χληρω-
τὸν ὄν' ἐπεὶ γὰρ τοῦτ' ἴσχυεν, ὥσπερ τυράννῳ τῷ δήµῳ
χαριζόµενοι τὴν πολιτείαν εἰς τὴν νῦν δηµοχρατίαν χατέ-
στησαν. Καὶ τὴν μὲν ἐν Ἀρείῳ πάγῳ βουλὴν Ἐφιάλτης
ἐχόλουσε καὶ Περιχλῆς, τὰ δὲ δικαστήρια µισθοφόρα
χατέστησε Περικλῆς, xa τοῦτον δὴ τὸν τρόπον ἕχαστος
τῶν δημαγωγῶν προήγαγεν αὔξων sic τὴν νῦν δηµοχρα-
τίαν. Φαίνεται 5 οὗ χατὰ τὴν Σόλωνος γενέσθαι τοῦτο
προαίρεσιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπὸ συμπτώµατος: τῆςναυαρ-
χίας γὰρ ἐν τοῖς Μηδικοῖς ὃ δηµος αἴτιὸς γενόμενος
ἐφρονηματίσθη , xai δημαγωγοὺς ἔλαδε φαύλους , dv-
τιπολιτευοµένων τῶν ἐπιεικῶν, ἐπεὶ Σόλων γε ἔοιχε
τὴν ἀναγχαιοτάτην ἀποδιδόναι τῷ δήµῳ δύναμιν, τὸ τὰς
ἀρχὰς αἱρεῖσθαι xal εὐθύνειν' μηδὲ γὰρ τούτου χύριος
ὢν 6 δημος δοῦλος ἂν εἴη xal πολέμιος. Τὰς δὲ ἀρχὰς
ἐχ τῶν γνωρίµων καὶ τῶν εὐπόρων κατέστησε πασας,
ἐκ τῶν πενταχοσιοµεδίµνων xol ζευγιτῶν xal τρίτου

insidiatus esset, sive moreretur is qui insidii3 appetitus
erat, sive non; alterum est, quum qui in tabulis publicis
&rarii debitor esset inscriptus, actionem contra aliquem
institueret, contendens nomen suum in tabulis injuste ab eo
inscriptum esse. De priore criminum, ut Iseus in oratione
contra Euclidem testatur, ad Palladium judicabatur ; con-
ira Dinarchus in oratione adversus Pistiam in Areopago
dicit. Isteo assentitur Aristoteles in Rep. Atheniensium.
7.

Ad Delphinium. Athenis erat hoc nomine forum judicia-
rium, in quo causam dicebant, qui caedem commisisse
faterentur , sed jure id fecisee se contenderent , uli testatur
Demosthenes oratione contra Aristocratem, et Aristoteles
Rep. Athen.

108

τέλους τῆς χαλουµενης ἵππάδος, τὸ δὲ τέταρτον θητιχὸν,
οἷς οὐδεμιᾶς ἀρχῆς μετῆν. ]
8.

Photius Lex. : Ναυρχραρία τὸ πρότερον οὕτως
ἐκάλουν, ναυχραρία xal ναύκραρος ναυκραρία μὲν
ὁποῖόν τι ἡ συµµορία xal 6 δήμος, ναύχραρος δὲ
ὁποῖόν τι 6 δήμαρχος, Σόλωνος οὕτως ὀνομάσαντος,
ὡς καὶ Ἀριστοτέλης φησὶ, χαὶ ἐν τοῖς νόµοις δὲ ἄν
τις vauxoaplac ἀμφισθητῃ καὶ τοὺς ναυκράρους
τοὺς κατὰ ναυχραρίαν᾽ ὕστερον δὲ ἀπὸ Κλεισθένους
δημοί slot, xol δήμαρχοι ἐχλήθησαν. "Ex τῆς Ἂρι-
στοτέλους πολιτείας, ὃν τρόπον διέταξε τὴν πόλιν 6 Σό-
λων, Φυλαὶ δὲ ἦσαν τέσσαρες, χαθάπερ πρότερον,
xai φυλοθασιλεῖς τέασαρες' ix δὲ τῆς φυλῆς ἑχάστης

ἦσαν νενεμηµέναι τριττύες μὲν τρεῖς, ναυκραρίαι δὲ
δώδεχα χαθ᾽ ἑχάστην. Ὁ Κλείδηµος ἐν τῇ τρίτη φησὶν
ὅτι Κλεισθένους δέκα φυλὰς ποιήσαντος ἀντὶ τῶν τεσσά-
ρων, συνέθη καὶ ἐς πεντήκοντα µέρη διαταχθΏναι αὖ-
τάς. Ταῦτα δὲ (διαταγῆναι, αὐτοὺς δὲ cod. ) ἐχάλουν
vauxpaplac, ὥσπερ vuv el; τὰ ἐχατὸν µέρη διαιρεθέντα
καλοῦσι συµµορίας.

Locus mancus. Verba xa ἐν τοῖς νόµοις... ναυχρα-
pav sensum non fundunt. Siebelis ad Clitodem.
Ρ. 37 interpretatur sic : «Solon dixerat ναυχραρίας
et ναυκράρους, quanquam dubitari possit an hoc in
legibus fecerit. » Id vero vel sententie causa ferri
nequit. Fortasse fuit : Καὶ ἐν τοῖς vópot λέλεχται”
« idv τις ναυχραρίας κτλ." *. » adeo ut ipsa legis cu-
jusdam Solones verba citentur. In sequentibus
nomen Aristotelis temere repetitum esse censeo.
Scripserim ita : ix τῆς πολιτείας ὃν τρόπον διέταξε
τὴν πόλιν ὃ Σόλων, φυλαὶ μὲν ἦσαν τέσσαρες, vulgata
interpretanda foret : Ex 4γ. rep. Athen., quo loco
rationem exponit qua Solon remp. adernaverit (af-
fero hac ) : etc. ^

Cf. Pollux VIII, 108 : Οὗτοι (sc. δήμαρχοι) oi
κατὰ δήµους ἄρχοντες" ἐχαλοῦντο τέως ναύχραροι, ὅτε
xal oi Sot ναυχραρίαι. Ναυχραρία δ᾽ ἦν τέως φυλῆς
δυοκαιδέχατον µέρος, Καὶ δυώδεχα ναυκραρίαι ἦσαν,
τέσσαρες χατὰ τριττὺν ἑκάστην. — "ác δ’ εἰσφορὰς τὰς

ABISTOTELIS FRAGMENTA.

χατὰ δήµους διεχειροτόνουν οὗτοι, xal τὰ ἐξ αὐτῶν
ἀναλώματα. ἸΝαυχραρία δὲ ἑχάστη δύο Ἱππέας πα-
βεῖχε, καὶ ναῦν µίαν, do' ἧς leuc ὠνόμασται. Ceterum
de demarchis cf. infra fr. 168.

9.

Harpocration v. Ἱππάς : "Icatoc év τῷ περὶ τοῦ
Ἀπολλοδώρου κλήρου. « Ἀπεγράψατο μὲν τίµηµα
μικρὸν ὡς ἵππάδα τελῶν. » Ἀριστοτέλης δ᾽ ἓν Ἀθηναίων
πολιτείᾳ φησὶν ὅτι Σόλων εἰς δ) Bus τέλη τὸ πᾶν
πλῆθος τῶν Αθηναίων, πενταχοσιοµεδίµνους xal ix-
πέας καὶ ζευγίτας xat θῆτας. [ τῶν οὖν Ἱππέων αἱ ἵπ-
πάδες, )

Postrema unus habet cod. D . et Photius s. v.,
ubi simul alteram legis glossam e nostra male in-
tellecta ortam, secundum quam Solon quinque
classes fecisset, quarum postrema ἱππὰς ἐχαλεῖτο.
De voce ἵππάς, census equestris, cf, Iseus p. 62,23 ;
Plutarch. Solon. c. 18.

χο.

Harpocration v. Θῆτες xal θητικόν : El; τέσσαρα
διηρηµένης παρ᾽ Ἄθηναίοις τῆς πολιτείας ot ἀπορώτα-
τοι ἐλέγοντο θῆτες καὶ θητιχὸν τελείν. Οὗτοι δὲ οὖδε-
μιᾶς µετεῖχον ἀρχῆς, ὡς καὶ Αριστοτέλης δηλοῖ dv
Αθηναίων πολιτείᾳ’ ὅτι δὲ οὐχ ἐστρατεύοντο, elonxs
xai Ἀριστοφάνης ἐν Δαιταλεῦσιν. Cf, Photius et Sui-
das s. v. Aristot. Pol. II, xo, 3. Pollux VIII,
129 sq. : Τιμήματα δ’ ἦν τέτταρα * πενταχοσιοµεδί-
µνων, ἵππέων, ζευγιτῶν, θητικῶν. Οἱ μὲν [ πενταχοσιο-
µέδιμνοι ] ἐκ τοῦ πενταχοσίων µεδίµνων µέτρα rok
xal ξηρὰ ποιεῖν κληθέντες" ἀνήλισκον δ᾽ elc τὸ δηµόσιον
τάλαντον * o δὲ τὴν ἱππάδα τελοῦντες ἐκ μὲν τοῦ δύ-
νασθαι τρέφειν ἵππους χεχλῆσθαι δοχοῦσιν. ἐποίουν δὲ
µέτρα τριαχόσια, ἀνήλισχον δὲ ἡμιτάλαντον: οἳ δὲ
τὸ ζευγίσιον τελοῦντες ἀπὸ διαχοσίων µέτρων κατελέ-
γοντο, ἀνήλισκον δὲ μνᾶς δέχα" ol. δὲ τὸ θητικόν, οὗ-
δεµίαν ἀρχὴν Ίρχον, οὐδὲ ἀνήλισχον οὐδέν. Plutarch.
Solon. c. 18; Boeckh. Staatshaush. 1, p. 3o;
Hermann. $ 108; Schemann. p. 174.

8.

Antea (ante Clisthenis tempora) dicebant : naucraria
et naucrarus (pro : demus et demarchus ). Naucraria
enim est ídem fere quod symmoria et demus, naucrarus
idem fere quod demarchus, Solone sic nominante, uti
Aristoteles dicit; in legibus quoque naucrarias et naucra-
ros singularum naucrariarum memoratos invenias. Postea
vero inde a Clisthene naucrarim vocantur demi, et nau.
clarí demarchi, Ex ratione qua Solon rempublicam ador-
uaverat, tribus erant quattuor, sicuti antea ; itemque tri-
buum reges itet quattuor ; singularum vero tribuum ternze
erant trittyes et naucrarie duodene. Postea, ubi Clisthe-
nes (teste Clidemo libro tertio) decem tribus prioribus

divise sunt partes, quas naucrerias appellabant , ut par-
tes centum, in quas nunc dividuntur, symmorias vocant.

9.

Solon omnem Atheniensium populum in quattuor clas-
ses e censu descriptas divisit, in Pentacosiomedimnos ,
Equites , Zeugitas et Thetes.

10.

Republica apud Athenienses , in quattuor classes divisa ,
tenuissumi θῆτες (mercenarii, opifices) et θητικὸν τελεῖν
( mercenariorum vel opificum clasei accenseri ) dicebantur.
His magistratu fungi non licebat, ut Aristoteles declarat
in Rep. Athen; nec militabant, ut Aristophanes quoque in

islis quattuor substituisset, simul etiam in quinquaginta ! Deetalensibus ait.

ATHENIENSIUM RESPUBLICA.

II.

Plutarch. Solon. c. 25 : Ἰσχὺν δὲ τοῖς νόµοις πᾶ-
atv εἲς ἕχατὸν ἐνιαυτοὺς ÉGoxe* xai κατεγράφήσαν elc
ξυλίνους ἄξονας ἐν πλαισίοις περιέχουσι ovpspopiévouc *
Qv ἔτι χαθ᾽ ἡμᾶς ἐν Πρυτανείῳ λείψανα μιχρὰ διεσώ-
ζετο" xai προσηγορεύθησαν, dx Agit φησὶ,
χύρδεις... Ἔνιοι δέ φασιν ἴδίως , ἐν οἷς ἱερὰ xal θυσίαι
περιέχονται χύρρεις, ἆξονας δὲ τοὺς ἄλλους ὠνομάσθαι.
Eadem habes in scholio Aldin. ad Arist. Nub. 478
a Musuro composito. Que sequuntur ap. Plu-
tarchum , ex eodem Aristotele petita, vide fr. 13.

Schol. Aristophan. Av. 1354 : Κύρθεις, χαλκαϊ
σανίδες ἔνθα τοὺς νόµους γράφουσι, Κατὰ δὲ dvíouc,
ἄξονες τρίγωνοι , ἐν οἷς ἦσαν ol τῶν πόλεων νόμοι γε-
γραμμένοι καὶ ai δηµοσίαι ἱεροποιίαι, (χαθάπερ xal
Ἀριστοτέλης ἐν τῇ τῶν Αθηναίων πολιτεία φησὶ xal
Απολλόδωρος" χύρθεις δὲ ἦτοι παρὰ τὸ χεχορυφῶσθαι
tic ὕψος ἀνατεταμένον ἀπὸ τῶν Κορυθάντων᾽ ἐχείνων
γὰρ εὕρημα, ὥς Φησι Θεόφραστος ἐν τῷ Περὶ εὖσε-
θείας. )

Harpocratio v. Κύρθεις : Ἀριστοτέλης 0 dv τῇ
ἸἈθηναίων πολιτεία φησίν’ « Ἀναγράψαντες δὲ τοὺς
νύµους εἷς τοὺς χύρθεις ἕστησαν ἐν τῇ avo τῇ βασιλείᾳ
(βασιλίδι cod. D. et Photius ). »

Vulgo distinguunt grammatici inter ἄξονας qua-
drangulos, quibus leges politice sive civiles in-
scriptz? sint, et χύρθεις triangulos, in quibus jus
sacrum exaratum ( veterum locos collectos habes in
Steph. Thes. v. Κύρθις, Cf. disputationem Prelleri
ad Polemon. p. 89 sqq. ). Ignorasse hanc nomi-
num distinctionem utpote seriorum commentum,
sut non attendisse ad hec Aristotelem ex loco
Plutarchi colligitur. In schol. Aristoph. vocem
τρίγωνοι haud. mutandam esse censeo. Eratosthe-
nes quoque τριγώνους axes dixit, neque inter χύρ-
θεις et ἄξονας distinxit (ap. Schol. Apoll. Rhod.
IV, 280), neque Polemonem (ap. Harpocrat.
v. Ἄξονα) distinxisse demonstrari potest, quum is in
iis quze referuntur, Eratosthenem eo tantum repre-
hendit, quod τοὺς ἄξονας non τετραγώνους sed τρι-
γώνους dixerit.

Que ap. Schol. Arist. uncis includuntur, absunt
a codice Ravepnate. Pro Θεόφραστος in codd. est
Θεόπομπος, quod correxit Ruhnken. Hist. crit, or.

109

p. 163 ed, Reisk, ; nam eadem e Theophrasto refert
Porphyr. De abstin, an. 2, a1 et Photius Lex. v.
Κύρδεις : Θεόφραστος δὲ, ἀπὸ τῶν Κρητιῶν Κορυθάν-
των” τῶν γὰρ Κορυθαντικῶν ἱερῶν otov ἀντίγραφα αὖ-
τοὺς εἶναι. Cum hac opinione cohzret, ut recte
monet Preller.1. 1., quod σανίδες istze χαλχαϊ dicun-
tur, quum lignez fuerint, vel secundum alios, sed
minus recte, lapidez.

. II, ἃ.

Gellius N. A. II, 12 : 7n legibus Solonis illis
antiquissimis, que Athenis axibus ligneis incisa
sunt, quasque latas ab εο Athenienses , ut sempi-
ternae manerent, poenis et religionibus sanxzerant,
legem esse dristoteles refert scriptam ad hanc sen-
tentiam : si ob discordiam dissensionemque seditio
atque discessio populi in duas partes fieret , et ob
eam causam irritatis animis utrimque arma cape-
rentur pugnarcturque , tum qui in eo tempore in
eoque casu civilis discordie, non alterutra parti
sese adjunzerit , sed solitarius separatusque a com-
muni malo civitatis secesserit, is domo, patria,
fortunisque omnibus careto : exsul extorrisque esto.

. [ Arist. Pol. 1I. 4, 4 : Σόλων ἔνομοθετησεν, xal
παρ ἄλλοις ἐστὶ νόµος, ὃς χωλύει χτᾶσθαι γῆν ὑπόσην
ἂν βούλεταί τις. ]

12.

Harpocratio : Σίτοςκχαλεῖται fj διδοµένη πρόσο-
δος sl; τροφὴν ταῖς γυναιξὶν 3) voi; ὀρφανοῖς, ὡς ἐξ
ἄλλων μαθεῖν ἔστι καὶ ἐκ τοῦ Σόλωνος α΄ ἄξονος χαὶ
ix τῆς Ἀριστοτέλους Ἀθηναίων πολιτείας. Eadem
Photius. Ipse Aristoteles haud dubie leges Solonis.
eodem ordine, quo inter columellas distribute
erant , in Rep. Athen. recensuerat, Anonymus ap.
Menagium inter scripta Aristotelis recenset Περὶ τῶν
Σόλωνος ἀξόνων ε’. Perperam, puto. Fortasse Ari-
stoteli tribuit opus Asclepiadis, qui scripserat
Αξόνων ἐξηγητιχά (Etym. Gud. p. 355, 40), vel
Didymi, cujus laudatur Περὶ τῶν ἀξόνων τοῦ Σόλωνος
ἀντιγραφὴ πρὸς ΑἈσχληπιάδην (Plutarch. Solon.
ο. 1). De re cf. Schermann. 1. 1. p. 3og. Aliud ex
prima tabula Solonis affert Plutarch. Sol. c. 34 ex
eodem, suspicor, Aristotele,

11.

Legibus suis omnibus Solon auctoritatem in centum esse
annos voluit, suntque inscriptz ligneis tabulis, qui ἄξονες
dicti, quadrangulis ligneis inserli convertuntur, eorumque
etiamnum reliquie quidam in Prytaneo : asservantur.
Aristoteles χύρθεις cognominatos esse auctor est... Non-
nulli seorsum cyrbes vocatos dicunt, quibius contineban-
tuc leges sacrorum et sacrificiorum, ceteras axones fuisse
appellatas.

Cyrbes erant tabule cenete , quibus leges inscripserunt,

Secundum nonnullos erant axes trianguli, in quibus scri-
pt» erant leges civiles et quee ad procurationem sacrorum
publicorum pertinent (sicuti etiam Aristoteles in Athenien-
8ium rep. et Apollodorus tradunt ).

Aristoteles in Rep. Atheniensium ait : Leges inscripse-
runt cyrbibus, quos collocarunt in porticu regia.

12.

Σῖτος vocatur reditus qui ad alimenta mulieribus vel
pupillis praebetur, quod tum ex aliis discere est tum ex
primo axe Solonis et ex Aristotele in Rep. Athen.

110
13.

Harpocration v. Λίθος : Δημοσθένης ἐν τῷ xaxk
Κόνωνος (4 36): « Tàv «t παρόντων xa ἕνα ἡμῖν
οὑτωσὶ xai πρὸς τὸν λίθον (in nostris libris βωμόν }
ἄγοντες χαὶ ἐξορκοῦντες ». Ἐοίχααι δ᾽ Αθηναῖοι πρός
τινι λίθῳ τοὺς ὄρχους ποιεῖσθαι, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ
"A0. πολιτεία καὶ Φιλόχορος ( fr. 65) ἐν τῷ Υ ὑποση-
µαίνουσιν. Eadem Suidas et Photius in Lex. Cf.
Plutarch. Solon. c. 35 : Κοινὸν μὲν οὖν ὤμνυεν ὄρχον
ἡ βουλὴ, τοὺς Σόλωνος νόµους ἐμπεδώσειν, ἴδιον δ'
ἕχαστος τῶν θεσμοθετῶν (cf. fr. 30) ἐν ἀγορᾷ πρὸς τῷ
λίθῳ καταφατίζων, e τι παραθαίη τῶν θεσμῶν, dv-
δριάντα χρυσοῦν ἰσομέτρητον ἀναθήσειν ἐν Δελφοῖς.
V. Meursius Lectt. Attice, I, 6; Zoega De obe-
lisc. p. 209, n. 6.

Philochorus Atthidis libro tertio egit de Solonis
temporibus. De iisdem dixerit Aristoteles eo loco,
quem grammaticus innuit,

τή.

Plutarch. Solon. ο. 32, 4 : Ἡ δὲ δὴ διασπορὰ
καταχαυθέντος αὐτοῦ (τοῦ Σόλωνος) τῆς τέφρας περὶ
τὴν Σαλαμινίων νῆῶσον, ἔστι μὲν διὰ τὴν ἀτοχίαν
ἀπίθανος παντάπασι xal µυθώδης ' ἀναγέγραπται δ᾽
ὑπό τε ἄλλων ἀνδρῶν ἀξιολόγων xat Ἀριστοτέλους τοῦ
φιλοσόφου.

Idem de Lycurgo in Creta mortuo narrat Ari-
stocrates ap. Plutarch. Lyc. c. 31.

15.

Schol. Aristoph. Ácharn. 2333: Οἱ Παλληνεῖς
δημός ἐστι τῆς Ἀττικῆς , ἔνθα Πεισιστράτῳ βουλομένῳρ
τυραννεῖν xal Ἀθηναίοις ἀμυνομένοις αὐτὸν συνέστη
πόλεμος... Μέμνηται δὲ τούτου xal. Ἀνδροτίων ({Γ. 42)
καὶ Αριστοτέλης iv Ἀθηναίων πολιτεία. De re vide
Herodot. I, 61.

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

16
Schol. Aristoph. Lys. 665 : Λυχόποδας ἐκάλουν,

ὡς μὲν Ἀριστοτέλης, τοὺς τῶν τυράννων δορυφόρους,

Τοὺς γὰρ ἀχμάζοντας τῶν οἰχετῶν ἐπὶ τῇ τοῦ σώματος
φυλαχῇ ἕθαλλον (scr. ἔλαθον e Suida): λυχόποδες δὲ
ἐκαλοῦντος ὅτι διὰ παντὸς εἶχον τοὺς πόδας λύχων
δέρµασι περιχεχαλυµµένους, ὥστε μὴ ἐπιχαίεσθαι ix
τοῦ περιέχοντος * τινὲς δὲ λυχόποδας, διὰ τὸ ἔχειν ἐπὶ
τῶν ἀσπίδων ἐπίσημον λύχον. Ὁ δὲ Αριστοφάνης ἔφη
τοὺς νῦν λεγοµένους Ἀλκμαιωνίδας” οὗτοι γὰρ πόλεµον
ἀράμενοι πρὸς Ἱππίαν τὸν τύραννον xai τοὺς Πεισι-
στρατίδας ἐτείχισαν τὸ Λειψύδριον.

Λειψύδριον, χωρίον τῆς Αττικῆς περὶ τὴν Πάρνη-
θον, si; ὃ συνλθόν τινες ἐκ τοῦ ἄστεος, ὥς Φησιν
Ἀριστοτέλης ἐν Αθηναίων πολιτεία.

Eadem Suidas v. Λυχόποδες. Initio fr. verba ὡς

| μὲν Ἄριστ. Suidas non exhibet. — περὶ τὴν Πάρνη-

θον ] Ita Dindorf. e cod. Rav. ; τὸ ὑπεράνω Πάρνηθος
libri duo; τὸ ὑπὲρ Πάρνηθος Suidas. Herodot. V,
62 : Ἁλχμαιωνίδαι πειρώµενοι χατιέναι τε xat ἔλευ-
θεροῦν τὰς Ἀθήνας, Λειψύδριον τὸ ὑπὲρ Ππιονίης
τειχίσαντες. De hac Pzonia regione ad radices
Parnethis v. C. O. Müller zur Karte des nordi.
Griechenlands p. 36, et Behr ad Herodot. 1. 1.
— De nomine λυχόποδες cf. Photius, Hesych. et
Etym. M. s. v. Ceterum apud Aristophanem metri
causa: Hermannus et Dindorfius reposuerunt λευ-
χόποδες.
17.

Schol. Aristophan. Lys..1153 : Ἀριστοτόλης φησὶ
μετὰ τὸν Ἱππάρχου θάνατον χρησμὸν γενέσθαι τοῖς
Λάχωσιν χαταλύειν τὴν τυραννίδα, τῆς Πνθιας, ὥς οἱ
Ἀλαμαιωνίδαι ἐμισθώσαντο τὸν ἐν Δελφοῖς νεὼν οἶχο-
δομεῖν, συνεχῶς τοῦτο χρώσης αὗτοῖς µαντευοµένοις,
ἕως πρότερον μὲν Ἀγχιμόλιν ἔπεμψφαν χατὰ θάλασ-
cav , ἀποχρουσθέντος δὲ αὐτοῦ ὀργιαθέντες ol Λάχωνες

19.

Demosthenes in oratione contra Cononem : « Et unum-
quemque nostróm qui aderamus sic ad saxum adduxerunt
et jurejurando adegerunt. » Videntur Athenienses ad quod-
dam saxum jurare soliti foiese, ut ex Aristotele in Athe-
niensum Rep. e£ ex Philochoro im Atthidis libro quarto
colligere licet.

14.

Cremati Solonis cineres sparsos esse apud Salaminem
insulam tantum habet absurdi, ut omnino fidem noa me-
reri, sed commentum judicari possit : tamen id factum
scripsere tum alii fide digni auctores, tum Aristoteles
etiam philosophus.

15.

Pallenensium demus Atticus est, in quo Pisistratus,
quum (tertio) tyrannide potiri vellet, et Athenienses re-
pulsuri eum manmum conseruerunt. Meminit hujus rei
Androtion e$ Aristoteles in Rep. Atheniensium.

16.

Λνυχόποδες appellabantur, ut Aristoteles tradit , satellites
tyrannorum. Servos enim robustos ad corporis custodiam
adhibere solebant, qui Lycopodes appellabantur, quod
pedes pellibus lupinis perpetuo tectos haberent, ne ab aere
adurerentur, vel quod in clypeis lupum pro insigni gere-
rent. Aristophanes vero sic Alemeonidas vocat, qui
quum bellum Hippire tyranno et reliquis Pisistratidis in-
tulissent, Lipsydrium munierent. — Lipsydrium vero est
Atticse locus ad Parnethem montem, quo ex urbe quidam
convenerunt, ut sesibit Aristoteles im Nep. Atheniem-
sium,

17.

Aristoteles dieit post mortem Hipparchi oracealum da-
tum esse Lacedwemoniis, quo tyrammidem Písistratidarum
evertere juberentur. Pythiam enim, quum Alemimonidie
templum Delphicum recdificandum conduxissent, hoc
semper responsum dedisse, quoties Lacediemoni oracu -

ATRENIENSIUM RESPUBLICA.

Κλεομένη τὸν βασιλέα σὺν µείζονι ἐξέπεμψαν στόλῳ,
xal νιχήσας τοὺς Θετταλοὺς εἰσῆλθεν elc τὴν Ἀττιχὴν
χαὶ τὸν Ἱππίαν συνέχλεισεν si; τὸ Πελαργικὸν (1.
Πελασγικὸν) τεῖχος, ἕως ol παϊδες τῶν τυράννων ἐξιόν-
τες ἑάλωσαν. Fusius rem narrat Herodotus V, 6a

q.

1 [In Aristot. Pol. de Pisistratidis leguntur hzc ,
V, 4,5: Qui tyrannidem occuparunt, plerumque
τοῦτο ἵδρων ὑπὸ τοῦ δήμου mtortuÜÉverc- ἡ δὲ πίστις
ἦν ἡ ἀπέχθεια f; πρὸς τοὺς πλουσίους, olov Ἀθήνησί τε
Πεισίστρατος στασιάσας πρὸς τοὺς πεδιαχούς. V, 9,
ἡ : Καὶ τὸ πένητας ποιεῖν τοὺς ἀρχομένους, τυραννι-
xóv... Παράδειγμα δὲ τούτου... xal τοῦ Ολυμπίου ἡ
οἰχοδόμησις ὑπὸ τῶν Πεισιστρατιδῶν. V, 9, 4: :
Φασὶ δὲ xal Πεισίστρατον ὑπομεῖναί ποτε προσχλη-
θέντα δίκην sic Ἄρειον πάγον. V , 8, a1 : Μάλιστα δὲ
συµθαίνει τοῖς θυμοῖς ἀχολουθεῖν διὰ την ὕθριν, SV ἣν
αἰτίαν f τε τῶν Πεισιστρατιδῶν κατελύθη τυραννὶς
xal πολλαὶ τῶν ἄλλων. V, 8, 9 : Conspiratio
contra Pisistratidas facta est διὰ τὸ προπηλαχίσαι
μὲν τὴν Ἀρμοδίου ἀδελφλν, ἐπηρεάσαι 5 Ἁρμόδιον:
6 μὲν γὰρ Ἁρμόδιος διὰ τὴν ἀδελφὴν, 6 δ' Ἀριστογείτων
διὰ τὸν ρμόδιον. V, 9, 23 : Τρίτη ( quod ad tem-
pus per quod steterit) ' ἡ (τυραννὶς) τῶν Ilewi-
στρατιδῶ» Ἀθήνησιν ' οὐκ ἐγένετο δὲ συνεχής. δὶς γὰρ
ἔφυγε Πεισίστρατος τυραννῶν - ὥστε ἐν ἔτεαι τριάχοντα
xai τρισὶν ἑπταχαίδεχα ἔτη τούτων ἐτυράννευσεν ' ὄχτω-
χαίδεχα δὲ οἱ παῖδες ' ὥστε τὰ πάντα ἐγένετο ἕτη τριά-
χοντα xai πέντε. ]

[Clisthenis Aristoteles meminit in Pol, III, 1,
Io : Κλεισθένης μετὰ τὴν τῶν τυράννων ἐχθολὴν πολ-
λοὺς ἐφυλέτευσε ξένους xai δούλους µετοίχους. Id.
VI, 2, 11, Clisthenis instituta perapta esse dicit ad
condendam eam rempublicam, in qua omnes ci-
ves administrationis participes sint. ]

18.

Schol. Aristoph. Nub. 35 : Ἀριστοτέλης δὲ περὶ
Κλεισθένους φησί" « Κατέστησε xal δημάρχους τὴν
αὐτὴν ἔχοντας ἐπιμέλειαν τοῖς πρότερον ναυχράροις"
xai γὰρ τοὺς δήµους ἀντὶ τῶν ναυκραριῶν ἐποίησεν. »

Harpocration v. Nauxpapuxd : Ἀριστοτέλης 9 ἐν

111

[5-4

475 Ἀθηναίων Πολιτεία φησί: « Κατέστησαν δὲ δη-
µάρχους τὴν αὐτὴν ἔχοντας ἐπιμέλειαν τοῖς πρότερον
ναυχράροις’ δηµίους (δηµαίους cod. A. : utrumque
pro δήμους) ἀντὶ τῶν ναυχράρων (1. vavxpapiuiv) ἐποίη-
σαν. »

Idem v. Δήμαρχος : Ἄ βχων τις ἦν ὃ δήμαρχος
(ἑκάστου δήµου τῶν ἐν Ἀθήναις 6 κατάρχων δήμαρχος
ἐλέγετο codd. D. E. et Suidas s. v): οὗτοι δὲ τὰς ἆπο-
γραφὰς ἐποιοῦντο τῶν προσόντων (sic D. E.; ἐποιοῦντο
ἐν N.) ἑχάστῳ δήµῳ χωρίων" ἔτι δὲ xat τὰ ληξιαρ-
yu γραμματεῖα παρὰ τούτοις ἦν, x«l συνηγον τοὺς
δήµους ὁπότε δεήσειεν͵, καὶ φῆφον αὐτοῖς ἐδίδοσαν ( xol
ἐνεχύραζον δὲ οὗτοι add. codd. D. E. et Suidas ).
Τούτους δέ φησιν Αριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτεία
ὑπὸ Κλεισθένους χατασταθῆναι, τὴν αὐτὴν ἔχοντας
ἐπ.μέλειαν τοῖς πρότερον ναυχράροις; ὅτι δὲ ἠνεχυρίαζον
oi δήμαρχοι, δηλοῖ Αριστοφάνης dv Σχηνὰς χαταλαμ-
θανούσαις.

Eadem Suidas. Cf. supra fr. 8; Eudocia p. 108;
Lex. Rhet. in Bekk. Anecd. p. 337,85 542 , 16;
Pollux VIII, 108. Hesych. s. v. Δήμαρχοι, Δήμαρ-
yov, Ναύχλαροι; Meier. De bonis damn. p.8o, 202,
204; Beeckh. OE£con. Athen, I, 275 sq.; II, p. 47;
Hermann. $ 99, 5; 111, 4.

19.
PolluxIII, 17 : Ὁ δὲ πάππου 1| τήθης πατὴρ, πρό-

παππος) τάχα δὲ τοῦτον εἶποις τριτοπάτορα., ὡς Ἆρι-
στοτέλης. V. Lobeck. De tritopat. in Misc. crit. I,
3, p. Όλο.

Schol. Aristophan. Vesp. 578 : Ἀριστοτέλης δέ
φησιν ὅτι ψήφῳ οἱ ἐγγραφόμενοι δοχιµάζονται ot νεώ-
τεροι μὴ ἑτῶν τη’ (w' ΑΙάῑπ.) εἴεν.

« W7oovintellige gentiliciorum etcurialium judi-
cum, non publicorum in dicasteriis forensibus : οἱ
ἐγγραφόμενοι sunt ii, qui olim in χοινὸν γραμµα-
τεῖον relati erant. » Bogckg. Deephebia Attica in In-
dice lectionum univers. Berolin. ασιῖν. 1819, p. 4.
— (w') Scheemannus Antiq. p. 208 : « Quod autem
nonnulli eos qui parvuli inscripti essent , postquam
ad pubertatem pervenissent, circiter quinto decimo
etatis anno iterum producendos, examinandos et

jum consulerent. Tandem eos misisse primum quidem
mari Anchimolium; deinde, Anchimolio repulso, iratos
emnisisse cum majori exercitu regem Cleomenem. Hunc,
Thessalis ( qui Pisistratidis auxilia ferebant) prolio
vietis, in Atticam invasisse, atque Hippiam muro Pelasgico
inclusum obsedisse usquedum filios Pisistratidarum exeun-
tes cepissent.
18.

Aristoteles de Clisthene dicit : « Constituit demarchos
eadem munia quz olim naucrari obeuntes; etenim demos
naucrariarum loco feeerat. »

Demarchus magistratus quidam erat. ( Cujusvis pagi

Attici princeps vocabatur demarchus.) Hi agros et loca
ad singulos pagos pertinentes inscribebant, tabulas lexiar-
chicas custodiebant, pagosque, quum res postularet , con-
vocabant. Hos Aristoteles ait in Athen. Rep. Clisthenem
instituisse eadem habentes munia qua antea babuerant
naucrari.
19.

Avi vel avie pater, est. proavus, quem etiam τριτοπά-
τορα, tertium patrem, dicere liceret, secundum Aristotelem.

Aristoteles dicit examen subire et gentiliciorum suffra-
giis approbandos esse juvenes, qui exacto vitse anno duo-
devicesimo in demi sui albo inscribantur.

112

in tabulis quibusdam inscribendos fuisse volunt,
hac de re, quum veteres probatique testes sileant,
nobis non satis liquere profitemur. » Cf. eundem
Schoemannum 1. l. p. 198.

20. ο

Harpocration v. Περίπολος : Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθη-
ναίων πολιτεία περὶ τῶν ἐφήθων λέγων φησὶν οὕτως,
« Τὸν δεύτερον ἐνιαυτὸν ἐχχλησίας dv τῷ θεάτρῳ Ίενο-
µένης ἀποδεζάμενοι τῷ δήµῳ περὶ (lege παρὰ τοῦ
δήµου ex Suida) τὰς τάξεις xal λαθόντες ἀσπίδα xol
δόρυ παρὰ τοῦ δήμου περιπολοῦσι τὴν χώραν xal δια-
τρίδουσιν ἐν τοῖς φυλακτηρίοις. » Παρατηρητέον οὖν
ὅτι μὲν ὁ Αριστοτέλης ἕνα φησὶν ἐνιαυτὸν ἐν τοις
περιπόλοις γίνεσθαι τοὺς ἐφήθους, ὁ δὲ Αἰσχίνης (Περὶ
παραπρεσθ. 6 167) δύο.

Eadem Suidas et Photius. Verba ἀποδεξάμενοι

. τάξεις xal omitt. cod. D. et Photius. V. Boeckh.
l. 1. p. 5 sqq.; Clinton. F. H. tom. H, p. 361. Her-
mann. $ 123, 8; Schaemann. Antiq. p. 198 sq.
Ceterum errat procul dubio grammaticus ex loco
allato colligens Aristotelem putasse juvenes per
unum tantum annum circuitorum munere functos
esse, Verba τὸν δεύτερον ἐνιαυτόν intellexerit annum
secundum τῆς ἤθηςᾳ, per eumque juvenes peripo-
los fuisse putaverit. Intelligenda autem verba sunt
de. concione quz habebatur exeunte τῆς ἥδης bien-
nio, quod excipiebat alterum biennium τῶν περι-
πόλων.

21.

Idem : Ὅτι νόμος ἐστὶν ὑπὲρ p ἔτη γενόµενον
J^gnyeiv παισὶν, Αἰσχίνης τε àv τῷ χατὰ Τιµάρχου
(c. 5) φησὶ xal Αριστοτέλης dv. τῇ Ἀθηναίων πολι-
τεία. Photius et Suidas eadem , testium nominibus
omissis,

22.

Idem : Πρόεδροι ἐχληροῦντο τῶν (ὑπὸ τῶν em.
Vales. cum. Lex. Rhet.) πρυτάνεων xa0' ἑχάστην
πρυτανείαν (1. ἐχχλησίαν) elc ἐξ ἑχάστης φυλῆς πλὴν

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

τῆς πρυτανευούσης, οἵτινες τὰ περὶ τὰς ἐχχλησίας δις...
χουν. ᾿Εκαλοῦντο δὲ πρόεδροι, ἐπειδήπερ προήδρευον
τῶν ἄλλων ἁπάντων. Πολλάχις 5’ ἐστὶ τοὔνομα παρὰ
τοῖς ῥήτορσιν, ὡς xal παρὰ Δημοσθένει ἐν τῷ χατ᾽
Ἀνδροτίωνος καὶ Αἰσχίνη ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος.
"Oc ὃ) ὃ καλούμενος ἐπιστάτης χληροϊ αὐτοὺς, εἴρη-
x&v Αριστοτέλης £v Αθηναίων πολιτεία.

Καθ) ἑχάστην πρυτανείαν] x. &. ἐκχλησίαν em.
Luzacus De Socrate cive p. 97, quod probatur ex
Lex. Rhet. p. 390. Photius quoque duabus glossis
v. Πρόεδροι eadem proferens , in altera habet ἔκχλη-
σίαν, dum in altera est πρυτανείαν. Cf. schol. ad
Demosthen. e cod. Bavarico, Orat. Gr. tom. II,
p. 104 ed. Reisk. ; schol. ad JEschin. C. Ctesiph.
p.247 sq. ed. Bekk, Pollux VII, 96 : "Όταν oi
πρυτάνεις τὸν δημον 7| τὴν βουλὴν συνάγωσι, οὗτος
(6 ἐπιστάτης) ἐξ ἑκάστης φυλῆς πρόεδρον ἕνα χληροῖ,
µόνην τὴν πρυτανεύουσαν ἀφιείς. Suidas v. Πρόεδροι.
Recenüorum libros laudat Hermann l. l. $ 125.
Schoemann. Antiq. p. 217, 9; De comitis p. 85.

22 8.

Harpocration : Πρυτανείας" ᾽Αντιϕῶν ἐν τῷ πρὸς
Νικοχλέα. "Εστι δὲ ἀριθμὸς ἡμερῶν f πρυτανεία ἦτοι
Ac! $ λε’, xal ἑχάστη φυλὴ πρυτανεύει. Διείλεχται δὲ
περὶ τούτων Ἀριστοτέλης ἐν τῇ ᾿Αθηναίων πολιτεία.
Cf. Suidas v. Πρυτανείας.

23.

Idem :Ἐπιστάτης. Δύο slotv οἱ χαθιστάµενοι
ἐπιστάται, ὅ μὲν x πρυτάνεων χληρούμενος, 6 δὲ ix
τῶν προέδρων, ὧν ἕκάτερος τίνα διοίχησιν διοικεῖ δεδή-
λωχεν 6 Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτεία.

C£, Pollux VIII, 96: Ἐπιστάτης B ἐστὶν εἷς τῶν πρυ-
τάνεων , ὁ κλήρῳ λαχών. Alc δὲ οὐκ .ἔξεστι γενέσθαι τὸν
αὐτὸν ἐπιστάτην. Ἔχει δὲ οὗτος τῶν ἱερῶν τὰς χλεῖς,
ἐν οἷς τὰ χρήματα χαὶ τὰ γράμματα. Sequuntur quz
in antecedente fragm. adscripsi. — Suidas v. Ἐπι-
στάτης : Τῶν πρυτάνεων elc ὁ λαχὼν ἐπιστάτης ἐλέ-
£10. Alc δὲ τὸν αὐτὸν ἐπιστῆσαι οὐκ ἐξῆν. Φυλάσσει
δὲ τοῦ ἱεροῦ τὰς χλεῖς, ἐν p τὰ δημόσια χρήματα,

anc" "— ————————————'ÉOoÓ————— LLüA("———————————-————————!!—

20.

Περίπολος, circuitor. Aristoteles in Rep. Atheniensium,
de ephebis verba faciens sic ait : « Altero anno concione in
theatro convocata, ephebi, clypeo et basta pro concione
accepta, terram Atticam perlustrant et in castellis ver-
santur. » Observa Aristotelem putare ephebos per annum in
excubiis mansisse, /Eschinem per biennium.

21.

Lex jubet ut. puerorum choragi annum setatis quadrage-
simum excesserint, uti JEschines in oratione contra Ti-
marchum dicit , et Aristoteles in Rep. Atheniensium.

22.
Proedri a prytanibus, quoties nova habebatur ecclesia ,

sorte legebantur, ex qualibet tribu unus ( excepta ea quz
prytaniam gerebat) : qui curabant ea quae ad comitia po-
puli pertinebant. Appellabantur autem πρόεδροι, quod pri-
mam prz reliquis sedem tenebant. Frequens nomen est
apud oratores, ut apud Demosthenem in orat. contra An-
drotionem et apud /Eschinem contra Ctesiphontem. Eum
autem qui vocabatur ἐπιστάτης, proedros sorte legisse
Aristoteles in Atheniensium rep. dicit.
23.

Duo constituti sunt Epistate, unus e prytanibus sorte
lectus, alter ex proedris. De functionibus et horum et illo-
rum exposuit Aristoteles in Rep. Atlieniensium.

ATHENIENSIUM

ἔτι μὲν (τὰ γράμματα addit Telephus ap. Eust.)
καὶ τὴν δηµοσίαν cypayióa * ἐπειδὰν δὲ οἱ πρυτάνεις
συναγάγωσι τὴν βουλὴν 3 τὸν δηΏμον, 6 ἐπιστάτης xn
got προέδρους ἑννέα (τῆς πόλεως add. Teleph. 1. 1.)
ἀπὸ φυλῆς ἑκάστης ἕνα, πλὴν τῆς πρυτανευούσης, καὶ
πάλιν Ex τῶν ἑννέα τούτων ἐπιστάτην ἕνα κληροῖ xoi τὸ
πρᾶγμα παραδίόωσι’ οὗτος δὲ εἰσάγει τὴν δίκην, καὶ
ἐπιμελειῖται κατὰ vóuov πάντα γενέσθαι, xai μηδὲν
παραλειφθῆναι πρὸς τὸ διδαχθῆναι τοὺς διχαστάς. Ea-
dem hzc Eustathius ad Odyss. P, 455, e Telepho
tradit, qui ipse suasumpserit ex Aristotele. Cf. etiam
Etym. M. s. v.

24.

Harpocration : 'O γραμματεὺς πῶς τε χαθίστατο
xal τί ἔπραττεν, ὡς τῶν γραμμάτων v ἐστὶ χύριος,
xai τὰ ψηφίσματα τὰ γενόµενα φυλάττει, xal τὰ ἄλλα
πάντα ἀντιγράφεται, xal παραχάθηται τῇ βουλῃ, δε-
ὅὄψλωχεν Ἀριστοτέλης iv Αθηναίων Πολιτεία.

Cf. Pollux VIII, 98 : Γραμματεὺς 6 χατὰ πρυ-
τανείαν κληρωθεὶς ὑπὸ τῆς βουλΏς ἐπὶ τῷ τὰ γράμματα
φυλάττειν xal τὰ ψηφίσματα, καὶ ἕτερος ἐπὶ τοὺς νό-
µρως ὑπὸ τῆς βουλῆς χειροτονούµενος. Ὅ δὲ ὑπὸ τοῦ
δήμου αἱρεθεὶς γραμματεὺς ἀναγινώσχει * τε δήµῳ
xal τῇ βουλῆ. — Suidas : Γραμματεύς' οὗτος πρᾶ-
ξεως μὲν οὐδεμιᾶς ἦν χύριος, ὑπανεγίνωσκε δὲ τῇ
βουλῇ καὶ τῷ δήµῳ τὰ πραττόµενα! 6 δ) ἀντιγραφεὺς
xat οὗτος ἀπὸ τοῦ γράφειν παρὰ τῇ BouAT, ὠνόμασται.
Lex. Rhet. ap. Bekk. Απ. p. 185. 236. Hermann.
127; Schormaun. Ant. p. 218.

25.

Idem : Ἀντιγραφεὺς, ὃ χαθιστάµενος ἐπὶ τῶν
χαταθαλλόντων τινὰ τῇ πόλει χρήματα, ὥστε ἀντι-
Ἰράφεσθαι ταῦτα. Δημοσθένης dv τῷ χατ᾽ Ἄνδρο-
τίωνος (6 70), καὶ Αἰσχίνης ἐν τῷ χατὰ Κτησιφῶν-
τος (6 25). Λιττοὶ δὲ ἦσαν ἀντιγραφεῖς, ὃ μὲν τῆς
ἐιοοήδεως, ὥς φησι Φιλόχορος (fr. 61), ὁ δὲ τῆς βου-
λῆς, ὥς Αριστοτέλης ἐν Αθηναίων πολιτείᾳ. Eadem
ex parte Suidas s. v. Cf. Pollux VIII, 99 : Ἄντι-

RESPUBLICA.

113

γβαφεὺς, πρότερον μὲν αἱρετὸς, αὖθις δὲ xAnporrbe ἦν.
Kal πάντα ἀντεγράφετο παρακαθήµενος τῇ βουλῇ.
Bekker. Anecd. I, p. 410. Hermann. 1l. 1. 127,
18; Schoemann. 1. |. p. 2318, 16.

26.

Idem v. Πάρεδρος : Ἀριστοτέλης 9 ἐν τῃ Αθηναίων
πολιτεία φησί’ « Λαμέάνουσι δὲ παρέδρους ὅ τε ἄργων
xai 6 πολέμαρχος, δύο ἑχάτερος οὓς ἂν βούληται ’ xoi
οὗτοι δοχιµάζονται ἐν τῷ δικαστηρίῳ πρὶν παρεδρεύειν,
καὶ εὐθύνας διδόασιν ἐπὰν παρεδρεύωσιν (παρεδρεύ-
cct? Bekk.). Eadem Photius, Suidas.

Cf. Pollux VIII, 92 : Πάρεδροι 9" ὀνομάζονται
οὓς αἱροῦνται ἄργων xal βασιλεὺς xat πολέμαρχος, δύο
ἕκαστος οὓς βούλεται. Δοχιμασθῆναι δ᾽ αὐτοὺς ἐχρῆν
iv τοῖς πενταχοσίοις, εἶτ᾽ dv διχαστηρίῳ. Προσαιροῦν -
ται δὲ xol γραμματέα , ὃς ἐννόμῳ δικαστηρίῳ xpive-
ται. Ex his supplendus locus Harpocrat. Cf. Sui-
das, Photius, Hesych. s. v.; Hermann. ϐ 138, 13;
Schoemann. p. 245, 15.

27.

Idem : Ei, ἐμφανῶν κατάσδτασιν, ὄνομα
δίκης ἐστὶν ὑπὲρ τοῦ τὰ ἀμφισθητήσιμα εἶναι dv
φανερῷ (ὑπὲρ τοῦ τὰ ἀμφισθητούμενα ἐν φανερῶ
ποιῆσαι codd. D. E. et Suidas). Ἴσαῖος ἐν τῷ περὶ
τοῦ Φιλοχτήμονος χλήρου, *O δὲ Αριστοτέλης ἐν τῇ
Ἀθηναίων πολιτείᾳ πρὸς τὸν ἄρχοντά φησι λαγχά-
νεσθαι ταύτην τὴν δίκην, τὸν δὲ ἀναχρίνοντα (ἆνα-
χριθέντα cod. N. ) εἰσάγειν elc τὸ διχαστήριον,

Cf. Pollux VHI, 33 : "Hv δὲ δίκη xai el; ἐμφα-
νῶν χατάστασιν , ὁπότε τις ἐγγυήσαιτο ἡ αὐτόν τινα 1)
τὰ χρήματα. V. Meier. et Schoemann. d. 4ftt. Process
p. 663 et 374 sqq. In universum de causis ad
archontis jurisdictionem pertinentibus v. Her-
mann, 6 138.

27 8.
Idem : Δατεῖσθαι τὸ µερίζεσθαι, οἵ δὲ δατη-

ταὶ οἰονεὶ µερισῖαί. Τὸ δὲ εἰς δατητῶν αἴρεσιν
εἶδός τι δίχης ἐστίν : ὅπότε γὰρ χοινωνοῖέν τινες ἀλλή-

24.

De scribz electione atque officio, quod tabularum pe-
nes eum potestas , et decretorum factorum custodia fuerit ,
celereque omnia contra scripserit ac senatui assederit ,
Aristoteles docuit in Rep. Atheniensium.

Contrascriptor, qui prepositus est illis, qui civitati
pecuniam solvunt, ut eam transcribat. Sic Demosthenes
án oratione contra Androtionem , et /Eschines contra Cte-
siphontem. Erant autem bini, unus administrationis, ut
ait Philochorus , alter senatus, ut Aristoteles dicit in Rep.
Afheniensium.

26.
Aristoteles in Rep. Atheniensium scribit : « Archon et
FRACMENTA HIST. GR. — VOL. Μ.

Polemarchus binos singuli assessores suo arbitratu sumunt;
atque hi in judicio ante munus initum explorantur, et ra.
tiones reddunt munere fancti. »

27.

Εἰς ἐμφανῶν κατάστασιν, manifestatio vel actio ad exhi-
bendum, litis nomen est que ob id intendebatur, ut ea,
de quibus esset controversia, in apertum producerentur.
lszus in oratione de hereditate Philoctemonis. Aristoteles
vero in Rep. Atheniensium dicit apud archontem hanc
actionem intendi , qui re excussa in forum eam introducat.

| 27 8.

Δατεῖσθαι , dividere, δατηταὶ vero quasi divisores. Porro
εἷς δατητῶν αἴρεσιν, ad divisorum electionem , est judicii
forma. Quoties enim ex iis qui societatem coiisserit, com-

8

114

Jo, xat οἱ μὲν βούλοιντο διανέµεσθαι τὰ xotvà , ol
ὁὁ μὴ, ἐδικάζοντο οἱ βουλόμενοι τοῖς μὴ βουλοµένοις
προχαλούµενοι elc δατητῶν αἴρεσιν. Λυσίας dv τῷ πρὸς
Ἀλεξίδημον, εἶ γνήσιος, καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθη-
ναίων πολιτεία. Cf. Pollux VIII, 136.

Etym. M. : Δατητὴς, παρὰ Ἀττιχοῖς 6 διανε-
µητής. Αριστοτέλης.

Lex. Rhetor. p. 567, 28 : Εἰς δατητῶν [ αἴρε-
σιν ], πρόχλησις νεµέσεως 3| χληρονοµίας 1) xowoü τι-
νὸς ἀγορασμοῦ * [ δατηταὶ γὰρ] ἐπὶ τῶν διανεµόντων
τὰ χοινά τισιν, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν «rj Ἀθηναίων πο-
λιτείᾳ’ « Δίχαι λαγχάνονται πρὸς τὸν ἄρχοντα ἄλλαι
τινὲς xol ἡ εἰς δατητῶν αἴρεσιν, ὅταν [6 μὲν θέλη,
ὁ δὲ ] μὴ θέλη τὰ χοινὰ ὄντα νέµεσθαι. »

. Sic locum constituit Meierus (Fragm. Lex. Rhet.
Hal. 1844, p. 13). Codex : Εἰς δατητὸν πρόχλησις...
ἀγορασμοῦ ἐπὶ τῶν... λαγχάνονται πρὸς τὸν ἄρχοντα
ἀλλ᾽ εἴ τις xal ἐς δατητῶν αἴρεσιν , ὅταν μὴ θέλη χοινὰ
τὰ ὄντα νέµεσθαι. Preterea Meierus : « Pro dyo-
ῥασμοῦ, quod hic non emendi actum, sed rem em-
ptam significat, malis forsitan ἄλλου, verum ea voce

comprehenduntur omnia quacunque non heredi-

tate ad duorum pluriumve commune dominium
perveniant; etenim post hereditatem emptio in-
primis causa communis dominii esse solet. »

Ceterum de archontis officiis ita Pollux VIII, 89:
*O δὲ ἄρχων διατίθησι μὲν Διονύσια καὶθαργήλια μετὰ
τῶν ἐπιμελητῶν: δίχαι δὲ πρὸς αὐτὸν λαγχάνονται
χαχώσεως, παρανοίας, elc δατητῶν αἴρεσιν, ἐπιτροπῆς
ὀρφανῶν, ἐπιτρόπων καταστάσεις, χλήρων xol ἐπιχλή-
pev ἐπιδικασίαι' ἐπιμελεῖται δὲ xal τῶν γυναιχῶν, at
ἂν φῶσιν ἀπ᾿ ἀνδρὸς τελευτῆς χύειν' xal τοὺς οἴχους
ἐκμισθοι τῶν ὀρφανῶν. "Εστι δὲ ἐπώνυμος οὗτος, χαὶ
ἀπ᾿ αὐτοῦ 6 χρόνος ἀριθμεῖται.

27 b.

Harpocration : Ἐπιμελητὸς τῶν μυστηρίων
παρ) Ἀθηναίοις 6 λεγόμενος βασιλεύς... Ἀριστοτέλης
ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ φησὶν οὕτως. « Ὁ δὲ βασιλεὺς
πρῶτον μὲν τῶν μυστηρίων ἐπιμελεῖται μετὰ τῶν ἐπι-
μελητῶν, οὓς 6 δῆμος ἐχειροτόνει ( 1. χειροτονεῖ), β΄ μὲν
ἐξ Ἀθηναίων ἁπάντων, ἕνα δ᾽ ἐξ Εὐμολπιδῶν, ἕνα
δ᾽ ἐκ Κηρύχων. »

munem rem dividere volebant, litem intendebant iis qui
recusabant,, in jus vocantes ad divisorum electionem. Ly-
sias in oratione contra Alexidemum , si modo genuina est,
et Aristoteles in Rep. Athen.

Δατητής apud Atticos vocatur divisor, teste Aristotele.

Aristoteles in Republ. Atheniensium : « Actiones ad ar-
chontem pertinent tum aliee quaedam tum ea quie dicitur :
« ad divisorum electionem, » si alter vult, alter non vult ea
quie communia sunt dividere. »

27 b.
Curator mysteriorum apud Athen. erat ó βασιλεὺς (rex

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

Cf. Pollux VII, 9o : 'O δὲ βασιλεὺς μυστηρίων
προέστηχε μετὰ τῶν ἐπιμελητῶν, xal Ληναίων xal
ἀγώνων τῶν ἐπὶ λαμπάδι; καὶ τὰ περὶ τὰς πατρίους
θυσίας διοιχκεῖ. Δίκαι δὲ πρὸς αὐτὸν λαγχάνονται
ἀσεθείας, ἱερωσύνης, ἀμφισθητήσεως, καὶ τοῖς γένεσι
xa τοῖς ἱεροῖσι πᾶσιν αὐτὸς δικάζει, xal τὰς τοῦ φόνου
δίχας elc Ἄρειον πάγον εἰσάγει, xal τὸν στέφανον ἆπο-
θέµενος σὺν αὗτοῖς δικάζει. Προαγορεύει δὲ τοῖς dv ai-
tía ἀπέχεσθαι μυστηρίων xal τῶν ἄλλων νοµίµων"
δικάζει δὲ xal τὰς τῶν ἀφψύχων δίχας. Τὴν δὲ συνοι-
χοῦσαν αὐτῷ βασίλισσαν χαλοῦσιν.

28.

Harpocration : Πολέμαρχος, ἀρχή τις ἦν παρ᾽
Ἀθηναίοις οὕτω χαλουµένη. Ἔστι δὲ εἷς τῶν ἑννέα do-
χόντων. Ἀριστοτέλης 8 ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτεία διεξ-
ελθὼν ὅσα διοιχεῖ 6 πολέμαρχος, « Πρὸς ταῦτα, φη-
σὶν, αὐτός τε εἰσάγει δίχας τάς τε ἀποστασίου xal
ἀπροστασίου xal χλήρων xal ἐπιχλήρων τοῖς µετοίχοις,
xai τἆλλα ὅσα τοῖς πολίταις 6 ἄρχων, ταῦτα τοῖς µε-
τοίχοις 6 πολέμαρχος. »

Eadem, missa Aristotelis mentione, ex Harpocr.
Suidas et Photius v. Πολέμαρχος; hinc migrarunt
in schol. Aldin. ad Aristoph. Vesp. 1042.

Eundem Aristotelis locum iterum Harpocration
tangit v. Ἀπροστασίου : Ἀποστασίου δίχη τίς ἐστι χατὰ
τῶν ἀπελευθερωθέντων δεδομένη τοῖς ἀπελευθερώσασιν,
ἐὰν Αφιστῶνταί τε ἀπ᾿ αὐτῶν 7j ἕτερον ἐπιγράφωνται
προστάτην, xal ἃ χελεύουσιν οἱ νόμοι μὴ ποιῶσιν. Καὶ
τοὺς μὲν ἁλόντας δεῖ δούλους εἶναι, τοὺς δὲ νικήσαντας
τελέως ἤδη ἐλευθέρους... Ἀριστοτέλης ὃ ἐν Ἀθηναίων
πολιτείᾳ περὶ τοῦ πολεμάρχου γράφει τρυτί’ « Οὗτος
δὲ εἰσάγει δίχας τάς τε τοῦ ἀποστασίου xal ἀπροστασίου
xal χλήρων xat ἐπικλήρων. » Cf. Idem. v. Ἡγεμονία
δικαστηρίου.

Cf. Pollux VIII, 91 : 'O δὲ πολέμαρχος θύει μὲν
Ἀρτέμιδι ἀγροτέρα xal τῷ Ενυαλίῳ , διατίθησι δὲ τὸν
ἐπιτάφιον ἀγῶνα τῶν ἐν πολέμῳ ἀποθανόντων, xal τοῖς
περὶ Αρμόδιον ἐναγίζει. Δίχαι δὲ πρὸς αὐτὸν λαγχά-
νονται µετοίχων, ἰσοτελῶν, [ξένων, add. Meier. ] προ-
ξένων" xai διανέμει τὸ λαχὸν, ἑκάστη QUAE, v! µέρος” "
τὸ μὲν διαιτηταῖς παραδιδοὺς, εἰσάγων δὲ δίχας ἀπο-
στασίου, ἀπροστασίου, χλήρων, µετοίχων. — Photius
sacrorum). Aristoteles in Rep. Athen. sic ait : « Rex ου:
rat primum mysteria cum curatoribus, qui a populo
creantur numero quattuor, duo ex omnibus civibus Athe-
niensibus , tertius ex Eumolpidis, quartus e Cerycibus. »

28.

Polemarchus, magistratus erat Athenis, unus de novem
archontibus. Aristoteles in Rep. Atheniensium, qua polemar-
chus administret persecutus : « Ad haec, inquit, Polemarchus
introducit causas detrectati et neglecti patrocinii et heredi-
tatum et pupillarum heredum inquilinis; et omnino quod-
cunque archon civibus, id praestat inquilinis poleniarchus. »

ATHENIENSIUM RESPUBLICA.

v. Ιολέμαρχος (glossa altera) : Οὗτος τὸ μὲν παλαιὸν
τῶν ἐν πολέμοις ἡγεῖτο: ἀφ᾽ οὗ καὶ τὴν χλῆσιν ἔχει"
ὕστερον δὲ τῆς ἡγεμονίας ἐχείνης ἀφαιρεθεὶς, προειστή-
χει μὲν τῶν τε ξένων xai τῶν µετοίχων * οὐχ ἥμειψε
δὲ τὴν χλῆσιν. Vide Scheemann. ]. 1l. p. 344, 7. 260,
29; Hermann. 6 138, 8.

29.

Harpocration : Θεσμοθέται... Ἀρχή τίς ἐστιν
Ἀθήνησιν ἡ τῶν θεσμοθετῶν EE τὸν ἀριθμὸν ὄντων"
siat δὲ ἐκ τῶν καλουµένων 0 ἀρχόντων. Καλοῦνται
δὲ οὕτως, ὅτι τῶν νόµων τὴν ἐπιμέλειαν εἶχον: θε-
σμοὶ δὲ ἐκαλοῦντο ol νόμοι, ὡς προείποµεν (v. Θε-
σµός). "Ότι δὲ τοὺς νόμους οὗτοι διώρθουν κατ’ ἐνιαυτὸν
ἕχαστον, εἴρηχεν Αἰσχίνης τε ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος
(6 58) xal Θεόφραστος ἐν Υ Νόμων. Ὁ δὲ ᾿Αριστοτέ-
λης ἐν τῇ (ἐν τῇ α΄ Ἀθ. cod. A) Αθηναίων πολιτεία
διέρχεται ὅσα οὗτοι πράττουσιν.

3ο.

Lex. Rhetor. p. 670, 15 : θεσμοθετῶν ἀνά-
χΧρισις. Κατὰ Ἀριστοτέλην ol θεσµοθέται ἐκ τῶν 0'
ἀρχόντων, αὐτοὶ ἓξ ὄντες: ol δὲ λαχόντες ὑπὸ τῆς βου-
λης τῶν πενταχησίων xal τοῦ δικαστηρίου δοχιµάζον-
ται, πλὴν τοῦ γραµµατέως, ἐρωτώμενοι τίνες αὐτῶν
πατέρες, ὁμοίως καὶ δήμων τίνων ell, xol si ἔστιν
αὗτοῖς Απόλλων πατρῷος xal Ζεὺς ἔρχειος, xal εἰ τοὺς
γονέας εὖ πριοῦσι, καὶ εἰ τὰ τέλη τελοῦσι, καὶ sl τὰς
ὑπὲρ τῆς πατρίδος στρατείας ἐστρατεύσαντο" πάντα οὖν
(adde ταῦτα] ἀνάχρισιν εὐλόγως ὠνόμασαν.

Cf. Pollux VIII, 85 : Ἐχαλεῖτο δέτις θεσμοθετῶν
ἀνάκρισίς, εἰ Ἀθηναῖοι elotv ἑκατέρωθεν ἐκ τριγονίας,
καὶ τὸν δημον πόθεν, xai εἰ Απόλλων ἔστιν αὗτοῖς
πατρῶος καὶ Ζεὺς ἔρχειος, καὶ εἰ τοὺς γονέας εὖ ποιοῦσι,
καὶ el. ἐστράτευνται ὑπὲρ τῆς πατρίδος , xal εἰ τίμημα
ἔστιν αὐτοῖς. Ἐπηρώτα δὲ ἡ βουλὴ, ὤμνυον δὲ οὗτοι
πρὸς τῇ βασιλείῳ στοᾶ 3 ἐπὶ τοῦ λίθου ( cf. fr. 13 ,
ὑφ᾽ ᾧ τὰ ταμιεῖα (sic cod. Schotti; reliqui ἐφ᾽ ᾧ τε),
συμφυλάξειν τοὺς νόµους, xal μὴ δωροδοχήσειν, i|
γρυσοῦν ἀνδριάντα ἀποτῖσαι εἶτα ἐντεῦθεν elc τὴν
ἀχρόπολιν ἀνελθόντες ὤμνυον ταὐτά. V. Dinarch. C.
Aristog. $ 17. — « Pro ὑπὸ βουλῆς codex Lex.

29.

Thesmothetre, Atbeniensium magistratus, numero erant
sex , ex novem archontibus , quos dicunt. Nomen inde sor-
titi sunt, quod legum curam babebant ; nam θεσμοί, ut ante
diximus, appellabantur leges. Hi quotannis leges emen-
dabant, ut docuit /schines in oratione adv. Ctesiphontem
et Theophrastus in libro tertio de Legibus. Munia eorum re-

censet Aristoteles in Rep. Atheniensium.
) . 30.

Secundum Aristotelem Thesmothetze ex novem archónti-
bus erant sex numero (non annumerato scriba ). Qui sorte
creati a senatu quingentorum et a dicasterio examen subi-

baut, quo interrogabantur, quinam eorum patre, cujus-

116

Rhet. ὑπὲρ B. — Verba πλὴν τοῦ γραμµατέως revo-
canda videntur post αὐτοὶ ἓξ ὄντες : quo enim nunc
leguntur loco, turbant sententiam; postremum
post πάντα οὖν desideres ταῦτα. Jam vero quod
apud Dinarchum est , sl τὰ ἱερὰ πατρῷα ἔστιν, ex-
plicationem accipiunt ab iis, quz hic grammaticus
et Pollux habent : ei Ἀπόλλων ἔστιν αὐτοῖς πατρῷος
xai Z. £.; contra. ea Pollucis εἰ τὸ τίμημα ἔστιν αὖ-
τοῖς, explicatio est ejus, in quo cum hoc lexico Di-
nàrchus conspirat, εἰ τὰ τέλη τελεῖ; denique Dinar-
chi el τὰς στρατείας ὑπὲρ τῆς πόλεως ἐστράτευνται. ve-
rius videtur quam aut Pollucis si ἐστρατεύοντο [ἐστρά-
τευνται dedit Bekker, ] ὑπὲρ τῆς πατρίδος, aut hujus
grammatici τὰς ὑπὲρ πατρίδος στρ. ἐστρατεύσαύτο. »

M. H. Meier. Fragm, lex. Rhet. Hal. 1844.
31.

Harpocration. v. Δωροξενία: Καὶ Ἀριστοτέλης
ὃ) ἐν τῇ Αθηναίων πολιτεία περὶ τῶν θεσμοθετῶν λέγων
γράφει voutí* « Εἰσὶ δὲ καὶ γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς, ὧν
παράστασις τίθεται, ζενίας xal δωροξενίας͵, ἄν τις δῶρα
θοὺς ἀποφύγγ τὴν συχοφαντίαν (scr. τὴν ξενίαν). »

Idem v. Παράστασις verba Aristotelis plenius
exhibet ita : « Eict δὲ γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς, ὦν πα-
βάστασις τίθεται, ζενίας xal δωροξενίας, ἄν τις δῶρα
δοὺς ἀποφύγη τὴν ξενίαν, καὶ ψευδεγγραφῆς xat ψευ-
δοχλητίας xa βουλεύσεως xal ἀγραφίου (ἀργυρίου codd.
plurimi, γραφίας Suidas) xal µοιχείας. » Eadem Sui-
das v. Κατάστασις. Alia supplentur e Photio.

Lex. Rhetor. (ad calcem Photii Lex.) p. 674,8:
Ἐενίας γραφὴ xal δωροξενίας διαφέρει. Αριστοτέλης
ἐν τῇ Αθηναίων πολιτείᾳ φησὶ, περὶ τῶν θεσμοθετῶν
διαλεγόµενος: « Ἐϊσὶ δὲ xal γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς, ὧν
παράστασις τίθεται, ξενίας xal δωροξενίας” ξενίας μὲν
ἐάν τις χατηγορῆται ξένας εἶναι, δωροξενίας δὲ dv τις

δῶρα διδοὺς ἀποφύγῃ τὴν ξενίαν. »

Πρὸς αὐτοὺς, ὧν παράστασις ] Meier.; codex : περὶ ΄

αὐτοῖς ὧν περιστᾶσεις. Verba ξενίας μὲν... δωροξενίας
δὲ apud Harpocrationem librarius omisit, patet
quonam erroris genere. Pro διδοὺς ex Harpocra-
tione reponendum δοὺς censet Meicrus, Idem : « Si

nam demi essent, num Apollo ipsis esset Patricius et Juppi-

ter Herceus, nuin parentes suos bene haberent , censumque

solverent, et pro patria militassent. Hzec omnia ἀνάχρισιν

(inquisilionem ) merito nominabant. .
$1.

Aristoteles in Rep. Atheniensium de Thesmothetis dicens
scribit haec : « Actiones apud eos intenduntur in quibus
Parastasis sive sacramenta deponebantur, peregrinitatis, pe-
regrinitatis dono tentatze ( et illius quidem , si quis peregri-
nus esse acousatur, hujus vero, si quis dona dando hamc
peregrinitatis actionem devitare studet), falsa relationis,
ementitee citationis, insidiarum, deleti nominis et adul-
terii. »

s.

A 1]

116

cuj displiceat, inquit , εν Eevíav; et malit pro eo
. rescribi τὴν ξενίας, uti Lex. Rhetor. p. 338 , 26 in
simili causa habet ἀγῶνα ζενίας, is teneat ξενίαν
eadem breviloquentia dictum videri pro ἀγῶνα
«ξενίας, ut προξενία et ἀτέλεια pro ψήφισμα προξενίας,
ἀτελείας dicebatur. »

Cf. Harpocratio v. Ἡγεμονία δικαστηρίου : Ἄλλαι
πρὸς ἄλλους τῶν ἀρχόντων ἐλαγχάνοντο Olxat, τὰς
δὲ ἀπενεχθείσας αἱ ἀρχαὶ κατὰ τὸν αὐτῆς ἑχάστη νόµον
εἰσῆγον elc δικαστήριον ἡγουμένη xal προεστῶσα, olov
πρὸς μὲν τὸν ἄρχοντα αἱ τῶν ὀρφανῶν xal τῶν ἐπικλή-
pov, πρὸς δὲ τὸν βασιλέα al τῆς ἀσεθείας, πρὸς δὲ τὸν
πολέμαρχον τοῦ ἀποστασίου xal ἀπροστασίου , πρὸς δὲ
τοὺς θεσµοθέτας at τῆς ζενίας τε xal δωροξενίας xal συ-
χοφαντίας xal δώρων xai ψευδεγγραφῆς xai ὕθρεως
xai µοιχείας xal βουλεύσεως χαὶ ἄλλων. Quae item
exscripsit Suidas s. v. Plura de Thesmothe-
tis ex eodem haud dubie Aristotele, dat Pollux
VHI, 87, 88 : Οἱ μὲν θεσµοθέτι προγράφουσι
πότε δεῖ διχάζειν τὰ δικαστήρια * καὶ τὰς εἶσα γγελίας
εἰσαγγέλλουσιν εἰς τὸν ὅημον καὶ τὰς χειροτονίας, xai
τὰς προθολὰς εἰσάγουσι xal τὰς τῶν παρανόμων γρα-
. 9de* xal εἴ τις μὴ ἐπιτήδειον νόµον γράψειε, xol
στρατηγοῖς εὐθύνας. Γίνονται δὲ γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς
ξενίας, δωροξενίας, δώρων, συχοφαντίας͵ ψευδοχλητείας,
ψευδεγγραφῆς, βουλεύσεως, ἀγραφίου, µοιχείας’ εἶσά-
γουσι δὲ xal δοκιµασίαν ταῖς ἀρχαῖς, xal τοὺς ἄπε-
ψηφισµένους, xat τὰς ἐκ τῆς βουλῆς χαταγχώσεις, xol
δίχας ἐμπορικὰς xal μεταλλικὰς, χαὶ ἐὰν δοῦλος κα:
κῶς ἀγορεύη τὸν ἐλεύθερον, καὶ ταῖς ἀρχαῖς ἐπικλη-
ροῦσι τὰ διχαστήρια τὰ ἴδια καὶ τὰ δημόσια” xal τὰ
σύμθολα τὰ πρὸς τὰς πόλεις χυροῦσι, xal δίχας τὰς
ἀπὸ συµθόλων εἰσάγουσι, xal τὰς τῶν ψευδοµαρτυρίων
τῶν ἐξ Ἀρείου πάγου. Cf. Photius p. 670, 14 ed.
Porson., Bekker. Anecd. I, p. 2364.

3a.

Lex. Rhetor. p. 672,2 :Kupía ἡ ἐχχλησία:
Δημήτριος 6 Φαληρεὺς ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ τῆς Ἄθη-
ναίων νομοθεσίας * " (15 fere litt, spatium ) πλεῖστα
ἐχρημάτιζεν d) μέγιστα τῶν χοινῶν" ἀλλ᾽ ἐνῆην τὸν δε-
δεµένον φησίν ' εἰκότως δ ἄν τις αὐτῷ ἐπιτιμήσειεν'
εἰ (τί2 } γὰρ ἂν πότε χυρίᾶς ἐχχλησίας τοὺς Ἀθηναίους
νοµίσαι ἐν " * ( 10 fere litt. ) ἐμίσθουν ” "(1ο fere
litt. ). Ἄμεινον οὖν Ἀριστοτέλει [ πείθεσθαι |: τὰς γὰρ
ἀρχὰς ἐν ταῖς χυρίαις ἐκκλησίαις φησὶν [ἐπι]χειροτο-
νεῖσθαι, καὶ τὰς εἰσαγγελίας [τὸν βουλόμενον ποιεῖσθαι
sive εἰσαγγέλλειν ], καὶ τὰ ἄλλα ( τὰς ἄλλας cod. ) τῶν
ἀναγχαίων χρηµατίζειν * [ χρηµατίζειν δὲ ] καὶ περὶ

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

σίτου , [ xal περὶ τῆς ] quAaxTG τῆς χώρας, xai τὰς
ἀπογραφὰς τῶν δηµευοµένων ἀναγιγνώσχειν xal τὰς
λήξεις ( δείξεις cod. ) τῶν κλήρων ἐπὶ δὲ τῆς ὀστρα-
χοφορίας προχειροτονίαν δίδοσθαι, εἰ δοχεῖ 3) μὴ [ εἴσ-
φέρειν τὸ ὅστραχον ].

Ad hec Meierus p. 21 : « Initio malo χυρία Zx-
χλησία. — Deinetrii Phalerensis orationi integri-
tatem reddant acutiores ; quz enim ipse perspexisse
mihi videor, perpauca sunt, veluti qued rescri-
pserim : πλεῖστα ἐχρ. xai μέγιστα; deinde restitue-
rim : ἐπιτιμήσειεν ' τί γὰρ dv ποτε... νοµίσειεν. Quum
vero χρηµατίζειν primum in prytanes cadat, id
est in prytanum proedros, quatenus hi potissimum
cum populo agebant (sic enim concilianda vide-
tur lex ap. Dem. C. Mid. p. 517, quà prytanes
jubentur χρηµατίζειν, cum ipsius oratoris explica-
tione, qui τοὺς προέδρους χρηµατίζειν dicit, ut hie
definite dixerit, quod in lege minus accurate si—
gnificatum sit; cf. Schaemann. Antiqq. p. 221, 4),
dein in senatum quingentorum (sic Demosthen.
De cor. p. 285, 1 : Πρὶν ἐχείνην (i. e. τὴν βουλὴν)
χρηματίσαι xal προθουλεῦσαι. Lycurg. C. Leocr.
6 31, βουλὴν... χρηματιοῦσαν περὶ φυλαχῆς. Pol-
lux. VIII, 144, ἡ βουλὴ ἐχρημάτισεν), denique ,
certe apud grammaticos, populus ipse , quatenus
cum eo in concione agebatur, χρηµατίζειν dicatur
( Pollux VIII, 96 ) :«satis apparet quod subjectum

; . e .
ad ἐχρημάτισεν desideretur, non posse esse nisi
aut τὴν βουλὴν aut τὸν δῆμον, quorum ut hoc prze-
feram , ipsum lemma glosse persuadet : spatium
igitur XV literarum sic suppleverim [ qzstv* « 6
μὲν γὰρ δἥμος]. Verum etiam in verbis ἀλλ᾽ ἐνῶν
τὸν δεδεµένον, φησὶν, ubi malim certe τόν τε ὃῆμον,
gravius latet ulcus neque minima labes; que enim
post φησιν leguntur, non Demetrii sunt, sed ad
Demetrium refellendum pertinent. » — Ego De-
metrium tale quid dixisse suspicor : [Κυρία ἔχχλη-
σία, οὐκ dv $ ] πλεῖστα ἐχρημάτιζον 3 µέγιστα τῶν
χοινῶν, ἀλλ᾽ dv ᾗ τὰς τῶν δηµευομένων [ ἀπογραφὰς
ἀνεγίγνωσχον xal τὰ µισθώσιµα ἐμίσθουν ]- εἰχότως
9... ἐπιτιμήσειε" τίς γὰρ ἄν ποτε χυρίας ἐχχλησίας
[καλέσαι ] τοὺς Ἀθηναίους νοµίσειεν [ ἐν αἷς τὰ µι-
σθώσιµα ] ἐμίσθουν [καὶ * * * ]. Ἄμεινον οὖν κτλ. ----
Pergit Meierus : « Feliciori mihi contigit esse in
Aristotelis fragmento sanando , quod ut hodieque
restituendum videtur, ita jam ante aliquot annos
(in Procmio tabulis scholarum univ. Hal. pr:w-
misso, 1835-36 ) significavi rescribendum esse. »
Sequitur locus Aristotelis ita constitutus, uti a no-
bis exaratus est. Lacunz signa in codice sunt nulla.

82.
Preestat Aristoteli fidem habere. Is enim dicit in χυρίαις
ἑχχλησίαις magistratus confirmari ( si bene rem gesserint ;
sin minus, abrogari), et causas de criminibus publicis ad

populum deferri , deque reliquis necessariis agi , et de fru-
mentis, de custodia regionis, et libellos publicatorum
recitari et sortes hereditatum, et decerni num ostracismi
habendi causa sit necne.

ATHENIENSIUM RESPUBLICA.

Libellum illum Meieri Lutetiz inspicere non li-
cuit,

33.

Harpocration v. Κυρία ἐχχλησία : Τίνες δὲ αἱ κύ-
peat ἐχχλησίαι, Αριστοτέλης δεδήλωκεν ἐν τῇ Ἀθη-
ναίων πολιτεία, λέγων τοὺς πρυτάνεις συνάγειν τὴν
βουλὴν xal τὸν δημον, τὴν μὲν βουλὴν ὀσημέραι,
πλὴν idv τις ἀφέσιμος (ἄφετος Pollux 7 , τὸν δὲ δη-
μον τετράχις τῆς πρυτανεἰας ἑκάστης. « Προγράφουσι
δὲ, quel, xal. χυρίαν ἐκκλησίαν, ἐν $ δεῖ τὰς ἀρχὰς

ἀποχειροτονεῖν, οἳ δοχοῦσι μὴ καλῶς ἄρχειν, καὶ περὶ.

φυλακῆς δὲ τῆς χώρας, » Kal τὰς εἰσαγγελίας dv ταύτῃ
τῃ ἡμέρα τοὺς βουλομένους ποιεῖσθαί φησι, xal τὰ

ς-

Ex Harpocratione sua habent Photius p. 191, r,
Suidas et Etym. M. s. v. Cf. Hesychius atque
"Pollux VIII, 95, quem ex Aristotele bausisse
non dubium est : 'Tàv δ) ἐκχλησιῶν fj μὲν χυρία,
ἐν ᾗ τὰς ἀρχὰς ἐπιχειροτονοῦσιν, εἴπερ χαλῶς dp-
χουσιν, ἡ ἀποχειροτονοῦσιν * ἐν ᾗ xal τὰς εἰσαγγελίας
6 βουλόμενος εἰσαγγέλλει, καὶ τὰς ἀπογραφὰς τῶν δη-
µευοµένων ἀναγιγνώαχουσιν ol πρὸς ταῖς δίχαις, xal
τὰς λήξεις τῶν χλήρων. Ἡ δὲ δευτέρα ἐχχλησία ἀνεῖται
τοῖς βουλοµένοις, ἵχετηρίαν θεµένοις, λέγειν ἁδεῶς
περί τε τῶν ἰδίων xal τῶν δημοσίων. Ἡ δὲ τρίτη χή-
ρυξι xal πρεσθείαις ἀξιοῖ χρηµατίζειν, οὓς δεῖ πρότε-
pov τοῖς πρυτάνεσιν ἀποδοῦναι τὰ γράμματα. Ἡ δὲ
τετάρτη περὶ ἱερῶν xat ὁσίων.

Pollucem festinanter exscripsit schol. in /Eschin.
C. Tim. p. 124, 1 , p. 739 Reisk. — « Quod ad
φυλαχὴν τῆς χώρας, de qua in χυρίαις ἐχχλησίαις
relatum esse Aristoteles scribit, de ea luculenter
disseruit Bockhius ( UrKunden über d. Seewesen
p. 467), quibus illud unum addo, pertinuisse eo
inprimis φυλαχτήρια, in quibus versari solitos esse
peripolos idem Aristoteles ap. Harpocrat. v. Περί--
πολας ( fr. 20) narrat; hi enim, ut ait Pollux VIII,
105 , περιῄεσαν τὴν γώραν φυλάττοντες. » Meier. ]. 1.
Ceterum alia tradit, neque unam, sed tres ecclesias
χυρίας agnoscit , adeo ut χυρίας non distinxerit ab
ordinariis (ἐννόμοις) omnibus, schol. Aristoph.
Acharn. το ( ànde sua Suidas s. v. ? : Eiet δὲ νόµι-
μοι ἐχχλησίαι αἵ λεγόμεναι (χύριαι adde εχ Suida)

t17

τρεῖς τοῦ μηνὸς Ἀθήνησιν, ἡ πρώτη xai ἡ δεχάτη καὶ
ἡ τριαχάς. Εἰσὶ δὲ καὶ πρόσκλητοι συναγόµεναι κατά
τινα ἐπείγοντα πράγματα. Αἱ μὲν οὖν νόµιμοι xal
δρισµέναι ἐχχλησίαι χύριαι λέγονται, ὡς ἔφαμεν, af
δὲ πρὸς τὰ χατεπείγοντα συναγόµεναι σύγχλητοι. Haec
ad tempora posteriora spectare videntur. Ceterum
v. Scheemann. De comitiis p. 19 sqq., Antiqq. juris
publ. p. 2236 sqq. et Hermann. ÓStaatsalterth.
6 128, ibique laudatos.

34.

Schol. Aristoph. Plut. 378 : Περὶ τοῦ παραδιδο-
µένου τοῖς εἰσιοῦσιν εἷς τὸ δικαστήριον συµθόλου
Αριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ οὕτω γράφει᾽

*« To γὰρ δικαστηρίοις χρῶμα "* * ** ἐπιχέγραπται

ἐφ᾽ ἑκάστῳ ἐπὶ τῷ σφηχίσχῳ τῆς εἰσόδου. *O δὲ λαθὼνν
τὴν βαχτηρίαν βαδίζει εἰς διχαστήριον τὸ ὁμόχρουν μὲν
τῇ βακτηρία, ἔχον δὲ τὸ αὐτὸ γράμμα, ὅπερ ἐν τῇ
βαλάνῳ. Ἐπειδὰν δὲ εἰσέλθη, παραλαμθάνει σύμθολον
δηµοσία παρὰ τοῦ εληχότος ταύτην τὴν ἀρχήν. »

« Post χρῶμα, ab Hemsterhusio male in γράμμα
inutatum , lacunam indicavit Dobrzeus. Qua for-
tasse sic est explenda ut scribatur, τοῖς γὰρ δικαστη-
plots χρῶμά τέ ἐστιν ἴδιον ἑκάστω , xal yodupa ἐπι-
γέγραπται ἐπὶ τῷ σφηχίσχῳ τῆς Ἱϊσόδόυ. Non est
aliunde cognitus hic usus vocabuli σφηχίσχος, quod
in σφηνίσχῳ mutandum videbatur Schoemanno
( Dissertat. de sortitione judicum ap. Athen. ad
schol. Arist. Plut. e. 257. Gryphiswaldie 1820)
p. 15, male illud pro ἀέτωμα s. ἀετὸς accipienti.
Supercilium januc interpretatur Boeckhius Corp.
Inscr. vol. I, p. 341. Mihi non de toto supercilio
intelligendum esse videtur, sed de lapide vel ligno
quod in medio supercilio januze paululum eminet
superciliumque cunei instar in duas partes dividit :
quod et σφηχίσχος et σφηνίσχος apte dici' potuit.
Huic igitur cuneo inscripta fuit litera dicasterii,
quemadmodum hodie numerum edium non raro
inscribi videmus. » ΏΙΝΡΟΔΕΙΟ8. — τὸ ὁμόχρουν] Cf.
schol. Vesp. 1105 : ᾿Εδίδοντο δὲ xai βακτηρίαι τοῖς
δικασταϊς ὁμόχροοι τοῖς διχαστηρίοις, ὅπου ἑχάστους slc-
ελθόντας δικάζειν ἔδει , ἵνα τὸν διαµαρτάνοντα ἀπελέγξη
τὸ χρῶμα, Bekker" Anecd. p. 320, 17. — « T2 βάλα-
vov glandem sive globulum esse arbitror, in summa

33.

Quee fuerint conciones χύριαι, quas vocant, in Rep.
Atheniensium docet Aristoteles ; dicit vero prytanes sena-
tum et populum convocare, et senatum quidem quotidie,
misi dies nefastus sit; populum vero quater inira spatium
uniuscujusque prytanize. « Proscribunt autem etiam χυρίαν
ἐκκλησίαν, in qua magistratus abrogant qui male munere
suo fungi videantur, et de regionis custodia agunt. » Porro
si quis publice nomen alicujus deferre velit, hoc eo die fa-
cere licet. |

94.

De tessera quam judices in dicasterium ingredientes ac -
cipiebant, Aristoteles in Rep. Atheniensium sic scribit :
« Unumquodque dicasterium suum habet colorem , ( suam-
que literam) qua in supercilio januc inscripta legitur.
Judex vero, sunto scipione, in id ingreditur dicasterium,
quod eodem quo scipio ille colore est, eandemque lia.
bet literam, qua glandi scipionis inscripta est. Ingressus
deinde tesseram accipit ab eo, cui munus hoc demanda-
tum est. 9

118

scipionis parte impositum, de quo ornamenti
genere cf. Herodot. I, 195; et exstant hodieque,
przcipue in vasis que dicuntur Etruscis, scipionum
in hunc modum ornatorum exempla. Huic igitur
scipionis glandule inscripta erat dicasterii nota. »
ΦΟΠΟΕΝΑΝΧ l.l p. 15. — παραλαμθάνει σύμθολον ]
Ct. schol. ad v. 277 : Εἰσελθοῦσιν ἑχάστῳ σύμέολον
δίδοται δηµόσιον παρὰ τῆς ἐπὶ τούτῳ εἰληχυίας ἀρχῆς,
ἕν᾽ οἱ ἐξιόντες xal τοῦτο προφέροντες λαμθάνοιεν τὸν
δικαστιχὸν µισθόν. — Cf, Hermann. 6 134 ; Schee-
mann. Antiq. p. 265.

35.

Harpocration : Διαμεμετρημένη ἡμέρα: µέ-
τρον τι ἐστὶν ὕδατος πρὸς μεμετρημένον ἡμέρας διά -
στηµα ῥέον. Εμετρεῖτο δὲ τῷ Ποσειδεῶνι µηνί: πρὸς
δὴ τοῦτο (ὡς δή τούτῳ Suidas; ὡς etiam Harpocr.
cod. antiquissimus ) ἠγωνίζοντο of µέγιστοι xal περὶ
τῶν µεγίστων ἀγῶνες. Διενέμετο δὲ τρία ( slc τρία alii
codd. ) µέρη τὸ ὕδωρ , τὸ μὲν τῷ διώκοντι,͵ τὸ δὲ τῷ
φεύγοντι, τὸ δὲ τρίτον τοῖς διχάζουσι. Taura δὲ σαφέ-
στατα αὐτοὶ οἱ ῥήτορες δεδηλώχασιν, ὥσπερ xal Αἰσχί-
νης év τῷ χατὰ Κτησιφῶντος (p. 587, cap. 63).
Ἀριστοτέλης δ᾽ dy τῇ Αθηναίων πολιτεία διδάσκει
περὶ τούτων. Σχεπτέον δὲ τὸ παρ) Ἴσαίῳ ἐν τῷ xat
Ἐλπαγόρου, πῶς (ὃς cod. E.) µεμετρηµένης τῆς
ἡμέρας ὁτὲ μέν quat χωρὶς ὕδατος γίνεσθαι τοὺς ἀγῦ-
γας, ὁτὲ δὲ πρὸς ὕδωρ.

Ex Harpocratione sua habet Suidas s. v. Cf.
Pollux IV, 166; schol. ad Demosthen. De corona
p. 265 ed. Bekker. ; Xenophon. Hellen. I, 7, 34;
Hermann. l. 1. $ 142, 5. Rhetorum locos notavit
Küsterus ad Suidam 1. 1.

36.

Harpocration v. Τετουπημένη : Ἀριστοτέλης ἐν
Ἀθηναίων πολιτεία γράφει ταυτί: « Woo δέ clot
(xot, αὐλίσχον ἔχουσαι ἐν τῷ µέσῳ, αἱ μὲν ἡμίσειαι
τετρυπηµέναι, αἱ δὲ ἡμίσειαι πλήρεις. Οἱ δὲ λαχόντες

M

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

ἐπὶ τὰς ψήφους, ἐπειδὰν εἰρημένοι ᾧσιν ol λόγοι, πα--
ῥαδιδόασιν ἑκάστῳ τῶν δικαστῶν β΄ ψήφους, τετρυπτ-
µένην καὶ πλήρη, φανερὰς ὁρᾶν τοῖς ἀντιδίχοις, ἵνα μήτε
πλήρεις µήτε πάντη τετρυπηµένας λαμθάνωσιν. »

37.

Lex. Rhet. p. 670, 3o : Ἴσαι at ψῆφοι αὐτῶν
ἐγένοντο δὲ ἴσαι ψῆφοι, "* ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇῃ AOn-
ναίων πολιτεία’ « Καὶ ἦσαν τοῦ μὲν διώχοντος ai τε--
τρυπηµέναι, τοῦ δὲ φεύγοντος αἱ πλήρεις" ὁποτέρῳ δ᾽ ἂν
πλείους γένωνται, οὗτος ἐνίχα * ὅτε δὲ lont, 6 φεύγων
ἀπέφυγεν ' » ὡς xal Θεοδέχτης ἐν τῇ Σωχράτους άπο-
λογία.

Meierus : « Malim taa: at got αὐτῷ ἐγένοντο. »
Ἀριστατέλης ἐν τῇ Αθ. πολιτεία" « Καὶ ... ἀπέφευ-
γεν. » Οὕτως xal Θεοδέκτης, ut ἶσαι ἐγένοντο lemma
constituant derivatum ex /Eschin. C. Ctesiph. 6 252,
verba autem xal... ἀπέφευγεν ipsius sint Aristote-
lis, » Ceterum cf, Hermann. Ἱ. l. $ 143; Ο. Mil-
ler. Addend, ad edit, IEschyl. Eumenid. :

38.

Schol. Aristophan. Equit. 115o : Knyu$566 ἐπὶ
τοῦ χαδίσχου εἰς ὃν τὰς ψήφους χαθίεσαν dv τοῖς δικα-
atr glow... Ὕστερον δὲ ἀμφορεῖς δύο ἵσταντο ἐν τοῖς δι-
χαστηρίοις, 6 μὲν χαλχοῦς, ὁ δὲ ξύλινος: xal b μὲν
χύριος ἦν, 6 δὲ ἄχυρος. Ἔγει δὲ xal 6 χαλχοῦς, ὥς φησιν
Ἀριστοτέλης, διερρινηµένον ἐπίθεμα, sl; τὸ αὐτὴν
µόνην τὴν Ψηφον καθίεσθαι. Cf. Hesych. : Κημὸς , τὸ

«ἐπιτιθέμενον τῇ τῶν δικαστῶν ὑδρία πεπλεγμένον

πῶμα; παρόμοιον χώνη. Photius et Suidas : K.,
πλέγμα κωνοειδὲς, δι’ οὗ καθιᾶσιν ol διχασταὶ τὴν
ψηφον. In medio operculo erat foramen tantum,
quantum ad excipiendum calculum sufficiebat ;
ipsi foramini vero superimpositum erat quasi in-
fundibulum, ut tutius et commodius calculi injici
possent. Ita bene Grashof. in censura libri Νοι-
manniani in Jahn. JaArb. 1829, 1, p. 160. Cf.
Steph. Thes. v. Κημός.

46.

Διαμεμετρημένη ἡμέρα. Est mensura quacdam aqui ad
delinitum diei spatium fluens : quae mense Posideone men-
surabatur. Ad aquam istam judicia de causis maximi mo-
menti habebantur. Aqua autem in tres dividehatur partes,
quarum una actori, altera reo, tertia judicibus assignaba-
tur. Id Juculentissime ipsi rbetores declarant, uti v. c.
AEschines in oratione contra Ctesiphontem. Aristoteles vero
de his exponit in Rep. Atheniensium.

36.

Aristoteles in Rep. Atheniensium scribit heec : « Sunt au-
tem calculi zerei, auliscum in medio habentes, quorum
dimidia pars perforata, dimidia solida. Ceterum ii quibus
hoc demandetum. est , postquam perorata utrimque causa

eet , singulis judicibus binos tradunt calculos, perforatum
et solidum, idque adversariis inspectantibus, ne judices
vel ambos solidos vel ambos perforatos accipiant. »

37.

Aristoteles in Rep. Athen. : « Calculi accusantis perfo-
rati, rei vero solidi erant. Cui plures erant, is vincebat ;
sin iequales, reus absolvebatur. v

38.

Κημὸς erat super urna, in quam calculi a judicibus inji-
ciebantur. Postea duas in judiciis collocabant amphoras,
alteram teneam , alteram ligneam ; illa rata, hzc irrita,
/Enea quoque, uf Aristoteles dicit, operculum habet per-
limatum in tantum, ut foramen ipsum solummodo calcu-
lam inimitti sinat.

ATHENIENSIUM RESPUBLICA.

3g.

Harpocration : Διαιτηταί.., Εἰσὶ δὲ οἳ διαιτηταὶ
ἕτεροι τῶν δικαστῶν' οὗτοι μὲν γὰρ ἐν δικαστηρίοις
ἐδίκαζον ἀποδεδειγμένοις xol τὰς ἀπὸ τῶν διαιτητῶν
ἐφεσίμους ἔχρινον, oi δὲ διαιτηταὶ πρότερον χλήρῳ
λαχόντες 3) ἐπιτρεψάντων αὐτοῖς τῶν κρινοµένων τοῖς
κρινοµένοις διῄτουν. Kal ei μὲν ἥρεσχε τοῖς ἀντιδίχοις,
τέλος εἴχεν ἡ δίκη; εἰ δὲ μὴ, τὰ ἐγκλήματα xal τὰς
προχλήσεις xal τὰς µαρτυρίας, ἔτι δὲ xal τοὺς νόμους
xai τὰς ἄλλας πίστεις ἑκατέρων ἐμβαλόντες slo χαδί-
σχους xci σημηνάµενοι παρεδίδοσαν τοῖς εἰσαγωγεῦσι
τῶν διχῶν. Λέγει δὲ περὶ αὐτῶν Ἀριστοτέλης ἐν Ἄθη-
ναίων πολιτεία.

Cf. Pollux VIII, 136 : Διαιτηταὶ δὲ dx τῶν ὑπὲρ
ἑξήχοντα ἔτη γεγονότων ἐκληροῦντο, xat ἐπεχληροῦντο
αὐτοῖς αἱ δίαιται’ xal ἀτιμία ἀφώριστο τῷ μὴ διαι-
τήσαντι τὴν ἐπιχληρωθεῖσαν δίαιταν ' τῶν δ' ἐν ἱεροῖς
πάλαι οὖδεμία δίκη πρὶν ἐπὶ διαιτητὰς ἐλθεῖν εἰσήγετο"
ἔλεγον δὲ ἐπιτρέψαι δίαιταν, xal fj δίαιτα ἐχαλεῖτο ἐπι-
τροπή: ἡ δὲ ἔφεσις αὐτῶν εἰ εἰς δικαστήριον ἐγίγνετο,
tic ἐχῖνον τὰς φήφους ἐμθαλόντες ἰδίᾳ ἑκατέρας τοῦ
φεύγοντος xat τοῦ διώχοντος χατεσηµαίνοντο" ἐλάμθα-
vow δὲ οἱ διαιτηταὶ δραγμὴν παρὰ τοῦ χρίνοντος τὴν
χαλουµένην παράστασιν, ἐγγράψαντος αὐτοῦ ἐν γραµ-
µατείῳ τὸ ἔγχλημα xal τὸ τίμημα” ἔλάμδανον δὲ καὶ
ἑτέραν ὑπὲρ τῆς ἀντωμοσίας. Schol, in Platon.
p- 457 Bekk. ; Bekker. Anecd. I, p.235. Hermann.
l. 1. 6 145; Schermann. Antiq. p. 366 et 284 sq.

40.

Schol. Aristoph. Vesp. 1437 : Ὁ ἐχῖνος, ἄγγος
τι χαλκοῦν 3j καὶ ix χεράµου, εἷς 8 χαθιᾶσιν ol διαιτη--
val τὰ γραμματεῖα τῶν μαρτυριῶν, ἅ τινες ἐμαρτύρη-
σαν, καὶ χατασημ.ηνάµενοι μετὰ ταῦτα, εἰ ἐγχληθείη
5$ δίαιτα, τοῖς δικασταῖς ἐπεδίδουν. Τοῦ 9 ἄγγους τού-
του xal Δημοσθένης μνημονεύουσι xal Ἀριστοτέλης.
Scholiastam exscripserunt Photius et Suidas s. v.

Harpocration : 'Eyivx ἔστι μὲν ἄγγος τι, £l; ὃ τὰ
γραμματεῖα τὰ πρὸς τὰς δίχας ἐτίθεντο" Δημοσθένης iv
τῷ πρὸς Τιµόθεον μνημονεύει ToU ἄγγους τούτου xal
Ἀριστοτέλης dv τῇ Ἀθηναίων πολιτεία.

119

Confer Polluc. VIII, 17; Lex. hlhet. in Bekk.
ΑΠ. p. 358, 5; Stephan. Thesaur. s. v; Hermann.
6 141, 12; Scharmann. p. 2381. .

41.

Harpocration : Κατὰ δήµους διχαστάς. Περὶ
τῶν χατὰ δήμους δικαστῶν, ὣς πρότερον μὲν ἦσαν
τριάχοντα, xol χατὰ δήµους περιιόντες ἐδίχαζον, εἶτα
ἐγένοντο τεσσαράχοντα, εἴρηχεν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ
Ἀθηναίων πολιτεία.

Pollux VIII, 100 : Ot δὲ τεσσαράχοντα πρότερον.
μὲν ἦσαν τριάχοντα, οἳ περιιόντες χατὰ δήµους τὰ µέ--
Xt δραχμῶν δέκα ἐδίκαζον, τὰ δὲ ὑπὲρ ταῦτα , διαι-
τηταῖς παρεδίδοσαν. Μετὰ δὲ τὴν τῶν τριάχοντα ὀλιγαρ-
χίαν µίσει τοῦ ἀριθμοῦ τῶν τριάκοντα τεσσαράχοντα
ἐγένοντο. Cf. Aristot. Pol. IV, 13, 3. Hermann.
6 146.

41 a.

Pollux VIII, 62 : Ἔφεσις o£ ἐστω, ὅταν τις ἀπὸ
διαιτητῶν 7] ἀρχόντων 7, δημοτῶν ἐπὶ δικαστὴν £g , ἡ
ἀπὸ βουλῆς ἐπὶ δῆμον, Ἄ ἀπὸ δήµου ἐπὶ δικαστήριον,
ἡ ἀπὸ δικαστῶν ἐπὶ ξενικὸν δικαστήριον’ ἐφέσιμος
8 ὠνομάζετο ἡ δίκη - αὗται δὲ xal ἔχχλητοι δίχαι ἔχα-
λοῦντο. Τὸ δὲ παραχαταθαλλόµενον ἐπὶ τῶν ἐφέσεων,
ὅπερ oi νῦν παραθόλιον καλοῦσι, παράθολον Ἄριστα-

τέλης λέγει.
42.

Harpocration : Ἐπιμελητὴς ἐμπορίου., Aps-
στοτέλης' « ᾿Εμπορίου δ᾽ ἐπιμελητὰς V. χληροῦσιν,
τούτοις δὲ προστέταχται τῶν τε ἐμπορίων ἐπιμελεῖ-
σθαι, xal τοῦ σίτου τοῦ χαταπλέοντος εἰς τὸ Ἀττιχὸν
ἐμπόριον τὰ B^ µέρη τοὺς ἐμπόρους ἀναγχάζειν slo τὸ
ἄστυ χοµίζειν. » Eadem in Bekk. Anecd. I, p. 255,
ubi post δέκα τὸν ἀριθμὸν adduntur : ἑχάστου ἔτους
χαθιστάµενοι. Cf. Boeckh. OEcon. Civil. Athen.
tom, I, p. 50 sq. Hermann. 136.

43.

Harpocration : Ἀγορανόμοι, ol τὰ κατὰ τὴν,

89.

Arbitri a judicibus diversi fuerunt ; nam judices in assi-
gnatis foris judicarunt , litesque ab arbitris ad se translatas
discreverunt ; arbitri vero ante sorte lecti quam ii, quorum
de re agitur, seJis permitterent, arbitrium reddiderunt, et
si lítigantibus placuisset, finem liti imposuerunt ; sin mi-
πας, crimina et citationes et testimonia et leges et alias
witriusque probationes in echinum conjectas atque obsigna-
tas litium introductoribus tradiderunt. De quibus Aristo-
teles disserit in Rep. Atheniensium.

40.

Echinus, vas seneum vel etiam figulinum, in quod depo-

nebant arbitti tabulas testimoniorum , et quod obsignatum

tum quum in judicium res vocaretur, judicibus tradebant.
Vasis bujus mentionem faciunt et Demosthenes et Aristo-
teles.

41.

De judicibus κατὰ δήµους , qui primum triginta, deinde
quadraginta fuerunt, et singulos pagosobeuntes jus dicebant,
Aristoteles scripsit in Rep. Athen.

42.

Aristoteles : « Decem emporii curatores sorte legunt , qui-
hus id negotii detum est, ut emporiorum curam habeant
et frumenti, quod in Atticum emporium advehatur, duas
partes in urbem mercatores deferre cogant. »

120

ἀγορὰν ὤνια διοικοῦντες doyovtec... Αριστοτέλης δ' dv.
Ἀθηναίων πολιτεία κληροῦσθαί φησι «' μὲν sic Πειραιᾶ,

s&' δὲ si; ἄστυ. In Blancardi editione perperam le-

gitur : w' δὲ εἰς ἄστυ, quz lectio neque in codd.

Bekkeri invenitur, neque aliunde se commendat,

V. Boeckh. C. Inscr. 1, p. 335 B. Cf. schol. Ari-

stoph. Av. 723; Theophrast. ap. Photium etSuidam
v. Κατὰ τὴν ἀγοράν; Hermann. 150, 9; Schoemann.

P. 246.

(4.

Harpocration: Σιτοφύλακες' ἀρχή τις ἦν Ἀθή-
γησιν ἥτις ἐπεμελεῖτο ὅπως 6 αἴτος δικαίως πραθήσεται
xal τὰ ἄλφιτα xal of ἄρτοι. "Ἠσαν δὲ τὸν ἀριθμὸν τε’, []
μὲν iv dove, ε’΄ 8 ἐν Πειραιει, ὡς Αριστοτέλης ἐν
Ἀθηναίων πολιτεία.

('] addidit Valesius. Apud Photium postrema
exhibentur ita : ἦσαν δὲ τὸν ἀριθμὸν πάλαι μὲν τε’,
[r] ἐν ἄστει, ε’ δὲ dy Πειραιεῖ, ὕστερον δὲ λ’ μὲν dv
ἄστει, ε’ δὲ ἐν Πειραιεῖ, ὡς "Ap. ἐν Αθ. πολ. Cf. Pol-
luc. V1, 36 et Bekk. Anecd. I, p. 3ου. Boeckh.
OEcon. Athen. I, 91; Hermann. 15o, 11.

45.

Idem : Μετρονόμοι. Ἀρχή τις Ἀθήνησίν ἔστιν
$ τῶν μετρονόµων, ὡς Δείναρχος ἐν τῷ χατὰ Καλ-
λισθένους. σαν δὲ τὸν ἀριθμὸν τε’, elc μὲν τὸν Πει-
ραιᾶ v, « ὃ) εἷς ἄστυ, εἴχον δὲ τὴν ἐπιμέλειαν ὅπως
δίκαια εἴη τὰ µέτρα τῶν πωλούντων, ὡς xal Ἆρι-
στοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτεία δηλοι.

τε’ μὲν eic Πειραιᾶ, θ’ (ἐννέα, quod natum ex ε’) δὲ
£i; ἄστυ cod. D. Paris, Ita etiam Suidas s. h. v., ubi
tamen unus liber pro 9' habet v. Photius s. v. :
ἦσαν δὲ τὸν ἀριθμὸν δεχαπέντε μὲν sic Πειραιᾶ, dv-
νέα δὲ sl; στυ, et altera glossa : ἄρχοντες ἦσαν
δέκα τὸν ἀριθμὸν, ὧν πέντε μὲν dv ἄστει, πέντε δὲ ἐν
Πειραιεῖ. Hoc etiam in Lex. Seg. ap. Bekk. Aned.
p. 278,25. — Ceterum dubitari vix potest cum
Boeckhio, OEcon. Civ. Ath. I, p. 53, scribendum
esse ap. Harpocrat. εἷς μὲν τὸν Πειραιᾶ πέντε, δέχα
ὃ) εἰς ἄστυ. Cf. Hermann. l. l. 153, 12.

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

46.

Harpocration : Ἀστυνόμος. Δημοσθένης χατὰ
Ἐιμοχράτους (9 112, p. 735, 10). Δέκα φησὶν εἷ-
vat roue ἀστυνόμους Αριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολι-
τεία, &' μὲν ἐν Πειραιεῖ, ε’ δ᾽ ἐν ἄστει. Ἐούτοις δέ φησι
μέλειν περί τε τῶν αὐλητρίδων καὶ ψαλτριῶν καὶ τῶν
χοπρολόγων xat τῶν τοιούτων. Cf. Aristot. Polit. VI,
4, 65; Beeckh, C. I. I, p. 337; Schubart, De zdil.
p- 88; Hermann. 150, 7; Schoemann. p. 2346.

47-

Phot. Lex. : Πεζὰς µόσχους" ἀντὶ τοῦ ἑταίρας:
ἑλέγοντο γάρ τινες οὕτως, ὡς Ἀριστοτέλης dv πολιτεία:
τὰς χωρὶς ὀργάνων. Κάνθαρος Συμµαχίᾳ’ « Αὐλητρίδα
πεζήν »* χαὶ Εὔπολις Κόλαξι. Huc pertinet quz in
sequentibus p. 405, 1 alieno foco s. v. Πεζή legun-
tur : Τὰς ἑταίρας τὰς μὴ μουσιχὰς, ἀλλ᾽ ἄνευ ὀργά-
voy καὶ ψιλὰς, πεζὰς καλοῦσιν. Cf. Hesych. : Πεζὰς
µόσχους' οὕτως ἐκάλουν τὰς μισθαρνούσας ἑταίρας
χωρὶς ὀργάνου. Etym. M. p. 658, 36 : Πεζαὶ £cat-
pat αἱ χωρὶς ὀργάνων εἰς τὰ συμπόσια φοιτῶσαι. Cf.
schol. Eur. Alc. 460,

47 a.

Etym. M. Ἱεροποιοί (coll. Lex. Rhet, in Bekk.
An, p. 265 et Photius s. v. ), χληρωτοὶ ἄρχοντες
εἰσὶ δέχα τὸν ἀριθμὸν, ot τά τε μαντεύματα ἵεροθε-
τοῦσι { ἱεροθυτοῦσι, Lex. Rhet. et Ρ]οι.), xdv τι καλ-
λιερῆσαι δέηῃ, χαλλιεροῦσι μετὰ τῶν µάντεων, xai
θυσίας τὰς νοµιζοµένας ἐπιτελοῦσι xal τὰς πενταετηρί-
δας ἁπάσας, πλὴν Παναθηναίων. Ταῦτα.- Αριστοτέλης
ἱστορεῖ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτεία. Deinde citato De-
mosthene p. 47, 13, addit : M3) ἀγνοῶμεν δὲ ὅτι xoi
ἄλλοι εἰσὶν ἱεροποιοὶ τῶν σεμνῶν θεῶν τὸν ἀριθμὸν δέχα
(οἳ τὸν ἀριθμόν εἶσιν ἀόριστοι Phot. ). Idque confir-
mat citato Demosthene p. 552, 6 et Dinarcho.
Cf. Pollux VIII, 107 : Aéxa ὄντες ( sc. ol ἱεροποιοὶ )
οὗτοι ἔθυον θυσίας τὰς πενταετηρίδας, τὴνεϊς Δῆλον,
τὴν ἐν Βραυρῶνι, τὴν τῶν Ἡρακλειδῶν (Ἡρακλείων »],
τὴν Ἐλευσίναδε. Hermann. Staatsalt, 150 , 1; Got-
tesdienstliche Alterth. x1, 10. 62, x1 et 13. De
Διονυσίων ἐπιμελητῶν v. fr. 27 b.

43.

Agoranomi, magistratus qui res in foro venales admi-
nistrant. Aristoteles in Rep. Atheniensium sorte eligi dicit,
quinque in Pireeum , et quinque in urbem.

44.

Sitophylaces, magistratus erat Athenis, qui curabat ut
frumentum, farine et panes justo pretie venderentur;
eorumque quindecim erant, decem in urbe, quinque in
Pirzeeo, uti Aristoteles n Rep Athen. monet.

495.

Metronomi , magistratus Athenis, qui mensuris precfecti,
teste Dinarcho in oratione adversus Callistheneim. Erant
autem quindecim , decem (quinque ) in Ρίτῶεο, quinque

( decem ) in urbe; curabantque ut mensure vendentium
justze essent, quod Aristoteles quoque in Rep. Athen. docet.
46.

Decem esse astynomos Aristoteles dicit im Atben. Rep.,
quinque in Pyrseeo, quinque in urbe; cure iis esse dicit
tibicinas, psaltrias , stercorilegos et horum similes.

47.

Πεζὰς µόσχους meretrices quasdam appellabant, ut Ari-
stoteles in ( Athen.) Rep. dicit, eas scilicet, quee absque
musicis instrumentis artem suam quasi nudam exercebant.

47 ἃ.

Sacrifici, magistratus sorte lecti decem numero, qui

vaticintorum causa- sacra instituunt , et si lifare oporteat,

ATHENIENSIUM

47 b.

Athenzus VI, p. 335 E: Ἀριστοτέλης δ ἐν τῃ Μι-
θωναίων (Ἀθηναίων corr. Grashof. p. 158) πολιτεία,
Παράσιτοι, qoi, τοῖς μὲν ἄρχουσι δύο xa0' Éxactov
ἆσαν" τοῖς δὲ πολεµάρχοις εἷς. Τεταγµένα δὲ ἐλάμθανον
παρ ἄλλων τέ τινων xal τῶν ἁλιέων ὄψον. » Cf. Preller.
ad Pol. p. 117 , Hermann. Gottesd. Ait. 56, 19.

48.

Harpocration : Ταμίαι. Ἀρχή τιςπαρ) Ἀθηναίοις
ἦν οἱ ταµίαι, v τὸν ἀριθμόν. Παραλαμθάνουσι δ᾽ οὗτοι
τό τε ἄγαλμα τῆς Ἀθηνᾶς xol τὰς Νίχας xal τὸν ἄλλον
χόσµον xal τὰ χρήματα ἐναντίον τῆς βουλῆς, ὥς φη-
ev "Ap. ἐν τῇ A0. πολ. Εἰσὶ δέ τινες xal τῶν [ ἱερῶν ]
τριήρων ταµίαι, ὥς 6 αὐτὸς φιλόσοφός φησιν. "Ox: δὲ
xal τοῖς τριηράρχοις παρείποντο ταµίαι, δεδήλωχεν
Εὔπολις ἐν Μαρικᾶ. Eadem Photius et Suidas. Cf.
Ety1. M. s. v., Philemon. Lex. p. 151 ed. Osann.
Bekker. Anecd. p. 306. Pollux VIII , 97 : Ταμίαι
τῆς θεοῦ χληρωτοὶ μὲν ἐκ πεντακοσιοµεδίµνων ἦσαν,
τὰ δὲ χρήματα παρελάµθανον τῆς βουλῆς παρούσης.
Ἐκαλοῦντο 3' οὗτοι χωλαχρέται. Efyov 9' ἐξουσίαν καὶ
ζημίαν ἀφελεῖν, εἰ ἀδίκως ὑπὸ τῶν ἀρχόντων ἐπιθλη»
θείη. Idem VIII, 116 : Ταμίας ἐκάλουν τοὺς ταῖς {ε-
ραῖς τριήρεσι λειτουργοῦντας, ἄλλους ἡ τριηράρχους.
Καὶ oi ix τῆς Παράλου xal τῆς Σαλαμινίας ναῦται
ἐκαλοῦντο οἱ μὲν οὗ πάραλοι µόνον, ἀλλὰ xal Παραλῖται,
ol δὲ Σαλαμίνιοι. Cf. Hermann. 151, 7. Apud Har-
pocrationem vocem ἱερῶν ante τριήρων inserendam
esse monuit Meierus in Ersch. u. Gruber. Encycl.
sect. III, vol. XI, p. 392. De sacris trieribus Ari-
stotelis locus estin Lexico Rhetorico, quem hic ap-
ponere liceat.

49.

Lex. Rhet. p. 626, 2 : Πάραλος xel Σαλαμινία.
Ταύτας τὰς τριήρεις εἶχον διὰ παντὸς πρὸς τὰς ἐπειγού-
σας ὑπηρεσίας, ἐφ al xal ταµίαι τινὲς ἐχειροτονοῦντο"

ἐχρῶντο δὲ αὐταῖς, el δέοι στρατηγὸν µεταπέμψασθαι,
ὥσπερ Αλκιθιάδην. Ἡ δὲ Πάραλος ἀπό τινος ἤρωος

RESPUBLICA. 121

ἐπιχωρίου ἐχλήθη. Τῆς δὲ Παράλου xoi Σαλαμινίας iv
τρίτη μνημονεύει Θουχυδίδης, xaX ᾿Αριστοφάνης ἐν
Ὄρνισιν: Ἀριστοτέλης δὲ ᾽Αμμωνιάδα xai Πάρα-
λον olds xa Δείναρχος ἐν τῷ κατὰ Τιµοχράτους: Φι-
λόχορος (fr. 130 b ) δὲ ἐν τῇ ς) τέτταρας αὐτὰς οἵδε,
πρώτας μὲν δύο Αμμωνιάδα xal Πάραλον, προσγενο-
μένας δὲ Δημητριάδα xol Ἀντιγονίδα, ᾿Εχαλοῦντο δὲ
ok ἐμπλέοντες τῇ Παράλῳ Πάραλαυ ὡς xxl παρ Αἱ-
σχίνη ( C. Ctesiph. ϐ 162. ), οἵον (1. o 9' dv) τῇ Σα-
λαμινίᾳ, Σαλαμίνιοι. Suidas et Photius s. v.

Ad hzc Meierus : « ἐχρῶντο à" αὗταῖς ] cod. αὐ-
τοῖς. — Πάραλος ἀπό τινος ] cod. Il. xai d. τ. Cf.
Thuc. III, 33, 72; Arist. Avv. 1204. — Ἄμμω-
νιάδα ] cod. utroque loco Αμοριάδα. Forma enim
Ἀμμωνιάς qua exstat etiam ap. Photium v. Πάρα-
λος p. 386, 26 et ap. Ulpian. in Demosth. Mid.
p. 214 ed. mez, propius ad codicis scripturam ac-
cedit quam Ἀμμωνίς, quod est ap. Harpocr. s. v.;
analogie autem ne illa quidem forma repugnat :
certe in nominibus navium Atticarum reperitur
non minus Ἀσχληπιάς, Δηλιάς, Ὀλυμπιάς, Ἄφρο-
δισιάς, Σουνιάς, quam. Αἰθιοπίς, Δελφίς, Δωρίς, Λεων-
τίς, Νηρηίς, Παλληνίς, Περσίς, Στρατηγίς. --- Ari-
stotelis nomine liber ejus Περὶ πολιτείας significatur.
— Ammoniada inde esse dictam quod theoriis
Ammoni Jovi mittendis adhiberi solita sit, Ulpiani
l. c. sententia est : verum quum illius dei religio
jam Peloponnesii belli temporjbus non fuerit ne-
glecta Atheniensibus, mirere Ammonidis navis
apud Aristotelem demum et Dinarchum atque
Philochorum exstitisse memoriam; nam si etiam
apud oratores Dinarcho priores ea reperta esset,
grammatici etiam antiquioribus testibus denuncias-
sent testimonium. Acute igitur conjecit Grashofius
in Jabnii Annall. X, 3, p. 166, Ammonidis nomen
in Atticam civitatem receptum esse, quum ÁAlexan-
der Ammonis filium perhiberi se dicique jussisset ,
eoque dictam esse navem qua theori ad Alexandrum
Ammonis filium missi veherentur, id quod fere
Olymp. 1123, 2 factum fuerit. Quz si vere sunt dis-

litant cum vatibus, et sacrificia usu sancita faciunt, et
quimqueunalia festa adornant omnia prxter Panathenea.
Hsec Aristoteles tradit in Atbeniensium Rep.
47 b.
Aristoteles in Athen. Rep. : « Parasiti archontibus duo

|

erant singulis, polemarchis vero unus. Accipiebant autem |

statuta quedam tum ab aliis, tum a piscatoribus obsonium. »
48.

ΤἙαμίαι, quiestores. Magistratus fuerunt apud Athenien-
ses quaestores, decem numero, qui Minerve simulacrum
et Victorias aliaque ornamenta et pecunias in conspectu
senatus recipiebant, ut ait Aristoteles in Rep. Athenien-
sium. Sunt etiam triremium sacrarum queéestores , eodem
philosopho teste. Trierarchis quoque adjunctos fuisse de-
cl srat Eupolis in Marica.

49.

Paralus et Salaminia. Has triremes perpetuo ad ministe-
ría celeriter exsequenda paratas habebant. Earum etiam
quzestores quosdam eligebant. Ceterum utebantur his na-
vibus, si imperator arcessendus esset , uti v. c. Alcibiades,
Paralus nomen habet a Paralo heroe indigena. Pareli et
Salaminiz libro tertio meminit Thucydides et Aristophanes
in Avibus. Aristoteles vero et Dinarchus in oratione contra
Timocratem Ammoniadem et Paralum memorant. Philo-
chorus autem libro sexto quattuor naves sacras novit,
primum quidem Ammoniada et Parslum, quibus deinde
accesserint Demetrias et Antigonis. Nautee Parali navis
nominabantur Parali , uti est etiam apud /Eschinem , simt-
literque Salaminie naut», Salamizii.

122

putata, colligitur hinc Aristotelis librum de repu-
blica Atheniensium esse post id tempus editum,
quo Alexander eos sibi arrogaret natales, Verum
quod Aristoteles ut Dinarchus et Philochorus Pa-
ralum et Amroniada novisse dicuntur, si ita ac-
cipiendum est , quasi vero Salaminiam non nove-
rint, recte conjecisse putandus est idem Grashofius
Ammoniada non novam navem sacram fuisse , sed
nomen id Salaminis esse datum, itaut quo tempore
Ammonis fuerit, non fuerit Salaminia ; atque eodem
sane illud facere videtur, quod Protogenes pictor,
qui circa Olymp. 104 natus et post Olymp. 119
obiisse videtur, quum Athenispropylzon pingeret,
Paralum et Ammoniada ibi fecit, non omissurus
Salaminiam , si Salaminia eo tempore fuisset. Neque
vero contra eam conjecturam pugnat, quod in
inscriptionibus quibusdam , que ad rem navalem
Atheniensium spectant, — Boeckhius eas a. 1840
edidit et elegantissima doctrinz plenissimo com-
mentario instruxit (Urkunden über d. Seewesen d.
att. $taats ) — Salaminia navis et triremis et qua-
driremiscommemoratur, Ammonisnon commemo-
ratur. Etenim ex illis inscriptionibus quarta, quippe
qua aut Οἱ. 105, 4 aut τοῦ, 1 scripta videatur,
hic ne in censum quidem venit ; itaque agitur tan-
tum de inscriptione XIV qua Ol. 113, 4, et de
inscriptionibus XV et XVI quz Ol. 114,2 scripte
sunt ; statuendum erit igitur Salaminiz nomen mox
revocatum esse datumque sive rursus ipsi Ammo-
nidi sive alii navi, quorum hoc probabilius est :
neque quidquam est quod nos cogat, ut Salami-
niam navem inscriptionum illarum pro nave sacra
et publica habeamus. » Hsc doctissimus Meierus.
Cf. ejusdem dissertationem de Paralo in Ersch, v.
Gruber, Enclycl. sec. II, vol. XI, et Boeckh. |. |.
p. 78. Veterum testimonia collecta habes in Ste-
phan. Thes. v. Πάραλος. |
5o.

Harpocration : Ἀποδέχται" ἀρχή τίς ἐστι map.
Ἀθηναίοις ol ἀποδέκται, ἧς πολλάχις μνημονεύουσιν οἱ
ῥήτορες χαὶ οἳ χωμιχοί. Ἀριστοτέλης δ᾽ ἐν τῇ Ἀθηναίων

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

πολιτεία δεδήλωχεν, ὡς δέχα τε εἴησαν, xat ὡς παραλα-
θόντες τὰ γραμματεῖα ἀπαλείφουσι τὰ χαταθαλλόµενα
χρήματα τῆς βουλῆς ἐναντίον ἐν τῷ βουλευτηρίῳ, καὶ
πάλιν ἀποδιδόασιν τὰ γραμματεῖα τῷ δημοσίῳ' καὶ
ἁπλῶς ἃ πράττουσι διασαφεῖ. "Ότι δὲ ἀντὶ τῶν χωλα-
χρετῶν οἱ ἀποδέχται ὑπὸ Κλεισθένους ἀπεδείχθησαν,
Ἀνδροτίων dv τῷ δευτέρῳ ( fr. 3 ).

Eadem ex parte Suidass. v., Etym. M. p. 124,
Zonaras p. 334. Cf. Aristot. Polit. VI, 5, 4; Bek-
ker. Anecd. I, 98, 4275; schol. ad 7Eschin. C.
Ctesiphont. p. 352a ed. Bekk. Pollux VIII, 97 :
Ἀποδέχται δὲ ἦσαν δέχα, οἳ τούς τε φόρους καὶ τὰς
εἰσφορὰς xal τὰ τέλη ὑπεδέχοντο xal τὰ περὶ τούτων
ἀμφισθητούμενα ἐδίχαζον. El δέ τι μεῖζον εἴη, eios; yov
el; διχαστήριον. Boeckh. Staatsh.I, p. 171sqq.; Her-
mann. 6 15r, 14; Scheerann. p. 249.

5i.

Idem : Πωληταὶ καὶ πωλητήριον. Οἱ μὲν πω-
ληταὶ ἀρχή τίς ἐστιν Ἀθήνησι δέκα τὸν ἀριθμὸν ἄνδρες,
elc dx Tc φυλῆς ἑκάστης ' διοιχοῦσι δὲ τὰ πιπρασχόµενα
ὑπὸ τῆς πόλεως πάντα, τέλη xal μέταλλα χαὶ µισθώ-
σεις καὶ τὰ δηµευόμενα. Ὑπερίδης ἐν τῷ κατ Ἆρι-
σταγόρας β’. Διείλεχται δὲ περὶ αὐτῶν xal Αριστοτέλης
ἐν Ἀθηναίων πολιτεία. Πωλητήριον δὲ χαλεῖται 6 τόπος,
ἔνθα συνεδρεύουσιεν οἱ πωλγηταί. Ἰσαῖος dv τῷ κατ’ Ἐλ-
παγόρου πολλάχις.

Eadem Suidas et Photius s. v., missa testium
mentione. Pollux VIII, 99 : Πωληταὶ τὰ τέλη πιπρά-
σχουσι μετὰ τῶν ἐπὶ τὸ θεωρικὸν ἠρημένων, xal τὰς
τῶν ἐξ Ἀρείου πάγου μετὰ τὸν πρότερον λόγον φυγόν-
των οὐσίας, xal τὰ δεδηµευµένα. Ἡρυτανεύει δὲ ἐξ
αὐτῶν elc, ὃς τὰ πωλούµενα βεθαιοῖ. Απήγοντο δὲ πρὸς
τούτους xal οἱ µετοίχιον μὴ τιθέντες. Boeckh. 1. 1. p. 167.
Hermann. $ 151. 115, 9.

δα.

Idem : Εὐθῦναι' Λυσίας dv τῷ κατὰ Νικιδίου,
εἰ γνήσιος. Εὐθύνης (εὐθύνη A. B. C. ) ὄνομα ἀρχῆς
παρ) Αθηναίοις: ’ τὸν ἀριθμὸν ἦσαν ἄνδρες, παρ᾽ οἷς
ἐδίδοσαν ol πρεσθεύσαντες ἡ ἄρξαντες ἡ διοιχήσαντές
τι τῶν δημοσίων τὰς εὐθύνας. Διείλεχται περὶ αὐτῶν
Ἀριστοτέλης ἐν τῇ ᾽Αθηναίων πολιτεία.

50.

Ἀποδέκται, receptores , magistratus fuit apud Athenien-
&es, cujus oratores et comici subinde meminerunt. Aristo-
leles vero in Rep. Atheniensium ostendit denos fuisse, qui
acceptis tabulis publicis, nomina debitorum post pecuniae
solutionem , in senatu coram senatoribus delebant, tabu-
lasque iterum serario tradebant. Idem reliqua eorum mu-
nera qua fuerint exponit. Ceterum apodectz in locum cola.
'cretarum a Clisthene subrogati , ut Androtion libro secundo
testatur. ]

$1.

Πωληταὶ el πωλητήριον. Erant Athenis πωληταὶ certus

quidam magistratus , decem numero viri , ex singulis tri-

bubus unus : qui omnia quie a civitate vendebantur admi-
nistrabant, ut vectigalia, metalla, redempturas et quze pu-
blicabantur. Hyperides in secunda adversus Aristegoram.
De iisdem disseruit Aristoteles in Rep. Athen. Πωλητήριον
vero appellatur locus, ubi πωληταὶ considere &olent. Iszeus
in or. contra Elpagoram frequenter ejus meminit.

92.

Εὐθῦναι. Lysias oratione adversus Nicidium, si genuina
est. Nomen magistratus apud Athenienses fuit. Erant autem
euthyni decem numero, apud quos qui legatione functi
erant , aut magistratum gesserant, aut aliquid rerum pu.
blicarum administraverant , rationes reddebant. Disserit de
iis Aristoteles in Rep. Atheniensium.

ATHENIENSIUM RESPUBLICA.

53.

Harpocration : Λογισταὶ xal λογιστήρια,
ἀργή τις παρ) Ἀθηναίοις οὕτω χαλουµένη΄ εἰσὶ δὲ τὸν
ἀριθμὸν v, ot τὰς εὐθύνας τῶν διῳχημένων ἐχλογίζονται
iv ἡμέραις λ’, ὅταν τὰς ἀρχὰς ἀποθῶνται ol ἄρχοντες'
Δημοσθένης ἐν τῷ ὑπὲρ Κτησιφῶντος (6 117). Aul-
λεχται περὶ τούτων Ἀριστοτέλης iv τῃ Ἀθηναίων πο-
λιτεία, ἔνθα δείκνυται ὅτι διαφέρουσι τῶν εὐθυνῶν...
Λογιστήρια δ' ἐστὶ τὰ τῶν λογιστῶν ἀρχεῖα, ὡς Δεί-
Ίαρχος £v τῷ κατὰ "Tuxoxpdtouc καὶ ᾿Ανδοχίδης ἐν τῷ
περὶ τῶν μυστηρίων ($37 ).

Diversos ab euthynis fuisse logistas hoc uno tra-
ditur loco Harpocrationis vel Aristotelis. Quare
G. Hermannus ( Baeckh's Behandlung ᾱ. griech.
Inschriften p. 430 sqq.) ad Photium, Etym. M. et
Zonaram v. Εὐθύναι provocans, aliaque argumenta
petens ex numero, munere et electionis modo,
que eadem sint apud utrosque, corruptum esse
locum Harpocrationis, scribendumque οὐ διαφέ-
(c censuit. At nihil esse mutandum, recteque
Aristotelem distinxisse contra Hermannum docuit
Bockhius in RAein. Mus. 1825, I, p. 58-97. Cf.
idem Staatshaushaltung d. Athen. 1, p. a04 sqq.
C. Hermann. Staatsalterth. $ 154; Scheemann.,
Antiq. jur. publ. p. 240; Westermann. in Paul's
Realencycl. v. Λογιστα(.

54.

Lex. Rhetor. p. 672, 20 : Ἀριστοτέλης dv τῇ
Ἀθηναίων πολιτεία οὕτωλέγει' « Λογισταὶ δὲ αἱροῦνται
ἀέχα, παρ ol διαλογίζονται πᾶσαι αἱ ἀρχαὶ τά τε λήµ-
ματα χαὶ τὰς γεγενηµένας δαπάνας. Καὶ ἄλλοι δέχα
συγήγοροι, οἵτινες συνανακρίνουσι τούτοις. Καὶ oi τὰς
εὐθύνας διδόντες παρὰ τούτοις ἀνακρίνονται πρῶτον,
εἶτα ἐφίενται sie τὸ διχαστήριον, sic ἕνα xal φ'.

Sic Meierus ; libri : Καὶ ἄλλοις... συνηγόροις...
συναναχρίνουσι... :ἀνακρίνοντες. Siglo 9' in codice su-
pra scriptum est a', quod pertinet ad vocem ἕνα
Grashofius scribi voluit εἰς αφα΄ ( 1501 ).

Meierus ad h. 1. : « Aristotelem in libro de rep.
Atheniensium de logistis et euthynis ita disseruisse,
ut euthynos diversos esse doceret ab logistis,
constitit jam ex Harpocrat. v. Εὐθῦναι et Λογισταί.
Verum ipsa verba Aristotelis hic demum lexico-
graphus promittit, neque vero stat promisso ; nam

123

quum Aristotelem eodem loco probabile sit tum
de logistis et de euthynis, tum de euthynorum
assessoribus atque de synegoris egisse, hic locus
omissis euthynis et euthynorum paredris ad solos
logistas et synegoros pertinet. Verum etsi non in-
teger videtur locus esse, tamen vel sic quzdam
continet, qua aliunde non didiceris. Primum enim
quum Lex. Rhet. p. 376, 17, quocum ad verbum
conspirat Etym. M. p. 569, 31, logistas sortito
factos esse contendat (doyovríq εἶσι κληρωτοί),
reliqui autem grammatici de modo, quo illi facti
sint , taceant omnino (nam quod Pollux VIII, 99
videbatur docere sortitione ab senatu quingento-
rum instituta logistas esse factos, id jam intellexi-
mus esse nihili atque ex librariorum tantum Pol-
lucis socordia ortum male ad logistas referentium,
quod ille de ἀντιγραφεῦσι docuerit), nunc ex
Aristotele discimus eos suffragiis creatos esse :
λογισταὶ αἱροῦνται; Aristoteli autem quis dubita-
verit plus tribuere quam incerto illi grammatico,
cui Lex. Rhet. et Etym. M. sua debent? Hujus
auctoritati satis erit tribuisse, si concesseris logi-
stas antiquitus suffragiis, postea sorte factos esse.
Jam vero , quod olim Beeckhius sola conjectura as-
secutus erat , apud logistas λογισμὸν , id est rationes
pecuniz publice acceptz et expensz redditas esse,
euthynos autem in reliquas muneris publici partes
inquisivisse (cf. Boeckhii Comment. De logistis et
euthynis p. 73), id jam Aristoteles eatenus certe
confirmat, quod apud logistas ab omnibus 1pagi-
stratibus rationes accepta et expensz pecunia red-
ditas esse scribit. — Qui autem sequitur de syne-
goris locus, eum corruptum esse ex ipso initio
apparet; fortasse scribendum est : δαπάνας' xal
[τούτοις ἐθοήθουν ] ἄλλοι [τε xal δὲ xai οἱ ] δέχα συν-
ήγοροι, οἵτινες συνανακρίνουσι τούτοις [ τοὺς ὄπευ--
θύνους ]* καὶ [γὰρ ] οἱ τὰς εὐθύνας διδόντες παρὰ τού--
τοις ἀνακρίνονται πρῶτον. Cf. Lex. Rhet. in Bekk.
An. p. Jor, 4 : Συνήχοροι d ἄρχοντες ἦσαν χληρωοὶ,
οἳ τοῖς λογισταϊ ic ἐθοήθουν πρὸς τὰς εὐθύνας τῶν ἀρζάν- .
των τινὰ ἀρχήν. Judicium antem , quod de euthynis
magistratuum judicaverit , fuisse unius et quingen-
torum judicum, id vero etiam novum accedit,
quod ex hoc demum loco discimus; cf. Scho"
mann. De lit. Attic. p. 136. »

[μμ —————————————————————À' PN

53.

Αογισταὶ et λογιστήρια. Logistze magistratus quidam apud
Mhenienses, Decem erant, qui rationes rerum admini-
siratarum subducebant intra triginta dierum spatium post-
quam magistratus munere decesserant. Demosthenes in-
oratione contra Ctesiphontem. Disserit de iis Aristoteles in

Nep. Athen., ubi demonstratur logistas diversos esse ab eue

thynis. Logisteria vero sunt curia logistarum, ut Dinarchus
ia or. contra Timocratem et Andocides or. de mysteriis.

54.

Aristoteles in Rep. Atben. ita loquitur : « Logistee suffra-
giis creantur decem , apud eosque rationes pecunite acceptae
etexpenste a magistratibus reddebantur. Adjunctos habebant
decem synegoros sive assessores, qui cum logistis rationes.
ipsis subjectas examinabant. Apud hos igitur primum ra-
tiones magistratus reddebant, deinde ( si expurgare se
non poterant) ab iisdem deducebantur in judicium quod
erat virorum unius et quingentorum. »

124
55.

Schol. Aristoph. Vesp. 691 : Ἐλάμθανον ol ῥή-
doo δραχμὴν, ὅτε συνηγόρουν ὑπὲρ τῆς πόλεως L|
ὑπὲρ ἄλλου τινός, "Ex τούτου δὲ φαίνεται ὅτι µισθο-
φόρος vá ἀρχή. Κληρωτοὺς δὲ ενοµένους δέχα συνη-
Ἱόρους Ἀριστοτέλης φησίν. Non eos tamen συνηγόρους
intellige de quibus scholiasta h. l1. loquitur (hi
enim χειροτονητοί), sed eos de quibus Bekk. Anecd.
1, 3o1 : Συνήγοροι ἄρχοντες ἦσαν χληρωτοὶ, οἳ τοῖς
λογισταῖς ἐθοήθουν πρὸς τὰς εὐθύνας τῶν ἀρξάντων
τινὰ ἀρχήν. Cf. fr. antecedens.

56.

Harpocration : "Itt & py o«.. Λέγεται δὲ παρ 'A0n-
ναίοις ἵππαρχος χαὶ 6 τῶν ἱππέων ἄρχων ' δύο δ' ἦσαν
οὗτοι, ὡς Δημοσθένης dv δ΄ Φιλιππικῶν qol xal
Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτείᾳ.

57.

" Idem : Φύλα ρχὀς ἐστιν 6. χατὰ φυλὴν ἑχάστην
τοῦ ἰππιχοῦ ἄρχων ςα ὑποτεταγμένος δὲ τῷ ἱππάρχῳ,
ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτεία φησί. Cf.
Pollux VIII, 87. Hermann, 152, a; Schemmann.
Ρ. 256.

58.

Idem : Στρατηγοί. Οἱ καθ ἕκαστον ἐνιαυτὸν
χειροτονούµενοι στρατηχοὶ δέκα ἦσαν, ὡς μαθεῖν
ἔστιν... ἐκ τῆς Ἄθηναίων πολιτείας Αριστοτέλους.

5ο.

Idem : Στρατεία dv τοῖς ἑπωνύμοις. Αἰσχί-
νης dv τῷ περὶ τῆς παραπρεσδείας (6 168). Τίς ἦν f$
ἐν τοις ἐπωνύμοις στρατεία, δεδήλωχεν Ἀριστοτέλης
ἐν Ἀθηναίων πολιτεία λέγων’ « Εἰσὶ γὰρ ἐπώνυμοι
δέχα μὲν ol τῶν φυλῶν, δύο δὲ xal τεσσαράχοντα οἱ
τῶν ἡλικιῶν. Οἱ δὲ ἔφηθοι ἐγγραφόμενοι, πρότερον
μὲν sig λελευχωμένα γραμματεῖα ἐνεγράφοντο, xal
ἐπεγράφοντο αὐτοῖς ὅ τε ἄρχων , ἐφ᾽ οὗ ἐνεγράφησαν,
. 6 xal ἐπώνυμος 6 τῷ προτέρῳ ἔτει λελειτουργηχώς

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

νῦν δὲ εἷς τὴν βουλὴν ἀναγράφονται, » Καὶ ev! Quy:
« Χρῶνται δὲ τοῖς ἐπωνύμοις καὶ πρὸς τὰς στρατείας,
xal ὅταν ἡλιχίαν ἐκπέμπωσι, προγράφουσι ἀπὸ. τίνος
ἄρχοντος ἐπωνύμου µέχρι τίνος δεῖ στρατεύεσθαι. »
Διείλεχται περὶ τούτων xal Φιλόχορος iv δ’ τῆς Ἆτ-
θίδος.

λελειτουργηχὼς ex conj. Kayseri ad Philostrat.
non notavi quo loco. δεδεικτικῶς B. D. , δεδειχτικώς
G., δὲ δεικτικῶς Α.Ο, 500 ur tm xox Goesiana, ἐπιδεδη-
unxox in edit. Blancardiana. Priorem loci partem
accuratius przbet Harpocrat. v. Επώνυμοι: Διττοί
εἶσιν ol ἐπώνυμοι, of μὲν τὸν ἀριθμὸν, ἀφ᾽ ὧν αἱ φν-
λαὶ, ἕτεροι δὲ β’ xai u', ἀφ᾿ ὧν al ἡλικίαι προσαγο-
ῥεύονται τῶν πολιτῶν καθ ἕκαστον ἔτος, ἀπὸ τη ἐτῶν
μέχρις ξ’. Ceterum vid. Boeckh. Index lectt, hib,
Berolin. 1819— 20, p. 7 sqq.;C. Ihscrr. I, p. 113,
156 ; Scheemann. ]. l. p. 354; Hermann. $ 155,
13 ; Siebelis ad Philochor. p. 42.

6o. 9

Harpocration: Ἀδύνατοι, ol ἐντὸς τριῶν μνῶν
χεκτηµένοι τὸ σῶμα πεπηρωμένον (adde ἔχοντες,
vel scr. πεπηρωμένοι]. ᾿Ελάμθανον δὲ οὗτοι δοχιµα-
αθέντες ὑπὸ τῆς βουλῆς β’ ὀθολοὺς τῆς ἡμέρας ἑχάστης,
$ ὁθολὸν, ὥς φησιν Αριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολι-
τείᾳ, ὡς δὲ Φιλόχορός (fr. 67) φησιν, 9' δραχμὰς
χατὰ μῆνα.

Cod, E :. χεχτηµένοι of. πεπηρωµένοι τὸ σῶμα...
βουλῆς o µέν φασιν ἑχάστης ἡμέρας ὀθολοὺς δύο,
oí δὲ ὀθολόν. Apud Zonaram s. v. : ζλάμθανον...
οἳ μὲν ἐφ ἑχάστης ἡμέρας ὀθολοὺς δύο, οἱ δὲ ὁδο-
λόν.

Suidas : Ἀδύνατοι, ol πεπηρωμένοι τὸ aa ἐλάμ-
θανον δὲ οὗτοι δοχιµασθέντες ἀπὸ τῆς βουλῆς (τῶν
πενταχοσίων ex seqq. addit Bernhardy.) oi μὲν
[ πενταχόσιοι ] ἑκάστης ἡμέρας ὁδολοὺς δύο, ol δὲ ὀδο-
Aóv. Φιλόχορος χτλ., ut ap. Harp. Eadem Zonaras
p. 42, Favorinus et Hesych. — Bekker. An. I,
p. 345 : Ἀδύνατοι, of µέρος τι βεθλαμμένοι coU. σώμα-
τος, ὡς μηδὲ ἐργάζεσθαι’ ol xal ἐχορηγοῦντο τὰ πρὸς

55.
Aristoteles decem (logistarum) assessores sorte legi dicit.
. 56.
Hipparchi sive equitum profecti duo erant apud Athe-
nienses , ut Demosthenes in Philippica quarta dicit et Ari-
stoteles in Athen. Rep.
67.

Phylarchus, qui sus tribus equitatui profectus est,
subditus erat Hipparcho, ut Aristoteles in Rep. Athen. dicit.
68.

Imperatores quoque anno eligebantur decem , ut discere
eat ex Aristotelis Rep. Athen.
$9.
- Militia in Eponymis, cujus meminit JEschines in oratione

De falsa legatione, quid sit declarat Aristoteles in Rep.
Athen. inquiens : « Eponymorum duo sunt genera : nam
decem numero sunt tribuum; duo et quadraginta sunt zta-
tum. Ephebi vero, antea quidem ín albo inscribebantur ac
notabatur archon anni, quo inscriberentur, et eponymus
anni antecedentis; nunc vero in senatu inscribuntur. » Et
paullo post : « Utuntur autem eponymis etiam ad militiam ,
et quum juventutem emittunt, a quo archonte eponymo
usque ad quemstipendia merere oporteat adscribunt. » Dis-
serit de his eliam Philochorus Atthidis libro quarto.
60.
Invalidi, intra tres minas possidentes et corpore mutilati.

Hi a senatu approbati vel duos obolos vel unum obolum
quotidie accipiebant , ut Aristoteles in Rep. Athen. ait.

ATHENIENSIUM

τὸ ζἦν παρὰ τῆς πόλεως, μισθοφορούντων αὐτῶν τῶν
ἑντὸς τριῶν μνῶν περιουσίαν κεχτηµένων; ἐδοχιμά-
ζοντο δὲ οἱ ἀδύνατοι ὑπὸ τῆς τῶν φ’ βουλῆς, xal ἐλάμ--
6ανον τῆς ἡμέρας, ὡς μὲν Λυσίας, ὁδολὸν ἕνα, ὡς δὲ
Φιλόγορος ε’ , Ἀριστοτέλης δὲ β΄ ἔφη. Cf. Taylor. ad
Lysiz orat. De invalido init. ; Basckh. $taatsh. I,
p. 260 sqq. Hermann. $ 153, 14.

61.

Plutarch. Themist. c. 10 : Κρατήσας δὲ τῇ γνώµῃ
(ὁ Θεμιστοκλής) Ψήφισμα γράφει, τὴν μὲν πόλιν πα-
ῥακαταθέσθαι τῇ Αθηνᾷ τῇ « Ἀθηνάων µεδερύση », τοὺς
ὃ) ἐν ἡλικία πάντας ἐμθαίνειν εἷς τὰς τριῄρεις.... Οὐκ
ὄντων δὲ δημοσίων χρημάτων τοῖς ᾽Αθηναίοις, Ἄριστο-
τέλης µέν φησι τὴν ἐξ Ἀρείου πάγου βουλὴν πορίσα-
σαν ἑκάστῳ τῶν στρατευοµένων óxtio δραχμὰς αἴτιω-
τάτην γενέσθαι τοῦ πληρωθῆναι τὰς τριήρεις" Κλείδηµος
δὲ x. c. λ. (V. Clidem. fr. 13).

[Arist. Pol. V, 3, 5 : Ἡ ἐν Ἀρείφῳ πάγῳ βουλὴ
εὐδοχιμήσασα iv τοῖς Μηδικοις ἔδοξε συντονωτέραν
ποιῆσαι τὴν πολιτείαν͵, xal πάλιν 6 ναυτιχὸς ὄχλος ve-
νόµενος αἴτιος τῆς περὶ Σαλαμῖνα νίκης xal διὰ ταύτης
τῆς ἡγεμονίας διὰ τὴν χατὰ θάλασσαν δύναμιν τὴν δη-
µοκρατίαν ἰσχυροτέραν ἐποίησεν.

Id. IV, 4, 1 : Τὸ τριηριχὸν Ἀθήνησι (πολύοχλόν
ἐστιν].

Id. V, 2, 12 : Ἀθήνησιν., μᾶλλον δημοτικοὶ ol τὸν
Πειραιᾶ οἰχοῦντες τῶν τὸ στυ. ]

62.

Harpocration : Ἑλληνοταμίαι... Ὅτι ἀρχή τις
3v ol. Ἑλληνοταμίαι, ot διεχείριζον τὰ χρήματα, xol
Ἀριστοτέλης δηλοῖ Ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτεία. Cf. Bek-
ker. Anecd. I, p. 248, 29; 188, 16; Pollux VIII,
114; Thucyd. I, 86; Boeckh. Staatsh. I, p. 191
sqq. L. Dindorf. in Steph. Thes. s. v. Hermann.
Staatsalt. $ 156,6 ; Schoemann. Histor. jur. publ.
p. 320, 430, 43a.

RESPUBLICA. 125

63.

Bekker. Anecd. p. 436, 1 : Ἀθηναῖοι ἀπὸ συµ-
θόλων ἐδίκαζον τοῖς ὑπηχόοις. Οὕτως Ἀριστοτέλης. Cf.
Harpocrat. : Σύμόολα τὰς συνθήχας, ἃς ἂν αἱ πόλεις
ἀλλήλαις θέµεναι τάττωσι τοῖς πολίταις ὥστε διδόναι
xai λαμθάνειν τὰ δίχαια. Aristot. Polit, III, 1, 3;
Andocid. C. Alcib. ο. 18; Hermann. 116, 5. 157,
6; Scheemann. p. 376.

[ Arist. Pol. III, 8, 4 : "Enel γὰρ 08crov ἐγχρατῶς
ἔσχον τὴν ἀρχὴν (ol Ἄθηναϊοι), ἑταπείνωσαν αὐτοὺς
(Σαμίους καὶ Χίους xai Λεσθίους) παρὰ τὰς συνθήχας.]

64.

Plutarch. Cimon ο. 10 : Ὡς δ᾽ Ἀριστοτέλης φησὶν,
οὐχ ἁπάντων Ἀθηναίων, ἀλλὰ τῶν δημοτῶν αὐτοῦ
Λακιαδῶν παρεσχευάζετο (sc. 6 Κίμων τῷ βουλομένῳ
τὸ δεῖπνον ). Aliter Cornel, Nep. in Cimone.

65.

Plutarch, Pericl. c. 4 : Διδάσχαλον 9' αὐτοῦ τῶν
μουσικῶν οἱ πλεῖστοι Δάμωνα Ὑενέσθαι λέγουσιν...
Ἀριστοτέλης δὲ παρὰ Πνθοχλείδῃ μουσικὴν διαπονη-
θΏναι τὸν ἄνδρα (Periclem) φησίν. Utroque usus
est Pericles, uti patet ex Platonis Alcib, I, p. 118,
ubi plura de Pythoclide σεμνῆς μουσιχῆς διδασχάλῳ
xal Πυθαγορείῳ.

66.

Idem. ibid. c. 9: Τούτοις (sc. τῷ Κίµωνος πλούτο
xal χρήµασιν, dg" ὧν ἐχεῖνος ἀνελάμδανε τοὺς πένητας)
6 Περικλῆς χαταδηµαγωγούμενος τρέπεται πρὸς τὴν
τῶν δημοσίων διανομὴν, συμθουλεύσαντος αὐτῷ Δη-
μωνίδου τοῦ Οἴηθεν, ὡς Ἀριστοτέλης ἵστόρηχε. Καὶ
ταχὺ θοωριχοῖς καὶ δικαστιχοῖς λήμμασιν ἄλλαις τε
µισθοφοραῖς καὶ χορηγίαις συνδεκάσας τὸ πλῆθος
ἐχρῆτο κατὰ τῆς ἐξ Ἀρείου πάγου βουλῆς, Jic αὐτὸς
οὐ µετεῖχε διὰ τὸ uot ἄρχων µήτε θεσµοθέτης μήτε
βασιλεὺς µήτε πολέμαρχος λαχεῖν. Αὖται γὰρ αἱ ἀρχαὶ

61.

Quum sententia Themistoclis (sc. oraculi murum ligneum
de navibus intelligendum esse) comprobata esset, decretum
fecit, quo urbem Minerva tutelari Athenarum dee com-
mendandam et omnes qui essent valida eetate, triremes con-
sceudere jubebat, ete.... Quum autem pecunia publica non
esset Atheniensibus, Aristoteles ait per Areopagitas maxime
effectum , ut triremes implerentur, qui singulis militibus
ocio drachmas dederint.

62.

Hellenotamis , srarii Groccanici proefecti ; magistratus
fuit, qui pecunias adminisetrabant, ut Aristoteles ait in Rep.
Athen.

63.

Athenienses ex pactis conventis jus dixerunt sociis sub.

€ilis, ut Aristoteles exponit.

04.

Aristoteles Cimonem non omnibus Atheniensibus, sed
curialibus suis Laciadis, quicunque ex iis vellent, coenam
parasee scribit.

65.

In musicis plerique preeceptorem faisse Pericli Damonem
tradunt ; Aristoteles autem virum hunc apud Pythoclidem
musicam tractasse memorat.

66.

His in populum gratis Cimonis institutis superatus Peri-
cles ad publicorum bonorum divisionem animum adjecit,
usus, ut Aristoteles auctor est, consilio Damonidis CEensis.
)taqueceleriter theatralibus ac preemiis judiciorum aliisque
mercedibus et emolumentis multitudine corrupta , usus est
ejus opera contra senatum Areopagiticum , in quo ipse non
erat , quod neque archon , neque thesmotheta , neque rex

χληρωταί τε ἦσαν ἐκ παλαιοῦ xal δι αὐτῶν οἱ δοχι-
µασθέντες ἀνέδαινον εἰς Ἄρειον πάγον. Διὸ xal μᾶλλον
ἰσχύσας 6 Περιχκλῆς ἐν τῷ δήµῳ χατεστασίασε τὴν
βουλὴν, ὥστε τὴν μὲν ἀφαιρεθῆναι τὰς πλείστας χρίσεις
δι) Ἐφιάλτου, Κίμωνα δ' ὡς φιλολάχωνα xal µισόδη--
μον ἐξοστραχισθῆναι, πλούτῳ μὲν xal γένει μηδενὸς
ἀπολειπόμενον, νίκας δὲ καλλίστας νενιχηχότα τοὺς
βαρθάρους καὶ χρημάτων πολλῶν xal λαφύρων έμπε-
πληκότα τὴν πόλιν.

Demonides hic idem cum Damonide , Damonis
(musici) patre, quem "Oadev esse dicit Stephan.
Byz. s. v. "Oa. Confusio demorum Οἵης et "Ov fa-
cillima; v. Sintenis ad 1. Plut. Ceterum cf. Aristot,
Pol. II, 9, 3.

65.

Plutarch, Pericl. το : ᾿Εφιάλτην μὲν οὖν φοθερὸν
ὄντα τοῖς ὀλιγαρχιχοῖς xat περὶ τὰς εὐθύνας καὶ διώ-
ξεις τῶν τὸν δημον ἀδιχούντων ἀπαραίτητον ἐπιθου-
λεύσαντες οἱ ἐχθροὶ δι Ἀριστοδίχου τοῦ Ταναγριχκοῦ,
χρυφαίως ἀνεῖλον, ὡς Ἀριστοτέλης εἴρηχεν. Ignorari
czdis auctores dicunt Antiphon De cede Herodis
$ 77, et Diodorus XI, 77.

Idem ibid. c. 38 de Periclis in Samios cru-
delitate nihil tradere Aristotelem dicit , quod Plu-
tarchus monet contra Duridem (fr. 60); idem
c. 36 Periclem a Melisso proelio navali victum ex
Aristotele narrat, V. Resp. Samiorum.

68.

Schol. Aristoph. Vesp. 684 : Τοῦτο δὲ (sc. τὸ
δικαστιχόν) ἄλλοτε ἄλλως ἐδίδοτο, τῶν δημαγωγῶν τὰ
πλήθη χολαχευόντων , ὥς φησιν "Ap. ἐν Πολιτείαις. —
Cf. schol. ad Plut. 349 : Οὐχ ἵστατο τοῦ δικαστικοῦ
6 μισθὸς, ἀλλὰ κατὰ χαιρὸν µετέθαλλον. Cf. schol.
Ran. 140, Αγ. 1541, Vesp. 88. 3οο. 609 etc. Ατὶ-
stot. Polit, IV, 4, 5; V, 9, 3. Boeckh. Staatsh.1,

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

p. 350; Hermann. $ 134, 19; Scheemann. p. 310.
69.

Zenob. VI, 39 : Ὑπὲρ τὰ Καλλικράτους,
Κλέαργός φησιν ὅτι Καλλικράτης τις ἐγένετο ἐν Ka-
ρύστῳ πλουσιώτατος. Εἴ ποτε ἐθαύμαζόν τινα οἱ Ka-
ρύστιοι ἐπὶ πλούτῳ ὑπερθολιχῷ , ἔλεγον, "Y nip τὰ
Καλλικράτους. Ἀριστοτέλης δέ φησιν ἐν τῇ Αθτ-
ναίων πολιτεία, Καλλικράτην τινὰ πρῶτον τῶν δι-
χαστῶν τοὺς μισθοὺς el; ὑπερθολὴν αὐξῆσαι : ὅθεν xai
τὴν παροιµίαν εἰρῆσθαι.

Eadem Diogenian. VIII , 62, Apostol. XIX , 86,
Plutarch. Prov. r11, Arsen. 458, Suidas, Pho-
tius.

70.

Plutarch. Nicias c. 2 : Ἔνεστιν οὖν περὶ Νιχίου
πρῶτον εἰπεῖν ὃ γέγραφεν Ἀριστοτέλης, ὅτι τρεῖς
ἐγένοντο βέλτιστοι τῶν πολιτῶν xal πατρικὴν ἔχοντες
εὔνοιαν xal quay πρὸς τὸν δημον , Νιχίας 6 Νιχηρά-
του χαὶ Θουχυδίδης 6 Μελησίου καὶ ΘἨηραμένης
6 Ἄγνωνος.

70 a.

Schol. ad. Lucian. Tim. c. 3o : 'Ezéct Κλέων
xal τῇ πρὸς Λαχεδαιμονίους εἰρήνη, ὡς Φιλόχορος χαὶ
Αριστοφάνης, προσθεὶς ἄρχοντα Εὔθυνον (Ol. 88,
3). Ἀριστοτέλης δὲ xal περιζωσάµενον αὐτὸν λέγει
δημηγορῆσαι, εἰς τὴν θρασύτητα αὐτοῦ ἀποσχώπτων,

Quz Hemsterhusio et Siebelisio ( v. Philochor.
fr. 106) ita transponenda videbantur : ὡς Φιλ.
προσθεὶς doy. E. καὶ Αριστοτέλης. Ἀριστοφάνης x. v. À.
Istud προσθεὶς ad Philochorum pertinere largior.
Nominum transpositionem ne certam dicam, se-
quens obstat fragmentum parile, Schol. Luc. ob
oculos habuerit commentatorem Aristophanis. Pro
Euthyno (v. Clinton. ad Ol, 88, 3) exspectabas
Stratoclem ( Ol. 88, 4).

$acrorum, neque polemarchus sorte erat lectus; nam hi
magistratus sorte antiquitus obveniebant, ac qui se in iis
obeundis. probassent, ii in senatum Areopagiticum coo-
ptabantur. Ceterum populi auxilio Pericles senatum istum
factione sua vicit effecitque opera Ephialtis, ut ei major
pars judiciorum adimeretur, Cimonque tanquam Lacedze-
moniorum fautor, et infensus populo, ostracismo urbe
exigeretur : qui et divitiis et genere nemini secundus , vi-
ctorias de barbaris pulcherrimas reportaverat , urbemque
magna pecunia et spoliorum copia repleverat.
67.

Aristoteles auctor est Ephialti, quod esset iis qui pau-
corum in republica principatui studebant , formidabilis,
inque eorum qui plebem l»wsissent criminibus deferendis
nimis rigidus , inimicos insidias struxisse opera Aristodici
Tanagroi clam oceidisse.

68.
Merces judicialis aliis temporibus alia dabatur, demagogis

populi benevolentiam blandiendo captantibus , ut Aristote-
les in opere de Rebus publicis,

69.

Aristoteles in Athen. Rep. dicit Callicratem quendam
primum judicum mercedem immodice auxise, indeque
ortum proverbium Ultra quam Callicrates.

10.

De Nicia primum commemorare licet, quod scripsit
Aristoteles ; nimirum tres ait optimos fuisse cives patrie
amore et in populum benevolentia insignes, Niciam Nice-
rati, Thucydidem Melesii et Theramenem Agnonis filium.

70 a. '

Obstitit Cleon, ne pax cum Lacedtemoniis fieret , ut Phi-
lochorus ait. Aristophanes et Philochorus factum id esse
memorant sub archonte Euthyno. Aristoteles etiam pra-
cinctum in concione dixisse ait , temeritatem ejus notans.

ATHENIENSIUM RESPUBLICA.

21.

Schol. Aristoph. Ran. 1532 : Ἀριστοτέλης qnot,
Μετὰ τὴν ἐν Ἀργινούσαις ναυμαχίαν Λακεδαιμονίων
βουλομένων ἐχ Δεχελείας ἀπιέναι ἐφ᾽ οἷς ἔχουσιν ἑκάτεροι
καὶ εἰρήνην ἄγειν (ἐπὶ τοῦ Καλλίου }, Κλεοφῶν ἔπεισε
τὸν ὁῆμον μὴ προσθέξασθαι, ἐλθὼν si; τὴν ἐκχλησίαν
µεθύων xai θώραχα ἐνδεδυχὼς, οὗ φάσχων ἐπιτρέψειν
ἐὰν μὴ πάσας ἀφῶσι τὰς πόλεις οἱ Λαχεδαιμόνιοι,
Verba ἐπὶ τοῦ Καλλίου (Ol. 93, 3. 406) aptius po-
nerentur post μετὰ τὴν ἐν Αργ. µάχην, monente
Cobet. Observ. crit. in Platon. com, p. 168, quem
laudat Dübnerus ad h. |.

[ Arist. Pol. V, 2, 8 : Καὶ ἐν Ἀθήναις ἀτυχούντων
πεζῃ ol γνώριµοι ἐλάττους ἐγίνοντο διὰ τὸ ἐκ χαταλόγου
στρατεύεσθαι ὑπὰ τὸν Λαχωνιχκὸν πόλεµον. ]

73.

Harpocration v. Δεκάζων : Ἀριστοτέλης 9 ἐν Ἀθη-
ναίων πολιτεία "À vutóv φησι καταδεῖξαι τὸ δεχάζειν τὰ
δικαστήρια. Cf. Meier, et δο]ιασπιαππ. 1. ]. p. 150;
Hermann. $ 163, 8. 169, 1.

73.

Harpocration v. Τετραχόσιοι : Οἱ τετραχόσιοι πρὸ
ἑπτὰ ἐτῶν χατέστησαν τῶν τριάκοντα τυράννων παρ᾽
Ἀθηναίοις, οἵτινες τέτταρας μῆνας ἦρξαν τῆς πόλεως,
ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθηναίων πολιτεία.

Eadem Photius et Suidas s. v. — πρὸ ἑπτὰ ἐτῶν ]
sic cod, N.; πρὸς ἑπτὰ cett. Cf. Clinton, F. H. ad
an. 411. Krüger. Historiogr. p. 362 sqq. Hermann.
166.

[Arist. Pol. V. 3, 8 : "Ent τῶν τετραχοσίων τὸν
δημον ἐξηπάτησαν (sc. ol τὴν πολιτείαν χινεῖν βουλό-

127

τὸν πόλεµον τὸν πρὸς Λακεδαιμονίους, ψευσάµενοι δὲ
κατέχειν ἐπειρῶντο τὴν πολιτείαν. ---- Ρο]. V, 5,4 :
Ἐγγίνεται δημαγωγὸς x&v. πάνυ ὀλίγοι ὡσιν, olov dv
τοῖς τριάχοντα Ἀθήνησιν οἱ περὶ Χαριχλέα ἴσχυσαν τοὺς
τριάχοντα δηµαγωγοῦντες, xal ἐν τοῖς τετραχοσίοις oí
περὶ Φρύνιχον τὸν αὐτὸν τρόπον. ]

75.

Schol, Aristophan. Vesp. : Δραχοντίδης * ἔστι γὰρ
οὗτος 6 τὸ περὶ τῶν τριάκοντα ψήφισμα περὶ ὀλιγαρ-
χίας γράψας, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν Πολιτείαις. Cf. Xe-
nophon. Hist. Gr. II, 3, 3. Hermann. 168, 5.

ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΗΟΝ.
75.

Schol. Pindar. Isthm. VII, x8 : Εἰσὶν Αἰγεῖδαι
Φρατρία Θηδαίων, dy' $c xóv τινες slc Σπάρτην, Λα-
χεδαιµονίοις βοηθήσοντες ἐν τῷ πρὸς Αμυχλαιεῖς πολέ-
p , Ἠγεμόνι χρησάµενοι Τιμομάχῳ, ὃς πρῶτος μὲν
πάντα τὰ πρὸς πόλεμον διέταξε Λαχεδαιμονίοις, µεγά-
λων δὲ παρ αὐτοῖς ἠξιώθη τιμῶν, xal τοις Ὑαχινθίοις
δὲ ὁ χάλκεος αὐτῷ θώραξ προτίθεται, τοῦτον δὲ Ox
θαῖοι ὅπλον ἐκάλουν. Ἱαῦτα ἱστορεῖ xal Ἀριστοτέλης
ἐν τῇ Λαχεδαιμονίων Πολιτεία.

Ἀριστοτέλης φησὶν ὅτι πολεμοῦντες ol Λάχωνες
Ἀμυχλαιεῦσιν, ὡς ἐπύθοντο παρὰ θεοῦ τοὺς Αἰγείδας
συμμάχους λαθεῖν, elc Ἀθήνας ἐπορεύοντο' χαταλύσαν-
τες δὲ ἐν Θήδαις, εὐωχουμένης τῆς τῶν Αἰγειδῶν φρα-
τρίας ἐχλήθησαν' ἀχούσαντες δὲ μετὰ δεῖπνον εὐχομέ-

vou τοῦ Ἱερέως διδόναι τοῖς Αἰγείδαις τοὺς θεοὺς τὰ...

ἀγαθὰ , xat συµθαλόντες τὸν χρησμὸν, ἐντεῦθεν EX
τὴν Cup A ty (cv, p
Plura de his narrat Ephorus (fr. 11 et 13) ap.

s
.

psvot ) φάσκοντες τὸν βασιλέα χρήματα παρέξειν πρὸς 3 schol. Pind, Pyth. V, τος. Ceterum veram gentis

71. .

Aristoteles dicit post proelium navale ad Arginusas sub
Callia archonte commissum quum Lacedzmonii Decelea
excedere vellent ea conditione , ut retinerent utrique quae
jam possiderent, et pacem agere, Cleophon populo sua-
sit ne bas. conditiones admitterent, ebrius et loricatus in
concionem veniens , jactansque minime se ut Decelea dece-
dant Lacedzemonii concessurum, nisi reliquas quoque
urbes universas Atheniensibus reddiderint.

72.

Aristoteles in Atheniensium Rep. ait Anytum corrum-
pendorum judiciorum auctorem fuisse. )
73.

Quadringenti apud Athenienses septem annis ante triginta

tyrannos constituti fuere , qui menses quattuor civitati pre-*

fuerunt, ut tradit Aristoteles in Rep. Atheniensium.
[Temporibus quadringentüm virüm populum deceperunt,
quum dicerent , regem Persarum pecuhiam ad bellum cum
iis susceptum seuppeditaturum , et per hoc men-
dacium rempublicam retinere in sua potestate conati sunt.
— Exsistit enim demagogus etiam si pauci admodum sint

quihus blandiatur : verbi gratia, Athenis in triginta viris
Charicles cum asseclis viguit ac valuit, dum triginta vi-
ris assentabatur : et in quadringentis Phrynichus eodem
modo. ] -ᾱ

74.

Dracontides decretum de triginta virorum -.

scripsit , ut tradit Aristoteles in opere de Rebuspublicis.
LACED/EMONIORUM.
76.

JEgidze, gens Thebanorum; ex qua nonnulli Spartam
venerunt, ut Lacedeemoniis opitularentur in bello contra
Amycleenses. Ducein AEgids isti babuerunt Timomachum,
qui primus omnia quiz ad bellum pertinent Lacedrzemoniis
ordinavit; quapropter magnis apud eos affectus est honori-
bus, Hyacinthiis festo &eneus ei thorax publice exponitur,
quem ὅπλον Thebani κατ ἐξοχὴν vocabant. Narrat heec
Aristoteles in Rep. Lacedeemoniorum.

Aristoteles dicit Lacedrzemonios contra Amyclseenses bel-
lum gerentes , quum oraculo edocti essent JEgidas socios
ipsis assumendos esse, primum profectos esse Athenas,

ARISTOTELIS

Kgidarum rationem hisce Lacedaemoniorum nar-
rationibus vel Pindari setate valde obscuratam esse
fusius exponit O. Müller. Min. 351 sqq., Dor. I,
61. 354, quem semel in Rep. Lacedemoniorum
laudasse sufficiat.

128

76.

Plutarchus Lyc. c. Σ, 1 : Περὶ Λυχούργου τοῦ νοµο-
θέτου χαθόλου μὲν οὐδὲν ἔστιν εἰπεῖν ἀναμφισθήτητον,
οὗ γε x«l γένος xal ἀποδημία καὶ τελευτὴ xal πρὸς
ἅπασιν fj περὶ τοὺς νόμους αὐτοῦ xoi τὴν πολιτείαν
πραγματεία διαφόρους ἔσχηχεν ἱστορίας, ἥχιστα δὲ οἱ
χρόνοι, καθ) οὓς γέγονεν ὁ ἀνλρ, ὁμολογοῦνται, Οἱ μὲν
γὰρ Ἰφίτῳ συναχµάσαι xai συνδιαθεῖναι τὴν Ὅλυμ-
πιαχὴν ἐχεχειρίαν λέγουσιν αὐτόν: ὧν ἐστι xal Ἆρι-
ατοτέλης ὃ φιλόσοφος τεχµήριον προσφέρων τὸν Όλυμ-
πίασι δίσχον, iv ᾧ τοὔνομα τοῦ Λυχούργου διασώζεται
χαταγεγραμµένον. Potuerunt hec etiam in Olym-
pionicis legi.

77.

Idem ib. 3r, 3 : 'O δὲ (sc. Λυχοῦργος) οὐ γράµ-
para xal λόγους, ἀλλ᾽ ἔργῳ πολιτείαν ἀμίμητον elo
φῶς προενεγχάµενος καὶ τοῖς ἀνύπαρχτον εἶναι τὴν
λεγομένην περὶ τὸν σοφὸν διάθεσιν ὑπολαμθάνουσιν
ἐπιδείξας ὅλην τὴν πόλιν φιλοσοφοῦσαν, εἰχότως ὑπερῆρε
τῇ δόξη τοὺς πώποτα πολιτευσαµένους ἐν τοῖς Ἕλλλησι.
Δι’ ὅπερ xal Ἀριστοτέλης ἐλάττονας σχεῖν φησι τιμὰς
ἡ προσῆχον ἦν αὐτὸν ἔχειν dv Λακεδαίμονι, καίπερ
ἔχοντα τὰς µεγίστας Ἱερόν τε γάρ ἐστιν αὐτοῦ καὶ
θύουσι καθ) ἕχαστον ἐνιαυτὸν ὡς θεῷ.

FRAGMENTA.

78.
Idem ib. 5, 9 : Αἱωρουμένη γὰρ ἡ πολιτεία xol

ἀποχλίνουσα νῦν μὲν ὥς τοὺς βασιλεῖς ἐπὶ τυραννίδα,
νῦν δὲ ὡς τὸ πλῆθος ἐπὶ δηµοχρατίαν, olov ἅρμα τὴν
τῶν γερόντων ἀρχὴν dv µέσῳ θεµένη xai ἰσορροπήσασα,
τὴν ἀσφαλεστάτην τάξιν ἔσχε xal χατάστασιν' del τῶν
ὀχτὼ xal εἴχοσι γερόντων τοῖς μὲν βασιλεῦσι προστιθε-
µένων, ὅσον ἀντιθῆναι πρὸς δηµοκρατίαν, αὖθις δὲ
ὑπὲρ τοῦ μὴ γενέσθαι τυραννίδα τὸν δηµον ἀναρρων-
νύντων. Γοσούτους δέ φησι κατασταθῆναι τοὺς γέρον-
τας Αριστοτέλης, ὅτι τριάχοντα τῶν πρώτων μετὰ
Λυκούργου Ὑενομένων, δύο τὴν πρᾶξιν ἐγχατέλιπον
ἀποδειλιάσαντες. Ὁ δὲ Σφαῖρος ἐξ ἀρχῆς φησὶ τοσού-
τους γενέσθαι τοὺς τῆς γνώμης µετασχόντας.

79.

Id. ib. 6, a. Lycurgo Pythia jubet : « Aux; Ἕλλα-
νίου xal Ἀθανᾶς 'E)Aaviae ἱερὸν ἱδρυσάμενον, φυλὰς
φυλάξαντα xal ὠθὰς ὠθάξαντα, τριάχοντα γερουσίαν
σὺν ἀρχαγέταις χαταστήσαντα, ὥρας ἐξ ὥρας ἀπελλά-
ζειν μεταξὺ Βαθύχας τε xal Κναχιῶνος, καὶ οὕτως εἰσ-
φέρειν τε xal ἀφίστασθαι" δάµῳ δὲ χυρίαν ἦμεν xal
κράτος. » Ἐν τούτοις τὸ μὲν φυλὰς φυλάξαι xal ὠθὰς
ὠθάξαι διελεῖιν ἐστι xal χἀτανεῖμαι τὸ πληθος elc µερί-
δας, ὧν τὰς μὲν φυλὰς, τὰς δὲ ὠδὰς προσηγόρευκχεν.
Ἀρχαγέται δὲ ol βασιλεῖς λέγονται. Τὸ δὲ ἀπελλάζειν
ἐχχλησιάζειν’ ὅτι τὴν ἀρχὴν xol τὴν αἰτίαν τῆς πολι-
τείας εἷς τὸν Πύθιον ἀνηψε. Τὴν δὲ Βαθύχαν καὶ τὸν
Κναχιῶνα νῦν Οἰνοῦντα προσαγορεύουσιν" Ἀριστοτέλης
δὲ τὸν μὲν Κναχιῶνα ποταμὸν, τὴν δὲ Βαθύχαν γέφυ-

deinde Thebis , quo deverterant, ad convivium gentis Egi-
darum invitatos esse; ibi quum post coenam sacerdotem
audiisyent , precantem ut /Egidis bona dii darent , oraculi
sensu perspecto , hinc socios sibi arcessivisse.

706.

Nihil omnino , quod non in dubium vocetur, de Lycurgi
legislatoris vita dici potest. Nam quum de genere , peregri-
natione , obituque ejus, preterea de legum'ejus ac reipu-
blicse institutione diverse narrationes extant : tum vero

quo tempore vixerit, minime omnium in confesso est. Alii

enim Iphiti temporibus claruisse, eumque in Olympiacis

feriis instituendis adjuvisse tradunt ; estque hujus senténtim

etiam Aristoteles philosophus , indici loco discum Olympi-

cum adducens, in quo nomen Lycurgi incisum adhuc exstet.
77.

Lycurgus non libros de republica, sed re ipsa civitatem
nulla imitatione quandam protulit in lucem : atque iis
qui opinantur virum sapientem non re vera exstare posse,
ob oculos posuit totam urbem sapientia studio occupatam ;
quare merito omnibus illis, qui unquam apud Graecos rem-
publicam attigerunt, gloria longe anteponitur. Ideoque et
Aristoteles ait minores eum apud Spartanos, quam quos par
erat, honores adeptum, quum sit quidem ornatus maximis.
Templum enim ei positum est, sacrificaturque ipsi quotan-
nis tanquam deo.

78.

Nam respublica fluctuans ac nunc apud reges ad tyranni-
dem , nunc apud multitudinem ad populare imperium ver-
gens, senatu quasi saburra interjecto, sequo momento
utrinque divisa tutissimam adepta est ordinationem : quum
OClo et viginti senes semper in eo regibus auxilio sint, ne
&d populum summa rerum deferatur; rursusque populum
corroborent , ne ad tyrannidem res deveniat. Numeri autem
eam rationem Aristoteles affert , quod quum Lycurgus tri-
ginta instituisset, duo ex his prs metu ordinem deseruerint.
At Spherus initio tantum octo et viginti fuisse ait qui sen-
tentiam dicerent.

79.

« Jovis Hellanii et Minerve Hellanice templum ?edificet :
populum in phylas et obas dividat, triginta senatores cum
archagetis constituat : subinde inter Babycem et Cpacionem
concionem populi convocet, itaque de rebus referat aut
antiquet ; populo autem jussus erit et auctoritas. » His ora-
culi verbis φυλὰς φυλάξαι et ὡδὰς ὡδάξαι significat divi-
dere et distribuere populum in partes, quarum alteras
φυλὰς, alteras ὡδὰς appellant : reges autem Arcbagetze
dicuntur, quasi duces : et concionem habere Graece bic
exprimitur ἀπελλάζειν, propterea quod ad Apollinem Pythium
reipublice initium et causam referebat. Babycam et Cnacio-
nem, CEnuntem hodie nominant : Aristoteles vero Cna-

LACEDJEMONIORUM RESPUBLICA.

pav. Ἐν µέσῳ δὲ τούτων τὰς ἐκκλησίας ἦγον, οὔτε
παστάδων οὐσῶν οὔτε ἄλλης τινὸς χατασκευῆς.

8o.

Plutarch. Lycurg. c. 38 : Ἡ δὲ χαλουµένη κρυ-
πτία παρ᾽ αὐτοῖς, εἴγε δὴ xal τοῦτο τῶν Λυκούργου
πολιτευµάτων ἕν ἐστιν, ὡς Ἀριστοτέλης ἱστόρηχε,
ταύτην ἂν εἴη καὶ τῷ Πλάτωνι περὶ τῆς πολιτείας καὶ
τοῦ ἀνδρὸς ἐνειργασμένη δόξαν.

Idem ibid. : Αριστοτέλης δὲ µάλιστά φησι xol
τοὺς ἐφόρους, ὅταν elc τὴν ἀρχὴν χαταστῶσι πρῶτον,
τοῖς Ἑΐλωσι χαταγγέλλειν πόλεµον, ὅπως εὐαγὲς 7j τὸ
ἀνελεῖν. Cf, Müller. Dor. II, 43. 125; 310, 6. Manso
Sparta p. 141 sqq. Hermann, Antiqq. $ 48, 4 sq.

Ceterum de Laced. Rep. vide ampliorem quam
ut exscribere velim disputationem in Arist. Polit,
I1; 6, 1 sqq., coll. 11, 3, 10; IV, 5, 11; IV, 7, 4;
II, 9, 3. Desingulis quibusdam vide IV, 9 , ro (de
Lycurgo éx τῶν µέσων πολιτῶν legislatore) ; II, 7, 1
(de Lycurgo in Creta, ut ferunt, dia morato );
II, 2, το (de syssitiis); VII, 2, 5 (de educatione
puerorum); II, 3, 5 (de communi servorüm et
equorum possessione ); V, 6,2 (de bello Messe-
niaco et Tyrtzo ); V, 9, 1 (de Theopompo ephoros
instituente ) ; V, 6, 1 (de Partheniis Tarenti coryli-
toribus) ; V, 1, 5 (de Lysandro βασιλείαν, deque
Pausania ἐφορείαν antiqudare tentantibus) ; VII, 13,
13 ( item de Pausania ).

81.

Photius Lex. : Πελάται, oi μισθῷ δουλεύοντες
ἐκεὶ τὸ (1. ἀπὸ τοῦ) πέλας, ἐγγύς' οἷον ἔγγιστα δι
πενίαν προσιόντες. Ἀρισέοτέλης, Cf. schol. Platon.
Euthyphron. p. 217 Bekk. : Πελάτης ὁ ἀντὶ τροφῶν
ὑπηρετῶν καὶ προσπελάζων, ἀπὸ τοῦ πέλας ἦτοι ἐγγύς,
ἐκαλεῖτο 6 δι΄ ἔνδειαν προσιὼν, µίσθιος δὲ ὑπηρετῶν.

Ex Lacedaemoniorum Rep. hzc petita esse non
contendo. Nam πελάται et Helotz dicuntur ( Plu-
tarch. Agid. 6) et Clarotz Cretensium (Dion.
Hal. A. R. p. 388, 33), ne dicam de προσπελά-
ταις Arcadicis. Poterant etiam commemorari ubi
de thetis Atheniensium vel de Thessalorum pene-

donem fluvii, Babycam pontis nomen esse auctor est.
Horum in medio conciones agebant, quum neque porticus
neque alias ullus apparatus esset.
80.
Cryptie quoque auctor Lycurgus fuit, ut Aristoteles

Aristoteles inprimis auctor est Ephoros, ubi primum
magistratum occipiunt , bellum Helotibus indicere , ut citra
religionem ii occidi possint.

81.

Pelat, qui mercede serviunt; nomen derivandum a
a voce πέλας, i. e. prope, ut πελάται sint. proxime pro-
pter paupertatem accedentes. Aristoteles.

FRACMENTA HIST. GR. — YOL. 1.

123

stis sermo erat, Ceterum Welckero (ως. p. 290 ,
πελάται sunt ἐλάται, βουπελάται. C& Müller. Dor. Ἡ,
69; Ruhnken ad Timzi Lex..s. v.

δα. /

Harpocration : Καὶ γὰρ τὸ μηδένα τῶν µαχί-
p.ov ἄνευ τῆς τῶν ἀρχόντων γνώμης ἀποδη-
μεῖν. Ἰσοχράτους ἐν Βουσίριδι (6 18) περὶ Λαχεδαι.
µονίων ταῦτα λέγοντος, ῥητέον ὅτι xal οἱ τὰς Λαχε-
δαιµονίων πολιτείας γεγραφότες τὰ ὅμοια εἰρήχασιν'
ὅ δὲ Αριστοτέλης οὐκ ἐξεῖναί φησιν ἀποδημεῖν τοῖς
Λαχεδαιμονίοις, ὅπως μὴ ἐθίζωνται ἄλλων νόμων εἶναι
φίλοι. Τοῦ μέντοι Ἰσοχράτους τοὺς µαχίµους µόνους
λέγοντος κωλύεσθαι ἀποδημεῖν, οἱ περὶ Ἀριστοτέλην
τοὺς πάντας Λαχεδαιμονίους φασίν.

83.

Harpocration v. Μόρων : Συντάγµατά τινα Λαχω-
νικὰ οὕτω χαλεῖται: διείλεχται δὲ περὶ τούτων Ἆρι-
στοτέλης ἐν τῇ Λακεδαιμονίων πολιτεία. Φησὶ δὲ ὥς
εἰσὶ µόραι ( μοίρα codd. ) ἓξ ὠνομασμέναι, xal διῄ-
βήνται slc. τὰς µόρας Λακεδαιμόνιοι πάντες. Ξενοφῶν
δὲ ἐν τῇ Λακώνων πολιτεία (c. 11, 4) φησίν’ « ἑκάστη
δὲ τῶν πολιτικῶν μορῶν ἔχει πολέμαρχον ἕνα, λοχα-
γοὺς δ’, πεντηχοστύας η’, ἐνωμοτάρχας ις’. » Eadem
Suidas et Photius. Ille pro µόραι ἓξ habet. µόραι
xat, Photius µόραι ἑπτὰ, perperam. Cf. Steph.
Thes. v. Mópa; Hermann. Staatsalterth.S 29 ; Mül-
ler. Dor. Ἡ, 336 sq.

84.

Photius Lex. : Aóg ot Λακεδαιμονίων 0', ὡς Ἆρι-
στοφάνης * Θουκυδίδης δὲ ε’, Ἀριστοτέλης C.

Hesych. : Λόχοι Λαχεδαιμονίων φησὶν Ἀριστοφά-
νης τέτταρες" ... πέντε γάρ εἰσιν, ὥς φησιν Ἀριστοτέ-
λης. Quz e Photio emendanda. Aristophanis locus
est in Lysistr. 453 : Παρ ἡμῖν eiat λόχοι τέσσαρες
µαχίµων ἀνδρῶν, ad quem locum respiciens schol.
Acharn. 1074 (unde sua habet Suidas v. Λόχοι)
monet : Παρὰ δὲ Λαχεδαιμονίοις ὑπῆρχον τέσσαρες
λόχοι, οἷς ἐχέχρητο 6 βασιλεύς. Eosdem lochos ex
Aristotele memorari probabilis sententia est Gras-

82.

Aristoteles non licere dicit Lacedszemoniis peregrinari, ne
aliarum legum studio ascuescerent. Dum lsocrates ait solos
militares peregrinatione prohibitos esse, Aristoteles omnes
Lacedsemonios dicit.

88.

Mort : cohortes quaedam Laconice sic vocantur, de
quibus disserit Aristoteles in Lac. Republica. Dicit vero
moras esse sex, in quas universi Lacedaemonii distributi
sint

84.
Lochi Lacedaemoniorum sunt septem, uti Aristoteles ait.

130

hofii in Jahns Jahrb. 1829 1, p. 275, qui €os τὸ
ἄγημα τῆς πρώτης µόρας (Xen. R. Lac. 13, 6) con-
stituisse censet, Verendum tamen ne aliena auctor
Photii miscuerit, Certe Thucydides (V, 72) non
de Lacedemoniorum , sed de Árgivorum quinque
lochis loquitur. Müllerus Dor. II, p. 238, λόχους
eosdem habet cum µόραις.

85.

Plutarch. Cleomen. c. 9: Ἔστι δὲ Λαχεδαιμονίοις
οὗ Φόδου µόνον, ἀλλὰ καὶ Θανάτου xai έλωτος xol
τοιούτων ἄλλων παθηµάτων Ἱερά. Τιμῶσι δὲ τὸν Φρό-
6ον, οὖχ, ὥσπερ οὓς ἀποτρέπονται δαίμονας, ἡγούμε-
vot βλαθερὸν, ἀλλὰ τὴν πολιτείαν μάλιστα συνέχεσθαι
φόθῳ νοµίζοντες. Aib καὶ προεχήρυττον ol. ἔφοροι τοῖς
πολίταις εἷς τὴν ἀρχὴν εἰσιόντες, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶ,
κείρεσθαι τὸν μύσταχα xol προσέχειν τοῖς νόµοις, ἵνα
μὴ χαλεποὶ ὥσιν αὐτοῖς, τὸ τοῦ μύσταχος, οἶμαι, προ-
τείνοντες, ὅπως καὶ περὶ τὰ µιχρότατα τοὺς νέους πει-
θαρχεῖν ἐθίζωσι. Cf. Müller. Dor. II, p. 125 sq.;
Plutarch. De sera num, vind. c. 4, p. 55o.

86.

Schol. Aristophan. Acharn. 3ao : Ἀριστοτέλης
δέ φησιν iv Λαχεδαιμονίων πολιτεία χρῆσθαι Λακεδαι-
µονίους φοινιχίδι πρὸς τοὺς πολέμους, τοῦτο μὲν ὅτι
τὸ τῆς χρόας ἀνδρικὸν , τοῦτο δὲ ὅτι τὸ τοῦ χρώματος
αἱματῶδες τῆς τοῦ αἵματος ῥύσεως ἐθίζει καταφρονεῖν.
"Cf. schol. in Pac. 1173.

Moris Atticist. : Φοινιχίς, ἕνδυμα Λαχωνιχὸν,
ὁπότε el; πόλεµον ἴοιεν, διὰ τὸ ὁμοχροεῖν τῷ αἵματι.
Αριστοτέλης dv πολιτείᾳ λέγει (adde Λακεδαιμονίων).

Cf. Suidas v. Φοινιχίδα et Καταξαίνειν. /Elian. V.
H.VI, 6; Valer, Max. 11.6: Plutarch. Institt, Lacon.
24. Purpurz copiam suppeditavit Cythera insula :
de qua Stephanus v. Κύθηρα : Ἐκαλεῖτο δὲ Πορφυ-
poucca διὰ τὸ χάλλος τὸ παρὰ τῶν πορφυρῶν (διὰ τὸ
καλλίστας ἔχειν πορφύρας Eustath. ad. Dion. 499 et
ad Odyss. O, 432, e Stephano), ὡς Ἀριστοτέλης. Cf.
Plinius IV, 12 : 7n Laconico Taganussa, Cothon,
Cythera cum oppido , antea Porphyris appellata.

Post locum Aristotelis de sagis purpureis Laced.
Neumannus ponit hzc ex Ammonio De diff. verb.
v. XAapie : ΧἉλαμὺς xal χλαῖνα διαφέρει: ἡ μὲν γὰρ
χγλαῖνα τετράγωνον ἵμάτιον. ἡ δὲ χλαμὺς slc τέλειον

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

περὶ τὰ χάτω συνῆχται᾽ xai τοὺς χρησαμένους
(sc. scriptores istis vocibus utentes) πολὺ xai ἀπ᾿
ἀλλήλων διεστάναι προσάγεται (sc. Δίδυμος) Ἄριστο-
τέλην. Hzc ex Politiis petita esse negaverim cum
Grashofio ( in Jahns Jahrb. 1829, II, p. 164),
qui locum refert ad Απορήματα Homerica, collato
schol. Il. B, 183. Fortasse pro Ἀριστοτέλης repo-
nendum Αρίσταρχος.
87.

Eustathius ad Il. I, 139 p. 741, 16 R. : .. Αἴλιον
Διονύσιον, ὃς καὶ τὸν τῆς παροιµίας Λέσθιον ᾠδὸν
Τέρπανδρόν φησι 3 Εὐαινετίδην 9) Ἀριστοχλείδην -
καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Λακεδαιμονίων πολιτεία τὸ
Μετὰ Λέσθιον ᾧδὸν τὸν Γέρπανδρόν φησι δηλοῦν.
"ExaAoUvto δὲ, φασὶ (φησὶ ? ), καὶ ὕστερον slc τὴν ἐχεί-
νου τιμὴν πρῶτον μὲν ἀπόγονοι αὐτοῦ , εἶτα εἶ τις de
λος παρείη Λέσθιος, εἶθ᾽ οὕτως οἱ λοιποὶ, μετὰ Λέ-
σθιον ᾠδόν, τὸν ἁπλῶς δηλαδη Λέσθιον.

Cf. Proverb. Bodlejan. 627 : Μετὰ τὸν Λέσθιον
ᾠδόν * ἐπὶ τῶν τὰ δεύτερα χαθηµένων᾽ Λαχεδαιμόνιοι
γὰρ Τέρπανδρον Λέσθιον διὰ πολλῆς ἄγοντες τιμῆς
τοὺς ἐξ ἐχείνου πρώτους εἰς τὸν μουσιχὸν ἀγῶνα εἶσῆ-
yov, εἶτα τοὺς λοιπούς. Zenobius V, 9 : Μετὰ Λέσθιον
ᾠδόν * παροιμία ταττοµένη ἐπὶ τοις τὰ δεύτερα φερο-
μένοις, ἐξ αἰτίας τοιᾶσδε" Λαχεδαιμόνιοι στασιάζοντες
µετεπέµψαντο χατὰ χρησμὸν τοῦ θεοῦ ἐκ Λέσθου τὸν
μουσιχκὸν Τέρπανδρον * ἐλθὼν δὲ ἐχεῖνος χαὶ τῃ μουσιχῇ
χρώμενος, ἤρμοσεν αὐτῶν τὰς ψυχὰς, xal τὴν στάσιν
ἔπαυσεν. Ἐΐποτε οὖν μετὰ ταῦτα μουσιχοῦ τινος ζχουον
ol Λακεδαιμόνιοι, ἐπεφώνουν' « Μετὰ Λέσδιον ᾠδόν. »
Μέμνηται τῆς παροιµίας ταύτης Κρατῖνος ἐν Χείρωσι.
Eadem Apostolius XII , 7o, alii proverbiorum col-
lectores. V. Leutsch. etSchneidewin. ad Pareemiogr.
I, p. 118. Plutarch. De sera num. vind. c. 13.
De Terpandro etiam Heraclides dixit in Laced.
Rep. fr. 3, 6. Cf. Müller. Dor. II, 320; Plehn.
Lesbiac. p. 146. Allatas proverbii explicationes
rejecit Bergkius Comment. de reliquiis vet. Com.
AtL p. 22g.

Fortasse e Lacedaemoniorum vel ex Arcadum
Rep. fluxere que de vi quam musica in sedandos
animos exerceat, ex Aristotele affert Suidas ; Νόμοι
χιθαρῳδικοί' Ἀπόλλων, acl, μετὰ λύρας κατέδειξε
τοῖς ἀνθρώποις νόμους, καθ᾽ οὓς ζήσονται, πραύνων τε

85.

Apud Lacedszemonios non solum Metus , sed etiam Mortis
et Risus et aliorum similium affectuum fana sunt, Veneran-
iur autem Metum non tanquam noxium, uti eos colimus
demones, quorum iram avertere studemus, sed rempu-
blicam quam maxime contineri metu existimantes. Quare
etiam ephori , ut Aristoteles ait, magistratum ineuntes edi-
cunt civibus , ui mystacem tondeant, et ad leges attendant,
ne ese ipsis sint difficiles, atque illud de mystace , propterea,

puto, jubent, ut vel circa res minimas ad obedientiam juve-
nes assuefaciant.
86.

Aristoteles in Lacedzemoniorum Rep. dicit Lacedsemo-
nios sagis purpureis in bello uti, tum quod color iste virile
quiddam habeat, tum quod sanguinis colori similis assue-
faciat viros ad fluxum sanguinis contemnendum.

87.
Aristoteles in Lacedeemoniorum Rep. proverbium Post

| Lesbium cantorem de Terpandro intelligendum esse dicit.

CRETENSIUM
ἅμα τῷ μέλει τὸ xac! ἀρχὰς ἐν αὐτοῖς θηριῶδες, xai
εὐπρόσιτον τῃ τοῦ ῥύθμου ἡδύτητι ποιῶν τὸ παραγ-
Ὑελλόμενον, xal ἐχλήθησαν νόμοι κιθαρῳδικοί. Ἐκεῖθεν
δὲ σεμνολογικῶς, ὡς xai Ἀριστοτέλει δοχεῖ, νόμοι
καλοῦνται oi μουσιχοὶ τρόποι, χαθ᾽ οὔστινας ἄδομεν,
Eadem fere Etym. M. p. 6ο”.

88.

Zénobius II, 34 : 'À φιλοχρηματία Σπάρταν
EA ot, ἆλλο δὲ οὐδέν' αὕτη λέλεχται ἐπὶ τῶν ἐξ
ἅπαντος χερδαίνειν προαιρουµένων. Μετενήνεχται δὲ
ἀπὸ χρησμοῦ δοθέντος Λακεδαιμονίοις, ἐν ᾧ ἔχρησε
τότε ὁ θεὸς ἀπολεῖσθαι τοὺς Λακεδαιμονίους, ὅταν do-
γύριον xal χρυσίον τιμήσωσι. Μέμνηται τοῦ γρησμοῦ
Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Λαχεδαιμονίων πολιτεία.

« ὅλοι constanter Paronniographi. Recte Plu-
tarch. aliique ὀλεῖ. vid. Bernhardy ad Suidam. »
ScuwxipEwiN. Cf. Diogenian. II, 36; Plutarch.
Prov. 43; Apostol. V, 11; Arsen, 87; Plutarch.
Lacon. Institt, p. 2339 E; Diodor. Exc. Vat. ( VII,
14, 5 ed. Didot.); schol. Arist. Pac. 623; Suidas v.
Διειρωνόξενοι; Cicero De offic. II , 22, 7; Plutarch.
Agid. 9; Institutt. Lacon. c. 42, p. 339, E; Olym-
piodor. in Platon. Alcib. T. commentar. p. 164.

[ΚΡΗΤΩΝ. ]
[88 a. ]

[Arist. Pol. II, 7, 1: Ἡ δὲ Κρητικὴ πολιτεία πά-
ῥεγγυς µέν ἐστι ταύτης (τῆς Λαχωνιχῆς), ἔχει δὲ μικρὰ
μὲν οὗ χεῖρον, τὸ δὲ πλεῖον ἧττον γλαφυρῶς: xal γὰρ
ἔουε xal λέγεται δὲ τὰ πλεῖστα μεμιμῆσθαι τὴν Κρη-

88.

Avaritia δραγίαπι perdet, aliud nihil. Hoc prover-
biam de iis dicitur, qui ex omni re quiestum facere student.
Translatum est ab oraculo Lacedsemoniis dato , quo vatici-
natus deus est tum Lacedemonios perditum iri , quum ar-
gentum et aurum in honore habere ceperint. Meminit ora-
απ! Aristoteles in Lacedsemoniorum Republica.

CRETENSIUM.

88 a.

Cretensium autem respublica ad Spartanam proxime qui-
dem accedit : sed quum habeat pauca quadam non dete-
riora, plurima tamen babet minus exculta minusque expo-
lita. Videtur enim, et vero ita dicitur, Lacedz:emoniorum
respublica plerisque in rebus Cretensem esse zemulata. Anti-
quitas antem utplurimum minus est elaborata et perfecta ,
quam recentiora inventa solent esse. Aiunt enim Lycurgum,
quum relicta Charilai regis tutela peregre abiisset, plurimum
temporis in insula Creta commoratum esse propter cogna-
tionem. Coloni enim erant Lyctiia Lacedeemoniis profecti.
Repererunt autem ii, qui in coloniam deducti sunt, incolas
tum legibus et institutis utentes , quibus res eorum primus
Minos ordinaverat : quocirca etiam nunc vicini eodem modo

RESPUBLICA. 131

τιχὴν πολιτείαν ἡ τῶν Λαχώνων» τὰ δὲ πλεῖστα τῶν
ἀρχαίων ἧττον διήρθρωται τῶν νεωτέρων. «Φασὶ γὰρ
τὸν Λυκοῦργον, ὅτε τὴν ἐπιτροπείαν τὴν Χαριλάου τοῦ
βασιλέως χαταλιπὼν ἀπεδήμησεν, τότε τὸν πλεῖστον
διατριψαι χρόνον περὶ τὴν Κρήτην διὰ τὴν συγγένειαν
ἄποιχοι γὰρ οἱ Λύχτιοι τῶν Λαχώνων ἦσαν ' χατέλαθον
δ) οἱ πρὸς τὴν ἀποιχίαν ἑλθόντες τὴν τάξιν τῶν νόμων
ὑπάρχουσαν ἐν τοῖς τότε χατοιχοῦσιν : διὸ xal νῦν οἱ
περίοιχοι τὸν αὐτὸν τρόπον χρῶνται αὐτοῖς, ὡς χατα-
σχαυάσαντος Μίνω πρώτου τὴν τάξιν τῶν νόμων. (2) Δο-
x£iÓ ᾗ νῆσος xal πρὸς τὴν ἀρχὴν τὴν Ἑλληνιωὼὴν πεφυ-
χέναι χαὶ χεῖσθαι χαλῶς, πάση γὰρ ἐπίχειται τῇ θαλάσση
σχεδὸν τῶν Ἑλλήνων ἱδρυμένων περὶ τὴν θάλασσαν
πάντων ἀπέχει γὰρ τῇ μὲν τῆς Πελοποννήσου μικρὸν,
τῃ δὲ τῆς Ἄσίας τοῦ περὶ Τριόπιον τόπου xai Ῥόδον.
Aib. χαὶ τὴν τῆς θαλάσσης ἀρχὴν χατέσχεν 6 Μίνως,
xal τὰς νήσους τὰς μὲν ἐχειρώσατο, τὰς δ’ ὦχισε" τέλος
δὲ ἐπιθέμενος τῇ Σιχελία τὸν βίον ἐτελεύτησεν ἐχεῖ
περὶ Κάμικον. (3) Ἔχει δ' ἀνάλογον ἡ Κρητικὴ τάξις
πρὸς τὴν Λακωνιχήν' γεωργοῦσί τε γὰρ τοῖς μὲν εἴλω-
τες, τοις δὲ Κρησὶν ol περίοιχοι' xat συσσίτια παρ.
ἀμφοτέροις ἐστί: καὶ τό γε ἀρχαῖον ἐκάλουν οἳ Λάχω-
νες οὗ φιδίτια, ἀλλὰ ἄνδρια, καθάπερ oi Κρῆτες, ᾗ xal
δἥλον ὅτι ἐχεῖθεν ἐλήλυθεν. τι δὲ τῆς πολιτείας ἡ
τάξις' ol μὲν γὰρ ἔφοροι τὴν αὐτὴν ἔχουσι δύναμιν
τοῖς ἐν τῇ Κρήτη χαλουµένοις χόσµοις, πλὴν ol μὲν
ἔφοροι πέντε τὸν ἀριθμὸν, ol δὲ χόσµοι δέκα εἶσίν. Οἱ
δὲ γέροντες τοῖς γέρουσιν, οὓς καλοῦσιν ol Κρῆτες βου-
Ay, ἴσοι. Βασιλεία δὲ πρότερον μὲν ἦν, εἶτα χατέλυσαν
of Κρῆτες' xai τὴν ἡγεμονίαν ol χόσµοι τὴν χατὰ πό-
λεμον ἔχουσιν. (6) Ἐκκλησίας δὲ µετέχουσι πάντες"

iis utuntur. (2) Videtur autem insula et ad imperium Grecia
facta natura et commode admodum sita. Omni enim mari
propinqua imminet , et Grzeci fere omnes circa mare sedes
fixerunt. Abest enim hac parte quidem non longe a Pelo-
ponneso, illa autem ab Asie regione qu: est circum
Triopium et Rhodum. Quapropter et maris imperium obti-
nuit Minos , et insulas alias cepit, alias colonis frequenta-
vit. Ad extremum autem bello Siciliz illato, illic ad Ca-
micunr excessit e vita. (3) Cretensis autem reipublicae
descriptio atque ordinatio Laconicaze respondet. Agros enim
colunt his quidem Helotes, illis autem Perioci quos ap-
pellant : et convivia publica fiunt apud utrosque. Ac pri-
&8cis sane temporibus nominabant illa Lacones non Phiditia ,
uti nunc, sed Andria , quemadmodum Cretenses : ex quo
etiam perspicuum est, ab bis orta esse. Przeterea etiam
reipublicze administrandz descriptio. Ephori enim eandem
Lacedzemone potestatem obtinent, aique in Creta ii
qni dicuntur Cosmi : nisi quod epliori numero sunt quin-
que, cosmi decem : senalores autem senatoribus, quos
Cretes Bulan, hoc est consilium, appellant , numero sunt
pares. Porro etiam regibus antea Cretenses paruerunt ; post-
ea vero regalem potestatem sustulerunt, et cosmi in hello
principem locum imperiumque obtinent. (4) Concionis porro
omnes sunt quidem participes, sed penes illam pullius rei
gerenda: potestas est , preterquam earum rerum, quee se-

9.

132 ARISTOTELIS

κυρία δ᾽ οὐδενός ἐστιν ἀλλ᾽ ἡ συνεπιψηφίσαι τὰ δόξαντα
τοῖς γέρουσι xal τοῖς χόσµοις. Τὰ μὲν οὖν τῶν συσσι-
τίων ἔχει βέλτιον τοῖς Κρησὶν 9| τοῖς Λάχωσιν * ἐν μὲν
γὰρ Λακεδαίμονι χατὰ χεφαλὴν ἕχαστος εἰσφέρει τὸ
τεταγµένον᾿ εἰ δὲ μὴ, µετέχειν νόμος χωλύει τῆς πο-
λιτείας, χαθάπερ εἴρηται xal πρότερον. Ἐν δὲ Κρήτη
κοινοτέρως : ἀπὸ πάντων γὰρ τῶν γινοµένων χαρπῶν
τε χαὶ βοσχηµάτων, καὶ ἐχ τῶν δημοσίων xal φόρων,
οὓς φέρουσιν οἱ περίοιχοι, τέταχται µέρος τὸ μὲν πρὸς
τοὺς θεοὺς χαὶ τὰς χοινὰς λειτουργίας, τὸ δὲ τοῖς συσσι-
τίοις, ὥστε ἐκ χοινοῦ τρέφεσθαι πάντας xal γυναῖχας
xal παῖδας xal ἄνδρας. (s) Πρὸς δὲ τὴν ὀλιγοσιτίαν ὡς
ὠφέλιμον πολλὰ πεφιλοσόφηχεν ὃ νομοθέτης, xal πρὸς
τὴν διάζευξιν τῶν γυναιχῶν, ἵνα μὴ πολυτεχνῶσι, τὴν
πρὸς τοὺς ἄρρενας ποιήσας ὁμιλίαν, περὶ ης, εἰ φαύλως
à μὴ φαύλως, ἕτερος ἔσται τοῦ διασχέψασθαι χαιρός.
"Qt δὲ τὰ περὶ τὰ συσσίτια βέλτιον τέταχται τοῖς Κρη-
δὶν ἡ τοῖς Λάχωσι , Φανερόν. Τὰ δὲ περὶ τοὺς χόσµους
ἔτι χεῖρον τῶν ἐφόρων : ὃ μὲν γὰρ ἔχει xaxóv τὸ τῶν
ἐφόρων ἀρχεῖον, ὑπάρχει xal τούτων ΄ γίνονται γὰρ οἱ
τυχόντες' ὃ δ) ἐχεῖ συαφέρει πρὸς τὴν πολιτείαν͵ ἐνταῦθ)
οὐκ ἔστιν. "Exet μὲν γὰρ, διὰ τὸ τὴν αἴρεσιν ἐκ πάντων
εἶναι, µετέχων ὁ δῆμος τῆς µεγίστης ἀρχῆς βούλεται
µένειν τὴν πολατείαν’ ἐνταῦθα δ᾽ οὐχ ἐξ ἁπάντων αἱροδν-
ται τοὺς χόσµους, ἀλλ᾽ ἐκ τινῶν γενῶν, xal τοὺς γέροντας

FRAGMENTA.

ἐκ τῶν χεχοσµηχότων, (6) Περὶ ὧν τοὺς αὐτοὺς dv τις
εἴποι λόγους xal περὶ τῶν ἐν Λαχεδαίμονι γινοµένων :
τὸ γὰρ ἀνυπεύθυνον xal τὸ διὰ βίου, μεῖζόν ἐστι γέρας
τῆς ἀξίας αὗτοις, καὶ τὸ μὴ κατὰ γράµµατα ἄρχειν,
ἀλλ᾽ αὐτογνώμονας, ἐπισφαλές. ἢΤὸ δ' ἠσυχάζειν μὴ
µετέχοντα vov. δημον, οὐδὲν σημεῖον τοῦ τετάχθαι χα-
λῶς᾽ οὐδὲ γὰρ λήμματός τι τοῖς χόσμοις, ὥσπερ τοῖς
ἐφόροις, πόρρω 1' ἀποιχοῦσιν ἐν νήσῳ τῶν διαφθερούν-
των. Ἡν δὲ ποιοῦνται τῆς ἁμαρτίας ταύτης ἰατρείαν,
ἄτοπος xal οὗ πολιτικὴ, ἀλλὰ δυναστευτιχή. (7) Πολ-
λάχις γὰρ ἐχθάλλουσι συστάντες τινὲς τοὺς χόσµους 3
τῶν συναρχόντων αὐτῶν ἡ τῶν ἰδιωτῶν. Ἔξεστι δὲ καὶ
μεταξὺ τοῖς χόσµοις ἀπειπεῖν τὴν ἀρχήν. "Taura δὴ
πάντα βέλτιον γίνεσθαι χατὰ νόµον 3j χατὰ ἀνθρώπων
βούλησιν * οὗ γὰρ ἀσφαλλς 6 χανών. Πάντων δὲ φαυ-
λότατον τὸ τῆς ἀχοσμίας τῶν δυνατῶν, ἣν συνιστᾶσι
πολλάκις, ὅταν μὴ δίχας βούλωνται δοῦναι * ἡ xal δη-
λον, ὡς ἔχει τι πολιτείας ἡ τάξις, ἀλλ᾽ οὗ πολιτεία ἐστὶν,
ἀλλὰ δυναστεία μᾶλλον. Εἰώθασι δὲ διαλαμθάνον-
τες τὸν δῆμον xal τοὺς φίλους µοναρχίαν ποιεῖν xal
στασιάζειν xal µάχεσθαι πρὸς ἀλλήλους. (s) Καίτοι τί
διαφέρει τὸ τοιοῦτον ἡ διὰ τινὸς χρόνου µηχέτι πόλιν
εἶναι τὴν τοιαύτην, ἀλλὰ λύεσθαι τὴν πολιτιχὴν xotvo-
v(av ; Ἔστι δ) ἐπικίνδυνος οὕτως ἔχουσα πόλις τῶν
βουλομένων ἐπιτίθεσθαι xal δυναµένων’ ἀλλὰ, χαθάπερ

natoribus et cesmis decretze sunt , suffragio comproban-
darum. Jam vero quod ad convivia publica attinet , melius
illa instituta sunt apud Cretenses, quam apud Lacones.
Lacedsmone enim confert quisque per capita id quod prae-
finitum ac prascriptum est : quod si non fecerit, per legem
reipublice esse particeps non potest, quemadmodum et
ante dictum est. Cretenses vero communius, id est popu-
larius. Nam ex omnibus fructibus et pecoribus natis , et ex
vectigalibus reipublice et tributis , quae periceci pensitant ,
pars certa praefinita est ad res divinas faciendas et publico-
rum munerum functiones; altera ad convivia publica , ita
ut de publico omnes et mulieres et pueri et viri alantur.
(5) Jam vero ad victus parsimoniam cibique paucitatem, ut
rem utilem, et ad feminarum disjunctionem , ne nimis
multos filios pariant, masculorum consuetudine introducta
( recte, an secus, alius erit disputandi locus, ) multa sa-
pienter et acute excogitavit lator legis. Quod igitur at-
tinet ad convivia publica, melius ea esse descripta atque
ordinata apud Cretenses , quam apud Lacedsemonios,
perspicuum est. Sed qus ad cosmos spectant, ea etiam
deterius habent, quam ephororum institutio. Nam quod
mali est in ephororum imperio, hoc est etiam in horum
potestate : creantur enim homines forte oblati : quod autem
illic ad reipablice statum utile est, hic non est. Illic enim
propterea , quod electio fit ex omnibus, populus, qui im-
perii maximi fit particeps, rempublicam manere studet :
hic autem non ex omnibus eliguntur cosmi , sed ex qui-
busdam generibus : senatores autem ex iis, qui cosmorum
munere functi sunt. (6) De quibus eadem quis dicere possit,
ac de iis qui Lacedemone creantur. Nam rationum re-
ferendarum judicio non teneri, et per totam vitam gerere
magistratum, major est honos , quam pro eorum dignitate ;

e

eumque non ex praescripto juris scripti imperare , sed suo
arbitrio magistratum gerere, periculosum ext. Quod antem
quiescit populus, etiamsi hujus magistratus non sit particeps,
nullum est argumentum reipublicze bene ordinatis. Nam
neque ulla cosmis, ut ephoris, quaestus faciendi ex magi-
stratu facultas datur, ut qui in insula longe absint ab iis
qui corrupturi sint. Quam autem adhibent ad hoc erratum
corrigendum ac sanandum medicinam , quum absurda sit,
tum ne civilis quidem est, sed potentis unius aut pauco-
rum consentanea. (7) Sepenumero enim nonnulli aut ex

collegis aut privatis coitione facta cosmos ejiciunt. Licet
etiam iis ante tempus abdicare se magistratu. Hsec igitur
omnia praestat fieri ex lege , quam ex hominum voluntate :
non est enim tuta hzec regula. Omnium autem remediorum
pessimum est magistratus hujus amplissimi vacuitas , quam
stepenumero potentes indicunt, quum judicium subire aut
penas dare nolunt. (Alii : quam seepenumero indunt, quum
potentum judicia subire nolunt. ) Ex quo intelligere licet ,
in hac reipublicee administrandee descriptione aliquid esse
politiee , quanquam hzec non est politia, sed polius pauco-

rum pofentatus aut dynastia. Consueverunt autem populo
in partes distracto et assumptis amicis sub unius imperium
totam rempublicam aubjungere , et seditionem excitare, et
inter se digladiari ac decertare. (8) At quid hoc aliud esse
dicas, nisi per aliqnod tempus civitatem plane tollere et
civilem societatem dissolvere? Est autem tumi periculo
proxima sic affecta civitas, quum qui volunt in reipublice
statum invadere, ii etiam possunt. Sed, quemadmodum

dictum est , natura loci eam tuetur et servat : insulze enim

longinquifas peregrinos melius arcet quam lex apud

Lacedowmonios. Itaque pericci manent in officio apud Cre-

tas : Helotes vero saepenumero a Lacedeemoniis desciscunt

TEGEATARUM RESPUBLICA.

εἴρηται , σώζεται διὰ τὸν τόπον" ζενηλασίας γὰρ τὸ
πόρρω πεποίηκεν. Διὸ καὶ τὸ τῶν περιοίχων μένει τοῖς
Κρηταὶν , oi 9' εἴλωτες ἀφίστανται πολλάκις" οὔτε γὰρ
ἐξωτεριχῆς ἀρχῆς κοινωνοῦσιν ol Κρῆτες, νεωστί τε πό-
λεµος ζξενικὸς διαθέθηκεν εἷς τὸν νηδον, ὃς πεποίηχε
φανερὰν τὴν ἀσθένειαν τῶν ἐκεῖ νόμων. Περὶ μὲν οὖν
ταύτης εἰρήσλω τοσαῦθ᾽ ἡμιν τῆς πολιτείας. ]
88 b.

[ Idem Pot. VII, 9, 1 : Minos primus in classes
populum divisit; idem συσσιτίων auctor. — VII, 2,
5 : Leges et educatio maximam partem ad bellum
spectant, — I, 1,6: " rustviónc 6 Κρὶς ὁμοχάπνους
appellat eos qui familiam aliquam constituunt (cf.
Resp. Catanzorum). — II, 3, 10: Τὰ περὶ τὰς
χτήσεις ἐν Λαχεδαίμονι xal. Κρήτη τοῖς συσσιτίοις ὁ
νομοθέτης ἐκοίνωσεν. — II, 6, ar : Syssitiorum
institutum apud Laced. male se habet quatenus
symbolam ad ea unumquemque conferre oportet :
ἔδει γὰρ ἀπὸ χοινοῦ μᾶλλον εἶναι τὴν σύνοδον, καθά-
περ iv Κρήτη.--Ἡ, 6, 3 : Thessalis et Lacedzemoniis
Penestz et Helotz szpius remp. turbarunt : περὶ
δὲ τοὺς Κρῆτας οὐδέν πω τοιοῦτον συμθέθηχεν’ αἴτιον
δ ἴσως τὸ τὰς Ὑειτνιώσας πόλεις, χαΐπερ πολεμούσας
ἀλλήλαις, µηδεµίαν εἶναι σύμμαχον τοῖς ἀφισταμένοις
διὰ τὸ μὴ συµφέρειν xol αὐταῖς χεχτηµέναις περιοί--
κους. Contrarium erat apud Lacedzmonios. ]

TETEATON.

89.

Schol, Apollon. Rh. II, 364, de Arcadibus Pro-
selenis agens : Ἀριστοτέλης δὲ dv τῇ Τεγεατῶν πολι-
τεία φησὶν ὅτι βάρθαροι τὴν Ἀρχαδίαν ῴχησαν, οἵτι-
νες ἐξεθλήθησαν ὑπὸ τῶν Ἀρχάδων ἐπιθεμένων αὐτοῖς
πρὺ τοῦ ἐπιτεῖλαι τὴν σελήνην * διὸ κατωνοµάσθησαν
Προσέληνοι.

In schol, Aldin. ad Aristophan. Nub. 387 hzc
transtulit Musurus , pro ὑπὸ τῶν 'Apx. scribens ὑπὸ
τῶν νῦν Ἀρχ. et deinde προσωνοµάσθησαν. ---- Expo-
sita Aristotelis sententia, scholiasta ex Duridis

133

libro XV refert Arcadiam nomen habere ab Arcade
Orchomeni filio. Quod quum nihil pertinere vi-
deatur ad explicandam προσελήνων nominis ori-
ginem, fortasse cum antecedentibus ita conjun-
gendum est, ut statuamus Duridem in his sicuti in
aliis multis Aristotelem secutum esse, atque Orcho.
meni ( primitus ᾿Ερχομένου, ut in inscriptt. et nu-
mis, V. Müller. Min. p. 129, Boeckh. OEcon. p. 383)
filio indicari adventum eorum, qui priscos Arca-
die incolas ejecerint. Res ipsa referenda ad Mi-
nyas qui in Elidesedes habebant, Ceterum hzc me-
rum scriptoris (malim Orchomeniorum) commen-
tum esse videtur Müllero Dor. II, p. 68, n. 3. —
Scholiaste verba διὸ χατωνοµάσθησαν προσέληνον
nihil ac Aristotelem pertinere opinatur Grashofius,
haud dubie parum digna philosopho habens. Scho-
liasta aperte aliterstatuit ; neque quidquam est cur
errasse scholiastam censeamus.Quam vero fidem Ari-
stoteles ejusmodi traditionibus habuerit, id in medio.
relinquendum. — Aliorum commenta de Prosele-
nis istis Arcadibus vide apud schol. Apollon. 1. 1.

Apud Clementem in Protreptico p. 8 Sylb. ex
Aristotele recensentur Apollines quinque, quorum
quartum ponit τὸν Ἀρχάδα τὸν Σειληνοῦ” νόµιος οὗτος
χέχληται παρ) Ἀρχάσιν. Haec tamen non ex Politiis
petita sunt, sed procul dubio, cum Schneidewino
(Philologus fasc. Y, an. 1846) referenda ad Pe-
plum Aristotelis ( v. infra fr. 284 ). Fortasse vero
ex Árcadum Rep. petitus est locus de musicis,
quem supra (fr. 87) jam adscripsirnus, Quantam
vim musica in leniendam prisce vite ruditatem
apud Arcades exercuerit, multis et eg:egie expo-
nit Polybius. Vix intacta hzc reliquit Aristoteles.

Nomen Aristotelis fortasse reponendum est ap.
schol. Apollon, Rhod. I, 164, ubi : Λυχούργου καὶ
Ἀντιόπης Ἀγκαῖος, τιμᾶται δὲ παρ Ἀρχάσιν, ὥς φη-
σιν Ἀριστομένης. De Anceo Arcade eodem jure in
Arcadum Rep. Aristoteles dicere potuit, quo de
Anczo Samio dixit in Rep. Samiornm. Cf. tamen
V. Aristomenes in Scriptoribus statis incertz.

Nam neque quum ullo imperio externo habent commune
quidquam Cretes : et non ita pridem bellum externum in
insolam transiaturn est , quod infirmitatem legum , quz ibi
sunt, patefecit. De hac igitur republica hactenus a nobis
dictum sit.

88 b.

[Que ad. fortunas et rem familiarem pertinent, Lacedze-
mone et in Creta conviviis ac sodalitiis introductlis legisla-
tor communia fecit.

Syssitiorum institutum apud Lacedaemonios male se la-
bet quatenus symbolam ad ea unumquemque conferre opor-
tet, Oportebat enim sumptu publico conventum illum fieri,
quemadmodum in Creta.

'Thessalis et Lacedzemoniis Penestze et Helotes sceptus rem-
publicam turbarunt. Cretepsibus autem nihildum tale ac-

-

cidit, Causa autem hujus rei fortasse est, quod nulla fini-
timarum civitatum, quamvis inter sebellum gerant, praebeat
se belli sociam , auxiliumve ferat servis in dominos conspi-
rantibus et a civitate deficientibus : ideo quod non sibi
experliat illis auxilium ferre, ut que eliam similes servos
habent, quos Pericecos vocant. ]

TEGEATARUM,.

89.

Aristoteles in Tegeatarum Republ. dicit olim barbaros
Arcadiam inbabitasse , qui ejecti sint ab Arcadibus aggres-
sis eos ante.ortum luno; hinc Arcadas coghominatos esag
Proselenos.

134 ARISTOTELIS

90.

Plutarch. Qu. Gr. c. 5, p. 392, B : « Τίνες οἱ παρὰ
Ἀρκάσι xai Λαχεδαιμονίοις χρηστοί; » Λακεδαιμόνιοι
Ἰεγεάταις διαλλαγέντες ἐποιήσαντο συνθήχας, xal
στήλην ἐπ᾽ Ἀλφειῷ κοινὴν ἀνέστησαν, ἐν ᾗ μετὰ τῶν
ἄλλων γέγραπται, Μεσαηνίους ἐκθαλεῖν ἐκ τῆς χώρας,
xat μὴ ἐξεῖναι χρηστοὺς ποιεῖν. ᾿Εξηγούμενος οὖν
6 Ἀριστοτέλης τοῦτό φησι δύνασθαι τὸ μὴ ἀποκτιννύ:
ναι βοηθείας χάριν τοῖς λαχωνίζουσι τῶν 1 εγεατῶν.

Idem Qu. Rom. c. 52, p. 171, € : Ἀριστοτέλης
ἐν ταῖς Ἀρχάδων πρὸς Λακεδαιμονίους συνθήχαις γε-
γράφθαι φησὶ, µηδένα χρηστὸν ποιεῖν βοηθείας χάριν
τοῖς λαχωνίζουσι τῶν Γεγεατῶν ὅπερ εἶναι, μηδένα
ἀποχτιννύναι. Priore loco reponendum esse ex al-
tero µηδένα χρηστὸν ποιεῖν pro μὴ ἐξεῖναι χρηστοὺς
ποιεῖν censet Grashofius, ipsum , puto, Plutarchum
correcturus. Cf. Hesych. v. Χρηστός.

T MANTINEQN. ]

[ 90 a. ]

[Arist. Pol. V1, 2, a : Παρ ἐνίοις δήµοις, x&v
μὴ µετέχωσι τῆς αἱρέσεως τῶν ἀρχῶν, ἀλλὰ τινές
αἱρετοὶ κατὰ µέρος ix πάντων, ὥσπερ ἐν Μαντινείᾳ,
τοῦ δὲ βουλεύεσθαι χύριοι ὧσιν, ἵκανῶς ἔχει τοῖς πολ-
λοῖς. Καὶ δεῖ νοµίζειν xal τοῦτ εἶναι oy Tiu τι δηµο-
κρατίας, ὥσπερ ἐν Μαντινείᾳ ποτ’ ἦν. ]

Democraticam reip. formam olim ap. Mant. vi-
guisse Schneiderus nescio quo jure colligi posse
opinatur ex Thuc. V, 47 (Ol. 89g), ubi in Man-
tinensium oratione : ἐν δὲ Μαντινεία οἱ δημιουργοὶ
xal f, βουλὴ etc. Ceterum jure respuit sententiam
Sanctocrucii.

FRAGMENTA.

[HPAIEDN.]
[9o b.]

[ Arist. Pol. V, 2, 9 : Μεταθάλλουσι δ᾽ ad πολι-
τεῖαι xal ἄνευ στάσεως διὰ τὰς ἐριθείας, ὥσπερ £v
Ἡραία: ἐξ αἱρετῶν γὰρ διὰ τοῦτο ἐποίησαν χληρωτὰς,
ὅτι ἠροῦντο τοὺς ἐριθευομένους. ] Herza urbs Arca-
die, Cf. Müller. Dor. lI, p. 444.

KOINH ΑΡΚΑΔΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ.
91.

Harpocration: Μύριοι ἐν Μεγάλη πόλει Δημο-
σθένης ἐν τῷ xax! Alo (vou (περὶ παραπρ. p. 344 , 13).
Συνέδριόν ἐστι κοινὸν Ἀρχάξων ἁπάντων, οὗ πολλάκις
μνημονεύουσιν ol ἱστοριχοί. Διείλεχται δὲ περὶ αὐτῶν
xat ᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ Κοινη Ἀρχάδων πολιτεία, ἀρχό-
µενος τοῦ βιθλίου. Eadem usque ad vocem ἱστοριχοί
Photius, Suidas, Favorinus p. 128, 47. Cf.
Xenoplion Hellen. VI, 5, 3; Diodorus XV, 59;
Pausanias VIII, 27; Polyb. IX, 21; Strabo VIII,
595 ; Manso Sparta 11, 2, p. δα; Tittmann. Gr.
Staatsverf. p. 691 ; Cortum p. 128. Ceterum quo:
modo intelligendum sit illud ἐν κοινή 'Ap. πολ., ar-
gumentum fragmenti docet; neque monuissem ,
nisi Grashofius p. 291 putaret primum Aristotelem
in universum de Arcadia dixisse, atque ad hancce
partem titulum nostrum pertinere; deinde vero
singulas quasque Árc. respublicas recensitas esse.

De Arcadibus in unam Megalopolis civitatem
congregatis intelligendus etiam est locus Arist, Po-
lit. II, 1, 5 : Διοίσει δὲ τῷ τοιούτῳ χαὶ πόλις Éüvouc,
ὅταν μὴ κατὰ χώµας ὧσι κεχωρισµένοι τὸ πλῆθος,

ἀλλ” olov Ἀρχάδες.

90.

' Qui sunt apud Arcades εἰ Lacedeemonios χρηστοί, id
est boni ? Lacedaemonii Tegeatis reconciliati , foedus pepi-
gerunt et communem columnam ad Alpheum poeuerunt :
in qua inter alia federis capita hoc scriptum erat, Mes-
senios regione pellunto, neminem bonum Jfaciunto.
Hoc Aristoteles interpretans ait eo significari, Tegeatarum
neminem debere interfici , qui αχ causa Laconicis
rebus studeret.

In federe Arcadum cum Spartanis facto scriptum esse
Aristoteles testatur, VerPninem Tegeatarum debere bonum
reddi (id est interfici) , si auxilii causa rebus Lacedce-
sqoniorum studeat.

[ MANTINENSIUM. ]
[90 a.]

' [Nam apud nonnullos populos, etiamsi non babeant uni-
versi jus mandandorum magistratuum, sed aliqui per vices
lecti, ut Mantinez, si modo penes eam consultandi sit po-

testas, hoc uno est contenta multitudo. Atque hanc figuram
quandam esse democratiz oportet existimare, qualis erat
olim Mantinee. ]

( HERJEENSIUM. ]
[90 b. ]

( Mutantur porro respublicie etiam sine geditione per am-
bitum, quemadmodum in Heriea. Nam idcirco magistra-
tus, qui antea suffragio deferebantur, sortito mandari
ccpti sunt : quia eligebant homines ambitu grassantes.] -

COMMUNIS ARCADUM RESPUBLICA. ᾽
91.

Decies mille viri in urbe Megalopoli. Demosthenes in ora-
tione contra JEschinem. Ἐδί commune totius Arcadiae con-
cilium , cujus sepe mentionem faciunt historici. Disseril de
iis eliam Aristoteles in Communi Arcadum republica , sía-
tim initio libelli.

ARGOLIDIS RESPUBLICA.

ΗΛΕΙΩΝ.

92.

Harpocration : Ἑλλανοδίχαι : Ἀριστοτέλης
Ἰλλείων πολιτεία τὸ μὲν πρῶτόν φησιν ἕνα χαταστῆσαι
τοὺς Ἠλείους Ἑλλανοδίχην, χρόνου διελθόντος β’, τὸ
δὲ τελευταῖον θ’.

De numero Hellanodicarum variis temporibus
vario vide Beeckh. ad Pindari schol. p. 95. Locos
veterum qui huc pertinent collectos et exscriptos
habes in Stephan, Thesaur. s. h. v. Cf. fragm.
Aristodemi Elei. U

(93.)

Strabo VIII, p. 345 : Νυνὶ δὲ περὶ τῶν ἐν τῇ Τρι.
φυλία Καυχώνων ταῦτα προσιστορητέον. Οἱ μὲν γὰρ
ὅλην τὴν νῦν Ἠλείαν, ἀπὸ τῆς Μεσσηνίας µέχρι Δύ-
ure, Καυχωνίαν λεχθῆναί φασιν. Ἀντίμαχος οὖν
Ἐπειοὺς καὶ Καύχωνας ἅπαντας προσαγορεύει’ τινὲς
& , ὅλην μὲν μὴ χατασχεῖν αὐτοὺς, δίχα δὲ µεμερισμέ-
νους οἶκεῖν , τοὺς μὲν πρὸς «Tj Μεσσηνία χατὰ τὴν Τρι»
φυλίαν, τοὺς δὲ πρὸς τῇ Δύμη χατὰ τὴν Βουπρασίδα
xai τὴν χοίλην "Ἠλιν. Ἀριστοτέλης 9 ἐνταῦθα µά-
λιστα οἶδεν ἱδρυμένους αὐτούς. Καὶ δὴ τοῖς ὀφ᾽ Ὁμή-
bou λεγομένοις ὁμολογεῖ μᾶλλον ἡ ὑστάτη ἀπόφασις"
τό τε ζητούμενον πρότερον λαμθάνει λύσιν. Reliqua
apud ipsum legas Strabonem, Num recte ad Res-
publicas locus referatur dubium est. Ad 'Ounpuxk
ἀπορήματα τε[ευτὶ malim.

[93 a.]

(Arist, Pol. VI, 2, 5: Ἔστι δὲ xat ὃν λέγουσιν
ξύλου vój.ov εἶναι τοιοὔτόν τι δυνάµενος, τὸ μὴ δα--
νείζειν sig τι µέρος τῆς ὑπαρχούσης ἑχάστῳ γῆς.]
De Oxylo Eleorum rege v. Pausanias V, 3. De
lege aliunde non nota v. Müller. Dor. I1, p. 200.

[93 b.]

[ Idem Pol. V, 5, 8 : Καταλύονται δὲ xal ὅταν.
ἐν τῇ ὁλιγαρχία ἕτέραν ὀλιγαρχίαν ἐμποιῶσι' τοῦτο
δ᾽ ἐστὶν, ὅταν, τοῦ παντὸς πολιτεύματος ὀλίγου ὄντος,
τῶν µεγίστων ἀρχῶν μὴ µετέχωσιν οἳ ὀλίγοι πάντες»
ὅπερ ἐν Ἠλιδι συνέδη ποτέ’ τῆς πολιτείας γὰρ δι’ ὁλί-
γων οὕσης, τῶν γερόντων ὀλίγοι πάµπαν ἐγίνοντο, διὰ
τὸ ἀῑδίους εἶναι ἐνενήχοντα ὄντας, τὴν δ' αἴρεσιν ὃυ-
ναστευτιχὴν εἶναι xal ὁμοίαν τῇ τῶν ἐν Λαχεδαίμονι
γερόντων. ]

« De Eleorum statu reip. parum aut nihil scripta
vett. tradunt, preter unum Thucydidem, V, 45,
ubi obiter memorantur in Eleorum δημοκρατία ol
δημιουργοὶ xal οἳ τὰ τέλη ἔχοντες καὶ οἱ ἑξηκόσιοι.
Sed ad illud ipsum factum, quod Aristoteles com-
memorat, spectare videtur id quod narrat obiter
Plutarchus in Prec. Polit. [c. 1ο ] : Καὶ βουλήν
τινες ἐπαχθη xol ὁὀλιγαρχικὴν χολούσαντες, ὥσπερ
Ἐφιάλτης ᾿Αθήνησι καὶ Φορμίων παρ) Ἠλαίοις, δύ-
ναµιν ἅμα xat δόξαν ἔσχον. » ΦΟΗΝΕΙΡΕΝ ad h. Ἱ.
Cf. Müller. Dor. Il, p. 97. 74. 141.

De Eleo Neptuni et Eurypyles filio, Epei et
Alexidis patre, Aristoteles ἐν Πέπλῳ laudatur ap.
Etym. M. v. Ἠλις V. infra.

ΤΡΟΙΖΗΝΙΩΝ.

94.

Athenzeus I , p. 31, C : Ὠνομάζετο δὲ παρὰ Έροιζη.
νίοις, ὥς Φησιν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ αὐτῶν Πολιτεία,
ἄμπελος Ἀνθηδονιὰς καὶ Ὑπεριὰς ἀπὸ Ἄνθου τινὸς
xal Ὑπέρου, ὡς καὶ Ἀλθηφιὰς ἀπὸ ᾽Αλθηφίουντυνὸς,
ἑνὸς τῶν Ἀλφείου ἀπογόνων.

Hinc sua Suidas v. ᾿Αλθηφιάς et Zonar. p. 126.

ELEORUM.
92.

Aristoteles in Eleorum Republ. dicit primum quidem
unum tantum Hellanodicam Eleve instituisse, postea duos,
postremo novem.

(93.)
' De Canconibuos Triphyliz heec nunc addenda sunt. Ete-
nim nonnulli Eleam universam Cauconiam appellatam esse
. dicunt. Itaque Antimachus Epeos et Caucones omnes ap-
pellat; aliá vero non totam Eleam eos tenuisse volunt,
sed bifariam divisos habitasse, alteros ad Messeniam in

Triphylia, alteros ad Dymen in Bupraside et in Cava Elide. |

Aristoteles vero hoc postremo maxime loco eos consedisse

novit. Quee quidem sententia magis convenit cum verbis |

Homeri ; atque sic etiam quod antea quaerebatur, jam ex-
plicationem invenit.
[93 a.)
{ Est etiam lex, quam ab Oxylo latam esse dicunt , agrum
fenori ad certam partem addicere vetans. ]

[93 b.)

[ Disselvitur etiam oligarchia, quum in oligarchiam alte-
ram oligarchiam inducunt, quod fit, quum, ad paucos con-
tracta reipublice administratione, amplissimorum magi-
strátuum omnes pauci non sunt participes : quod aliquando
in Elide accidit. Nam quum respublica a paucis administra-
retur, pauci omnino fiebant senatores, et quia perpetui
erant, numero nonaginta, et quia electio erat dynastica
atque ei similis, qua senatores Lacedemone leguntur. ]

TROEZENIORUM.

94.

Apud Trozenios , ut Aristoteles in Rep. eorum tradit ,
nominabatur vitis Anthedonias et Hyperias ab Antho quo-
dam et Hypere, sicuti etiam Althephias ab Althephio quo-
dam , uno ex Alphei posteris.

136 ARISTOTELIS

92».
Plutarch. Qu.Gr. c. 19, p. 295, D : «Τίς ἡ Ἀνθη-
δὼν , περὶ $c ἡ Πυθιὰς εἶπει
Πῖν) οἶνον τρυγίαν, ἐπεὶ οὐκ ᾿Ανθηδόνα ναίειξ ;
Ἡ γὰρ ἐν Βοιωτοῖς οὐχ ἔστι πολύοινος. » Τὴν KaXav-
píav Βἱρήνην τοπαλαιὸν ὠνόμαζον ἀπὸ γυναιχὸς Εἰρή-
νης, ἣν ἐκ Ποσειδῶνος καὶ Μελανθείας τῆς Ἀλφειοῦ
γενέσθαι μυθολογοῦσιν. “Ύστερον δὲ τῶν περὶ Ἄνθην
xai "Ymépny αὐτόθι χατοικούντων, Ἀνθηδονίαν xal
πέρειαν ἐχάλουν τὴν νῆσον. Εἶγε δὲ ὁ χρησμὸς οὔ-
τως, ὡς Ἀριστοτέλης φησί"
ΠΠῖν) οἶνον tpuyíav , ἐπει oUx Ἀνθηδόνα valet,
ou. ἱεῥὰν Ὑπέραν, ὅθι y' ἄτρυγον olvov ἔπινες.
Ἰ αὔτα μὲν ὁ Αριστοτέλης. Ὁ δὲ Μνασιγείτων φησὶν,
Ὑπέρητος ἀδελφὸν ὄντα τὸν Ἄνθον, ἔτι νήπιον ἆπο-
λέσθαι, xat τὴν Ἡ πέρην χατὰ ζήτησιν αὐτοῦ πλανω-
µένην, εἰς Φερὰς πρὸς Ἄκαστον (ἡ Ἄδραστον ) ἐλθεῖν,
ὅπου χατὰ τύχην ὃ Ἄνθος ἐδούλευεν olvoyostv τεταγµέ-
voc. Ὡς οὖν εἰστιῶντο, τὸν παῖδα προσφέροντα τῇ
ἀδελφῇ τὸ ποτήριον, ἐπιγνῶναι, xal εἰπεῖν πρὸς αὐτὴν
ἡσυχη᾽
Hiv' olvov touyiav , ἐπεὶ οὐκ Ἀνθηδόνα ναίεις.
Πηρήνην ] Idem tradunt Photius et Steph. Byz.
v. Καλαύρεια. Nomen ab asylo celebratissimo deri-
vandum esse videtur; cf. Strabo p. 374. — Hype-
res vex Tirynthis et Anthus sive Anthes, Neptuni et
Alcyones ( Lycaonis f. sec. St. Byz. v. Ὑπερήσια)
flii, et conditores ἤγρεγαα et Anthiz. Pausan. II,
3o, 7. Alius Hyperes, Melanis et Eurycles f.
Thessalus, Pheris habitavit ad Hyperiam fontem.
Nominum et locorum cognationem quandam in-
dicat narratio Mnasigitonis, ex qua Pheris Hypere
fratrem invenit. .
Quid Aristoteles narraverit, ex Plutarcho haud
intelligis. Potuit eadem fere tradere quz» Mnaseas,
ita quidem ut statuamus Pythiam fratrem quzrenti
respondisse : Reperies ubi quis his te compellet
verbis : πῖν᾽ οἶνον etc. Alium tamen fuisse narratio-
nis tenorem colligi possit ex Athenzeo p. 31, B, ubi
postquam ex Hippy (fr. 7) retulerat Biblinam vi-

FRAGMENTA.

tem a Pollide Argivo, Syracusanorum principe,
in Siciliam asportatam esse, abrupte subjicitur ab
excerptore oraculum nostrum miv' οἶνον κ. τ. λ. et
deinceps locus fr. 94 adscriptus. Qus quur cohz-
rere inter se aliquo modo debeant, Pollux vero
(VI, 16; vide fr. 5 Hippyis) referat τὸν Πόλιον οἶνον
nomen habere ἀπὸ τοῦ Συρακουσίων βασιλέως Πόλ-
Ade, ὡς Αριστοτέλης λέγει : probabile est hzc
quoque cum iis que Plutarchus ex Aristotele af-
fert conjungenda esse. Itaque oraculum illud Pol.
lidi Argivo, postquam Syracusas jam abierat,
nescio qua occasione datum fuerit, idque in caussa
fuisse videtur, cur vitem Pollis ex Anthedonia s.
Calauria ( ex Italia, ut Hippys tradidisse dicitur) in
Siciliam transplantandam curaret. Sec, Etym. M.
vitem illam ex Thracia in Siciliam transplantatam
a Pollide esse ad Hippyis fragm. 7 1nonui; addo
auctorem hujus narrationis haud dubie cogitasse
de Thracica Anthedone, Anthedonis Beeotiz: me-
tropoli (De Anthe Thrace poeta, Lini zquali,
v. Müller, Min. p. 388) Ceterum alii scriptores for-
tasse de Boeotica Anthedone cogitarunt, Hzc enim
a Dicearcho εὔοινος dicitur. Unde tamen minime
sequitur Plutarchum, qui de sua etate loquens Απ-
thedonem non esse πολύοινον dicit, erroris incu-
sandum esse, uti fecit Mü!lerus Min. p. 29, et qui
eum sequuntur, Fuhrius et Marxius ad Diczar-
chum. — Mnasigiton idem est cum Mnesigitone,
quem una cum Aristotele laudat Plinius VIII , sect.
57 : Quadriremem Aristoteles Carthaginienses,
quinqueremem Mnesigiton Salaminios, sex ordi-
num Xenagoras Syracusios (primos fecisse aiunt) :
ab ea ad decemremem Mnesigiton 4lexandrum
Magnum instituisse. Aliunde virum non novi,

96.

Plutarchus Thes. c. 3 : Πέλοψ γὰρ οὐ χρημάτων
πλήθει μᾶλλον ἡ παίδων µέγιστον ἴσχυσε τῶν ἐν Πε-
λοποννήσῳ βασιλέων, πολλὰς μὲν ἐχδόμενος θυγατέρας
τοῖς ἀρίστοις, πολλοὺς δὲ ταῖς πολιτείαις υἱοὺς ἐγχα-
τασπείρας ἄρχοντας * Qv εἷς γενόμενος Πιτθεὺς ὁ Θη-
σέως πάππος πόλιν μὲν οὐ μεγάλην τὴν Τροιζηνίων

93.

Quenam est Anthedon , de qua Pythias dixit,

Fecatum bibe vinum, ut non Anthedone degens?
neque enim Baotice Anthedon vini ferax est multi. Ca-
lauria antiquitus dicta fuit Irene a femina Irena, quam
fabulantur natam Neptuno et Melanthia Alphei filia. Post-
modo quum Anthes Hyperesque cum suis ibi habitarent, in-
sula dicta fuit Anthedonia et Hypereia. Oraculum, ut
Aristoteles tradit , tale fuit :

Feecatum bibe vinum, ut non Anthedone degeus ,

aut Hypere sacre , quod ibi sine fece bibisses.
Mnasigito autem scribit, Antium Hyperetis fratrem etiam-

num infantem fuisse amissum, Hyperenque vagatam ejus
quzerendi causa, Pheras ad ACastum (aut Adrastum) venisse,
ubi tum forte Anthus servus a poculis erat : bunc in convi-

vio sororem, cui poculum prabebat , agnovisse , et clam ei

dixisse :
Faecatum bibe vinum , ut non Anthedone degens.
96.

Pelops non pecuniae magis vi quam liberorum plurimum
inter Peloponnesios pollebat reges, quod et filias multas
summis viris collocasset , et multos filios in civitatium prin-
cipatum genuisset : ex quibus unus Pittheus Thesei avus,
oppidum non amplum quidem illud Troszeniorum incalls

ARGOLIDIS RESPUBLICAE.

&xiuse , δόξαν δὲ µάλιστα πάντων ὡς ἀνὴρ λόγιος ἐν
τοῖς τότε xal σοφώτατος ἔσχεν. "Hv δὲ τῆς σοφίας ἐχεί-
νης τοιαύτη τις, ὡς ἔοικεν, Ἰδέα xal δύναµις, οἵα χρη-
σάµενος Ἡσίοδος εὐδοχίμει μάλιστα περὶ τὰς ἐν τοῖς
Ἔβργοις γνωµολογίας. Καὶ µίαν ἤε τούτων ἐχείνην M-
Ίουσι Ἠιτθέως εἶναι,

Μισθὸς δ᾽ ἀνδρὶ φίλῳ εἱρημένος ἄρχιος ἔστω.

Τοῦτο μὲν οὖν xai Ἀριστοτέλης ὃ φιλόσοφος εἴρηκεν.
Welckerus ( Cyci. p. 49) hunc locum e libris Περὶ
ποιητῶν fluxisse censet; quod non negaverim.

[96 a.]

[ Arist. Pol. VII, 14, 4 : Ἐν ὅσαις γὰρ τῶν πό-
λεων ἐπιχωριάζεται τὸ νέους συζευγνύναι xal νέας,
ἀτελεῖς xal μιχροὶ τὰ σώματά εἶσιν. "Ext δὲ dv τοῖς
τόχοις ai véat πονοῦσί τε μᾶλλον xai διαφθείρονται
πλείους" διὸ xal τὸν χρησμὸν γενέσθαι τίνές φασι διὰ
τοιαύτην αἰτίαν τοῖς ροιζηνίοις, ὡς πολλῶν διαφθει-
ῥομένων διὰ τὸ γαμµίσχεσθαι τὰς νεωτέρας, ἀλλ᾽ ob
πρὸς τὴν τῶν χαρπῶν χοµιδήν.]

« In margine cod. Paris. 3023 peropportune
cervatum nobis est hoc oraculum : μὴ τὲ (sic) µνε-
vtac (sic) ἄλοχα , i. e. μὴ τέµνε νέας ἄλοχα : noli su£-
cum imprimere virgini (vía), quae nondum matura
est viro, vel : μὴ τέµνε vedo ἄλοχα , noli sulcum im-
primere novali. Igitur ita fortasse habebat oracu-
lum : 'AXA& νέας, Σροίζην, ἄλοκας μὴ τέµνε βαθείας.
Νέας igitur ad τὸ γαµίζεσθαι τὰς νεωτέρας pertinet ;
νεᾶς vero ad τὴν τῶν χαρπῶν κοµιδήν. Atque Troeze-
nii ita intellexerunt oraculum, quasi νεᾶς dixisset,
quum γέας pronuntiasset. » Gottling. ad h. Ἱ.

De Mycenii Aristoteles laudatur apud Eustath,
ad. Il. A, 4o, p. 443 init. : Δοχεῖ δὲ ἐνταῦθα µαντι-
κώτερον παρακαλεῖν ὅ ποιητὴς τὴν τῆς Μυκήνης ἀπώ-
λειαν, ἣν ἐκ τῶν ῥηθεισῶν τριῶν (sc. πόλεων, Ἄργους
Σπάρτης xai Μυχήνης) καχῶς παθοῦσαν xal Ἄριστο-
τέλης ἱστόρηχε. Quae petita esse puto ex Ἀπορήμασι
Ὁμηρὶκοῖς.

137
(ΕΠΙΔΑΥΡΙΟΝ.)
97.

Strabo VIII, p. 374 : Ἡ Ἐπίδανρος δ' ἐχαλεῖτο
Ἐπίκαρος. qnoi γὰρ Αριστοτέλης χατασχεῖν αὐτὴν
Κδρας, ὥσπερ xat Ἑρμιόνην. τῶν δ᾽ Ἡραχλειδῶν
κατελθόντων, "Iova αὐτοῖς συνοιχῆσαι, τοὺς x τῆς
Ἀττικῆς τετραπόλεως συνεποµένους sl; Ἄργος. Sequi-
tur narratio de templo ZEsculapii.

Ἐπίχαρος ] emend. Casaubon. ; Ἐπίταυρος libri
omnes. Vitium antiquum, uti colligis ex Steph.
Byz. v. ᾿Επίδαυρος : ἐχαλεῖτο xal Μυλισσία xal Αἴ-
µηρα... εἶτα ᾿Επίταυρος καὶ Ἐπίδαυρος, Vulgatam
Ἐπίταυρος tueri voluit Grashof. 1. 1. p. 168 , qui
Hesychii glossam, ἐπίταυρος, ἰσχυρόν , afferens putavit
Epitaurum significasse urbem firmz inter Cares et
Iones inite societatis. Talia aliena sunt a prisca
antiquitate, Apud Hesychium vero ἐπίταυρος falso
legi pro ἐπίγαυρος jam satis constat. Ex Strabone
sua habet Eustath. ad Il. B, 561, p. 387, 38.

De tempore quo Iones Epidaurum venerint ali-
ter statuit Pausanias II, 26 , 1 : Πρὶν ἡ παραγενέσθαι
Δωριέας ἐς Πελοπόννησον βασιλεῦσαί ( Epidauri) φασι
Πιτυρέα Ἴωνος ἀπόγονον τοῦ So00ou: τοῦτον παρα-
δοῦναι λέγουσιν ἀμαχεὶ τὴν γῆν Δηιφόντη καὶ Ἀργείοις.
Quod praefert Müller. Dor. I, 81. n. 4.

Apud schol. Theocrit. XV , 64 laudatur 'Aptaco-
τέλης dy τῷ περὶ Ἑρμιόνης epi. (sic; 1. íepoU) , ex
eoque narratur fabula de ἱερῷ γάµῳ Jovis et Juno.
nis, Putari possit Aristotelem hanc fabulam nar-
rasse in Rep. Hermionensium; sed parum hoc ve-
risimile; nomen auctoris corruptum esse videtur;
quamquam emendari certo nequit. Nos fragimen-
tum exhibebimus eo loco, ubi de Peplo ÁAristote- .
lis sermo erit.

(ΑΣΙΝΑΙΩΝ.)
98.

Strabo VIII, 373 ; Δρυόπων Ó' οἰκητήριόν φασι
xai τὴν Ἀσίνην * el dx τῶν περὶ Σπερχειὸν τόπων ὄν-

auxit, sed prre omnibus nomen obtinuit docti pro illis tem-
poribus et sapientissimi viri. Erat autem sapientie illius
falis fere, ut credere par est, species et vis, quali Hesio-
dus quum uteretur, celebritatem adeptus est preecipue ex
sententiis in libro, quem Opera appellavit , scriptis. Unam
harum Pitthei ferunt fuisse, hanc videlicet ,
Sufficiat merces qum decernatur amico.
Atque hoc Aristoteles quoque philosopfius tradidit.

[96 a.]

[Argumento est quod quibus in civitatibus adolescentulis
solent puellulae nubere, in his homines imperfecti et corpo-
ribus exigui nascuntur. Ad haec in partu puelle adolescen-
το magis laborant, et plures intereunt. Itaque ob talem
causam Troezeniis editnm esse oraculum quidam interprc-
lantur, proinde quasi multe mulieres interirent , quia ju-

niores nuptui traderentur, non propter fructuum perceptio-
nem (intempestivam ). ] ι

(EPIDAURIORUM. )
97.

Epidaurus olim nominabatur Epicarus : etenim Cares
olim urbem tenuisse sicuti etiam Hermionen refert Aristo
teles; sub reditu vero Heraclidarum cohabitasse cum iie
Iones, qui una cum Heraclidis ex tetrapoli Attica in Argo-
lidem venissent.

( ASINJEORUM.)
98.

Asinen Dryopum habitaculum fuisse dicunt, quos ex
regionibus circa Spercheum sitis. Dryops Arcadis filius huc

τας αὐτοὺς Δρύοπος τοῦ Ἀρκάδος χατοιχίσαντος ἐνταῦθα,
ὡς Ἀριστοτέλης φησὶν, Ἄ Ἡραχλέους ἐχ τῆς περὶ τὸν
Παρνασσὸν Δωρίδος ἐξελάσαντος αὐτούς.

Loquitur Strabo de Asine Argolidis prope Her-
mionen sita, unde pulsi ab Argivis Dryopes alte-
ram condiderunt Asinen prope Cardamylen in
Messenia, Pausan. IV, 34, 6. (Δρυόπων δὲ Ἑρμιόνη
τεχαὶ Ασίνη ἡ πρὸς Καρδαμύλη τῇ Λαχωνιχῇ. Hero-
dot. VIII, 73, ubi ceteros vett. locos congessit
Behr.) Cf. Müller. Dor. 1, 84, 155; II, 436. 455.
Theopomp. fr. 191. — De Arcadica Dryopum ori-
gine cum Aristotele facit schol. Apoll. Rhod. I,
1283, ubi genealogia hzc est : Lycaon, Dia, Dryops.
Hinc sua Tzetzes Lycophr. 480. Etym. M. p. 388,
32. Antiquiorem traditionem habes apud Phere-
cydem fr. 33, Cf. Müller. Dor. 1, p. 41.

APTEIQN.

90"

Pollux On. X, 179 : El» δ’ ἂν xai φείδων τι ἆγ-
qetov ἔλαιη Ἰβὸν ἀπὸ τῶν Φειδωνίων µέτρων ὠνομασμέ-
voy , ὑπὲρ ὧν ἐν Ἀργείων πολιτείᾳ ᾿Αριστοτέλης λέγει.
De vasculo illo aliunde non constat. De Phidone
v. quos laudavimus ad Marm. Par. ep. 3o.

[99 3.]

[ Arist. Pol. V, 8, 4 : Φείδων μὲν περὶ Ἄργος xoi
ἕτεροι τύραννοι κατέστησαν, βασιλείας ὑπαρχούσης.

Pol. V, 3, 8 : Ἐν ᾿Αργει τῶν ἐν τῃ ἑθδόμη ἀπο-
λομένων ὑπὸ Κλεομένους τοῦ Λάχωνος ἠναγχάσθησαν
παραδέξασθαι τῶν περιοίχων τινάς. Cf. Müller Dor.
II, 56. Niebuhr. R. 6. 1, p. 127, not. 243.

Pol. V, 2. 4 : A ἐνιαχοῦ εἰώθασιν ὀστραχίζειν,
otov ἐν Ἄργει χαὶ Ἀθήνησιν.

Pol. V, 3, 5 : Ἐν Ἄργει ol γνώριµοι εὐδοχιμή-

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

cavet; περὶ τὴν ἐν Μαντινείᾳ µάχην τὴν πρὸς Λαχε-
δαιµονίους ἐπεχείρησαν καταλύειν τὸν ὅπμον.]

AITINHTON.

100.

Athenzus VI, p. 272, D : Ἀριστοτέλης ὃ ἐν Ai-
γινητῶν πολιτείᾳ xal παρὰ τούτοις φησὶ γενέσθαι ἑπτὰ
xat τεσσαράχοντα µυριάδας δούλων.

Schol. Pind. Ol. VIII, 3o : Οὕτω γὰρ ἐπλήθυναν
ot; Αἰγινῆται, ὡς τεσσαράχοντα ἑπτὰ μυριάδας οἰχετῶν
χτήσασθαι.

Clintonus in F. Hell. tom. II, p. 423, delendum
censet vocem τεσδαράχοντα et hoc loco et in iis,
qua antecedunt apud Athenzum de servis Corin—
thiorum ( ex Timzo fr. 48).

[100 a.]

[ Arist, Pol. V, 5, 6 : Oligarchiz szpe evertun-
tur ab oligarchis, qui quum vita luxuriosa patri-
monium perdiderint , novis rebus student. Kal ἐν
Alyivn 6 τὴν πρᾶξιν τὴν πρὸς Χάρητα πράξας ἐνεχεί-
ρῃσε μεταθαλεῖν τὴν πολιτείαν διὰ τοιαύτην αἰτίαν.
Cf. Müller /Eginet. p. 115; Dor. 11, p. 146.

Pol. IV, 4, 1 : 'Tó ἐμπορικὸν ἐν Alyivr, καὶ Xi
(πολύοχλόν ἐστιν ). ]

ΣΙΚΥΩΝΙΟΝ.
IOI.

Pollux IX, 75 : Τὸ uévcot τῶν ὁθολῶν ὄνομα of
μὲν ὅτι πάλαι βουπόροις ὀθελοῖς ἐγρῶντο πρὸς τὰς
ἁμοιθὰς, ὧν τὸ ὑπὸ τῇ ὁραχὶ πλῆθος ἐδόχει καλεῖσθαι
δραχμή: τὰ δὲ ὀνόματα xal τοῦ νομίσματος µεταπε-
σόντος ἐς τὴν νῦν χρείαν ἐνέμεινεν ἐκ τῆς µνήµης τῆς
παλαιᾶς. Ἀριστοτέλης ταὐτὸν λέγων ἐν Σικυωνίων πα-

deduxerit, ut Aristoteles tradit, aut quos e Doride circa
Parnassum terra Hercules ejecerit.

ARGIVORUM.

99.

Fuerit etiam phidon vas quoddam olei certam mensuram
continens, a Phidoniis mensuris denominatum, de quibus
in Argivorum Republica exponit Aristoteles.

[99 a.]

[Phidon Argis, et alii alibi, regnum quod prius erat in
tyrannidem converterunt. ]

[ Argis, quum ii qui erant in Hebdoma , a Cleomene La-
cedzemonio essent interfecti, coacti sunt Argivi nonnullos
ex vicinis imperio suo subditis, quos Periccos nominant,
in civitatem assumere. ]

[ Quocirca in nonnullis locis solent ( pristantiores viros)
ostracismo ad certum tempus relegare, ut Argis et Athenis. |

[ Argis optimates, magna in prelio adversus Lacedzemo-
nios ad Mantineam commisso parta gloria , conati sunt de-
mocratiam de melio tollere. ]

ZEGINETARUM.

100.

Aristoteles in /Eginetarum Republica etiam apud hos

quadringenta septem millia servorum fuisse dicit.
[100 a.]

[ Etiam in gina is qui negotium prodendime urbis Chareli
egerat, propter talem causam rempublicam mutare cona-
tus est. ]

[ Magna turba est mercatorum in JEgina et Chio ]

SICYONIORUM.

101.

Quod nomen obolorum attinet, nonnulli dicunt olun
longis obolis (quasi verubus quibus figuntur frusta bubula)
usos esse in permutationibus ; eorum obolorum multitudi-
nem quanía pugillo (ὅραχί) comprehendi posset, ὁραγ μὴν
appellatam esse; ista vero nomina etiam tum, quum nu-
misma id in praesentem usum transmutatum esset , ex pri-
slina memoria remansisse. Aristoteles vero eadem dicens
in Republica Sicyoniorum, nonnihil tamen innovat, dum

ARGOLIDIS RESPUBLICJE.

λιτείᾳ σμικρόν τι χαιγοτομεῖ, ὀφελλοὺς αὐτοὺς τέως
ὠνομάσθαι λέγων, τοῦ μὲν ὀφέλλειν δηλοῦντος τὸ αὖ-
ξειν, αὐτῶν δὲ διὰ τὸ slo μῆχος ηὐξῆσθαι ὧδε χληθέν-
των’ ὅθεν xal τὸ ὀφείλειν ὠνομάσθαι φησὶν oüx οἵδ'
ὅπως ' ἐπὶ μέντοι τῶν ὀθελῶν ὑπηλλάχθαι τὸ φ εἷς τὸ
B xarà συγγένειαν.

Cf. Eustathius ad Il. A, p. 136, ubi ait olim όθο-
λὸν et ὀδελὸν ejusdem significationis fuisse, ap. poste-
riores diversa plane his vocibus indicari, scilicet
ὀθελὸν significare veru , ὁθολὸν δὲ σιδηροῦν τι ἔλασμα
ἔλεγον, σχημα μέν πως ἔχον ὀθελοῦ, οὐ µέντοι elc πάντη
o5b λῆγον " οὕτω δὲ ἁδρὸν ἦν τῇ παχύτητι ἐχεῖνο ἔλα-
σμα τοῦ ὀθολοῦ ὥστε ὀθελοὶ EZ τὴν δράχα ἐπλήρουν. Καὶ
τοῦτο ζλέγετο δραχμή, ὀθολῶν τοιούτων ἑξὰς, ὅσων
ἐπιδεδράχθαι δύναται χείρ. Etym. M. v. Ὀδολός : Οἱ
μὲν οὖν "Ίωνες ὀθελός, ἡμεῖς δὲ ὀθολός' µτάντων δὲ
πρῶτος Φείδων Ἀργεῖος νόμισμα ἔχοψεν ἐν Αἰγίνη. Καὶ
διὰ τὸ νόµισµα ἀναλαθὼν τοὺς ὀθελίσχους ἀνέθηχε τῇ
ἐν Ἄργει ρα. ἐπειδὴ δὲ τότε οἱ (86?) ὀθελίσχοι τὴν
χεῖρα ἐπλήρουν, τουτέστι τὴν δράχα, ἡμεῖς; καίπερ μὴ
πληροῦντες τὴν δράχα τοῖς ἓξ ὀθολοῖς, δραχμὴν αὐτὴν
λέγομεν, παρὰ τὸ δράξασθαι. Plutarch. Lysandr. 17.
Etym. M. : Ὀφέλλω σηµαίνει τὸ αὖξω, διαθάλλω'
ἐξ οὗ πλεονασμῷ τοῦ ι γίνεται ὀφείλω” ὅθεν xal ὀφεί--
λημα τὸ αὐξανόμενον ἐν τῷ τόχῳ δάνειον. Idem : "O6e-
λίσχος olovel ὀφελίσχος τις dv, 6 εἰς μῆκος ὀφελλόμε-
voc" ὀφέλλειν γὰρ τὸ αὔξειν * xal ὀθελός: σηµαίνει δὲ
ἀμφότερα τὰς σούῤλας.

[101 a.]

[Arist. Pol. V, 10, 3 : Μεταθάλλει xal εἷς τυ--
ραννίδα τυραυνὶς, ὥσπερ ἡ Σικυῶνος ἐκ τῆς Μύρωνος
εἰς τὴν Κλεισθένους.

Pol. V; 9,21 : Πασῶν ὁλιγοχρονιώτεραι τῶν πο-
λιτειῶν slow ὁλιγαρχία xal τυραννίς' πλεῖστον γὰρ
ἐγένετο χρόνον ἡ περὶ Σικυῶνα τυραννὶς ἡ τῶν Ὄρθα-
γόρου παίδων xal αὐτοῦ ᾿ΟὈρθαγόρου. Ἔτη δ αὕτη
διέµεινεν ἑχατόν * τούτου Ó' αἴτιον, ὅτι τοῖς ἀρχομένοις
ἐχρῶντο μετρίως, xal πολλὰ τοῖς νόµοις ἐδούλευον '
xot διὰ τὸ πολεμιχὸς γίνεσθαι Κλεισθένης οὐκ ἦν εὖ-
καταφρόνητος’ xal τὰ πολλὰ ταῖς ἐπιμελείαις ἐδημαγώ-

199

e , ^ * / Ld
ouv. Αέγεται γοῦν Κλεισθένης τον ἀποχρίναντα τῆς
νίκης αὐτὸν ὡς ἐστεφάνωσεν ἔνιοι δ εἰχόνα φασὶν εἷ-
ναι τοῦ κρίναντος οὕτως τὸν ἀνδριάντα τὸν ἐν τῇ ἀγορᾶ

καθήµενον. ]
ΑΧΑΙΩΝ.

Ex Mchaorum Ἀχαιῶν πολιτείᾳ plura excerpsisse
Sopatrum lib. XII tradit Photius Bibl. cod. 161.

ΠΕΛΛΗΝΕΩΝ.

102.

Harpocration : Μαστῆρες' 'Ὑπερίδης ἐν τῷ πρὸς
Πάγκαλον. Ἔοιχεν ἀρχή τις εἶναι ἀποδεδειγμένη ἐπὶ τὸ
ζητεῖν τὰ χοινὰ τοῦ δήμου, ὡς οἱ ζητηταὶ xal οἱ ἐν
Παλλήνη µάστροι, ὡς Ἀριστοτέλης àv «3; Πελληνέων
(sic Valesius; Πελληνίων libri) πολιτεία. Eadem
Photius, ubi cod. vitiose Μαστεῖρες, et Suidas, apud
quem : xal oi ἐν Πέλλη µαστροί. Μαστροί etiam apud
Photium scribitur. Áristotelis mentionem ex more
omittunt et Photius et Suidas. Cf. alteram glossam
Photii : Μαστῆρες, oí τὰ φυγαδευτικὰ χρήματα εἶσ-
πράττοντες" olovel ζητηταὶ τῶν φυγαδευτιχῶν χρηµά-
των τῶν ἀειφυγίαν φυγαδευθέντων. [ Ἐκχλήθησαν 5)
μαστῆρες ἀπὸ τῶν χυνηγῶν τῶν iv τοῖς μαστοῖς τῶν
ὁρῶν ζητούντων τὰ θηρία, Lex. Rhet. in Bekk.
An. p. 179, 6]; Hesychius ; Μάστροι, παρὰ 'Po-
δίοις (?) βουλευτῆρες ( βουλευταὶ [ot xai] μαστῆρες
conjecit Bernhardy ad Suid. v. Μαστῆρες). Idem :
Ματήρ (μαστήρῦ ) , ἐπιζητῶν, ἐρευνητής, ἐπίσκοπος.
Ceterum de ζητηταϊῖς v. Hermann. Staats- 4lterth.
9 133, 1: Schemann. Antiqq. p. 357, 7 ; 331,
6; 249, 6, et quos laudant. — Formam Πελλη-
viov grammatico concesserim, quamquam Aristo-
teles scripserit Παλληνέων. Stephan. v. Πελλήνη :
Ἡ μὲν Πελλήνη δύο µόνα ἐθνικὰ ἔχει, τὸ elc tóc καὶ τὸ
διὰ τοῦ toc , ἡ δὲ Παλλήνη διὰ τοῦ α τέσσαρα, Παλ-
ληνεὺς, Παλλήνιος, Παλληναῖος , Παλληνίτης. Cete-
rum Πελληναίων habes in codd. Ciceron. Ad Att,
II, 2, quo loco docemur Dicearchum quoque de

Rep. Pellenensium scripsisse.

ὀφελλοὺς eos ( obolos sive obeloe) per tempus aliquod ap-
pellatos esse dicit : etenim ὀφέλλειν significare augere , ab
eoque ὀφελλοὺς dictos esse, quod forma eorum in longitu.
dinem se extendens augeatur; ab ὀφέλλειν etiam τὸ ὀφείλειν
verbum derivare, nescio quomodo. Ceterum in voce ὁδελός
literam o in cognatam literam β abiisse.
[101 a.]

[ Mutatur etiam in tyrannidem tyrannis , quemadmodum
Sicyone Myronis tyrannis in illam Clisthenem mutata est. ]

[Ex omnibos rebuspubticis olidarchia et tyrannis citis-
sime delentur. Diutissime enim stetit ea qua Sicyone fuit
Orthagorrze liberorum et ipsius Orthagore tyrannis : annos
enim centum permansit. Cujus rei causa est quod subjectos
moderate fractabant et plurimum legibus serviebant. Et

Clisthenes, quia bellicosus erat, non fuit contemptui ha-
bitus : item populares indulgenter habebant , ipsorum rebus
consulendo. Dicitur enim Clisthenes eurn qui victoriam
ab ipso abjudicarat, corona donasse; nonnulli autem sta-
tuam illam in foro sedentem ejus qui ita judicavit, simu-
Jacrum esse dicunt. ]

PELLENENSIUM.
102.

Μαστῆρες, inquisitores, magistratus quidam constitutus
ad pecunias publicas colligendas, velut ζητηταί el apud
Pellenenses µάστροι, ut tradit Aristoteles in Rep. Pelle.
nensium,

140
[ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ.]

[102 a.]

(Arist, Pol. V, 9, 44 : Δευτέρα (quod ad tempus,
per quod stetit) δὲ περὶ Κόρινθον ἡ τῶν Κυψελιδῶν
(sc. τυραννίς)' καὶ γὰρ αὕτη διετέλεσεν ἔτη τρία [ἑπτὰ
Sylb.; ££ Müller. /Egin. p. 64, Dor. I, 163] xel
ἑθδομήχοντα καὶ ἐξ µῆνας. Κύψελος μὲν γὰρ ἐτυράν-
νησεν ἔτη τριάχοντα, Περίανδρος δὲ τετταράχοντα xoi
τέτταρα. Ἰαμμήτιχος ὃ ὁ Γορδίου τρία ἔτη. Τὰ
δ᾽ alix ταυτὰ xal ταύτης * 6 μὲν γὰρ Κύψελος δηµα-
γωγὸς ἦν, καὶ κατὰ τὴν ἀρχὴν διετέλεσεν ἀδορυφόρη-
τος, Περίανδρος δ᾽ ἐγένετο μὲν τυραννιχκὸς, ἀλλὰ πο-
λεμυιός. ( Incongrua locus continet; v. interpr. ).

V. 8, 4 : Κύψελος ἐν Κορίνθῳ.. ἐκ δηµαγωγίας ad
tyrannidem pervenit.

III, 8, 3 : Διὸ xol τοὺς ψέγοντας τὴν τυραννίδα
xal τὴν Περιάνδρου Θρασυθούλῳ συµθουλίαν οὐχ
ἁπλῶς οἱητέον ὀρθῶς ἐπιτιμᾶν. Φασὶ γὰρ τὸν Περίαν-
ὃρον εἰπεῖν μὲν οὐδὲν πρὸς τὸν πεμφθέντα χήρυχα περὶ
τῆς συµθουλίας, ἀφαιροῦντα δὲ τοὺς ὑπερέχοντας τῶν
σταχύων ὁμαλῦναι τὴν ἄρουραν ' ὅθεν ἀγνοοῦντος μὲν
τοῦ χήρυχος τοῦ γινομένου τὴν αἰτίαν, ἀπαγγείλαντος
δὲ τὸ συµπεσὸν, συννοῆσαι τὸν Θρασύθουλον, ὅτι δεῖ
τοὺς ὑπερέχοντας ἄνδρας ἀναιρεῖν. Eadem iterum
tangit V, 8, 7.

V, 9, 2 : Τούτων ( sc. οἷς αἱ τυραννίδες σώζονται )
τὰ πολλά φασι χαταστῆσαι Περίανδρον τὸν Κορίνθοιν.

V, 9, 4 : Καὶ τὸ πένητας ποιεῖν τοὺς ἀρχομένους,
τυραννικόν... Παράδειγμα δὲ τούτου.. xal τὰ ἀναθήματα
τῶν Κυψελιδῶν.

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

V, 5, 9: l'(vatac δὲ μεταθολὴ τῶν ὀλιγαρχιῶν xat
ἐν πολέμῳ xal iv εἰρήνη" àv μὲν πολέμῳ διὰ τὴν πρὸς
τὸν δημον ἀπιστίαν στρατιώταις ἀναγκαζομένων χρῆ-
σθαι’ ᾧ γὰρ ἂν ἐγχειρίσωσιν, οὗτος πολλάχις γίνεται
τύραννος, ὥσπερ ἐν Κορίνθῳ Τιμοφάνης. ]

De Periandro cf. Diog. L. I, 99 : Καὶ Ἆρι-
στοτέλης μὲν τὸν Κορίνθιόν ( sc. Περίανδρον ) grow
εἶναι τὸν σοφόν (quem Ambraciotam Periandrum
fuisse opinatus est Neanthes. )

ΜΕΓΑΡΕΩΝ.
102.

Strabo VII, p. 341 : 'Ev δὲ «1j τῶν Αἰτωλῶν
(πολιτείᾳ Αριστοτέλης) τοὺς νῦν Λοχροὺς Λέλεγας χαλεῖ-
χατασχεῖν δὲ xai τὴν Βοιωτίαν αὐτούς φησιν. ὅµοίως
δὲ καὶ ἐν τῇ Ὀπουντίων xal Μεγαρέων (πολιτεία ).

[τοή. ]

[Arist. Pol. V, 4, 5 : Tyrannidem occupaiit
Θεαγένης ἐν τοῖς Μεγάροις τῶν εὐπόρων τὰ κτήνη
ἀποσφάξας, λαθὼν παρὰ τὸν ποταμὸν ἐπινέμοντας.

V, 4, 3 : Παραπλησίως δὲ xal ἡ ἐν Μεγάροις χα-
τελύθη δηµοχρατία * of γὰρ δηµαγωγοὶ, ἵνα χρήματα
ἔχωσι δηµεύειν, ἐξέδαλλον πολλοὺς τῶν γνωρίµων,
ἕως πολλοὺς ἐποίησαν τοὺς φεύγοντας! οἱ δὲ χατιόντες
ἐνίχησαν μαχόμενοι τὸν δημον χαὶ κατέστησαν τὴν
ὁλιγαρχίαν. Συνέθη δὲ ταὐτὸν xal περὶ Κύμην ἐπὶ
τῆς δημοκρατίας ἣν κατέλυσε Θρασύμαχος.

Ὑ,3α,6: Ἡ Μεγαρέων (δηµοχρατία διεφθάρη ) δι
ἀταξίαν xal ἀναρχίαν ἠττηθέντων.

[102 a.] .

[ Proxime diuturna fuit Cypselidarum tyrannis Corinthi :
luec enim firma permansit annos septuaginta tres et sex
menses. Nam Cypselus annos triginta regnavit : Periander
quadraginta quattuor ; Psammetichus, Gordise filius, annos
tres. Caussm autem hujus quoque sunt ez:dem. Nam Cypse-
lvs quidem populum índulgenter tractabat, nec ab initio
preieidio ad sui corporis custodiam usus est. Periander vero
fuit ille quidem tyrannicus , sed tamen bellicosus. ]

[Cypselus Corinthi ex demagogia ad tyrannidem per-
venit. ]

[Quocirca et ii qui tyrannidem consiliumque quod dedit
Periander Thrasybulo, vituperant, non sunt existimandi
simpliciter id recte reprehendere. Aiunt enim Periandrum
nilil illum quidem ei nuntio qui missus fuerat, de eo quod
consuleretur, respondisse; sed spicas eminentes demendo
segetem adequasse, ex quo quum facti causam nuntius
ignoraret, id autem quod accidisset renuntiasset, intel-
lexisse Thrasybulum, viros supereminentes de medio esse
tollendos. ]

[ Eorum, quibus tyrannides conservantur, pleraque insti-
tuisse Periandrum Corinthium ferunt. ]

[ Etiam cives spoliare bonis tyrannicum est. Hujus rei
exemplum prabent ... Cypselidarum dona diis consecrata. ]

[Fit porro etiam et in bello et in pace oligarchiarum

mutatio : in bello quidem dum propterea quod populi
fidem babent suspectam , militibus externis coguntur uti :
cui enim exercitum tradiderint , hic saepenumero tyrannus
efficitur, quemadmodum Corinthi Timopbanes. ]

MEGARENSIUM.

103.

In /Etolorum Rep. Aristoteles quos nunc Locros dicinius
Leleges appellat, tenuisseque etiam Bootiam eos refert.
Similia habet etiam in Opuntiorum et in Megarensium Re-
publica.

, [t04].

[ Tyrannidem occupevit Theagenes Megaris, quum is lo-
cupletium pecora ad fluvium pascentia jugulasset. ]

[ Similiter et quae Megaris erat democratia dissoluta est :
nam populi ductores ut bona privatorum publicare pos-
sent, multos nobiles e civitate exterminarunt usque eo do-
nec magnum exulum numerum fecerunt. Illi autem in
civitatem ab exilio reversi signis collatis populum supera-
runt et oligarchiam ex democratia fecerunt. Idem porro
Cumis accidit, qua in urbe democratiam Thrasymachus
funditus delevit. ]

[ Megarensium democratia, quum propter rerum etimperü
perturbationem superati essent , deleta est. ]

CORINTHIORUM, MEGARENSIUM, CHALCIDENSIUM ΒΕΡΡΠΡΙΙΕΑ.

IV, 12, 10 : Ἐν Μεγάροις x. τῶν συγχατελθόντων
xal συμμαχεσαμένων πρὸς τὸν δἥμον ( sc. τὰς ἀρχὰς
χαθιστᾶσιν ). ] De his omnibus v. Müller. Dor. II,
p. 166 sqq.

(XAAKIAEQN.)

105.

Strabo X, p. 445, de Eubea : Οὐ µόνον δὲ Μά-
xou ἐχλήθη ἡ νῆσος, ἀλλὰ xai Ἀθαντίς Φησὶ δ'
Ἀριστοτέλης ἐξ "Aó6a τῆς Φωχικῆς Θρᾶκας ὅρμη-
βέγτας ἐποιχῆσαι τὴν νῆσον, χαὶ 'ἐπονομάσαι "A-
όαντας τοὺς ἔχοντας αὐτήν' ol. δὲ ἀπὸ Ἡρωός φασι;
χαθάπερ καὶ Εὔθοιαν ἀπὸ ἠρώίνης. Res nota. Loci
nostri meminit Müller. Min. p. 386. Ceterum num
h»c in Chalcidensium, aut in alius urbis Eu-
beice Republica dixerit Aristoteles, aut seorsum
singularum urbium Rebusp. pramiserit , in medio
relinquendum.

106.

Strabo X, p. 447 : At οὖν πόλεις αὗται ( sc. τῆς
Εὐθοίας) διαφερόντως αὐξηθεῖσαι xat ἀποικίας ἔστειλαν
ἀξιλόγους elc Μαχεδονίαν. ᾿Ερέτρια μὲν γὰρ συνῴ-
χισε τὰς περὶ Παλλήνην xal τὸν Ἄθω πόλεις: ἡ δὲ
Xo)xiz τὰς ὑπὸ Ὀλύνθῳ, $c Φίλιππος διελυµήνατο,
καὶ τῆς Ἰταλίας τε xal Σιχελίας πολλὰ χωρία Χαλχι-
δέων ἐστίν. ᾿Ἑστάλησαν δὲ αἱ ἀποιχίαι abra, χαθά-
περ εἴρηχεν Ἀριστοτέλης, ἠνίκα dj τῶν Ἱπποθοτῶν
χαλουµένη ἐπεχράτει πολιτεία’ προέστησαν γὰρ αὐτῆς
ἀπὸ τιµηµάτων ἄνδρες ἀριστοκρατικῶς ἄρχοντες.

Ἱκκοθόται ἐχαλέοντο ol παχέες τῶν Χαλχιδέων, He-
rodot. V, 77; πλούτῳ x«l δόξη διαφέροντες, Plu-
tarch, Pericl. c. 33. Cf. fr. 109. Hermann. Αη-

141

tiqq. Gr. $ 57 et 81. — « Ceterum ipsius Aristotelis
mater ex eorum fuit stirpe, qui e Chalcide Sta-
gira coloniam duxerunt. Dionys. Hal. Epist. ad
Ammaeum $ 5. » Neumann.
107.

Plutarch. Erotic. p. 760, F : *Hxev ἐπίχουρος
(sc. Κλεόμαχος 6 Φαρσάλιος) Χαλχιδεῦσι [μετὰ] τοῦ
Θεσσαλικοῦ, πολέμου πρὸς ᾿Ερετριεῖς ἀχμάζοντος" xal
τὸ μὲν πεζὸν ἐδόχει τοῖς Χαλκιδεῦσιν ἐρρῶσθαε, τοὺς
δ) ἱππέας µέγα ἔργον ἦν ὥσασθαι τῶν πολεµίων: παρε-
κάλουν δὴ τὸν Κλεόμαχον ἄνδρα λαμπρὸν ὄντα τὸν
ψυχην ot σύμμαχοι, πρῶτον ἐμθάλλειν εἲς τοὺς ἱππέας:
6 δὲ ἠρώτησε παρόντα τὸν ἐρώμενον, εἰ µέλλει θεᾶσθαι
τὸν ἀγῶνα ' φῄσαντος δὲ τοῦ νεανίσχου , xai φιλοφρό-
νως αὐτὸν ἀσπασαμένου χαὶ τὸ χράνος ἐπιθέντος, ἐπι-
γαυρωθεὶς 6 Κλεόμαχος xal τοὺς ἀρίστους τῶν Έεσσα-
λῶν συναγαγὠνπερὶ αὗτὸν, ἐξήλασε λαμπρῶς xal προσ-
έπεσε τοῖς πολεµίοις, ὥστε συνταράξαι xal. τρέψασθαι
τὸ ἴππικόν: ix δὲ τούτου καὶ τῶν ὁπλιτῶν φυγόντων,
ἐνίκησαν κατὰ κράτος οἱ Χαλκχιδεῖς" τὸν μέντοι Κλεό-
µαχον ἀποθανεῖν συνέτνχε' τάφον δ) αὐτοῦ δειχνύουσιν
ἐν ἀγορᾶ Χαλκιδεῖς, ἐφ᾽ οὗ µέχρι νῦν ὅ µέγας ἐφέστηχε
χίων * xal τὸ παιδεραστεῖν πρότερον ἐν ψόγῳ τιθέµε-
vot, τότε μᾶλλον ἑτέρων ἠγάπησαν xal ἐτίμησαν.
Ἀριστοτέλης δὲ τὸν μὲν Κλεόμαχον ἄλλως ἀποθανεῖν
φησι, χρατήσαντα τῶν Ἐρετριέων τῇ dy m* τὸν δὲ ὑπὸ
τοῦ ἐρωμένου φιληθέντα, τῶν ἀπὸ Θράχης Χαλκιδέων
Ἱενέσθαι, πεµφθέντα τοῖς ἐν Εὐδοίᾳ Χαλκιδεῦσιν ἐπί-
χουρον * ὅθεν δεσθαι παρὰ τοῖς Χαλκιδεῦσιν,

Ὢ παῖδες , οἳ χαρίτων τε xal πατέρων λάχετ᾽ ἐσθλῶν,

μὴ φθονεῖζθ) ὥρας ἀγαθοῖσιν ὁμιλίαν :
, Giv γὰρ ἀνδρείᾳ xai ὁ λνσιμελὴς Ἔρως

ἐπὶ Ἀαλκιδέων θάλλει πόλεσιν.

[Megaris ex iis qui una ab exilio reverterunt unaque
adversus populum decertarunt (magistratus constituunt). ]

(CHALCIDENSIUM.)

105.

Eubxea insula non modo Macris appellabatur, sed etiam
Abantis. Aristoteles dicit ex Aba Phocica profectos Thraces
frequentasse insulam, unde incole ejus Abantes nuncu-
pati sint. .

106.

He urbes majorem in modum auct» colonias etiam
insignes in Macedoniam miserunt, Nam Eretria urbes circa
Pallegam et Atho condidit; Chalcis Olyntho vicinas, quas
Philippus delevit. Quin et in ltalia et in Sicilia multe
zint Chalcidensium colonia , quas deductas esse Aristoteles
dicit, quo tempore Hippobote, qui dicebantur, rempu-
bliram tenebant : hi enim Chalcide censu lecti aristocra-
lice eam administrabant.

107.

Flagrante inter Chalcidenaes et Eretrienses bello, Chal-
cdensibus auxilio venerat cum Thessalorum copiis Cleo-
machus. Videbantur autem Chalcidenses peditatu satis

valere, sed equites hostium pellere magni erat arduique
res laboris : itaque Cleomachum socii hortabantur, magno
virum animo, ut primus equitatum hostilem Invaderet. Ia
ex amasio qui una aderat quisivit, spectatorne esse cer-
taminis vellet : quumque affirmasset juvenis, blandeque
exosculatus galeam ei imposuisset , elato jam animo Cleo-
machus , Thessalorum optimis ad se collectis, alacriter in
hostem irruit, ita ut equitatum eorum conturbaret atque
disjiceret : fugaque exinde etiam gravis armaturz milituin
facta, vi Chalcidenses victoriam obtinuerunt, Cleomacho
tamen in pugna interfecto, Ejus sepulchrum in foro mon-
strant Chalcidenses , cui etiamnum magna insistit columna ;
quumque antea masculum amorem vituperassent, tum
alis magis amplexi sunt atque honoraverunt. Alioquin
Aristoteles Cleomachum quidem esse mortuum scribit,
quum pugna vicisset Eretrienses : eum vero , cui osculum
amasius dederit, fuisse de Chalcidensibus e Thracia, mis-
sum auxilio Chalcidensibus Eubceensibus; itaque cani apud
Chalcidenses :

O gratia patribusque fortibus quibus obtigit nitere,
vestrum nolite bonis negare florem :

nam cum virtute simnl Cythereius

celebrat puer urbes Chalcidicas

142

Ἄντων ἦν ὄνομα τῷ ἐραστῆ, τῷ δὲ ἐρωμένῳ Φίλιστος,
ὡς ἐν τοῖς Αἱτίοις Διονύσιος ὃ ποιητὴς Ἱστόρησε.

Allata procul dubio e nostro Aristotele fluxe-
runt, quanquam alius Aristoteles, Chalcidensis
patria, de rebus Eubeez librum scripserat, teste
Harpocratione v. Ἄργουρα : Ἔστι δὲ πόλις τῆς Eo-
θοίας ἐν τῇ Χαλχιδικῇ κειµένη, ὡς Ἀριστοτέλης 6 Χαλ-
κιδεὺς ἐν τῷ Περὶ Εὐδοίας (Cf. Steph. Byz. s. v. :
Τόπος Εὐθοίας, ὅπου δοχεῖ τὸν Πανόπτην Ἑρμῆς πε-
φονευχέναι. Apollodor. fr. 15a ). Schol. Apollon.
Rh. I, 558 : Σουΐδας καὶ Ἀριστοτέλης, οἳ περὶ Eo-
θοίας πεπραγµατευµένοι, et alii (quos v. in fr. 6
Dionysii Chalcidensis ) de matre Achillis aliter ac
vulgo fit statuunt. Fortasse Aristoteles Chalciden-
sis erat Pepli auctor.

[108.]

(Arist. Pol. V, 3,6 : Ἐν Χαλχίδι Φόξον τὸν τύραν»
vov μετὰ τῶν γνωρίµμων ὁ ὃημος ἀνελὼν εὐθὺς εἴχετο
τῆς πολιτείας.

V, 10,3 : (Μεταθάλλει) xat sic ὀλιγαρχίαν (τυ-
pavvíc ) , ὥσπερ ἡ ἐν Χαλχίδι ἡ Ἀντιλέοντος. ]

De oligarchia Chalcidensium cf. fr. 109.

[ΕΡΕΤΡΙΕΩΝ.]

[πορ.]

[ Arist. Pol. IV, 3, 2 : Ἐπὶ τῶν ἁρχαίων χρόνων
ὅσαις πόλεσιν ἓν τοῖς ἵπποις ἡ δύναμις ἦν, ὀλιγαρχίαι
παρὰ τούτοις ἦσαν. ᾿Εχρῶντο δὲ πρὸς τοὺς πολεμίους

Dionysius poeta in JEtiis, Antonem amatoris, amasii no-
men Philistum prodit.

[Argura, Eubo:se urbs in Chalcidensium regione, ut
Aristoteles Chalcidensis ait in libro De Euboea. ]

[108.]

[ Chalcide populus, quum Phoxum tyrannum cum illu-
stribus et claris viris sustulisset, continuo se ad politiam
contulit atque applicavit. ]

[ Transfertur tyrannis et in oligarchiam, ut in Chalcide
tyrannis Antileontis. ) .

[ERETRIENSIUM.)
[109.]

[ Priscis illis temporibus, quibus civitatibus potentia in
equitatu consistebat , apud has erant oligarchiae. Utebantur
autem equis in hostes quos habebant finitimos, v. g. Ere-
trienses et Chalcidenses, et Magnetes qui Marandrum acco-
lebant et multi alli Asiae populi. ]

[ Oriuntur etiam seditiones ex mutuis offensis quas panci
dominantes inter se exercent, dum matrimonii judicio-
rumve causa simultates per factiones suscipiunt, v. gr. ex
causa nuptiali seditiones quas ante diximus, ort; sunt.

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

rro, πρὸς τοὺς ἀστυγείτονας, otov Ερετριεῖς xal Χαλ-
χιδεῖς xat Μάγνητες oi ἐπὶ Μαιάνδρῳ xal τῶν ἄλλων
πολλοὶ περὶ τὴν Ἀσίαν.

Ρο]. V,5, 10: Γίνονται δὲ στασεις xal x τοῦ πε-
Ριωθεῖσθαι ἕτέρους ὑφ ἑτέρων τῶν ἐν τῇ ὀλεγαργία
αὐτῶν, xal καταστασιάζεσθαι χατὰ γάμους 7, δίχας"
olov ἐκ γαμιχῆς μὲν αἰτίας αἱ εἰρημέναι πρότερον" xai
τὴν ἐν Ἐρετρία δ’ ὁλιγαρχίαν τὴν τῶν ἵππέων Auxyo-
pc χατέλυσεν ἀδικηθεὶς περὶ γάµον. ] Cf. de Eretria
fr. 106.

[ΩΡΕΙΤΩΝ.]
[109 a.]
[ Arist. Pol, V, 2, 9 : Μεταθάλλουσι δ᾽ ai πολι-

τεῖαι xal ἄνευ στάσεως... Oc ὁλιγωρίαν, ὅταν ἑάσωσιν
sl; τὰς ἀρχὰς τὰν χυρίας παριέναι τοὺς μὴ τῆς πολι-
τείας φίλους, ὥσπερ dv Ώρεῷ χατελύθη fj ὁλιγαργία
τῶν ἁρχόντων γενοµένου Ἡραχλεοδώρου , ὃς ἐξ ὁλι-
γαρχίας πολιτείαν xal δηµοχρατίαν κατεσχεύασεν. ]

[EZTIAIEQON.] b
[109 b.]

[Id. Pol. V, 3, 2 : Ὅλως δὲ ai τῶν γνωρίµων στά-
σεις συναπολαύειν ποιοῦσι xai τὴν ὅλην πόλιν * εἷον iv
Ἑστιαία συνέθη μετὰ τὰ Μηδιχὰ , δύο ἀδελφῶν περὶ
τῆς πατρῴας νομῆς διενεχθέντων * 6 μὲν γὰρ ἀπορώτε-
poc ὡς οὐκ ἀποφαίνοντος θατέρου τὴν οὐσίαν οὐδὲ τὸν
θησαυρὸν, ὃν εὗρεν 6 xatd, προσήγετο τοὺς δηµοτι-
χοὺς, 6 δ᾽ ἕτερος ἔγων οὐσίαν πολλὴν τοὺς εὐπόρους. ]

Oligarchiam porro Eretriensem , quam equites obtinebant,
Diagoras sustulit , accepta injuria in negotio matrimonii. |

[ORITARUM.]
[109 a.]

[ Mutantur porro respublicze etiam sine seditione pe
incuriam, quum eos qui a reipublicae forma alieno sunt
animo ad amplissimos magistratus pervenire sinunt : quem-
admoqum Orei sublata oligarchia est eo quod Heracleo-
dorus in pretorum collegium cooptatus fuerat, qui ex
oligarchia politiam et demucratiam fecit. ]

(HESTLEENSIUM. ]
[109 b.]

( Omnino autem optimatium seditiones totam civitatem
in eandem fraudem trahunt : quale illud est quod Hestime
accidit post bellum Medieum, nato inter duos fratres de
bonorum paternorum divisione dissidio. Nam is, cujus res
familiaris erat angustior, quum alter rem a patre relictam
non exhiberet , neque thesaurum, quem pater invenerat,
proferret , populares sibi adjunxit ; alter rei familiaris copiis
abundans, locupletes. ]

ΕΡΒΑ ET THEBANORUM RESPUBLIC E.

GHBAIQN.

I IO.

Zenob. VI, 17: T( oüx ἀπήγξω, ἵνα Θήθη-
cvv ἥρως γένη; Ταύτης Πλάτων ἐν Μενέχεῳ µέ-
µνηται. Φασὶ δὲ ὅτι ἐν Θήδαις ol ἑαυτοὺς ἀναιροῦντες
οὐδεμιᾶς τιμῆς μετεῖχον. Καὶ Αριστοτέλης δέ φησι
περὶ Θηθαίΐων τὸ αὐτὸ τοῦτο, ὅτι τοὺς αὐτόχειρας ἔαυ-
τῶν χινοµένους οὐκ ἐτίμων. Τὸ οὖν "Iva. ἠρωςγένη
xat εὐφημισμὸν εἴρηται. Eadem Plutarch. Prov. 47,
Suidas, Photius.

III.

Plutarch. Ρε]ορίά, c. 18, ubi de ἱερῷ λόχῳ The-
banorum sermo est : "Ενιοι δέ φασιν ἐξ ἐραστῶν xal
ἐρωμένων γενέσθαι τὸ σύστημα τοῦτο.... Λέγεται δὲ
xal τὸν Ἰόλεων τοῦ Ἡρακλέους ἐρώμενον ὄντα κοινω-
νεῖν τῶν ἆθλων καὶ παρασπίζειν. Ἀριστοτέλης δὲ καθ)
αὑτὸν ἔτι φησὶν ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ Ἰόλεω τὰς καταπι-
στώσεις ποιεῖσθαι τοὺς ἐρωμένους xal τοὺς ἐραστάς,
Εἰχὸς οὖν xal τὸν λόχον ἱερὸν προσαγορεύεσθαι, καθότι
xxi Πλάτων ἔνθεον φίλον τὸν ἐραστὴν προσεῖπε. De
Iolai tumulo , gymnasio, ludis v. Pansan. IX , 23.
Boeckh. ad Pindar. Olymp. VII , 233. IX , 99, coll.
Pyth. IX , 99; Nem. IV, ao, ibique schol. — De
ἱερῷ λόχῳ v. quos laudat Hermann. Antiqq. gr.
$ 181, 2, coll. Müller. Dor. II, 297.

[112.]

(Arist. Pol. 11, 9, 6 : Ἐγένετο δὲ xat Φιλόλαος
6 Κορίνθιος νομοθέτης Θηθαίοις. "Hv $' ὁ Φιλόλαος τὸ
μὲν γένος τῶν Βακχιαδῶν, ἐραστὴς δὲ γενόμενος
Διοχλέους τοῦ νιχήσαντος ᾿Ολυμπίασιν, ὡς ἐκεῖνος τὴν

143

πόλιν ἔλιπε, διαµισήσας τὸν ἔρωτα τὸν της μητρὸς
Ἁλχυόνης, ἀπΏλθεν εἷς Θήθας, χάχεῖ τὸν βίον ἐτελεύ-
τησαν ἀμφότεροι’ καὶ νῦν ἔτι δεικνύουσι τοὺς τάφους
αὐτῶν ἀλλήλοις μὲν εὐσυνόπτους ὄντας, πρὸς δὲ τὴν
τῶν Κορινθίων χώραν τοῦ μὲν συνόπτου , τοῦ ὃ᾽ οὗ Guv-
όπτου. Μυθολογοῦσι γὰρ αὐτοὺς οὕτω τάξασθαι τὴν
ταφὴν, τὸν μὲν Διοχλέα, διὰ τὴν ἀπέχθειαν τοῦ πά--
θους, ὅπως μὴ ἄποπτος ἔσται ἡ Κορινθία ἀπὸ τοῦ
χώματος, τὸν δὲ Φιλόλαον, ὅπως ἄποπτος. Ὥχησαν
μὲν οὖν διὰ τὴν τοιαύτην αἰτίαν παρὰ τοῖς Θηδαίοις,
νομοθέτης Ó' αὐτοῖς ἐγένετο Φιλόλαος περί τ’ ἄλλων
τινῶν xal περὶ τῆς παιδοποιίας, οὓς χαλοῦσιν ἐχεῖνοι
νόμους θετικούς' xal τοῦτ' ἐστὶν ἰδίως ὑπ ἐχείνου
νενοµοθετηµένον, ὅπως ὁ ἀριθμὸς σώζηται τῶν κλή-
ρων.] V. Müller. Min. p. 407 sq., Dor. II, p. 200.

[113.]

[Id. Pol. V, 5, 10 : Ἐκ δὲ δικαστηρίου κρίσεως
$ ἐν Ἡρακλεία στάσις ἐγένετο xai ἐν Θήθαις ἐπ᾽ αἰτίᾳ
µοιχείας, δικαίως μὲν στασιωτικῶς δὲ ποιησαμένων
τὴν χόλασιν, τῶν μὲν ἐν Ἡρακλείᾳ χατ᾽ Εὐρυτίωνος,
τῶν δ ἐν Θήθαις κατ Ἀρχίου ἐφιλονείχησαν γὰρ αὖ-
τοὺς of ἐχθροὶ, ὥστε δεθῆναι ἐν ἀγορᾶ ἐν τῷ χύφωνι. |

« Perizonius huc retulit narrationem JEliani
V. H. XI, 7 : Συνέδη «wk μοιχὸν ἁλῶναι ἐν Θεσπιαῖς,
εἶτα ἤγετο διὰ τῆς ἀγορᾶς δεδεµένος ' ἀφείλοντο οὖν
αὐτὸν of, ἑταῖροι: ἐξήφθη οὖν στάσις καὶ. συνέπεσε γε-
νέσθαι φόνους πολλούς. Is preterea nomen urbis in
alterutro scriptore vitiosum esse suspicatur. Potest
tamen fieri ut Archias fuerit Thebanus , Thespiis
autem in adulterio deprehensus et punitus fuerit. »
SCHNEIDER.

THEBANORUM.
110.

Quidni te suspendisti, Thebis ut heros fias? Hujus
Platoin Menelao meminit. Referunt enim Thebis mortem qui
sibi conscisceret , infamem habitum. Idem de Thebanis Ari-
stoteles quoque commemorat, nempe qui sibi manus attu-
lissent, nullo in honore fuisse. lud itaque, ut heros
Λας, per euphemismum dictum est.

111.

Nonnulli tradunt cohortem eam ex iis conflatam qui se
mutuo amarent... Ferunt etiam lolaum Herculis amasium
una cum eo certamina obiisse , auxiliumque tulisse amatori.
Et Aristoteles eua eliam etate ait apud sepulcrum Iolai ama-
tores et amasios mutua se fide obligare. Consentaneum
itaque est, ea ratione cohortem sacram nominatam qua
Plato amatorem divini amici nomine insignit.

[t12.]

[ Fuit et Phílolaus Corinthius Thebanis legum auctor.
Erat autem Philolaus ex Bacchladarum genere ; sed quum
Dioclis ejus, qui vicit Olympia, amator esset, ille autem

insanum matris Halcyonze amorem aspernatus ac detesta-
tus urbem reliquisset, Thebas una cum eo profectus est ,

ibique ambo mortui sunt, atque etiam nunc eorum sepul-
cra ostendunt, ita posita, ut alterum qnidem ex altero
facile conspici possit; sed Corinthiorum agro alterum sit
in conspectu positum, alterum non sit. Fabulantur enim
eos ita sua sepulcra fieri ac locari jussisse : Dioclem qui-

dem propter odium casus infandi, ut ne ex sepulcri aggere
ager Corinthius prospici posset ; Philolaum autem ita, ut,
posset. Habitabant igitur propter talem causam apud Theba-
nos. Leges autem iis scripsit Philolaus , quum de quibusdam

aliis rebus, tum de adoptione liberorum , quas vocant illi

leges adoptivas. Atque hoc proprie legibus illis constitutum

est, ut bonorum, qua cuique sorte obtigissent, numerus
servaretur. ]

[113.]

[Seditio que Heraclez exarsit, ex judiciali gentemtia
orta est; et ea qui Thebis, ex eo, quod ob crimen adul-
terii penas justas quidem, sed factiose sumpsissent , Hera-
cleenses quidem de Eurytione , Thebani autem de Archia :
odio enim suo pervicerunt ejus inimici , ut in foro vinctus
numella adstringeretur.]

144

[114.]

[Id. Pol. VI, 4, 5 : 'I'4» δὲ µετάδοσιν γίνεσθαι (δεῖ]
τῷ πλήθει τοῦ πολιτεύματος τοι... τοῖς τὸ τίμημα κτω-
µένοις, 3) καθάπερ Θηδαίοις, ἀποσχομένοις χρόνον τινὰ
τῶν βαναύσων ἔργων.

Ρο]. III, 3, 4 : Ἐν Θήδαις δὲ νόµος ἦν τὸν δέχα
ἐτῶν μὴ ἀπεσχημένον τῆς ἀγορᾶς μὴ µετέχειν ἀρχῆς.

Ρο]. Υ, α, 6; Διὰ χαταφρόνησιν δὲ χαὶ στασιάζουσι
xal ἐπιτίθενται... dv ταῖς δηµοχρατίαις οἱ εὔποροι xa-
ταφρονήσαντες τῆς ἁταξίας xal ἀναρχίας, otov xa dv
Θήθαις μετὰ τὴν ἐν Οἰνοφύτοις µάχην xaxóx πολι-
τευοµένων ἡ δηµοχρατία διεφθάρη. ]

ΟΡΧΟΜΕΝΙΩΝ.

115.

Tzetzes ad Hesiod. Procem. p. 7 sq. ed. Gsfd. :
Αριστοτέλης γὰρ 6 φιλόσοφος (μᾶλλον δὲ οἶμαι 6 τοὺς
Πέπλους συντάζας ) ἐν τῇ Ὀρχομενίων πολιτεία Στη-
σίχορον τὸν μελοποιὸν εἶναί qne υἱὸν Ἡσιόδου , dx τῆς
Ελυμένης αὐτῷ γεννηθέντα τῆς Ἀμφιφάνους xal l'a-
γύκτορος ἀδελφῆς, θυγατρὸς δὲ Φηγέως. — Κλυμέ-
vns. ] Mss. κτηµένης. « Emendavimus post Wytten-
bach. ad Plutarch. p. 162 ex Proclo ad ᾿"Εργ.
268. » Garsr.

Proclus ad Hesiod. Op. et D. 631 : Αοίχητον δὲ
αὐτὸ (Ascram oppidulum) 6 Πλούταρχος ἱστορεῖ καὶ
τότε είναι, Θεσπιέων ἀνελόντων τοὺς οἰχοῦντας, "Op-
χομενίων δὲ τοὺς σωθέντας δεξαµένων ' ὅθεν καὶ τὸν
θεὸν Ὀρχομενίοις προστάξαι τὰ Ἡσιόδου λείψανα λα-
θεῖν, καὶ θάψαι παρ᾽ αὐτοῖς, ὡς xal Ἀριστοτέλης φησὶ,
γράφων τὴν Ὀρχομενίων πολιτείαν.

Cf. Tzetzes 1. 1. : Ὀρχομένιοι δὲ ὕστερον κατὰ χρη-
σμὸν ἐνεγκόντες τὰ Ἡσιόδου ὁστᾶ θάπτουσιν ἐν µέσῃ τῇ
ἀγαρᾶ , καὶ ἐπέγραψαν τάδε"

Ασχρη μὲν πατρὶς πολυλήϊῖος, ἀλλὰ θανόντος
ὁστέα πληξίππων y? Μιννῶν κατέχει

' ARISTOTELIS FRAGMENTA.

Ἡσιόδον, τοῦ πλεῖστον ἐν ἀνθρώποίς xAéoc ἐστὶν,
ἀνδρῶν κρινοµένων ἐν βασάνοις σοφίης.
Ἐπέγραψε δὲ xal Πίνδαρος Xatps δὶς κτλ. Pausan.
IX , 38, 3, ubi idem epigramma affertur.
Appendix Proverb. IV, 92, p. 456 ed. Leutsch.
etSchneidew. : Τὸ Ἡσιόδειον γῆρας: Ἀριστοτέ-
λης ἐν ᾿Ὀρχομενίων πολιτείᾳ δις τεθάφθαι φησὶ τὸν
Ἡσίρδον, xai ἐπιγράμματος τοῦδε τυχεῖν *

Χαἴρε δὶς ἠθήσας καὶ δὶς τάφου ἀντιδολήσας,
Ἡσίοδ', ἀνθρώποις µέτρον ἔχων σοφίης
παρόσον τό τε γῆρας ἀπέθη, xat δὶς ἑτάφη.
Pindaro epigramma tribuit cum schol. etiam
Suidas. V. Boeckh. Explic. Pindar. p. 554. Cete-
rum Tzetzes quum epigramma ex Aristotelis libris
De rebuspublicis allatum reperiret, ejusmodi :
epigrammata vero sciebat legi in Peplo Aristotelis,
pro judicii levitate sua putavit ipsum istud de
Hesiodo epigramma e Peplo petitum esse. Ας ne.
scio an revera etiam in Peplo legere erat. Certe
novit epigramma nostrum Pepli auctor, qui ita
consarcinavit epitaphium Ascalaphi :
Ἀσκαλάφου Τροίῃ φθιµένου χαὶ Ἰαλέμοιο,
ὀστέα πληξίππων γῆ Μιννῶν κατέχει.
Ceterum recte, puto, Tzetzes Pepli auctorem
à Rerumpublicarum scriptore diversum esse cen-
set. Quanquam aliter visum Schneidewino ( Phi-
lologus, fasc. 1 init. )

r16.

Pollux X, 165 : Καὶ ὅταν iv Ἀχαρνεῦσιν εἴπῃ
Ἀριστοφάνης ἀχάνας χρυσίου, τὸ ἀγγεῖον ἴσως
Περσιχόν’ ἔνιοι δὲ τὴν θεωρικὴν χίστην οὕτω χεχλῆσθαι
νοµίζουσιν * dv δὲ Ἀριστοτέλους ᾿Ὀρχομενίων πολιτεία
µέτρον ἐστὶ τετταράχοντα πέντε µεδίμνους χωροῦν 'At-
τιχούς.

[114.]

[Communicari cum multitndine reipublicze administratio
debet ut, quemadmodum antea dictum est, cum iis qui
censum justum nacti fuerint, aut more Thebanorum cum
iis, qui certo temporeab opificiis abstinuerint.

Thebis lex erat, ne, qui non decem annos foro rerum
venalium abstinuisset , magistratum capere posset.

Propter contemptum seditionem excitant et impetu facto
in alios invadunt... in democratiis locupletes contempta
confusione et perturbatione rerum imperiique : cujusmodi
quiddam ef Thebis accidit post pugnam in CEnophytis com-
missam : quo tempore, quod respublica male administra-
retur a populo, democratia funditus oppressa est. ]

ORCHOMENIORUM.
115.

Aristoteles philosophus (vel potius, mea quidem sen-
tentia, Pepli auctor ) in Orchomeniorum Republica Stesi-

chorum lyrieum ait filium esse Hesiodi e Clymene natum,
Amphiphanis et Ganyctoris sorore , Phegeique filia.

Ascram etiam tunc desertam fuisse Plutarchus narrat ,
incolis a Thespiensibus trucidatis , iisque qui stragem effu-
gerant, ab Orchomeniis in urbem receptiá. Unde etiam
deum Orchomeniis imperasse, ut Hesiodi reliquiis potiren-
tur easque apud ipsos sepulcro conderent. Tradit hoc
etiam Aristotele, qui Orchomeniorum rempublicam
scripsit.

Aristoteles in Orchomeniorum rep. Hesiodum dicit his
sepultum , atque hocce nactum epigramma esse :

Salve, iterum pubescens ac bis condite, salve ,
Hesiode, humanae qui modus es sophiz.

116.

Achane in Aristotelis Republica Orchomeniorum
mensura est, quee continet quadraginta quinque modios
Atticos.

ORCHOMENIORUM, OROPIORUM, OPUNTIORUM RESPUBLIC A.

Cf. Schol. Aristoph, Acharn. 108 : Ἁγάνη µέτρον
ἐστι [ερτικὸν, ὥσπερ ἡ ἀρτάθη map Αἰγυπτίοις"
ἐχώρει δὲ µεδίµνους Ἀττιχοὺς µε’, ὡς μαρτυρεῖ Ἆρι-
στοτέλης. Cf. Wurm. De ponderum etc. ratione,
p. 133. Müller. Min. p. 18 sq.

(ΩΡΩΠΙΩΝ.)

117.

Stephan. Byz. v. Ώρωπός : Ἀριστοτέλης γοῦν τὸν
Ὀρωπὸν Γραϊάν φησι λέγεσθαι΄ ἡ δὲ Τραῖα τόπος τῆς
Ὠρωπίας πρὸς τῇ θαλάσση xav! Ερετρίας xat Εὐθοίας
χειµένη.

Eustathius ad Il. B, 498, p. 266, αλ: Ἄριστο-
τέλης Γραϊαν λέγει τὴν νῦν ᾿Ώρωπόν το δὲ τῆς χλήσεως
αἶτιον ἀπὸ Γραίας τῆς Μελεδῶνος.

Stephan. Byz. : Τάναγρα... ἣν Όμηρος (11. B,
498 ) Γραῖαν καλεῖ διὰ τὸ πλησίον εἶναι... Τὴν δὲ
l'catav ἔνιοι λέγουσι τὸ νῦν τῆς Θηθαϊκῆς χαλούμενον
ἔδος * τινὲς δὲ τὴν Ἰαναγραίαν , ὧν sic ἐστὶ xai Καλλί-
μαγος” xc Ἀριστοτέλης δὲ l'oaiav τὴν νῦν "prov. Ἔστι
06€ τόπος τῆς τῶν Ὡρωπίων πόλεως πρὸς τῇ θαλάττη.

Grzam , urbem vetustissimam, inter Tanagram
et Oropum, e regione Eretriz sitam fuisse atque
sic utramque urbem nominis istius honorem ad
se trahere studuisse statuit Müller. Min. p. 49a
coll. p. 212. Cum Aristotele facere videtur Strabo
IX, p. 404 : Ἡ F'oaia. δ᾽ ἐστὶ τόπος Ὡρώπου πλη-
oiov, Ceteri favent Tanagreis. Testimonia v. in
Stephan. Thes. v. l'oata. Cf. qui Oropi historiam
vontexere studuerunt , Dodwellus, et nuper Fuhrius
ad Uicearchi Biov Ἑλλ.

OIIOYNTIOQN.
118.
Schol. Pindar. OL IX , 86 : Ὀποῦντος ἦν θνγά-

tno ᾿Ἠλείων βασιλέως, ἣν Ἀριστοτέλης Καμθύσην
χαλεῖ: διὰ τούτων οὖν ὁ [ένδαρος τὴν Πρωτογένειάν

445
qna ἐξ Ἠλιδος ἁρπασθεῖσαν εἰς Μαίναλον τῆς Apxa-
δίας ὄρος χοµισθΏναι ὑπὸ Διός" (Μαΐναλος δὲ ὄρος
Ἀρκαδίας χαὶ πόλις: ) ἐνταῦθα μιχθεὶς αὐτῃ 6 /εὺς
ἦνεγχε τῷ Λοκρῷ» tv' ὡς ἑαυτοῦ ἀναθρεψη τὸν γεννη-
θέντα: ἀφ᾿ οὗ ἡ τῶν Λοχρῶν χώρα, ἧς Λοχρίδος µη-
τρόπολις ἡ Onouc. V. Beeckh, ad 1. Pindari p. 191.
Ceterum nomen Καμθύσην corruptum fuerit, Re-
ctius, puto , Plutarchus Qr. gr. 15 pro Canbyse
habet Cabyen : Φυσχίου τοῦ ᾽Αμφιχτύονος υἱὸς ἦν
Λοχρός" ἐκ δὲ τούτου xai Καθύης Λοχρός.
119.

Strabo VII, p. 3a: : ( Ἀριστοτέλης) τοὺς νῦν

λοχροὺς Λέλεγας χαλεῖ. V. fr. τοῦ et 127.
120.

Harpocratio : Άμφισσα, πόλες τῆς Λοχρίδος.

Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ὀπουντίων πολιτεία οὕτω λέγει’
« Ἀνδραίμων δὲ ἦν οἰκιστής, Ἄμψισσαν δ' ὠνόμασαν
διὰ τὸ περιέχεσθαι [ ἀμφέγρσθαι ] τὸν τόπον ὄρεσιν. »
Aliter Pausan. X , 38.
191:

Hesych. : Ἄσπετος, Ó Ἀχιλλεὺς ἐν Ἠπείρῳ, ὥς
φησιν Ἀριστοτέλης ἐν ᾿Ὀπουντίων πολιτείᾳ.

Cf. Plutarch. Pyrrho, e. 1: Ἀγιλλεὶς d ἐν "Ἠπείρῳ
τιμὰς ἰσοθέους ἔσχεν, Ἄσπετος ἐπιχωρίῳ qvi, προσα-
γορευόµενος. De Achille locutus Aristoteles ob Pa-
troclum Opuntium.

122.

Οµατοῦ. ad Theodos. f. 63 ap. Bekk. Anecd.
P- 1393, v. Λάδων : Τὸ Μέδων [ἔστιν δὲ ορ ὄνομα)
6 μὲν ποιητῆς Ὅμηρος διὰ τοῦ ντ χλίνει, otov MéGov-
τος, τῷ λόγῳ τῶν μετοχκικῶν, Ἴσαϊος δὲ ὅ ῥήτωρ χαὶ
^ ριστοτέλης ἐν ᾿Οπουντίων πολιτεία Μέδωνός φασιν
ἀναλόγως. De Medone, Oiclei Locrensium regis
filio, V. Il. B, 727. N, 694 sqq. Eustath. ad ll.
Ρ. 277, 17:

[1233.]

[ Aristot. Pol. IH, 11, 1 : 'O μὲν γὰρ χατὰ vóuov

OROPIORUM.
117.

Oropum Aristoteles Graeam nominari dicit. Graa vero
locus est Oropiorum re,ionis, ad mare situs ex adverso
Erelriz et Eubose.

Aristoteles Graeam dicit quse nunc Orepus dicitur.

OPUNTIORUM.

118.

Opuntis, Eleorum regis, filia erat, quam Aristoteles
Cambysen ( Cabyen ) nominat. (Aliis vocatur Protogenia).
Secundum hzc igitur Pindarus Protogeniam ait ex Elide
raptam in Maenalum Arcadiae montem a Jove transportatam
esse. Ibique amplexum eam Jovem duxisse deinde ad Lo-
crum , ut is educaret genitum ( Locrum sc. alterum), a quo
aomen accepit terra Locrorum, quorum metropolis Opus est.

FRACAMENTA HIST. Gt. — vOL. μὲ.

. 119.
Qui nunc Locri vocantur Leleges esse Aristoteles dicit.

120.

Aristoteles in Opuntiorum rep. ait : « Andreemon vero
fuit conditor ( Amphissc urbis); Amphissa vero urlm
nuncupata est propterea quod cireumdatus locus montibus
erat. » .

121.

Aspelus Aclilles in Epiro cognominatur, ut Aristoteles

in Opuntiorum rep. tradit.
122.

Ίδωις rhetor et Aristoteles in Opuntiorum rep. Μέδων,

Μέδωνος flectunt, contra normam.
[123]

[ Nam qui ex lege imperat et rex appellatur, is non effi-
cit, ut diximus, reipublicze administrande peculiarem ali-

lU

146

λεγόμενος βασιλεὺς οὐκ ἔστιν aoc, καθάπερ εἴπομεν,
πολιτείας” ἐν πάσαις γὰρ ὑπάρχειν ἐνδέχεται στρατη-
γίαν ἀῑδιον, olov ἐν δηµοχρατίᾳ καὶ ἀριστοχρατία, xal
πολλοὶ ποιοῦσιν ἕνα χύριον τῆς διοικήσεως, τοιαύτη
γὰρ ἀρχή τίς ἐστι xal περὶ ᾿Επίδαμνον, καὶ περὶ
Ὀποῦντα δὲ χατά τι µέρος ἔλαττον. ]

[ Id. ib. I, 4, 4 : Ἐν Λοχροϊςνόμος ἐστὶ μὴ πωλεῖν,
ἐὰν μὴ φανερὰν ἀτυχίαν δείξη συμθεθηχυῖαν , ἔτι δὲ
τοὺς παλαιοὺς χλήρους διασώζειν. ] Num de Opuntiis
an de Epizephyriis potissimum auctor cogitaverit,
iucertum. Lex utrorumque ingenio accommodata.
Huc posui locum, quia alio loco (II, 9, 5) Ari-
stoteles de Italis Locris loquens expresse appellat
Epizephyrios; tertio loco ( V, 6, 7), qui ad Locros
Epizephyrios pertinet, simpliciter quidem Locri
nominantur, sed res narrata talis est, ut distinctionis
nota non opus esset. Ceterum cf. Müller. Dor. 1I,
p. 200, 229.

ΦΩΚΕΩΝ.

124.

Clem. Al. Strom. I, p. 334 B& p. 144, 35 Sylb. :
Ἐξήκεστός τε 6 Φωκέων τύραννος δύο δακτυλίους φο-
pov γεγοητευµένους, τῷ ψόφῳ τῷ πρὸς ἀλλήλους διη-
αθάνετο τοὺς καιροὺς τῶν πράξεων. Ἀπέθανεν δὲ ὅμως
δολοφονηθεὶς χαίτοι προσηµήναντος τοῦ ψόφου, ὥς φη-
atv Ἀριστοτέλης dv «7, Φωχέων πολιτεία.

[125.]

[ Aristot. Pol. V, 3, 4 : Ἐν Φωχεῦσιν ἐξ ἐπικλή-
pou στάσεως Ὑενομένης περὶ Μνασέαν τὸν Μνήσωνος
πατέρα xal Εὐθυκράτη τὸν ᾿Ονομάρχου, f, στάσις
αὕτη dpy) τοῦ Ἱεροῦ πολέμου χατέστη τοις «Όω-
χεῦσιν. ]

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

[126.]

[ Idem. Pol. V, 3, 2: Ἐν Δελφοις, ix χηδείας γὲ-
γομένης διαφορᾶς, ἀρχὴ πασῶν ἐγένετο τῶν στάσεων
τῶν evt pov 6 μὲν γὰρ οἰωνισάμενός τι σύμπτωμα,
ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὴν νύμφην, oU λαθὼν ἀπῆλθεν᾽ οἱ ὃ ὡς
ὑθρισθέντες ἐνέθαλον τῶν ἱερῶν χρημάτων θύοντος,
χάπειτα ὡς ἱερόσυλον ἀπέχτειναν. Cf. Plutarch. Prec.
Pol. ο. 3a, 15 : Ἐν Δελφοῖς 6 µέ p die λέγεται γε-
νέσθαι νεωτερισμὸς ὑπὸ Κράτητος, οὗ µέλλων θυγατέρα
Ὑαμεῖν Ὀργίλαος 6 Φάλιδος, εἶτα τοῦ χρατῆρος αὗτο-
µάτως ἐπὶ ταῖς σπονδαῖς µέσου ῥαγέντος, οἰωνισάμε-
voc, καὶ καταλιπὼν τὴν νύµφην, ἀπῆλθε μετὰ τοῦ
πατρός" 6 δὲ Κράτης ὀλίγον ὕστερον θύουσιν αὐτοις
ὑποθαλὼν Ὑρυσίον τι τῶν ἱερῶν, χατεχρήµνισε τὸν
Ὀργίλαον xal τὸν ἁδελφὸν ἀχρίτους, xol πάλιν τῶν
φίλων τινὰς xal οἰκείων, ἱχετεύοντας dv τῷ (epi) τῖς
Προναίας, ἀνεῖλε" πολλῶν δὲ τοιούτων Ὑενομένων
ἀποχτείναντες oí Δελφοὶ τὸν Κράτητα xal τοὺς συστα»
σιάσαντας, ἐχ τῶν χρημάτων, ἐναγιχῶν προσαγορευ-
θέντων, τοὺς χάτω ναοὺς ἀνωχοδόμησαν. ]

ΛΙΤΩλΩΝ. ΑΚΑΡΝΑΝΩΝ. AEYEAAIQN.
127.

Strabo VII, p. 3a1 : "On δὲ πλάνητες (οἱ Λέλε-
γες) καὶ μετ) ἐχείνων (τῶν Καρῶν ) xai χωρὶς, xat ἐκ
παλαιοῦ, xai al A Ριστοτέλους Πολιτεῖαι δηλοῦσυ '
ἐν μὲν γὰρ τῇ Ἀκαρνάνων φησὶ, τὸ μὲν ἔγειν
αὐτῆς Κούρητας, τὸ δὲ προσεσπέριον Λέλεγας, εἶτα
Τηλεθόας, ἐν δὲ τή τῶν Αἰτωλῶν, τοὺς νῦν Λοκροὺς
Λέλεγας καλεῖ ᾽ χατασχεϊῖν δὲ xai τὴν Βοιωτίαν αὐτοὺς
φησίν * ὁμοίως δὲ καὶ ἐν τῇ 'O πουντίων xal M εγα-
ρέων ἐν δὲ «T, Λευχαδίων xal αὐτόχθονα τινὰ
Λέλεγα ὀνομάζει, τούτου δὲ θυγατριδοῦν Έηλεθόαν.

quam speciem. In omnibus enim rebus publicis contingere
potest, ut sit imperium belli perpetuum, veluti in democratia
et in aristocratia; et multi uni totius rei bellicae admini-
strandz potestatem deferunt. Tale enim quoddam impe-
rium habet civitas Epidamniorum et Opuntiorum , hoc ta-
ien aliqua ex parte angustius. ]

PHOCENSIUM.
121.

Execestu&, Phocensium tyrannu3, duos gestans incan-
tatos annulos, e sonitu, quem collisi inter se edebant, scie-
bat tempora rerum gerendarum : nihilominus obiit dolo in-
terfectus, quamvis id ei preenuntiasset sonitus , ut ait Ari-
stoteles in Rep. Phocensium.

[125-)

Quum apud Phocenses ex puella patri diviti superstiti inter
Mnaseam Mnesonis patrem et Euthycratem Onomarclii se-
ditio coorta esset, haec seditio belli sacri Phocensibus origo
fuit.

(126.]
Delphis or(a ex affinitate dissensio fons et principium

omnium , qua posterius coortze sunt, seditionum fuit. Spon-
sus enim nescio quid sinistri sibi portendi omine forte oblato
auguralus, quum ad sponsam venisset, ea repudiata disces-
sit. Illi vero ut contumeliam acceptam ulciscerentur, inter-
ea dum ille sacrificaret, de supellectile sacra aliquid in
canistra ejus occulte conjecerunt , deinde eum , ut sacrile-
gum, necaverunt.

ATOLORUM, ACARNANUM,
LEUCADIORUM.

127.

Multum vagatos esse Leleges vel una cum Caribus vel
absque iis inde ab antiquisimis temporibus etiam Aristoteles
in Politiis declarat. Etenim in Acarnanum rep. ait, partem
Acarnanis Curetes tenere, occidentalem Leleges, deinde
Teleboas. Porro in Atolorum rep. qui nunc Locros dicun.
tur Leleges nominat ; eosdem etiam Boeotiam tenuisse ail.
Similiter in Opuntiorum et Megarensium rebusp. In Leuca-
diorum vero rep. etiam autochthonem quendam Lelega
commemorat, ejusque e filia nepotem Teleboam , hujus

PHOCENSIUM, /JETOLORUM, ETC., ITHACENSIUM ΒΕΞΡΡΤΡΙΙΟΣ. 14:

τοῦ δὲ παῖδας δύο xal εἴκοσι Τηλεβόας, ὧν τινὰς οἰκὴ- | git Etym. M. p. 144, a4 v. Ἀχρείσιος. Sec, Hesiod.
σαι τὴν Λευχάδα. fr. 100 Perseptolis est filius Telemachi et Poly-
[128.] castes Nestore natae,

[Aristot. Pol. I, 4, 4 : Apud plures lege sanci- | ᾿ 13.
tum est τοὺς παλαιοὺς χλήρους διασώζειν * Τοῦτο δὲ !
λυθὲν xal περὶ Λευχάδα δημοτιχὴν ἐποίησε λίαν τὴν
πολιτείαν αὐτῶν" οὐ γὰρ ἔτι συνέθαινεν ἀπὸ τῶν ὧρι-

σµένων τιμημάτων elc τὰς ἀρχὰς βαδίζειν. ] ᾿Οδυσσέως. Τὸ δ᾽ αὐτὸ καὶ Νίχανδρός φησιν ἐν Alvo-
V. Müller. Dor. lI, p. 155. λιχοῖς.

ΙΘΑΚΗΣΙΩΝ. 132.
Photius Lex. v. Σχύταλη, postquam de scytalz
Í apud Lacedzemonios usu dixit, addit : Ἐχρῶντο
Etym. M. v. Αρχείσιος, ὁ ἥρως, 6 πάππος Όδυσ- | 5 αὐτῷ ( deb. αὐτῇ ) xal ἄλλοι, ὡς Ἀ ριστοτέλης dv τῇ
σέως. Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῇ Ἰθαχησίων Πολιτεία, | Ἰθαχησίων πολιτεία u£'. E Photio eadem Suidas, ubi
τὸν Κέφαλον οἰχοῦντα ἐν ταῖς ἀπ᾿ αὐτοῦ χληθείσαις | legitur καὶ ἀλλοίως, ὡς Ap. E Suida Musurus intu-
Κεφαληνίας νήσοις, ἄπαιδα ἐπιπολὺ ὄντα, ἐρόμενον | lit in schol. Aldin. Arist. Ran. 1982. Videri possit
τὸν θεὸν , κελευσθῆναι ᾧ ἂν ἐντύχη θήλει συγγενέσθαι, | Ithacensium Rempublicam in opere Aristotelico
Παραγενόμενον δὲ elc πατρίδα καὶ δὴ ἐντυχόντα ἄρχτῳ, | fuisse quadragesimam secundam. Grashofius pro
κατὰ χρησμὸν συγγενέσθαι. Ἑὴν δὲ ἐγκύμονα γενομέ- | μθ’ olim fuisse putat qot (aptius conjiceres µνη-
νην, μεταθαλεῖν elc γυναῖκα, xal τεχεῖν παῖδα ᾿Δρχεί- | µονεύει). Litera µ. siglum suprascriptum habet in
σιον, ἀπὸ ἄρχτου. cod. (αἱ. Photii et in Suida cod. v".
Eadem ex Aristotele sine dubio narrantur in 133. 9
Heraclid. Pont. Pol. 37. De Cephalo cf. Heyn.

μα. Plutarch. Qu. Gr. c. 14, p. 394, D: « Ttve oi
ad Apollodor. II, 4, 7, et Müller. Dor. I, 33a sq. παρ᾽ Ἰθακησίοις Κολιάδαι; καὶ τίς 6 Φάγιλος; » Τῷ

Ὀδυσσεῖ μετὰ τὴν μνηστηροφονίαν ol. ἐπιτήδειοι τῶν

Eustath. ad Odyss, XVI, 118,p.1796, 4t : Ἱστέον | τεθνηχότων ἐπανέστησαν, μεταπεμφθεὶς ὃ ὑπ᾿ ἀμφοτέ-
ὅτι γενεαλογοῦσι Διὸς μὲν xai Εὐρυοδείας Ἀρχείσιον, | puv διαιτητὴς Νεοπτόλεμος, ἐδικαίωσε τὸν μὲν Ὁδυσ-
αὐτοῦ δὲ καὶ Χαλχομεδούσης Λαέρτην, τοῦ δὲ καὶ | σέα μεταναστῆναι xai φεύγειν ἐκ τῆς Κεφαλληνίας
Ἀντιχλείας Ὀδυσσέα, οὗ καὶ Πηνελόπης Ὦηλέμαχον, | xoi Zaxóvüou καὶ Ἰθάχης ἐφ᾽ αἵματι, τοὺς δὲ τῶν
αὐτοῦ δὲ xai Πολυχάστης, τῆς Νέστορος, Περσέπτολιν. | μνηστήρων ἑταίρους καὶ οἰκείους ἀποφέρειν ποινὴν
Ἀριστοτέλης δὲ dv Ἰθαχησίων πολιτεία xai Ἑλλάνικος | Ὀδυσσεῖ τῶν sig τὸν οἶχον ἀδικημάτων καθ ἕκαστον
( fr. 141.) δὲ Τηλέμαχόν φασι Νανσικάαν γῆμαι τὴν | ἐνιαυτόν. Αὐτὸς μὲν οὖν sic Ιταλίαν µετέστη: τὴν δὲ
Ἀλκινόου καὶ γεννῆσαι τὸν Περσέπτολιν. Eadem tan- à ποινὴν τῷ viet χαθιερώσας, ἀποφέρειν ἐχέλευαε τοὺς

Tzetz. ad Lycophr. 799 : Ἀριστοτέλης φησὶν ἐν
Ἰθαχησίων πολιτεία, Εὐρυτᾶνας ἔθνος εἶναι τῆς Αἰτω-
λίας, ὀνομασθὲν ἀπὸ Εὐρύτου, παρ oic εἶναι μαντεῖον

--

140.

130.

denique filios viginti duos Teleboas , quorum nonnulli Leu- , dize sit filius Arcisius, hujus et Chalcomedusee Jaertes ,

cadem frequentaverint. hujus et Anticleze Ulysses , hujus et Penelopes Telemachus,

[128.] hujus et Polycastes , Nestoris filite , Perseptolis. Aristoteles

T Apud plures lege sancitum est, ut veteres sortes con- | vero in Ithacensium rep. et Hellanicus Telemachum aíunt

serventur. Quo more soluto etiam apud Leucadios respu- | Nausicaam duxisse Alcinei filiam , ex eaque genuisse Per-
blica in. democraticam plane formam abiit. Jam enim non | Septolin.

amplius flebat ut ex eo censu , quem jussit lex, ad munera 131.
enayistratus efigerentur. ] Aristoteles in Ifhacensium rep. dicit Eurytanes populum
κ esse /E£loliz , ab Euryto nominatum, apud eosque esse
ITHACENSIUM. oraculum Ulyssis.
129. 132.

Aristoteles tm Ithacensium rep. narrat Cephalom in Ce- Scytala preler Lacedeemonios etiam alii utebantur, uti
phaleniis, qua ab ipso nominantur, insulis habitantem, | Arisioteles ait in lthacensium rep.
quum diu fiberorum expers esset, consuluisse deum , qui 133.
imperasset ei ut cum femina, quie primum fieret obviam, Quinaen sunt apud Iihacenses Coliada ,etquis Pha-
coire. Reversum in patriam ursmque obviam factum , ex | gilus? Adversus Ulyssem procorum ab ipso necatorum
jussu oraculi iniisse eam. Hanc autem uterum gerentem in | necessarii seditionem moverunt. Arbiter ascitus ab utraque
mulierem esse mutatam genuisseque filium , qui ἀπὸ άρχτον | parte Neoptolemus , judicavit debere Ulyssem ut sanguine
sive ab ursa nominatus si£. Arcísius. inquinatum exulare Cephallenia, Zacyntho atque Ithaca :
130. socios autem et familiares procorum quofannis pro damno
Nimirum genealoziam ita constituunt, ut Jevis οἱ Euryo- | rei familiari Ulyssis illato, ei pendere mulctam. Itaque
TO

148

Ἰθακησίους. "Hv à ἄλφιτα, οἶνος, χηρία, ἔλαιον, ἅλες,
ἱερεῖα πρεσθύτερα φαγίλων' φάγιλον δέ φησιν Ἆρι-
στοτέλης τὸν ἀμνὸν εἶναι. Τοὺς δὲ περὶ Εὔμαιον έλευ-
θερώσας ὁ Τηλέμαχος, χατέµιξεν elc τοὺς πολίτας, xa
τὸ γένος dori Κολιαδῶν ἀπ᾿ Εὐμαίου, καὶ Ιλουχολιῶν
ἀπὸ Φιλοιτίου.

ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ.
134.
Steph. Byz. : ᾽Αμύνται, ἔθνος Θεσπρωτικόν. « Μέ-

voc πνείοντες ᾽Αμύνται »* xal Ἀριστοτέλης ἐν τῇ τῶν
᾿Ηπειρωτῶν πολιτεία. Populus aliunde non notus.
Versus particulam vindicaverim Rhiano , qui lau-
datur in proxime antecedentibus v. "Auvupvot,
ἔθνος ᾿Ἠπειρωτιχόν. Quamquam facile suspiceris
3 L4 3 ’

Ἀμύμνους et Ἀμύντας esse eosdem. Ceterum omnes
codd. πνείοντες ᾽Αμύντου.

ΑΝΜΒΡΑΚΙΩΤΩΝ.

135.

Stephan. Byz. : Δεξαμεναί, µέρος τῆς Ἀμθραχίας,
ἀπὸ Δεξαμενοῦ τοῦ Μεσόλου παιδὸς xai Αμθραχίας
τῆς θυγατρὸς Φόρθαντος, τοῦ Ἡλίου. Τὸ ἐθνιχὸν Δε-
ξαμεναῖος, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶν ἐν τῇ Ἀμθραχιωτῶν
πολιτεία.

[136.]

( Aristot. [Pol. V. 8, 9 : Ἐπεθούλευσαν δὲ xol
Περιάνδρῳ τῷ dv Ἀμθρακία τυράννῳ διὰ τὸ συµπί-
νοντα μετὰ τῶν παιδικῶν ἐρωτῆσαι αὗτον εἰ ἤδη ἐξ

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

αὐτοῦ χύει. Eadem Plutarchus in Amatorio,
c. 23, 5.

Pol. V, 3, 6: Ἐν Αμθραχία... Περίανδρον συνεχ-
θαλὼν τοῖς ἐπιθεμένοις ὁ δημος τὸν τύραννον, εἰς ἔαυ-
τὸν περιέστησε τὴν πολιτείαν. V. Müller. Dor. lI,
p. 155.

Pol. V, 3, 9 : Μεταθάλλουσι 9' ai πολιτεῖαι xal
ἄνευ στάσεως... διὰ τὸ παρὰ μικρόν λέγω δὲ παρὰ
μικρόν, ὅτι πολλάκις λανθάνει µεγάλη γινοµένη µετά-
θασις τῶν νοµίµων, ὅταν παρορῶσι τὸ μικρὸν, ὥσπερ
iv Ἄμόραχία μικρὸν ἦν τὸ τίµηµα, τέλος 9" οὐθενὸς
ἦρχον' ὡς ἐγγὺς ὃν ἡ μηθὲν διαφέρον τοῦ μηθὲν τὸ
µιχρόν. ]

[MOAOTTON.]

[137.]

[ Aristot. Pol. V, 8, 5 : Ad regiam evecti di-
gnitatem sunt alii ob alias causas, alii χτίσαντες 7,
χτησάµενοι χώραν, ὥσπερ ol Λακεδαιμονίων βασιλεῖς
καὶ Μαχεδόνων xal Μολοττῶν.

Ρο]. V, 9, 1 : Διὰ γὰρ τοῦτο (sc. διὰ τὸ τὴν βασι-
λείαν ἄγειν ἐπὶ τὸ μετριώτερον) xal ἡ περὶ Μολοττοὺς
πολὺν χρόνον βασιλεία διέµεινεν. ]

De zreDodonzo Aristotelem laudat Suidas v. Δω-
δωναῖον χαλκ. Quare Dodonzorum rempublicam
finxit Neumannus. Át comparato Stephano Byz.
v. Δωδώνη, docemur Aristoteli substituendum
esse. Aristidem τὸν τὰ τοῦ Πολέμωνος µεταγεγρα:

ότα.

Ulysses in Italiam commigravit , mulctam filio dedicavit ,
eique ab Ithacensibus solvi jussit : erat autem farina, vinum,
favi mellis, oleum, sal, et victima adultiores phagilis.
Ceterum Aristoteles phagilum ait esse agnum. Porro Eu-
meum cum suis Telemachus libertate donatum civibus
inseruit : estque ab Eumeo Coliadarum genus, a Philoctio
Bucoliorum.

EPIROTARUM.

134.

Amynte, populus Thesproticus. Aristoteles in Epirota-
rum rep.

AMBRACIOTARUM.

135.

Dexamenm, Ambracie pars, a Dexameno Mesoli et
Ambracie Phorbante nate filio. Gentile Dexamenwus,
ut Aristoteles ait in Ambraciotarum rep.

[136.)

[ Insidize etiam Periandro Ambracie: tyranno structee sunt
propterea , quod inter compotandum, quum una esset puer,
quem ille in deliciis habebat, quaesivisset ex eo, esselne
jam ex se pra gnans? ]

[ Ambracie populus postquam Periandrum tyrannum una
cum iis, qui primi eum invaserant, exegerat, ad se reipu-
blicz administrationem pertraxit. ]

[ Mutantur respublica etiam sine seditione... paulatim :
dico autem paulatim, quum spe fallat civium animad ver-
sionem magna institutorum reipublice mutatio ους fit,
dum in re parva connivent et negligentes se praebent : quem-
admodum Ambracie census erat parvus eorum qui rei-
publice praeerant; ad extremum autem nullius census
homines ad magistratus provehebantur : proinde quasi par-
vum censum habere proximum sit aut nibil plane differat
ab eo, quod est nullum habere.]

(MOLOSSORUM.]
[137.]

[ Ad regiam evecti dignitatem sunt alii ob alias causas,
alii aut urbe condita , aut propagatis imperii finibus , quem-
admodum Lacedzmoniorum et Macedonum et Molosso-
rum reges. ]

[Propter hanc causam ( quod regia potestas ad medio-
critatem magis adducta erat ) regnum Molossorum diu in-
colume mansit. ]

EPIROTARUM, AMBRAC., CORCYR/EORUM, EPIDAMNIORUM RESPUBLICJE.

KEPKYPAIOQN.
138.

Schol. Apoll. Rh, IV, 983 : Ἡ δὲ Κέρχυρα πρό-
τερον xlv. Δρεπάνη ἐχαλεῖτο, εἶτα Σχερία. Ἀποδίδωσι
δὲ αἰτίαν Αριστοτέλης dv τῇ Κερχυραίων πολιτεία *
φησὶ [kp τὴν Δήμητρα φοθδουµένην μὴ ob dx τῆς
Ἠπείρου ἑρχόμενοι ( ἐπιχεόμενοι Steph.) πὀτα-
pol ἤπειρον αὐτὴν ποιήσωσι, δεηθΏναι Ποόειδῶνος
ἀποστρέψαι τὰ τῶν ποταμῶν ῥεύματα" ἐπισχεθέντων
οὖν τούτων, ἀντὶ Δρεπάνης Σχερίαν ὀνομασθῆναι. Δρε-
πάνη δὲ ἐκαλεῖτο διὰ τὸ τὴν Δήμητρα αἰτησαμένην
ὀρέπανον παρ) Ἡφαίστου, τοὺς Τιτᾶνας διδάξαι θερί-
ζειν εἶτα αὐτὸ χρύψαι slc τὸ παραθαλάσσιον µέρος τῆς
νήσου, προσχλυζούσης δὲ τῆς θαλάσσης ἐξομοιωθῆναι
τὸν θέσιν τῆς γῆς δρεπάνη.

Priorem partem usque ad v. ὀνομασθῆναι repetit
Stephan. Byz. v. Σχερία. Cf, Eustath. ad Odyss. V,
34. Timzeus fr. 54. G. C. Müller. De Corcyreorum
Rep. p. 9.

139.

Schol. Aristophan. Av. 1463 : Aéyexal τις Kop-
xupzia µάστιζ. Συνεχῶς δὲ παρὰ Κορχυραίοις ἀταξίαι
Ἱίνονται. Διὰ τὸ στασιάζειν οὖν ἐπεπόλασε παρ’ αὗτοις
$ µάστιξ, ὥστε διπλαϊῖς χρῆσθαι µεγάλαις xal ἔλεφαν-
τοχώποις... Ἀριστοτέλης δὲ τὸ Κερχυραία µάστιξ
λέγων φησὶν οὕτως, « Διὸ xal τὰς χώπας αὐτῶν ἐλε-
φαντίνας ἐποιήσαντο xal τὸ µεγέθει περιττάς. "O0cv
i Κορχυραία ἐπεπόλασε µάστιξ, xal εἷς παροιµίαν
70s. »

Zenob. IV, 49 : Κερχυραία µάστιξ’ περιττήν
τινα χατασχευἡν εἶχον αἱ Κερχυραῖαι µάστιγες, διὸ xal
εἰς παροιµίαν παρηλθον. Οἱ δὲ xal διπλᾶς αὐτὰς ἔφα-
σαν εἶναι, εἶχον δὲ καὶ ἐλεφαντίνας χώπας xal τῷ µε-

CORCYRB EORUM.

138.

Corcyra antiquitus Drepane nominabatur, deinde Sche-
ria. Causam rei tradit Aristoteles in Corcyreorum rep. Di-
cit enim Cererem metuentem ne fluviorum Epiroticorum
alinvie insula continenti jungeretur, e Neptuno petiisse, ut
fluviorum cursus averteret. Inhibitis igitur (ἐπισχεθέντων)
fluviis Drepanen mutato nomine ScAheriam appellatam
esse. Drepane vero nominabatur proplerea, quod Ceres
falce a Vulcano petita Titanas metere docuit, deinde au-
tem , quum falcem in maritimo insulzv loco abscondisset,
maris affluxu formam insule assimilatam falci esse.

139.

Dicitur scutica queedam Corcyrea. Nimirum quuin con-
tinuze fere apud Corcyraeos seditiones essent , scuticee usus
apud eos invaluit , adeo ut duplices et permagnas eburneis-
que ineirucías manubriis usurparent. Aristoteles prover-
kiale istud Corcyrea sculica commemorans ait : « Qua-

| 49
γέθει περιτταὶ ἦσαν. “Ὑπερηφάνους γὰρ εὐπραγοῦντας
τοὺς Κερχυραίους φησὶν Ἀριστοτέλης γενέσθαι. Eadem
Diogenian. V, 5o, Hesych., Plutarch. Prov. 19.
« Fabulz de scuticis duplicibus et eburneis manu-
briis ornatis fortasse originem duxere e donario
Corcyreorum Dodonzo (cf. Eustath. in Odyss.
XIV, 327, p. 1760, Suidas v. Δωδωναῖον χαλχεῖον ],
puero flagello vas neum pulsante, unde Strabo
VII, p. 329, proverbium derivat. Simul vero scu-
tice, quibus Corcyrzi in seditionibus usi sunt
( Thuc. IV, 47), ut exemplum crudelitatis in pro-
verbium abire poterat, quo refert eas schol. Arist.
Av. 1463. Tunc omnino Κερχυραία µάστις signifi-
cabat flagellum ad castigandum idoneum. Photius
cod. 268, p. 497; Plutarch. Vit. X Orat. p. 842,
D. » G. Murrza. |. l. p. 24. Corcyrzorum ὕθριν
xai ἐξουσίαν πλούτου notat Thucyd. I, 38. Ceterum :
referri hec etiam ad opus Περὶ παροιμιῶν possent.

[ΕΠΙΔΑΜΝΙΩΝ.]
[140.]

[ Aristot. Pol. HI, 11, 1 : Ὁ μὲν γὰρ χατὰ vóuov
λεγόμενος βασιλεὺς οὐκ ἔστιν εἶδος, χαθάπερ εἴπομεν,
πολιτείας ἐν πάσαις γὰρ ὑπάρχειν ἐνδέχεται στρατη-
γίαν ἀῑδιον, olov dv δηµοχρατίᾳ xai ἀριστοχρατία,
xal πολλοὶ ποιοῦσιν ἕνα χύριον τῆς οἰχήσεως,' τοιαύτη
γὰρ ἀρχή τίς ἐστι καὶ περὶ ᾿Επίδαμνον, xol περὶ
Ὀποῦντα δὲ χατά τι µέρος ἕλαττον.

V, 3, 4 : Μετέέαλε δὲ χαὶ ἐν ᾿Επιδάμνῳ ἡ πολιτεία
éx γαμικῶν' ὑπομνηστευσάμενος Y&p τις θυγατέρα,
ὣς ἐζημίωσεν αὐτὸν ὃ τοῦ ὑπομνηστευθέντος πατὴρ
γενόμενος τῶν ἀρχόντων, ἅτερος συµπαρέλαθε τοὺς
ἐκτὸς πολιτείας ὡς ἐπηρεασθείς.

V, 1, 6 : Καὶ ἐν Ἐπιδάμνῳ δὲ µετέδαλεν fj πολι-

propter etiam eburneis manubriis instruxerunt eas exi-
mixeque fecerunt magnitudinis. Unde Corcyraea scutica
invaluit et in proverbium abiit. » — Corcyrei ob prosperita-
tem superbiebant , ut Aristoteles ait.

[EPIDAMNIORUM.]
[140.]

[Nam qui ex lege imperat et rex appellatur, is non efficit,
ut diximus, reipublice administrandze peculiarem aliquam
speciem. In omnibus enim rebuspublicis contingere potest,
ut sit imperium belli perpetuum, .veluti in democratia et
aristocratia : et multi uni totius rei bellicze administranda:
potestatem deferunt. Tale enim quoddam imperium habet
civitas Epidamniorum et Opuntiorum, aliqua tamen ex
parte angustius.

Mutatus est οἱ Epidamni reipublice status ex causa nu-
ptiali. Quum enim quidam filiam suam cuidam despondisset,
et sponsi pater magistratum gerens mulctam ei irrogasset,
ille alter tanquam injuria et contumelia affectus , eos ad-
junxit sibi, qui reipublicae administratione exclusi erant.

150

τεία χαθὰ póptow* ἀντὶ γὰρ τῶν φυλάρχων βουλὴν
ἐποίησαν" εἰς δὲ τὴν Ἡλιαίαν ἐπάναγχές ἐστιν ἔτι τῶν
dv τῷ πολιτεύµατι βαδίξειν τὰς ἀρχὰς, ὅταν ἐπιζηφί-
ζηται ἀργή τις ὀλιγαρχιχὸν δὲ xal ὁ ἄρχων ὁ εἷς ἦν
ἐν τῇ πολιτεία ταύτῃ’ πανταχοῦ γὰρ διὰ τὰ ἄνισον f,
στάσις. Verba ἐπάναγχ. ἐστιν ἔτι τῶν ἐ. t. m. B. va-
rio modo interpretati sunt viri d. Vid. preter
Aristot. intrepretes Schneiderum, Coraen, Goettlin-
gium, Hilarium, Stahrium , Kortüm ( Zur Geseh.
hell. Staatseerf. p. 118), Müller. Dor. II, p. 156,
coll. Wachsmuth. «πια. I, 2, p. 93; Tittmann.
Staatsverf. p. 49a.

Il, 4, 13 : Ἀλλ' εἴπερ δεῖ δημοσίους εἶναι τοὺς τὰ
κοινὰ ἐργαζαμένους, δεῖ καθάπερ ἐν ᾿Επιδάμνῳ τε xal
ὡς Διόφαντός ποτε χατεσχεύαζεν ᾿Αθήνησι, τοῦταν
, ἔχειν τὸν τρόπον. V. Müller. l.l. p. 27.

ΓΑΠΟΛΛΩΝΙΑΤΩΝ.] .
[141.]

[Aristot. Pol. IV, 3, 8 : 'Ev Ἀπολλωνίᾳ τῇ ἐν
τῷ Ἰονίῳ xal ἐν Θήρα... dv ταῖς τιμαῖς ἦσαν οἳ διαφέ-
ροντες xat' εὐγένειαν xal πρῶτοι χατασχόντες τὰς
ἀποιχίας, ὀλίγαι ὄντες πολλῶν.] V. Müller. Dor. II,
p. 156.

MHAIEQN.
142.

Suidas s. v. 'TGv φιλτάτων τὰ φίλτατα : aiv
Ἀριστοτέλης dv τῇ Μηλιέων πολιτείᾳ τοὺς παῖδας
γυμνοὺς ἐχφέρειν (]. περιφέρειν) μέχρις ἐτῶν tz καὶ
χαταφιλεῖν αὐτοὺς ἐν τοῖς συµποσίοις.

Cf. Prov. Vatican. Append. IV, 5 : Μηλίοις ἀνεῖ-
λεν ὁ θεὸς, φιλεῖν τῶν φιλτάτων τὰ φίλτατα μέχρις
οὖν ἐτῶν δέκα É& (8 d) c'?) γυμνοὺς περιέφερον τοὺς
παΐδας, xat χατεφίλουν ἐν Ολυμπία (?).

Res obscure. Ἰηλιέων πολιτεία, glossa
Suidz p. 8238 ed. Bernhardy.

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

143.

Phot. Lex. p. 594, 9 : Τὸ Μηλιακὸν πλοῖον:
τοῦτο ἐπὶ τῶν (παλαιῶν καὶ add. Suidas) ἄγαν ῥεόν-
των πλοίων ἀπὸ ἱστορίας τινὸς εἴρηται” φησὶ γὰρ
Ἀριστοτέλης Ἱππότην εἰς ἀποιχίαν ( οἰχίαν Vat.
Prov. ) στελλόμενον τοῖς μὴ βουληθεῖσιν αὐτῷ συμπλεῖν
χαταράσασθαι' ἐπειδὴ γὰρ προφασιζόµενοι, ol μὲν τὰς
γυναῖχας αὐτοῖς ἀρρωστεῖν, οἱ δὲ τὰ πλοῖα Deiv, xa-
τέµενον, χατηράσατο µήτε πλοῖα στεγανὰ αὐτοῖς γε-
γέσθαι ποτὲ xal ὑπὸ τῶν γυναικῶν κρατεῖσθαι det.

Eadem brevius, missa Aristotelis mentione,
Suidas v. Μηλιαχόν, Apostol. Prov. XIX, 89;
Prov. Vat. Append. IV, 4. Aliter Diogenian. VIII,
31, p. 310 edd, L. et Schn, : Τὸ M. πλ. ἐπὶ τῶν ἄγαν
ῥεόντων πλοίων. Κατηρήσαντο γὰρ Λαχεδαιμόνιοι µη-
δέποτε στεγνὰ τὰ πλοῖα Μηλίων γενέσθαι: παραθαται
γάρ. Leutschius |. |. laudat Kriegkii dissert, geogr.
De Maliensib. p. 16. De Hippote, Aletz Corinthi
conditoris patre, una cum Heraclidis in Pelo-
ponnesum trajiciente, v. Apollodor. II, 8, 3; Co-
non. 26; Pausan. 1, 4, 3. III, 13, 3; schol.
Theocrit. V, 83; Müller, Dor. I, p. δή, 124. —
Quamnam coloniam Aristoteles intellexerit, obscu-
rum ; de Cnido cogitaverim; ejus enim urbis con-
ditor Ἱππότης 6 ἀλήτης appellatur ap. Tzetzen ad
Lyc. 1388, coll. Diodoro V, 9, 2. Vulgo Cnidus
Lacedzmoniorum colonia dicitur; Lacedaemonios
vero Hippote loco apud Diogenianum comme-
morari videmus. Utrumque igitur ita conjungere
licet, ut coloniam ab iis maxime Doribus de-
ductam statuamus, qui sub Hippota in regioni-
bus circa Maliacum sinum olim habitaverant vel
etiam ex iis in societatem colonie deducendz a
Lacedaemoniis advocati sunt. In Maliensium re-
gionem migrarunt JEnianes ; hi infensi erant Lace-
dzmmoniis; certe παλαιὰν ἔχθραν Lacedzemoniorum
atque τῶν ἐπὶ τοῦ Μηλιῶς κόλπου Οἰἶταίων memo-

Et Epidamni mutata est reipublice administranda forma
ex parte quadam. Nam pro phylarchis senalum sic popula-
rem fecerant. 1n Helieam vero (4. e. in βουλῆς istius con-
clones , uti videtur) necesse adhuc erat, ut ex nobiliori-
' bus civibus ii, qui magistratu fungebaptur, se conferrent ,
quando alfquis magistratus in demortui locum suffragio suf-
ficiendus erat. Oligarchiee autem conveniebat etiam Ρίου
seu archon unus in hac republica : wbique enim propter
inzequalitatem seditio oritur.

Quodsi publicos servos esse oportet eos, qui communia
artificia exercent, debet hoc ita se habere ut Dyrrhachii et
ut aliquando Diophantus Athenis instituit.

[APOLLONIATARUM.]

[141 ]
Lin Apollonia ad mare ionicum sita et in Thera honori-
bus pollebant qui praestabant nobilitate, quique primi co-
lonias occuparant , pauci illi infer mnitos. ].

MALIENSIUM.
142.

Aristoteles in Maliensium rep. ait Malienses ( quum dei
oraculo carissimorum carissima diligere jussi essent ) libe-
ros usque ad setatis annum decimum sextum nudos circum-
ferre, et deosculari in conviviis.

143.

Maliacum navigium dicitur de vetusto et rimarum
pleno navigio ab historia quadam. Aristoteles enim refert
Hippoten, quum coloniam deducturus esset, imprecatum
esse iis qui secum navigare recusassent. Nam quum. alii
uxorum infirmitatem, alii rimas navigiorum praetexentes
domi manerent, imprecatus iis est, ut nunquam firmis
uterentur navigiis , feminarumque imperio semper subjecti
essent.

MALIENSIUM, THESSALORUM ΒΕΡΡΌΒΙΙ6Α.

rat Thucydides VIII, 3. Cf. Müller. Dor. I, 45.
Ad hos igitur potisimum spectare proverbium
nostrum et junctam ei historiunculam putaverim.,

[144.]

[ Aristot, Pol. IV, 10, 9 (το) : Ἐστὶ δ᾽ ἡ πολι-
τεία παρ᾽ ἑνίοις οὗ µόνον ἐκ τῶν ὁπλιτευόντων, ἀλλὰ
καὶ ix τῶν ὠπλιτευχότων' ἐν Μαλιεῦσι δὲ ἡ μὲν πολι-
τεία ἦν ἐκ τούτων, τὰς δὲ ἀρχὰς ἠροῦντο ἐκ τῶν στρα-
τευοµένων.] V. Müller, Dor. I, p. 45.

ΚΟΙΝΗ ΘΕΤΤΑΛΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΛ.
145.

Harpocration v. Τετραρχία: Τεττάρων µέρων ὄν-
των τῆς Θετταλίας ἕχαστον µέρος τετρὰς ἐχαλεῖτο, χαθά
Φησιν Ἑλλάνιχος ἐν τοῖς Θεασαλικοῖς' ὄνομα δέ φησιν
εἶναι ταῖς τετράσι Θεσσαλιῶτιν , Φθιῶτιν, Πελασγιῶ-
τιν, Εστιαιῶτιν' χαὶ Ἀριστοτέλης δὲ dv τῇ KowT Θετ-
ταλῶν πολιτεία ἐπὶ Ἀλεύα τοῦ Πύρρου διγρῆσθαί φησιν
ti; δ μοίρας τὴν Θετταλίαν... "Ότι δὲ Φίλιππος
καθ ἑχάστην τούτων τῶν μοιρῶν ἄρχοντα κατέστησε,
δεδηλώχασιν ἄλλοι τε xoi Θεόπομπος dv τῇ μὸ.

Verba £v τῇ χοινῃ Θ. 1. eodem modo intelligenda
csse censeo quo verba iv xoi? Ἀρχάδων πολ. fr. 91.
Igitur dixit Aristoteles de Thessalie rep., qua-
lem post eversas singularum urbium tyrannides
Philippus constituerat in tetrarchias vetustis illis
nominibus insignitas dividens, singulisque parti-
bus suum prafficiens archontem. Veterum locos
qui huc pertinent diligenter collegit Schneider. ad
Pol. Arist. p. 496 sqq.

145 a.

Athenzus XI, p. 499, B : Ἀριστοτέλης δ ἐν τῇ
Θετταλῶν πολιτεία θηλυχῶς λέγεσθαι ὑπὸ Θετταλῶν
τὴν λάγυνον. Ita etiam Rhianus ap. Athen. ]. 1. Cf.
Moris p. 246 : Λάγυνος ἀρρενικῶς Ἀττιχοί, θηλυχῶς
Ἕλληνες. Ceterum de λαγύνῳ Aristoteles dixerit,

(144.] , .

[ Constat autem respublica apud nonnullos non solum
ex iis peditibus qui arma gerunt, verum etiam ex iis qui
pesseerunt. Apud Malienses autem respublica quidem ex
his constabat, magistratus vero ex iis, qui militabant, lege-
bantur. ]

COMMUNIS THESSALORUM RESPUBLICA.

145.

Arisioteles in Communi Thessslorum republica sub
Aleua Pyrrhi filiu Thessaliam in quattuor partes distribu-
tam esse ait.

145 a.

Aristoteles in Thessalorum rep. τὴν λάγυνον feminino ge-
nere dici apud Thesealos tradit.

151

quatenus mensura quzdam voce significatur. Athe-
nius ]. l, : Λάγυνον δὲ uérpou λέγουσιν εἶναι ὄνομα
παρὰ τοῖς Ἓλλησιν, ὡς γοὺς καὶ χοτύλης" χωρεῖν
δ' αὐτὸ χοτύλας ᾿Αττικὰς δώδεχα. Καὶ ἐν Πάτραις δέ
φασι τοῦτ' εἶναι τὸ µέτρον τὴν λάγυνον. Cf. Stephan.
Thes. s. v.

Ex Thessalorum Πολιτεία Sopater in Historia-
rum libro XII plura mutuatus est, teste Photio
cod. 161.

146.

Philargyrius ad Virg. Georg. Il, 97 : Sunt vt
4minec ] 4mineos — dristoteles in. Politicis hoc
scribit Thessalos fuisse, qui suae regionis vites in
Italiam transtulerint, atque inde illis nomen impo-
situm. Pro Politicis scr. Politiis. Ceterum de Ami-
neis Thessalis frustra quzsivi. Num recte huc po-
suerim fragmentum, an ad Italas Resp. pertinue-
rit, nescio.

[147.]

[Aristot. Pol. II, 6, 2 : Ἡ τε γὰρ θετταλῶν πε-
νεστεία πολλάκις ἐπέθετο τοῖς Θετταλοῖς, ὁμοίως δὲ
xat τοῖς Λάχωσιν οἱ Εἴλωτες: ὥσπερ γὰρ ἐφεδρεύοντες
τοῖς ἀτυχήμασι διατελοῦσιν... xal τοῖς Θετταλοῖς κατ’
ἀρχὰς ἀφίσταντο διὰ τὸ πολεμεῖν ἔτι τοῖς προσχώροις,
Ay atote καὶ Περραιθοῖς καὶ Μάγνησιν.]

[148.]

[ Idem Pol. VII, 11,2 : Πρέπει 9' ὑπὸ τοῦτον τὸν
τόπον (quem templo et syssitiis eligi vult) τοιαύτης
ἀγορᾶς εἶναι κατασχευὴν οἵαν xol περὶ Θετταλίαν
ὀνομάζουσιν, ἣν ἐλευθέραν χαλοῦσιν. Αὔτη δ᾽ ἐστὶν jv
δεῖ καθαρὰν εἶναι τῶν ὠνίων πάντων, xa µήτε βάναυ-
σον µήτε γεωργὸν µήτ᾽ ἄλλον µηδένα τοιοῦτον παρα-
θάλλειν μὴ καλούμενον ὑπὸ τῶν ἀρχόντων. ] Similia
de Persis loquens narrat Xenophon Cyrop. I,
2, 3.

(147.]

[ Thessalici quoque penestze seepe in Thessalos invaserunt,
itemque Helotes in Lacedeemonios. Nam perpetuo veluti
casibus eorum adversis insidiantes imminent... Apud
Thessalos initio servi desciverunt propterea quod bellum
eliam tnm cum accolis Acbzeis, Perrhzbis, Magnetibus
gerebant. ]

[148.)

[Sub hoc antem loco (quem templis et syseitiis eligi
vult) forum constituere oportet ei simile quod in Thes-
salia liberum appellant. Hoc autem est ejusmodi, ut nec
rebus venalibus inquinari, nec opificibus aut agricolis et
ceteris id genus patere debeat, nisi si quis fuerit α magi -
stratibus accersitus. ]

152 ARISTOTELIS FRAGMENTA.

[AAPIZXAIQN. ] οὐχ εὐδιάφθορος ἐξ αὐτῆς' σημεῖον δὲ f$ ἐν Φαρσάλῳ
[149.] πολιτεία. ἐχεῖνοι γὰρ ὀλίγοι ὄντες πολλῶν κύριοί cla

διὰ τὸ χρῆσθαι σφίσιν αὐτοῖς καλῶς. ] V. Schneideri
excursum ad h. l. p. 490 sqq.

Μεθωναίων πολιτεία laudatur in libris Athe-
mei VI, p. 236 E. At legendum est Ἀθηναίων πολ.
fr. 47 5.

Sequentibus przmitto que de Macedonibus et
eorum regibus apud Aristotelem in Politiis le-
guntur. Dixerit de hisce in Rep. Πελλαίων.

[153.]

[Aristot, Pol. VII, 2, 6 : "Hv δέ ποτε xai περὶ
Μαχεδονίαν νόµος τὸν µηθένα ἀπεχταγκότα πολέμιον
ἄνδρα περιεζῶσθαι τὴν φορθειάν.

(Idem Pol. V,8, 12 : Συνεπέθετο δὲ (una cum
Gratza Arclelaum regem adortus est) καὶ 'E2Aa-
νοχράτης 6 Λαρισσαῖος διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν: ὡς γὰρ
χρώμενος αὐτοῦ τῃ ἡλιχίᾳ οὐ χατῆγεν (ejectum in
patriam reduxit) ὑποσχόμενος, δι ὕδριν xat οὐ δύ
ἐρωτιχὴν ἐπιθυμίαν deo εἶναι τὸν γεγενηµένην ὅμι-
λίαν. ] De his aliunde non constat. Cf. fr. 154.

[15ο.]

[Ρο]. V, 5, 9, ubi de causis, ex quibus uligar-
chiz evertuntur vel paeis vel belli tempore : Ἐν δὲ
τη εἰρήνη διὰ τὴν ἀπιστίαν τὴν πρὸς ἀλληλους ἐγχειρί-
ζουσι τὴν φυλαχὴν στρατιώταις καὶ ἄρχοντι µεσιδίῳ, ὃς
ἐνίοτε γίνεται χύριος ἀμφοτέρων. Ὅπερ συνέθη ἐν Λα- [ 154.] . ;
ρίσση ἐπὶ τῆς τῶν ΑἉλευαδῶν ἀρχῆς τῶν περὶ Σῖμον xat [Idem Pol. V, 8, 1: Ηολλαὶ ὃ ἐπιθέσεις Tere
ἐν Ἀθύδῳ ἐπὶ τῶν ἑταιριῶν, ὧν ἦν µία ἡ Ἰφιάδου, ] Ὕηνται καὶ διὰ τὸ εἷς το σωμα αἰσχύνεσθαι τῶν po-

Pro Σῖμον codd. Σάμον corr. Schlosser. Cf. | άρχων vwd. Olov καὶ f Κραταίου elc Ἀρχέλαον
Demosth. p. 241, 27; 1352, 33; 1382, 6. V. ἀεὶ Ye βαρέως εἶχε πρὸς τὴν ὁμιλίαν" ὥστε ἴχανὴ
Boeckh. Expl. Pindar. p. 333; Meinek. Euphor. xai ἐλάττων ἐγένετο πρόφασις , διότι τῶν θυγατέρων
p. 133; Kortüm, Staatsverf. p. 79; Wachsmuth. οὐδεμίαν ἔδωχεν ὁμολογήσας αὐτῷ, ἀλλὰ τὴν μὲν προ-
Antiqq. I, 2 p. 374. De Iphiade cf. /Eneas Tact. | τέραν κατεχόµενος ὑπὸ πολέμου πρὸς Σίρραν καὶ Ἂρρά-

c. 23, Demosth. p. 679, 18 et pen. , | Gatov ἔδωκε τῷ βασιλεῖ τῷ τῆς Ἐλιμείας , τὴν δὲ νεω-
| 151.] τέραν τῷ viet Ἁμύντα, οἱόμενος οὕτως ἂν ἐχεῖνον ἥχιστα

[Idem Ρο]. V, 5, 5 : Ἡ δηµαγωγία διττή: ἡ διαφέρεσθαι xat τὸν ἐκ τῆς Κλεοπάτρας" ἀλλὰ τῆς lc
μὲν... ὅταν τὸν ὄχλον δημαγωγῶσιν οἱ ἐν τῇ ὁλιγαρχία ἀλλοτριάτητος ὑπῆρχεν dgy τὸ βαρέως φέρειν πρὸς
ὄντες, olov ἐν Λαρίσση oi πολιτοφύλαχες διὰ τὸ αἱρεῖ- τὴν ἀφροδισιαστικὴν χάριν.] V. Schneider ad h. |.
σθαι αὐτοὺς τὸν ὄχλον ἐδημαγώγουν. ! p. 338 εἰ 50o sq. Cf. T . d

v 155.
EDAPZAAION.] [Idem Pol. V, 8,13 :*Kai τῆς Ἀρχελάου 9' 2n
[152.] θέσεως Δεχάμνιχος ἡγεμὼν ἐγένετο, παροξύνων τοὺς
[Aristot. Pol. V, 5, 7 : 'Ὁμονοοῦσα δὲ ὀλιγαρχία | ἐπιθεμένους πρῶτος" αἴτιον δὲ τῆς ὀργῆς, ἅτι αὐτὸν

[LARISS JEORUM.] ex se ipsa evertitur, argumento reipublicae Pharsalicse. Illic
[149.] enim pauci in multos imperium tenent, quoniam se ipsi
[ Archelaum cum Cratza adortus est etiam Hellanocra- pauci bene gerunt. ]
tes Larisszeus eandem ob causam. Ubi enim se ab illo , cui 153.
su: ectatis florem fruendum dederat , ab exilio non reduci [ Olim apud Macedonas lex eraí ut capistro cingerentur
. in patriam vidit, quod !Jle se facturum pollicitus erat, | Qui nullum hostem occidissent.]
consuetudinem illam non ab amatoria cupiditate, sed a vo- 154.
luntate inferendi contumeliam profectam fuisse putavit. | | — (Multse etiam cónspirationes fact: sunt in monarchos
150. propter pudendas contumelias in corpus illatas, ut Crataxe
[ In pace oligarchia perit propterea quod mutuo fidem | in Archolaum. Semper enim graviter ferebat veneream illius
non babent, custodiam corporis externis militibusetarchonti | consuetudinem ; itaque vel levior causa satis idonea visa
intermedio committunt, qui fit interdum utriusque partis | est illa, quod nullam sibi ex filiabus , ut erat pollicitus, in
dominus. Hoc Larisse accidit ex Aleuadarum familia Simo | matrimonium dedisset ( sed majorem natu quidem , bello,
principatum obtinente; et Abydi tempore factionum, qua- | quod cum Sirra et Arrabzeo gerebat, implicitus, Elimzeo:
rum una erat Iphiadze. ] regi despondit, minorem vero Amynte filio, existimans
(151.] fore boc pacto, ut minus ille dissentiret ab filio qui ipsi fue:
[ Duplex popularis assentatio est : una quum plebi assen- | rat ex Cleopatra natus ) : sed alienationis origo fuit , quod
tantur pauci dominantes, ut Larisse politophylaces, quia | graviter consuetudinem stupri tulisset. ]
ipsi a plebe legebantur, multitudini blandiebantur. ] [155.]
(PH ARSALIORUM.) | [ Conspirationis in Archelaum facite Decamnichus dux
152. fuit, qui primus ceteros concitavit, iratus , quod Euripidi

| Consentiens autem et conspirans oligarchia non facile Τὸ poetze traditus ab eo fuisset verberandus; Euripides autem

PHARSALIORUM, BOTTI /EORUM, CHALCIDENSIUM RESPUBLICJE.

ἐξέδωχε μαστιγῶσαι Εὐριπίδη τῷ ποιητῇ; 6 9^ Εὐριπί.
ὅης ἐχαλέπαινεν εἰπόντος τι αὐτοῦ si; δυσωδείαν τοῦ
στόματος. ] Cf. Suidas v. Εὐριπίδης.
[156.]

| Idem Pol. V, 5, 10 : Ἡ δὲ Φιλίππου (sc. ἐπί-
θεσις ) ὑπὸ Iaucavíou , διὰ τὸ ἐᾶσαι ὑθρισθῆναι αὐτὸν
ὑπὸ τῶν περὶ Ἄτταλον. Καὶ ἡ Ἀμύντου τοῦ μιχροῦ
ὑπὸ Δέρδα, διὰ τὸ χαυγήσασθαι clc τὴν ἡλιχίαν αὐτοῦ. ]
V. Schneider. p. 337.

ΡΟΤΤΙΛΙΩΝ.

. 155.

Plutarch. Theseus c. 16, 3 : Ἀριστοτέλης δὲ
xai αὐτὸς £v τῇ Βοττιαίων πολιτεία δΏλός ἐστιν οὗ
νοµίζων ἀναιρεῖσθαι τοὺς παῖδας ὑπὸ τοῦ Μίνω,
ἀλλὰ θητεύοντας ἐν τῃ Κρήτη καταγηράσχειν' xat
ποτε Κρῆτας εὐχὴν παλαιὰν ἀποδιδόντας, ἀνθρώπων
ἀπαρχὴν ti; Δελφοὺς ἀποστέλλειν * τοῖς δὲ πεµποµέ-
νοις ἀναικιχθέντας ἐχγόνους ἐχείνων συνεξελθεῖν» ὡς
δὲ οὐχ ἦσαν (xavol τρέφειν ἑαυτοὺς αὐτόθι, πρῶτον
μὲν sic ᾿Εταλίαν διαπερᾶσαι, χἀχεῖ χατοιχεῖν περὶ τὴν
Ἰαπυγίαν ἐχεῖθεν δὲ αὖθις εἰς Θράχην χοµισθῆναι,
καὶ χληθῆηναι Βοττιαίους * διὸ τὰς χόρας τῶν Βοττιαίων
ῥυσίαν τινὰ τελούσας ἐπάδειν, Ἴωμεν clc Ἀθήνας,

Idem Qu. Gr. p. 398, Ε : « Τί δήποτε ταῖς χό-
pat, τῶν Βοττιαίων ἔθος ἦν λέγειν χορευούσαις' Ἴωμεν
si Αθήνας: » Κρῆτας φασὶν εὐξαμένους ἀνθρώπων
ἀπαργὴν,εἷς Δελφοὺς ἀποστεῖλαι, τοὺς δὲ πεµφθέντας,
ὡς ἑώρων οὐδεμίαν οὖσαν εὐπορίαν , αὐτόθεν εἰς ἀποι-

χίαν ὀρμῆσαι" xal πρῶτον μὲν ἐν Ἰαπυγία κατοιχῆσαι, '

succensebat quod ille nescio quid de ore ejus graviter olente.

dixisset. ]
[156.]

[ Philippo a Pausania idcirco τίς illata est, quia eum im-
pune contumelia et dedecore afüici ab Attalo ejusque ami.
ds passus essel : et Amyntas cognomento parvo a Derda,
quia in ejus pudicitiam gloriose aliquid jactaverat. ]

ΒΟΤΤΙΑΙΟΒΌΜ.
157.

Ipse quoque Aristoteles in Bottiocorum republica fatetur
non arbitrari se a Minoe interfectos fuisse liberos, sed mer-
cenariam vitam agentes in Creta consenuisse : ac Cretenses
aliquando ad vetera persolvenda vota hominum misisse
primitias Delphos , atque eum his qui mittebantur, mistam
illorum Atheniensium sobolem una emigrasse. Qui quum
victum sibi quzerere in illis locis non valerent, in italiam
Óransmisisse primum, atque illic sedes circa lapygiam col-
locasse': inde rursus delatos in Thraciam, et dictos Bot-
[ύφος : quapropter Bottieeorum virgines sacris quibusdam
accinere solebant : Eamus Alhenas.

Cur Botticorum puellis mos fuit choreas ducentibus
dicere : Eamus Athenas? Cretenses, ut perhibelur, ex voto

9

153

ἔπειτα τῆς Θράκης τοῦτον τὸν τόπον κατασχεῖν, dva-
μεμιγμένων αὐτοῖς Αθηναίων. Ἔοιχε γὰρ μὴ διαφθεί-
ρειν 6 Μίνως οὓς ἔπεμπον Ἀθηναῖοι χατὰ τὸν δασμὸν
ἠϊθέους, ἀλλὰ χατέχειν παρ) ἑαυτῷ λατρεύοντας. "EE
ἐκείνων οὖν τινὲς γεγονότες xai νοµιζόμενοι Κρῆτες,
εἷς Δελφοὺς συναπεστάλησαν. “Οὔεν oí θυγατέρες τῶν
Βοττιαίων ἀπομνημ.ονεύουσαι τοῦ γένους, ᾖδον ἐν ταῖς
ἑορταῖς * "ἴωμεν elo Αθήνας.

Cf. Conon Narr. αὔ, Strabo VII, p. 279. Mül-
ler. Dor. I, 342. Plura dabit Heck. in Creta. Be
Bottieorum regione v. Herodot. VII, 123, 127,

€t quos ibi laudat Behr., VIII, 127; Thucyd. II,

99; Diodor. VII, 157 ; XII, 47. Cf. Steph. Thes.
v. Βοττία.

[ΑΦΥΤΑΙΩΝ.]
158.

(Aristot. Pol. VI, 2, 6 : Nov δὲ δεῖ διορθοῦν xat
τῷ 'Aguraíoy ( codd. Ἀφυτάλων et Ἀφητάλων } vou
πρὸς γὰρ ὃ λέγομεν ἐστὶ χρήσιμος" ἐχεῖνοι γὰρ χαίπερ
ὄντες πολλοὶ, χεχτηµένοι δὲ γῆν ὀλίγην, ἅμως πάντες
γεωργοῦσι’ τιμῶνται γὰρ οὖχ ὅλας τὰς κτήσεις, ἀλλὰ
xarà τηλικαῦτα µόρια διαιροῦντες, ὥστ) ἔχειν ύπερ-
θάλλειν ταῖς τιμήσεσι xat τοὺς πένητας. ]

V. Kortüm. l. ]. p. rr, Tittmann, ]. l. p. 379.
Cf. de Aphyteis (in regicne Pellenea) Heraclid.
Pont. fr. 38.

(XAAKIAEQN ΤΩΝ ΕΠΙ ΘΡΑΚΗΣ.]
[159.]
[Idem ib. IE, 9, 9 : 'Eyéveto δὲ xoi Ἀνδροδάμας

primitias hominum Delphos miaerunt. Missi quum viderent
nullam ibi rerum copiam esse, inde in coloniam profecti
primum incoluerunt Iapygiam, post Thraciae istam partem,
qu: Bottiseorum dicitur, obtinuerunt, permixtis Athenien.
sibus. Apparet enim adolescentes, qui tributi nomine ab
Atheniensibus mittebantur, a Minoe non fuisse interfectos,
sed pro servis detentos. Horum ergo aliqui facti et habiti
Cretenses, una cum reliquis Delphos missi erant. itaque
Bottioorum filie gentis ευ» memoriam celebrantes, in fe-
stivitatibus canebant : Kamus Athenas.

[APHYT/EORUM.]
[158.]

[Nunc etiam Aphytzorum lege uti et prava insti(uta cor-
rigere oportet : est enim ad id, quod agimus, utilis. Nam
quum 1]! angustos fines pro multitudine hominum possi-
deant, omnes tamen sunt agricolae; non enim censentur
secundum totas possessiones , sed secundum tam parvas par-
tes, ut possint etiam pauperes censibus in rep. superare. |

[CHALCIDENSIUM IN THRACIA.|
[159.]

[ Androdamas autem Rheginus Chalcidensibus Tliraciis

154 ARISTOTELIS FRAGMENTA.

Ῥηγίνος vouo8évac Χαλκιδεῦσι , τοῖς ἐπὶ Θράχης, οὗ V , 2, 10: Καὶ Βυζαντίοις οἱ ἔποιχοι ἐπιθουλεύον-
περί τε τὰ φονιχὰ xat τὰς ἐπιχλήρους ἐστίν' οὗ μὴν | τες φωραθέντες ἐξέπεσον διὰ μάχης. ]

ἀλλ᾽ ἴδιόν γε οὐδὲν αὐτοῦ λέγειν ἔχοι τις ἄν. ]
| (ΑΠΟΛΛΩΝΙΑΤΩΝ ΤΩΝ ΕΝ IIONTO. |
[ΑΜΦΙΠΟΛΙΤΩΝ.] [163]
163.

160.
j [ Aristot. Pol. V, 2, 11 : Ἀπολλωνιᾶται οἱ ἐν τῷ
[ Ar. Pol. V, 5, 6 : Oligarchiz conversionesfiunt, Εὐξείνῳ πόντω ἐποίκους ἐπαγαγόμενοι ἑστασίασαν.
si qui ex oligarchis vita luxuriosa patrimonia con- | Idem V, 5, 71 In oligarchiis ii qui vita luxu-
sumpserint. Tum enim novis rebus student. Sic ἐν | rios patrimonium perdiderint, ὁτὲ μὲν ἐπιγειροῦσί
Ἀμφιπόλει ᾧ ὄνομα ἦν Κλεότιμος, τοὺς ἐποίχους τοὺς | τι χινεῖν , ὃτὲ δὲ χλέπτουσι τὰ xowd- ὅθεν πρὸς αὐ-
Χαλκιδέων ἦγαγε, xal ἑλθόντων διεστασίασεν αὐτοὺς | τοὺς στασιάζουσιν 3 οὗτοι 3 πρὸς τούτους μαχόμενοι
4 9

πρὸς τοὺς εὐπόρους. Χλέπτονταςᾳ ὅπερ dv Ἀπολλωνία συνέθη τῇ ἐν τῷ
V, 2, 11 : Ἀμφιπολῖται δεξάµενοι Χαλχιδέων ἀποί- Πόντῳ.]

χους ἐξέπεσον ὑπὸ τούτων ol πλεῖστοι αὐτῶν. ] Simile

quid ap. Thucyd. IV, 10a. ΠΣΤΡΙΩΝ ΤΩΝ EN IIONTO. ]
[161.] Aristot, Pol. V, 5, a. V. Resp. Ἡραχλεωτῶν.
[Subjungo qua de Thraciz regibus leguntur ibid.
V,8, 12: Πάρρων δὲ καὶ Ἡρακλείδης ol Αἴνιοί Κότυν AHAIQN.

διέφθειραν τῷ πατρὶ τιμωροῦντες, Ἄδάμας δ) ἀπέστη Kó-
τυος διὰ τὸ ἐκτμηθῆναι παῖς ὧν Ux" αὐτοῦ, ὡς ὑθρισμένος.

Codd. Πάρρων, Ἡάρων, vitiose, uti videtur; Plinius H. N. IV, 12 : Delus, quam .dristoteles
Πύθων audit ap. Demosthen. p. 659, 17. 674 , a1, | ita appellatam prodidtt, quoniam repente appa-
Diog. L. III, 46, Plutarch. Prec. polit. c. a1, 7, | ruerit enata. Cf. Etym. M. ubi Delum nominatam
Ρ. 996 ed. Didot. et Adv. Colot. c. 24, 6, p. 1377, | dicit, ὅτι ἐξ ἀδήλου βάσεως ἐρριζώθη vel ὅτι χρυπτο-

164.

De Adamante non constat. pí£vny ἐν τῇ θαλάσση 6 Ζεὺς ἀνέδωχε xal δήλην ἐποίησε,
Id. ib. Υ, δ, 15: Σεύθης 6 θρὰξ Ἀμαδόχῳ στρα- « Fabricius hoc Plinii loco commotus male in
τηγὸς ὃν (ἐπιτίθεται). V. Schneider. ad Xen. Hell. | catalogum librorum perditorum Aristotelis opus
IV, 8, 56.] Περὶ νήσων intulit, » Nauxawx.
[ΒΥΖΑΝΤΙΩΝ.] 165.
[162.] Athenseus VIIL, p. 296, C: Ἀριστοτέλης dv Δηλίων
[ Aristot. Pol. IV , 4 , 1 : Ἐν Τάραντι καὶ Βυζαν- | πολιτεία, ἐν Δήλῳ χατοιχήσαντα μετὰ τῶν Νηρηΐδων
τίῳ (sc. τὸ ἁλιευτιχὸν πολύοχλόν ἐστιν ). Γλαῦχον τοῖς θέλουσι μαντεύεσθαι.
leges condidit, veluti de caedibus et de puellis orbis, ad [BYZANTIORUM.]
quas venit omnis paterna hzreditas. Nihil tamen quisquam
ejus proprium referre possit. ] [162.]
[Magna turba est piscatorum Tarenti et Byzantii.
[AMP HIPOLITARUM.] Quum Byzantii advenas receptos sibi insidiari comperis-
[160.] sent, eos proelio commisso superatos exterminarunt.]
[ Oligarchiae conversiones fiunt , si qui ex oligarchis vita (APOLLONIATARUM PONTICOBUM
luxuriosa patrimonium consumpserint. Tum enim novis [163.]
rebus student : sic Amphipoli is cui nomen erat Cleotimo , . . . .
Chalcidensium colonos in urbem adduxit, eosque in locu- | [APolloniatze, qui in Ponto Euxino babitant, quum adve-
pletes incitavit. nas quosdam invitassent , seditionem inter se concitarunt.
Amphipolite, Chalcidensium colonis receptis, ab his In oligarchiis ii qui vita luxuriosa patrimonium perdide-
ejecti sunt plerique. ] , runt, interdum aliquid novare conantur, interdum pecu-
niam publicam furantur, ex quo aut hi inter se dissident,
[161.) aut qui his rempublicam depecolantibus adversantur :
[ Python et. Heraclides Enii Cotyn interemerunt , patris | 4ὐοά in Apollonia Pontica accidit. ]
injuriam ulciscentes. Adamas autem a Coty defecit, tan- DELIORUM.
quam contumelia accepta, quod puer ab eo exsectus
(uisset. 165.
Seuthes Thrax quum esget imperator, in Amadocum bel - Aristoteles in Deliorum rep. Glaucum in Delo babitantem
cum Nereidibus vaticinari volentibus ait.

lam facit. ]

CYTHNIORUM, NAXIORUM ΕΒΕΡΡΌΡΙΙΟΑ..

166.

Diogenes Laert. VIII, 13 : Ἀμέλει καὶ βωμὸν
προσχυνῆσαι ( Πυθαγόραν oaclv) µόνον ἓν Δήλῳ τὸν
Ἀπόλλωνος τοῦ Ὑενέτορος, ὅς ἐστιν ὄπισθεν τοῦ Kepa-
τίνου , διὰ τὸ πυροὺς xai χριθὰς xai τὰ πόπανα μόνα
τίθεσθαι ἐπ᾽ αὐτοῦ ἄνευ πυρὸς, ἱερεῖον δὲ μηδὲν, ὥς
φησιν ᾿Αριστοτέλης iv Δηλίων πολιτεία.

Cf. Porphyr. De absüin. II, 5 et 20; Tamblich.
De vit. Pyth. c. 35 et 35; Cicero de Rep. III, 11;
Philostrat. Vit. Apollon. init. De βωμῶῷ xtpacti
s. χερατίνῳ v. Callimach. Hymn. in Apoll. 62 sqq.,
Plutarch. Moral. p. 983, E, Vit. Thesei c. 11.

ΚΙΘΝΙΩΝ
167.

Harpocration : Κύθνωι. Δημοσθένης ἐν τῷ περὶ
συντάξεως (6 34 ). Κύθνος µία τῶν Κυχλάδων νήσων,
ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Κυδνίων πολιτεία.

Zenob. IV, 83: Κυθνώλεις συµφοραί’ τοῦτο
ti; παροιµίαν ἦλθε διὰ τὰ Κυθνίοις συµθάντα. donat
γὰρ Ἀριστοτέλης οὕτω καχῶς αὐτοὺς διατεθΏναι ὑπὸ
Ἀμφιτρύωνος, ὥστε τὰς µεγάλας συμφορὰς Κυθνώλεις
χαλεισθαι.

« Pro vulgato Κυθνώδεις bis dedi Κυθνώλεις :
v. Hesych. v. Κυδνώλης. Et sic scribendum docet
Helladius Phot. Bibl. p. 1588 (533 Bekk.) »Scirva-
»rwix. Cf. Steph. Th. v. Κυθνώλης. Photius l. 1. :
Ἄργους γὰρ ἦν χωρίον τι χαλούµενον Κύθνιον, οὗ τοὺς
ἄνδρας xoti Ἀμφιτρύων ἀνεῖλε πάντας, πλὴν ὀλίγων
πάνυ. De Cythno insula cf, Strabo X, p. 485;
Steph. Byz. s. v.; Herodot. VII, 9o; VIII, 67.

( THNIQN.
167 a.

Plinius H. N. IV, a1 : Tenos... quam propter
aquarum abundantiam Aristoteles Hydrussaim ap-
pellatam ait, aliqui Ophiussam. Rem narrat etiam
Steph. Byz. v. T7v«, subjiciens mirabile quoddam

- - -- NERIS -—— ————————————————— —A———Qmám ——Bamn m

155
Teni ins. , ex Pseudo-Aristotelis Θαυμασίοις ἀχού-
σµασι. Noster locus ex eodem loco fluxerit, unde

istud θαυμάσιον (c. 33). Qui fons num Πολιτεῖαι
an aliud Aristotelis opus fuerit, quis affirmaverit?

(ΜΗΛΙΩΝ.)
107 b.

Plinius H. N. IV, 23 : Melos , quam Aristoteles
Zephyriam ( appellat). De hac quoque insula vide
quz in Mirab. Aristot, c. 44 leguntur.

[ΘΗΡΑΙΩΝ.]

Arist. Pol. IV, 3, 9. Vid. Resp. Apolloniatarum
fr. 141.

(ΚΕΙΩΝ2)

Apud Photium cod. 161 Sopater adhibuisse ad
consarcinandum librum decimum dicitur Aristo-
telis Rempublicam K (o v. Probabiliter scribendum
est Κείων ( cf. Heraclidis fr. 7); nisi mavelis Kta-
νῶν (v. fr. 187).

NASIQN.
168.

Athenzeus VIII, p. 348, A, postquam ex Clearcho
et Theophrasto attulerat proverbium Οὐδεὶς χαχὸς
μέγας ἰχθύς vel Μέγας οὐδεὶς σαπρὸς ἰχθύς, pergit ita :
Αριστοτέλης dv τῇ Ναξίων Πολιτείᾳ περὶ τῆς πα-
ῥοιµίας οὕτω γράφει « Τῶν παρὰ Ναξίοις εὐπόρων
oí μὲν πολλοὶ τὸ datu ὥχουν, οἱ δὲ ἄλλοι διεσπαρµέ-
vot κατὰ χώµας. Ἐν οὖν δή τινι τῶν χωμῶν, 3j ὄνομα
ἦν Ληστάδαι, Τελεσταγόρας ῴχει, πλούσιός τε σφόδρα
καὶ εὐδοχιμῶν καὶ τιµώµενος παρὰ τῷ δήμῳ τοῖς v ἆλ-
Aot ἅπασι xal τοῖς καθ’ ἡμέραν πεμποµένοις. Καὶ ὅτε
καταθάντες ἐκ τῆς πόλεως δυσωνοϊντό τι τῶν πωλουµέ-
viov, ἔθος ἦν τοῖς πωλοῦσι λέγειν, ὅτι μᾶλλον ἂν προέ-
λοιντο Τελεσταγόρα δοῦναι, 3 τοσούτου ἀναδόσθαι.
Νεανίσχοι οὖν τινες ὠνούμενοι µέγαν ἰγθὺν, εἰπόντος

106.

Pythagoram aiunt in Delo solam Apollinis genitoris aram,
quie pone aram Cereatinam (corneam ) est, adorasse, quod
írumentum et hordeum ct placentas solas illi absque usu
ignis imponere soleant, ceterum nullas victimas, ut Ari-
sloteles in Deliorum rep. testatur.

CYTHNIORUM.
167.

Cythnus, una ex Cycladibus insulis, ut Aristoteles ait
in Cytbnijorum rep. .

Κνθνώλεις συμφοραί. Hocin proverhium abiit propter ea
quie Cythniis acciderunt. Dicit enim Aristoteles tam male eos
tractatos ab Amphitryone esse, ut. magni calamitates xv-
bw (quasi Cylhnic ) vocarentur.

———————————————————————ÓÓÓáÓ——— —'

NAXIORUM.
168.

Aristotelesin Naxiorum Rep., ubi proverbii Nullus piscis
magnus esi malus meminit , hiec scribit «: Eorum qui apud
Naxios copia rei familiaris abundabant , alii habitabant in
urbe, alii per vicos sparsim vitam agebant. In uno igitur ex
vicis, cui Lestadz? nomen, habitabat Telestagoras, vir prae-
dives et optimse apud omnes fame ; quem honorabat popu-
lus quum aliis omnibus rebus, tum miseis quotidie muneri-
bus. Et si quando oppidani, in vicos degressi, emere aliquid
rerum venalium vellent, sed minoris licitarentur quam par
esset , solebant venditores respondere, malle se Telestagorm
dare quam eo pretio addicere. Aliquando igitur juvenes non-
nulli magnum piscem mercantes, quum idem illud respondis-

156

τοῦ ἁλιέως τὰ αὐτὰ , λυπηθέντες τῷ πολλάχις ἀχούειν,
ὑποπιόντες ἐχώμασαν πρὸς αὐτόν. Δεζξαμένου δὲ τοῦ
Τελεσταγόρου φιλοφρόνως αὐτοὺς, ol νεανίσχοι αὐτόν τε
ὕθρισαν xal δύο θυγατέρας αὐτοῦ ἐπιγάμους. 'Eg'
otc ἀγαναχτήσαντες οἱ Νάξιοι xal τὰ ὅπλα ἀναλαβόντες
ἐπῆλθον τοῖς νεανίσχοις’ xal µεγίατη τότε στάσις
ἐγένετο, προστατοῦντος τῶν Ναξίων Λυγδάµιδος, ὃς
ἀπὸ ταύτης τῆς στρατηγίας τύραννος ἀνεφάνη τῆς πα.
τρίδος,
[168 α.]

[ Arist. Pol. V, 5, 1 : AL 9* ὀλιγαρχίαι µεταθάλ-
λουσι διὰ δύο μάλιστα τρόπους τοὺς φανερωτάτους, ἕνα
μὲν, ἐὰν ἀδικῶσι τὸ πλῆηθος' πᾶς γὰρ ἵκανὸς γίνεται
προστάτης) μάλιστα δ᾽, ὅταν ἐξ αὐτῆς συμθῆ τῆς
ὀλιγαρχίας γίνεσθαι τὸν ἡγεμόνα * χαθάπερ ἐν Νάξῳ
Λύγδαμις, ὃς xal ἐτυράννησεν ὕστερον τῶν Ναξίων. ]

De Lygdami cf. Ῥο]γαπ. I, 23, 2, Herodot. I,
64 , Plutarch. Apophth. Lac. 64.

168 b.

Plutarch. De virt. mul. c. 17, p. 354 : Ναζίοις xal
Μιλησίοις συνέστη πόλεμος διὰ τὴν Ὑψικρέοντος τοῦ
Μιλησίου γυναῖχα, Νέαιραν. Αὕτη γὰρ ἠράσθη Προ-
µέδοντος Ναξίου , xal συνέπλευσεν, ὃς ἦν μὲν ξένος τοῦ
Ὑψιαρέοντος, ἐρασθείση δὲ τῇ Νεαίρα συνῆλθε, xat
τὸν ἄνδρα φοθουμένην ἀπαγαγὼν εἰς Νάξον , ἱχέτιν τῆς
ἹἙστίας ἐκάθισεν. Τῶν δὲ Ναξίων οὐκ ἐκδιδόντων, χά-
piv τοῦ Προµέδοντος, ἄλλως δὲ ποιουµένων πρόφασιν
τὴν ἴχετείαν, 6 πόλεμος συνέστη. "Toi; δὲ Μιλησίοις
ἄλλοιτε πολλοὶ, xat προθυµότατα τῶν Ἰώνων Ερνθραῖοι
συνεµάχουν, xal μῆχος ἔσχε xol συμφορὰς ἄνεγχε µε-

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

qdÀac 6 πόλεμος: εἶτ' ἐπαύσατο δι ἀρετὴν γυναιχὸς, ὣς
συγέστη διὰ µοχθηρίαν. Διόγνητος γὰρ 6 τῶν Ερυθραίων
στρατηγὸς, ἔχων xal πεπιστευµένος ἔρυμα χατὰ τῆς
Ναξίων πόλεως £0 πεφυχὸς xai χατεσχευασµένον, ἠλά-
cato λείαν τῶν Ναξίων πολλὴν, xal γυναῖχας ζλευθέ-
ρους xal παρθένους ἔλαθεν. Ὃν μιᾶς ; Πολυχρίτης,
ἑρασθεὶς, εἴχεν αὐτὴν οὐχ ὡς αἰχμάλωτον, ἀλλ᾽ ἐν
τάξει γαμετῆς γυναικός. “Εορτῆς δὲ τοῖς Μιλησίοις
καθηχούσης £v τῇ στρατιᾶ, καὶ πρὸς πόσιν ἁπάντων xai
συνουσίας τραποµένων, ρώτησε τὸν Διόγνητον f) Πο-
λυκρίτη, µή τι χωλύοι πεμµάτων μερίδας ἀποπέμ-
ψαι τοῖς ἀδελφοῖς αὑτῆς. Ἐπιτρέψαντος δ' ἐχείνου xal
χελεύσαντος, ἐνέδαλε µολίθδινον γραμμµατίδιον sic πλα-
χοῦντα, χελεύσασα φράσαι τὸν χοµίζοντα τοῖς ἁδελ-
φοῖς, ὅπως αὐτοὶ µόνοι χαταναλώσωσιν ἃ ἔπεωψε. Oi
δ᾽ ἐντυχόντες τῷ µολίθδῳ, xal τὰ γράµµατα τῆς Πο-
λυχρίτης ἀναγνόντες, χελευούσης νυχτὸς ἐπιθέσθαι τοῖς
πολεμίοις, ὡς ὑπὸ µέθης διὰ τὴν ἑορτὴν ἐξημελημένων
πάντων, προσήγγειλαν τοῖς στρατηγοῖς, xal παρώρµτ-
σαν ἐξελθεῖν μετ αὐτῶν. Άλόντος ὁὲ τοῦ χωρίου, xoi
πολλῶν διαφθαρέντων, ἐξητήσατο τὸν Διόγνητον ἡ
Πολυκρίτη παρὰ τῶν πολιτῶν, xal διέσωσεν. Αὐτὴ
δὲ πρὸς ταῖς πύλαις γενοµένη τοὺς πολίτας ἀπαντῶν-
τας αὐτῇ, μετὰ χαρᾶς xal στεφάνων ὑποδεχομένους καὶ
θαυμάζοντας, οὐκ ἤνεγχε τὸ μέγεθος τῆς χαρᾶς, ἀλλ᾽
ἀπέθανεν αὐτοῦ πεσοῦσα περὶ τὴν πύλην: ὅπου τέθα-
πται, χαὶ καλεῖται βασκάνου τάφος, ὡς βασκάνῳ τινὶ
τύχη τὴν Πολυκρίτην φθονηθεῖσαν ἀπολαῦσαι τῶν τι-
uv. Οὕτω μὲν oi Ναξίων συγγραφεῖς ἱστοροῦσιν
6 δ Ἀριστοτέλης φησὶν, οὐδ' ἁλούσης τῆς Πολυχρίτης,
ἄλλως δέ πως ἱδόντα τὸν Διόγνητον ἐρασθῆναι, xoi

set is piscator, egre ferentes ss»pius illud verbum a se audiri,
jam bene adpoti ad eum perrexerunt comissabundi. Quos
quum benigne excepisset Telestagoras, illi et ipsum con-
tumelia affecerunt, duabusque filiabus nubilibus vim intu-

lerunt. Quibus indignantes Naxii, arreptis armis, impetum -

in juvenes fecere : et maxima tum exorta est seditio, in
qua praeerat Naxiis Lygdamis , qui ab hoc imperio tyrannus
patrie evasil.

[168 a.]

[ Oligarchite commutantur duobus maxime modis mani-
festissimis : uno quidem, si multitudini injuriam inferant.
Quivis enim ád ducendum populum est idoneus , praesertim
si quis ex ipsis paucis imperantibus se ducem prtebeat :
quemadmodum in insula Naxo Lygdamis , qui postea Naxio-
rum tyrannus fuit. ]

168 b.

Propter Nezeram Hypsicreontis Milesii uxorem bellum
inter Naxios et Milesios ortum fuit. Ea enim quum amaret
Promedontem Naxium mariti sui bospitem, corpus cum
eo miscuit , veritaque iram mariti, cum eo in Naxum na-
vigavit. Eam Promedon supplicem Veste collocavit. Naxiis
autem mulierem sub praescriptione supplicationis in gra-
tiam Promedontis non. dedentibus, bellum quod dixi con-
flatum est. Milesiis quum alii multi, tum Ionum studiosis-
sime Eryllrei auxilia tulerunt, bellumque hoc tractum

magnis calamitatibus , tandem virtute mulieris'finitum est,
sicuti ceperat mulieris ob pravitatem. Diognetus Ery-
threorum dux munitionem quandam sibi commissam te-
nebat, opportune admodum contra Naxiorum urbem sitam ;
itaque et magnam Naxiis praedam abstulit, et mulieres ac
virgines liberas. Harum unam, nomine Polycritam, amore
captus, secum non ut captivam, sed uxoris loco habuit.
Evenit ut in castris Milesiorum dies ageretur festus : ibi
quum omnes poculis essent ac conviviis dediti, rogavit Dio-
gnetum Polycrita , uL liceret sibi fratribus partes placenta-
rum mittere. Quumque is permitteret ac juberet, plumbeam
tabellam placentz inseruit , mandato ei qui eam fratribus
afferebat, ut solos vesci juberet fratres iis αλ. mittebat.
Hi quum offendissent tabellam etlegissent quee scripserat
Polycrita ( hortabatur autem ut noctu hostes adorirentur,
ob ebrietatem festo die contractam plane socordia disso-
lutos) , rem ducibus Naxiorum significaverunt, et permo-
verunt ut secum exirent rei gerenda causa. Occupato a
Naxiis castello, multisque hostium interfectis, Diogneto
precibus Polycrita a civibus impetravit salutem. Jpsa autem
civibus ad portam occurrentibus magno cum gaudio, col-
laudantibusque et serta ferentibus, magnitudine latitiz
exanimata, in ipsa porta concidit mortua : atque ibi se-
pulta est, et monimentum ejus vocatur Zivoris (tumulus :
quod invidia quadam forlunz fascinata Polycrita putaretur

NAXIORUM, PARIORUM, TENEDIORUM RESPUBLICA.

πάντα διδόναι xal ποιεῖν ἔτοιμον εἶναι: τὴν δὲ ὅμολο-
γεῖν ἀφίξεσθαι πρὸς αὐτὸν, ἑνὸς µόνου τυχοῦσαν, περὶ
οὗ τὸν Διόγνητον (ὥς Φησιν 6 φιλόσοφος ) ὄρχον ἧτη-
σεν: ἐπεὶ δ) ὤμοσεν, ἠξίου τὸ Δήλιον αὐτῃ δοθῆναι
{Δήλιον γὰρ ἐχαλεῖτο τὸ χωρίον ), ἄλλως δ' οὖκ ἂν
ἔφη συνελθεῖν. Ὁ δὲ xal διὰ τὴν ἐπιθυμίαν xat διὰ τὸν
ὅρχον ἐξέστη , xal παρέδωχε τῇ Πολυκρίτη τὸν τόπον,
ἐχείνη δὲ τοῖς πολίταις. "Ex δὲ τούτου πάλιν εἷς ἴσον
χαταστάντες, ἐφ οἷς ἠθούλοντο , πρὸς τοὺς Μιλησίους
διελύθησαν. |

Eandem historiam v. in Andrisci Μαξιαχοῖς fr. 1.

ΠΑΡΙΩΝ.

Ex Παρίων Rep. plura excerpsit Sopater lib.
XII, ut refert Photius Bibl. cod. 161.

ΤΕΝΕΔΙΩΝ.
169.

Strabo VIII, ρ. 3δο : Καὶ ἡ Tevéa δ) ἐστὶ χώµη
τῆς Κορινθίας, ἐν ᾗ τοῦ Τενεἄτου ᾿Απόλλωνος ἱερόν.
Λέγεται δὲ καὶ Ἀρχία, τῷ στείλαντι τὴν eic Συραχού-
σας ἀποιχίαν, τοὺς πλείστους τῶν ἐποίχων ἐντεῦθεν
συνεπαχολουθῆσαι: xol μετὰ ταῦτα εὐθηνεῖν μάλιστα
τῶν ἄλλων τὴν κατοιχίαν ταύτην, τὰ δ ὕστατα xal
χαθ) αὑτοὺς πολιτεύεσθαι... Δοχεῖ δὲ συγγένειά τις
εἶναι Τενεδίοις πρὸς τούτους ἀπὸ Τέννου τοῦ Kóxvou,
χαθάπερ εἴρηχεν Ἀριστοτέλης: xat fj τοῦ Ἀπόλλωνος
δὲ τιμὴ παρ) ἀμφοτέροις ὁμοία οὖσα δίδωσιν οὐ μικρὰ
σηµεία.

Secundum Pausan. II, 5, 3, ex Tenedo Teneam
venerunt Agamemnonis captivi. Cf. Müller. Dor.
1, 218, 311.

151
170.

Stephan. Byz. : Τένεδος, νῆσος τῶν XmopdBuw..
xal παροιµία, Τενέδιος αὐλητὴς, ἐπὶ τῶν τὰ
ψευδη μαρτυρούντων᾽ τὸν γὰρ αὐλητὴν ἡ Φυλονόμη
πρὸς Κύχνον Ἴγαγε, μαρτυροῦντα ὅτι Τένης αὐτὴν
ἦθελε βιάσασθαι. Ἔστι xa ἑτέρα παροιμία, Τενέδιος
πέλεχυς, ἐπὶ τῶν ἤτοι πιχρῶς 7] καὶ μᾶλλον συντό-
µως ἀποχοπτόντων τὰ ζητήματα xol τὰ ἄλλα πρά-
Υματα. Ka φησιν Αριστείδης χαὶ ἄλλοι τὸν ἐν Έε-
νέδῳ Ἄπόλλωνα πέλεχυν κρατεῖν διὰ τὰ συµθάντα τοῖς
περὶ Τένην' 3j μᾶλλον, ὥς φησιν "A βιστοτέλης ἐν τῇ
Ἑενεδίων πολιτείᾳ͵, ἔτι βασιλεύς τις £v Γενέδῳ vuov
ἔθηχε, τὸν χαταλαμθάνοντα μοιχοὺς ἀνειρεῖν πελέχει
ἀμφοτέρους. Ἐπειδὴ δὲ συνέθη τὸν υἱὸν αὐτοῦ χατα-
ληφθῆναι μοιχὸν, ἐχύρωσε xal περὶ τοῦ ἰδίου παιδὸς
τηρηθῆναι τὸν νόµον, xal ἀναιρεθέντος elc παροιµίαν
παρῆλθε τὸ πρᾶγμα ἐπὶ τῶν ὠμῶς πραττοµένων. Διὰ
τοῦτό φησι xal ἐπὶ τοῦ νομίσματος τῶν Ίενεδίων χεχα-
ράχθαι ἐν μὲν τῷ ἑτέρῳ µέρει πέλεκυν, ἐπὶ δὲ τοῦ ἑτέ-
pou δύο χεφαλὰς elc ὑπόμνησιν τοῦ περὶ τὸν παϊδα πα-
θήµατος. "Εστι καὶ ἄλλη παροιμία, Ὦ ενέδιος ξυν-
ἤγορος, 6 ἀπότομος xol σχληρός.

Cf. Heraclides Pont. fr. 7; Photius Lex. v. Τενέ-
διος πέλεχυς; Zenob. VI, 9, Diogenian. VIII, 58
ibique Leutsch., Apost. XVIII, 28, Suidas s. v.,
ubi aliz rei explicationes duz afferuntur, quarum
alteram habes etiam apud Plutarchum De orac.
Pyth. p. 399, F. Eckhel. D. Num. II, p. 1488.
Wachsmuth. Antiqq. Gr. II, r, p. 179. Müller. Dor.
Il, p. 226. I, 358.

170 a.

[ Arist. Pol. IV, 4, 1 : Τὸ πορθμευτικὸν ἐν Τενέδῳ

(πολύοχλόν ἐστιν). ]

und-—À— —————!À—Á———————»— JU] D I DUK GG GN

moeritis honoribus non potuisse frui. Heec Naxiorum histo -
ricorum est narratio. Aristoteles captam Polycritam fuisse
non dicit, sed conspectam a Ὀἱορποίο, sui eum amore irre-
tivisse, ipsumque promisisse omnia se, ut ea potiretur,
dare ac facere paratum esse : at Polycritam se ad ipsum
venturam pollicitam, si unicum quippiam ab eo obtineret,
fuisse : quumque id jurejurando interposito Diognetus con-
firmasset, tradi sibi Delium postulasse (id enim castello
nomen erat), aliter se morem gesturam ipsi negasse :
victum amore Diognetum , et jurisjurandi permotum reli-
gione, Polycrit:» castellum, hocque eam civibus tradi-
disse. Ita Naxios rursum Milesiis pares viribus factos, pa-
cem in suas leges confecisse.

TENEDIORUM.
169.

Εεὶ et Tenea Corinthii agri pagus, ibique Apollinis Te-
neatze templum. Ferunt Archiam, qui Syracusas coloniam
deduxit, plerosque inde secutos comites : istumque pagum
postea temporis pra aliis floruisse et ad extremum peculia-
resp sibi rempublicam constituisse... Videtur etiam cognatio
quaedam cum Teneatis esse Tenediorum a Tenne Cycni filio,

ut Aristoteles tradidit: magnumque ejus rei argumentum
Apollinis cultus apud utrosque similis praebet.
170.

Tenedus,, una ex Sporadibus insulis... Est etiam prover-
bium Tenedius tibicen de iis qui falsa testantur. Tibicinem
enim Philonome ad Cycnum duxit, qui testabatur Tennen
voluisse Philonomre vim inferre. Est etiam aliud prover-
bium Tenedia securis de iis qui vel aspere vel nimis con-
cise abecidunt quaestiones et res reliquas. Ac inquit Aristi-
des et alii Tenedium Apollinem securim tenere propter ea
quie acciderunt Tennze, vel potius, ut inquit Aristoteles in
Tenediorum rep. , quod rex quidam legem in Tenedo tule-
rit, qua jubebatur deprehensos adulteros securi utrosque

"occidi. Quoniam vero accidit ut ipsius filius deprehen-

deretur in adulterio, jussit etiam ut contra ipsius filium
lex servaretur. Eo occiso in proverbium res venit, de iis
que crudeliter fiunt. Quamobrem inquit et in nomismate
Tenediorum sculptam fuisse εχ΄υπα parte securim, ex
altera duo capita in memoriam ejus, quod filio acciderat.
Est etiam aliud proverbium, Tenedius advocatus, qui
est severus et durus.
170 a.
[ Magna turba esf portitorum in Tenedo ]

ARISTOTELIS
ΣΑΜΟΘΡΑΚΩΝ.
171.

Schol. Apoll. Rhod. I, 917 : 'H δὲ Σαμοθράκη
ἐχαλεῖτο πρότερον Λευχωσία, ὡς ἱστορεῖ Αριστοτέλης
ἐν Σαμοθράκης πολιτείᾳ' ὕστερον δὲ ἀπὸ Σάου τοῦ
Ἑρμοῦ xai Ῥήνης παιδὸς Σάμος προσωνοµάσθη, χατὰ
παρένθεσιν τοῦ µ. Θρακῶν δὲ οἰκησάντων αὐτὴν,
ἐχλήθη Σαμοθρόάχη.

Λευχόσια schol. antiquiora, Λευχώνια αρ. Eu-
stath. ad Il. p. 1340, 14. Λευχανία ap. Heraclid.
Pont. c. 31. Similiter Italica insula aliis dicitur
Asuxtocía , aliis Λευχασία, v. Steph. Thes. s. v. —
De ratione nominum Σάος, Σάμος, Ῥήνη egit
Welcker. Esch. Trilog. p. 117 5ᾳ. cf. Müller Min.
p. 450 sqq.

158

[ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΩΝ.]
[173.]

| Aristot. Pol. III, 9, 6: "Heyov δὲ οἳ μὲν (sc. ai-
συμνῆται) διὰ βίου τὴν ἀρχὴν ταύτην, ol δὲ µέχρι
τινῶν ὡρισμένων χρόνων 3j πραξέων, olov εἵλοντό ποτε
Μυτιληναῖοι Πιτταχὸν πρὸς τοὺς φυγάδας, ὧν προει-
στήχεσαν Αντιμενίδης καὶ Ἀλκαῖος 6 ποιητής. Avo
δ' Ἀλκαῖος ὅτι τύραννον εἵλοντο τὸν Πιτταχὸν £y τινι
τῶν σχολιῶν µελὼν ἐπιτιμᾶ γὰρ ὅτι « τὸν χαχοπά-
τριδα Πιττακὸν πόλεως τᾶς ἀχόλω xal βαρυδαίµονος
ἑετάσαντο τύραννον μέγ᾽ ἐπαινέοντες ἀολλέες. »

Ib. II, 9, 9 : Ἐγένετο δὲ xai Πιτταχὸς νόμων δη-
μιουργὸς, ἀλλ' οὐ πολιτείας" νόμος δ᾽ ἴδιος αὐτοῦ τὸ
τοὺς µεθύοντας, ἂν τυπτήσωσι, πλείω ζημίαν ἀποτί-

FRAGMENTA. .

νειν τῶν νηφόντων᾿ διὰ γὰρ τὸ πλείους ὑθρίζειν µεθύον-
τας 3) γήφοντας οὗ πρὸς τὴν συγγνώµην ἀπέθλεψεν,
ὅτι δεῖ µεθύουσιν ἔχειν μᾶλλον , ἀλλὰ πρὸς τὸ ξυμφέ-
pov ( Spuria hzc esse videntur ).

Ib. V, 8, 13 : Πολλοί δὲ xai διὰ τὸ εἰς τὸ σῶμα
αἰχισθῆναι πληγαϊῖς ὀργισθέντες, o μὲν διέφθειραν, οἱ
δ) ἐνεχείρισαν, ὡς ὑρισθέντες, xal τῶν περὶ τὰς ἀρχὰς

.| καὶ βασιλιχὰς δυναστείας. Οἵον ἐν Μυτιλήνη τοὺς Πεν-

θιλίδας Μεγαχκλῆς περιιόντας χαὶ τύπτοντας ταῖς xopo-
ναις, ἐπιθέμενος μετὰ τῶν φίλων ἀνεῖλε. Καὶ ὕστερον
Σµέρδης Πενθίλον πληγὰς λαθών xal παρὰ τῆς γυναι-
xoc ἐξελχυσθεὶς διέφθειρε.

Ib. V, 3, 3 : Περὶ Μυτιλήνην δὲ ἐξ ἐπικ)λήρων
στάσεως Ὑενομένης πολλῶν ἐγένετο doy, χαχῶν xai
τοῦ πολέμου τοῦ πρὸς Ἀθηναίους, ἐν ᾧ Πάχης ἔλαδε
τὴν πόλιν αὐτῶν. Τιµοφάνους γὰρ τῶν εὐπόρων τινος
χαταλιπόντος δύο θυγατέρας, 6 περιωσθεὶς xal οὐ λα-
θὼν τοῖς υἱέσιν αὐτοῦ Δόξανδρος ἄρξε τῆς στάσεως χαὶ
τοὺς Ἀθηναίους παρώξυνε, πρόξενος ὢν τῆς πόλεως,

Ib. III, 8, 4 : Athenienses Lesbios, uti Samios
et Chios ἐταπείνωσαν παρὰ τὰς συνθήκας. ]

[ΑΝΤΙΣΣΑΙΩΝ.]
[173.]

[ Aristot. Pol. V, 2, 11 : Ἀντισσαῖοι τοὺς Κίων
φυγάδας εἰσδεξάμενοι διὰ μάχης ἐξέθαλον. ]

[ΧΙΩΝ.]
[174-]
[Id. Pol. V, 5, 11 : Πολλαὶ δὲ xai διὰ τὸ d av 0eono-

SAMOTHRACUM.
171.

Samothrace olim Leucosia appellabatur, uti narrat Ari-
stoteles in Samotliracum rep. Postea de Sao Mercurii et
Rhenes filio Samos nuncupata est, interposita litera m.
Quum vero Thraces eam jam habitarent, vocata est Sa-
mothrace.

( MYTILENJ/EORUM. ]
[172.]

[Zsymneti imperium obtinebant alii per omnem vitam,
alii usque ad praefinitum tempus et ad certas res gerendas;
verbi gratia, optarunt quondam Mytilenzi Pittacum ad-
versus exules, quorum duces erant Antimenides et Alcacus
poeta. Declarat autem ipse Alczus in quodam carmine
scolio Pittacum a Mytilen»is tyrannum esse sumptum;
iis enim vitio vertit quod perniciosum Pittacum , laudibus
in, coelum ferentes, upiversi aíflict:e et infelici civitati ty-
rannum imposuerint.

Fuit et Pittacus legum quidem opifex, sed non reipu-
blicae administrande. Lex autem ejus propria est, ut si
quid ebrius peccaverit, graviores posnas det , quam si sic-
cus. Propterea enim quod frequentior ebriorum contumelia
sit quam sobriorum, non (tam ignoscendi rationem ab
ebrietate repetendam spectavit quam utilitatem.

Multi eliam propterea quod corpore verbera pertulissent
irati, tanquam accepta contumelia, summos magistratus
et principes cum regia potestate aut occiderunt aut adorti
sunt. Ut Mytilenis Megacles, facta cum amicis conspira-
tione, Penthilidas qui circumeuntes clavis quemque cade-
bant, interemit. Et postea Smerdis Penthilum, plagis ab
eo acceptis et ab uxore extractus, necavit.

Mylilenzeis nata ex puellis 6rbis et patrum locupletium
hzeredibus , seditio, multorum malorum et belli cum Athe
niensibus suscepti , in quo Paches Atheniensium imperalor
urbem cepit, principium fuit. Nam quum Timophanes qui-
dam, unus ex locupletibus , duas filias superstites reliquis
set, Doxanderque qui eas filiis suis uxotes poposcisset ,
repulsam tulisset, seditionis auctor fuit, et Athenienses
contra patriam concitavit, quorum civitatis erat proxenus.

Athenienses Lesbios, ut Samios et Chios contra pacta
depresserunt. ]

( ANTISSZEORUM.]
[173.]

[ Antiss»i Chiorum exules in civitatem receptos signis col-
latis ejecerunt. ]

[( CHIORUM,j

[17 4.]
[ ΜυΜα oligarchiz , quia nimis erant sa:va , et domino-

SAMOTBRACUM, MYTILEN/EORUM, SAMIORUM RESPUBLIC/E. 1359

τικὰς εἶναι τὰς ὁλιγαρχίας ὑπὸ τῶν ἐν τῇ πολιτεία
τινῶν δυσχερανάντων κατελύθησαν, ὥσπερ ἡ ἐν Κνίδῳ
xat $ ἐν Χίῳ ὀλιχαρχία.

Id. IV, 4, 1 : Τὸ ἐμπορικὸν ἐν Αἰγίνη καὶ Χίῳ
{πολύοχλόν ἐστιν ).

Ib. III, 8, 4, v. fr. 172; V, 3, 11, v. fr. 173.

ΣΑΜΗΙΝ.
175.

Planius H. N. V,37: Ιοπία ora habet... Samon .
Partheniam primum appellatam Aristoteles tradit,
postea Dryusam , deinde 4nthemusam. Cf. Hera-
clid. Resp. Sam. fr. 10, 1, Callimach. in Del. 45,

Strabo X , p. 455; XIV, p. 635, Steph. Byz. v.
Záuoc. Plura dat Panofka (Bes Samiorum p. 8sq.).
176.

Schol. Apollon. Rh. I, 188 : Παρθενίης Ἁγ-
xatoc- Ἀριστοτέλης φησὶ περὶ 'Avxalou, ὅτιφιλογέωρ-
ος ὧν, xal φυτεύων ἀμπελῶνα , βαρὺς ἐπέχειτο τοῖς
οἰχέταις, Ek δὲ τῶν οἰχετῶν ἔφη μὴ µεταλήψεσθαι τὸν
δεσπότην τοῦ χαρποῦ. ^O δὲ ΆἈγκαῖος, ἐπειδὴ 6 χαρπὸς
ἐφθάκει , γαίρων ἐτρύγα , xal τὸν οἰχέτην ἐχέλευε κε-
ράσαι αὐτῷ. Μέλλων δὲ τὴν χύλιχα προσφέρειν τῷ στό-
µατι, ὑπεμίμνησχεν αὐτοῦ τοῦ λόγου. 'O δὲ ἔφη:
Πολλὰ μεταξὺ πέλει κύλυιος xal χείλεος ἄχρου. Τού-
των ἔτι λεγομένων, Tod τις ἀγγέλλων, ὡς δπερµεγέθης
οὓς λυμαίνεται τὸν ὄρχατον. Ὁ δὲ Ἀγχαῖος ἀποθαλὼν
τὸν πόσιν, ἐπὶ τὸν σῦν ὥρμησε * xal πληγεὶς ὑπ᾿ αὐτοῦ
ἐτελεύτησεν. Ὄθεν fj παροιµία ἐπὶ τῶν παρὰ προσδο-
χίαν τι πραττόντων.

Tzetz. Lyc. 488 : Ὁ γὰρ Ἀγχαῖος οὗτος, υἷὸς ὧν
Ποσειδῶνος xal Ἄστυπαλαίας, τῆς Φοίνικος, ἐφύτευ-
σεν ἄμπελον, κατὰ Ἀριστοτέλη τὸν τοὺς Πέπλους ( τὸν
Πέπλουν codd. duo ) συντάξαντα. Μάντις δέ τις εἶπεν
αὐτῷ, ὥς οὗ πίοι olvoy ix ταύτης. "Evnvogulac δὲ τῆς
ἀμπέλου χαρπὸν, ἀπέθλιψεν ὁ Ἀγκαῖος τὴν σταφυλὴν
εἰς ἀγγεῖον, ἦγουν χύλικα , ὡς πιόµενος, xal χατεγέλα
τοῦ µάντεως, δειχνύων τὴν χύλικα : ὅ δ' ἔφη

Πολλὰ μεταξὺ πέλει χύλιχος xal χείλεος ἄχρου.

----υ---ὐ-ὺ-ὺ-ὺυὺ-ὺᾶυ------------------------υκαα-

Βοῆς δὲ γενομένης, ὡς συὸς λυµαινοµένου τὴν χώραν,
θεὶς τὴν χύλυια 6 Ἀγχαῖιος, ἐζῆλθεν ἐπὶ τὸν σῦν, xal
πρῶτος ἀνηρέθη ἀπ᾿ αὐτοῦ.

Peplum Aristotelis Tzetzes h.l. nonmeliore jure
adduxerit quam supra fr. 115, etsi legi historia in
Peplo poterat. Eadem narrat Heraclides Rep.
Sam. fr. 10, 1. Schol. Hom. Od. X, 9; Zenob. V,
71; Diogenian. VII, 46; Gregor. Cypr. IIT, 38;
Apostol. XVI, 38; Athenzus XI, p. 478, E; Gel-
lius Ν.Α. XIII, 17; Stobzus Flor. CXI, τή; Bois-
son. Απ. II, 45o, citante Leutschio in Paremiogr.
tom. I, p. 148 sq.

Apud Heraclidem deinceps memoratur hirundo
alba, qua in Samo apparuerit. Prodigium hoc
cun nescio qua historia conjunctum ex Aristotelis
Rep. Samiorum, ut videtur, narrat JElianus N.
An. XVII, 20: Αριστοτέλης λέγει γίνεσθαι (γενέσθαι 2)
ἐν Σάμῳ λευχὴν χελιδόνα.

177.

JElianus N. An. XII, 4o : Τιμῦσι δὲ ἄρα Δελφοὶ
μὲν λύχον, Σάµμιοι δὲ πρόθατον... Τὰ δὲ αἴτια τῆς ἑχά -
στου τιμῆς εἰπεῖν οὐκ ἔστιν ἔξω τῆσδε τῆς σπουδῆς.
Δελφοῖς μὲν χρυσίον ἱερὸν σεσυληµένον xal ἐν τῷ Παρ-
γασσῷ χατορωρυγµένον ἀνίχνευσεν 6 λύχος' Σαμίοις
δὲ xal αὐτοῖς τοιοῦτο χρυσίον χλαπΏ πρόθατον ἄνεῦρε
καὶ ἐντεῦθεν Μανδρόθουλος 6 Σάμιος τῇ "Hoa πρόδα-
τον ἀνάθημα ἀνηψεν. Καὶ τὸ μὲν Πολέμων λέγει
τὸ πρότερον, τὸ δὲ Αριστοτέλης τὸ δεύτερον. De lupo
Delphico v. Pausanias X, 14, 4; de ove Samia
cf. Clem. Alex. Protr. p. 11 Sylb. : Πρόδατον,
ὥς φησιν Εὐφορίων ( fr. 123 ed. Meinek. ) , σέθουσι
Edypiot, ---ἐντεῦθεν] Aliter Ephorus (fr. 161 ), ubi
Mandrobulus aureum arietem dedicasse dicitur
propterea quod reperisset τὸ ἐν Σάμῳ γεωφάνιον.
[ Laudatur ibi Ἔφορος περὶ χωρίων 9', pro quo
Boissonad. Epimer. Herodian. ingeniose proposuit
"Eg. ἐν ἐπιχωρίῳ; sed delenda omnino v. περὶ 7o-
ῥίων (xal χωρίον alius cod. ). Aperte enim vox
χωρίων irrepsit ex sequente glossa Harpocrationis :
Γηπέδον, τὸ χωρίον, pro quibus quattuor codd.

rum in servos imperiis similes, a quibusdam rempublicam

communiter administrantibus , talem dominatum egre fe-

rentibus «του» sunt, quemadmodum in Cnido et Chio
In JEgina et Chio mercatorum magna turba est.

SAMIORUM.
176.

Ancseus , uti Aristoteles narrat, vir agricultura studio-
s»us,quum vitem plantabat, durus instabat servis. Quo-
rum unus dominum non fruiturum fructu dixit. Ancseus
vero, uvis maturatis, l:tus vindemiavit, jussitque servo
ut vinum ipsi misceret. Jamque ori poculum admoturus
dictum ei in memoriam revocavit. ]lle autem, Multum,

— á— aaa ———— ÁO)

inquit, inter poculum est labraque summa. Quibus
dictis , ecce, accurrit aliquis nuntians hortum ab apro in-
gente devastari. Igitur Ancsus, misso poculo, contra
aprum egreditur, ab eoque ictus perit. Inde proverbium
de iis, quibus contra exspectationem alíquid accidit , usur-
patur.

177.

Lupum Delphi colunt, Samii ovem venerantur... Cau-
sas autem quamobrem hujusmodi bestias divini cultus ho-
nore prosequantur, non alienum est explicare. Delphis
aurum sacrum furto direptum et in Parnasso defossum ,
sicut dicit Polemo, investigavit lupus; Samiis item aurum
furto sablafum ovis invenit; quare Mandrobulus Samius
Junoni ovem consecravit , ut Aristoteles tradit.

160

turbate : γηπέδον, ἔφορος καὶ χωρίον. ] Cleophontis
fabulam Μανδρόέουλος inscriptam memorat Aristo-
teles Soph. Elench. 15, 5 p, 174, 27 Bekk. ( vide
Fragm. poet. trag. p. 100 ed. Wagner.) Nostro
loco nescio cur Prellerus ad Polem. p. 59 Aristo-
teli substituere voluerit Aristidem Milesium. Con-
tra idem ap. Clem. Alex. Strom. I, p. 352 pro
Aristarcho et Theopompo, Pythagoram Tyrrhe-
num fuisse dicentibus , reponi vult Aristotelem et
Theophrastum.
178.

Schol, Aristophan, Av. 471 : Διὰ σπουδῆς εἶχον
τὸν Αἴσωπον. Καὶ Αριστοτέλης ἐν τῇ Σαμίων πολι-
τεία εἰπόντα φησὶν αὐτὸν μῦθον ηὐδοχιμηκέναι. Cf.
Heraclides in Samior. Rep: 10, ubi que de Asopo
leguntur iisdein verbis etiam ap. schol. nostrum
l.l. exstant. .

. 179-
Zenob. VI, 12 : Τὸ περὶ ApUv σχότος * 'Ápt-

στοτέλης φησὶν ἐν τῇ Σαμίων πολιτεία, ἹΠριηνέας

πολλοὺς ὑπὸ Μιλησίων ἀναιρεθῆναι περὶ τὸν χαλου-
µένην Apüv* ὅθεν xal τὰς Ἱριηνείας γυναῖχας ὀμνύναι
τὸ περὶ Δρῦν σχότος. Cf. Apostol. Prov. XVII, 25.

Plutarch. Qu.«6r. c. 20, p. 295, F : « Tic 6 λεγό-
µενος ἐν Πριήνη παρὰ Δρυΐ σχότος; » Σάμιοι xoi
Πριηνεῖς πολεμοῦντες ἀλλήλοις, τὰ μὲν ἄλλα µετρίως
ἐθλάπτοντο καὶ ἔθλαπτον, μάχης δὲ μεγάλης γενοµέ-
νης, χιλίους Σαμίων οἱ Πριηνεῖς ἀπέχτειναν ἑθδόμῳ δὲ

ὕστερον ἔτει Μιλησίοις συμβαλόντες παρὰ τὴν καλουµέ-

νην Δρῦν, τοὺς ἀρίστους ὁμοῦ τι καὶ πρώτους ἀπέθαλον

τῶν πολιτῶν * ὅτε xai Βίας 6 σορὸς εἰς Xauov ἐκ Πριή-

νης πρεσθεύσας εὐδοχίμησε. Ταῖς δὲ Πριηνέων γυναι-
ξὶν ὁμοῦ τοῦ πάθους τούτου xai τῆς συμφορᾶς ἐλεεινῆς
γενομένης, ἀρὰ χατέστη xal ὄρχος περὶ τῶν µεγίστων,
*O παρὰ τῇ Aput σχότος, διὰ τὸ παῖδας αὐτῶν καὶ πα-

178.

Aristoteles in Samiorum rep. /Esopum fabulas narran-
tem inclaruisse dicit.

179.

Aristoteles in Samiorum rep. dicit magnum Prienensium
numerum ab Milesiis occisum esse prope locum quem Quer-
cum vocant atque hinc Prienenses mulieres per tenebras
apud Quercum jurare.

Quid sibi volunt tenebre apud Quercum, qua Prience
memorantur ? Samii et Prienenses, bello commisso, medio -
cribus invicem damnis se affecerunt : magno autem praelio
commisso Prienenses mille Samiostrucidaverunt septimoque
post anno cum Milesiis pugna congressi ad locum qui Quercus
dicitur, optimos primosque civium amiserunt : quo tempore
Bias Priene in Samum missus legatus claruit. Quum autem
Prienenses mulieres calamitas hzec graviter perculisset ,
exsecratio et jusjurandum maximis de rebus constitutum
est per tenebras apud Quercum : quod ibi liberi, paren-
tes virique earum mortem oppetiissent.

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

τέρας ἐχεῖ φονευθῆναι. V. Panofka Res Sam, p. 38.
Mazandrius Milesius fr. 6.
[ 180. ]

[ Aristot. Pol. V, 9, 4 : Καὶ τοὺς πένητας ποιεῖν
τοὺς ἀρχομένους, τυραννικόν... Παράδειγμα δὲ des
του... xal τὰ περὶ Σάμον ἔργα Πολυχράτεια. ]

181.

Photius Lex. v. Σαμίων 6 δἥμος ὡς πολυγράµµα-
τος... Οἱ γὰρ Σάμιοι καταπονηθέντες ὑπὸ τῶν τυράν-
νων, σπάνει τῶν πολιτευοµένων ἐπέγραγαν τοῖς δούλοις
ix. πέντε στατήρων τὴν ἰσοπολιτείαν, ὡς Ἀριστοτέλης
ἐν τῇ Σαμίων πολιτεία. Eadem Suidas. v., Apostol.
Prov. XVII, 25. Alias proverbii explicationes affe-
runt ex Duride et Andronis Tripode. Cf. Panofka
|. |. p. 46. Fritsch. De Babyloniis AMristophan.
p. 18 sqq.

[182.]

[Aristot. Pol. V, 1, 11 : ZayxAatox δὲ Expiow;
ὑποδεξάμενοι ἐξέπεσον xal αὐτοί. ] V. Herodot. VI,
23, ibiq. interpr.

183.

Plutarch. Pericles c. 26. Pericles ex classe Athe-
niensium, qua Samum obsidebat, sexaginta naves
assumpsit, cum iisque Ásiam versus contendit, ut
Phoenicibus, qui Samiis auxilium laturi erant, oc-
curreret. [αλεύσαντος ὃ) αὐτοῦ, Μέλισσος 6 Ἰθαγένους,
ἆνὴρ φιλόσοφος, στρατηγῶν τότε τῆς Σάμου, χαταφρο-
νήσας τῆς ὀλιγότητος τῶν νεῶν 7| τῆς ἀπειρίας τῶν στρα-
τηγῶν, ἔπεισε τοὺς πολίτας ἐπιθέσθαι τοῖς Ἀθηναίοις. Καὶ
γενομένης μάχης νικήσαντες οἱ Σάµιοι xal πολλοὺς μὲν
αὐτῶν ἄνδρας ἑλόντες, πολλὰς δὲ ναῦς διαφθείραντες,
ἐχρῶντο τῇ θαλάσσῃ xai παρετίθεντο τῶν ἀναγχαίων
πρὸς τὸν πόλεμον ὅσα μὴ πρότερον εἶχον (Ol. 84, 4. a.
C. 441). Ὑπὸ δὲ τοῦ Μελίσσου xai Περικλέα φησὶν

αὐτὸν Ἀριστοτέλης ἠττηθῆναι νχυμαχοῦντα πρότερον.

[190.] -

[ Etiam cives spoliare bonis tyrannicum est. Hujus rei

exemplum... opera publica Sami a Polycrate facta. ]
181.

Samiorum populus multiliteratus. Samii enim a tyrannis
ad incitas redacti, ob civium penuriam servorum frontibus
jus civitatis quinque stateribus venale inscripserunt , ut Ar.
in Samiorum rep. tradit.

[182.]

Zanclei, quum Samios in civitatem suam recepissent.
ipsi ab eis expulsi sunt.

183.

Avecfto Pericle Melissus Ithagenis filius, philosophus,
tunc Samiorum prstor, sive ob navium paucitatem , sive
ob ducum imperitiam contemptis hostibus, suis persuasit
ut Athenienses adorirentur : factoque proelio, Samii victo-
ria potiti sunt, multis hostium captis, multis navibus per-
ditis , et deinde mare tenentes , ad bellum necessaria , quibus

SAMIORUM, COORUM, RHODIORUM, CIANORUM RESPUBLICA.

Idem c. 28 : De crudelitate, qua Athenienses et
Periclem in victos 'Samios szviisse Duris narrat,
mihil tradunt οὖτε Θουχυδίδης οὖτε Ἔφορος ots
Ἀριστοτέλης.

(Aristot. Pol. III, 8, 4 : Athenienses Samios,
Cbios et Lesbios ἑταπείνωσαν παρὰ τὰς συνθήχας. ]

[ΚΟΩΝ.]

[184.] .
[ Aristot. Pol. V, 4, 2 : Ἐν Κῷ ἡ δημοκρατία
µετέδαλε πονηρῶν ἐγγενομένων δηµαγωγῶν ' οἵ γὰρ
Ἱνώριμοι συνέστησαν. ]

[ΡΟΔΙΩΝ.]
185.

[Idem V, 4, 2 : Kal ἐν Ῥόδῳ (sc. ἡ δηµοχρατία
ετέθαλε πονηρῶν ἐγγενομένων δημαγωγῶν) µισθο-
φορᾶν τε γὰρ οἱ ὁημαγωγοὶ ἑπόριζον, xal ἐκώλυον
ἀποδιδόναι τὰ ὀφειλόμενα τοῖς τριηράρχοις” ot δὲ διὰ
τὰς ἐπιφερομένας δίχας ἠναγκάσθησαν συστάντες xa-
ταλῦσαι τὸν ὅπαον.

V,2, 5: Διὰ δὲ φόθον στασιάζουσιν ol τε ἡδικη-
χότες , δεδιότες μὴ δῶσι δίχην, xai οἱ µέλλοντες ἀδι-
χεῖσθαι, βουλόμενοι φθάσαι πρὶν ἀδικηθῆναι, ὥσπερ
ἐν Ῥόδῳ συνέστησαν ol γνώριµοι ἐπὶ τὸν δημον διὰ τὰς
ἐπιφερομένας δίχας.

V,2,6 : Ai χαταφρόνησιν δὲ xol στασιάζουσι
χαὶ ἐπιτίθενται, olov... ἐν ταῖς δηµοκρατίαιξ οἱ εὔποροι
χαταφρονήσαντες τῆς ἀταξίας xal ἀναργίας... olov ἐν
'Ῥόδῳ ὁ δηµος (διεφθάρη) πρὸ τῆς ἐπαναστάσεως. ]

( ZINOIIEQN. )

186.
Schol. Apoll. Rhod. II, 948 : Ἐν δὲ τοῖς Ὄρφι-

ante caruerant, advexerunt. Ipsum quoque Periclem ante

preelio navali victum a Melisso fuisse, Aristoteles scribit.
[Athenienses Samios, Chios δὲ Lesbios contra pacía de-

presserunt. ]

[ COORUM. ]
[184.)

[In insüla Co democratia mutata est , exortis in ea impro-
bis demagogis : nobiles enim coiverunt. ]

[RHODIORUM.]
[185.]

(Item Rhodi ( democratia mutata est, exortis in ea im-.

probis demagogis ); reditus enim ad mercedem transfere-
bant, et triremium profectis justa persolvere vetabant.
Illi autem judiciorum intentato metu coacti sunt, coilione
facta, populi potentiam evertere.

Propter metum seditionem commovent et qui injuriam
fecerant, ne dent poenas, et qui suspicantur futurum, ut
injuria afficiantur, volentes antevertere priusquam injuste

FRACMENTA HIST. GR. — YOL. t.

161

xoic Ἄρεος xai Aly(vrc γενεαλογεῖται fj Σινώπη, κατὰ
δέ τινας Ἄρεος xai Παρνάσσης, xav Εὔμηλον xoi
Ἀριστοτέλην, Ἀσωποῦ. xal οὗτος pév φησιν ὅτι
Ἅλυν τε τὸν ποταμὸν ἐπλάνησε χαὶ Απόλλωνα καὶ
Δία, αἰτησαμένη παρ) αὐτῶν πρότερον, ἵν ἐπιτύχη
οὗ ἂν ἐθέλοι: ἔπειτα εἰποῦσα παρθενίας ὀρέγεσθαι, ταύ.
της ἐπέτυχεν ὡς ἂν ὅρκῳ δεδεµένων αὐτῶν.

Secundum Philostephanum ap. schol. 1. 1. Si-
nope e Boeotia rapta Apollini parit Syrum filium.
Indicatur genedlopia Boeotos Sinopen habitasse,
antequam Milesii coloniam eo mitterent. Id quod
de aliis pluribus hujus tractus oppidis valet. Cf.
Müller. Mín. p. 394. Απάτόη Teius fr. 2.

ΚΙΑΝΩΝ.
185.

Schol. Apoll. Rh. I, 1177 : "Een δὲ (Κίος) πό-
λις Μυσίας, ἀπὸ Kíou τοῦ ἀφηγησαμένου τῆς Μιλη-
σίων ἀποιχίας, ὣς ἱστορεῖ Αριστοτέλης ἐν Κιανῶν fto-
λιτείᾳ. Κατῴχησαν δὲ αὐτὴν πρῶτον Μμσοὶ, ἔπειτα
Κᾶρες, τρίτον Μιλήσιοι.

Kio; (non Κτος, v. Dindorf. in St. Thes. s. v.)
sita prope Κίον fluvium ad orientalem oram sinus
Cianei. V. Herodot. V, 122, Xenoph. H. Gr. I,
4, 7, Scylax $ 92, Strabo XII, p. 563 sq., Mela
I, 19, 4, Memnon. c. 41 not. Etym. M. s. v.
Schol. Platon. p. 466 Bekker. Ceterum Straboni
l. 1. Cius, urbis conditor, Argonauta est et socius
Herculis. Pro Cio Apollonius I, 1341 Polyphe-
mum ponit. Cf. Müller. Min. p. 2393.

Apud Photium cod. 161 Sopater inter fontes
libri XII habuisse dicitur Aristotelis πολιτείαν
Κάων : quod aut Κιανῶν fuerit, aut Κείων.

leedantur, quemadmodum Rhodi nobiles in populum coie-
runt propter penarum metum.

Propter contemptum seditionem excitant et impetu facto
in alios invadunt, ut... in democrattis locupletes contempta
confusione et perturbatione rerum imperiique... Sic Rhodi
popularis status labefactatus est ante secundam optimatium
vrebellionem.]

( SINOPENSIUM.)
186.

In Orplicis carminibus Martis οἱ /Egina filia fuisse Si-
nope dicitur, apud nonnullos Martis et Parnasses; apud
Eumelum et Aristotelem Asopi. Ac hic quidem narrat eam
decepisse et Halyn et Apollinem et Jovem. Peliverat enim
ut primum ipsa iis quc postularet potiretur ; postulasse
autem dicunt virginitatem , eamque obtinuisse, quum illi
juramento obstricti tenerentur.

CIANORUM.
187.

Cius, Mysize urbs, nomen habet a Cio, qui Milesiorum
11

*

162
[ΙΡΑΚΛΕΩΤΩΝ TON EN TIONTO. ]
[188.]

[ Aristot. Pol. V, 5,5 : Demagogia facile labo-
rant ez oligarchiz, in quibus τὰ διχαστήρια μὴ ἐχ
τοῦ πολιτεύματός ἐστιν’ δηµαγωγοῦντες γὰρ πρὸς τὰς
χρίσεις µεταθάλλουσι τὴν πολιτείαν, ὅπερ καὶ év τῇ
Ἱ]ραχλεία ἐγένετο τῇ ἐν τῷ Πόντῳ.

V, 5, 2: Ὁτὲ μὲν γὰρ ἐξ αὐτῶν τῶν εὐπόρων, οὐ
τῶν ὄντων ὃ ἐν ταις ἀρχαῖς ἵένεται κατάλυσις (se.
ὁλιγαρχίας), ὅταν ὀλίγοι σφόδρα ὧσιν ol ἐν ταῖς τιμαῖς,
olov ἐν Μασσαλίᾳ xal ἐν Ἴστρῳ καὶ ἐν Ἡρακλείᾳ xai
dy ἅλλαις πόλεσι συµθέθηχεν' ol γὰρ μὴ µετέχοντες
τῶν ἀρχῶν ἐκίνουν, ἕως µετέλαθον, οἱ πρεσθύτεροι
πρότερον τῶν ἀδελφῶν , ὕστερον δ᾽ ol νεώτεροι πάλιν :
οὗ γὰρ ἄρχουσιν ἐνιαχοῦ μὲν ἅμα πατήρ τε xal υἱὸς,
ἐνιαχοῦ δὲ 6 πρεσθύτερος καὶ 6 νεώτερος ἀδελφός. Καὶ
ἔνθα μὲν πολιτικωτέρα ἐγένετο ἡ ὀλιγαρχία, ἐν "lavo
jd ὅημον ἀπετελεύτησεν, ἐν Ἡραχλεία δ᾽ ἐξ ἐλατ-
τόνων elc ἔξαχοσίους ἦλθε.

V, 5, 11 : Ἐκ δὲ δικαστηρίου χρίσεως àv Ἡραχλεία
στάδις ςγένετο χτλ. Vide Resp. Theban. fr. 113.

V, 4, 2 : Κατελύθη δὲ xal ἐν 'Ἡραχλεία ὃ δηµος
μετὰ τὸν ἀποιχισμὸν εὐθὺς διὰ τοὺς δηµαγωγούς' ἆδι-
χούμενοι γὰρ Ur" αὐτῶν ol γνώριµοι ἐξέπιπτον, ἔπειτα
ἀΏροισθέντες ot ἐχπίπτοντες xat χατελθόντες χατέλυσαν
τὸν δηµον.

VII, ο. 7: Πλήθους δὲ ἑ ὑπάρχοντος περιοίχων καὶ
τῶν τὴν χώραν γεωργούντων, ἀφθονίαν ἀναγχαῖον εἶναι

coloniam eo deduxit, uti tradit Aristoteles in Cianorum
rep. Incoluere eam prínium Mysi, deinde Cares, tertii
Milesii.
[ BERACLEOTARUM PONTICORUM. ]
[188.]

- [ Demagogia facile laborant ec oligarchisz ubi rebus judi-
candis noh praesunt ii qui rempublicam administrant. Co-
lentes enim populum judiciorum gratia reipublicze statum
mutant , quod et Heraclez, quz in Ponto est , accidit.

Interdum enim ab ipsis divitibus, non iis tamen, qui
provecti sunt ad magistratus , nascitur oligarchiz« interitus,
quum valde pauci sunt ii qui honoribus fungantur, ut Mas-
sili et Istri οἱ Heraclex et in aliis urbibus accidit. Nam
qui magistratuum participes non erant , rebus novandis stu-
duerünt, usque dum ipsi etiam participes facti sunt : fratres
quidem majores natu prius, posterius vero iterum minores.

Non enim magistratum simul obtinent in nonnullis locis
pater et filius : in quibusdam frater natu major et minor.
Atque Massilite quidem reipublicze administratio politica si-
milior facta est, Istri vero in democratiam evasit. At Hera-
clem a paucioribus potentibus ad sexcentos translata est.

Sedilio, qux Heraclem exarsit, ex judiciali sententia
orta est.

Hleraclee quoque popularis status dissolutus est statim
post coloniam co missam, culpa popularium ductorum.

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

xai ναυτῶν' ὀρῶμεν δὲ καὶ τοῦτο χαὶ νῦν ὑπάρχον τι-
clv, olov τῇ πόλει τῶν Ἡραχλεωτῶν' πολλὰς Tee
ἐκπληροῦσι τριήρεις κεχτηµένοι τῷ µεγέθει πόλιν ἑτέ-
pov ἐμμελεστέραν. ]

[ABYAHNON.]

[189.]

[ Aristot. Pol. V, 5, 5 : Inter oligarchos facile
demagogus exsistit ἐν ὅσαις ὀλιγαρχίαις οὐχ οὗτοι
(sc. οἱ ἐν ὀλιγαρχία ὄντες) αἱροῦνται τὰς ἀρχὰς ἐξ ὧν
ol ἄρχοντές slow, ἀλλ᾽ αἱ μὲν ἀρχαὶ ἐκ τιμημάτων
μεγάλων εἶσὶν 3) ἑταιριῶν , αἱροῦνται δ) ol ὁπλιται à
6 δἥμος, ὅπερ ἐν Ἀθύδῳ συνέθαινεν.

Id. V, 5, 9. V. Resp. Larisseorum. fr. 15ο. ]

(ΑΝΤΑΝΑΡΙΟΝ)
190.

Stephan. Byz. : Ἄντανδρος, πόλις ὑπὸ τὴν ]δην
πρὸς τῇ Μυσία τῆς Αἰολίδος, ἀπὸ Αντάνδρου τοῦ στρᾳ-
τηγοῦ Λἰολέων... Ἀριστοτέλης qoi ταύτην ὠνομάσθαι
Ἠδωνίδα διὰ τὸ Θρᾶκας ᾿Ἡδωνοὺς ὄντας οἰχῆσαι xoi
Κιμμερίδα Κιμµερίων ἐνοιχκούντων ἕκατὸν ἔτη.

De Antandro, Pelasgorum Tyrrhenicorum urbe,
v. Herodot. VII, 42; V, 36, Conon c. 41. Mela
l, 18, 2. Müller. Min. p. 444, Welcker. 7rilog.
P. 201, n. 327. In universum cf. Strabo XIII,
p. 606, Mannert Geogr. V1,3, p. 418.

Nobiles enim injuria affecti exire e civitate coacti sunt :
deinde qui ejecti fuerant, in unum contractis copiis, in
civitatem ab exilio reversi, democratiam sustulerunt.

Si accolarum et agres colentium mullitudo adsit, nau-
tarum etiam copiam abunde suppetere necesse est, ut hac
quoque memoria quibusdam usu venire novimus, ut He-
racleotarum civitati, qui licet minorem aliis urbem habi-
tent, multas tamen triremes complent, ]

[ABYDENORUM.]

[189.]

[ Inter oligarchos facile demagogus exsistit, in quibus
non hi legendorum magiptratuum jus habent, ex quorum
ordine sumuntur magistratus , sed magistratus quidem fiunt
ex magnis censibus aut sodalitatibus, verum eligunt eo
aut milites aut populus, quod Abydi contigiL. ]

( ANTANDRIORUM.
190.

Antundrus, urbs sub ida monte ad Mysiam JEolidis, no-
men habet ab Antandro /Eolum duce. Aristoteles tradit
eam nominatam esse Edonidem, quod Edones Thraces
inhabitaverint , et Cimmeridem , quod Cimmerii tenuerint
eam per annos centum.

HERACLEOTARUM, ABYDENORUM, ANTANDRIORUM ETC. RESPUBLICJE,

(AAPAMYTTHNQON.)

191.

Steph. Byz. : Ἀδραμύτἔειον, πόλις τῆς χατὰ Kdi-
xov Μυσίας... Κέχληται ἀπὸ Ἀνδραμύτου κχτιστοῦ ,
παιδὸς μὲν Ἀλυάττου, Κροίσου δὲ ἁδελφοῦ, ὡς Ἄριστο-
τέλης ἐν Πολιτείαις xol ἄλλοι, τινὲς δὲ ἀπὸ "Ἕρμωνος
τοῦ Λυδῶν βασιλέως: τὸν γὰρ Ἕρμωνα Λυδοὶ Ἄδρα-
µυν καλοῦσι Φρυγιστί. Cf. Strabo XIII, p. 623 sq.
Ἄδραμυν Nicolaus (e Xantho) p. 453 Val. Sa-
dyattze nothum dicit, Ἀδραμών, 6 Ἕρμων Hesych.;
᾽Αδραμύτην Lydorum regem affert Athenzus XII,
p. 615, E. Ceterum de Adramyttio variisque no-
minis formis multi sunt interpretes ad Herodot.
VH, 42, Thucyd. V, x. Cf. Poppo Prolegg.

ad Thuc. tom. 1I, p. 441; Eckhel. D. N. p. 448;

Creuzer. Fr. Hist. p. 188.

ΚΥΜΑΙΩΝ.
192.

Schol. Eur. Med. 19 : Αἰσυμνᾶν ἐστι τὸ ἡγεῖσθαι
xoi &gy&tv* ἰδίως δὲ φησὶν Ἀριστοτέλης ὑπὸ Kupaloy
αἰσυμνήτην τὸν ἄρχοντα λέγεσθαι. Verba ἰδίως —
λέγεσθαι habet etiam Etym. M. p. 39, 15.

Argument. Sophocl. OEd. Tyr. : "O«t δὲ νεώτε-
pov τὸ τοῦ τυράννου ὄνομα δῆλον᾽ οὖτα γὰρ "Όμηρος
οὖτε Ἡαίοδος οὖτε ἄλλος οὐδεὶς τῶν παλαιῶν τύραν-
vov ἐν τοῖς ποιήµασιν ὀνομάζει’ ὃ δὲ Ἀριστοτέλης dv
Κυμαίων πολιτείᾳ τοὺς τυράννους φησὶ τὸ πρότερον
αἰσυμνήτας προσαγορεύεσθαι. Εὐφημότερόν y! ἐχεῖνο
τοὔνομα. Cf. Aristot, Pol. III, 9, 5; Dionys. Hal. A.
R. V, 7, 3; Steph. Thes. v. Λἰσυμνήτης, Αἰσυμνάω;
Hermann. 4(atiqq. 6 63.

163
193.

Apostolius Prov. V, 65 : Βλακὸς ἀχρηστότε-
poc... Οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ πρὸς τῇ Κύμη χωρίου Βλαχείας
(Βλαχίας Etym. M.), οὗ µέμνηται καὶ ᾿Αριστοτέλης.
Eadem Etym. M. p. 199, το. Cf. St. Thes. v. Βλάξ.
Attulerit hzc Aristoteles de pinguibus que Cu-
manis attribuebantur ingeniis loquens.

[194.]

[Aristot. Pol, IT, 5, 12 :'Ev Κύμη περὶ τὰ φο-
vix& νόµος ἐστὶν, ἂν mA óc τι παράσχηται μαρτύρων
6 διώχων τὸν φόνον τῶν αὐτοῦ αυγγενῶν, Évoyov ναι
τῷ φόνῳ τὸν φεύγοντα.

V, 4,3 : Συνέδη δὲ ταὐτὸν καὶ περὶ Κύμην ἐπὶ τῆς
δηµοχρατίας, ἣν κατέλυσε Θρασύμαγος. ] Anteceden-
tia v. in Rep. Megar. fr. 104. Ceterum dubitatum
est num ad Asiz an Italie urbem hoc pertineat.

[EPYGPAION.]

[195.] |
[ Aristot. Pol. V, 5, 4 : Καὶ ἐν Ἐρυθραῖς δὲ ἐπὶ
τῆς τῶν Βασιλιδῶν ὁλιγαρχίας ἐν τοῖς ἀρχαίοις χρόνοις,
χαίπερχαλῶς ἐπιμελουμένων τῶν ἐν τῇ πολιτεία͵, ὅμως
διὰ τὸ ὑπ᾿ ὀλίγων ἄρχεσθαι, ἀγανακτῶν 6 δἥμος µε-
τέθαλε τὴν πολιτείαν. ]

) [KAAZOMENIQN.!
[196.]

(Idem ib. V, 2, 12 : Στασιάζουσι δὲ ἐνίατε αἱ
πόλεις xai διὰ τοὺς τόπους, ὅταν uj) εὐφυῶς ἔχη $
χώρα πρὸς τὸ µίαν εἶναι πόλιν, olov ἐν Κλαζομεναϊς of
ἐπὶ Χύτρῳ (Χύτῳ Ephor. fr. 136; Χύτριον Strab.
p- 645) πρὸς τοὺς ἐν νήσῳ , xal Κολοφώνιοι xat Νο-
τιεῖς. ]

(ADRAMYTTENORUM. )
191.

Adramyttium , urhs Μηδίας, quo» Caico proxima ; nomen
habet ab Adramyto conditore , Alyattz filio, fratre Croesi,
ut ait Aristoteles in Rebuspublicis et alii ; nonnulli vero no-
minatam dicunt ab Hermone Lydorum rege : scilicet Her-
monem Lydi Adramyn vocant lingua Phrygia.

CUMANORUM.

192.

Αἰσυμνᾶν est imperare et regnare. Proprio autem modo
Cumani αἰσνμνήτην summum magistratum vocant, teste
Aristotele,

"Aristoteles in Cumanorum republica dicit tyrannos olim
αἰτυμνήτας appellatos esse, quoniam id nomen honestius.
193.

Blace ineptior dici nonnulli putant a Blace, loco prope
Cumam sito, cujus meminit etiam Aristoteles.

[194.]

[ Lex est Cumis de cede, si quis accusator aliquem te-
stinm numerum produxerit, qui sibi cognati sint, reum
caedis poena teneri.

]dem et Cumis accidit, qua in urbe democratiam Thra-
symachus funditus delggit. ]

[ ERYTHRJEORUM.]

[195.]

p Erythris Basilidis oligarchiam obtinentibus, priscis
illis temporibus , quamvis rempublicam bene procurarent ,
indigne ferens tamen populus, quod paucorum imperio
subjectus esset, reipublicz statum mutavit.] '

( CLAZOMENIORUM. ]
[196.]

[ Seditiones oriuntur interdum in civitatibus etiam de
sedibus, quum loci natura parum est ad urbem et civitatem
unam constituendam idonea : ut Clazomenis inter eos qu

u.

ν

164
ΚκΟΛλΟΦΩΝΙΩΝ.

197.

Athenzus XIV, p. 618, E : "Hv δὲ xal ἐπὶ ταῖς
ἑώραις τις ix Ηριγόνη, fjv xal Ἁλῆτιν λέγουσιν ᾠδήν.
Ἀριστοτέλης γοῦν ἐν τῇ Κολοφωνίων πολιτεία φησίν’
« Ἀπέθανε δὲ καὶ αὐτὸς ὃ Θεόδωρος ὕστερον βιαίῳ
θανάτῳ’ λέγεται δὲ γενέσθαι τρυφῶν τις, ὡς ἐκ τῆς
ποιήσεως δῆλόν ὗστιν ἔτι γὰρ xol νῦν αἱ γυναῖχες
ἄἆδουσιν αὐτοῦ µέλη περὶ τὰς ἑώρας. »

Cf. Pollux IV, 55 : *Hv τι δὲ xoi E. deua ταῖς
αἱώραις προσαδόµενον, Θεοδώρου ποίηµα τοῦ Κολο-
οωνίου. De festi ratione v. Meursius Gr. fer. s. v.
Αἱώρα, Welcker,. Nachtrag z. Tril, p. 431 sqq.;
Schwenck. 4fndeut. p. 48 sq.; Hermann. Gottes-

dienstl. Alterth. ϐ 36 et 62.

[198.]

[Aristot. Pol. IV, 3,9 : Ἐν Κολοφῶνι τὸ παλαιὸν..
ἐχέχτηντο μακρὰν οὐσίαν ol πλείους πρὶν γενέσθαι τὸν
πόλεικον πρὸς τοὺς Λυδούς. ] Alium Aristot, locum
v. fr. 196.

[MATNHTON.]
[198 a.]

De Magnesiis ad Meandrum qus memorat
Aristot. Pol. IV, 3, 2, videfr. 109. De iisdem lau-
datur Ἀριστοτέλης 7j Θεόφραστος ἐν τοις Ὑπομνή-
μασι apud Athenzum IV, p. 173, Ε, ubi postquam
e Semo Delio narraverat Delios Delum venienti-
bus prebere salem, acetum et oleum et ligna et

Chytrum incolebant , et insulanos, et inter Colophonios et
Notienses.

COLOPHONIORUM.
197.

Erat etiam cantilena aliqua quam Aletam vocant et
Oscillorum festis diebus canunt in honorem Eriyonz. Ati-
stoteles in Colophoniorum rep. ai$ : « Mortuus vero est
deinde ipse etiam Theodorus morte violenta. Dicitur au-
tem íuisse homo luxurie indulgens, quod etiam ex car-
minibus ejus patet. Nam etiamnum mulieres carmina ejus
eanunt Oscillorum festis diebus. »

[198.]

(Colophone olim , antequam bellum adversus Lydos ortus

esset , major pars civium magnas facultates poseidebat.]

[( MAGNESIORUM, ]

(198 a.]

(Aristoteles vel Theophrastus in Commentariis, post-
quam de Magnetibus Meeandrum fluvium accolentibus dixit,
esse eos Delphorum colonos, eandem operam prsestantes
facit peregrinis qui eos conveniunt. Verba ejus hec sunt :

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

stragula, pergit : Ἀριστοτέλης 0' $ Θεόφραστος iv
τοις Ὑπομνήμασι, περὶ Μαγνήτων λέγων τῶν ἐπὶ τοῦ
Μαιάνδρου ποταμοῦ, ὅτι Δελφῶν εἶσιν ἄποιχοι, τοδαύ-
τας ἐπιτελοῦντας αὐτοὺς ποιεῖ χρείας τοῖς παραγιγνο-
µένοις τῶν ξένων, λέγων οὕτως : « Μάγνητες, οἱ ἐπὶ τῷ
Μαιάνδρῳ ποταμῷ κατοιχοῦντες, ἱεροὶ τοῦ θεοῦ., Δελ-
φῶν ἄποιχοι, παρέγουαι τοῖς ἐπιδημοῦσι στέγην͵ ἅλας,
ἔλαιον, ὅξος, ἐπίλυχνον, χλίνας, στρώματα, τραπέίας.»

Quae quidem Ὑπομνήματα cujusnam generis fue-
rint, nescio. Alter locus quem ex iisdem affert
Atlenzus XIV, p. 655,C, ad historiam naturalem
pertinet.

(ΜΙΛΗΣΙΩΝ.)

199.

Parthenius Erot. c. 14 : Περὶ Ἀνθέως. Ἱστορεῖ
Ἀριστοτέλης xat οἳ τὰ Μιλησιαχά. -—" Ἐκδὲ Ἄλικαρνας-
σοῦ παῖς Ἀνθεὺς, ἐκ βασιλείου Ὑένους, ὠμήρευσε παρὰ
Φοθίῳ, ἑνὶ τῶν Νηλειδῶν, τότε χρατοῦντι Μιλησίων.
Τούτου Κλεόθοια, ἦν τινες Φιλαίχμην ἐκάλεσαν, τοῦ
Φοθίου vuv), ἐρασθεῖσα, πολλὰ ἐμηχανᾶτο sic τὸ
προσαγαγέσθαι τὸν παῖδᾳ. Ὡς δὲ ἐχεῖνος ἀπεωθεῖτο,
ποτὲ μὲν φάσχων ὀρρωδεῖν, μὴ κατάδηλος Ὑένοιτοι
voci δὲ Δία ξένιον καὶ κοινὴν τράπεζαν π οἴσγόμενος,
$ Κλεύβοια καχῶς φεροµένη, iv νῷ ds τίσασθαι
αὐτὸν, ἀνηλεῆ «e xal ὑπέραυγον ἀποχαλουμένη. "Ένθα
δη, χρόνου προϊόντος, τοῦ μὲν ἔρωτος ἀπηλλάγθαι
προσεποιήθη * πέρδιχα δὲ τιθασὸν εἰς βαθὺ φρέαρ xa-
τασοθήσασα, ἐδεῖτο τοῦ Ἀνθέως, ὅπως χατελθὼν dvi-
λοιτο αὐτόν. Τοῦ δὲ ἑτοίμως ὑπαχούσαντος διὰ τὸ µη-
δὲν ὑφορᾶσθαι, ἡ Κλεόθοια ἐπισείει στιθαρὸν αὐτῷ
πέτρον. Καὶ 6 μὲν παραχρῆμα ἐτεθνήχει, ἡ δὲ doa

« Magnetes qui ad Μααπάγυπι fl. habitant , deo consecrati,
Delphorum coloni, peregrinantibus qui eos conven:unt,
lectum praebent , salem, oleum , acetum, lucerpam , stra-
gulas , lectos, mensas. »

( MILESIORUM. )
199.

De Antheo. Narrat Aristoteles et scriptores rerum Mile-
siacarum. — Antheus regii generis ex Halicarnasso adole-
acens Phobio Nelidze tunc Milesiis imperanti obses datus fuit.
In hujus amorem Cleobea (quam quidam Philzeclimen
vocarunt) Phobii uxor illapsa, multa sane machinata est,
quibus adolescentem illiceret. Quum autem ille eam aver-
sareiur, aliquando quidem timorem pratexuit , ne videli-
cet manifestum id fieret, aliquando autem hospitii jus et
communem mensam causatus est, tamdiu ut Cleobos
&gre rem ferens, in animo haberet ulcisci eum, immise-
ricordem ipsum et superbum vocans. Quare temporis pro.
gressu amorem in se exstinctum simulabat, ac perdicem
cicurem in profundum puteum demittens , Antheum roga-
vit ut descenderet atque extraheret illam. Ille itaque qu»m
prompte obediret ( nihil enim mali suspicabatur) , Cleobxa
super eum dejicit ingens saxum, unde ille statim mortuus est.

COLOPHONIORUM , MAGNETUM, MILESIORUM ETC. RESPUBLICJE. 165

ivvorÜetaa ὡς δεινὸν ἔργον δεδράκοι, καὶ ἄλλως δὲ
κκοµένη σνοδρῷ ἔρωτι τοῦ παιδὸς, ἀναρτᾶ ἑαυτήν. Φό-
διος μέντοι διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν ὡς ἐναγὴς παρεχώ-
pne Φρυγίῳ τῆς ἀρχῆς. Ἔφασαν δέ τινες, οὗ πέρδιχα,
σχευος δὲ γρυσοῦν sl; τὸ φρέαρ βεθλῆσθαι, ὡς xol
Αλέξανδρος ὁ Αἰτωλὸς µέμνηται,

Quod sequitur fragmentum Alexandri JEtoli
illustratum habes a Jacobsio in Anthol. Gr. tom.
VII, p. 239, Bachin Zeitschrift. f. 4lt. — 1. 1835,
N* 4 1. De Antbeadum familia cf. Müller. Dor. I,
p. 108. Cum Phobio nostro cf. Phobum Codridam
Phocaeensium regem in Charonis fr. 6.

200.

Athenzus XII, p. 523, E : Ὡς 9' ὑπήχθησαν (sc.
οἱ Μιλήσιοι) ἡδονῃ xol τρυφῇ , χατερρύη τὸ τῆς πό-
Aus; ἀνδρεῖον, φησὶν Αριστοτέλης, καὶ παροιμία τις
ἐγεννήθη ἐπ᾽ αὐτῶν: Πάλαι ποτ ἦσαν ἄλχιμοι Μιλή-
σιοι. Eadem ex Athenzo Eustath. Il. 44, p. 1358,
5. Quz antecedunt ap. Athenzum vid. in Ephor.

fr. 92.
[201.]

[ Aristot. Pol. I, 4, 5 : Οἷον xai τὸ Θάλεω τοῦ
Μιλησίου - τοῦτο γάρ ἐστι xatavóngd τι χρηµατιστι-
xov, ἀλλ᾽ ἐχείνῳ μὲν διὰ τὴν σοφίαν προσάπτουσι, τυγ-
/άνει δὲ χαθόλου τι dv, Ὀνειδιζόντων γὰρ αὐτῷ διὰ
τὴν πενίαν ὡς ἀνωφελοῦς τῆς φιλοσοφίας οὔσης , χατα-
νοήσαντά φασιν αὐτὸν ἐλαιῶν φορὰν ἐσομένην ἐκ τῆς
ἀττρολογίας, ἔτι χειμῶγος ὄντος, εὐπορήσαντα γρη-
µάτων ὀλίγων ἀρραθῶνας διαδοῦναι τῶν ἐλαιουργίων
τῶν τ) ἐν Μιλήτῳ xal Χίῳ πάντων, ὀλίγου µισθωσά-
µενον, ἅτ) οὐθενὸς ἐπιθάλλοντος * ἐπειδὴ δ᾽ 6 χαιρὸς
fxe, πολλῶν ζητουμένων ἅμα καὶ ἐξαίφνης, ἐχμι-

σθοῦντα ὃν τρόπον ἠθούλετο, πολλὰ χρήματα συλλέ-
ξαντα ἐπιδεῖξαι, ὅτι ῥάδιόν ἐστι πλουτεῖν τοῖς Φιλοσό-
φόις, ἂν βούλωνται, ἀλλ᾽ o0 τοῦτ' ἐστὶ περὶ οὗ σπου-
δαζουσιν.

Id. ib. V, 4,5: Ἐγέγνοντο δὲ τυραννίδες πρότερον
μᾶλλον 7) νῦν xal διὰ τὸ µεγάλας ἀρχὰς ἐγχειρίζεσθαί
τισιν, ὥσπερ dv Μιλήτῳ dx τῆς πρυτανείας’ πολλῶν
γὰρ ἦν xal μεγάλων χύριος ὅ πρύτανις. ]

De Hippodamo Milesio qui πρῶτος τῶν μὴ πολι-
τευοµένων ἐνεχείρησέ τι περὶ πολιτείας εἰπεῖν τῆς ἁοί--
στης, v. Arist, IL, 5, 1—5; de Telecle Milesio, qni
item Πολιτείαν scripsit, v. id. IV, 11,3.

(TAXEQN.)
201 &.

Schol. Ven. Il. B. 126 : Ἔθος πλείονας τῶν δέκα
μὴ συνεσθίειν, ὡς xoi Αριστοτέλης ἐν Πολιτείαις. Haec
ad Iasensium Remp. refert Grashof., propter Ηε- «
raclidis Pontici fr. 39.

[KNIAION.]
(202.]

[Aristot. Pol. V, 5, 3 : Μετέδαλε δὲ καὶ ἐν Κνίδῳ
$j ὀλιγαρχία, στασιασάντων τῶν γνωρίµων αὐτῶν πρὸς
αὐτοὺς, διὰ τὸ ὀλίγους µετέχειν, καὶ, χαθάπερ εἴρητα,,
εἰ πατὴρ, υἱὸν μὴ µετέχειν, μηδ’ εἰ πλείους ἀθελφοί,
ἀλλ᾽ 3) τὸν πρεσθύτατον ' ἐπιλαθόμενος γὰρ στασιαζόν-
των 6 δἥμος xal λαθὼν προστάτην ἐκ τῶν γνωρίµων,
ἐπιθέμενος ἐκράτησεν ἀσθενὲς γὰρ τὸ στασιάζον.]

Alium de Cnidiis locum (V,5, 11) v. fr. 174.

[psa vero animo volvens quam grave flagitium perpetrasset,
atque alias etiam vehementi adolescentis amore flagrans , se
ipsam suspendit. Porro Phobius ob eandem causam tanquam
scelestus Phrygio regnum cessit. Dixerunt autem nonnulli
non perdicem , sed vasculum aureuni in puteum projectum
fuisse, ut Alexander AXtolus.

200.

Milesii postquam voluptatibus et luxurice succubuerunt ,
enerratum concidit civitatis robur, utait Aristoteles, et ena-
fum in eos est proverbium : Fortesolim fuerunt Milesii.

[201.]

Cujusmodi est etiam illud Thaletis Milesii : nam hoc in-
ventum quoddam acutum est ad pecuniam querendam
accommodatum , quanquam illi quidem id propter sapien-

tiam attribuunt. Quum enim ei paupertatem vitio verterent

atque exprobrarent , tanquam sapientiae studium inutile sit ,
aunt eum , quum ex astrologia intellexisset olearum uber-
tatem fore, hieme nondum exacta, paucorum numorum
copia instructum, omnes molas et cellas oleareas, que
Mileti et in Chio escent, datis arrhabonibus parvo con.
duxisse, quippe quum licitator nullus, qui mercedem auge.
ret, exslitisset. Ubi autem tempus venit, quum multe simul
et subito quarerentur molxe , illis sno arbitratu et quanti

vellet, elocatis, multas pecunias coegisse atque ita osten-
disse , facile esse philosophis, si velint , ditescere : sed hoc
non esse id, in quod studium suum conferant.
Exsistebant tyrannides antea magis quam nunc, etiam
quia magna imperia certis hominibus tradebantur : ut
Mileli tyrannis ex prytania facta est : multarum enim ct
magnarum rerum penes prytanim potestas erat.

(IASENSIUM. )
201 a.

Mos erat ( apud lasenses) non ultra decem convivio
adhibere, ut Aristoteles in Politiis ait.

[CNIDIORUM.]
[202.]

[Mutata etiam in Cnido oligarchia est, quum optimates ipsi
inter se dissedissent , propterea quod pauci reipublicse ad*-
ministrationis participes erant : et, quemadmodum dictum
est, si pater magistratum obtinebat, filius a magistratu
excludebatur ; et ei plures fratres erant, soli natu. maximo
aditus ad magistratus patebat. Nam quum populus eos inter
se disaidentes occupaseet , et ex optimatium numero ducem

166
AYKIQN.

Λυχίων πολιτεία Aristotelis usus est Sopater libro
duodecimo, teste Photio cod. 161.

KYIIPIQN.

203.

Harpocration : Ἄναχτες xal ἄνασσαι) οἱ μὲ,
viol τοῦ βασιλέως χαὶ οἱ ἀθελφοὶ χαλοῦνται ἄναχτες,
αἱ δὲ ἀδελφαὶ xal γυναῖχες ἄνασσαι’ Ἀριστοτέλης ἐν
τῇ Κυπρίων πολιτεία.

Eadem Suidas et Etym. M. « Aristotelem in οὗ -
servatione tam pervulgata ( vide vel Musgr. inSoph.
OEd. R. 85) appellari potuisse miraremur, nisi de
rationibus Cypriorum ἀνάχτων accurate nobis con-
staretex Athenzo VI, p. 256 sive Eustathio inl. N.
P. 947 [ e Clearchi Gergithio]. » Bernhardy adSuid.

[204.]

[ Aristot. Pol. V, 8, 10 : Καὶ ἡ (ἐπίθεσις) τοῦ
εὐναύχου Εἠαγόρα τῷ Κυπρίῳ (sc. δι’ ὕθριν ἐγένετο):
διὰ γὰρ τὸ τὴν γυναῖχα παρελέσθαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἀπέ-
χτεινεν ὡς ὑθρισμένος.] V. Diodor: 15, 47.

205.

Schol. Pindar. Pyth. II, 127 : Αριστοτέλης δὲ
πρῶτον Ἁχιλλέα ἐπὶ τῇ τοῦ Πατρόχλου πυρᾶ τῇ πυρ-
ῥύχη φησὶ κεχρῆσθαι, Ἂν παρὰ Κυπρίοις φησὶ Πρύλιν
λέγεσθαι, ὥστε παρὰ τὴν πυρὰν τῆς πυρρίχης τὸ ὄνομα
θέσθαι. V. Boeckh. De metrisDind. p. 371. Παοκ.
Creta III, 3/5 sqq. Ceterum num recte hzc ad
Cypriorum remp. referantur, potest dubitari.

KYPHNAIQN.

206.

Schol. Aristoph. Plut. 925 : Βάττος Κυρήνην
ἔχτισεν ἐλθὼν ἀπὸ Θήρας τῆς χατὰ Κρήτην νήσου"

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

ὃν τιµήσαντες Λίθυες ἐχαρίσαντο αὐτῷ τὸ χάλλιστον
τῶν λαχάνων τὸ σίλφιον, xal ἐν νοµίσµατι αὐτὸν ἐγά-
βαξαν, τῇ μὲν βασιλείαν, τῇ δὲ σίλφιον παρὰ τῆς πόλεως
δεχόµενον, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Κυρηναίων πολιτεία.
"EvOev xal fj παροιµία ἐπὶ τῶν διαφόρους xal ἐξόχους
τιμὰς δεχοµένων.... Βάττος, 6 καὶ Ἀριστοτέλης, ἐν
Λιθύη Κυρήνην λεγομένην ἔχτισε χατὰ τὸν δοθέντα
αὐτῷ παρὰ τοῦ” Απόλλωνος yoncpóv* xol οἱ πολῖται
οἱ Κυρηναῖοι ἀνταπόδοσιν τῆς εὐεργεσίας βουλόμενο,
χαρίσασθαι τῷ βασιλεῖ, ἐποίησαν [ εἰχόνα, ὣς δὲ cul;
hzc interponit Aldina] δακτύλιον, iv ᾧ ἡ πόλις
αὐτῶν προσφέρει τῷ βασιλεῖ τὸ σίλφιον' xal vb φύλλον
δὲ αὐτοῦ xal ὁ Χαρπὸς xal ὃ χαυλὸς χαὶ ὃ ὁπὺς xol
ἁπλῶς τὸ πᾶν αὐτοῦ πολλῆς τιμῆς ἄξιόν doct.

Cf. Suidas : Βάττου σίλφιον. ἐπὶ «ow σπα-
νίους τιμὰς λαμθανόντων ol γὰρ Κυρηναῖοι Ei cov
Βάττων ἐξαίρετον ἔλοσαν τὸ σίλφιον καὶ τοῦ voutcya-
τος ἐπὶ μὲν θατέρου "Άμμωνα , ἐπὶ δὲ θατέρου σίλφιον
ἐτύπωσαν' ob δὲ ἐπὶ Λιθύης Ἀμπελιῶται εἰς Δελφοὺς
ἀνέθεσαν χαυλὸν σιλφίου. Hesych. : Ἄμμους, 6 Ζεύς.
Ἀοιστοτέλης. Apostol. V, 40; Arsenius 137; Bek-
ker. Απ. I, p. 224; Appendix Prov. I, 5r ibiq.
Leutsch V. TArige De reb. Cyrenzorum p. 3o

sqq.

207.

'Pollux IX, δα : Ἡν μέντοι, ὡς Ἀριστοτέλης φτ-
civ, ἐν Κυρήνη καὶ τετραστάτηρον xal στατλρ χαὶ
ἡμιστάτηρον χρυσᾶ νομίσματα. Cf. Pollux IX, 6o:
ν δὲ οὐ δραχμὴἡ νόµισµα µόνον, ἀλλὰ καὶ πεντηκον--
τάδραχµον xal πεντάδραχµον παρὰ Κυρηναίοις, καὶ
τετράδραχµον ἐχαλεῖτο xat τρίδραχµον xal δίδραχµο».

Apud Etym. M. p. 33, 3 : Αἰθὴρ, παρὰ τὸ ἀεὶ
θεῖν χυχλοφοριχῶς, φησὶν Αριστοτέλης περὶΚυρηναίων,
legendum Αρ. περὶ οὐρανίων aut Ἀριστοτέλης 6 Κι-
ρηναϊῖος.

[208.]
[Aristot Pol. VI, 3, 10 : Πρὸς δὲ τὸ χαταστάναι

cepisset , impetu facto eos adortus profligavit , rerumque
politus est. Imbecillum enim est omne quod discordat. ]

CYPRIORUM.
203.

Filii regis et fratres appellantur &vaxte; , sorores et uxo-

res &vacca:. Aristoteles in Cypriorum Περ.

[204.]
- [ Propter illatam ipsi contumeliam etiam eunuchus ille
Evagoram Cyprium adortus est. Nam propterea, quod
uxor ipsi ab illius filio adempta esset, eum interfecit , tan-
quam contumelia accepta. ]

205.
- Aristoteles dicit primum Achillem ad Patreclis rogum
pyrrhiche usum esse, quam saltationem Cypriis Prylin
appellari ait. Pyrrichen vero nominatam esse a pyra iila
sive rogo. - '

CYRENJEORUM.

206.

Battus a Thera, quee insula e regione Creíz sita est,
profectus Cyrenas condidit. Quem quum in honore Libyes
haberent, gratificati ei sunt pulcherrimum olerum, silphiun:,
atque imaginem Batti in nummo expresserunt altera manu

| potestatem regiam, altera silphium ab urbe accipientem ,

ut Aristoteles tradit in Cyrenaorum rep. Hinc etiam pro-
verbium (Βάττου σίλφιον) de iis quibus eximii et insignes
honores haben$ur, usurpari solet.

Ammon, i. e. Jupiter. Aristoteles.

: 207.

Krat etiam , ut Aristoteles tradit, Cyrenis quadrislater el
Stater et semistater , aurea numismata.

[208.]

[ Ad constituendam autem h«nc democratiam (sc. in qua

GYREN/EORUM;, CARTHAGINIENSIUM RESPUBLICAE.

ταύτην τὴν δηµοχρατίαν (sc. in qua omnes cives
reip. administrationis participes sint), xai τὸν 55-
μον ποιεῖν ἰσχυρὸν εἰώθασιν οἱ προεστῶτες τῷ προσλαμ.-
θάνειν ὡς πλείστους, xal ποιεῖν πολίτας μὴ µόνον τοὺς
γνησίους, ἀλλὰ xot τοὺς ἐξ ὁποτερουοῦν πολίτου, λέγω
δὲ οἷον πατρὸς ᾗ μητρός. ἅπαν γὰρ οἰκεῖον τοῦτο τῷ
τοιούτῳ δήμῳ μᾶλλον. Εἰώθασι μὲν οὖν ol δημαγωγοὶ
κατασχευάζειν οὕτω * δεῖ μέντοι προσλαμόάνειν μέχρις
ἂν ὑπερτείνη τὸ πλῆθος τῶν γνωρίµων xal τῶν µέσων,
xal τούτου μὴ πέρα προθαίνειν' ὑπερθάλλοντες γὰρ
ἀτακτοτέραν τε ποιοῦσι τὴν πολιτείαν , λαὶ τοὺς γνὠ-
ρίµους πρὸς τὸ χαλεπῶς ὑπομένειν τὴν δηµοχρατίαν
παροξύνουσι μᾶλλον ' ὅπερ συνέθη τῆς στάσεως αἴτιον
γενέσθαι περὶ Κυρήνην * ὀλέγον μὲν γὰρ πονηρὸν παρο-
pira" πολὺ δὲ Υυόμενον ἓν ὀφθαλμοῖς μᾶλλόν ἐστιν.
"Ext δὲ καὶ τὰ τοιαῦτα χατασκευάσµατα χρήσιμα πρὸς
τὸν δηµοκρατίαν τὴν τοιαύτην,. οἷς Κλεισθένης τε Ἀθή-
νησιν ἐχρήσατοι βουλόμενος αὐξτσαι τὴν δηµοχρατίαν,
xat περὶ Κυρήνην οἱ τὸν δημον χαθιστάντες ' φυλαί τε
γὰρ ἕτεραι ποιητέαι πλείους χαὶ φρατρίαι, xal τὰ τῶν
ἰδίων ἱερῶν συνακτέον elc ὀλίγα xai xow&, xal πάντα
σοφιστέον, ὅπως ἂν ὅτι μάλιστα ἀναμιχθῶσι πάντες
ἀλλήλοις, αἱ δὲ συνήθειαι διαζευχθῶσιν αἱ πρότερον. ]

[KAPXHAONION.]
209.

[Aristot. Pol. II, 8 : Πολιτεύεσθαι δὲ δοχοῦσι xol
Καρχηδόνιοι χαλῶς, xal πολλὰ περιττῶς πρὸς τοὺς ἅλ-

167

λους, μάλιστα δ᾽ ἔνια παραπλησίως τοῖς Λάχωσιν ’
αὗται γὰρ at πολιτεῖαι τρεῖς ἀλλήλαις τε σύνεγγύς πως
εἶσὶ, xai τῶν ἄλλων πολὺ διαφέρουσιν, 3| τε Κρητική
xal ἡ Λαχωνικὴ xal τρίτη τούτων ἡ τῶν Καρχηδονίων.
Καὶ πολλὰ τῶν τεταγµένων ἔχει παρ᾽ αὐτοῖς χαλῶς :
σημεῖον δὲ πολιτείας συντεταγµένης τὸ τὸν δημ.ον ἔχου-
σαν διαµένειν ἐν τῇ τάξει τῆς πολιτείας, xal µήτε,στά-
atv, ὅ τι xal ἄξιον εἰπεῖν, γεγενῆσθαι μήτε τύραννον.
(3) Ἔγει δὲ παραπλήσια τῇ Λαχωγικῇ πολιτείᾳ τὰ μὲν
συσσίτια τῶν ἔταιριῶν τοῖς φιδιτίοις, τὴν δὲ τῶν ἑχα-
τὸν xat τεττάρων ἀρχὴν τοῖς ἐφόροις (πλὴν οὗ χεῖρον
οἱ μὲν ἐκ τῶν τυχόντων εἰσὶ, ταύτην δ’ αἱροῦνται τὴν
ἀργὴν ἀριστίνδην ), τοὺς δὲ βασιλεῖς καὶ τὴν γερου-
σίαν ἀνάλογον τοῖς ἐχεῖ βασιλεῦσι xal Ὑέρουσιν. Καὶ
βέλτιον t δὲ τοὺς βασιλεῖς μήτε χατὰ τὸ αὐτὸ εἶναι γένος,
μήτε τοῦτο τὸ τυχὸν, εἰ δὲ διαφέρον, ἐκ τούτων αἱρετοὺς
μᾶλλον 3) κατ) Sav μεγάλων γὰρ χύριοι χαθεστῶ-
τες, ἂν εὐτελεῖς oot, μεγάλα βλάπτουσι xai ἔδλαψαν
ἤδη τὴν πόλιν τὴν τῶν Λακεδαιμονίων. (3) Τὰ μὲν οὖν
πλείστα τῶν ἐπιτιμηθέντων ἂν διὰ τὰς παρεχθάσεις
κοινὰ τυγχάνει πάσαις ὄντα ταῖς εἰρημέναις πολιτείαις’
τῶν δὲ πρὸς τὴν ὑπόθεσιν τῆς ἐριστοχρατίας xal τῆς πο-
λιτείας τὰ μὲν elc δημον ἐχχλίνει μᾶλλον, τὰ δ᾽ εἰς ὁλι-
αρχίαν. Τοῦ μὲν γὰρ τὰ μὲν προσάχειν, τὰ δὲ μὴ
προσάγειν πρὸς τὸν δῆμον ol βασιλεῖς χύριοι μετὰ τῶν
Ὑερόντων, ἂν ὁμογνωμονῶσι πάντες. εἰ δὲ μὲ , καὶ
τούτων ὅ δἥμος. "À δ’ ἂν εἰσφέρωσιν οὗτοι, οὐ διαχοῦσαι
µόνον ἀποδιδόασι τῷ δήµῳ τὰ δόξαντα τοῖς ἄρχουσιν, :

omnes cives reipublicre administrationis participes sint)
et populum validum efficiendum, solent populi duces quam
plurimos asciscere non solum legitimos cives, sed etiam
nothos et ex alterutro parente cive procreatos, hoc est, ex
patre aut matre. One enim genus hoc hominum ad talem
democratiam magis accommodatum est. Solent igitur
demagogi hzc excogitare et machinari : sed oportet assu-
mere usque eo, dum multitudo nobiles et medios superet ,
nec tamen ultra procedere convenit. Nam si modum supe-
rent , statum reipublice magis perturbant, magisque nobi-
les ira incendunt , quo minus statum popularem ferant :
quod Cyrenis causa fuit seditionis. Nam exiguum malum
non animadvertitur : idem οἱ fiat majus, magis in oculos
incurrit. Praeterea ad talem democratiam utilia sunt talia
commenta atque inventa, quibus Clisthenes Athenis usus
est, quum democratíam emplificare atque augere vellet , et
ili qui Cyrenis democratiam constituerunt. Nam et alie
pluresque tribus et eurite faciend:ze sunt; omnia denique
artificia adhibenda sunt , ut quammaxime omnes inter se
permisceantur, pristine antem consuetudines et societates
disjungantur atque aboleantur. ]

(CARTHAGINIENSIUM.]
[209.]

[ Existimantur autem etiam Cartbaginienses reipublicae
administrand: ratione uti recta, el multis in rebus eximia

at que egregia , si cum aliis comparetur ; in nonnüllis autem '

Lacedeemoniorum reipublicze consimili. Hee enim tres respu-
blicze quuin inter se quodammodo sint similes , tum ab aliis
longe differunt : Cretensis, inquam, et Laconica et tertia
Carthaginiensis. Multaque eorum , qua apud Carthaginiceu-
ses constituta sunt, praeclare se habent. Argumento autem
est, hanc rempublicam bene esse descriptam , quod quum
populum babeat rerum compotem , maneat in descriptione
et ordinatione reipublicse , neque aut seditio unquam in eo
cooría sit, memoratu quidem illa digna, aut tyrannus
exstiterit. (2) Habet autem haec Laconice reipublícz si-
milia : primum sodalitiorum convivia, phiditiis; deinde
centum et quattuor virüm imperium, ephororum potestati ,
et melius quidem institutum. lli enim e vulgo sunt, hi
autem ad hoc imperium eliguntur, ut quisque virtute et
dignitate precstat. Postremo reges et senatum habet Lace-
dxrmoniorum regibus et senatui respondentes, Et vero reges
quidem rectius creant, neque ex eodem perpetuo genere
neque ex quovis fortuna oblato ; sin praestans aliquod est,
ex eo reges electio, non :etas facit, Nam magnarum
rerum domini et compotes elfecti , si sint vulgares homines
atque abjecli, magna damna inferunt, et magna jam in-
tulerunt Laced:emoniorum civitati. (3) Plurima igitur
eorum, qui reprebendi possunt propter declinationem η
recta ratione reipublice, communia huic fuerunt cum
aliis rebuspublicis , quas commemoravimus. Eorum autem,
quie optimatium principatum et politiam finem sibi propo-

situm habent, partim quidetg ad populi potentiam, alia

vero ad paucorum dominatum magis declinant. Reges enim

156
AYKIQN.

Λυχίων πολιτεία Aristotelis usus est Sopater libro
duodecimo, teste Photio cod. 161.

ΚΥΠΡΙΩΝ.

203.

Harpocration : Ἄνακτες xal dvaccat οἳ μὲ,
viol τοῦ βασιλέως xal οἱ ἀδελφοὶ καλοῦνται ἄναχτες,
ai δὲ ἀδελφαὶ xal γυναῖχες ἄνασσαι' Αριστοτέλης ἐν
τῇ Κυπρίων πολιτεία.

Eadem Suidas et Etym. M. « Aristotelem in ob-
servatione tam pervulgata (vide vel Musgr. inSoph.
OEd. R. 85) appellari potuisse miraremur, nisi de
rationibus Cypriorum ἀνάχτων accurate nobis con-
staretex Athenzeo VI, p. 256 sive Eustathio inl. N.
P. 947 [e ClearchiGergithio]. » Bernhardy adSuid.

[204.]

[ Aristot. Pol. V, 8, το : Καὶ À (ἐπίθεσις) τοῦ
εὐνούχου Εὐαγόρα τῷ Κυπρίῳ (sc. à àv ὕθριν ἐγένετο)"
διὰ γὰρ τὸ τὴν γυναῖκα παρελέσθαι τὸν viov αὐτοῦ ἀπέ-
Χτεινεν ὡς ὑθρισμένος.] V. Diodor. 15, 47.

205.

Schol. Pindar. Pyth, II, 127 : Ἀριστοτέλης δὲ
πρῶτον Ἁχιλλέα ἐπὶ τῇ τοῦ Πατρόχλου πυρᾶ τῇ πυρ-
en φησὶ κεχρῆσθαι, ἣν παρὰ Κυπρίοις qot Πρύλιν
λέγεσθαι, ὥστε παρὰ τὴν πυρὰν τῆς πυρρίχης τὸ ὄνομα
θέσθαι. V. Boeckh. De metrisl'ind. p. 371. Παοκ.
Creta III, 345. sqq. Ceterum num recte hzc ad
Cypriorum remp. referantur, potest dubitari.

ΚΥΡΗΝΑΙΩΝ.

206.

Schol. Aristoph. Plut. 925 : Βάττος Κυρήνην
ἔχτισεν ἐλθὼν ἀπὸ Θήρας τῆς χατὰ Kofenv νήσου"

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

ὃν τιμήσαντες Αίθυες ἐ ἐχαρίσαντο αὐτῷ τὸ χάλλιστον
τῶν λαχάνων τὸ σίλφιον, xal ἓν νομίαµατι αὐτὸν ἐγά-
ραξαν, Tj μὲν βασιλείαν, τῇ δὲ σίλφιον παρὰ τῆς πόλεως
δεχόµενον, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Κυρηναίων πολιτεία.
νθεν xal fj παροιμία ἐπὶ τῶν διαφόρους καὶ ἐξόχους
τιμὰς δεχοµένων.... Βάττος, 6 χαὶ Ἀριστοτέλης , iv.
Λιθύη Κυρήνην λεγομένην ἔχτισε χατὰ τὸν δοθέντα
αὐτῷ παρὰ τοῦ Απόλλωνος χρησµόν’ xal o πολῖται
οἱ Κυρηναῖοι ἀνταπόδοσιν τῆς εὐεργεσίας βουλόμενοι
χαρίσασθαι τῷ βασιλεῖ, ἐποίησαν [ εἰχόνα, ὡς δὲ cui;
hec interponit Aldina | δακτύλιον, ἐν ὦ ἡ πόλις
αὐτῶν προσφέρει τῷ βασιλεῖ τὸ σίλφιον’ xal τὸ φύλλον
δὲ αὐτοῦ xal 6 Καρπὸς χαὶ ὃ χαυλὸς χαὶ ὃ ὁπὸς xci
ἁπλῶς τὸ πᾶν αὐτοῦ πολλῆς τιμῆς ἄξιόν ἐστὺ.

Cf. Suidas : Βάττου σίλφιον᾽ ἐπὶ τῶν σπα-
νίους τιμὰς λαμθανόντων' οἱ γὰρ Κυρηναῖοι Él cov
Βάττων ἐξαίρετον ἔλοσαν τὸ σίλφιον καὶ τοῦ νοµίσµα-
τος ἐπὶ μὲν θατέρου "Apquova , ἐπὶ δὲ θατέρου σίλφιον
ἐτύπωσαν ol δε ἐπὶ Λιθύης Ἀμπελιῶται εἷς Δελφοὺς
ἀνέθεσαν χαυλὸν σιλφίου. Hesych. : Ἄμμους, 6 Ze.
Ἀοιστοτέλης. Apostol, V, 40; Arsenius 137; Bek-
ker. Απ. I, p. 224; Appendix Prov. I, 51 ibiq.
Leutsch V. TArige De reb. Cyreneorum p. 3o
sqq.

207.
'Pollux IX, 62 : "Hv μέντοι, ὡς Ἀριστοτέλης qn-
ctv, ἐν Κυρήνη xal τετραστάτηρον καὶ στατὶρ xai
ἡμιστάτηρον χρυσᾶ νομίσματα. Cf. Pollux IX, 60:

| "Hv δὲ οὐ 6p 3 νόµισµα µόνον, ἀλλά xol πεντηχον--

τάδραχµον xal πεντάδραχµον παρὰ Κυρηναίοις, xal
τετράδραχµον ἐχαλεῖτο καὶ τρίδραχµον xal δίδραχµον.

Apud Etym. M. p. 33, 3 : Αἰθὴρ, παρὰ τὸ ἀεὶ
θεῖν χυχλοφοριχῶς, φησὶν Αριστοτέλης περὶ Κυρηναίων,
legendum 'Ap. περὶ οὐρανίων aut Ἀριστοτέλης 6 Κν-
ρηναῖος.

[208.]
[Aristot, Pol. VI, 2, 10 : Πρὸς δὲ τὸ χαταστάναι

cepisset, impetu facto eos adortus profligavit , rerumque
politus est. Jmbecillum enim est omne quod discordat. ]

CYPRIORUM.

203.

Filii regis et fratres appellantur ἄναχτες, sorores et uxo-

res ἄνασσαι. Aristoteles in Cypriorum Hep.

[204.]
- [ Propter illatam ipsi contumeliam etiam eunuchus ille
Evagoram Cyprium adortus est. Nam propterea, quod
uxor ipsi ab illius filio adempta esset, eum interfecit , tan-
quam contumelia accepta. ]

205.
- Aristoteles dicit primum Achillem ad Patroclis rogum
pyrrhiche usum esse, quam saltationem Cypriis Prylin

appellari ait. Pyrrichen vero nominatam esse a pyra illa
siverugo.

CYRENJEORUM.

206.

Battus a Thera, qua insula e regione Cretz sita est,
profectus Cyrenas condidit. Quem quum in honore Libyes
haberent, gratificati ei sunt pulcherrimum olerum, silphiun:,
atque imaginem Batti in nummo expresserunt altera manu

| potestatem regiam, altera silphium ab urbe accipientem,

ut Aristoteles tradit in Cyrenaorum rep. Hinc etiam pro-
verbium (Βάττου σίλφιον) de iis quibus eximii et insignes
honores habenfur, usurpari solet.

Ammon, i. e. Jupiter. Aristoteles.

: 207.

Erat etiam , ut Aristoteles tradit, Cyrenis quadristater el
Staler et semistater, aurea numismata.

[208.]
[ Ad constituendam autem h3nc deroocratiam (sc. in qu

GYRENJEORUM, CARTHAGINIENSIUM BRESPUBLICJE.

ταύτην τὴν δηµοχρατίαν (sc. in qua omnes cives
reip. administrationis participes sint), xai τὸν δη-
μον ποιεῖν ἰσχυρὸν εἰώθασιν ol προεστῶτες τῷ προσλαµ.-
θάνειν ὡς πλείστους, xal ποιεῖν πολίτας μὴ µόνον τοὺς
Ὑνησίουςς ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐξ ὁποτερουοῦν πολίτου, λέγω
δὲ οἷον πατρὸς Jj μητρός ἅπαν γὰρ οἰχεῖον τοῦτο τῷ
τοιούτῳ fup μᾶλλον. Εἰώθασι μὲν οὖν οἱ δημαγωγοὶ
κατασχευάζειν οὕτω * δεῖ μέντοι προσλαμθάνειν μέχρις
ἂν ὑπερτείνη τὸ πλῆθος τῶν γνωρίµων xal τῶν µέσων,
xal τούτου μὴ πέρα προθαίνειν' ὑπερθάλλοντες γὰρ
ἀταχτοτέραν τε ποιοῦσι τὴν πολιτείαν , zal τοὺς Ywo-
ρίμους πρὺς τὸ χαλεπῶς ὑπομένειν τὴν δηµοχρατίαν
παροξύνουσι μᾶλλον ' ὅπερ συνέθη τῆς στάσεως αἴτιον
γενέσθαι περὶ Κυρήνην ' ὀλίγον μὲν γὰρ πονηρὸν παρο-
ρᾶται πολὺ δὲ γινόµενον ἐν ὀφθαλμοῖς μᾶλλόν ἐστιν.
"Fx δὲ χαὶ τὰ τοιαῦτα χατασχευάσµατα χρήσιμα πρὸς
τὸν δηµοκρατίαν τὴν τοιαύτην, οἷς Κλεισθένης τε Ἀθή-
νησιν ἐχρήσατος βουλόµενος aub aat τὴν δηµοχρατίαν,
καὶ περὶ Κυρήνην οἱ τὸν ὅημον καθιστάντες' φυλαί τε
γὰρ ἕτεραι ποιητέαι πλείους xal φρατρίαι, xai τὰ τῶν
ἰδίων ἱερῶν συναχτέον elc ὀλίγα xal xoty&, xal πάντα
σοφιστέον, ὅπως ἂν ὅτι μάλιστα ἀναμιχθῶσι πάντες
ἀλλήλοις, ai 63 συνήθειαι διαζενχθῶσιν αἱ πρότερον. ]

[ΚΑΡΧΗΔΟΝΙΩΝ.]
209.

[Aristot. Pol. II, 8 : Πολιτεύεσθαι δὲ δοχοῦσι xal
Καρχηδόνιοι καλῶς, xol πολλὰ περιττῶς πρὸς τοὺς ἆλ-

167

λους, μάλιστα δ᾽ ἔνια παραπλησίως τοῖς Λάχωσιν ’
αὗται γὰρ αἱ πολιτεῖαι τρεῖς ἀλλήλαις τε σύνεγγύς πως
εἰσὶ, καὶ τῶν ἄλλων πολὺ διαφέρουσιν, 7| τε Κρητικὴ
xai ἡ Λαχωνυς) xal τρίτη τούτων ἡ τῶν Καρχηδονίων.
Καὶ πολλὰ τῶν τεταγµένων ἔχει παρ αὐτοις καλῶς
σημεῖον δὲ πολιτείας συντεταγµένης τὸ τὸν δημ.ον ἔχγου-
σαν διαµένειν dv τῇ τάξει τῆς πολιτείας, xal µήτε,στά-
σιν, ὅ τι xal ἄξιον εἰπεῖν, γεγενῆσθαι µήτε τύραννον.
(2) Ἔγει δὲ παραπλήσια τῇ Λαχωνιχῇ πολιτείᾳ τὰ μὲν
συσσίτια τῶν ἑταιριῶν τοῖς φιδιτίοις, τὴν δὲ τῶν ἑχκ-
τὸν καὶ τεττάρων ἀρχὴν τοῖς ἐφόροις (πλὴν οὐ χεῖρον
of μὲν ἐχ τῶν τυχόντων εἰσὶ, ταύτην Ó' αἱροῦνται τὴν
ἀργὴν ἀριστίνδην ), τοὺς δὲ βασιλεῖς xal τὴν γερου-
σίαν ἀνάλογον τοῖς ἐχεῖ βασιλεῦσι χαὶ γέρουσιν. Καὶ
βέλτιον δὲ τοὺς βασιλεῖς µήτε κατὰ τὸ αὐτὸ εἶναι γένος,
μήτε τοῦτο τὸ τυχὸν, εἰ δὲ διαφέρον, ἐκ τούτων αἱρετοὺς
μᾶλλον ἡ κατ’ ἠἡλιχίαν᾽ μεγάλων γὰρ χύριοι καθεστῶ-
τες, ἂν εὐτελεῖς ὧσι, μεγάλα βλάπτουσι xat ἔθλαψαν
ἤδη τὴν πόλιν τὴν τῶν Λακεδαιμονίων. (3) Τὰ μὲν οὖν
πλεῖστα τῶν ἐπιτιμηθέντων ἂν διὰ τὰς παρεχθάσεις
χοινὰ τυγχάνει πάσαις ὄντα ταῖς εἰρημέναις πολιτείαις"
τῶν δὲ πρὸς τὴν ὑπόθεσιν τῆς ἀριστοχρατίας xat τῆς πο-
λιτείας τὰ μὲν elc δῆμον ἐχχλίνει μᾶλλον, τὰ δ᾽ εἷς ὁλι-
γαρχίαν. Τοῦ μὲν γὰρ τὰ μὲν προσάχειν, τὰ δὲ μὴ
προσάγειν πρὸς τὸν δἥμον ol βασιλεῖς χύριοι μετὰ τῶν
γερόντων, ἂν ὁμογνωμονῶσι πάντες: εἰ δὲ μὴ, xal
τούτων ὃ δῆμος. "A δ’ ἂν εἰσφέρωσιν οὗτοι, οὗ διαχοῦσαι
µόνον ἀποδιδόασι τῷ δήµῳ τὰ δόξαντα τοῖς ἄρχουσιν,.

omnes cives reipublicze administrationis participes sint)
et populum validum efficiendum, solent populi duces quam
plurimos asciscere non solum legitimos cives, sed eliam
nothos et ex alterutro parente cive procreatos, hoc est, ex
patre aut matre. Omne enim genus hoc hominum ad talem
democratiam magis accommodatum est. Solent igitur
demagogi hzc excogitare et machinari : sed oportet assu-
mere usque eo, dum multitudo nobiles et medios superet ,
nec tamen ultra procedere convenit. Nam si modum supe-
rent , statum reipublicze magis perturbant, magisque nobi-
les ίτα incendunt, quo minus statum popularem ferant :
quod Cyrenis causa fuit seditionis. Nam exiguum malum
non animadvertitur : idem si fiat majus, magis in oculos
incurrit. Preterea ad talem democratiam utilia sunt talia
commenta atque inventa, quibus Clisthenes Athenis usus
est, quum democratiam emplificare atque augere vellet , et
ii qui Cyrenis democratiam constituerunt. Nam et alie
pluresque tribus et ους] faciend:e sunt; omnia denique
artificia adhibenda sunt , οἱ quammaxime omnes inter se
permisceantur, pristinete autem consuetudines et societates
disjungantur atque aboleantur. ]

" [CARTHAGINIENSIUM.]
[209.]

[ Existimantur autem etiam Cartbaginienses reipublicse
edministranda ratione uti recta, et multis in rebus eximia

Lacedeemoniorum reipublicze consimili. Hae enim tres respu-
blicze quuin inter se quodammodo sint similes , tum ab aliis
longe differunt : Cretensis, inquam, et Laconica et tertia
Carthaginiensis. Multaque eorum , quie apud Carthaginicn-
ses constituta sunt, przeclare se habent. Argumento autem
est, hanc rempublicam bene esse descriptam , quod quum
populum habeat rerum compotem , maneat in descriptione
et ordinatione reipublicse , neque aut seditio unquam in eo
coorta sit,' memoratu quidem illa digna, aut tyrannus
exstiterit. (2) Habet autem hec Laconice reipublicae si-
milia : primum sodalitiorum convivia, phiditiis; deinde
centum et quattuor virüm imperium, ephororum potestati ,
et melius quidem institutum. lli enim e vulgo sunt, hi
autem ad hoc imperium eliguntur, ut quisque virtute et
dignitate praestat. Postremo reges et senatum habet Lace-
daemoniorum regibus et senatui respondentes. Et vero reges
quidem rectius creant, neque ex eodem perpetuo genere
neque ex quovis fortuna oblato ; sin prastans aliquod est,
ex eo reges electio, non ctas facit, Nam magnarum
rerum domini et compotes effecti , sl sint vulgares homines
atque abjecli, magna damna inferunt, et magna jam in-
tulerunt Laced»moniorum civitati. (3) Plurima igitur
eorum, quie reprehendi possunt propter declinationem η
recta ratione reipublicae, communia huic fuerunt cum
aliis rebuspublicis , quas commemoravimus. Eorum autem,
quie optimatium principatum et politiam finem sibi propo-

situm habent, partim quidera ad populi potentiam, alia

atque egrezia, si cum aliis comparetur ; in nonnüllis autem ' vero ad paucorum dominatum magis declinant. Reges enim

468

ἀλλὰ χύριοι χρίνειν εἷσὶ καὶ τῷ βουλομένῳ τοῖς elapspo-
μένοις ἀντειπεῖν ἔζεστιν, ὅπερ lv ταῖς ἑτέραις πολιτείαις
οὐχ ἔστιν. (4) Τὸ δὲ τὰς πενταρχίας χυρίας οὖσας πολ-
λῶν καὶ μεγάλων ὄφ αὐτῶν αἱρετὰς εἶναι, καὶ τὴν τὸν
ἑκατὸν ταύτας αἱρεῖσθαι τὴν µεγίστην ἀρχὴν, ἔτι δὲ
ταύτας πλείονα ἄρχειν χρόνον τῶν ἄλλων (καὶ γὰρ
ἐξεληλυθότες ἄρχουσι xal µέλλοντες ) ὀλιγαρχικὸν, τὸ
δ᾽ ἀμίσθους xoi μὴ χληρωτὰς, ἀριστοχρατιχὸν θετέον͵
xal εἴτι τοιοῦτον ἕτερον, xal τὸ τὰς δίχας ὑπὸ τῶν do-
χείων πάντων δικάζεσθαι πάσας, xat μὴ ἄλλας ὑπ' ἆλ-
λων, καθάπερ ἐν Λακχεδαίµονι. (5) Παρεχθαίνει δὲ τῆς
ἀριστοχρατίας ἡ τάξις τῶν Καρχηδονίων μάλιστα πρὸς
τὴν ὀλιγαρχίαν κατά τινα διάνοιαν, f| συνδοχεῖ τοῖς πολ-
Joi οὗ γὰρ µόνον ἀριστίνδην, ἀλλὰ καὶ πλουτίνδην
οἴονται δεῖν αἱρεῖσθαι τοὺς ἄρχοντς” ἀδύνατον γὰρ
τὸν ἀποροῦντα καλῶς ἄρχειν καὶ σχολάζειν. Εἴπερ οὖν
τὸ μὲν αἱρεῖσθαι πλουτίνδην ὀλιγαρχιχὸν, τὸ δὲ xac
ἀρετὴν ἀριστοκρατιχὺν, αὕτη τις ἂν sin τάζις τρίτη ο
καθ᾽ ἤνπερ συντέτακται xal τοῖς Καρχηδονίοις τὰ περὶ
τὴν πολιτείαν * αἱροῦνται γὰρ εἰς δύο ταῦτα βλέποντες
xal µάλιστα τὰς µέγιστας, τούς τε βασιλεῖς καὶ τοὺς
στρατηγούς. (6) Ast δὲ νοµίζειν ἁμάρτημα νοµοθέτου
τὴν, παρέχθασιν εἶναι τῆς ἀριστοχρατίας ταύτην. ἐξ
ἀρχῆς γὰρ τοῦθ᾽ ὁρᾶν ἔστι τῶν ἀναγκαιοτάτων, ὅπως

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

οἵ βέλτιστοι δύνωνται σγολάζειν, xal μηδὲν ἀσχημονεῖν
μὴ µόνον ἄρχοντες, ἀλλὰ pon. ἰδιωτεύοντες. Et δὲ δεῖ
βλέπειν xal πρὸς εὐπορίαν Ὑἄριν σχολῆς, φαῦλον τὸ
τὰς µεγίστας ὠνητὰς εἶναι τῶν ἀρχῶν, τήν τε βασι-
λείαν xal τὴν στρατηγίαν' ἔντιμον γὰρ 6 νόμος οὗτος rout
τὸν πλοῦτον μᾶλλον τῆς ἀρετῆς, xal τὴν πόλιν ὅλην
φιλοχρήματον. (7) “Ὁ τι δὲ ἂν ὑπολάθη τίµιον εἵναι τὸ
χύριον, ἀνάγχη καὶ τὴν τῶν ἄλλων πολιτῶν δόξαν ἄκο-
λουθεῖν τούτοις: ὅπου δὲ μὴ μάλιστα ἀρετὴ τιαᾶται,
ταύτην οὐχ οἷόν τε εἶναι βεθαίως ἀριστοχρατιχὴν πο-
λντείαν. ᾿Εθίζεσθαι δ᾽ εὔλογον χερδαίνειν τοὺς ὠνουμέ-
νους, ὅταν δαπανήσαντες ἄρχωσιν ' ἄτοπον γὰρ, εἰ πέ-
νης μὲν àv ἐπιειχὴς δὲ βουλήσεται χερδαίνειν, φαυλό-
τερος δ᾽ ὢν οὗ βουλήσεται δαπανήσας. Διὸ δεῖ τοὺς
δυναµένους ἀρισταρχεῖϊν, τούτους ἄρχειν. Βέλτιον δ᾽ εἰ
xal προεῖτο τὴν εὐπορίαν τῶν ἐπιεικῶν 6 νομοθέτης,
ἀλλὰ ἁρχόντων γε ἐπιμελεῖσθαι τῆς σχολῆς. (s) Φναῦ-
λον δ᾽ ἂν δόζειεν εἶναι xai τὸ πλείους ἀρχὰς τὸν αὐτὸν
ἄρχειν, ὅπερ εὐδοχιμεῖ παρὰ τοῖς Καρχηδονίοις' fv γὰρ
ὑφ᾽ ἑνὸς ἔργον ἄριστ᾽ ἀποτελεῖται. Ast 9. ὅπως γίντται
τοῦθ) ὁρᾶν τὸν νοµοθέτην, xal μὴ προττάττειν τὸν αὐτὸν
αὐλεῖν xal σχυτοτομεῖν. Ὢσθ᾽ ὅπου μὴ μικρὰ πόλις,
πολιτικώτερον πλείονας µετέχειν τῶν ἀρχῶν, καὶ δη-
μοτικώτερον * χοινότερόν τε γὰρ, καθάπερ εἴπομεν, xat

cum senatoribus potestatem habent aliud ad populum defe- | culpaque occidisse existimanda est. Nam statim ab initio boc

rendi , aliud non deferendi , si quidem omnes inter se con-
senserint ; sin minus , penes populum arbitrium et potestas
est. Quie autem hi afferunt ad populum, non modo renun-
tiant populo, ut audiat quae fuerint a principibus civitatis
decreía, verum etjam cuivis de populo contra ea quae affe-
runtur, dicere licet : quod non fit in alteris rebuspublicis.
(4) Quod autem pentarchie, id est quinqueviratus, qui
sunt multarum magnarumque rerum, compotes atque arbi-
tri, et a se ipsi leguntur, et centumvirüm magistratum, qui
amplissimus est, eligunt; preetereaque quod pentarchee,
seu qui pentarchiarum nomine magistratum gerunt, diutius
gerunt magistratum quam ceteri (pam et munere egressi
et egressuri magistratum quendam gerunt), hpc ad potenta-
tum paucorum pertinet. Quod autem sine mercede et sine
sortitione fiunt , hoc ad optimatium principatum pertinere
*latuendum est, etsi quid simile aliud est, uti illud quod
lites et controversi? omnes ab omnibus, qui magistratum
gerunt , dísceptantur, non alix ab aliis, quemadmodum La-
cedielhnone. (5) Deflectit autem maxime ab optimatium
principatu ad paucorum maxime poltentatum Carthagi-
niensium reipublicie constitutio ex quadam opinione a mul-
tis probata. Non enim virtutem solum, verum etiam divitias
in eligendis magistratibus putant spectari oportere. Fieri
enim non posse arbitrantur ut is, cui desunt rei familiaris
facultates, otio necessario fruatur et recte fungatur magi-
stratu. Si igitur magistratuum electio e censu facta ad pau-
corum potentatum perlinet; ex virtute vero, ad optima-
tium principatum : hac tertia fuerit reipublicae admini-
stranda ratio ac descriptio qua Carthaginienses utuntur. In
eligendis enim meg: iisque maximis, regibus sci-
licet et imperatoribus, haec duosimul spectant. (6) Hzec au-
tem ab optimatum principalu declinatio latoris legis peccato

inprimis provideri debet, ut viri optimi otiari possint cum
aliqua dignitate, aut certe sine specie deformi atque indecorg;
idque non solum quamdiu publicam personam sustinent
magistratumque gerunt, verum eliam quum vitam privatam
degunt. Quodsi otii gratia eliam ad facultates et copias rei
familiaris attendendus animus et, summos magistratus
tamen , regnum et imperium bellicum, esse venales, ma-
lum est. Efficit enim hzc lex, ut πιβ]ογε in pretio atque
honore sint divitie , quam virtus , et ut tota civitas immo-
derato pecunia studio sit dedita. (7) Quidquid autem ho-
noratum principes civitatis existimarint, idem et reliquis
civibus tale videatur necesse est. Qua autem in republica
non maximo in honore pretioque virtus est, heec respubl:ca
ad stabilem optimatium principatum nullo modo perve-
nire potest. Consentaneum porro est eos, qui magistra-
tus emerunt, quum impensam fecerint in magistratum, as-
stiescere quaestum facere. Omnium enim minime probabile
est, si quidem pauper, sed tamen vir bonus, questus
faciendi voluntatem habeat, homipem deteriorem, qui
sumptum fecerit, lucrari nolle. Quapropter oportet eos , qui
optime praeesse reipublicae possunt , hos praeesse. Praestabat
autem, etsi impedien/ie virorum bonorum indigentize nullam
curam legislator habuerit, at certe mpagis(ratuum ofio consu-
lere ac prospicere. (8) Malum autem esse videtur etiam hoc,
eundem hominem plures magistratus gerere: quod quidem
apud Carthaginienses honorificum et gloriosum est. Nam
unum opus ab uno optime perficitur. Oportet vero latorem
legis, ut hoc fiat , operam dare, non ut idem et tibia ca-

nat etsuforiam faciat, negotium dare. Itaque ubi non est
parva civitas, civilius est plures esse magistratuum parti-

cipes , et*magis populare. Nam quum hoc communius sij,

quemadmodum diximus , tum unaquique res el melius fit

CARTHAGINIENSIUM, AGRIGENTINORUM RESPUBLICAE.

χάλλιονἔχαστον ἀποτελεῖται τῶν αὐτῶν xal θᾶττον.
Δῄλον δὲ τοῦτο ἐπὶ τῶν πολεμικῶν xal τῶν ναυτικῶν *
ἐν τούτοις γὰρ ἀμφοτέροις διὰ πάντων ὡς εἰπεῖν διε-
λήλυθε τὸ ἄρχειν xal τὸ ἄρχεσθαι. (9) ᾿Ολιγαρχιχῆς
à οὔσης τῆς πολιτείας, ἄριστα ἐχφεύγουσι τῷ πλουτεῖν
aisi τι τοῦ δήμου µέρος ἐκπέμποντες ἐπὶ τὰς πόλεις"

τούτῳ γὰρ ἰῶνται xal ποιοῦσι μόνιμον τὴν πολιτείαν.

᾿λλὰ τοῦτί ἐστι τύχης ἔργον' δεῖ δὲ ἀστασιάστους εἶναι
διὰ τὸν νοµοθέτην νῦν δ᾽, ἂν ἀτυχία γένηταί τις, καὶ
τὸ πλῆθος ἀποατῃ τῶν ἀργομένων, οὐδέν ἐστι φάρμα-
xov διὰ τῶν νόκων τῆς Ἠσυχίας. V. Aristoteles de
Carthag. Rep. ed. M/uge. Vratisl. 1824. ]

[210.]
[Id. Pol. III, z, 7 : Ἐν Λαχεδαίμονι τὰς τῶν συµ-

θολπίων δικάζει τῶν ἐφόρων ἄλλος ἄλλας, οἱ δὲ γέρον-

ες τὰς φονικὰς, ἑτέρα δ' ἴσως ἀρχή τις ἑτέρας, τὸν
αὐτὸν δὲ τρόπον xai περὶ Καρχηδόνα’ πάσας γὰρ ἀρχαί
τινες χρίνουσι τὰς δίχας (V. Kluge |. 1. p. 159 sqq.)

HI, 5,11:í( Τυρρηνοῖς καὶ Καρχηδονίοις) ἔστι
σύμέολα πρὸς ἀλλήλους,

IV, 5, 11 : Όπου οὖν ἡ πολιτεία βλέπει εἴς τε
πλοῦτον καὶ ἀρετὴν xai δῆμον, olov dv Καρχηδόνι,
αὕτη ἀριστοχρατική ἐστιν.

V, 6, 2 : (Ἐν ταῖς ἀριστοχρατίαις γίγνονται αἱ
στάσεις) idv τις μέγας ἡ xol δυνάµενος ἔτι μείζων
εἶναι, ὥσπερ... ἐν Καρχηδόνι Ἄννων.

V, 10, 3: (Μεταβάλλει τυραννὶς ) xal el; ἀριότο-
χρατίαν, ὥσπερ., ἐν ΚαργἨδόνι.

V, 10,4 : Ἐν πολλαῖς, δὲ ὁλιγαρχίαις οὖχ ἔξεστι
Ἱρηματίζεσθαι, ἀλλὰ νόμοι εἰσὶν ol κωλύοντες' dv

169

Καρχηδόνι δὲ δημοχρατουµένῃ ( ἀριστοχρ. Schneid.)
χρηµατίζονται xal οὕπω µεταθεθλήχασιν. ( Vulgatam
δηµ.. tutatur Gottl, in Excurs. III De Rep. Carth.
p- 481 sqq. Hilarius scribi voluit Καλχηδόνι. )

VI, 3, 5 : Τοιοῦτον δέ τινα τρόπον Καρχηδόνιοι
πολιτευόµενοι φίλον χέχτηνται τὸν δημον ' del γάρ τι-
vac ἐχπέμποντες τοῦ δήµου πρὸς τὰς περιοιχίδας ποιοῦ»
σιν εὐπόρους.

VII, 2, 6: Ἐν ἐνίοις γὰρ xol νόμοι τινές elat παρο-
ξύνοντες πρὸς τὴν ἀρετὴν τοιαύτην (sc. τὴν πολεμικήν) ;
καθάπερ ἐν Καργηδόνι φασὶ τὸν ix τῶν χρίχων κά»
σµον λαμθάνειν ὅσας ἂν στρατεύσωνται στρατείας. |

ΑΚΡΑΓΑΝΤΙΝΩΝ.

να ον

Pollux IV, 174 : Ἀριστοτέχης δὲ dy μὲν Ἆ xpa-
γαντίνων πολιτεία προειπὼν ὡς ἐζημέουν πεν-
τήχοντα (infra τριάκοντα ) λίτρας, ἐπάγει' « Ἡ δὲ
λίτρα δύναται ὁὀθολὸν Alvwaiov: » ἐν δὲ Ἱμεραίων
πολιτεία φησὶν ὡς oi Σιχελιῶται τοὺς μὲν δύο χαλ-
xoUc ἑξᾶντα καλοῦσι; τὸν δὲ ἕνα οὐγχίαν, τοὺς δὲ τρεῖς
τριᾶντα, τοὺς δὲ ἓξ ἡμίλιτρον, τὸν δὲ ὀβολὸν λίτραν,
τὸν δὲ Κορίνθιον στατΏρα δεχάλιτρον, ὅτι δέχα ὀθολοὺς
δύναται.

Cf. Pollux IX , 8o : Καὶ μὲν ἓν Ἀχραγαντίνων
πολιτεία φησὶν Αριστοτέλης ζημιοῦσθαί τινα τριάχοντα
λίτρας : δύνασθαι δὲ τὴν λίτραν ὀθολὸν Αἰγιναῖον' ἀλλὰ
μέντοι παρ αὐτῷ τὶς ἂν ἐν τα, Ἱμεραίων πολιτεία xal
ἄλλα εὕροι Σικελικῶν νομισμάτων ὀνόματα, olov oU[-

a singulis et citius. Licet autem hoc cernere in rebus belli-
cis et nauticis. In his enim utrisque per omnes fere pervadit
imperandi jus et parendi necessitas. (9) Quum autem eorum
reipublicae admiristrand:e ratio sit oligarchica , optime ta-
men hoc incommodum effugiunt eo, quod semper aliquam
partem populi ditant in oppida emittentes. Hac enim re
medentur huic malo, et reipuhlicze statum stabiliunt. Sed
hoc fortunz acceptum referendum est. At oportebat eos
a seditione tutos esse consilio et opera latoris legis, non
beneficio fortunre. Nunc autem , si quid adversi acciderit,
et paullo major numerus civium imperio subjectorum defe.
cerit ac discordarit, nullum est in legibus tranquillitatis et
quietis retinendae praesidium. ]
[210.]

[ Lacedzernone lites de rebus contractis dirimunt ephoro-
rum alii alias ; senatores autem judicia de parricidiis exer-
cent, alius porro aliquis magistratus fortassis alia. Idem-
que fit Carthagine; certi enim magistratus rebus omnibus
judicandis peesunt.

Tuscis et Carthaginiensibus sunt inter se pacta commer-
ciorum.

Ubi reipublicce administranda: ratio spectat ad divitias et
ad viriutem et ad populum , ut Carthagine , hzec aristocra-
tize convenit.

Jn aristocratiis seditiones exsistunt... si quis magnus sit ,

| et qui major etiam fieri possit sicut ... Hanno Carthagine.

Tyrannis mutatur etiam in aristocratiam sicut ... Car-
thagine.

]n multis oligarchiis non licet quostum facere e magi-
stratibus, sed leges sunt qua vetent. Carthagine vero, quae
civitas populariter administratur, quzestum faciunt, necdum
tamen reipublice statum mutaverunt.

Simili modo Carthaginienses remp. administrantes po-
puli benevolentiatn colligunt. Semper enim aliquos de plebe
in urbes adjacentes ditioni ipsorum et subjectas mittentes
locupletant.

Apud quosdam etigm leges quadam sunt ad hanc ( belli-
cam) virtutem excitantes, quemadmodum Carthagine aiunt
annulorum ornatum cuique pro numero bellorum, quibus
interfuerit, concedi.]

AGRIGENTINORUM.

211.

Aristoteles in Agrigentinorum rep., preefatus quod quin-
quaginta litris mulctarentur, addit : « Litra vero obolum
adimquat /Egineticum. » In Himerensium vero rep. dicit :
« Siculi duos chalcos seztantem vocant , unum chalcum
unciam, tres chalcos frienlem, sex vero semili(rum,
obolum autem litram : porro staterem Corinthium vocant
decalitrum , quia decem obolos valet. »

170

χίαν, ὅπερ δύναται χαλκοῦν ἕνα, xal ἐξᾶντα, ὅπερ ἐστὶ
δύο χαλκοι, xal τριζᾶντα , ὅπερ τρεῖς, xal ἡμίλιτρον,
ὅπερ BE, καὶ λίτραν, ἣν εἶναι ὀθολόν" τὸ μέντοι δεκάλι-
«gov δύνασθαι μὲν δέχα ὀθολοὺς, εἶναι δὲ στατῆρα
Κορίνθιον. Pro ἑξᾶντα et τριξᾶντα libri ἓξ τάλαντα et
τρία τάλαντα. Cf. Bentley De pecunia Sicula in
Opusc. p. 416 sqq.; Muller. Dor. II, p. 214 sqq.,
JEginet. p. 91.
212.

Pollux IX, 87 : T5 μέντοι Σικελιυιὸν τάλαντον
ἐλάχιστον ἴσχυεν * τὸ μὲν ἀρχαῖον, ὡς Αριστοτέλης
λέγει , τέτταρας xol εἴχοσι τοὺς νούμμους ' τὸ δὲ ὕστε-
gov, δυοχαίδεχα ' δύνασθαι δὲ τὸν νοῦμμον τρία ἡμιω-
δόλια. Cf, Boeckh, OEcon. Athen. I, p. 17. Wurm
De ponder. num. rationibus p. 6ο, 136.

[αι 2.]

[ Aristot. Pol. V, 8, 4 : Φάλαρις ix τῶν τιμῶν
sc, ad tyrannidem evasit. ]

2114.

Diogen. Laert. VIII, 63 : dz δ᾽ αὐτὸν (Ἔμπε-
δοχλέα ) xal Ἀριστοτέλης ἐλεύθερον γεγονέναι xal πά-
σης ἀρχῆς ἀλλότριον, εἴγε τὴν βασιλείαν αὐτῷ διδοµέ-
νην παρητήσατο, χαθάπερ Ξάνθος {{5. 3o) ἐν τοῖς περὶ
αὐτοῦ λέγει, τὴν λιτότητα δηλονότι πλείων ἀγαπή-
σας. Cf. Eudoc. p. 107.

215.

Idem VIII, 74 : Περὶ τῶν ἐτῶν Ἐμπεδοχλοῦς
Ἀριστοτέλης διαφέρεται’ ool γὰρ ἐχεῖνος U ἐτῶν aó-
τὸν τελευτῆσαι. Eadem ex Apollodoro (fr. 87 ) re-
petit VIII, 52. Vide Karsten. Empedoclis Fragm.
p. 9 et 45; Clinton ad Ol. 84, 1. Ceterum rectius
fortasse hzec ex libro De poetis petita esse dixeris.

ΙΜΕΡΑΙΩΝ.

Vide Remp. Agrigentinorum, fr. 211.

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

TEAQON. .
216.

Schol. Pindar. Pyth. I, 89 : Φησὶ γάρ που xz
Ἀριστοτέλης ἐν «T, T'eAoxov πολιτεία, Γέλωνα πὺν τοῦ
Ἱέρωνος ἀδελφὸν ὑδέρῳ νοσήµατι τὸν βίον τελευτῆσαι,
αὐτὸν δὲ τὸν “Ἱέρωνα, ἐν τῇ τῶν Συρακουσίων πολιτεία,
δυσουρίᾳ δυστυχῆσαι. Cf. Plutarch. De Pyth. orac.
p. 403, C : Γέλων μὲν ὑδροπιῶν, Ἱέρων δὲ λιθιῶν ἐτυ-
ῥάννευσεν. Diodor. XI, 38, 3, ὑπὸ ἀρρωστίας συνε-
Χόμενος ( ΓΓέλων ). V. Boeckh. ad Pindari 1. 1.

[217.]
[ Aristot. Pol, V, το, 4 : Ἐν l'a elc τὴν Κλεάν-
δρου (τυραννίδα ἡ ὁλιγαρχία µετέθαλε ).

[

ΣΙΡΑΚΟΥΣΙΩΝ.
218.

Pollux VI, 16, de Pollide Árgivo, Syracusano-
rum rege. Vide fragm. 95 not.

219.

Photius Lex. : Καλλιχύριοι, ol ἀντὶ τῶν γεω-
µόρων ἐν Συραχούσαις γενόµενοι πολλοί τινες τὸ xÀZ-
θος... (V. Timei fr. 56. ) ... Ὡνομάσθησαν δὲ ἀπὸ
τοῦ εἷς ταὐτὸ συνελθεῖν παντοδαποὶ ὄντες, ὣς Αριστο-
τέλης ἐν Συραχουσίων πολιτεία, ὅμοιοι τοῖς παρὰ Λα-
χεδαιµονίοις εἴλωσι, xat παρὰ Θεσαᾳλοῖς πενέσταις,
xai παρὰ Κρησὶ χλαρώταις. [Καὶ παροιμία: Καλλι-
χυρίων πλείους. Τοῦτο ἐλέγετο, el. ποτε πλῆθος
ἤθελον ἐμφῆναι' οἱ γὰρ Καλλικύριοι δοῦλοι ἦσαν, πλείους
τῶν χυρίων αὐτῶν, ὥστε χαὶ αὐτοὺς ἐξέθαλον. Hac
addit Suidas s. v. ]

Cf. Photius v. Κιλλικύριοι (qui. vocis forma
preferenda ) : Ἐν Συραχόσσαις τινὲς ἐχλήθησαν d
ἀντὶ τῶν γεωµόρων µέρος χαταλαβόντες τοῦ πολι-
τεύµατος, olov εἴλωτες xal πενέσται τινές. Hesych. cui
οἱ κιλλω, sunt oí ἐπεισελθόντες γεωμόροις. Zenob.

212.

Siculum talentum quam minimum valuit ; vetus quidem,
ut Aristoteles tradit, viginti quattuor nummos, posterius
vero duodecim : valere autem nummum tria semiobolia.

213.
[ Phalaris ex honoribus summis ad tyrannidem evasit. ]
214.

Fuisse vero Empedoclem inprimis liberum atque ab omni
imperandi fastu remotissimum Aristoteles tradit, siquidem
«t regnum quum ipsi offerretur, constanter renuit ( sicuti
Xanthus in libro de eo tradit), frugalitatem scilicet regum
delicils praeferens.

215.

De annis Empedoclis Aristoteles dissentit (a Favorino,
qui 77 annos natum obiisse dixil ). Is enim sexaginta
annos natum obiissc ait.

GELOORUM.
216.

Aristoteles in Geloorum rep. alicubi dicit Gelonem Hiero-
nis fratrem hydrope mortuum esse; Hieronem vero idem in
Syracusanorum rep. refert urinze difficultate laborasse.

[217.] ]

[Gelz In Cleandri tyrannidem oligarchia versa est ]

SYRACUSANORUM. .

219.

Cillicyrii dicti inde sunt quod eodem confluxerunt homi-
nes ex omni genere mixti , ut Aristoteles ait in Syracusano-
rum rép., similes Helotibus Lacedaemoniorum , Peneslis
Thessalorum, Clarotis Cretensium.

AGBIGENTINORUM, GELOORUM, SYRACUSANORUM RESPUBLICAE.

1V,54; Favorin. v. Καλλικ.; Etym. Gudian. p. 165;
Herodotus VII, 155; Eustath. Il. p. 395, 31, ubi
librariorum errorem notat Ruhnken. ad Timzi
Lex. p. 2314; Wesseliug. ad Diodor. tom. II, p. 549;
Welcker. Prolegg. ad Theog. p. 19 ; Müller. Dor.
II, p. 61 sqq. ; Hermann. ««ΠΙίπΠ. 6 19.

[220.]

[Aristot. Pol. V, 3, t : Τ ἵνονται μὲν οὖν αἵ στά-
σεις οὐ περὶ μικρῶν, ἀλλ’ ἐχ μικρῶν * στασιάζουσι δὲ
περὶ μεγάλων. Μάλιστα δὲ xal αἱ μικραὶ ἰσχύουσιν,
ὅταν iv τοῖς χυρίοις γένωνται" olov συνέθη καὶ ἐν
Συραχούσαις dv τοῖς ἀρχαίοις χρόνοις' µετέθαλε γὰρ
ἡ πολιτεία ἐχ δύο νεανίσχων στασιασάντων, ἐν ταῖς
ἀρχαῖς ὄντων, περὶ ἐρωτικὴν αἰτίαν * θατέρου γὰρ ἀπο-
ἑημοῦντος, ἑταῖρος ὤν τις (ἅτερος ἑταῖρος Qv Coray. )
τὸν ἐρώμενον αὐτοῦ ὑπεποιήσατο" πάλιν δὲ ἐχεῖνος
τούτῳ χαλεπήνας τὴν γυναῖχα αὐτοῦ ἀνέπεισεν ὡς αὖ-
τὸν ἐλθεῖν; ὅθεν προσλαμθάνοντες τοὺς ἐν τῷ πολιτεύ-
ματι διεστασίασαν πάντας. ]

Narrat etiam Plutarchus Precept. Pol.c. 33, 17,
p. 1006. Rem ad turbas contra Geomoros a plebe
excitatas refert Heyn. Opusc. II, p. 357. De My:
letidis, quorum Thucydides (VI, 5) mentionem
injicit, cogitavit Arnold. Gesch. v. Syracus, p. 3o.
Cf. Geller. De situ Syr. p. 10.

[211.]

(Id. ib. V, 2,6 : Ἐν Συραχούσαις πρὸ τῆς Γέλω-
νος τυραννίδος { ἡ δηµοχρατία χαχῶς πολιτευομένων
διεφθάρη ).

V, 10, 3 : (Μεταθάλλει ) καὶ el; δηµοκρατίαν (5,
τυραννὶς) , ὥσπερ ἡ τοῦ Γέλωνος ἐν Συραχούσαις.

V, 8, 19 : (Φθείρεται ἡ τυραννὶς) ὅταν ol. µετέ-

t71
χοντες στασιάζωσιν, ὥσπερ ἡ τῶν περὶ Γέλωνα, xol
νῦν ἡ τῶν περὶ Διονύσιον" ἡ μὲν Γέλωνος, Θρασυθού-
λου, τοῦ Ἱέρωνος ἀδελφοῦ, τὸν υἱὸν τοῦ Γέλωνος δη--
μαγωγοῦντος xat πρὸς ἡδονὰς ὁρμῶντος, ἵν αὐτὸς ἄρχη,
τῶν δ’ οἰκείων συστησάντων, ἵνα μὴ τυραννὶς ὅλως
καταλυθῇ, ἀλλὰ Θρασύβουλος” οἱ δὲ συστάντες αὐτῶν
ὡς χαιρὸν ἔχοντες, ἐξέθαλον ἅπαντας αὐτούς. Διονύσιον
δὲ Δίων στρατεύσας, χηδεστὴς ὧν, καὶ προσλαθὼν τὸν
δημον, ἐχεῖνον ἐκθαλὼν διεφθάρη.

V, 9, 33 : Ἔτη 8' οὐδ' αὕτη ( sc. ἡ περὶ Ἱέρωνα
xal Γέλωνα τυραννίς ) πολλὰ διέµεινεν, ἀλλὰ τὰ σύμ-
παντα δυοῖν δέοντα εἴχοσι. Τέλων μὲν γὰρ ἑπτὰ τυ-
βαννεύσας, τῷ ὀγδόῳ τὸν βίον ἐτελεύτησε: δέκα δ᾽ Ἱέ-
βων, Θρασύθουλος δὲ τῷ ἑνδεχάτῳ μηνὶ ἐξέπεσεν.

V, 9, 3 : Inter ea, quibus tyranni securitati
sua consulere student, est etiam τὸ μὴ λανθάνειν
πειρᾶσθαι ὅσα τυγχάνει τις λέγων 3) πράττων τῶν dp-
youévew, ἀλλ) elvat χατασκόπους, olov περὶ Συραχού-
σας al ποταγωγίοες xaXouusvat , xal τοὺς ὠταχουστὰς
ἐξέπεμφεν Ἱέρων, ὅπου τις εἴη συνουσία καὶ σύλλογος. ]

De Hieronis infirmitate v. fr. 216.

[222.]

[14. ib. V, 8, 18: Kal Συρακούσιοι χατὰ τὸν χρό-
vov, ὃν ἐπολιτεύοντο καλῶς, , ( πλείστας κατέλυσαν τυ-
ῥαννίδας ).

V, 2,6: Ἐν Συραχούσαις 6 57,40; αἴτιος γενόμενος
τῆς νίχης τοῦ πολέμου τοῦ προς Ἀθηναίους, x πολιτείας
εἰς δηµοχρατίαν µετέθαλεν.

V, 8, 4 : Διονύσιος ἐν Συρακούσαις,. ix δηµαγω-
γίας ad tyrannidem pervenit.

V, 5, 6 : Γίγνονται δὲ μεταθολαὶ τῆς ὀλιγαρχίας
xai ὅταν ἀναλώσωσι τὰ ἴδια ζῶντες ἀσελγῶς, xal γὰρ
οἱ τοιοῦτοι χαινοτομεῖν ζητοῦσι, xai 7| τυραννίδι ἐπιτί-

[220.]

[Oriuntur seditiones non de parvis rebus, sed ex parvis :
dissident enim homines de rebus magnis. Maxime tamen
acres sunt etiam parva, quum in iis, in quorum modera-
tione respublica vertitur, exsistunt : cujusmodi res olim acci-
dit et Syracusis. Mutata enim est reipublicae forma ex duobus
juvenibus magistratus gerentibus, quum inter eos ex amori-
bus dissensio orta esset. Altero enim absente quidam ejus
sodalis puerum , ejus delicias, ad se pellexerat; ille autem
reversus, hoic iratus, contra ejus uxorem induxerat ut ad
se veniret : ex quo, adjunctis sibi qui; in republica versa-
bantür, omnes cives ad seditionem concitarunt. ]

[221.]

[Syracusis ante Gelonis tyrannidem (democratia male
sdministrata funditus oppressa est ).

In democratiam quoque ( tyrannis) mutatur, quemad-
modum Syracusana Gelanis.

Evertitur tyrannis... per sociorum seditionem , ut Gelo-
Mi$ et nuper Dionysii. Nam Gelonis quidem tyrannis eo
eversa est, quod Thürasybulus, Hieronis frater, Gelonis
filium demagogorum more blanditiis deliniebat et ad volu-
pates incitabat, ut ipse imperaret : necessarii autem ita res

composuerant, ut ne tyrannis funditus everteretur, sed solus
Thrasybulus : cives vero et populus occasionem nacti, coi-
tione facta, eos omnes exegerunt. Dionysium autem Dion,
ejus affinis, coacta militum manu et populo sibi adjuncto ,
tyrannide dejecit , et ipse interfectus est.

Hieronis et Gelonis tyrannis annoe haud multos stabilis
permansit : sed anni sunt omnino decem et octo. Nam
Gelo quum annos septem tyrannidem obtinuisset, octavo ex-
cessit e vita; Hiero decimo anno; Thrassybulus undecimo
mense exactus est.

Operam dant tyranni ut, quid subjectorum quisque di-
cat et agat, non ignoretur et exploratores habeant, quales
erant Syracusis, quie Potagogides appellabantur, et Otacustre
sive auscultatores, quos Hiero submittebat, ubicumque ci-
vium cetus et'conventus erat. ]

[222.

[ Syracusii quo tempore bene administrabantur ( pluri-
mas everterunt tyrannides ).

Syracusis, quum in populo causa victoria belli cum Athe-.
niensibus gesti constitisset, politia in democratiam mutata e.t.

Dionysius Syracusis ex demagogo tyrannus evasit.

Fiunt oligarchio conversiones etiam, quum pauci, qui

1732 ARISTOTELIS

θενται αὐτοὶ, 3 χατασχευάζουσιν ἕτερον, ὥσπερ Ἱππα-
ρἴνος Διονύσιον ἐν Συραχούσαις.

V, 4, 6 : Διονύσιος κατηγορῶν Δαφναίου xal τῶν
πλουσίων ἠξιώθη τῆς τυραννίδος, διὰ τὴν ἔχθραν πιστευ-
θεὶς ὡς δημοτιχὸς ov.

ΠΠ, 10, 10 : Act γὰρ αὐτὸν μὲν (96. τὸν μέλλοντα
βασιλεύειν) ἔχειν Ἰσγὺν, εἶναι δὲ τοσαύτην τὴν ἰσχὺν,
ὥστε ἑχάστου μὲν xal ένος xal συµπλειόνων κρείττω,
τοῦ δὲ πλήθους ὕττω, χαθάπερ οἵ t ἀρχαῖοι τὰς φύλα-
xac ἐδίδοσαν, ὅτε χαθισταϊέν τινα τῆς πόλεως ὃν ἐχά--
λουν αἰσυμνήτην Ἄ τύραννον, xai Διονυσίῳ τις, ὅτ ἥτει
τοὺς φύλαχας , συνεθούλευε τοῖς Συραχουσίοις διδόναι
τοσούτους τοὺς φύλαχας,

V, 9, 5: Ad ea, quibus tyrannidem tuentur
tyranni, pertinet etiam ἡ εἰσφορὰ τῶν τελῶν, olov
iv Συραχούσαις" ἐν πέντε γὰρ ἔτεσιν ἐπὶ Διονυσίου
τὸν οὐσίαν ἅπασαν εἰσενηνοχέναι συνέθαινεν. Similiter
Cypselus ap. Aristot, OEcon, II, ο. a.

I, 2, 2 : Ἐπιστήμηή 9' ἂν εἴη xai δεσποτιχἡ xat δου-
Aucj* δουλικὴ μὲν, otav περ ὁ àv Συραχούσαις ἐπαί-
δευεν' ἐχεῖ γὰρ λαμθάνων τις μισθὸν ἐδίδασχε τὰ ἐγ-
χύκλια διαχονήµατα τοὺς παϊῖδας,

I, 4, 7 : Ἐν Σικελία δέ τις-κεθέντος παρ αὐτῷ
νομίσματος συνεπρίατο πάντα τὸν αίδηρον ἐκ τῶν σι-
δηρείων, μετὰ δὲ ταῦτα ὡς ἀφίκοντο ix τῶν ἐμπορίων
ot ἕ ἐμποροι, ἐπώλει μόνος, οὗ πολλὴν ποιήσας ὑπερθο,
λὸν τῆς τιμῆς, ἀλλ᾽ ὅκως ἐπὶ τοῖς πεντήχοντα ταλάν-
τοις ἐπέλαθεν ἑκατόν. Τοῦτο μὲν οὖν 6 Διονύσιος αἱ-
σθόµενος τὰ μὲν χρήματα ἐχέλευσεν ἐκκομίσασθαι, μὴ

rempublicam moderantur, patrimonia consumpserunt intem-
peranter vivendo. Etenim tales homines rebus novis student,
et aut. ipsi tyrannidem occupant, aut alium tyrannum
parant, quemadmodum Hipparinus Dionysium Syracusis.

Dionysius , quum Daphneum et ceteros locupletes accu-
sasset , dignustyrannide existimatus est, propter inimicitias
cum illis susceptas fidem apud populum consecutus , quasi
popularis esset.

Oportet enim ei ( regi ) vim quidem prsesto esse, sed ta-
lem, ut validior sit quam singuli et unus et complures,
imbecillior tamen quam universa multitudo. Quod faciebant
olim , si quem civitatis Esymnetem , quemadmodum appel-
labant, aut tyrannum creabant : item Syracusanis Dionysio
custodes petenti tot numero quidam ut darent , suadebat.

Ad ea, quibus tyrannidem tuentur tyranni, pertinet
etiam tributorum exactio , ut Syracusis, ubi tyrannidem ob-
tinente Dionysio omnes opes civium quinque annorum spa-
tio tributi nomine collatae fuerunt.

Scientia esse videtur et servilis et herilis : servilis quidem,
qualis ea, quam ille Syracusanus tradebat. Illic enim quidam
mercede accepta pueros usitata et vulgaria ministeria docebat.

In Sicilia quidam numis apud se depositis ferrum
omne ex ferrarüs officinis coemil. Postea, ubi ex emporiis
convenerunt mercatores, ferrum omne $olus vendebat,
non ita iminoderate- aucto pretio : verum(amen talentis
quinquaginta expensis , centum lucri fecit. Quod quum au-
disset Dionysius, pecunie quidem sécum exportando ei

FRAGMENTA.

μέντοι Υ ἔτι μένειν ἐν Συρακούσαις, ὡς πόρους εὑρί-
σχοντα τοῖς αὐτοῦ πράγµασιν ἀσυμφόρους. ]
419.

Athenzus X, p. 435, E : Ἀριστοτέλης δ᾽ v τἩ Συρα-
χουσίων πολιτείᾳ͵ xat συνεχῶς φησὶν αὐτὸν (sc. Ato-
νύσιον τὸν γεώτερον) ἔσθ᾽ ὅτε ἐπὶ ἡμέρας ἐνενήχοντα
μµεθύειν" διὸ xal ἀμδλιωπότερον γενέσθαι τὰς ὄψεις.
Cf. Plutarch. Dion. c. 7.

Aristot, Pol. V, 8, 14 : Καὶ Atovoclo τῷ ὑστέρῳ
Δίων ἐπέθετο διὰ τὸ χαταφρονεῖν, ὁρῶν τούς τε πολίτας
οὕτως ἔχοντας xal αὐτὸν αἱεὶ µεθύοντα. Cf. lian.
VI, 125 Justin, XXI, 2.

[224.]

( Aristot. Ρο]. V, 8, 17 : Ἐκεῖνος γὰρ (sc. 6 Δίων)
μετ' ὀλέγων ἐστράτευσεν ἐπὶ Διονύσιον, οὕτως ἔχειν
φάσχων, (c, ὅπουπερ ἂν δύνηται προελθεῖν, ἴχανὸν
αὐτῷ τοσοῦτον μετασχεῖν τῆς πράξεως, olov si μικρὸν
ἐπιθάντα τῆς γῆς εὐθὺς συµθαίη τελευτῆσαι, τοῦτον
χαλῶς ἔχειν αὐτῷ τὸν θάνατον. De Dione cf. V, 8,
19 (fr. 41 ).

V, 2, 11: Συραχούσιοι μετὰ τὰ τυραννικὰ τοὺς
ξένους xat τοὺς µισθὀφόρους πολίτας ποιησάµενοι ἔστα-
σίασαν καὶ εἷς µά y 700v. ]

[AEONTINQN.]
[ 325.]

[ Aristot, Pol. V, το, 4 : Ἐν Λεοντίνοις elc τὴν IIa-
ναιτίου τυραννίδα ( ἡ ὀλιγαρχία µετέθαλε ).

potestatem fecit, verum Syracusis eum excedere 4ussit ,
tanquam qui vias pecunis faciendae reperisset suis rationi-
bus haud accommodatas.]

223.

Aristoteles in Syracusanorum rep. Dionysium juniorem
nonnunquam per nonaginta continuos dies ebrium fuisse .
scribit; eoque etiam hebetatum illi oculorum usum.

]n Dionysium posteriorem Dion propter contemptum
invasit, quum et cives ila affectos et ipsum semper esse
ebrium videret.

[224.]

[Ille ( Dion) enim cum-parva manu adversus Dionysium
se contulit, quum hoc animo se esse diceret , ut quocumque
progredi daretur, eatenus actionem susceptam perducere
salis esset hahiturus, hoc est , praeclaram eam mortem που
recusaturus vel si statim sibi mori accideret , modo terrai
illius ad breve tempus attigisset.

Syracusani post exactos tyrannos, peregrinis et mercena-
rjis militibus civibus factis, dissenserunt inter se, donec ad
pugnam ventum est.]

[LEONTINORUM.]
[225.]

TApud Lcontinos in Panctii. tyrannidem ( oligarcV'a
versa est ).

—

SYRACUSANORUM, RHEGINORUM, LOCRORUM RESPUBLICJE.

V, 8, 4 : Παναίτιος ὃ) dy Λεοντίνοις.. dx δηµαγω-
γίας ad tyrannidem evasit, ]:

[KATANAION. ]
[226.)

[ Aristot. Pol. IV, 9, 10 : Charondas, similiter
atque Solon et Lycurgus, ἦν τῶν µέσων πολιτῶν.

II, 9, 5 : Χαρώνδας 6 Καταναῖος τοῖς αὐτοῦ πολί-
ταις xal ταῖς Χαλκιδιχαῖς πόλεσι ταῖς περὶ Ἰταλίαν
χαὶ Σιχελίαν { sc. νοιοθέτης ἦν). Ib. ait nonnullos
narrare Charondam discipulum Zaleuci fuisse,

II, 9, 8 : Χαρώνδου δ ἴδιον μὲν οὐδέν ἐστι πλὴν
el ὀίχαι τῶν ψευδομαρτυριῶν {πρῶτος γὰρ ἐποίησὲ
τὴν ἐπίσχηψιν), τῇ 8. ἀχριθείᾳ τῶν νόµων ἐστὶ γλαφυ-
βώτερος xal τῶν νῦν νομοθετῶν. Ceterum hic locus
baud dubie spurius est. V. Goettling. Stahr. ad h. Ἱ.

1, 1, 6 : Ἡ μὲν οὖν elc πᾶσαν ἡμέραν συνεστηχυῖα
χουωνία χατὰ φύσιν οἶκός ἐστιν, οὓς Χαρώνδας μὲν
χαλεῖ ὁμοσιπύους, ᾿Επιμενίδης δὲ 6 K ose ὁμοχάπνους.

VI, 10, 6 : "Ext ὃ ὅσα προφάσεως χάριν dv ταῖς
πολιτείαις σοφίζονται πρὸς τὸν δημον πέντε τὸν ἀριθμὸν,
περὶ ἐκχλησίαν, περὶ τὰς ἀρχὰς, περὶ δικαστήρια,
πιρὶ ὅπλιαιν, περὶ γυµνασίαν... Περὶ τὰ δικαστήρια
τοῖς μὲν εὐπόροις εἶναι ζημίαν ἂν μὴ δικάζωσι, τοῖς
ὃ' ἀκόροις ἄδειαν, ἡ τοῖς μὲν μεγάλην, τοῖς δὲ μικρὰν,
ὥσπερ iv τοῖς Χαρώνδου νόµοις.]

( ZATKAAIQN.]

(227.]
[Idem ib. V, 2, 11 : Ζαγχλαῖοι δὲ Σαμίους ὕποδε--
ζάμενοι ἐξέπέσον xai αὐτοί. V. Herodot. VI, 12. ]

173
(ΡΗΓΙΝΩΝ.)
[228.]

[Idem ib. V, 10, 4 : Ἐν Ῥηγίῳ elc τὴν Ἄναξι-
λάου ( τυραννίδα ἡ ὁλιγαρχία µετέθαλε ). ]

De Androdamante Rhegino Chalcidensium in
Thracia legislatore v. fr. 159.

228 a.

Pollux V, 73 : Ἀναξίας 6 Ῥηγίνος, οὔσης (ὡς
Αριστοτέλης φησίν) τῆς Σικελίας τέως ἀγόνου λαγῶν,
6 δὲ εἰσαγαγών τε xol θρέψας, ὁμοῦ δὲ καὶ Ολύμπια
νιχήσας ἀπήνη, τῷ νοµίσματι τῶν Ῥηγίνων ἐνετύπω-
σεν ἀπήνην καὶ λαγών. ——

ΛΟΚΡΩΝ.
229.

Polyb. XII, 8,2 : Φησὶ γὰρ (Τίμαιος fr. 70)
αὐτὸν (τὸν Ἀριστοτέλη ) εἶναι θρασὺν, eye , προπετῆ:
πρὸς δὲ τούτοις κατατετολμηχέναι τῆς τῶν Λοκρῶν πό-
λεως, εἰπόντα τὴν ἀποιχίαν αὐτῶν εἶναι δραπετῶν olxs-
τῶν, pot Gv, ἀνδραποδιστῶν.

Falsum esse Aristotelem Timzaus probare studet
tum ex iis quz Locrenses Grecize ipsi documenta
monstrassent ( Polyb. ΧΙΙ, 9, 3 sq. add. cap. 5, 7
ex Athenzo ), tum ex iis quz Locrenses Italis ipsi
narrassent (9, 5. 10, 7 ). Quibus alia quzdam
adduntur, unde appareat , quam veri absimilis sit
Aristotelis sententia (c. G ). At hsc nullius esse
momenti , in reliquis autem fidem et sinceritatem
Timzi suspectam esse ostendit Polybius ll. Ἡ., qui

Pansetius apud Leontinos ex demagogo tyrannus factus
est.]

[CATAN.EORUM.]
[226.] ΄

[Charondas similiter atque Solon et Lycurgus de medio-
eium civium grege fuit.

Charondas Catanzeus suis civibus et aliis Chalcidicis per
Italiam et Siciliam civitatibus legum lator fuit.

Charondz. legum nihil proprium est , praeterquam falso-
rum testimoniorum judicia. Primus enim (alsi testimonii
aclionem instituit. Subtilitate autem et diligentia legum
sribendarum latoribus legum iis , qui hodie sunt , cultior
ac politior fuit.

Societas igilur in omnes vile dies constituta naturz con-
veniens et consentanea , domus est, cujus societatis parti-
Cipes ὁμοσιπύους Charondas appellat, Epimenides autem
Cretensis ὁμοχάπνους.

Quiuque autem res numero sunt , quas irl reipublice ad-
ministrationibus per speciem quandam honestam callide
excogitant in populum, eaque versantur in concione, in
magistratibus, in judiciis, in armandis civibus, in exer-
cadis... ]n judiciis mulctam esseconstitutam in locupletes,
aisi judicandi munere fungantur, aut in illos quidem gravem

Lo e

niulctam esse constitutam , in hos levem, quemadmodum
in Charondze legibus.]

[ZANCLEOBUM.]
[227.]

[ Zanclei , quum Samios in civitatem suam recepissent ,
ipsi ab eis victi et expulsi sunt. ]

(BHEGINORUM.]
[228.]

[ Regii in Anaxilai tyrannidem mutata est oligarchia.]
228 a.

Quum Sicilia, Aristotele teste , ante Anaxilaum lepores
non produxisset , hic invehens nutriensque , simul rheda in
Olympia vincens, Rheginorum monetz rhedam insculpeit
et leporem.

LOCRORUM.

229.

Ait Timeeus Aristotelem audacem ac levem et temerarium
fuisse ac de civitate Locrorum gnaviter mentitum , quum
coloniam eorum e fugitivis mancipiis , m«chis ac plagiariis
collectam esse dixit.

174 ARISTOTELIS

ita scribit c. 5, 4 : Οὐκ ὤχνηπα καὶ λέγειν καὶ γράφειν,
ὅτι τὴν ὑπ᾿ Ἀριστοτέλους παραδιδοµένην ἱστορίαν περὶ
τῆς ἀποιχίας ἀληθινωτέραν εἶναι συµθαίνει τῆς ὑπὸ
Ἐιμαίου λεγοµένης. Σύνοιδα γὰρ τοῖς ἀνθρώποις ὅμο-
λογοῦσιν ὅτι παραδόσιµος αὗτοῖς ἐστὶν αὕτη περὶ τῆς
ἀποικίας ἡ φήμη παρὰ πατέρων, fjv Ἀριστοτέλης εἴρη-
x£v, οὗ Ῥίμαιος. Καὶ τούτων γε τοιαύτας ἔφερον dro
δείξεις x. T. À. que apud ipsum Polybium legas.
De re cf. Müller. Dor. II, 227 sq.
23o.

Clemens Alex. Strom. I, p. 35a Sylb. : Xauat-
λέων 6 Ἡραχλεώτης ἐν τῷ Περὶ µέθης καὶ 'Apusco-
τέλης dv «T$, Λοκρῶν πολιτείᾳ Ζάλευχον τὸν Λοκρὸν
παρὰ τῆς Ἀθηνᾶς τοὺς νόμους λαμθάνειν ἄπομνη-
μονεύουσι,

Schol. Pindar. Ol. XI, r^, de Locrorum civi-
tate : Kaírep τραχεῖα oUca εὐνομεῖται. Διὰ τί δὲ, φησὶν
Ἀριστοτέλης, Ἐπειδὴ γὰρ ἐχρῶντο τῷ θεῷ, πῶς ἂν
πολλῆς ταραχῆς ἀπαλλαγεῖεν, ἐξέπεσεν αὐτοῖς χρησμὸς,
ἑαυτοῖς νόµους τίθεσθαι., ὅτε xal τις ποιμὴν, ὄνοικα
8 ἦν Ζάλευχος, πόλλουᾳ νόμους δυνηθείη τοῖς πολίταις
εἰσενεγχεῖν δοχίµους' γνωσθεὶς δὲ καὶ ἐρωτηθεὶς, πόθεν
εὕροι, ἔφησεν ἐνύπνιον αὐτῷ τὴν Ἄθηνᾶν παρίστασθαι:
διὸ αὐτός τε ἠλευθέρωται xal νομοθέτης χατέστη. Cf.
Plutarch. Mor. p. δή3, A ( p. 656 Didot). De
Minerve cultu Locrensi a Corinthiis Syracusahis
derivando v. Müller. l. 1. p. 238 , 1. De Zaleuco
vide eundem et quos laudat Hermann. 1l. l., 6 89.

(231.]
( Aristot. Pol. II, 9, 5 : Νομοθέται 9 ἐγένοντο,
Ζάλευχος Λοχροῖς τοῖς ᾿Επιξεφυρίοις,
«διά. ait nonnullos temere narrare Lycurgum
et Zaleucum, Thaletis discipulos, Zaleuci Cha-

FRAGMENTA.

rondam discipulum fuissc. Lex quedam Locrorum
v. fr. 123.

Pol. V, 6, 7 : Ἡ Aoxp&v πόλις ἀπώλετο ix τῆς πρὸς
Διονύσιον κηδείας. ]

TAPANTINQN.

221.

Pollux IX , 80 : Καὶ Ἀριστοτέλης ἐν t7 Ταραντί-
νων πολιτείᾳ χαλεῖσθαί φησι νόµισµα παρ) αὐτοῖς
νοῦμμον, ἐφ᾽ οὗ ἐντετυπῶσθαι Τάραντα τὸν Ποσειδῶ-
νος, δελφῖνι ἐποχούμενον. Sequitur fr. 111.

Reliqua quoque quz de Siculis et Italicis numis
Pollux affert, haud dubie ex eodem fluxerunt
Aristotele.

[233.]

(Aristot, Pol. 1V, 4, 1 : Ἐν Τάραντι xat Βυζαν-
τίῳ (τὸ ἁλιευτικὸν πολύοχλόν ἐστιν ).

V, 2, 8 : Ἐν Τάραντι ἠττηθέντων xal ἀπολομένων
πολλῶν γνωρίµων ὑπὸ τῶν Ἰαπύγων μικρὸν ὕστερον
τῶν Μηδιιῶν δηµοχρατία ἐγένετο ἐκ πολιτείας.

VI, 3,5: Καλῶς δ᾽ ἔχει μιμεῖσθαι xal τὰ Ἑαραντί-
νων * ἐχεῖνοι γὰρ χοινὰ ποιοῦντες τὰ χτήµατα τοῖς ἀπό-
ροις ἐπὶ τὴν χρῆσιν εὔνουν παρασχευάζουσι τὸ πλῖθος.
Ἔτι δὲ xol τὰς ἀρχὰς πάσας ἐποίησαν διττὰς, τὰς
μὲν αἱρετὰς, τὰς δὲ χληρωτὰς, τὰς μὲν κληρωτὰς
ὅπως 6 δῆμος αὐτῶν µετέχη, τὰς ὃ) αἱρετὰς ἵνα πολι-
τεύωνται βέλτιον. ]

ΚΡΟΤΟΝΙΑΤΩΝ.)
233 &.

Athenzeus XII, p. 520, C : Εἰς τηλικοῦτον 9' ἦσαν
τρυφΏς ἐληλαχότες (sc. οἱ Συθαρῖται), ὡς καὶ παρὰ

Nihil sum cunctatus et dicere et scribere narrationem ab
Aristotele proditam memoriz super deductione ejus colonise
veriorem esse ea quam affert Timovus. Compertum nam-
que mihi est ipsos Locrenses fateri eam se a patribus traditam
accepisse famam de sua colonia, quam habet Aristoteles ,
non quam habet Timaeus.

230.

Chameleon Heracleota in libro De ebrietate et Aristoteles
in Locrorum rep. Zaleucum Locrum a Minerva leges suas
accepisse memorant.

Locrorum civitas etsi aspera optime administrabatur.
Cansam rei tradit Aristoteles. Etenim quum deum interro-
gassent , quomodo magnis turbis liberari possent, editum iis
oraculum est jubens ut ipsi sibi leges ferrent, quum et pa-
stor quidam , Zaleucus nomine , multas leges posset civibus
ferre optimasque. Cognitus vero atque interrogatus unde
inveniret leges, dixit per quietem ipsi Minervam astare.
Quare libertatem ei dederunt ct legislatorem constituerunt.

[231.]

( Legum lator fuit Zaleucus Locris Epizephyriis.

Locrorum civitas interiit ex affinitate cum Dionysio con.
tracta. ]

TARENTINORUM.
232. .

Aristoteles in Tarentinorum rep. monetam apud eos ap-
pellari nummum, in quo excusus est Taras Neptuni filius,
delphini insidens.

[233 ]

[ Magna turba piscatorum est Tarenti et Byzantii.

Tarenti quum nobiles multi ab lapygibus victi periissent
paullo post Medica, e politia facta est democratia.

Juvat etiam Tarentinos imilari, qui possessionum nsu
cum egentibus communicato multitudinis benevolentiam
sibi comparant. Przterea magistratuum omnium duo ge-
nera fecerunt , ut alii suffragio, alii sortitione mandarentur :
sortitione, ut plebs eorum esset particeps; suffragio, quo
melius respublica administraretur. ]

( CROTONIATARUM.)

233 a.

Sybaritz:e eo progressi sunt luxurie , ut equos etiam ad-
suefccerint inter ipsorum epula saltare ad tibize cantum.

TARENTINORUM, ΟΒΟΤΓΟΝΙΑΤΑΒΟΜ, SYBARITARUM RESPUBLICJE.

τὰς εὐωχίας τοὺς ἵππους ἐθίσαι πρὸς αὐλὸν ὀρχεῖσθαι.
Τ ὤτ᾽ οὖν εἰδότες οἱ Κροτωνιᾶται, ὅτε αὐτοῖς ἐπολέμουν,
ὡς καὶ Ἀριστοτέλης ἱστορεῖ διὰ τῆς Πολιτείας αὐτῶν,
ἐνέδοσαν τοῖς ἵπποις τὸ ὀρχηστικὸν µέλος, Συµπα-
βῆσαν γὰρ αὐτοῖς xal αὐληταὶ ἐν στρατιωτική oxtuT;.
Καὶ ἅμα αὐλούντων ἀχούοντες ol ἵπποι, οὗ µόνον
ἐξωρχήσαντο, ἀλλὰ xol τοὺς ἀναθάτας ἔχοντες πὗτο-
µόλησαν πρὸς τοὺς Κροτωνιάτας. Similem historiam
vide in Charonis Lamps. fr. 9. Ceterum verba διὰ
τῆς πολιτείας αὐτῶν Athenzus fortasse de Sybarita-
rum Rep. intelligi voluit. De Milone Crotoniata
v. fr. 362.
233 b.

^ &Klian. V. H. II, 26 : Ἀριστοτέλης λέγει ὑπὸ τῶν
Κροτωνιατῶν τὸν Πυθαγόραν Ἀπόλλωνα 'Ὑπερθόρειον
προσαγορεύεσθαι. Κἀχεῖνα δὲ προσεπιλέγει ὅ τοῦ Νικο-
µάχου» ὅτι τῆς αὐτῆς ἡμέρας ποτὲ, χατὰ τὴν αὐτὴν
ὥραν, χαὶ ἐν Μεταποντίῳ ὤφθη ὑπὸ πολλῶν, χαὶ ἐν
Κρότωνι τῷ ἀγῶνι ἐξανιστάμενος" ἔνθα xoi τῶν μηρῶν
ὁ Πυθαγόρας παρέφηνε τὸν ἕἅτερον γρυσοῦν. Λέγει δὲ
x1 6 αὐτὸς, ὅτι ὑπὸ τοῦ Κώσα (ὑπὸ τοῦ χατὰ Σάμον
Apollon. De Pythag.) ποταμοῦ διαθαίνων προσ-
ερρήθη xal πολλούς φησιν ἀχηχοέναι τὴν πρόσρησιν
ταύτην. De re v. interpretes. Dubitans hec Αρ”
posui , quum peculiari opere Aristoteles de Pytha-
gora dixerit. . V. Diog. L. V, 36; Jonsius Scriptt.
hist, phil, p. 11, r.

( ZIPITON.)

*

234. .
Athenzus XII, p. 523, C : Οἱ τὴν Zíow δὲ κα:

14 igitur quum nossent Crotoniatz:: , quo tempore bellum
illis inferebant (quod narrat etiam Aristoteles, ubi de egrum
rep. verba facit) , fibicines jusserant modos saltatorios prze-
cinere equis. Aderant enim ipsis tibicines militari cultu. Et
simul atque illos canentes audivere equi, non modo cape-
runt saltare, verum etiam simul cur sessoribus ad Croto-
niatas transfagerunt.
233 b.

Aristoteles dicit a Crotoniatis Pythagoram Apollinem
Hyperboreum cognominari. Sed et hzec addit ille Nicoma-
chides : Quod aliquando eodem die et eadem hora visus sit
a multis et Metaponti et Crotone, ludis surgens : ubi etiam
alteram Pythagoras femur ostendit aureum. Dicit idem
ille, quod Cosam fluvium transiens appellatus sit; et mul-
los ail hanc appellationem audivisse.

SIRITARUM.

284.

Qui Sirín habitant, quam teruerant primum qui e Troja
venere, deinde (ο. Ol. 25) Colophonii, ut ait Tim:zus et
Aristoteles, in luxurihm mollitiemque prolapsi sunt nihilo
minorem quam απο Sybaritarum fuit. Apud illos eniin pro-
prius mos fuit floridas gestare tunicas, quas pretiosis mitris

175

τοιχοῦντες, ἣν πρῶτοι χατέσχον ol ἀπὸ Τροίας ἐλθόν-
τες, ὕστερον δὲ Κολοφώνιοι, ὥς φησι Ἰίμαιος (fr. 6a )
xa Αριστοτέλης, εἰς τρυφὴν ἐξώχειλαν οὐχ ἧσσον Συ-
θαριτῶν" καὶ γὰρ ἰδίως παρ᾽ αὐτοῖς ἐπεχωρίασε φορεῖν
ἀνθινοὺς χιτῶνας, οὓς ἐζώννυντο µίτραις πολυτελέσι,
καὶ ἐχαλουντο διὰ τοῦτο ὑπὸ τῶν περιοίχων µιτροχί-
τωνες, ἐπεὶ "Όμηρος τοὺς ἀζώστους ἀμιτροχίτωνας
χαλει. Hec ad Colophoniorum Remp. retulit
Schweighzuser., quem sequitur Neumannus, For-
tasse memorabantur in Rep. Sybaritarum.

[ZYBAPITQN ΚΑΙ ΘΟΥΧΡΙΟΝ.]
[335.]

[ Aristot. Pol, V, 2, 10 : Στασιωτιχὸν δὲ xal τὸ
μὴ ὀμόφυλον, ἕως ἂν συαπνεύση ᾽ ὥσπερ γὰρ οὐδ᾽ ἐκ
τοῦ τυχόντος πλήθους πόλις γίγνεται, οὕτως οὐδ' ἐν
τῷ τυχόντι χρόνῳ. Διὸ ὅσοι ἤδη συνοίχους ἐδέξαντο
3 ἐποίχους, οἱ πλεῖστοι ἑστασίασαν, otov Τροιζηνίοις
Ἀχαιοὶ συνῴχησαν Σύθαριν, εἶτα πλείους ol Ἀγαιοὶ
Υενόμενοι ἐξέθαλον τοὺς Τροιζηνίους - ὅθεν τὸ ἄγος συν-
έθη τοῖς Συθαρίταις. Καὶ ἐν Θουρίοις Συθαρῖται τοῖς
συνοιχήσασιν * πλεονεχτεῖν γὰρ ἀξιοῦντες ὡς σφετέρας
τῆς χώρας ἐξέπεσον. ]

[236.]

[Id. ib. V, 6, 6 : Συνέθη δὲ τὸ εἰρημένον iv
Θουρίοις * διὰ μὲν γὰρ τὸ ἀπὸ πλείονος τιμήματος εἶναι
τὰς ἀρχὰς slc ἔλαττον µετέθη xal εἰς ἀρχεῖα msi
διὰ δὲ τὸ τὴν χώραν ὅλην τοὺς γνωρίμους συγχτήσα-
σθαι παρὰ τὸν νόµον (ἡ γὰρ πολιτεία ὀλιγαρχιχω-
τέρα ἦν, ὥστε ἐδύναντο πλεονεκτεῖν) ὁ δὲ δῆμος

cingebant : quare a finitimis µετροχίτωνες appellabantur,
quum discinctos Homerus ἁμιτροχίτωνας vocet.

[SYBARITARUM ET THUBIORUM.]

[235.]

[ Ad seditionem excitandam valet etiam diversitas gentis
el generis, donec animi consenserint. Quemadmodum enim
non ex qualibet et fortuito oblata multitudine fit civitas,
sic neque quovis tempore. Quapropter qui inquilinos auf
advenas in civitatem receperunt, ii fere omnes aut certe
plurimi seditionibus conflictati sunt, e. c. cum Treezeniis
Achivi Sybarim condiderunt atque incoluerunt, deinde
Achivi numero aucti Troezenios ejecerunt : unde scelus auf
piaculum Sybaritis conceptum est. Et Thuriis quum Sy-
bariLe populos una secum habitantes οἱ in civ tatem rece-
ptos injuste laederent, et majorem agri , tanquam sui, par-
tem sibi assumerent , exacti sunt.)

[236.]

[ Évenit autem id quod dictum est ( sc. aris/ocratiam
male míxziam in democratiam traduci), Thuriis. Nam
quia naistratus ex nimis amplo censu constituebantur,
mox factum est ut imminueretur census, magistratuum

176 ARISTOTELIS FRAGMENTA.

Υυμνασθεὶς dv τῷ πολέμῳ τῶν φρουρῶν ἐγένετο
χρείττων, ἕως ἀφῖσαν τῆς χώρας ὅσοι πλείω ἦσαν
ἔχοντες.] Cf. Th. Müller. De Thu:riorum Rep.

p. 17 sqq. .-
[337.]
[1ἀ. Pol. V, 6, 8 : Μάλιστα δὲ λανθάνουσιν af ἁρι-

στοκρατίαι µεταθάλλουσαι τῷ λύεσθαι χατὰ μικρόν"

ὅπερ εἴρηται ἐν τοῖς πρότερον καθόλου χατὰ πασῶν
τῶν πολιτειῶν, ὅτι αἴτιον τῶν μεταθολῶν xal τὸ µι-
χρόν ἐστιν" ὅταν γάρ τι πρόωνται τῶν πρὸς τὴν πο-
λιτείαν͵, μετὰ τοῦτο xal ἄλλο μικρῷ μεῖζον eU χερέστε-
pov χινοῦσιν, ἕως ἂν πάντα κινήσωσι τὸν χόσµον. Συν-
έθη δὲ τοῦτο xai ἐπὶ τῆς Θουρίων πολιτείας" γόµου
γὰρ ὄντος διὰ πέντε ἐτῶν στρατηγεῖν, γενόμενοί τινες
πολειιικοὶ τῶν γεωτέρων, xal παρὰ τῷ πλήθει τῶν
φρουρῶν εὐδοχιμοῦντες, χαταφρονήσαντες τῶν ἐν τοῖς
πράγµασι, xol νοµίζοντες ῥαδίως χατασχήσειν, τοῦτον
τὸν νόμον λύειν ἐπεχείρησαν πρῶτον, ὥστ) ἐξεῖναι τοὺς
αὐτοὺς συνεχῶς στρατηγεῖν, δρῶντες τὸν δημον αὐτοὺς
χειροτονήσοντα προθύµως. Οἱ δ) ἐπὶ τούτῳ τεταγµένοι
τῶν ἀρχόντων , of καλούμενοι σύμθουλοι ὁρμήσαντες τὸ
πρῶτον ἐναντιοῦσθαι συνεπείσθησαν , ὑπολαμδάνοντες
τοῦτον χινήσαντας τὸν νόµον ἑάσειν τὴν ἄλλην πολι-
τείαν, ὕστερον δὲ βουλόμενοι χωλύειν ἄλλων κινουµέ-
νων, οὐχέτι πλέον ἐποίουν οὐθὲν, ἀλλὰ µετέθαλεν f
τάξις πᾶσα τῆς πολιτείας εἷς δυναστείαν τῶν ἔπιχει-
ρησάντων νεωτερίζειν.]

ΜΑΣΣΑΛΙΟΤΟΝ.
238.

Harpocration v. Μασσαλία : Ἰσοκράτης μέν quw
ἐν Ἀρχιδάμῳ (6 84) ὡς Φωχαεῖς φυγόντες Tiv τοῦ
μεγάλου βασιλέως δεσποτείαν εἰς Μασσαλίαν ἀπώχη-
σαν’ ὅτι δὲ πρὸ τούτων τῶν χρόνων ἤδη ὑπὸ φωχάέων
ῴχιστο ἡ Μασσαλία, xal Αριστοτέλης ἐν τῇ Μασσα--
λιωτῶν πολιτεία δηλοῖ.

Truncata hec apud Photium et Suidam s. v.,
qui post vocem ἀπῴχησαν nonnisi hoc. male subji-
ciunt : Μαρτυρεῖ δὲ τῷ λόγῳ xal Ἀριστοτέλης. De re
preter Brücknerum ( Histor. reip. Massil. p. 8
sqq. ) v. Dederich. in Mus. Rhen. tom. IV, fascic.
I. Cf. Cless. in Pauly Realenc. s. v. Massilia.

239.

Átheneus XIII, p. 576, A : Τὸ ὅμοιν tatopri
γενέσθαι καὶ Ἀριστοτέλης, ἐν τῃ Μασσαλιωτῶν πολι-
veía γράφων οὕτως" « Φωκαεῖς οἱ ἐν Ἰωνία ἐμπορία
y potevo ἔχτισαν Μασσαλίαν, Εὔζενος δ᾽ 6 Ῥωκαεὶς
Νάνῳ τῷ βασιλεῖ (τοῦτο δ' ἦν αὐτῷ ὄνομα ) Xv ζέ-
vos. Οὗτος 6 Νάνος, ἐπιτελῶν γάµους τῆς θυγατρὸς,
κατὰ τύχην παραγενόµενον τὸν Εὔξενον παραχέκληχεν
ἐπὶ τὴν θοίνην. ὍὉ δὲ γάμος ἐγίγνετο τόνδε τὸν τρόπον.

Ἔδει μετὰ τὸ δεῖπνον εἰσελθοῦσαν τὴν παῖδα puta
χεκερασµένην ᾧ e βούλοιτο δοῦναι τῶν παρόντων μνηστή-
pov" ᾧ δὲ δοίη , τοῦτον εἶναι γυμφίον. "H δὲ παῖς εἶσελ-

verto sive curiarum numerus augeretur ; deinde autem,
quod nobiles totius regionis agros preter legem coeme-
rant et possidehant (nam eorum respublica ad oligarchiam
inclinabat, atque idcirco facile poterant istiusmodi quc-
stum facere), mox populus, quum belli exercitiis vireà
auxisset, preesidiis mercenariorum (quos optimates civitati
imposuerant) superior factus est, victoriaque sua usus
haud antea destitit, quam 1i qui plures quam ex lege lice-
bat agros possidebant, agris istis cessissent. ]

[237.]

[Maxime autem aristocratiz latenter mutantur quum pau-
latim solvuntur, quod universe de omnibus rebuspublicis
ante dictum est, exiguitatem mutationum esse causam.
Quum enim aliquid eorum qua ad rempublicam pertinent,
neglexerunt, postea etiamaliud paullo majus facilius mu-
tant, donec omnem ordinem reipublicee evertant. Evenit
hoc etiam in Thuriorum republica : nam quum lex esset, ne
quisiterum exercitui praeesset, nisi quinquennio intermisso,
juvenes quidam bellicosi natura et apud przesidiariam mul-
titudinem virtutis opinionem nacti, contemptis iis qui rebus
gerendis erant proepositi, et putantes fore ut quod habe-
bant in animo, facile obtinerent, lianc legem primum an-
tiquare conati sunt, ita ut iisdem liceret perpetuo exerci-
tum ducere, quum populum viderent libenter sibi suffraga-
turum. Magistratus autem qui rei hujus curam gerebant,
qui Symbuli, h. e. consultatores seu consiliarii dicebantur,
quuin se primum illorum conatibus opposuissent, cesserunt

tamen, existimantes fore ut illi hac lege sublata & celera re-
publica sibi temperarent. Postea vero, quum aliarum re-
rum mutationi vellent obsistere, nihil profecerunt, sed
totus ordo reipublicze in dominationem eorum qui res novas
moliti erent , transiit. ]

MASSILIENSIUM.
0. 238.

Isocrates in Archidamo dicit Phocaeenses Persarum regis
imperium fugientes in Massiliam emigrasse. Ceterum jam
ante hxc tempora Massiliam a Phoceensibus habitatam
esse Aristoteles quoque in Massiliensium rep. tradit.

299.

' Similem historiam narrat Aristoteles in Massiliensiam
rep. ita scribens : « Phocxenses Joni, mercaturam fa-
cientes , Massiliam condidere. Euxenus autem Phoczeensis
hospitio utebatur Nani : nomen id regi erat. Hic Nanus
quum nuptias celebraret filie sum, Euxenum, qui tunc
forte Massiliam advenerat, ad epulum vocavit. Agebantur
autem nupti:e tali modo : post cenam oportebat virginem
in ccenaculum intrare, et vini pateram cui vellet ex prae-
sentibus procis tradere; cui autem tradidisset, is sponsus
erat, Ingreesa igitur virgo, pateram eive casu sive alia de
causa tradidit Euxeno : nomen virgini Petta erat. Ita quum
accidisset , pater, ratus volente deo huic pateram esse tra-

SYBARITARUM, MASSILIENSIUM RESPUBLICAE.

(coca δίδωσιν, εἶτε ἀπὸ τύχης εἶτε χαὶ δι’ ἄλλην τινὰ
αἰτίαν, τῷ Εὐξένῳ: ὄνομα δ ἦν τῇ παιδὶ Πέττα.
Τούτου δὲ συµπεσόντος xal τοῦ πατρὸς ἀξιοῦντος, ὡς
κατὰ θἐὸν γενομένης τῆς δόσεως, ἔχειν αὐτὴν, ἔλαθεν
ὁ Εὔξενος γυναῖκα, xal συνῴχει µεταθέµενος τοὔνομα
Ἀριστοξένην. Καὶ ἔστι γένος ἐν Μασσαλία ἀπὸ τῆς dv-
θρώπου µέχρι νῦν Πρωτιάδαι καλούμενο» * Πρῶτος γὰρ
ἐχένετο vió Εὐξένου καὶ τῆς Ἀριστοξένης. » Antecedit
ap. Athenzu/n similis historia e Charetis Historia
Alex, (fr. 17 ) petita.

Paullo aliter Justinus XLIII, 3 : ( PAoccenses)
in ultimam Oceani oram procedere ausi , in sinum
Gallicum ostio Rhodani amnis devenere : cujus
loci ameenitate capti, reversi domum, referentes
que viderunt, plures sollicitavere. Duces. classis
Simos et Protis fuere. Itaque regem Segobrigiorum,
Nannum nomine, in cujus finibus urbem condere
gestiebant, amicitiam petentes conveniunt.Forte eo
die rez occupatus in apparatu nuptiarum Gyptis
fie erat; quarn, more gentts, electo inter epulas
genero, nuptum tradere illic parabat. Itaque quum
ad nuptias ineitati omnes proci essent, rogantur
etiam. Greci hospites ad convivium. Introducta
deinde virgo quum juberetur a patre aquam porri-
gere ei quem. virum eligeret, tunc omissis omnibus
ad Grecos conversa, aquam Proti porrigit : qui
factus ex hospite gener, locum condenda urbis a
socero accipit, » Plutarcho (Solon. c. 1) conditor
urbis dicitur Πρώτος. De "ristarche cf, Strabo

IV, p. 179.
(240.)

Strabo IV, p. 182: Μεταξὺ γὰρ τῆς Μασσάλίας
xal τῶν ἐχθολῶν τοῦ Ῥοδανοῦ πεδίον ἐστὶ τῆς θαλάτ-
της διύχον el; ἑκατὸν σταδίους, τοσοῦτον δὲ xal τὴν
διάµετρον, κυχλοτερὲς τὸ σχῆμα᾽ χαλεῖται δὲ Λιθῶδες
ἀπὸ τοῦ συμθεθηχότος" μεστὸν γάρ ἐστι λίθων χειρο-
πληθῶν, ὑποπεφυχυῖαν ἑχόντων ἀδτοῖς ἄγρωστιν, do
Tc ἄφθονοι νομαὶ βοσχήμασίν εἶσιν' ἐν µέσῳ 9 ύδατα
καὶ ἀλυχίδες ἐνίστανται καὶ ἅλες, Ἅπασά μὲν οὖν xoi

ditam, sequum censuit ut Euxeno collocaretur filia : isque
eam duxit uxorem , et mutato nomine Aristoxenam appel-
lit. Et superest ad bunc diem Massilia familia ab eadem
eriginem ducens, qui Protiade nominantur. Fuit enim
Protis filius Euxeni hujus et Aristoxenze.

[240.]

inier Massiliam et estia Rhodani eampus est à mari cen-
tum circiter dissitus stadiis , diametro ejusdem quantitatis ,
eirenlaris. 1s Lapidosus seu Saxosus ex re dicitur : est
tnim plenus lapidum qui manum implere possint, infra
qnos gramen nascitur, abunde pascuis pecoris suppeditans ;
i» medio autem aqu:e et saline sunt etsales. Tota quidem
ea quie superius adjacet regio ventis. est exposita; in hunc

FRAGMENTA μ19τ. CR. — VOL. iH.

01i

$ ὑπερχειμένη χώρα προσήνεµύς ἐστι, διαφερόντως
δ' εἷς τὸ πεδίον τοῦτο [τὸ] µελαμθόρειον καταιγίζει
πνεῦμα βίαιον xal φρικῶδες' qaot γοῦν σύρεσθαι xoi
χυλινδεῖσθαι τῶν λίθων ἐνίους, καταχλᾶσθαι δὲ τοὺς
ἀνθρώπους ἀπὸ τῶν ὀχημάτων xal γυμνοῦσθαι, καὶ
ὅπλων xo ἐσθῆτος ἀπὸ τῆς ἐμπνοῆς. Ἀριστοτέλης μὲν
οὖν φησιν ὑπὸ σειἀμῶν τῶν χαλουµένων βραστῶν
ἐκπεσόντας τοὺς λίθους εἰς τὴν ἐπιφάνειαν συνολισθεῖν
εἷς τὰ χοῖλα τῶν χωρίων.

« Locum Aristotelis hodie, opinor, non habe-
mus. Idem tamen hujus rei etiam libro II, cap. 8
Μετεωρολ. meminit. » Casaubon. Dubitans bunc lo-
cum Politiis inserui. Cf. Posidonii fr. 28.

Praeterea Neumannus inter Aristotelica retulit
locum Athenzi ( XII, p. 533. C) ubi sic: Μασσαλιῶ-
ται δ᾽ ἐθηλύνθησαν ol τὸν αὐτὸν τοῖς Ἴθηρσι τῆς ἐσθῆτος
φοροῦντες χόσµον. Ἀσχημονοῦσι γοῦν διὰ τὴν ἐν ταῖς
ψυχαῖς µαλαχίαν, διὰ τρυφν γυναικοπαθοῦντες, ὅθεν
xai παροιμία παρΏλθεν, Πλεύσειας eic Μασσα-
λίαν. Que propterea Aristoteli vindicaverit, quod
qua deinceps ap. Athenzum leguntur de Siritarum
luxuria ( fr. 334 ) ex Aristotele petita sunt.

[241.]

[ Aristot. Pol. VI, 4, 5 : Την δὲ μετάδοσιν γίνεσθαι
(δεῖ) τῷ πλήθει τοῦ πολιτεύματος... χαθάπερ ἐν Μασ-
σαλία, χρίσιν ποιουµένους τῶν ἀξίων τῶν ἐν πολιτεύ-
ματι xat τῶν ἔξωθεν. ]

Id. V, 5,2 de oligarchie eversione. Vid. fr.
188. Cf. Wachsmuth. Antiqq. I, p. 385; Jahnii
Annal, I, p. 429.

autem maxime campum ventus incumbit ac defertur me:
làmboreus (quasi ater septemtrionalis) ; violentus ac hor-
tibilis, quo ferunt et lapides agitari atque volvi, et homi-
nes de vehiculis deturbari ac vi flatus armis vestibusque
nudari. Aristoteles ergo ait a terre metibus, quibus ob
ejiciendi vim Brastón nomen est, lapides in superficiem
egestos, in cava loca confertim delapsoa esse.
[241]

(Communicari cum multitudine reipublicze administratio
debet... ritu Massiliensium , judicio dignorum facto, tum
eorum qui rempublicam administrant, tum eorum qui a
reipublice muneribus exclusi sunt. |

ΝΟΜΙΜΑ BAPBAPIKA.
ΡΩΜΑΙΩΝ NOMIMA.

δή 1.

Dionys. Hal. A. R. I, c. 72 : Ἀριστοτέλης
& φιλόσοφος Ἀχαιῶν τινας ἱστορεῖ τῶν ἀπὸ Τροίας
ἀνακομισαμένων περιπλέοντας Μαλέαν, ἔπειτα χει.
μῶνι βιαίῳ χαταληφθέντας, τέως μὲν ὑπὸ τῶν πνευ-
µάτων φερομένους πολλαχη τοῦ πελάγους πλανᾶσθαι,
τελευτῶντας ὃ ἐλθεῖν εἷς τὸν τόπον τοῦτον τῆς Όπι-
«κῆς, ὃς καλεῖται Λάτιον , ἐπὶ τῷ Τυρρηνικῷ πελάγει
κείµενος' ἀσμένους δὲ τὴν γῆν ἱδόντας, ἀνελχύσαι τε
τὰς vaUc αὐτόθι xai διατρῖψαι τὴν χειμερινὴν ὥραν,
παρασχευαζομένους ἔαρος ἀρχομένου πλεῖν' ἐμπρη-
οθεισῶν δὲ αὐτοῖς ὑπὸ νύχτα τῶν νηῶν, οὐκ ἔχοντας
ὅπως ποιήσονται τὴν ἅπαρσιν, ἀθουλήτῳ ἀνάγχη τοὺς
βίους ἐν ᾧ κατήχθησαν χωρίῳ ἱδρύσασθαι: συμθῆναι
δὲ αὐτοῖς τοῦτο διὰ γυναῖχας αἰχμαλώτους, ἃς ἔτυχον
ἕχοντες ἐξ "Dou, ταύτας δὲ χαταχαῦσαι τὰ πλοῖα φο-
θουµένας τὴν οἴχαδε Ἁγαιῶν ἅπαρσιν, ὡς elc δουλείαν
ἀφιξομένας. Cf. Hellanici fr. 53.

243.

Plutarch. Qu. Rom. c. 6, p. 265, B: « Διὰ τι
τοὺς συγγενεῖς τῷ στόµατι φιλοῦσιν al γυναῖχες ; » Πό-
τερον, ὡς ol πλεῖστοι νοµίζουσιν , ἀπειρημένον ἦν πί-
νειν οἶνον ταῖς quvasttv ; ὅπως οὖν πιοῦσαι μὴ λανθά-
γνώσιν, ἀλλ’ ἐλέγχωνται, περιτυγχάνουσαι τοῖς οἰχείοις,
ἐνομίσθη καταφιλεῖν ; ἡ δι’ ἣν Αριστοτέλης 6 φιλόσο-
φος αἰτίαν ἱστόρηχε; τὸ γὰρ πολυθρύλλητον ἐχεῖνο
καὶ πολλαχοῦ γενέσθαι λεγόμενον, ὡς ἔοιχεν, ἐτολ-
µήθη xal ταῖς Τρωάσι περὶ τὴν Ἰταλίαν. Tov γὰρ
ἀνδρῶν, ὡς προσέπλευσαν, ἀποθάντων, ἐνέπρησαν
τὰ πλοῖα, πάντως ἀπαλλαγῆναι τῆς πλάνης δεὀµεναι
καὶ τῆς: θαλάττης ' φοθηθεῖσαι δὲ τοὺς ἄνδρας, ἡσπά-

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

ζοντο τῶν συγγενῶν xai οἰκείων, μετὰ τοῦ χαταφιλεῖν
xal περιπλέχεσθαι, τοὺς προστυγχάνοντας. Παυσαμέ-
νων δὲ τῆς ὀργῆς xal διαλλαγέντων, ἐγρῶντο xal το
λοιποῦ ταύτῃ τῇ φιλοφροσύνη πρὸς αὐτεύς,

« Equidem cum doctissimo Niebuhrio in Romana
Historia (T, p. 20) credo, Aristotelem non fusius
de Romanorum rebus scripsisse , sed quasdam so-
lum eorum leges moresque in magna illa Re-
rumpublicarum collectione tradidisse , quod duo-
bus his fragmentis et Ῥωμαίων Νομίμοις a Menagii
Anonymo laudatis, quibus neutiquam lectori illu-
dere videtur, ut Fabricio Bibl. Gr. III. 7, p. 191,
placuit, satis est apertum et perspicuum, Cf. Buhl.
De deperditis Arist. scriptis. comment. XV,
p. 140. » JVeumann.

2^4.

Plutarch. Camill. c. 22 : Ἀριστοτέλης 9 6 φιλό-
σοφος τὸ μὲν ἁλῶναι τὴν πόλιν ( Romam] ὑπὸ Κελ-
τῶν ἀκριθῶς δηλός ἐστιν ἀχηκοὼς, τὸν δὲ σώσαντα
Λεύχιον εἶναι φησίν» ἦν δὲ Μάρκος, οὐ Λεύχιος ὁ Κά-
μιλλος.

245.

Varro De ling. lat. VII, $ 7o, p. 351 (Turneb.
ad luctum) : Prasfíca, ut durelius scribit, muliera
luco quee conduceretur, quee ante domum mortui
laudes ejus caneret. Hoc factitatum Aristoteles scri-
bit in libro qui inscribitur Nomina Barbarica.

ΤΥΡΡΗΝΩΝ NOMIMA.
246.

Athenzus I, p. 23, D : Αριστοτέλης ἐν Τυρρηνῶν
voutgcote * « Οἱ δὲ Τυρρηνοὶ δειπνοῦσι μετὰ τῶν γυναι-

INSTITUTA BARBABICA.

ROMANORUM INSTITUTA.
242.

Aristoteles philosophus Achzorum Troja redeuntium
nonnullos Maleam circumaavigantes, quum vehementi
iempestate opprimerentur, per aliquabtum temporis ven-
torum vi huc illuc delatos per unare vagatos esse, tandem
vero venisse Ín. eum Opice locum, qui vocatur Latium,
ad mare situm Tyrrhenicum. Terra conspecía laetos naves
subduxisse, ibique hiemis tempestatem transegisse , ut ve-
ris initio navigationem resumerent. Incensis vero noctu
navibus, quum proficisci non possent, necessitate coactos
esse ut vite sedem in locis istis, quo appulerant, figerent.
Hoc autem iis accidisse facinore mulierum , quas captivas
secum e Troja duxerant. Eas enim ignem navibus injecisse
timentes servitutem qua, reversis domum Achreis , ipsas
maneret.

248.
Quare mulieres osculo salulant cognatos suos ? An id

sentiendum eet quod plerisque probatur? interdictum usu
vini mulieribus fuisse ; ac proinde ne latere posset si qua vi-
num bibisset, ced a familiaribus inter congressum depre-
henderetur, osculandi morem fuisse institutum? An vero
quam affert Aristoteles philosophus causam, ea recipienda
est? Id enim quod fama pervulgatum est, rnuttisque locis
ascribitur, facinus Troadum, ab iis in Italia perpetratum
fuit. Nam ibi quum post navium apptlsum viri essent di-
gressi, mulieres ignem navibus injecerunt, ut erroribus
finem imponerent ac navigationi : deinde sibi metuentes
maritis, cognatos et familiares, ut quisdue se obtulerat,
cum suavio sunt amplexc; iraque placata, ut in gratiam
fuit reditum , hoc deinde eis blandiendi genus retinuerunt.
245.

Aristoteles philosophus captam a Celtis esse Romam re-
cte quidem accepit, servatorem autem urbis Luciom dicit,
quum Marcus esset, non Lacius Camillus.

TYRRHENORUM INSTITUTA.

246.
Aristoteles in Tyrrhenorum Institutis : « Tyrrheni ος -

INSTITUTA BARBARICA.

χῶν ἀναχείμενοι ὑπὸ τῷ αὐτῷ luacio., » Cf. Heraclid.
Pont. fr.
247.

Pollux IV, 56 : Τυρρηνοι δὲ τῷ 'A βεστοτέλους
λόγω οὗ πυχτεύουσιν ὑπ᾿ αὐλῷ µόνον, ἀλλὰ xol µαστι-
γῶσι xat ὀψοποιοῦσι.

Plutarch. De cohib. ira c. 11, p. 460, C : Ἆρι-
στοτέλης ἱστορεῖ χατ᾽ αὐτὸν ly Τυρρηνία μαστιγοῦσθαι
τοὺς οἰχέτας πρὸς αὐλόν. Cf. Theopomp. fr. 2232;
Timsrus fr. 18.

[247 a.]

[In Νομίμοιξ populorum Italie inferioris haud
dubie exposuit quz paucis tangit in Polit. VII, 9,
a : Ἀρχαία 9 ἔοιχεν εἶναι xal τῶν συσσιτίων ἡ τάζις,
τὰ μὲν περὶ Κρήτην γενόµενα περὶ τὴν Μίνω βασι-
λείαν, τὰ δὲ περὶ τὴν Ἰταλίαν πολλῷ παλαιότερα τού-
των. Φασὶ To ol λόγιοι τῶν ἐχεῖ χατοιχούντων Ἴτα-
Mv τινα γενέσθαι βασιλέα τῆς Οἴνωτρίας, &g' οὗ τό
τε ὄνομα µεταθαλόντας Ἰταλοὺς ἀντ Οἰνωτρῶν κλη-
θῆναι, xol τὴν ἀχτὴν ταύτην τῆς Εὐρώπης Ἰταλίαν
τοὔνομα λαθεῖν, ὅση τετύχηκεν ἐντὸς οὖσα τοῦ κόλπου
T€) Σχυλλητικοῦ xal τοῦ Λαμητικοῦ. ἀπέχει δὲ ταῦτα
dz". ἀλλήλων ὁδὸν ἡμισείας ἡμέρας. Τοῦτον δὴ λέγουσι
τὸν Ἰταλὸν νοµάδας τοὺς Οἰνωτροὺς ὄντας ποιῆσαι
γεωργοὺς, xal νόµους ἄλλους τε αὗτοῖς θέσθαι, xal τὰ
συσσίτια χαταστῆσαι πρῶτον. Διὸ xal νῦν ἔτι τῶν
ἀπ᾿ ἐκείνου τινὲς χρῶνται τοῖς συσσιτίοις χαὶ τῶν νό-
ui ἐνίοις. Ώχουν δὲ τὸ μὲν πρὸς τὴν Τυρρηνίαν
Ὀπικοὶ, καὶ πρότερον xal νῦν καλούμενοι τὴν ἐπωνυ-
μίαν Αὔσονες" τὸ δὲ πρὸς τὴν Ἰαπυγίαν xai τὸν "[óviov
Χδνις (Χάονες codd.) τὴν χαλουμένην Σύρτιν (1.
Yi vel Σερῖτιν)’ ἦσαν δὲ xai οἱ Χῶνες Οἰνωτροὶ τὸ
Τένος. Ἡ μὲν οὖν τῶν συσσιτίων τάξις ἐντεῦθεν γέγονε
πρῶτον. V. Niebuhr. H. Β. I, p. 16. 59.]

248.

Apollonius Hist. Mirab. c. 11 : Ἀριστοτέλης δὲ

179

σκορπίοι γίνονται, ot τοὺς μὲν ξένους πατάξαντες οὐ λίαν
ἀδιχοῦσι, τοὺς δὲ ἐπιχωρίους παραυτὰ ἀποχτείνουσιν. »
Cf. Ἐαι, N. A. V , τής Solin. c. 3o.

Verba iv Λάτμῳ addita sunt ex Antigon. Mirab.
c. 16, qui eadem narrat, non memorans tamen
operis titulum. Ceterum ex codem Aristotele
fluxise puto quz subjiciuntur ap. Antigonum :
Τῶν δὲ Λιθύων χάλοῦνται Φύλλοι τινὲς, παρ οἷς ἀνά-
παλίν τι γίνεται τούτου; ὑπὸ γὰρ ἀσπίδων οὗτοι μὲν
οὐδὲν πάσχουσι τυπτόµενοι, τῶν δὲ λοιπῶν οὐκ ἐστιν
ὅστις διαφεύγει δηχθείς. Si rem narratam spectas,
non tam ex Νομίμων opere quam ex Θαυμασίων
vel Παραδοξων libris fluxisse putaveris. Libros vero
ita inscriptos Aristotelem composuisse demonstravi
nequit. Laudatur quidem Αριστοτέλης ἐν α Πα-
ραδόξων (de puella, cujus parentes fuerint asina
et juvenis Ephesius) apud Plutarch. Par. min,
c. 29 et Apostol. XIV, 70; verum ibi reponendum
ex Stobzo ( Flor, 64, 37) et Arsenio (p. 385) est
Ἀριστοχλῆς, qui etiam apud vet, schol. Pindari
Olymp. VII, 66 in notissimum frístotelis nomen
abiit (v. Aristoclis fr. 1 et 2). Quod deinde atti-
net collectionem Mirabilium qus sub Aristotelis
nomine circumfertur, eam a philosopho nostro
alienam esse satis constat (v. Westermann. in
pref. ad Paradoxogr.). Quemadmodum vero
auctor ejus multa sumpsit ex libris Aristotelicis qui
ad naturalem historiam pertinent , sic alia ita sunt
comparata, ut ex Νομίμων opere fluxisse videri
possint. Ceterum ut de serpentibus istis sermonem
Aristoteles injiceret, occasionem dederit nota Psyl-
lorum gens Libyca. De aliis Liby: gentibus eun-
dem auctorem laudat Plinius

249.

Plinius H. N. VII, 6 2 : $upra Nasamones con-
finesque illis Machlyas Androgynas esse utriusque
naturce inter se vicibus coeuntes, Calliphanes tra-
dit : Jristoteles adjicit dextram mammam iis wi-

ἐν Νομίμοις βαρθαριιοῖς: «{ Ἐν Λάτμῳ] τῆς Καρίας | rilem, laevam muliebrem esse. De Calliphanc , Ari-

nant cum mulieribus sub eadem veste decumbentes. »
247.

Tyrrheni, secundum Aristotelem, ad tibias non Ιποᾶο
pogilantur, sed flagris etiam credunt atque obsonia apparant.
Narrat Aristoteles suo etiam tempore servos in Etruria
ad bie cantum solitos flagris caedi.
[247 a.]

[Conviviorem etiam publicorum institutum antiquum
eue videtar ; in Creta quidem ab ipsis Minois regis tempo-
ribus usurpatur, in Italia vero masito vetustius est. Cujus
(Mi historise Malam queadam (Enojrit regnum obti-
νώφε iradum£, a quo Mali noinine mutato pro CEnotris
fuerint appellati, οἱ oram illam Europo, quae inter Scyl-
Vticum et Lameticum sinum dímidiati diei itinere distan-

tes continetur, Italiam fuisse nominatam. Hunc igitur
Italum ferunt CEnotros e pastoribus agricolas fecisse,
et quum alias iis leges tradidisse , tum vero convivia publica
primum instituisse. Itaque nonnulli e posteris illius con-
ecenationibus etiam nune et legibus quibusdam ufuntur.
Accolebant autem mare Tyrrhenum Opici , ut olim ita et
nunc Ausones cognominati. Ad lapygiam vero et mare
Jonium Chones Sirin vocatam incolebant. Chones autem
et ipsi genere erant CEnotri. Concrenationum igitur institu-
tum hinc primum natum est. ]

248.

Aristoteles in Institutis Barbaricis : « In Latmo Cariv
scorpii nascuntur, qui peregrinos ferientes non magnopere
ledunt, indigenas vero ictu suo statim necant. »

li

180

stotcle (inodo recte se habcat Aristotelis nomen )
antiquiore, aliunde non constat, nisi quod nomi-
natur in indice auctorum ad Plinii Hist. lib. TII,
v, VI.

Alius Libye gentis Aristoteles meminit in Polit,
II, 1, 13 : Εἶναι γάρ (qao1) τισι τῶν ἄνω Λιθύων
χοινὰς τὰς γυναῖχας, τὰ μέντοι γενόµενα τέχνα διαι-
petant χατὰ τὰς ὁμοιότητας.

400.

,
Plinius H. Ν. VlI, 2 : zfristoteles in cavernis
vivere Pygnios tradit; cetera de his, ut reliqui.

[251.]

(Aristot. Pol. VIIT, 3, 4 : Πολλὰ δ᾽ ἐστὶ τῶν ἐθνῶν
ἃ πρὸς τὸ χτείνειν xal πρὸς τὴν ἀνθρωποφαγίαν εὖχε-
ρῶς ἔχει, χαθάπερ τῶν περὶ τὸν Πόντον 'Agato( τε xat
Ἡνίοχοι καὶ τῶν ἠπειρωτικῶν ἐθνῶν ἕτερα, τὰ μὲν
ὁμοίως τούτοις, τὰ δὲ μᾶλλον; ἃ ληστριχὰ µέν ἐστιν,
ἀνδρίας ὃς οὐ µετειλήφασιν.

Pol. VII, 23, 6: Ἐν δὲ Σχύθαις οὐχ ἐξῆν πίνειν ἐν
ἑορτῇ τινι σχύφον περιφερόμενον τῷ µηθένα ἀπεχταγ-
XOT! πολέµιον.

Pol. II, 6,6 , Celta, ait, φανερῶς τετιμήκασι τὴν
πρὸς τοὺς ἄρρενας συνουσίαν, eamque ob causam non
invaluit apud eos γυναικοχρατία, quz apud bel-
licosas gentes frequentissima sit. Cf. VII, 2, 5.

Pol. VII, 2, 57 : Ἐν δὲ τοις "162pctw , ἔθνει πολε-
μιχῷ, τοσούτους τὸν ἀριθμὸν ὀθελίσχους καταπηγνύουαι
πεοὶ τὸν τάφον ὅσους ἂν διαφθείρῃ τῶν πολεμίων.

De /Egyptiis quoque et de Persis in Νομίμοις
βαρθαρικοῖς egisse Aristotelem non affirmo. Certe
res publice eorum Aristotelis atate satis note
erant, ut de his quoque, sicuti de Carthaginien-
sium rep., in Πολιτείαις agere posset. Verum quum
certioribus indiciis careamus, hic apponere liceat,
quz in Politicis de iis traduntur.

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

[254.]

Polit. VII, 9, 1 : Tou διηρῆσθαι χωρὶς χατὰ γένη
τὴν πόλιν xal τό τε jy tov ἕτερον dons xal τὸ γεωρ-
γοῦν JEgyptiis auctor fuisse dicitur Sesostris. Mox
iterum hoc tangit VII, 9, 3, addens Sesostrim
Minoe esse fnulto antiquiorem; /Egyptiosque
omnium antiquissimos esse videri. Ceterum de Se-
sostride eodem modo statuerit atque Dicsearchus
discipulus (ap. schol. Apoll. Rb. IV, 272), secun-
dum quem Sesostris statim post Horum regnavit.

Pol. III, xo, 4 : Ἐν Αἰγύπτῳ μετὰ τὴν τετρή-
μερον κινεῖν ἔξεστι τοῖς ἰατροῖς (sc. τὸν νόµον ἔγγραφον
x20' ὃν τὰς θεραπείας προσάγουσι. V. Diodor. 1, 82;
Herodot. 11, 77).

Pol. V, 9, 4 : Kai τὸ πένητας ποιεῖν τοὺς dpo-
µένους, τυραννικόν’... παράδειγµα δὲ τούτου αἵ τε πν-
ῥαµίδες al περὶ Αἴγυπτον εἴς.]

[353.]

[ Aristot. Pol. V, 8, 14 : Αἱ δὲ (ἐπιθέσεις ἐχέ-
νοντο) διὰ χαταφρόνησιν ' ὥσπερ Σαρδανάπαλλον ἰδών
τις ξαίνοντα μετὰ τῶν γυναιχῶν, εἰ ἀληθῃη ταῦτα οἱ
μυθολοχοῦντες λέγουσιν el δὲ μὴ En ἐχείνου, ἀλλ᾽ ἐπ᾽
ἄλλου γε ἂν γένοιτο ἀληθές. ] .

Athenzus VIII, p. 335, F : Ὃν ( Σαρδανάπαλλον
τὸν Ἀναχυνδαράξεω) ἀδιανοητότερον εἶναι χατὰ τὴν
προσηγορίαν τοῦ πατρὸς Ἀριστοτέλης ἔφη.

[Αεὶφίοι. Pol. V, 8, 15 : Κῦρος Ἀστυάγη (ἐπιτί-
θεται) xai τοῦ βίου χαταφρονῶν xal τῆς δυνάμεως διὰ
τὸ τὴν μὲν δύναμιν ἐξηργηχέναι, αὐτὸν δὲ τρυφᾶν.

Ib. V, 8, 14 : Ἑέρξην Ἀρταπάνης (ἀνήρηχε),
φοθούµενος τὴν διαθολὴν τὴν περὶ Δαρεῖον, ὅτι ἐχρέ-
µασεν οὗ χελεύσαντος Ἑέρξου, ἀλλ’ οἰόμενος συγγνώ-
σεσθαι, ὡς ἀμνημονοῦντα διὰ τὸ δειπνεῖν.

Ib. VII, 2, 5, Persas inter eos recenset, qui qua
ad bellicam virtutem spectent, maximi faciant.]

[251.]

[Sunt autem multe nationes ad csedes et humanarum car-
nium esum proclives, ut ex iis, que Pontum accolunt ,
Achmi et Heniochi , et ex mediterraneis gentes alise qusedam
his similes, etiam immaniores , quee quum latrociniis deditze
&int , a fortitudine tamen abhorrent.

Apud Scyfhas, qui nullunr interemisset hostem, liic
ex poculo quod in solemni quodam epulo cireumferebatur,
bibere non licebat.

Celtas ait palam consuetudinem cum masculis comprobas-
se , eamque ob causam non invaluisse apud eos polestatem
mulierum, qua apud bellicosas gentes frequentissima sit.

Apud Hispanos, gentem bellicosam, tot numero obe-
liscos circum cujusque tumuium defigebant, quot hostes
interemisset.

[252.]

Civitatem per genera distingui εἰ militarem manum ab

agricolis diversam esse /Egyptiis aucter fuit Sesostris.

In £gypto post diem quartum movere licet medicis ( le-
gem scriptam secundum quam segrotos curant ).

Etiam cives spoliare bonis tyrannicum est. Hujus rei
exemplum praebent pyramides JEgypti. ]

(253.)

[ Alize oonspirationes fiunt contemptu, ut in Sardanapal-
lum , quum quidam inter muliezes nentem conspexisset, si
vera hec sunt a fabularum scriptoribus tradita : sin aliter,
in alio tamen vere potest accidere. ]

Sardanapellum Anacyndaraxee filium ezse ignotiorem se-
cundum genitoris appellationem Aristoteles scribit.

[Cyrus Astyagen adortus est , dum ejus et vitam et exer-
citum contemnit : milites enim otium et inertia corruperat,
ipse vero mollitia diffluebat.

Artabanes Xerxem interemit criminationem a Dario
timens, quem injussu Xerxis su«penderat, putans tamen

se impune laturum, eo dante veniam, velut oblifo propter
cenam.] - ^

3

PRIVILEGIA URBIUM.

Cedrenus p. 427 (p. 747 ed. Benn.) de terra
sancta : Προσμαρτυρεῖ δὲ τούτοις xal Ó σοφώτατος
Ἀριστοτέλης λέγων: « Καὶ γὰρ πολιάνθρωπός ἐστιν
5 η τῆς ἐπαγγελίας xai παντοίοις χαρποίς εὐθηνοῦσα,
ἀμπέλων τε xo ἀκροδρύων xal φοινίχων πλῆθος ἅπλε-
τον, καὶ χτήνη πάµπολλα καὶ διάφορα, καὶ δαψιλὴς
ἡ τούτων vend) δι ὅλου τοῦ χρόνου γίνεται διὰ τὴν
1903, εὐχρασίαν. τῆς γῆς χαὶ πιότητα" πολὺ δὲ πλῆ-
(x χαὶ τῶν ἀρωμάτων xal λίθων πολυτελῶν καὶ χρυ-
οοῦ παραχομιζοµένου διὰ τῶν Ἀράδων. »

Omittere locum nolui, etsi probabiliter perso-
patus est Aristoteles.

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΠΟΛΕΩΝ. -

Δααιωμάτων libros duos in scriptis Aristotelis
recenset Diogenes L. V, 36. Menagius ex vetere
Vita Aristotelis latine scripta affert haec : £t
scriptas ab eo. Justificationes Greecarum civitatum ,
quibus lites Greecorum determinabat. Scripta au—
tem est ab eo posterius Historia Politiarum. Fue-
rintergo Δικαιώματα jura et privilegia quibus inni-
tebantür litigantes. Fragmenta libri supersunt
duo, quorum primum est de urbe in Attice et
Beotie confiniis sita, de qua controversiz oriri
facile poterant; alterum spectat ad historiam belli
quod contra finitimos barbaros Tarentini gesse-
rant, .

254.

Harpocration : Δρυμός, πόλις μεταξὺ Βοιωτίας
καὶ τῆς Ἀττικῆς᾽ Δημοσθένης ἐν τῷ Περὶ πρεσθείας
(8 346]. ΄Ἀριστοτέλης δ) ἐν τοῖς Δικαιώμασί φησιν
ὤτως" « ἔπειτα Δρυμὸν ἓν Ἀττιχὸν xal ἕτερον Βοιω-
τυόν, » Verba Aristotelis fortasse de eadem urbe
intelligenda sunt, in duas partes ita divisa ut al-
teram Beeoti, alteram Attici sibi vindicaverint. Cf.
Demostbenes |. 1.

. 255.

Ammonius v. ΝΠες : Ἀριστοτέλης δὲ ἱστορεῖ ἐν Δι-
χαμώμασι πόλεων οὕτως ^ Ἀλέξανδρος 6 Μολοττὸς ὑπὸ
τῶν αὐτὸν χβόνον » Τ αβαντίνων αὐτὸν µεταπεμψαμένων

ἐξὶ τὸν πρὸς τοὺς βαρθάρους πόλεµον, ἐξέπλευσε ναυσὶ.

PBIVILEGIA URBIUM.

254.

Drymus , urbs in confiniis Bootiz et Attice. Demoethe-
B's De legatione; Aristoteles vero in Privilegiis ait ita :
« deinde Drymum unum Atticum et alterum Bootiun. »

255.

Aristoteles in Juribus urbium narrat hac : « Alexander
Neimsm sub idem tempus, Tarentinis eum ad bellum, con-

INVENTA. 18!

μὲν πέντε καὶ δέκα; πλοίοις δὲ συγνοῖς ἱππαγωγοῖς
xal στρατηγικοῖς. »

Πόλεων ] « Codd, πολέμων. Sed πόλεων habet Pto-
lemzus Ascalonita, quem fere transcripsit Am-
monius. Fabric. Bibl. Gr. IV, p. 520. » IYeumann.
p. A4. Πολέων etiam ap. Eustath. Il. p. 684, 3o.

(EYPHMATA.)

Clemens Alex. Strom. I, $ 77, p. 133 Sylb.,
postquam varia variorum inventa recensuit , ad-
dit : Σχάµων (fr. 1) μὲν οὖν ὁ Μυτιληναῖος xai Θεό-
Φφραστος 6 Ερέσιος, Κύδιππός τε 6. Μαντινεὺς, ἔτι τε
Ἀντιφάνης καὶ Ἀριστόδημος xal Ἀριστοτέλης, πρὸς
τούτοις δὲ Φιλοστέφανος, ἀλλὰ xol Στράτων Ó περι-
πατητικὸς ἐν τοῖς Περὶ εὑρημάτων ταῦτα ἱστόρησαν.
Ex Clemente eadem Eusebius P. E. p. 476. Cete-
rum minime sequitur ex Clementis loco peculiare
opus Περὶ εὑρημάτων inscriptum ab Aristotele
compositum esse, quum quz de variis inventis
passim ex Aristotele afferuntur, tum in Politiis,
tum in Ὑομίμοις βαρθαριχοῖς aliisque philosophi
libris legi potuerint. Sin revera exstiterit pecu-
liare scriptum De inventis, quaeritur an genuinum
sit, Certe Diogenes, etsi ne is quidein a spurio-
rum librorum mentione abstinet, Aristotelis Περὶ
εὑρημάτων opus non commemorat.

256.

Bekkeri Απ. Gr. p. 783, 1 : Tóv στοιχείων có-
ῥρετὴν ἄλλοι τε xal "Έφορος ἐν δευτέρῳ Κάδµον φασί :
τῆς δὲ (τινὲς δὲ τῆς 2) Φοινίκων εὑρέσεως πρὸς ἡμᾶς
διόςκορον γεγενῆσθαι, ὡς xai Ἡρόδοτος ἐν ταῖς ἵστο-
ρίαις xal Ἀριστοτέλης' φασὶ γὰρ ὅτι Φοίνικες μὲν
εὗρον τὰ στοιχεῖα, Κάδμος δὲ ἦγαγεν αὐτὰ εἰς τὴν,
Ἑλλάδα.

Plinius H. N. VII, 57 (p. 47 Tch.) : Literas
semper arbitror: Assyrias fuisse : sed alii apud
4Egyptios a Mercurio , ut Gellius; alii apud Syros
repertas volunt. Utique in. Graeciam | intulisse
e Phanice Cadmum sedecim numero. Quibus Tro-
Jano bello Palamedem adjecisse hac figura & &
Φ X : totidem post Simonidem Melicum, Z H W
Q; quarum omnium vis in nostris recognoscitur.
Aristoteles decem et octo priscas fuisse: ABTAEZLE

ira barbaros gerendum advocantibus, enavigavit navibus
quindecim , multisque navigiis equos ac milites ferentibus. »

( DE INVENTIS. )

256.

Literarum inventorem Ephorus libro secundo aliique
Cadmum fuisse dicunt, alii eum Phosnicum inventum ad
nos pertulisse aiunt, ut Herodotus in Historiis et Aristo-
teles. Dicunt enim Phenices invenisse literas, Cadmum
vero in Graeciam attulisse,

483 ARISTOTELIS

ΚΑΜΝΟΠΡΣΤΥΦ : εἰ duas ab. Epicharmo ad-
ditas, Θ X, quam a Palamede mavult.

255.

Plinius ibid. : Turres, ut Aristoteles, Cyclopes
(sc. primi edificarunt); Tirynthii, ut Theo-
phrastus,

Idem ibid. : Es con/fare et temperare risto-
teles. Lydum Scythen monstrasse, Theophrastus
Delam Phrygem putat, crariam fabricam alii
Chalybes, alii Cyclopes.

Idemibid. : Gyges Lydius picturam in: Egypto :
in Gracia vero Euchir Dedali cognatus, ut Aristo-
teli placet ; ut Theophrasto, Polygnotus Athenien-
sis (sc. tnvenit ).

Plin. H..N. VII, 57 (p. 5o Tchn.) : Quadrire-
mem fristoteles Carthaginienses; quinqueremem
Mnesigiton Salaminios (sc. primos fecisse dicunt. )

257 a.

Schol. Pind. Pyth. II, 127 : Ἀριστοτέλης δὲ
πρῶτον Ἁχιλλέα ἐπὶ τῃ τοῦ [laroóxAou mwp& τῇ
πυρρίχη φησὶ χεχρῆσθαι, jv παρὰ Κυπρίοις φησὶ
πρύλιν λέγεσθαι, ὥστε παρὰ τὴν πυρὰν τῆς πνωρρίχης
τὸ Ovou.x θέσθαι.

258.

^ Serviusad Virg. Geerg. I, 19 : unci puer monstra-
tor aratri. ) Alii Triptolemum, alii Osirin volunt...
Osiris significatur, ut Φιλοστέφανος (fr. 29)
Περὶ εὑρημάτων, ved Epimenides, qui postea
Buzyges dictus est, secundum Aristotelem. Cf. He-
sych. : : Βουζύγης' ἥρως Ἀττιχὸς, 6 πρῶτος Bouc ὑπὸ
ἄροτρον ζεύξας ἐκαλεῖτο δὲ Ἐπιμενίδης: χαθίστατο
δὲ παρ᾽ αὐτοῖς καὶ ὁ τοὺς Ἱεροὺς ἁρότους ἐπιτελῶν
Ρουζύγης. V. ibi interpretes, et Dindorf. et Hase in
Steph. Thes. v. Βουζύγης; Creuzer Symb. 1I,
p. 403; IV, p. 373; Hermann. Antiqq. sacre
6 60.
(259.)

Anecd. Gr. Bekkeri p. 451,31 : Ἄσιὰς, ἡ χι-
θάρα, ἀπὸ Ασίου bc, xal Ἆσία xal 'Actova* 3| ἀπὸ
Ἀσίας, τῆς μητρὸς Προμηθέως. Δοῦριν δὲ Αριστοτέ-
λης qnot λέγειν, ὅτι ἐχλήθη Ἀσιὰς ἀπὸ τῶν χρωμένων
Λεσθίων, οἵτινες οἰκοῦσι πρὸς τῇ Ἀσία" οἱ δὲ ἀπὸ

FRAGMENTA.

Ἀυρρήνου Λυδοῦ, εὑρόντος πρώτου τὸ τρίγωνον ὄργα-
vov* oi, δὲ ἀπὸ Τερπάνδρον.

Nisi scripseris Δοῦρις... Ἀριστοτέλη, aut cum
Hüllemano ad Durid. fr. 83 juniorem quendam
Aristotelem intelligere velis, nomen Aristotelis
corruptum esse statuendum est, Idque veri similli-
mum, Prellerus ad Polemonem scribi vult Ά ριστεί-
δης; ego malim Αριστοχλῆς. Aristocles Περὶ χο-
ρῶν scripsit, in quo opere multus fuit de instru.
mentis musicis ( v. fr. 12); nomenque ejus haud
semel in Aristotelis abiit.

De Corinthiis dithyrambi inventoribus v. fr, 275.

OAYMITIONIKAI.

ΑΡ. Diogenem Laert. V, 26, inter scripta Aristo-
telis recensentur : Ὀλυμπιονῖκαι α΄ (Ὀλυμπιονίχας,
βιθλίον α’, dy ᾧ Μέναιχμον ἐνίχησεν An. Mena-
gii); Πυθιονῖχαι μουσικῆς, a'* Πυθικὸς, α’ - Πυθιονι-
xàv ἔλεγχοι, a'* Nixat Διονυσιαχαὶ {(Διονυσιακῶν
ἀστιχῶν καὶ Ληναίων Anonym. Menagii) α΄: Περι
τραγφοιῶν a'* Λιδασχαλίαι, a^. Postrema duo male
distingui videntur, Alterum pars fuerit alterius.
Idem valere videtur de Πυθιονίχαις μουσιχᾶς, qui
comprehensi haud dubie erant in uno isto libro,
quem ἐλέγχους dicit ; ab iisque non distinctus fuerit
Πυθικὸς λόγος. Quod attinet verba Anonymi :
Ὀλυμπιονίχας, βιθλίον α’, ἐν ᾧ Mévaty ov ἐνίχησι»,
ea ita intelligo, ut Aristotelem i in descriptione lu-
dorum Olympicorum et in constituenda serie vi-
ctorum adhibuisse statuam simile opus Menschmi,
ita ut notaret, qua minus recte Menzchmus po-
suisse videretur. Menzchmus vero ille Sicyonins
est, quem preter Alexandri historiam aliaque
etiam Πυθικὸν (1. e. librum de ludis Pythiis eorum-
que victoribus ) scripsisse scimus. V. fragm. Hist.
Alex. p. 146, ubi Anonymi locus me fugit. Cete-
rum hzc si recte conjeci, sequitur Menzchmum,
quem Suidas ἐπὶ διαδόχων vixisse ait, jam Alexan-
dri temporibus, atque antequam Aristoteles suum
de Olympienicis librum composuit, hoc argu-
mentum tractasse.

261.

Schol. Pind. III ,. 27 : Ἀριστατέλης Λεύκαρόν que
τὸν ᾿Αχαρνᾶνα πρῶτον Lee; χνον τὸ παγχράτιον ποιῆσαι.

251 a.

Aristoteles primum Achillem ad rogum Patrecli pyrrhi- |

chen saltasse ait, adeoque a pyra nomen pyrrhichen acce-
pisse: eandem apud Cyprios prylin vocari.

259.
Asins, cithara, ut ex. Duride Aristoteles ( 4ristocles.) re-

fert , nomen habet a Lesbiis, qni ea utebantur, prope Asiam
habitantibus.

OLYMPIONIC.E,
261.

Aristoteles Leucarüm Acarnana primum artem ad pan-
cratium attulisse dicit.

INVENTA. ΟΙΥΜΡΙΟΝΙΟΑΕ.

1 πάππῳ, παγχράτιον προθεθληµένος, xat αὐτὸς πηγχῶν

262.

Schol. Theocrit. IV, 6 : Τὸν Κροτωνιάτην Mt
λωνα... καὶ Αριστοτέλης πολυφάγον φησί: λέγει δὲ
αὐτὸν εἶναι xxl ἀνδρεῖον. De victoriis Milonis Olym-
picis v. Pausanias VI, 14, 5 sqq. Ceterum Milo-
nis etiam in Rep. Crotoniatarum mentionem fe-
cerit.

263.

Diog. L. VIII, 51 : Aéqet δὲ xoi Ερατοσθένης ἐν
τοῖς Ὀλυμπιονίκαις τν πρώτην χαὶ ἑθδομηκοστὴν
Ὀλυμπιάδα νενιχηχέναι τὸν τοῦ Μέτωνος πατέρα
(Empedoclem, avum Empedoclis philosophi), µάρ-
τυρι χρώμενος Άριστοτέλει. Ἀπολλόδωρος δὲ ὁ γραμ.
µατιχος ἐν τοῖς Χρονικοῖς φησιν ὡς « Ἡν μὲν Μετώνος
i εἷς δὲ Θουρίους αὐτὸν νεωατὶ παντελῶς ἐχτισμένους

b Γλαῦχος ἐλθεῖν φησιν. » Io ὑποδὰς, α Ot 9? ἴστο-
piove ὡς περευγὼς οἴχοθεν eie τὰς Συρακούσας, μετ)
ἐχείνων ἐπολέμει πρὸς τοὺς Ἀθηναίους, ἀγνοεῖν τελέως
ἐμοὶ δοχοῦσιν. "H Ἱὰρ οὐχέτ᾽ ἦν , ἡ παντελῶς ὕπεργε-
αρακώς” ὅπερ οὗ φαίνεται. Ἀριστοτέλης γὰρ airov,
ἔτι δ' Ἡραχλείδης (vgo ἕ ἔτιτε Ἡράχλειτον), ἑξήχοντα
ἐτῶν φησι τετελευτηχέναι. » V. Apollodori fr. 87 ibi- |
que laudatos.

264.
Schol. Pindar. Ol. VII, 1 : Διαγόρα "Poóío

κύκτῃ] γικήσαντι τὴν o0 ὀλυμπιάδα. Διχγόρας οὗτος
υἷος μὲν ἦν Δαμαγήτου τοῦ Ῥοδίου, ἐνίχησε δὲ xai
Πύθια xai Ἴσθμια. Περὶ δὲ τούτου τοῦ Διαγόρου εἶπε
μὲν χαὶ Ἀριστοτέλης (sc. ἐν Ὀλυμπιονίχαις) xal
Ἀπόλλας: μαρτυροῦσι δὲ τοιαῦτα. Κατὰ γὰρ τὴν
Ὀλυμπίαν ἕστηκεν ὁ Διαγόρας μετὰ τὴν Λυσάνδρου
εἰκόνα , 7 χῶν τεσσάρων δαχτύλων πέντε, τὴν δεξιὰν
ἀνατείνων χείρα, την δὲ ἀριατερὰν εἰς ἑαυτὸν ἐπικλί-
νων. Μετὰ δὲ τοῦτον ἵστατχι χαὶ ὅ Δαμάγητος ,9 πρε-
σθύτατος τῶν παίδων αὐτοῦ Mises τῶν παίδων αὐτοῦ» ὃς ἣν καὶ ὁμώνυμος τῷ | revertuntur, sed immane quantum depravata, ^ (5) Tt ὃς ἦν καὶ ὁμώνυμος τῷ
202.

Milonem Crotoniaten Aristoteles quoque voracem, si-

mul vero etiam virum strenuum fuisse dicit.
263.

Eratosthenes quoque in Olympionicis ait Olympiade 71
Metonis patrem vicisse, testimonio usus Aristotelis. Apol-
lodorus vero grammaticus in Chronicis sic ait : « Empedocles
Metonis filius est, quem Thurios recens admodum condi-
los venisse Glaucus tradit. » Deinde paucis interjectis
ait: « Qui vero narrant domo profugum venisse Syra-
cas et cum illis bellasse adversus Athenienses, prorsus
ignari esse mihi videntur : aut enim tum jam mortuus erat,
aut certe valde senex esse debebat, id quod non ita fuisse
videtur; nam Aristoteles et Heraclides eum sexagesimo
aatis anno vita excessisse dicunt. »

264.
Dingoree Rhodio pigili] qui vicit Olymp. 79. Hic Dia-

183

τεσσάρων, ἐλάττων δὲ τοῦ πατρὸς δᾳχτύλων πέντε (1).
Ἐχόμενος δὲ τούτου ἕστηχε Δωριεὺς (4) ἀδελφὸς,
πύχτης xal αὐτὸς προθεθληµένος. Τρίτος δὲ μετ) ἐχεῖ-
vov Ἀχουσίλαος, τῇ μὲν ἀριστερᾷ ἱμάντα r$ χων πυκτι-
xv, τὴν δὲ δεξιὰν ὡς πρὸς προσευχἣν ἀνατείνων, Kat
οὗτοι μὲν oí τοῦ νιχηφόρου παΐδες ἐν στήλαις ἵστανταὶ
σὺν τῷ πατρί" μετ) ἐχείνους δὲ xal θυγατέρων αὐτοῦ
νυκηφόροι υἱοὶ δύο, Εὐχλῆς (9) πυγμ] νιχήσᾳς Ἄνδρωνα
xat μετ ἐχεῖνον Πεισίρροθος. Καὶ λέγεται (4) χατὰ τὴν

Ὀλυμπίαν νιχήσαντας τοὺς παϊδάς χατὰ τὸν αὐτὴν
ἡμέραν τῷ πατρὶ, περιλαθόντας [οὖν] τὸν v Διαγόραν
περιιέναι τὸ στάδιον μακαριζομένους t ὑπὸ τῶν ᾿Ελλή-
νων. Χρόνῳ δὲ ὕστερόν φασι xat τὴν τούτου θυγατέρα
Καλλιπάτειραν (6) ἐλθεῖν εἷς τὴν ᾿Ολυμπίαν, xat αἰτεῖν.
παρὰ τῶν "Ελλανοδικῶν ἐπιτρέψαι τὴν θέαν αὐτῃ,
τοὺς δὲ κωλύειν φάσχοντας χατὰ νόµον Υυναῖχα μὴ
θεωρεῖν τὸν γυμνικὸν ἀγῶνα * τὴν δὲ φῆσαι πρὸς αὐτοὺς,
οὐχ ὁμοίαν εἶναι ταῖς ἄλλαις γυναιξὶν, ἀλλὰ φέρειν

« (1f) Sic Vrat. Α., vulgo τεσσάρων. — (2) vulgo Διω-
ρεός. Correxit Deckius, quem vide. Cf. presertim Pau-
san. VI, 7 et V, 6; Thucyd. LIT, 8; Schneider. ad Xenoph.
Hell. 1, 1, 2. - (8) Sic dedi e Pausania , huc deducente
etiam Vratisl. A. Vulgo Eox)uov. — (4) Vulgo : Πεισιρρόθιος
καὶ Λελεγέτης χατὰ τήν 'OX. νιχήσαντες τοὺς παῖδας, et deinde
post πατρὶ plene interpungebatur. Λελεγέτης qui sit, juxta
ignorant omnes; preterea verba χατὰ τὴν 'OXugntay νική-
σαντες τοὺς παῖδας etc. redire ad filius Diagorc:e animadver-
tit Bothius tom. I, p. 98, qui hanc ob causam ejici vult illa
uev ἐχείναις δὲ Λελεχέτης. Ego quod Λελεγέτης plane abest
a cod. Vrat. D et a narratione Pausaniz, reposui pro eo
λέγεται etscripsi νικήσαντας; quo facto locus juste procedit,
non impediente interposito οὖν. Preterea ex Vratisl. A.
scripsi Πεισίρροθος, qui Pausania» est Πεισίδωρος ( nunc ap.
Pausan. repositum : Πεισίρροθος J. Vratisl. A habet : θυγατέ-
ρωντε υἱοὺς Εὐκλεέστατον, Καλλιάναχτα xai Ιεισίρροθον. Per-
gitur in Vratisl. A : οὗτοι δὲ πολλὰς νίχας ἐκ τῶν Ὀλυμπίων
ἔσχον δέχα, ἐκ τῶν Πνθίων δὲ ἔφη, et cetera, qux ad vulgata
revertuntur, sed immane quantum depravata. — (5) Tta

goras filius erat ΕΕ με gore filius erat Damageti Rhodi. Pythiis quoque e Rhodii. Pythiis quoque et
Isthmüs vicerat. Dixit de eo etiam Aristoteles et Apollas.
Tradunt vero hzc : In Olympia posita Diagorim statua post
statuam Lysandri; cubitorum est quattuor et diyitorum
quinque, dextram manum extendit, lxvam corpori ac-
clinat. Post hunc stat Demagetus, filiorum natu maxi-
mus, avo cognomínis, in pancratium projectus, ipse quo-
que cubitorum quattuor, sed patre minor digitis quinque.
Prope hunc stat Dorieus frater, pugil, et ipse projectus.
Teriius post hunc Acusilaus, lzeva tenens lorum pugilis,
dextram ut ad precationem extendens. Atque hi quidem
victoris filii in stelis stant cum patre. Post illos vero etiam
filiarum filii victores duo, Eucles qui Andronem pugilatu
vicit, et Pisirrhothus. Porro narratur filios, quum Olym-
piis eodem quo pater die vicissent , cingentes patrem sta-
dium perambulasse ac beatos a Grecis esee preedicatos.
Aliquo post tempore etiam filiam ejus Callipstiram in
Olympiam venisse ac petiisse ex Hellanodicis dicunt, vt
spectare ludos. ipsi permitterent. Quod quum recusarent

181 . ABISTOTELIS FRAGMENTA.

πλέον τι ταῖς προγονικαῖς ἀρεταῖς ἐπερειδομένην' ἔσχε | τον ἀπεδείχθη τον πόλεµον, ὡς λέγειν φηαὶν Ἕρμικ-
γὰρ xal τὸν πατέρα xal τοὺς τρεῖς ἀδελφοὺς Ὄλυμπιο- | πος Εὐάνθη τὸν Σάμιον.
νίκας, Δαμάγητον, Δωριέα, Ἀχουσίλαον, καὶ dt ἁδελ- 265 a.
φῆς παῖδα EüxMa xol αὐτῆς viov Πεισίρροθον (6) - xai
δεῖξαι τάς τε τοῦ πατρὺς xal τῶν ἀδελφῶν στήλας,
xat οὕτω νιχηθέντας τοὺς Ἑλλανοδίκας ἐπιχωρῆσαι (7)
x«l συνήθειαν νόµου διαλῦσαι, xal τῇ Καλλιπατείρα
τὴν θέαν ἐπιτρέβαι. Καὶ τὰ περὶ μὲν αὐτῶν τοσαῦτα.
Ex Olypppionicis etiam ea petita esse suspicor
qua nunc leguntur in Pseudo- Aristot, Mir. Au-
scult. c. 5a (collat. sehol. Aristoph. Plut. 586;

Hesychius : Βουθὸς περιφοιτᾶ ' παροιμία ixl
schol. Theocrit. IV, 7; Suida v. Κότινος) de 265 b.

τῶν εὐηθῶν xal παχυφρόνων (παχυρίνων Herod.) , ἀπὸ
Βούθον τινὸς μετενεχθεῖσα τοῦ Πύθια νικήσαντος, ὃν
ἀναγράφει καὶ Αριστοτέλης νενιχηχότα. Cf, Zenobius
II, 66, Suidas , Herodian. II. μον. ME. p. 4a, 8,
qui Cratinum ἐν Χείρωσι mentionem proverbii fe-
cisse aiunt.

oleis Olympicis, e quibus victorum coronse pete- Schol. Pind. OL. II, 87 : Κατὰ δὲ τὴν τοῦ Ἆρι-
bantur. Probabile est enim Aristotelem quoque, | στοτέλους (supple ἀναγραφὴν) Πνθιονίχης µόνος Θή-
Sicuti Eratosthenem, victorum catalogis disputa- | 9€ ἀναγέγραπται. Alii etiam. fratrem ejus Xeno-
tionem de origine atque adormatione ludorum | cratem Pythiis vicisse dicunt.

pramieisse.

[264 a.]

[ Aristoteles Pol. VIII, 4; 1 : Ἐν γὰρ τοῖς Ὅλυμ-
πιονίχαις δύο τις ἂν ἡ τρεῖς εὗροι τοὺς αὐτοὺς vevuxn-
Χότας ἄνδρας τε xal παῖδας, διὰ τὸ νέους ἀσχοῦντας
ἀφαιρεῖσθαι τὴν δύναμιν ὑπὸ τῶν ἀναγκαίων γυμνα-
civ. ]

'* 266.

Schol, Soph. OEd. C. 701: : Ἀριστοτέλης χαὶ τοῖς
νιχήσασι τὰ Παναθήναια ἔλαίου τοῦ ἐκ τῶν μορίων
γινομένου δίδοσθαί φησι. Hacc num in Olympionicis
vel Pythionicis vel in Νίκαις Διονυσιακαῖς data oc-
casioue allata sint, an etiam Panathenaicorum
victorum catalogum Aristoteles composuerit, in
inediq relinquo.

ΠΥΘΙΟΝΙΚΛΙ.
265.

Plutarch. Selon. c. 11 : Πεισθέντες γὰρ ὑπ᾿ ἐχείνου
(τοῦ Σόλωνος) πρὸς τὸν πόλεµον (contra Cirrhzeos)
ὥρμησαν ol Αμφικτύονες, ὡς ἄλλοι τε μαρτυροῦσι καὶ
Ἀριστοτέλης ἐν τῇ τῶν Πυθιονικῶν ἀναγραφῃ, Σόλωνι
τὸν γνώμην ἀνατιθείς. OO μέντοι στρατηγὸς ἐπὶ τοῦ-

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΙ.
2675.

Schol. Aristoph. Av. 381 : En ἂν οὖν τὸν ἔποκε
uu ] ἐσχευοποιηκὼς (sc. 6 Φιλοχλῆς) τῇ Πανδιονίδι τετρα"
vocat Pausan. et Vrat. A. Vulgo Ἀριστοπάς.--- (0) Hazecinde λογίᾳ, ἣν xat Ἆρι ίλης dy ταῖς Διδασχαλίαις dva-

ab ἔσχα dedi e Vrat. A. Sed ἐξ ἀδελφῆς obscurum in cod. , - , .
est. — (7) Ita correxit Heynius, Vulgo ἐπιχειρῆσαι. Vrat. | Y999tt. Ἔστι δὲ ὁ Φιλοχλῆς τραγῳδίας ποιητὴς , xoi

A : συγχωρῆσαι. » ΒΟΕΟΚΗ. Φιλοπείθους υἱὸς ἐξ Αἰσχύλου ἀδελφῆς.

dicentes lege vetitum esse, ne mulieres gymnicos ludos | in Pythionicarum recensu, Solonem auctorem hujus sen-
spectarent, tum vero illam dixisse, non se similem reli- | tentize faciens. Non tamen, quod Euanthem scripsisse Sa-
quis esse mulieribus, sed majus quid, gentis sue virtuti- | mium Hermippus ait, dux huic bello praefectus est Solon.
bus innixam, Habebat enim et patrem et fratres tres, Da- 965 a.

magetum, Dorieum, Acusilaum, Olympionicas, et sororis .
. . "e: Buthus obambulat. Hoc proverbium usurpatur de sto-
rem un Eu meets. al rho un ΑΔ. | lidis ac simplicibus, ab athleta quodam Butho, qui Pythia
Hellanodicas cessise , ac soluta legis vonsnetatine permi- vicerat, ej quem Aristoteles quoque inter victores recenset.
, .

sisse Callipatirz?, ut spectatrix ludis interesset. 265 b.

[264 a.) Secundum Aristotelis Pythionicarum recensum unus
[ Inter Olympionicas duos tresve ad summum reperias, Theron Pythiis vicit.
qui viri et iidem adolescentes fuerint victoria potiti, propter- 266.
ea quod juniores, dum se necessariis exercitationibus de- Aristoteles etiam iis, qui Panathen:eis vicissent , oleum

dunt, vires exhauriant. ] cx oleis sacris proveniens dari tradit.
PYTHIONICA. DIDASCALLE.
265. 267.

Solonis auctoritate moti Amphictyones bellum contra Pandionidem telralogiam Philoclis poelze tragici Aristo-
Cirrhacos susceperunt , quod ct alii testantur, et Aristoteles ' teles quoque in Didascaliis recenset.

| ΡΥΤΗΙΟΝΙΟΛ:, DIDASCALLE. DE POETIS.

468.

Schol. in Platon. Apolog. p. 33o ed. Bekker. :
Μέλητος δὲ τραγῳδίας φαῦλος ποιητὴς, Θρᾶξ ΥὙένος,
ὡς Ἀριστοφάνης Βατράχοις (v. 1309), Πελαργοῖς
Λαΐου υἱὸν αὐτὸν λέγων, ἐπεὶ ᾧ ἔτει ot Πελαργοὶ ἐδι-
δάσχοντο, xal 6 Μέλητος Οἰδιπόδειαν ἔθηχεν {χαθη-
χεν Meinek. ) , ὡς Ἀριστοτέλης Διδασχαλίαις. V. Mei-
nek. Hist. com. I, p. 177; Wagner fragm. poet.
tragg. p. 73.

269.

Argument, Eur. Medez : To δρᾶμα δοχεῖ ὑπο-
ἑαλέσθαι παρὰ Νεόφρονος διασχευάσας, ὡς Δικαίαρχός
τε Περὶ τοῦ Ἑλλάδος βίου καὶ Αριστοτέλης ἐν Ὑπο-
µγήµασι. ᾿Ἱπομνήματα h. Ἱ. a Didascaliis nihil dif-
ferunt. De re v. Wagner. l. l. p. 20.

270.

Suidas v. Ὄνου σχιά : Ἀριστοτέλης δ᾽ iv Διδασκα-
λίαις χαὶ δράµατός τινος φέρει ἐπιγραφήν' ἼΌνου
σχιάν Sc. Árchippi comici. V. Zenob. VI, 28;
schol, Aldin, ad Arist. Vesp. 191; Apostol. XX,
4; Meinekius ad Menandri reliqq. p. 57.

*
271.

Schol. Aristophan. Av. 1379 : 'O δὲ Ἀριστοτέλης

iv ταῖς Διδασκαλίαις δύο φησὶ γεγονέναι sc. Cinesias.
272.

Schol. Aristophan. Ran. 404 : ᾿Ἐπὶ γοῦν τοῦ
Καλλίου τούτου (Ol. 81, x, quo anno Ran. fab.
docta) φησὶν Ἀρίστοτέλης ὅτι σύνδυο ἔδοξε χορηγεῖν
τὰ Διονύσια τοῖς τραγωδοῖς xal χωμῳδοῖς' ὥστε ἴσως ἦν
τις καὶ περὶ τὸν Απηναϊχὸν ἀγῶνα συστολλ, χρόνῳ
' ὕστερον οὗ πολλῷ τινι xal καθάπαξ περιεῖλε Κινησίας
τὰς χορηγίας * ἐξ οὗ χαὶ Στράττις ἐν τῷ slg αὐτὸν
ὀράματι ἐφῆ σκην μὲν τοῦ χοροχτόνου Κινησίου.

ἐφῆ σχηνη ] Requiritur µέμνηται vel tale quid.
Dindf. De reliqua lectionis varietate adi Dübnerum.
Didascaliis fragm. jam Casaubonus vindicavit ad
Athen, VI, p. 235, E. Cf. schol. ad vers. 151:
Ὁ Κινητίας ἐπραγαατεύσατο χατὰ τῶν χωμικῶν, ὡς

tiv ἀχορήγητοι.

185

Ad Aristotelis Didascalias respexerit etiam schol.
Arist, Plut. 355 : τῶν Παμφίλου] Τὰ δὲ λίαν ἐπιτετη-
δευµένα Ὑπομνήματα διστάζει, πότερον τραγιχὸς
ποιητὰς ἡ ζωγράφος, ὃν χαθηγήσασθαί φασιν Άπελ-
Àoü: ἐν μέντοι ταῖς Διδασκαλίαις πρὸ τούτων τῶν
χοόνων Πάμφιλος οὐδεὶς φέρεται τραγικός.

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΤΩΝ.

Περὶ ποιητῶν libros tres inter Aristotelis scripta
prater Diogenem Laertium (V, 26) recenset Ano-
nymus in Vit. Arist. ap. Menagium Diog. p. 202.
Ibidem affertur : Κύχλος [ ἡ inseruit Menagius] περὶ
ποιητῶν Υ. Quod opus ab altero non diversum est
(V. Welcker. Ep. Cycl. p. 48). Pro Κύχλον περὶ
ποιητῶν Anonymus Nunnesii ( ap. Buhlium, Arist.
tom. I, p. δή) Dialogum de poetis ponit. Cujus te-
stimonii auctoritas fere nulla est. Ceterum Aristo-
teles Περὶ ποιητῶν expresse laudatur, quoad sciam,
locis quattuor (αρ. Diog. L. III, 48; VIII, 55,
Athenegum XI, p. 505, C, Macrob. Saturn. V,
18). Quibus addendi videntur Plutarch. De Ho-
mero c. 3 et Diogen. L. II, 46, si quidem recte
qui ibi laudatur Aristoteles τρίτῳ ποιητιχῆς, vel
auctorum errori vel scribarum negligentie deberi
censetur. Difficilior quaestio est num genuinum fue-
rit istud de poetis opus. Negat Nitzschius (Hist.
Hom. II, p. 37, 41), qui scioli Peripatetici lucu-
brationem agnoscere sibi videtur in iis que de
Homeri Vita traduntur. Cujus judicii vim infringere
studet Welckerus (1. |. p. 158 not.) ablegando
lectorem ad fabulas et populares traditiones, qua
ex Politiis Aristotelis passim afferuntur. Quan-
quam horum quoque quid genuinum, quid spu-
rium sit parum liquet.

E LIBRO PRIMO.

223.

Cicero De nat. deor. I, 38 : Orpheum poetam
docet Jristoteles nunquam fuisse, et hoc Orphicum
carmen Pythagorei ferunt cujusdam fuisse Cecropis.

De Pittheo Trceezenio vide fragm. 96.

268.

Meletus nequam tragceediarum scriptor, Thrax genere,
ut Aristophanes in Ranis et in Ciconiis, ubi eum Lati
flium dicit , quod anno, quo Ciconie fabula docebatur,
Meletus CEdipodiam scenz commisit , ut Aristoteles tradit
in Didascaliis,

269.

Medeam drama Euripides a Neophrone mutuatus, nova
tju* recensione instituta scene. commisisse videtur, nti
liczarchus in Vita Graeciae et Aristoteles in Commentariis
tradugt,

270.

Aristoteles in Didascaliis ( inter Archippi comici fabulas )

recenset etiam unam qua Asini umbra inscribitur.
271.

Aristoteles in Didascaliis duos Cinesias fuisse dicit.
272.

Sub Callia archonte, ut Aristoteles ait, binos choragos
Dionysiorum festis sumptus tragcediarum et comediarum
suppeditare placuit. Fortasse igitur etiam circa Lenzos lu-
dos diminutio fuit. Non multo vero post Cinesias chore-
pias prorsus sustulit. Unde Strattis in fabula quam contra
eum scripsit, Cinese tanquam χοροκτόνου meminit.

[374.]

Plutarch. Vit. Ποια. c. 3, p. a1 in Βιογρ. Wes-
term. : Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῷ τρίτῳ Περὶ ποιητικῆς
( πρώτφ Περὶ ποιητῶν 2) ἐν "Io φησὶ τῇ νήσῳ, καθ
ὃν χαιρὸν Νηλεὺς ὁ Κόδρου τῆς Ἰωνιχῆς ἀποιχίας
ἡγεῖτο, χόρην τινὰ τῶν ἐπιχωρίων γενοµένην ὑπό τι-
voc δαίµονος τῶν συγχορευτῶν Μούσαις ἐγχύμονα, αἱ-
δεσθεῖσαν τὸ συμθὰν διὰ τὸν ὄγχον τῆς Ὑαστρὸς ἐλθεῖν
εἷς τι χωρίον τὸ χαλούμενον Αἴγιναν sl; ὃ χαταδρα-
Μόντας λῃστὰς ἀνδραποδίσαι τὴν προειρηµένην, καὶ
ἀγαγόντας sl; Σμύρναν οὖσαν ὑπὸ Λυδοῖς τότε, τῷ
βααιλεῖ τῶν Λυδῶν ὄντι φίλῳ τοὔνομα Μαίονι χαρί-
σασθαι’ τὸν δὲ ἀγαπήσαντα τὴν χόρην διὰ τὸ κάλλος,
^ γῆμαι" ἣν διατρίβουσαν παρὰ τῷ Μέλητι, xo συσγε-
θεῖσαν ὑπὸ τῆς ὠδίνος, ἔτυχεν ἀποχυῆσαι τὸν Ὅμη:
pov ἐπὶ τῷ ποταμῷ. "Ov ἀναλαθὼν 6 Μαίων ὡς ἴδιον
ἕτρερε, τῆς Κριθηΐδος μετὰ τὴν χύησιν εὐθέως τελευ-
τησάσης. Xpóvou δὲ οὐ πολλοῦ διελθόντος καὶ αὐτὸς
ἐτελεύτησε. } ὤν δὲ Λυδῶν χαταπονουµένων ὑπὸ τῶν
Αἰολέων, xal κρινάντων χαταλιπεῖν τὴν Σμύρναν, xai
χηρυξάντων τῶν ἡγεμόνων τὸν βουλόμενον ἀχολουθεῖν
ἐξιέναι τῆς πόλεως, ἔτι νήπιος ὢν "Ὅμηρος προσηγο-
ρεύθη.

Γενόμενος 9 ἐν ἡλιχίᾳ, καὶ δόξαν ἐπὶ ποιητικῆ
χεχτηµένος Ton, ἐπηρώτα τὸν Osbv, τίνων v εἴη γο-
νέων καὶ πόθεν * 6 δὲ ἀνεῖλεν οὕτως '

"Ec "Ίος νῆσος μητρὸς πατρὶς, fj σε θανόντα

δέξεται * ἀλλὰ νέων ἀνδρῶν αἵνιγμα φύλαξαι.
Φέρεται xal ἕτερος χρησμὸς τοιοῦτος”

Ὄλόιε καὶ δύσδαιμον * Épuc γὰρ ἑπ ἀμφοτέροισι ᾿

πατρίδα δίζηαι * μητρὸς δέ τοι, οὗ πατρός ἐστι

ABISTOTELIS FRAGMENTA.

µητρόπολις ἐν νήσῳ ἀπὸ Κρήτης εὑρείης.
Μίνωος vat οὔτε σχεδὸν οὔτ' ἀπὸ τηλοῦ.

Ἐν 1$ e) poto ἐστὶ τελευτῆσαι βιότοιο,

εὖτ) ἂν ἀπὸ γλώττης παίξων μὴ γνῷς ἐπαχούσας
δυσξύνετον σκολιοῖσι λόγοις εἰρημένον ὄμνον.
Δοιὰς γὰρ ζωῆς µοιρας λάχες, ἂν μὲν ἀμαχυρὰν
ελίδων ὅσσων ’ ἣν δ' ἀθανάτοις ἱσόμοιρον,

xai ζῶν xal φθίµενος * φθίµενος ὃ ἔτι πολλὸν ἀγήρως.
Μετ) οὗ πολὺν δὲ χρόνον πλέων εἷς Θήδας ἐπὶ τὰ Ke
vta (ἀγὼν δὲ οὗτος d ἆγεται παρ) αὐτοῖς μουσικός), ἆλθιν
εἷς "Iov* ἔνθα ἐπὶ πέτρας καθεζόωενος ἐθεάσατο ἁλιεῖς
προσπλέοντας , ὧν ἐπυνθῴνετο εἴ τι ἔχοιεν. Οἱ δὲ, ἐπὶ
τῷ θηρᾶσαι μὲν μηδὲν, φθειρίζεσθαι δὲ διὰ τὴν ἀπο-
ρίαν τῆς θήρας οὕτως ἀπεχρίναντο"

"Occ" ἔλομεν, λιπόμεσθ᾽ - ὅσα 0 οὐχ Doysv, φερόµεσθα
αἱνισσόμενοι ὡς ἄρα οὓς μὲν ἔλαθον τῶν φθειρῶ»,
ἀποχτείναντες χατέλιπον᾽ οὓς δ᾽ οὐκ ἔλαθον, ἐν τῇ
ἐσθῆτι φέροιεν. Ὅπερ οὗ δυνηθεὶς συμθαλεῖν Ὅμηρος,
διὰ τὴν ἀθυμίαν ἐτελεύτησε, θάψαντες δὲ αὐτὸν. οἱ
Ἰῆται μεγαλοπρεπῶς τοιόνδε ἐπέγραψαν αὐτοῦ τῷ
τάφῳ

Ἐνθαδε τὴν ἱερὰν χεφαλὴν κατὰ γαῖα καλύπτει

ἀνδρῶν ἡρώων χοσμήτορα θεῖον "Όμηρον.

“ἐν τῷ τρίτῳ ] Si. recte statuunt hac ex opere
Περὶ ποιητῶν sumpta esse , legendum haud dubie ἐν
τῷ πρὠτφ. Sin minus, videas ne Aristoteles iste sit
Cyrenzus, quem περὶ motrtu scripsisse testatur
Diogenes V, 35.

Cf. Vit. Homeri ed. Iriart. P. 233 : Τιμόμαχος
δὲ xat Αριστοτέλης ἐξ ου τῆς νύσου (τὸν "Ὁμηρόν
qut γεγονέναι )... ἀποθανεῖν δὲ αὐτόν φασιν iv "lo τῇ

—— ————— ——D—— —— á ———————— —————SOÓOÓÓMÉÓOUDUUAUUOAODMUAMMA ρω... ΧΛο μ-ϱ“-,..

DE POETIS.
214.

Aristoteles libro tertio (primo?) De arte poetica ( De
poetis ?) prodit in insula Io, quo tempore Codrus Nelei filius
colonie in Ioniam ducenda preefuit , puellam a genio quo-
dam ex eorum numero, qui cum Musis choros ducunt,
compressam , quum facti eam propter intumescentem ute-
rum puderet, concessisse in regionem quandam nomine
AEginam. Ibi & praedonibus, qui eo excursionem fecissent,
captam ductamque in Smyrnam urbem illo tempore Lydis
subjectam , Lydorum regi Mieoni , socio suo, dono datam,
ab eoque pulchritudinis causa in matrimonium assumptam.
Mox quum ad Meletem fluvium degens partus doloribus
circumveniretur, accidisse ut Homerum juxta ipsum flu-
vium pareret. Critheide continuo ex partu niortua, in-
faritem susceptum et ut. suum enutritum a M&one : quem
ipsum etiam haud multo post obiisse. Porro Lydi ab /£oli-
bus bello pressi quum Smyrnam relinquere decrevissent,
eorumque principes per praeconem edixissent , ut quicun-
que ipsos sequi vellent urbe egrederentur, Homerum pueru.
lum etiamnum dixisse, se quoque velle ὁμηρεῖν, id est se-
qui : inde pro Melesigene Homerum appellatum.

Adultus jam et poelica arte nomen consecutus , de pa-

rentibus et patria deum consuluit : isque sic respondit ,
Insula Ios matris patria est, vita hzc quoque fenctum
accipiet : sed tu Juvenile enigma caveto.

Alterum quoque oraculum tale fertur :

' Felix et miser, ad sortem quia natus utramque
perquiris patriam : matris tibi, non patris exstat
patria , in undoso jacet heec Ponto insula, Cretz
; Don adeo vicina et non longe usque remota.

Hic te fata tua cogent decedere vita,

quum pueri ignotis obscurum ambagibus olim
sermonem involvent, teque hunc evolvere poecent;
quippe duplex vitz fatum tibi contigit, orbum
luminibus ; superis Mus: immortalibus quat à

post mortem te víta manet secura' senectze.

Non multo post tempore Thebas navigans ad Saturnafía,

quod ibi certamen musicum celebratur, lum venit. Ibi saxo

insidens , piscatores vidit adnavigantes , eosque interrogavit,
num quid haberent. 1lli quod nihil cepissent , sed capturas
penuria εί otio pediculos legissent , ita responderunt :

Non capta afferimus, fuerant quae capta relictis,

aenigmate significantes, se quos cepissent pediculos, eos
occisos reliquisse , quos vero non cepissent eos ae in vesti-
bus suis secum ferre. Quod quum Homerus conjectando as-
sequi non posset, pro» animi dolore mortuus est. lenses

DE POETIS. 187

νήσῳ 7| νόσῳ 9 τῷ τῶν ἁλιέων αἰνίγματι, xat. αὐτῷ 278.
ἐπιγραγῆναι τόδε᾿ E LIBRO SECUNDO.
Ἐνθάδε τὴν ἱερὴν χεφαλὴν κατὰ γαῖα καλύπτει
ἀνδρῶν ἡρώων χοσμήτορα θεῖον Ὅμηρον. Macrob. V, 18 : « Morem vero JEtolis fuisse uno

tantummodo pede calceato in bellum ire osten-
dit clarissimus scriptor Euripides tragicus : in cu-
jus tragoedia quae Meleager inscribitur, nuncius
inducitur describens quo quisque habitu fuerit ex
ducibus, qui ad aprum capiendum convenerant.
In eo hi versus sunt : (V. fragm. Eurip. 531)...
Non reticebimus rem paucissimis notam : repre-
hensum Euripidem ab Aristotele, qui ignorantiam
istud Euripidis fuisse contendit : /Etolos enim non
levum pedem habere nudum, sed dextrum. Quod
ne affirmem potius quam probem, ipsa Aristotelis
verba ponam ex libro quem De poetis secundo sub-
scripsit. In quo de Euripide loquens sic ait :

Τοὺς δὲ Θεστίου χούρους τὸν μὲν ἀριστερὸν πόδα φη-
ctv Εὐριπίδης ἐλθεῖν ἔροντας ἀνυπόδετον΄ λέγει γοῦν ὅτι

Gellius N. A. III, x1 : «γὶκίοἰείος tradit ex in-
sula Jo natum ( Homerum ). Cf. Tzetzes schol. ad
Εχερ. ll. p. 154 ed. Herm.

Cod. Parisin. 553 (a Welckero in Cycl. p. 158
laudatus ) : Κατὰ δὲ Βαχχυλίδην xal Ἀριστοτέλην τὸν
φιλόσοφον Ἰήτης ( Homerus erat ). De his v. Wel-
cker. |. 1. p. 155 sqq. 167.

275.

Proclus Chrestom. ap. Phot. cod. 339 : Εὐρεθη-
ναι δὲ τὸν διθύραμθον Πίνδαρος ἐν Κορίνθῳ λέγει, τὸν
δὲ ἀρξάμενον τῆς ᾠδῆς Ἀριστοτέλης Ἀρίωνα λέγει" ὃς
πρέος τὸν χύχλιον ἤγαγε χορόν. Cf. schol. Pindar.
Ol. XIII, 25.

] 276.

Diogenes L. VIII, 57 : Αριστοτέλης δὲ ἐν τῷ Σο-
φιστῃ φησὶ πρῶτον Ἐμπεδοχλέα ῥητοριχὴν εὗρεῖν
Ζήνωνα δὲ διαλεκτικήν’ ἐν δὲ τῷ Περὶ ποιητῶν φησιν
ὅτι xai Ὁμηρικὸς 6 Ἐμπεδοχλῆς xai δεινὸς περὶ τὴν
φράσιν γέγονε, µεταφορικός τε ὧν xal τοῖς ἄλλοις τοῖς
περὶ ποιητιχὴν ἐπιτεύγμασι ypousvoc. Cf. de Empe-
docle Agrigentin. Resp. fr. a14. 215.

257.

Diogenis L. III, 48: Διαλόγους τοίνυν φασὶ πρῶ-
τον γράφαι Ζήνωνα τὸν Ελεάτην, Αριστοτέλης δὲ ἐν
πρώτῳ Περὶ ποιητῶν Ἀλεξαμενὸν Στορέα 3 Έήιον.

Athenzus XI, p. δοῦ, C : Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῷ
Περὶ ποιητῶν οὕτως γράφει" « Οὐχοῦν οὐδὲ tuus
τοὺς καλουµένους Σώφρονος µίµους μὴ φῦμεν είναι
λόγους xat µιµήσεις, 7) τοὺς Ἀλεξαμενοῦ τοῦ Γηίου τοὺς
πρώτους γραφέντας τῶν Σωχρατικῶν διαλόγων, » ἄν-
τικρυς φάσχων ὅ πολυµαθέστατος Αριστοτέλης πρὸ
Πλάτωνος διαλόγους γεγραφέναι τὸν Ἀλεξαμενόν.

...τὸ λαιὸν ἴχνος ( ἦσαν ) ἀνάρδυλοι ποδὸς,

τὸν D ἐν πεδίλοις ὡς ἑλαφρίζον γόνυ

ἔχοιεν, ὃς δὴ πᾶσιν Αἰτωλοῖς νόμος"
& δὴ πᾶν τοὐναντίον ἔθος τοῖς Αἰτώλοις" τὸν μὲν γὰρ
ἀριστερὸν ὑποδέδενται, τὸν δὲ δεξιὸν ἀνυποδετοῦσιν
δεῖ γὰρ, οἶμαι, τὸν ἠγούμενον ἔχειν ἐλαφρὸν, ἀλλ᾽ οὗ

τὸν ἐμμένοντα.

E LIBRO TERTIO.

279. T

Diogenes L. II, 46 : Τούτῳ (τῷ Σωκχράτει ) τὶς,
χαθά φησιν Ἀριστοτέλης ἐν τρίτῳ Ποιητικῆς, ἐφιλονεί--
χει Ἀντιόλοχος Λήμνιος xat Ἀντιφῶν ὁ τερατοσχόπος,
ὡς Πυθαγόρᾳ Κύδων χαὶ, Ὀνάτας, xal Σάγαρις
Ὁμήρῳ ζῶγτι, ἀποθανόντι δὲ Ξενοφάνης 6 Κολοφώ-
νιος, xat Κέρχωψ Ἡσιόδῳ ζῶντι, τελευτήσαντι δὲ
6 προειρηµένος Ξενοφάνης, xal Πινδάρῳ Αμφιμένης
6 Kio, Θάλητι δὲ Φερεχύδης, χαὶ Βίαντι Σάλαρις

p——— A. AAAÓ— —————M'A(——— M Ó————— ——————————————————— —

pone : teles ante Platonem dialogos scripsisse Alexamenum.
Terra sacrum caput hic divini occultat Homeri 278.
Heroum egregias qui dixit carmine laudes. Euripides Thestii filios venisse ait loevüm pedem non
916 calccatum habentes. Ita enim dicil :

. . . ] 2. ... Sirfistri pedis vestigia nudi,
Aristoteles in Sophista primum Empedoclem oratoris in- allero calceati erant, ut genu flexile haberent,
ventorem ait, Zenonemque dialecticze; in libro autem De poe- qui omnium Etolorum mos est.
lis asserit Homericum Empedoclem, acutumque in dicendo

imb , κ . Verum contrarius plane mos apud /Etolos obtinet ; nam
fuisse , translationibus item ac ceteris poeticis figuris usum. | pedem sinistrum calceant , dextrum nudum relinquunt; ac
217.

omnino patet pedem ducentem, non vero alterum, levem
Dialogoe primum scripsisse aiunt Zenonem Eleatam :

esse debere.
Arisloteles vero libro primo De poetis Alexamenum Sto-
rensem vel Teium ait.

Aristoteles in libro De poetis scribit : « Igitur ne metris
quidem comprehensos Sophronis mimos qui vocantur, di.
cemus esse sermones, sive dialogos et imitationes, aut
Alexameni Teii dialogos, qui ante Socraticos conscripti

279.

Fuit Socrati, ut refert Arístoteles tertio De poetica , cum
Antiolocho Lemnio et Antiphonte prodigiorum interprete
contentio; quemadmodum Pythagore cum Cydone et
Onata ; viventique Homero Sagaris cemulus fuit ; vita autem

eum magnifice sepeliverunt, bac addila sepulcro inscri- | sunt. » Quibus verbis perspicue declarat doctissimus Aristo-
functo Xenophanes Colophonius; Hesiodo item viventi

e

ARISTOTELIS

Πριηνεὺς, Πιτταχῷ Ἀντιμενίδας καὶ Αλκαῖος, Ἄνα--
ξαγόρα Σωσίδιος xai Σιμωνίδη Τιμοχρέων.

ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ.

Παροιμίαι α’ inter scripta Ar. memorat Diogenes
Laertius V, 36. Expressis verbis opusculum hoc
nusquam laudatur. Putarique possit seriorem ali-
quem proverbia quz in Politiis (fr. 110. 139.
1435. 167, a. 168. 17ο. 176. 181. 193. ), Rheto-
ricis et Ethicis philosophus passim adducit, colle-
gisse et sub Aristotelis nomine edidisse, At etiam
data opera Aristotelem proverbia tractasse liquet ex
Athenzo II, p. 6ο, C, ubi ita : Κηφισόδωρος 6 Ἴσο-
κράτους μαθητὴς ἐν τοῖς χατὰ Ἀριστοτέλους ( τέσσαρα
& ἐστὶ ταῦτα βιθλία) ἐπιτιμᾶ τῷ φιλοσόφῳ, ὡς οὐ
ποιήσαντι λόγου ἄξιον τὸ παροιµίας ἀθροῖσαι. ---- Cf.
Aristotelis sententia ap. Synesium Encom. Calv.
59 ed. Turn. : Πῶς 9' οὐχὶ σαφὸν ἡ παροιμία, περὶ
v Ἀριστοτέλης φησὶν, ὅτι παλαιᾶς clot φιλοσοφίας ἐν
ταῖς µεγίσταις ἀνθρώπων φθοραῖς ἀπολομένης ἐγχατα-
λείμματα περισωθέντα διὰ συντοµίαν xal δεξιότητα.
Cf. Schneidewin. Praefat, ad Parcemiogr. p. Il.
Ceterum fieri facile potest ut unus vel alter lo-
cus , quem Politiis attribui, e Proverbiorum libro
petitus sit, Superest unus locus quem híc exhibebo:

28o.

Eustathius ad Hom. Odyss. V, 408 : 'O δὲ αὐτὸς
(sc. Pausanias gramm. ) λέγει xai ὅτι Αριστοτέλης
ἱστορεῖ λοιμοῦ χατασχόντος xal χοράχων πολλῶν γε-
νοµένων τοὺς ἀνθρώπους θηρεύοντας αὐτοὺς xal περι-
καθαίροντας ἐπαοιδαῖς ἀφιέναι ζῶντας xal ἐπιλέγειν τῷ
λοιμῶ: φεὈγ᾽ ἐς χόραχας. Aliz proverbii expli-
cationes ]. ]. afferuntur, quarum una pertinet ad
historiam Bosotorum Thessalorum : Παυσανίας δέ
φησιν ὅτι Βοιωτοῖς ἔχρησεν ὁ θεὸς ἔνθα λευχοὶ χόραχες
αὐτοῖς ὀφθῶσιν, ἐκεῖ κατοιχεῖν’ ἱδόντες οὖν φησι χόρα-
χας πετοµένους περὶ τὸν Παγασητικὸν χόλπον, οὓς
ἄχαχοι παϊῖδες ἐγύψωσαν, ὤχησαν ἐχεῖ, χαλέσαντες τὸ
χωρίον Κόρακας, ὕστερον δὲ Αἰολεῖς ἐχθαλόντες αὐ-
τοὺς ἔπεμπον ἐχεῖ τοὺς φυγαδευοµένους. Cf. Photius et
Suidas v. "Ec χόρακας. Plura dat Leutschius ad Pa-
roem. I, p. 78 sq. Cf. etiam Schneidewin. |. 1. in
praefat. p. III.

188

[ ITEIIAOZ. ]

De libro Aristotelico , qui Πέπλος ( vel Πέπλοι )
inscribitur, testimonia exstant duo hzcce :

FRAGMENTA.

Socrates Hist. Eccles. III, 23, p. 165 ed. Paris.
1686 : Ox αἰσχύνονται πολλοὺς ἀνθρώπους ἀποθεώ-
σαντες xal εἴθε γε x&v χρηστοὺς τὸν τρόπον 3) δικαίους
à σώφρονας, ἀλλὰ ἀνάγνους, ἀδίχους, µέθη δεδουλω-
µένους, Ἡραχλέας φημὶ καὶ Διονύσους xal Ἀσχλη-
πιούς: καθ) ὧν συνεχῶς ἓν τοῖς αὐτοῦ λόγοις ὀμνύων
Λιθάνιος οὐκ αἰσχύνεται" ὧν τοὺς ἀρσενιχοὺς xai θή-
λυχοὺς ἔρωτας εἰ ἀπαριθμησαίμην, μαχρὸς ἡμῖν ἔσται
6 τῆς παρεχθάσεως λόγος. ἀρχέσαι δὲ ταῦτα γνῶναι
ἐθέλουσιν ὃ Αριστοτέλους Πέπλος χαὶ ὁ Διονυσίου
Στέφανος xai “Ῥηγίνου 6 Πολυμνήμων xal τῶν ποιη-
τῶν τὸ πλῆθος. Ex Socrate eadem repetit Nicepho-
rus Hist. Eccl. X, 36, vol. I, p. 89 Paris. 163o.

Eustathius ad Il. B, p. 385, 34 Rom. : Ἱστορεῖ δὲ
6 αὐτὸς Πορφύριος xoi ὅτι Αριστοτέλης σύγγραμμα
πραγματευσάµενος, ὅπερ ἐχλήθη Πέπλος, Ύενεαλο-
γίας τε ἡγεμόνων ἐξέθετο xal νεῶν ἑχάστων ἀριθμὸν xai
ἐπιγράμματα εἷς αὐτοὺς, & xal ἀναγράφεται 6 Πορ-
φύριος ἐν τοῖς εἰς. τὸν Ὅμηρον, ἁπλᾶ ὄντα xol οὐδέν
τι παχὺ χαὶ φλεγμαῖνον ἔχοντα" δίστιχα δὲ τὰ ὅλα
ἐχεῖνα διχα τοῦ ῥηθέντος εἰς τὸν Αἴαντα.

Quibus testimoniis si Junxeris fragmenta operis,
colligas fabularem de diis et heroibus historiam
in Peplo expositam esse prosa oratione, ita tamen
ut singulorum heroum historiz epigramma sub-

jectum esset, patriam uniuscujusque et parentes

mortisque genus paucis comprehendens. Versus
isti memoriales fuisse in usum juventutis putandi
sunt. Horum eos qui Homericis heroibus illustran-
dis essent excerpserat Porphyrius; ex Porphyrio
deprompsit Eustathius, qui quum ipsum Aristotelis
librum non vidisset, temere persuasisse sibi vide-
tur epigrammata nonnisi ad duces Homericos na-
viumque catalogum pertinuisse. Alia ejusdem Pepli
epigrammata nescimus a quonam excerpta Ste-
phanus invenit in codice Florentino. Alia Tzetzes
in scholiis Homericis przbet. Hinc collecta deinde
in Ánthologias migrarunt; nuperrime autem exi-
miam iis operam navavit Schneidewinus (in Phi-
lologo 1846 fasc. 1, p. 1 sqq. ), idemque primus in
rationem totius operis accuratius inquisivit.

Jam quod auctorem attinet, Schneidewinus p.
IO ita habet : « Pepli mentio non fit in indice
scriptorum Aristotelis eo, quem Diogenes Laertius
reliquit; verum rettulit in numerum Anonymus ab
JEgidio Menagio primum editus apud Buhlium
Arist. Opp. tom. I, p. 64: Πέπλον. Idem iterum

aemujus Cercops; defuncto autem Xenoplianes; Pindaro
item cum Amphitene Coo contentio fuit , Thaleli cum Phe-
recyde , Biantique cum Salaro Prienz;o ; Pittaco cum Anti-
" menide et Alca&eo, Anaxagore cum Sosibio, Simonidique
cum Timocreonte.

PROVERBIA.
280.

Aristoteles, Pausania teste, narrat, peste grassante
quum corvi adessent permulti, homines eos cepisse et
purgantes incantationibus dimisisse vivos, simulque pesti
dixisse : Fuge ad corvos.

PROVERBIA. PEPLUS.

et accuratius p. 66 : IIén)ov* περιέχει δὲ ἱστορίαν
σύμμιχτον. Quod testimonium apparet quam pulcre
cum memoria Socratis concinat, Fuit igitur Peplus
ex eorum genere scriptorum, qua in enarranda
prisca et fabulosa historia occupata Συμμµίκτων,
Ἀτάκτων, similibus appellationibus exornabantur.
Et videndum est ne Peplus duplici fuerit titulo in-
signitus. Etenim qui Peplum ignorat Diogenes no-
vit Ἅταχτα δεχαδύο. Ἐξηγημένα χατὰ γένος , τέτταρα
χαὶ δέχα, sub quo nomine non absurde videmur
conjicere si eundem librum Aristotelis latere arbi-
trainur. Quamquam obstare quis dicat quod Απο
nymus p. 64 preter Peplum etiam Διατάχτων (6'
(volebat Ατάκτων ) et ᾿Εξητασμένων χατὰ Ὑένος ιδ’
posuit; ut non videatur verisimile librum diversis
titulis significari unum. At constat quanto opere in
illisindiculisad fidem librorum nondumsatis exactis
turbetur : etut ipse Anonymus Peplum bis memo-
ravit, sic homo supinus ejusdem libri a se nusquam
usurpatài duplicem titulum ex argumenti natura
haustum apponere, contra Diogenes acquiescere
potuit in uno 'Axaxza... Quare suspicor Peplum
inseriptum fuisse : Πέπλος 7, Ἄτακτα βιθλ. ι6’. »
Conferri deinde jubet Euphorionis opus Μοψοπία
3 Ἄταχτα inscriptum, atque Istri 'Acttxá vel Σύµμ-
µιχτα vel Ἅταχτα. Pepli denique titulum ex eorum
fuisse numero, qui ποιχίλαις sive miscellaneis hi-
storiis przefigi solerent, probat loco Gellii (N. A.
pref. ), ubi sic : IVam qui variam et miscellam et
quasi confusaneam doctrinam conquisiverunt, titu-
los quoque ad eamsententiam exquisitissimos indide-

runt. Nam alii Musarum inscripserunt, alii Silea-
rum, ille Peplon, hic Ἀμαλθείας χέρας. Ce-
terum queritur num Peplus genuinis Aristotelis
scriptis accensendus sit, an inter ea fuerit qus aut
nomen celeberrimi auctoris mentiantur, aut quz
ad alium quendam Aristotelem pertineant, Sin-
cerum philosophi opus esse censet Schneidewinus,
suspicans id 3n usum Alexandri a preceptore com-
positum esse. Alii serioris hominis foetum agnoscere
sibi videntur. In eandem sententiam ego quoque
sum propensior. Nam et ipsa Pepli inscriptio ab
Aristotelis tate aliena esse etmagis etiam abhor-

189 -

rerea philosophi nostri indole videtur; fragmenta
vero, quz ad Peplum referenda esse videntur, do-
ctrinam ostendunt quam iistemporibus, quibus Dio-
nysii Stephanuset Rhegini Polymnemon aliaque ejus
farine compendia mythologiarum composita sunt,
floruisse constat, verum quam Aristoteli nonnisi
gravissimis coactus testimoniis vindicare volueris.
Mitto Tzetzen (ad Hesiod. Procem. V. fr. 115
coll. fr. 176 ), qui Politiarum scriptorem a Pepli
auctore disertis verbis distinguit, — Sequuntur
Pepli reliquiz, rejectis tamen epigrammatis quze
in Anthologia locum invenient.

281.

Schol. Ven. Il. A, 688 : Ἐπειοὶ oi Ἠλεῖοι dro
Ἐπειοῦ βασιλέως, οὕτως: Ποσειδῶνος καὶ Ἠὐρυπύλης
της Ενδυμίωνος παῖς Ἠλεῖος 6 κτίσας Ἠλιδα : Ἠλείου
δὲ Ἄλεξις καὶ Ἐπειὸς, do ob Ἐπειοὶ, ὥς φησιν "Apt-
στοτέλης ἐν τῷ Πέπλῳ. Eadem Etym. M. 426 , 28.
« Diversam paullo stirpem habet Pausanias V, 1, 4,
qui vetere errore Εὐρυχύδαν vocat qus antiquis
poetis Εὐρυπύλη fuit. Cf, O. Mülleri Prolegg. mytA.
P. 222 sq. et G. Hermanni dissertationem De ite-
ratis apud Homerum. Lips. 1840, p. 5. » Scuwxi-
DEWIN, Dp. II.

282.

Schol. Aristidis p. 105 ed. Frommel. : *H τάξις
τῶν ἀγώνων χατὰ Ἀριστοτέλην βάφεται Πρῶτα μὲν
τὰ Ελευσίνια διὰ τὸν χαρπὸν τῆς Δήμητρος” δεύτερα
δὲ τὰ Παναθήναια ἐπὶ Αστέρι τῷ γίγαντι ὑπὸ Ἀθηνᾶς
sicSchneidew. pro vg. Ἀθηνείας) ἀναιρεθέντι; τρίτος,
ὃν Ἄργει Δαναὸς ἔθηχε διὰ τὸν γάµον τῶν θυγατέρων
αὐτοῦ, τέταρτος 6 ἐν Αρχκαδίᾳ τεθεὶς ὑπὸ Auxdovoc,
ὃς ἐχλήθη Λύχαια: πεμπτὸς ὁ dv Ἰωλκῷ Ἀχάστου
( sic Schn. pro Ἰοχάστου ) καθηγησαµένου ἐπι Πε-
λίᾳ τῷ πατρί; ἔχτος 6 ἐν Ἰσὐμῷ Σισύφου νοµοθετή-
σαντος ἐπὶ Μελιχέρτη" ἕθδομος ὅ Ὀλυμπιαχὸς Μρα-
χλέους νοµοθετήσαντος ἐπὶ Πέλοπι: ὄγδοος ὅ ἐν Νεμέα,
ὃν ἔθηχαν οἱ ἑπτὰ ἐπὶ Θήθας ἐπὶ Ἀρχεμόρῳ: ἕνατος
6 dv Τροία, ὃν Ἀχιλλεὺς ἐπὶ Πατρόκλῳ! ἐποίησεν δέχα-
τος Ó Πυθικὸς ο 9v of Ἀμφικτύονες ἐπὶ τῷ Πύθωνος φόνῳ
ἔθηχαν. Γαύτην τὴν τάξιν rl; Πέπλους συνθεὶς 6 Ἂρι-
στοτέλης ἐξέθετο τῶν ἀρχαίων χαὶ παλαιῶν ἀγώνων.

(PEPLUS.]
281.

Epei dicuntur Elei ab Epeo rege. Scilicet Neptuni et Eu-
ΙΙ Endymione natz filius Eleus, qui Elidem incolis
frequentavit. Elei vero filii sunt Alexis et Epeus, a quo
Epei nomen habent , uti Aristoteles in Peplo tradit.

282.

Ordo Indorum institutorum secundum Aristotelem hic
est : Pfimi Eleusinii propter fructum a Cerere datum;
secundi Panathenaici propter. Asterem gigantem a Minerva

occisum; tertii, quos Argis Danaus instituit ob nuptias
filiarum suarum; quarti in Arcadia ab Lycaone instituti,
qua Lycsma vocantur; quinti in Iolco ab Acasto in honorem
Pelei patris celebrati; sexti sunt Isthmii, quos Sisyphus
Melicertze. dedicavit; septimi Olympici, ab Hercule in
Pelopis honorem instituti; octavi Nemesi, quos Septem
contra Thebas Archemoro consecrarunt; noni Trojani,'
quos Achilles Patroclis in honorem instituit; decimi Py-
thii, quos Amphictyones propter Pythonem occisum con-
diderunt. Hancce ludorum antiquorum seriem in Peplis
Aristoteles exposuit.

190 ARISTOTELIS FRAGMENTA.

De Eleusiniis ludis omnium vetustissimis v. | esse puto, cujus 7/^eologumena laudantur fra-
schol. Pind. IX , 150; Etym. M. 743, 25; alii | gmento sequente.
hunc honorem Panathenxeis tribuerunt, ut Aristides 284.
Panathen. I, p. 308 Dindf. — Helladius Photii |
p. 533, a, 29 de Astere vel Asterio gigante : Tà μικρὰ |
Παναθήναια ἐπὶ Ἔρι Χθονίου τοῦ Ἀμφικτύονος γενό-
μενα ἐπὶ τῷ φόνῳ τοῦ Ἀστερίου τοῦ γίγαντος, Hec,
suspicor, Meierum ( in Ersch. u. Grub. Encycl. v.
Panatheneeen p. 279, notante Schneidewino ) in-
duxerunt, ut scribi vellet ὑπ Ἀθηναίων. Vulgo
PallantemTigantem, Crii filium, Minervainterfecisse
dicitur. Pro Pallante Noster posuit alium Crii Ti-
tanis filium, quem Apollodorus Astraum, Aristote-
" Asterem vel Asterium ( cf. Asteria Coei Titanis

f. ) dicit, — ἐπὶ Πέλοπι ] « Olympia Herculem vo-
vissePelopi tam singulare est, ut scholiastam ἐπ᾽ Αὐ-
γεία scribere volentem dormitasse arbitrer : aber-
rasse ad alteram fabulam docent vel Eustathiana
Comment. Pindar. p. 16. » Schneidewin. Nihil
erratum. Cf. Thrasyllus ap. Clement. Strom. I,
p. 145 Sylb. : Tóv Ὀλυμπίασιν ἀγῶνα, ὃν ἩρακλΏς
ἔθηχεν ἐπὶ Πέλοπι. Fragm. Chronol. p. 121; Vellej.
Paterc. I, 3; Hermann. Antiqq. sacr. p. 243. a8
Suspicionem movent qui deinceps memorantur ] δν . ]
ludi Troici ab Achille instituti, Inter ludos sta- Schol. Theocrit. V, 53 : Αὐταὶ γὰρ ( at Νύμφαι)
tis vicibus celebratos nusquam memorantur; sin ἐκθρέψασαι τὸν Αρισταῖον, ἐδίδαξαν τὴν τοῦ ἐἑλαίου
fuisse putas, certe perobscuri erant, nisi fortasse ἐργασίαν xal μέλιτος » ὣς φησιν Ἀριστοτέλης. Hsec
Alexander demum splendorem iis addidit. etiam jn Politiis legi poterant, v. c. in Rep. Ceorum.

Tzetzz locos duos, quibus Pepfi mentio injici- | Vide Heraclid. Pont. fr. g.
tur, exhibuimus fr, 115 et 117. 286.

283. Schol. Theocrit. XVII, 9 : Ἀριστοτέλης φησὶν
Clemens Protr. p. 8 Sylb. : Ἀπόλλωνα ὁ μὲν ὑπὸ Ῥαδαμάνθυος παιδευθῆναι τὸν Ἡραχλέα. ΟΕ. Βε-
Ἀριστοτέλης πρῶτον Ἡφαίστου χαὶ Αθηνᾶς , δεύτερον rodor. fr, 4.
iv Κρήτη τὸν Κορύθαντος, τρίτον τὸν Διὸς xol τέταρ- ( 287.)
τον τὸν Ἀρκάδα τὸν XO: νόµιος οὗτος χέχληται ' Schol. Theocrit. XV, 64 : Ἀριστοτέλης δὲ ἵστο-
ρε ἐν τῷ περὶ Ερμιόνης ἱερῶν ἰδιώντερον περὶ τοῦ

παρ Ἀρχάσιν. ἐπὶ τούτοις τὸν Λίθυν καταλέγει τὸν

Ἄμμωνος. Cf. Cic. N. D. III, 33. Hzc ad Peplum | Aux xol τῆς ρας γάμου. Τὸν γὰρ Δία μυθολοχεῖ
refert Schneidewinus, quamquam dubitans an | ἐπιθουλεύειν τῃ ρα μιγῆναι, ὅτε αὐτὴν ἴδοι χωρι-
recte nomen Aristotelis citetur. San argumentum | σθεῖσαν ἀπὸ τῶν ἄλλων θεῶν. Βουλόμενος δὲ ἀἁφανὴς
fragmenti in. Peplum cadere videtur. Simul vero | γενέσθαι xal μὴ ὀφθῆναι ὑπ᾿ αὐτῆς, τὴν ὄψιν µεταθάλ.
vix quisquam dubitabit, quin a Stagirita hz Stoi- | Xe εἰς χόχχυγα., xal καθέζεται elc ὄρος, ὃ πρῶτον μὲν
corum et grammaticorum Alexandrinorum ineptiz | ϐΘρόναξ (Θόρναξ Hemst.) ἐχαλεῖτο, vov δὲ ἴΚόχκυξ. Τὸν
alieng sint. Lobeckius Aglaoph. p. 994 auctorem | δὲ Δία χειμῶνα ποιῆσαι δεινὸν τῇ ἡμέρα ἐκείνῃ. T^v δὲ
nostrum appellat Aristotelem quendam. Eundem | Ἡραν πορευοµένην µόνην, ἀφιχέσθαι πρὸς τὸ ὄρος xai

Macrob. Saturn. I, 18 : Hec que de Apolline
diximus, possunt etiam de Libero patre dicta aesti-
mari. Nam Aristoteles qui Theologumena scripsit,
Apollinem εἰ Liberum patrem unum eundemque
deum esse quum multis argumentis asserat, ctiam
apud Ligyreos ait in Thracia esse adytum Libero
consecratum, ex quo redduntur oracula ; sed in'"hoc
adyto vaticinaturi plurimo vino sumpto, uti apud
Clarium aqua potata, effantur oracula. Apud Lace-
εἰαπιοπίος etiam in sacris quae ροζ celebrant
Hyacinthia vocantes, hedera coronantur Bacchico
ritu. Item Bacotii Parnasum montem 4pollini sa.
cratum esse memorantes , simul tamen in eodem
et oraculum Delphicum et speluncas Bacchicas uni
deo consecratas colunt. Unde et Apollini et Libero
patri in eodem monte res divina celebratur.

Huc referre etiam licet quz de Apolline, vitz
cultioris auctore, ex Aristotele affert Suidas et
Etym. M. v. Νόμοι χιθαρῳδικοί ( v. fr. 87 ).

--- —Q À

pA» í)-——— ndi pe—— ———————————— Ü— —ÓQ

286.
Primum Apollinem Aristoteles Neptuni et Minerva filium Aristoteles dicit Herculem a Rbadamanpthe educatum esse.
dicit, alterum Cretensem Corybantis, tertium Jovis, (287.)

quartem Arcadem Sileni fillum ; hic Nomius apud Arcades
vocatur. Prreterea affert Apollinem Libyn Ammonis
filium.

Aristoteles ubi de Hermiones sacris agit, peculiare quid-
dam de Jovis et Junonis nuptiis narrat. Etenim Jovem fa-
bulatur voluisse cum Junone consuescere simulac eam
a reliquis deabus separatam offenderet. Quum vero invisi-
bilis esse neque conspici ab ea vellet, in cuculum se mu-
favit, conseditque in montem, qui olim Thornax vocaba-

, 285. "

Nymphe Aristeeum educarunt eumque olearum cultu-
ram et mellificium docuerunt.

poc

PEPLUS.

καθίζεσθαι ἐπ᾽ αὐτὸ, ὅπου νῦν ἐστὶν ἱερὸν " Hoac τε-
λείας. Τὸν δὲ χόχχυγα ῥιγῶντα xoi οφρικόσα διὰ τὸν
χειμῶνα, καταπετασθῆναι xat χαθεσθῆναι ἐπὶ τὰ γό-
νατα αὐτῆς. Τὸν δὲ "Hoav ἰδοῦσαν αὐτὸν οἰχτεῖραι
xxi περιθαλεῖν τῇ ἀμπεχόνη. Τὸν δὲ Δία εὐθέως µετα-
θαλεῖν τὴν ὄψιν καὶ ἐπιλαθέσθαι τῆς Μρας. Της δὲ τὴν
μίξιν παραιτουµένης διὰ τὴν μητέρα, αὐτὸν ὑποσχέ-
σθαιγυναῖχα ταύτην ποιήσασθαι. Καὶ παρ Ἀργείοις,
οἳ µέγιστον τῶν Ελλήνων τιμῶσι τὴν θεὸν, τὸ ἄγαλμα
τῆς ρας ἐν τῷ ναῷ καθήµενον ἐν θρόνῳ τῇ χειρὶ ἔχει
σχηπτρον, xai £x αὐτῷ τῷ σχήπτρῳ κόκχυξ.
Ἀριστοτέλης ] « Forte. Ἀριστοράνης » JV arton ;
Ἀριστείδης conj. Preller. ad Polemon. p. 59. Equi-
dem Ἀριστοκλῆς reposuerim ( V. not. ad fr. 5
Aristoclis ). Idem etiam Grashofio in mentem ve-
nit( J. Jahrb. 1829 p. 143). Incerta tamen res

p—————X— οι

est, fierique potest ut recte nomen Aristotelis se
habeat, atque caput majoris operis mythologici,
non peculiaris libellus significetur verbis : ἐν τῷ περὶ
Ἑρμιόνης ἱερῶν (sic Toup. et Hemsterh. pro ἱερῷ).
Sin peculiare opus erat , queritur an non 4fristo-
telis drgioi fuerit, sive ejus quem una cum Dinía
“γρίνο memorat Plutarchus in Arato (c. 3), sive
alius, — Hermione, si recte se nomen habet, fortasse
est Ceres Hermione (v. Athen. XIV, p. 624, 655;
Phot. v. Ἑρμιόνη. De Cerere Hermione ap. Syra-
cusanos v. Hesych. v. Ερμιόνη). Preller. pro Ἑρ-
µιόνης scribi vult "Hoac, Grashof, proponit iv τῇ
περὶ Ἡρας xai Διὸς ἱερῶν διατριθῇ. Scilicet pro ἰδιώ-
τερον cod. Florent. habet ἡ διατριθῇ. — In extremis
codd. : xag' Ἀργείοις δὲ ol. µέγιστοι... τὸ δὲ ἄγαλμα.
Correxit Hemsterhusius.

tur, nunc appellatur Coccyx. Porro die isto Jovem narrat
ingentem excitasse tempestatem; Junonem autem solam
ad montem hunc venientem consedisse eo loco, ubi nunc
est fanum Junonis Pronube. Tunc cuculum tempestate
rigentem et trementem in genua Junonis devolasse ibique
consedisse. Junonem misertam veste eum sua texisse. Jo-

vem statim mutata forma Junonem comprchendisse , eique
matris causa concubitum deprecanti promisisse se uxorem
ipsam ducturum esse. Quare apud Argivos, qui pra ceteris
Graecis deam hanc colunt, signum Junonis in templo
throno inside&s manu tenet sceptrum, sceptroque insidet
cuculus.'

ΡΙΟΞΟΟΒΙΡΕΡ..

Antequam ad discipulos Aristotelis transeamus ,
interponere liceat fragmenta Dioscoridis. Casu
enim factum est ut omissa sint in libro secundo,
ubi Dioscorides cum reliquis Isocratis discipulis
componendus erat. Etenim Dioscoridem () qui
Λαχωνιχὴν πολιτείαν (fr. 1—3) scripsit, eundem
habeo, cujus libros Περὶ νοµίµων citantur fr. 4.
Hujus vero operis pars fuerint ea, quse Περὶ τῶν
παρ) Ὁμήρῳ vóuov leguntur fragm. 5, ubi Diosco-
rides appellatur ὁ Ἰσοχράτους μαθητής, Quod si
verum est, admitti nequit conjectura Jonsii (De
scr, hist, phil. II, 6, 5), qui nostrum esse putat
Dioscoridem (*'*) patrem Zenonis Tarsensis, qui
a. 207 Chrysippo in schola successit (V. Clinton.
ad h. a.) ; nam Isocrates mortuus est a; 338, Chry-
sippus vero natus est a. 260, quo tempore Noster
jam senex esse debuit. Quare Chrysippi mentio in
fragm. 5 non a Dioscoride profecta, sed ab Athenzo
interposita esse putanda est. — Ceterum ita rem
Dioscoridem in libris suis tractasse,' ut qua de in-
stitutis et moribus Grecorum exponeret, ad prz-
cepta philosophiz moralis revocaret , ex fragm. 5
patet luculentissime,

ΛΑΚΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ.
| ..
Plutarch, Lyc. ο. 11,7 :(Lycurgo Alcander

(*) Alios Dioscorides duodecim recenset Jonsius I, 5,
57. De varia nominis scriptura {Διοσκορίδης et. Διοσκουρί-
δης. Διονσκουρίδας in inscript. Beeotica) vide Dindorf. in
Steph. Thes. s. v. .

(**) Libros quos ad hunc Dioscoridem scripsit Chrysip-
pus vide ap. Diog. L. VII, 190. 193. 197. 198. 200. 202.

oculum excusserat ; ) Tou δὲ πάθους ὑπόμνημα Av-
χκοῦργος ἱδρύσατο τῆς ᾿Αθηνᾶς ἱερὸν, Ίν ᾿Οπτιλέτιν
προσηγόρευσε" τοὺς γὰρ ὀφθαλμοὺς ὀπτίλους οἱ τῆδε
Δωρεῖς καλοῦσιν. "Ενιοι μέντοι τὸν Λυχοῦργον, ὧν
καὶ Λιοσχορίδης ἐστὶν 6 συντεταγµένος τὴν Λαχωνιχὴν
πολιτείαν, πληγῆναι µέν φασιν, οὗ τυφλωθῆναι δὲ τὸν
ὀφθαλμόν ' ἀλλὰ xal τὸ ἱερὸν τῇ θεῷ τῆς ἀχέσεως χα-
ριστήριον ἱδρύσασθαι. De re v. Müller: Dor. I, p. 138
et 397.

E LIBRO SECUNDO.
2.

Athenzus IV , p. 140, B : Αλλά μὴν οὐδ' ὀρθα-
γορίτχοι λέγονται, ὥς φησιν 6 Πολέμων, ot γαλαθηνοὶ
χοῖροι, ἀλλ ὀρθραγορίσχοι, ἐπεὶ πρὸς τὸν ὄρθρον πι-
πράσχονται, ὡς Περσαῖος ἱστορεῖ ἐν τῃ Λαχωνιχῃ πο-
λιτεία, καὶ Διοσχουρίδης ἐν δευτέρῳ Πολιτείας χαὶ
ριστοχλῆς év τῷ προτέρῳ καὶ οὗτος τῆς Λαχώνων
πολιτείας.

3.

Plutarch. Agesil. c. 35 : ὈΟλίγαις δὲ ὕστερον
ἡμέραις περὶ τὴν Μαντίνειαν ἐμαχέσαντο, xol τὸν
Ἐπαμινώνδαν, ἤδη κρατοῦντα τῶν πρώτων, ἔτι ὃ) ἐγχεί-
µενον xal χἀτασπεύδοντα τὴν δίωξιν, Ἀντικράτης Λά-
χων ὑποστᾶς ἔπαισε δόρατι μὲν, ὡς Διοσχουρίδης
ἱστόρηκε ' Λαχεδαιμόνιοι δὲ Μαχαιρίωνας ἔτι νῦν τοὺς
ἀπογόνους τοῦ Αντιχράτους χαλοῦσιν, ὡς µαχαίρα
πατάξαντος. Οὕτω γὰρ ἐθαύμασαν xal ὑπερηγάπησαν
αὐτὸν φόθῳ τοῦ Ἐπαμινώνδου ζῶντος, ὥστε τιμὰς μὲν

ἐχείνῳ xai δωρεὰς ψΨηφίσασθαι, τῷ γένει δ' ἀτέλειαν,

fv ἔτι καὶ καθ ἡμᾶς ἔχει Καλλικράτης, εἷς τῶν
Ἀντικράτους ἀπογόνων. 5

n —————————— —————— ———————————

DE LACONICA REPUBLICA.

1.

Lycuryus ad memoriam ejus rei sanciendam Minerva
templum posuit nomine Optiletidis : nam oculos Dorienses
istius regionis ὁπτίλους vocant. Auctores habeo, inter eosque
Dioscoridem , qui de republica Spartana scripsit, qui ictum
quidem oculum, non tamen eo captum Lycurgum asse-
rant : quin imo gratiarum actionis nomine pro medela
dee fanum id ab eo exstructum.

E LIBRO SECUNDO.

Ceterum non Or(hagorisci , ut ait Polemon, vocantur
lactantes porcelli, sed or/hragorisci , quod πρὸς τὸν ὄρθρον

( sub diluculum ) veneunt, ut Perseus tradit in Laced»-
moniorum Rep. et Dioscorides secundo Reipublicze lihro et
Aristocles ín priore librorum, quos et ipse de Lacedz-mo-
niorum rep. scripsit.

δ.

Paucis post diebus ad Mantineam pugnatum est. Ibi
Epaminondam, quum primos in fugam conjectos inseque-
retur, Anticrates Laco sustinens hasta ferit, ut quidem
Dioscorides narrat; nam Lacedaemonii eos qui ab Απ
crate genus ducunt etiamnum Macharionas vocant ; quod
µαχαίρᾳ, i. e. ense, Epaminondam percusserit. Adeo enim
Épaminonds terror carum Spartanis ejus percnssorem red -
didit, ut ei lionores ac munera, posteritati immunitatem
decreverint; qua etiam nostra cetate Callicrates unus de
Anticratis posteris fruitur.

LACONICA RESP. INSTITUTA. HOMERICA INSTITUTA.

ΠΕΡΙ ΝΟΜΙΜΩΝ.

ᾖ.

Photius Lex. : Σχυτάλη... Διοσχουρίδης ( Mosxopt-
ix Suidas) δὲ ἐν τοῖς Περὶ νοµίµων τοὺς δανείζοντας
ὃ Σπάρτη διαιρεῖν σχυτάλην δύο παρόντων μαρτύρων
xui γράφειν τὸ συµθόλαιον ἐν ἑκατέρῳ ταήµατι; χὰὶ
τὸ μὲν ἑνὶ τῶν μαρτύρων διδόναι, τὸ δὲ δι ἑαυτοῦ
ἔχειν. E. Photio eadem Suidas; ex Suida Eudocia
p. 280 et Musurus in schol. Ald. ad Aristophan.
Àv. 1283. Cf. Müller. Dor. II, p. 315.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ IIAP' 'OMHPQ NOMON.
5,

Suidas v. "Όμηρος : "Ότι Διοσχορίδης ἐν τοῖς
Παρ) Ὁμήρῳ νόµοις φησὶν, ὡς ὃ ποιητὴς ὁρῶν τὸν
συφροσύνην οἰκειοτάτην ἀρετὴν οὖσαν xal πρώτην
τοῖς νέοις, ἔτι δὲ ἁρμόττουσαν xai χαλῶν χορηγὸν οὗ-
σαν, βουλόμενος πάλιν ( Athen, πᾶσιν) ἐμφῦσαι αὐτὴν
ἀπ᾿ ἀρχῆς καὶ ἐφεξῆς, ἵνα τὴν σχολὴν xal τὸν ζῆλον
dv τοῖς xaAotc ἔργοις ἀναλέσχωσι, xal ὦσιν εὐεργετιχοὶ
καὶ χοινοὶ πρὸς ἀλλήλους, εὐτελῆ κατεσχεύασε πᾶσι
τὸν βίον xal αὐτάρχη , λογιζόμενος τὰς ἐπιθυμίας καὶ
τὰς ἡδονὰς ἰσχυροτάτας γίνεσθαι xal πρώτας ἔτι τε xal
ἐμφύτους οὖσας περὶ ἐδωδὴν xat πόσιν * τοὺς δὲ διαµε-
µενηχότας iv ταῖς εὐτελείαις, εὐτάχτους xal περὶ τὸν
ἆλλον βίον γινοµένους ἐγχρατεῖς. "Eg! ᾧ καὶ ἁπλῆν
ἀποδέδωκε τὴν δίαιταν πᾶσι, xal τὴν αὐτὴν ὁμοίως
βασιλεῦσί τε xoi ἰδιώταις, λέγων (Od. α΄, 138)

παρὰ δὲ ξεστὴν ἑτάνυσσε τράπεζαν *
φῖτον 9 αἱδοίη ταµίη παρέθηχε φέρουσα,
δαιτρὸς δὲ χρειῶν πίναχας παρέθηκεν ἀείρας,

xai τούτων ὁπτῶν xai ὡς ἐπιτοπολὺ βοείων. Παρὰ δὲ |

193

ταῦτα οὔτε ἐν ἑορταῖς οὔτ᾽ ἐν ἄλλη συνόδῳ παρατίθησιν
οὐδέν: καίτοι πολλάχις τὸν Αγαμέμνονα ποιήσας
δειπνίζοντα τοὺς ἀρίστους, Μενέλαον δὲ τοὺς Ἑρμιόνης
άµους ποιοῦντα καὶ τοῦ υἱοῦ xal τῆς θυγατρός' xal
τοῦ Τηλεμάχου πρὸς αὐτὸν παραγενοµένου,

(Od. δ’, 66) νῶτα βοὸς παρέθηχεν ἀείρας

ὅπτ, ἐν χερσὶν ἑλὼν, τά ῥά οἱ γέρα πάρθεσαν αὐτῷ'

o0 γὰρ θρῖα xol χάνδυλον χαὶ ἅμητας µελίπηχτά τε
τοῖς βασιλεῦσιν ἐξαίρετα παρατίθησιν ΄Ὅμηρος, ἀλλὰ
dg' ὧν εὖ ἕξειν ἔμελλον τὸ cip καὶ τὴν ψυχήν. Καὶ.
Αἴαντα μετὰ τὴν µονοµαχίαν νώτοισι γέραιρεν 6 Ἄγα-
µέμνων, xal Νέστορι γεραιῷ ὄντι χρέας ὁπτὸν Boc
δίδωσι, xal Αλκίνῳ δὲ, τρυφερὸν ἠρημένῳ βίον"
σπουδάζων ἡμᾶς ἀποστῆσαι τῶν ἀτάχτωον ἐπιθυμιῶν.
Καὶ Νέστορα δὲ ποιεῖ παρὰ τῇ θαλάσση τῷ Ποσειδῶνι
χεχαρισµένην τινὰ θυσίαν ἐπιτελοῦντα, καὶ πολλοὺς

ἔχοντα, τάδε παραχελευόµενον, —

AX ἆτ', 6 μὲν πεδίονδ᾽ ἐπὶ βοῦν ἴτω,
xal τὰ ἑξῆς. Καὶ Ἀλχίνυς δὲ τοὺς τρυφερωτάτους

ἑστιῶν Φαίαχας χαὶ τὸν Ὀδυσσέα ξενίζων , ἐπιδεικνύ-
µενος αὐτῷ τὴν τοῦ χήπου χατασχενὴν xal τῆς οἰχίας
καὶ τὸν αὑτοῦ βίον, τοιαύτας παρατίθεται τραπέζας
xal τοὺς μνηστῆρας, ὑθριστὰς ὄντας xal πρὸς ἡδονὰς-
ἀνειμένους, οὔτε ἰγθύας ἐσθίοντας ποιεῖ οὔτε ὄρνιθας
οὔτε µηλίπηχτα, περιελὼν παντὶ σθένει τὰς µαγειρι-
χὰς µαγγανείας. ᾿

Haec Suidas sumpsitex Athenzo I, 9, E, sed in-
tegriore , quam nos habemus, libro usus. Caput hoc
in Athenzi Exc. inscribitur : Περὶ τοῦ τῶν hpoxov
καθ Ὅμηρον βίου. Dioscoridis mentio omissa est.
Discrepantias singulas non enotabo. V. Bernhardy
ad Suid. et Dindorf. ad Athen. — Καὶ Νέστορα δὲ
ποιει χτλ. ] Hzec manca sunt. Athenzus noster ple-
niora : Καὶ Νέστωρ δὲ βόας θύει Ποσειδῶνι παρὰ τῇ

ΡΕ INSTITUTIS.
4.

Dioscorides De institutis dicit , feneratores Sparte divi-
dere scytalen , duobus testibus praesentibus, et in utraque
ejus parte contractum scribere; et alteram quidem uni ex
testibus dare, alteram vero sibi reservare.

DE HOMERICIS INSTITUTIS.
9.

Dioscorides In. Homericis Institutis ait, poetam, quum
viderel temperantiam in juvenibus virtutem esse prima.
riam et a:tati illi maxime convenientem, quaque honesta
omnis suppeditaret , quumque eam ab initio et deinceps ani-
mis fllorum inserere vellet, ut omne otium et studium in
rebus honestis consumerent , essentque benefici et mutuis
officiis se jmvarent : victum vilem et paratu omnibus faci-
km tribuisse reputantem cupiditates illas et voluptates,

FRACMENTA RIST. GR. — VOL. ii.

qua in cibo et pofu versantur, esse velhementissimas et
primas hominumque animis natura inaitas; illos vero , qui
frugalitati semper studuissent , in reliqua etiam vita mode-
ratos et continentes esse. Quare simplicem victum omnibus
tribuit eundemque regibus pariter ac privatis, dicens : Do-
latam vero apposuit mensam ; verecunda autem proma
conda panem apposuit ; séructer vero carnium palinas ;

carnium nempe aseatarum , earumque plerumque bubula-
rum. Preter hec vero neque in diebus festis neque in

alio conventu quidquam aliud apponit; quamvis sepius
faciat Agamemnonem convivio excipientem Grsecorum
principes. Menelaus eliam celebrat nuptias Hermiones filie
itemque filii. Quum autem Telemachus ad eum venisset ,

ej Terga bovis apposuit assa , manibus suis ea capiens ,

qua ipsi ut eximia apposita erant : haud enim thria vel
candylon vel ametas mellitasve placentas regibus prae cete.
ris ut eximia apponit Homerus, sed (alia, qua et corpori
et animo vigorem datura sint. Et Ajacem post certamen

singulare Agamemno tergo bubulo donat. Nestori quoque

seni, et Alcinoo laute et delicate viventi carnem bubulam
13

194 DIOSCORIDIS

θαλάττη διὰ τῶν φιλτάτων xal οἰχειοτάτων τέχνων,
βασιλεὺς ὧν xal πολλοὺς ἔχων ὑπηχόους. Ὁσιωτάτη
γὰρ αὕτη ἡ θυσία θεοῖς καὶ προσφιλεστέρα ἡ διὰ τῶν
οἰχείων xol εὐνουστάτων ἀνδρῶν. — In postremis
Athenzus : τὰς μαχειρικὰς µαγγανείας καὶ τὰ, ὡς
$6 Μένανδρός φησιν, ὑποθινητιῶντα βρώματα, xal τὸ
παρὰ πολλοῖις λασταυροχάχχαθον χαλούμενον βρῶμα,
ὥς φησι Χρύσιππος, ob fj χατασχευἡ περιεργοτέρα.
Que ipse Athenzus de suo addidit, sicuti mox
Philochori locum interposuit. Etenim pergit Ex-
cerptor Athenzi c. 16: Πρίαμος δὲ παρὰ τῷ ποιητῇ
καὶ ὀνειδίζει τοῖς υἱοῖς ἀναλίσχουσι τὰ μὴ νενοµισµένα,

Ἀρνῶν 729. ἐρίφων ἐπιδήμιοι ἁρπακτῆρες.

[ Φιλόχορος δὲ [στορε xal χεχωλύσθαι ᾿Ἀθήνησιν
ἀπέχτου ἀρνὸς µηδένα γεύεσθαι, ἐπιλιπούσης ποτὲ τῆς
τῶν ζῴων τούτων γενέσεως. ] Ἑλλήσποντον δὲ "Oyn-
ρος ἰχθυόεντα προσαγορεύων, xal τοὺς Φαίαχας πλω-
τιχωτάτους ποιῶν, xal iv τῇ Ἰθάχη εἰδὼς λιμένας
πλείους χαὶ νήσους προσεχεῖς πολλὰς, ἐν alc ἰχθύων
ἐγίνετο πλῆθος xal ἀγρίων ὀρνίθων, καὶ sl; εὐδαιμο-
νίαν δὲ χαταριθμῶν τὸ τὴν θάλασσαν ἰχθῦς παρέχειν,
ὅμως τούτων οὐδὲν οὐδένα ποιεῖ προσφερόµενον. xal
μὴν οὐδ' ὀπώραν παρατίθησί τινι, χαίπερ οὐσαν πολ-
λὴν, καὶ ἤδιστα ταύτης μνημονεύων x&l πάντα χρό-
vov παρααχευάζων ἀθάνατον. « "Όγκνη γὰρ, φηαὶν,
ἐπ᾽ ὄγκνη» xal τὰ ἑξης. Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ στεφανουµέ-
νους οὐδὲ µυρουµένους ποιεῖ, ὥσπερ οὐδὲ θυμιῶντας ,
ἀλλὰ πάντων τούτων ἀπολύων τοὺς ἀνθρώπους slc εὐτέ-

FRAGMENTA.

λειαν xai αὐτάρχειαν ἐξαιρεῖται τοὺς πρὸ τοῦ. Καὶ
θεοις δὲ ἁπλῆν ἀποδίδωσι δίαιταν, νέκταρ xat ἆμθρο-
σίαν. Kal τοὺς ἀνθρώπους δὲ ποιεῖ τιμῶντας αὐτοὺς
ἀπὸ τῆς διαίτης, ἀφελὼν λιθανωτὸν xal σμύρναν καὶ
στεφάνους καὶ τὴν περὶ ταῦτα τρυφήν. Καὶ τῆς ἁπλῆς
δὲ ταύτης διαίτης οὐκ ἀπλήστως ἀπολαύοντας παρίστη-
σιν, ἀλλ’ ὡς οἱ χράτιστοι τῶν ἰατρῶν ἀφαιροῦσι τὰς
πλησμονάς.
Αὐτὰρ ἐκεὶ πόσιος xai ἑδητύος ἐξ ἔρον ἔντο,

xal τὴν ἐπιθυμίαν πληρώσαντες ol μὲν ἐξώρμων ἐπὶ µε-
λέτην ἀθλητιχὴν, δίσκοισι τερπόµενοι xal αἰγανέαις,
τῇ παιδιᾷ τὰ πρὸς σπουδὴν ἐχμελετῶντες: ol. δὲ χιθα-
ρῳδῶν ἠκροῶντο τὰς ἡρωιχκὰς πράξεις dv µέλει xoi
ῥυθμῷ ποιούντων.

Διὸ οὐδὲν θαυμαστὸν, τοὺς οὕτω τεθραμµένους
ἀφλεγμάντους εἶναι τὰ σώματα xal τὰς ψυχάς. Ἐν-
δειχνύµενος οὖν χαὶ τὴν εὐταξίαν ὡς ὑγιεινόν ἐστι xal
εὔχρηστον xal κοινὸν, τὸν σοφώτατον Νέστορα πε-
ποίηχε Μαχάονι ἰατρῷ τετρωμένῳ τὸν δεξιὸν
ὦμον προσφέροντα οἶνον, ταῖς φλεγμοναῖς ἐναντιώτα--
τον ὄντα — xal τοῦτον Πράμνειον, ὃν ἴἵδμεν παγὺν
xal πολύτροφον ---- οὐ διψήσεως ἄχος, ἀλλ᾽ ἐμφορήσεως
Évexa* πεπωχότι γοῦν παραχελεύεται συνεχῶς τοῦτο
ποιεῖν' « ZU μὲν, qnoi, χαθήµενος vive. » Καὶ ἐπι-
ξύοντα τυρὸν αἴγειον , ἐπὶ δὲ χρόµυον ποτοῦ ὄψον, ἵνα
πλεῖον πίνῃ, χαίτοι ἀλλαχοῦ λέγων τὸν οἶνον ἐχλύειν
τὴν ἰσχὺν xol ἀπογυιοῦν, Περὶ δὲ τοῦ Ἔχτορος Εκάθη,
οἰομένη µένειν αὐτὸν τὸ χαταλειπόµενον τῆς ἡμέρας,

assam apponit , ab immoderatis nimirum cupiditatibus nos
abducere studens; Nestorem eliam , quum juxta mare gra-
tum Neptuno sacrificium institueret , liberorum ministerio
utentem facit, etiamsi multos haberet alios, ubi ait : Sed
age , alius quidem in campum ad bovem eat, etc. Alci-
nous etiam Phzeacibus deliciarum amantissimis epulum
praebens, et Ulyssi, quem hospitio exceperat, hortos et
domum victusque sui rationem ostendens tales apponit da-
pes. Ad hac procos, homines petulantes et voluptatibus
maxime deditos, nec pisces facit edentes, neque aves aut
placentas mellitas : ut omnia gule irritamenta aboleret.

Priamus vero apud poetam objurgat etiam filios, quod ea,
qua nefas esset , abeumerent :

agnorum atque heedorum publici raptores.

[Philochorus vero memoris prodidit, Athenis quoque,
quum defecisset aliquando pecudum genus, vetitum fuisse
ne quis intonso agno vesceretur. ] Porro, licet Helles-
pontum píscosum nominarit Homerus, et Phieacas na-
vigationi inprimis operam dantes fecerit , et in Ithaca in-
sula plures portus noverit, multasque in propinquo insulas,
in quibus piscium et silvestrium volucrium magna esset
copia, atque etjam in parte quadam felicitatis illorum loco-
rum numerarit, quod plsces mare praebeat ; neminem ta-
men aliquid horum comedentem inducit. Sed ne poma
quidem et id genus fructuum mensis imposita facit ,
quamvis nec deesset copia, et lubens eorum mentionem

fecerit poeta , et nullo tempore intermorientem eorundem
proventum fuisse prodiderit, quum ait, Pyra succedunt
pyris, et quae sequuntur. Porro nec coronis, nec unguen-
tis, nec suffimentorum odoribus utentes facit. Sed omni-
bus his deliciis eximens homines, in libertatem ac vitam
paucis contentam , proesertim reges vindicat. Atque etiam
diis simplicem tribuit victum , nectar et ambroeiam. Et
homines inducit de ipsorum victu illos honorantes , procul
ablegans thura , myrrham , corunas, aliasque in hoc genere
delicias. Ac neipso quidem illo victu immoderatius utentes
inducit : sed, quod praestantissimi faciunt medici , nimiam
detrahit plenitudinem.

Postquam exempta fames epulis, menseque remotis ,

postquam cibi potusque desiderium explessent, alü ad
ludos athleticos exibant , discis jaculisque se oblectantes,
et Judicro illo certamine ad seria sese exercentes : alii ci-
tharcedos audiebant , heroum res gestas modis numerisque
exsequentes.

Quare nil mirum, tali modo enutritos nec corporibus
turgescere, nec animis. Significans igitur etiam, quam
salubris sit, quamque late patentem utilitatem habeat
moderata vita, sapientissimum Nestorem Machaoni me-
dico, quum in dextero humero vulnus accepisset , vinum
porrigentem inducit, quod est tumoribus inflammationi-
busque maxime contrarium , illudque Pramnium, quod
novimus crassum esse multumque alere; et id quidem

HOMERICA INSTITUTA.

παραχαλεῖ πιεῖν σπείσαντα, προτρεποµένη εἰς θυµη-
δίαν. Ὁ δ’ ὑπερτίθεται, πρὸς πρᾶζιν ἐξιών. Καὶ ἡ μὲν
ἀπερισπάστως ἐπαινεῖ τὸν οἶνον, 6 δὲ μετὰ ἄσθματος
ὕχων ἁπωθεῖται: xal ἡ μὲν ἀξιοῖ σπείααντα πιεῖν,
ὁ δὲ καθηµαγμένος ἀσεθὲς ἡγεῖτο. Οἶδε δὲ ὁ Ὅμηρος
xai τὸ ὠφέλιμον xal τὸ σύμµετρον τοῦ οἴνου, οἷς τὸν
χανδὸν ἕλχοντα αὐτὸν βλάπτεσθαι φησί. Καὶ χράσεων
δὲ γένη διάφορα ἐπίσταται' οὐχ ἂν γὰρ Ἁχιλλεὺς τὸ
ζωρότερον χεραίρειν διέστειλε, μὴ οὔσης τινὸς χαθη-
μερινῆς χράσεως. Ἴσως οὖν oüx ἐγίνωσχεν αὐτὸν εὖδια-
φόρητον ἄνευ στερεµνίου σιτίου μίγματος , ὃ τοῖς ἰατροῖς
διὰ τὴν τέχνην ἐστὶ δηλον ' τοῖς γοῦν καρδιαχοῖς μετὰ
οἵνου αιτῶδες ἀναμίσγουσί τι πρὸς χατοχὴν τῆς δυνά-
εως. Ἀλλ᾽ ἐχεῖνος τῷ μὲν Μαχάονι μετ) ἀλφίτου xal
τυροῦ δέδωχε τὸν olvoy , τὸν δ' Ὀδυσσέα ποιεῖ συνά-

πτοντα τὴν ἀπὸ τῶν σιτίων xat οἴνων ὠφέλειαν '

Ὃς δέ κ’ ἂνὴρ olvoto χορεσσάµενος xal ἑδωδῆς.
Τῷ δὲ κωθωνιζομένῳ δίδωσι τὸν ἠδύποτον, οὕτω χα-
λέσας αὐτόν"

Ἐν δὲ πίθοι olvoto καλαιοῦ ἠδυπότοιο.

Ποιεῖ δὲ "Όμηρος xoi τὰς χόρας xal τὰς Tuvai-
κας λουούσας τοὺς ξένους, ὡς οὔτε φλεγμονὴν οὔτε
ἀχρασίαν τῶν εὖ βεθιωχότων χαὶ σωφρόνως ἁπτομέ-
vic. Ἄρχαϊον δὲ τοῦτο ἔθοξ. Λούουσι γοῦν xal αἱ Κω-
χάλου θυγατέρες, ὡς νενοµισμένον, τὸν Μίνω παραγε-

195

νόµενον εἷς Σιχελίαν. "T7 µέθης δὲ χατατρέγων
6 ποιητὴς, τὸν τηλικοῦτον Κύχλωπα ὑπὸ μιχροῦ σώ-
µατος διὰ ταύτην ἀπολλύμενον παρίστησι, xal Εὐρυ-
τίωνα τὸν Κένταυρον τούς τε παρὰ Κίρκη λέοντας
ποιεῖ καὶ λύχους, ταῖς ἡδοναϊῖς ἐπαχολουθήσααντας. Tov
δὲ ᾿Ὀδυσσέα σώζει, τῷ Ἑρμοῦ λόγῳ πεισθέντα’ διὸ
xal ἀπαθὴς γίνεται. ᾿Ελπήνορα δὲ, πάροινον ὄντα xoi
τρυφερὸν, καταχρημνίζει. Καὶ Αντίνοος δὲ, λέγων
πρὸς Ὀδυσσέα « Olvóc σε τρώει µελιηδής », αὐτὸς οὐχ
ἀπείχετο τοῦ πώµατος' διὸ xal τρωθεὶς ἀπώλετο, ἔτι
κρατῶν τὸ ποτήριον. [loui δὲ καὶ τοὺς Ἕλληνας ἐν
τῷ ἁπόπλῳ µεθύοντας, διὸ καὶ στασιάζοντας" ὅθεν καὶ
ἀπόλλυνται,. Ἱστορεῖ δὲ καὶ τὸν δεινότατον Αἰνείαν
τῶν Τρώων ἐν τῷ βουλεύεσθαι, διὰ τὴν ἐν τῇ μέθη
παρρησίαν xat τὰς ἀπειλὰς, ἃς Τρωσὶν ὑπέσχετο olvo-
ποτάζων, ὑπομείναντα τὴν Ἁχιλλέως ὅρμὴν xal μικροῦ .
παραπολλύµενον, Καὶ Αγαμέμνων δὲ λέγει που περὶ

αὐτοῦ»

Ἀλλ' ἐπεὶ ἀασάμην, φρεσὶ λευγαλέγσι πιθήσας,
3$ οἵνῳ µεθύων, 3j μ’ ἔἕδλαφαν θεοὶ αὗτοί.

εἷς τὴν αὐτὴν τιθεὶς πλάστιγγα τὴν µέθην τῇ μανία.
— Οὕτω δὲ τὰ fr» ταῦτα προηνέγχατο Διοσκουρίδης
6 Ἰσοχράτους μαθητής. — Καὶ ὁ Ἀχιλλεὺς δ ὀνει-
δίδων τῷ Ἀγαμέμνονι, φησίν’

Οἰνοδαρὲς , χυνὸς ὄμματ' ἔχων.

non modo ut sitis remedium, sed quo sese largius etiam
ingurgitet : certe postquam ille jam bibit, hortatur hic, ut
amidue id agai: Tw, inquit, sede bibeque. Caseumque
caprinum deradentem facit, insuperquecepam adjicientem,
quod potioni essel obsonium, quo copiosius biberet :
quanquam alibi dicit, vinum exsolvere vires, et enervare
hominem. Sed, quod ad Hectorem spectat , eum quidem
Hecuba , reliquum diei in urbe manere cupiens , ad btben-
dum invitat libandumque , et ad laetitiam hortatur ; at ille,
ad conflictum reversurus, in adiud tempus differt. Et haec
quidem indesinenter laudat vinum; at ille, anhelosus ve-
niens, respuit. Et instat quidem hzc , ut libet bibatque ; at
ille, utpote cruore respersus, fas esse negat. Novit vero
Homerus modum etiam vini, et quatenus illud conducat ;
quandoquidem avidius traheniibus nocere ait. Atque
eliam varia temperandi vini genera novit : non enim mera-
cius temperandus dixisset Achilles, ni fuisset quiedam
quotidiana temperatura. At fortassis nescivit poeta , facile
digeri vinum ac divanescete, solidiore cibo non admixto;
quod medicis per artem compertum est. Itaque cardiacis
hi vinam ita praebent, ut panem aut aliquem ex eo genere
cibum admisceant , ad retinendam vini vim. At ille etiam
Machaoni cum polenta et caseo dedit vinum ; Ulyssem vero
cibi ac potionis utilitatem conjungentem facit :
Quicumque vir vino satiatus et cibo.

Compotanti vero tribuit, quem ducem sive suavem polum
vocat :

Ibi vero dolia vini veteris dulcis.

Apud eundem Homerum "virgines atque femine ho-

spites lavant; nec illi, ut qui vitam recte instituerunt ,
libidine inflammantur; et he illos modeste attrectant.
Priscus enim ille mos fuit. Sane Cocali filie , pro consueto
more, Minoem lavant in Siciliam adventantem. Ebrietatem
vero vituperans poeta , Cyclopem tam vastum ob eam fin-
git ab homuncione pusillo interemptum, eademque de causa
Eurytionem Centaurum periisse : et apad Circen Ulyseis
socios fn leones et lupos mutatos facit, quoniam voluptates
essent secuti; Ulyssem vero servatum, quod Mercurii
mandalis paruisset , qua prudentia illaaus evasit, Jam El-
penor, víno madens et luxu solutus, praeceps ruit : et An-
tinous , sic Ulyssem adíatus ,
Vinum te ledit mellltum ;

quum ab ejus potu ipse non abetinuisset, sauciatus interiit
manu adhuc tenens poculum. Grecos etiam, quum claseis
solvenda esset, vinelentos describit, e& idcirco seditiosos ;
quod fuit illis exitiosum. Narrat idem , /Eneam , Trojano-
rum omnium consultissimum, ob suam, quum vino madidus
esset , in dicendo libertatem et audaciam, acea qui inter
pocula apud Trojanos minatus Grsecis fuerat , Achillis im-
petum sustinentem pane occubuisse. Et Agamemnonem
alicubi de temulentia sic loquentem inducit :

Sed quoniam peccavi , animo obsecutus pernicioso ,

sive ebrius »sive lzsus celesti numinis ira :
eadem in lance ponentem ebrietatem et animi furorem.
( Sic enim versus illos protulit Dioscorides, fsocratis di-
scipulus. ) Et Agamemnoni Achilles sic conviciatur :

Vino grhvis , cui eaninus »st oculus.

Hiec disputavit Thessalum sophisma.

196
1 αὈτ' εἶπε τὸ Θέσσαλον σόφιαµα ( i. e. Myrtilus,
&nus e dipnosophistis ).
Ceterum etiam eorum qus in sequentibus de vita
heroum Homericorum permulta affert, magnam
partem e Dioscuride fluxisse probabile est.

AIIOMNHMONEYMATA.
6.

Diogenes L. I, 63 : Καὶ αὐτόν (τὸν Σόλωνα) φησι
Διοσχουρίδης àv τοῖς Ἀπομνημονεύμασιν, ἐπειδὴ δα-
κρύοι τὸν παῖδα τελευτήσαντα, πρὸς τὸν εἰπόντα
« Ἁλλ) οὐδὲν ἀνύτεις », εἰπεῖν, « Δύ αὐτὸ δὲ τοῦτο
δαχρύω, ὅτι οὐδὲν ἀνύτω ».

DIOSCORIDIS FRAGMENTA,

7.

Athenzus XI, p. 507, D : "Hv δὲ ὁ Πλάτων πρὸς
τῇ χαχοηθείᾳ xal φιλόδοξος, ὅστις ἔφησεν, " Ecyaxos
τὸν τῆς δόξης χιτῶνα dy τῷ θανάτῳ αὐτῷ ἀποδυόμεθα,
dv διαθήχαις, dv ἐχκομιδαῖς, ἐν τάφοις : ὥς φησι Διοσ-
χουρίδης ἐν τοῖς Ἀπομνημονεύμασι, Haec. Athenzeus
sumpsisse videtur ex Commentariis Hegesandri.

8. 7

Schol. Apoll. Rhod. I, 741 : Διοσκορίδης δὲ ὑπὸ
Ἀπόλλωνος (τὴν λύραν δοθῆναι Ἀμφίονι λέγει).

MEMORABILIA.
6.

Dioscorides in Memorabilibus refert Solonem, quum
lacrimaretur lugens defunctum filium, dicereturque 4 quo-
dam, « At nihil proficis, » respondisse : « Αέ propter hoc
ipsum illacrimor quod nihil proficio. »

7.

Erat Plato non malevolus solum , verum etiam gloriz
cupidus ; is qui dixerat : « Extremam tunicam , glorize ου.

piditatem, ín ipsa morte deponimus, in testamentis, in
exsequiis, in sepulcrorum monumentis, » ut tradit Dios-
corides in Memorabilibus.

8.
Dioscorides ait ab Apolline Amphionem yra denatum esse,

HERACLID/E PONTICI

LIBER DE REBUS PUBLICIS.

Aristotelis reliquiis subjicimus farraginem fra-
gmentorum de rebus publicis, qua inscribitur
Ἐκ τῶν Ἡρακλείδου Περὶ Πολιτειῶν (1). Heraclides
hic citra omnem dubitationem intelligendus est
Ponticus, Platonis, Speusippi et Aristotelis disci-
pulus, vit doctus in primis ( Cic. Tusc. Qu. V, 3; De
divin. I, 33), qui philosophiz ratione, dictionis
ele&anbia et ingenii jucunditate et calore scholam
Platonicam referebat, dum propter eruditionis
copiam et scriptorum multitudinem varietatemque
Peripateticis erat similior. Que de vita ejus et stu-
diis traduntur, diligenter excusserunt, simulque
fragmenta scriptorum collegerunt J. J. G. Roulez.
(Comment. De vita et scriptis Her. Pont. Lovan.
1838, 4) et E. Deswert. (Diss. de Her. Pont.
Lovan. 1830, 8). Nos cur eodem munere funga-
mur nihil video. Nam ex operibus Heraclide , quz
sexaginta fere recensentur, perpauca tantum sunt
quz ad historiam quodammodo pertineant. Ac Dio-
genes ( V, 88) quidem postquam ethica, physica,
grammatica (2), musica, rhetorica enumeravit,
postremo loco tamquam ἱστοριχκὰ memorat duo tan-
tum hzcce : Περὶ τῶν Πνθαγορείων, xai Περὶ s6pn-
µάτων. Ex priore opere nonnulla servarunt Por-
phyrius, Clemens et Suidas (3) ; alterius memoria
prorsus interiit. Preterea Heraclid: ab aliis tribuun.

(1) Primum heec edita sunt una cum Αἰαπί Variis Histo-
riis à Peruaco , Rome 1545, 4; deinde a Cragio in libro De
Republica Laced:emoniorum , 1593, 4 ( repetita an. 1613 et
161 et in Gronov. Thes. Ant. tom. VI, p. 2821 sqq.) ; nu-
pera Kolero ( Heraclide Pontici fragm. Hal. 1804, 8) eta
Corayo una cum Aliano, in Prodromo Bibl. Gr., Paris. 1805.

(2) Inter" grammatica ponuntur : Περὶ τῆς Ὁμήρου καὶ
Ἡσιόδου ἡλιχίας α’. β’. Περὶ Ἀρχιλόχου xai Ὁμήρου. Περὶ
τῶν τριῶν τραγῳδοποιῶν α’. Περὶ ποιητικῆς xai τῶν ποιητῶν.
Ad librum De Homeri setate pertinet locus γἱέο Hom. ed.
lriart. p. 233 : Ἡρακλείδης πρεσθύτερον ΄Ὅμηρον Ἡσιόδου λέ-
vt. Aspasius ad Aristot. Eth. Nic. ΠΕ, 1 : Αέγει δὲ xai περὶ
Αἰσχόλου xal Ἡρ. TI. ἐν α' Περὶ Ὁμήρου ὡς χινδυνεύοντος ἐπὶ
τῴτῶν μυστικῶν περιφέρειν τινὰ δοχεῖν. Cf. not. ad fr. 31,3.
— De Antimacho Heraclides laudatur ap. Procl. ad Tim. I,
P-28 (v. locum in Duridis fr. 67).

(3) Περὶ Πνθαγορείων. — Porphyrius De abstin. I,
P. 40 : Ἱστοροῦσί τινες xai αὐτοὺς ἅπτεσθαι τῶν ἐμψύχων τοὺς
Πνθαγορείους ὅτε θύοιεν θεοῖς. Τοιαῦτα μὲν xal τὰ παρὰ Κλω:-
δῳ χαὶ Ἡραχλείδρ τῷ Ποντικῷ Ἑρμάχῳτε τῷ Ἐπιχουρείῳ
χαὶ τοῖς ἀπὸ τῆς στοᾶς xal τοῦ περιπάτου. — Clemens Alex.
Strom. 1I, p. 179, 28 Sylb. : Πνυθαγόραν ὁ Ποντικὸς Μρα-
Ἀλείδης Ἱστορεῖ τὴν ἐπιστήμην τῆς τελειότητος τῶν ἀρετῶν
τῆς ψυχΏς εὐδαιμονίαν εἶναι παραδεδωκέναι.

Suidas : Ἐμκεδότιμος. Οὗτος ἔγραψε Περὶ φυσικῆς ἀκροά-

tur opus Περὶ νήσων (1), et Περὶ χρηστηρίων. Hoc
idem.esse puto cum eo, cujus inscriptionem Cle-
mens ponit : Κτίσεις ἱερῶν (3). — Cum opere De

σεως᾽ περὶ οὗ λέγει ὁ Παραδάτης ἓν τοῖς ἐπιγραφομένοις Κρο-
Υίοις" « Ἡμεῖς δὲ Ἐμπεδοτίμῳ καὶ Πνθαγόρᾳ πιστεύοντες,
ol, τε ἐχεῖθεν λαδὼν Ἡρακλείδης ὁ Ποντικὸς ἔφι, καὶ μικρῷ
πρότερον xal ὁ χλεινὸς ἡμῖν ἔδειξε καὶ ἱεροφάντης Ἰάμθλιχας.
Cf. Clem. Alex. Strom. I, p. 334.

loh. Lydus De mens. iV, 29, p. 181 ed. Rather : Ὁ δὲ
Ἡρακλείδης φησὶν, ὡς el τις τὴν κύαμον ἐν κενῦ θήχῃ ἐμθαλὼν
ἀποχρύψει τῇ χόπρῳ ἐπὶ τετταράχοντα πάσας ἡμέρας, εἰς
ὄψιν ἀνθρώπου σεσαρχωµένου µεταθαλόντα τὸν χύαμον εὐρή-
σει, xal διὰ τοῦτο τὸν ποιγτὴν φάναι

laóv τοι χνάµους τε φαγεῖν χεφαλάς τε τοχήων.

Subjicere his liceat quae ex libro De Abari, cujus Dioge-
nes nullam fecit mentionem , traduntur :

Ἄδαρις. — Plutarch. Quomodo poet. aud. deb. p.'14, E :
Οὐ yàp µόνον τὰ Αἰσώπεια µυθάρια καὶ τὰς ποιητικὰς ὑποθέ-
σεις, xai τὸν Ἄδαριν τὸν Ἡρακλείδου, xal τὸν Αύχωνα τὸν
Ἀρίστωνος διερχόµενοι, ἀλλὰ xal τὰ περὶ τῶν ψυχῶν δόγµατα
βεμιγµένα μνθολογίᾳ μεθ’ ἡδονῆς ἐνθουσιῶσι.

Bekker Anecd. p. 145, 21: Ἡρακλείδου Ποντικοῦ τῶν ek
Ἄδαριν ἀναφερομένων * « "Een δὲ τὸ δένδρον αὐτῷ τὸν δαί-
ανα, νεανίαν γενόµενον, ἐπιθεῖναι, προστάξειν δὲ πιστεύειν
περὶ θεῶν», ὅτι ὡς οἰόντε καὶ τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιστρέφονται
πραγμάτων. »

Id. ib. 178, 27 : Ἡρακλείδου Ποντικοῦ ἐκ τοῦ δευτέρου
λόγου τῶν elc τὸν δαριν ἀναφερομένων' « Ἐκ δὲ τῶν ἐγγὺς
ψωλεῶν ἐξείρπυσαν ὄφεις ἐπὶ τὸ σῶμα σφοδρῶς ὀρούοντες:
ἐχωλύοντο μέντοι ὑπὸ τῶν χυνῶν, ὑλακτούντων αὐτούς. »

Liber Ζωροάστρης inscriptus, quem memorat Plu-
farch. Adv. Colot. p. 1115, A, physici maxime argumenti
fuisse videtur, ut ex ceteris libris, quibuscum componitur,
augurari licet.

(1) Περὶ νήσων. Stephan. Byz. : Ὠλίαρας, νήσων τῶν
Κυχλάδων µία, περὶ Ti Ἡρακλείδης à Ποντικὸς ἐν τῷ Περὶ
νήσων οὕτω qnaív* « Ὠλίαρος Σιδωνίων ἀποιχία ἀπέχουσᾳ
ἹἩάρου σταδίους «η΄ (sic codd. ; νη’ edd. ).

Harpocratio : Στρύμη’ Δημοσθένους ἐν τῷ Περὶ τοῦ τρίιηραρ.
χήµατος. Ἡραχλείδης ?, Φιλοστέφανος ἐν τῷ Περὶ νήσων φη-
σίν’΄ « Απριχίαι δέ «lov Θασίων τῆς Θράχης Γάληψος καὶ
Στρύµη ἡ νῆσος. » Ἔστι δὲ ἐμπόριον Θασίων. Μνημονεύει τῶν
Θασίων πρὸς Μαρωνείτας περὶ τῆς Στρύµης ἁμφισθητήσεως
Φιλόχορος ἐν ε’, Ἀρχίλοχον ἐπαγόμενος μάρτυρα.

Plinius IV, 5, 23 : Melos cum oppido, quam Aristides
Byblida appellat , Aristoteles Zephyrium , Callimachus
Mimallida, Heraclides Siphnum et Acyton. Suidas v.
Νάξος... Καὶ χρήνη δὲ καθ Ἡρακλείδην ἐκεῖ, ἐξ ἧς olvo; ῥεῖ
µάλα ἠδύς,

(2) Κτίσεις ἱερῶν. Clem. Protr. ο. 2, p. 11, 50 Sylb. :
Ἡρακλείδης ἐν Κτίσεσιν ἱερῶν περὶ τὴν "Axapviay φησὶν, ἔνθα
τὸ Ἄχτιον ἔστιν ἀχρωτήριον xxi τοῦ Απόλλωνος τοῦ Ἀκτίου
τὸ ἱερὸν ταῖς µνίαις προθύεσθαι βοῦν.

Περὶ χρηστηρίων. Clem. Alex. Strom. T, p. 139, 48 :
Ἡ Σίδυλλα 'Oppéox παλαιοτέρα᾽᾿ λέγεται γὰρ xal περὶ τῆς ἐπω-
νυµίας αὐτῆς xal περὶ τῶν χρησμῶν τῶν χαταπεφηµισµένων

198 .

insulis fortasse junc ii erant libri Deurbibus Grzciz
et Asiz. Nam primum apud Stephanum Byz. legi-
tur : Μοψοπία, ἡ Ἀττιχή: 6 πολίτης Μοψόπειος...
Ἡρακλείδης δ᾽ ὁ Ποντικὸς ἐν πρώτῳ "* Μοψοπίτης
φησί. Qux quidem ex geographico opere petita
esse possunt, Neque tamen ea premerem, nisi alius
locus exstaret apud Apollonium Hist. Mir. c. 19 :
Ἡρακλείδης δὲ 6 Κρητιχὸς ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐν τῇ
Ελλάδι πόλεων χατὰ τὸ Πήλιον ὄρος φύεσθαί φησιν
ἄχανθαν καρποφόρον, $c τὸν καρπὺν idv τις τρίψας μετ
ἕλαίου xai ὕδατος χρίση τὸ αὑτοῦ ἡ ἄλλου σῶμα , χει-
μῶνος ὄντος, οὐχ ἐπαισθήσεται τοῦ φύχους. ( Eadem
narrata habes in fragmento De Pelio monte, quod
Dicxarcho tribui solet. V. annot, ad Diczarchi
fragm.) Qui Κρητιὸς ibi nominatur Heraclides,
prorsus est ignotus. Quare corrigendum esse viri
docti ad unum omnes censuerunt. Ác Deswertus
( p. τοι. 168) quidem et Roulezius scribendum pu-
taruntó Ποντιχός. Quze violentior est mutatio. Contra
inanu lenissima Olearius (ad Philostratum p. 612)
refinxit ὁ χριτικός. Intellexit autem Heraclidem Ly-
cium sophistam. Fabricius ( B. Gr. VI, p. 369) et
Berahardyus ( ad Suid. v. Ἡραχλείδης) cogitarunt
de Heraclide Pontico juniore, Didymi discipulo.
Quamquam hujus nonnisi poetica scripta novimus.
Proferri in medium etiam posset Heraclides Mo-
pseates grammaticus (Steph. Byz. v. Μόψου ἑστία ).

ἐχείνης εἶναι λόγοι πλείους, ἀρυγίαν τε οὖσαν χεχλῆσθαι
Αρτεμιν, καὶ ταύτην παραγενοµένην εἰς Δελφοὺς deos *
"(à Δελφοὶ , θεράποντες ἐκηδόλου Ἀπόλλωνος,
ἦλθον ἐγὼ χρήσονσα Ato νόον αἰγιόχοιο,
αὐτοχασιγνήτῳ κεχολωµένη Ἀπόλλωνι.
Ἔθτι δὲ καὶ ἄλλη Ἔρυθραία Ἡροφίλη καλουμένη. Μέμνηται
τούτων Ἡραχλείδης ὁ Ἱ]οντικὸς ἐν τῷ Περὶ χρηστηρίων.

Schol. Hesiod. Scut. 70 : ΙΙάγασος, πόλις τῆς Θεσσαλίας,
τόπος ὠνομασμένος παρὰ τὸ ἐχεῖ τὴν Ἀργὼ πεπῆχθαι. Ἡρα-
χλείδης δὲ ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ Περὶ χρηστηρίων τὸν ἐν Παγασαῖς
Ἀπόλλωνα ὑπὸ Τροφωνίον ἱδρῦσθαί φησι. (διὰ τὸ dv Παχ.
Ἀπόλλωνος ὑπὸ Τροφωνίου ἱερὸν ἱδρῦσθαι cod. B. ap. Gaisf.
j. e. « Sec. Heraclidem Pagass nomen habent inde quod
architectus ille Troph. Apollinis templum ibi πεπῆχθαι
fertur. » )

Plutarch. De Is. et Osir. c. 27, p. 361, F : O0 γὰρ ἄλλον
εἶναι Σάραπιν 9) τὸν Πλούτωνά φασι, xal "law τὴν Περσέ-
φασσαν, ὡς Ἀρχέμαχος ὁ Εὐδοεὺς, καὶ ὁ Ποντικὸς Ἡρακλεί-
δης τὸ χρηστήριον àv Κανώδῳ Πλούτωνος ἡγούμενος εἶναι.

Schol. Pind. Ol. VIT, 111 : Μαντεῖον ἦν iv Ὀλυμπίᾳ, οὗ
ἀρχηγὸς véqovev. Ἴαμος τῇ διὰ τῶν ἐμπύρων µαντείᾳ, 1j xal
µέχρι τοῦ νῦν οἱ Ἰαμίδαι χρῶνται, Ἀναλαθόντες γὰρ τὰ τῶν
ἱερείων δέρµατα ἐπιτιθέασιν εἰς τὸ πῦρ καὶ οὕτω μαντεύονται...
Ἡρακλείδης δὲ ἐν τῷ Περὶ χρησμῶν (8Cr. γρηστηρίων) τοῖς
δέρµασί φησιν αὑτοὺς μαντεύεσθαι ἀφορῶντας slc τὰς σχιαμὰς
τῶν δερμάτων, πότερον εὐθεῖαί εἶσιν ἣ oU.

Zenob. Ἡ, 84 : Βοιωτοῖς μαντεύσαιο : αὔτγ χαταρατική
ἐστιν. Ἡραχλείδης γὰρ φησὶ, μαντενομένοις τοῖς Θηθαίοις περὶ
πολέμον ἀπεχρίνατο ἡ προφῆτις ἡ ἐν Δωδώνς, νίχην αὐτοῖς
ἀσεθήσασιν ἔσεσθαι. El; δὲ τῶν θεωρῶν ἁρπάσας Μνρτίλαν
τὴν προφῆτιν, ἐνέδαλεν elc θερμοῦ παρακχείµενον λέδητα. "AX-
λοι δὲ φχσὶν , ὅτι Θηθτίοις πολεμοῦσι Βόμόος ( Βόμόρος Plut.)

HERACLIDES PONTICUS.

At Welckerus ( Kleine Schriften Y, p. 455 ) χριτι»
xou cognomentum ipsi nostro Pontico philosopho,
utpote etiam grammaticis scriptis claro, vindican-
dum esse statuit, Ego quidem nullus dubito quin
libri Περὶ νήσων et. Περὶ τῶν ἐν Ἑλλάδι πόλεων ad
eundem auctorem pertineant. Auctor vero qui fue-
rit, dirimi vix potest. Ponticum philosophum voce
χριτιχὸς {αἱ recte ita scribitur) designari parum est
probabile; facilius crediderim apud Stephanum
v. Ὠλίαρος aut juniorem quendam Heraclidem
Ponticum intelligendum esse, aut alium Heracli-
dem cum notissimo Pontico nostro male confundi.
Ceterum quum apud Harpocrationem v. Στρύμη
laudetur Ἡραχλείδης ἡ Φιλοστέφανος ἐν τῷ Περὶ
νήσων, atque Philostephanum constet scripsisse non
solum Περὶ νήσων, sed etiam Περὶ τῶν ἐν Acta xó-
λεων, necnon De Grecia urbibus ( quamvis bic
titulus nusquam disertis verbis apponatur ) : oritur
suspicio libros Περὶ νήσων et Περὶ τῶν ἐν Ἑλλάδι
πόλεων, tamquam partes Περιηγήσεως conjungendos
esse, atque Philostephanum Callimachium in suo
opere Heraclidz vestigia legisse, vel idem opusab .
aliis Heraclidz, ab aliis Philostephano fuisse vin-
dicatum,

Preter allata ex Heraclide Pontico alia com-
plura, qua ad historiam pertinent, absque libro-
rum unde deprompta sint notitia afferuntur. Sic
Plutarchus in Vitis Solonis et Periclis (1) aliquoties

µάντις πλείονς ἔφη νικήσειν , el προθύσαιεν τῶν ἡγεμόνων Eva.
Οἱ δὲ ἀποχτείναντες τὸν Βόμόον ἐνίχησαν. Ἑδάθαι Plutarch.
Prov. 9. « Aliter Cod. Vatican. II, 67. Bodl. : Ἡσέδησαν
γὰρ εἰς τὴν ἱέρειαν ἐμδαλόντες αὐτὴν εἰς τὸν ἓν Δωδώνη λέδητα
ζέοντα, ἑρωτικῶς διατεθεῖσαν si, ἕνα τῶν θεωρῶν. Cf. Mül-
ler. Min. p. 385. » Schneidewin.

(1) Plutarch. Solon. t : Τὴν δὲ μητέρα τοῦ Σόλωνος Ἡρα-
χλείδης ὁ Ποντικὸς lovopet τῆς Πεισιστράτου μητρὸς ἀνεψίαν
γενέσθαι.

Jd. ib. 22, 4 , de legibus Solonis : Ἐχεῖνο δ ἤδη σφοδρό-
τερον , τὸ μηδὲ τοῖς ἐξ ἑταίρας γενοµένοις ἐπάναγχες εἶναι τοὺς
πατέρας τρέφειν, ὡς Ἡραχλείδης ἱστόρηχεν ὁ Ποντικός. Ὁ
γὰρ ἐν γάµῳ παρορῶν τὸ χαλὸν οὗ τέχνων ἕνεχα TO; ἐστιν,
ἀλλ’ ἡδονῆς ἀγόμενος γυναῖχα, τόν τε μισθὸν ἀπέχει xai tappe.
σίαν αὐτῷ πρὸς τοὺς γενοµένους οὐχ ἀπολέλοιπεν, οἷς αὐτὸ τὸ
γενέσθαι πεποίηχεν ὄνειδος.

Idem Solon. 31 , 4 : Pisistratus plerasque Solonis leges re-
tinuit, iisque novas nonnullas addidit , ὧν ἔστι καὶ 6 τοὺς κη-
ρωθέντας àv παλέμῳ δηµοσίᾳ τρέφεσθαι χελεύων. Τοῦτο δὲ
qno Ἡρακλείδης xai πρότερον ἐπὶ Θερσίππω πηρωθέντι τοῦ
Σόλωνθς ψηφισαμένονυ, µιµήσασθαι τὸν Ηεισίστρατον.

Idem De glor. Athen. ο. 3, p. 347 : Tv τοΐνυν iv Maga-
θῶνι µάχην ἀπήγγειλεν, ὡς μὲν Ἡρακλάδης 6 [ΠΠοντικὸς ἴστο-
ρεῖ, θέρσιππος ὁ Ἐρωεύς. Οἱ δὲ πλεῖστοι λέγουσιν Εὐκλέα.

Idem Sol. 32, 3 : Ἐπεδίωσε 6 οὖν ὁ Σόλων ἀρξαμένου τοῦ
Πεισιστράτου τυραννεῖν , ὡς μὲν Ἡραχλείδης ὁ Ποντικὸς ἴστο-
ρε, συχνὸν χρόνον, ὡς δὲ Φανίας ὁ Ἐρέσιος ἐλάττονα δνεῖν
τῶν.

Idem Pericl. c. 27 , 4 : Ἔφορος δὲ xal μηχαναϊς χρήσασθαι
τὸν Περιχλέα τὴν χαινότητα θαυμάσαντα Ἀρτέμωνος τοῦ µη-
χανικοῦ παρόντος, ὃν χωλὸν ἄνία καὶ φορείῳ πρὸς τὰ κατε-

ΡΕ REBUS PUBLICIS.

ad Nostruni provocat. Quz res Deswertum movit ,
ut Heraclidem prater opus Περὶ βίων sive De vita-
rum generibus , quod inter physica scripta Diogenes
recenset , etiam F'itas clarorum virorum scripsisse
statuat. Quod ut nequit pernegari, sic nihil est cur
hanc sententiam. amplectamur, Nam quantopere
scripta Heraclide , ea maxime que ad moralem phi-
losophiam spectant, rebus historicis referta fuerint,
luculentisstmà docent exempla. Ipse Plutarchus in
Vita Camilli de Roma a Gallis capta Heraclidem 2v
τῷ Περι voy? excitat (1). Alia de fatis populorum
deque vita virorum illustrium ( inter eosque etiam
Periclis) narrantur ex libris Περὶ δικαιοσύνης (2),

πείγοντα τῶν ἔργων προσχομιζόµενον ὀνομασθῆναι Περιφόρη-
tov. Τοῦτο μὲν οὖν Ἡρακλείδης ὁ Ποντικὸς ἐλέγχει' τοῖς
Ἀνάχρέοντος ποιήµασιν, ἐν ol; ὁ Περιρόρητος Ἀρτέμων ὀνο-
µάζεται πολλαῖς ἔμπροσθεν ἡλικίαις τοῦ περὶ Σάμον πολέμου
xal τῶν πραγμάτων ἐχείνων. Tóv 6 Ἀρτέμωνά φησι τρυφερόν
τινα τῷ fup xai πρὸς τοὺς φόθους μαλαχὸν ὄντα xat χαῖα-
πλῆγα τὰ πολλὰ μὲν οἴχοι χαθέζεσθαι χαλκῆν ἀσπίδα τῆς xs-
va? αντοῦ δνεῖν οἰκετῶν ὑπερεχόντων, ὥστε μηδὲν ἐμπεσεῖν
τῶν ἄνωθεν ' £i δὲ βιασθείη προελθεῖν , ἐν κλινιδίῳ κρεμαστῷ
παρὰ τὴν γῆν αὐτὴν περιφερόµενον χομίζεσθαι xai διὰ τοῦτο
χληθῆναι Περιφόρητον.

Idem ib. c. 35, 6 : Pericles cum classe in Peloponnesum
missus quum inale res gessisset, accusatus est et pecunia
mulctatus : ἐπεγράφη δὲ τῇ δίκῃ χατήγορος, ὡς μὲν Ἰδομενεὺς
λέχει, Κλέων ὡς δὲ Θεόφραστος, Σιµµίας' ὁ δὲ Ποντιχὸς
Ἡρακλείδης Λαχρατίδαν εἴρηχε.

(1) Plutarch. Camill. 22, 2 de Roma urbe a Gallis
capta : ToU µέντοι πάθους αὐτοῦ xai τῆς ἁλώσεως ἔοιχεν
ἀμυδρά τις εὐθὺς εἰς τὴν Ελλάδα φήμη διελθεῖν. Ἡρακλείδης
γάρ 6 Ποντικὸς οὐ πολὺ τῶν χρόνων ἐκείνων ἀπολειπόμενος
ἐν τῷ Περὶ Ψυχ ῆς συγγράµµατί φησιν ἀπὸ τῆς ἑσπέρας λό-
ον χστασχεῖν, ὣς στρατὸς ἐξ Ὑπερθορέων ἐλθὼν ἔξωθεν ἡρή-
xot πόλιν Ἑλληνίδα ᾿Ρώμην ἐχεῖ που κατῳκημένην περὶ τὴν
Ηεγάλην θάλασσαν. Οὐκ àv οὖν θαυμάσαιμι μυθώδη καὶ πλα-
σματίαν ὄντα τὸν Ἡρακλείδην ἀληθεῖ λόγῳ τῷ περὶ τῆς ἁλώ-
σιως ἐπιχομπάσαι τοὺς Ὑπερβορέους xal τὴν μεγάλην θάλατ-
«2v. €f. Cie. De nat. deor. 1, 13: Ex eadem Platonis
schola Poglicus Heraclides puerilibus fabulis refersit
libros.

Ex libro de Homero Plutarchus peliisse videtur quie le-
guntur in Vit. Alexahdri c. 26 : Εἰ δ', ὅπερ Ἀλεξανδρεῖς λέ-
Ίουσιν, Ἡρακλείδῃ πιστεύοντες, ἀληθές ἐστιν, oUxouv οὖκ
ἀργὸς, οὐδ ἀσύμόολος αὐτῷ συστρατεύειν ἔοικεν Ὄμτρος.
Λέγουσι γὰρ, ὅτι, τῆς Αἰγύπτου κρατήσας, ἐδούλετο πόλιν
μεγάλην καὶ πολνάνθρωπον Ἑλληνίδα συνοιχίσας, ἐπώνυμον
ἑαντοῦ καταλιπεῖν ΄ xai τινα τόπον γνώµη τῶν ἀρχιτεχτόνων
ὅσον οὐδέπω διεμετρεῖτο xal περιέδθαλλεν. Εἶτα νύκτωρ χοιµώ-
µενος, ὅγιν εἶδε θαυµαστήν * ἀνὴρ πολιὸς εὖ µάλα τὴν χόµην,
xai γεραρὸς τὸ εἶδος, ἔδοξεν αὐτῷ παραστὰς λέγειν τὰ ἔπη τάδε *

Νήσος ἔπειτά τις ἐστὶ πολυκλύστῳ ἑνὶ πόντῳ,
Αἰγύπτου προπάροιθε * Φάρον δέ É χικλήσχουσιν.

Εὐθὺς οὖν ἐξαναστάς ἐδάδιζεν ἐπὶ τὴν Φάρον, Ἡ τότε μὲν ἔτι
νῆσος ἦν, τοῦ Κανωθικοῦ μικρὸν ἀνωτέρω στόματος, vov δὲ
διὰ χώματος ἀνείληπται πρὸς τὴν Άπειρον. Ὡς οὖν εἶδε τόπον
εὐφυίᾳ διαφέροντα, (ταινία γάρ ἐστιν lap. πλάτος ἔχοντι
σύμμετρον ἐπιειχῶς διείργονσα λίμνην τε πολλἠν xai θάλασσαν
ἐν λιµένι µεγάλῳ τελευτῶσαν , ) εἰπὼν ὣς Ὅμηρος ἦν ἄρα τά
τ’ ἆλλα θαυμαστὸς, xxi σοφώτατος ἀρχιτέχτων , ἐκέλευσε δια-
Ὑράψαι τὸ σχἥμα τῆς πόλεως τῷ τόπῳ συναρµόττοντας.

(?) Athenaeus XII, p. 323, F : Ἡρακλείδης 9' 6 Ποντικὸς ἐν

199

Περὶ ἡδονῆς (1), Περὶ ἐρωτικῶν (2). Ac consenta-
neum est eodem inodo historiarum exemplis col-

δεντέρῳ Περὶ δικαιοσύνης qnotv: « Ἡ Μιλησίων πόλις
περιπέπτωκεν ἀτνγχίαις διὰ τρυφὴν βίου καὶ πολιτικὰς ἔχθρας ᾽
oi τὸ ἐπιειχὲς οὐχ ἀγαπῶντες, ἐχ ῥιζῶν ἀνεῖλον τοὺς ἐχθρούς.
Στασιαζόντων γὰρ τῶν τὰς οὐσίας ἑχόντων xai τῶν δημοτῶν,
οὓς ἐχεῖνοι Γέργιθας ἐχάλονν, πρῶτον μὲν χρατήσάς ὁ 03.06,
xai τοὺς πλονσίους ἐχδαλὼν, xai σνναγαγὼν τὰ τέχνα τῶν
φυγόντων εἰς ἁλωνίας, βοῦς συναγαγόντες συνηλοίησαν xai
παρανοµωτάτῳ θανάτῳ διέφθειραν. Τοιγάρτοι πάλιν οἱ πλού-
σιοι χρατήσαντες, ἅπαντας, ὧν χύριοι κατέστησαν, μετὰ τῶν
τέχνων χατεπίττωσαν. "Dv χαιοµένων φασὶν ἄλλα τε πολλὰ
γενέσθαι τέρατα, xai ἑλαίαν Ἱερὰν αὐτομάτην ἀναφθῆναι. Διό-
περ ὁ θεὸς ἐπὶ Πολὺν χρόνον ἀπήλαννεν αὐτοὺς τοῦ μαντείου,
καὶ ἐπερωτώντων, διὰ είνα αἰτίαν ἀπελαύνονται, sime *

Καὶ µοι Γεργίθων τε φόνος µέλει ἁπτολεμίστων,
πισσήρων τε µόρος, xai δένδρεον αἷὲν ἀθαλλές. »

Idem XIl , p. 521, E : Ἡρακλείδης 9' ó Ποντικὸς ἐν τῷ Περὶ
δικαιοσύνης φησί « Zu6apitat, τὴν Τήλνος τυραννίδα χα-
ταλύσαντες , τοὺς µετασχόντας τῶν πραγμάτων ἀναιροῦντες
καὶ φονεύοντες ἐπὶ τῶν βωμῶν ἀπήντήσαν. Καὶ ἐπὶ τοῖς φόνοις
τούτοις ἀπεστράφη μὲν τὸ τῆς Hoa; ἄγαλμα, τὸ δὲ ἔδαφος
ἀνῆκε yw αἵματος, ὥστε τὸν σύνεγγνς ἅπαντα τόπον
κατεχάλχωσαν θνρίσι, βουλόμενοι στῆσαι τὴν τοῦ αἵματος
ἀναφοράν. Διόπερ ἀνάστατοι ἐγένοντο καὶ διεφθάρησαν ἅπαν-
τες, οἱ xal τὸν τῶν Ολυμπίων τὸν πάνυ ἀγῶνα ἁμανρῶσαι
ἐθελήσαντες. Καθ ὃν γὰρ ἀγεται καιρὸν ἐπιτηρήσαντες , ἄθλων
ὑπερθολῇ ὥς αὑτοὺς καλεῖν ἐπεχείρουν τοὺς ἀθλητάς. »

(1) Athenzus ΧΙ, p. 536, F : Περὶ δὲ Καλλίου xoi τῶν
τούτου xoA&xav φθάνοµεν xai πρότερον εἰπόντες' ἀλλ᾽ ἐπεὶ και-
νῶς Ἡρακλείδης ὁ Ποντιχὸς ἐν τῷ Περὶ ἡ δον ῆς ἱστορεῖ περὶ
αὐτοῦ, άνωθεν ἀναλαθὼν διηγήσοµαι. « "Occ τὸ πρῶτον elc
Εὔδοιαν ἐστράτευσαν οἱ Πέρσαι, τότε, ὥς φασιν, Ἐρετριεὺς
ἀνὴρ Διόμνηστος χύριος ἐγένετο τῶν τοῦ στρατηγοῦ χρημάτων.
Ἔτνχε γὰρ ἐν τῷ ἀγρῷ τῷ ἐκείνου σχηνῶν, καὶ τὰ χρήματα
εἷς οἴχημά τι θέµενος τῆς οἰχίας. Τελευτησάντων δὲ πάντων,
διέλαθεν ἔχων ὁ Διόμνηστος τὸ χρνσίον. ᾿Επεὶ δὲ πάλιν ὁ τῶν
ΙΙερσῶν βασιλεὺς ἀπέστειλεν εἰς τὴν ᾿Ερέτριαν στράτευμα,
προστάξας ἀνάστατον ποιῆσαι τὴν πόλιν, εἰκότως ὑπεξέθεντο
ὅσοι χρημάτων ηὐπόρουν. Οἱ οὖν χαταλελειμµένοι τῆς τοῦ
Διομνήστου οἰχίας tao" Ἱππόνιχον τὸν Καλλίου, τὸν Ἄμμωνα
ἐπιχαλούμενον, ὑπεξέθεντο τὰ χρήματα eic τὰς Αθήνας " καὶ
ἀνασχενασθέντων ὑπὸ τῶν Περσῶν ἁπάντων τῶν Ἐρετριέων
κατέσχον οὗτοι τὰ χρήματα πολλὰ ὄντα. "Ὥστε Ἱππόνικος,
6 ἀπ᾿ ἐχείνου γεγονὼς τοῦ τὴν παραχαταθήχην λαδόντυος,
ἔτησεν Ἀθηναίους ποτὲ ἐν ἀχροπόλει τόπον, (v! οἰχοδομήση-
ται τοῖς χρήµασιν ὅπου κείσεται͵, λέγων ὡς οὐκ ἀσφαλὲς bv, ἐν
ἰδιωτικὴ οἰκίᾳ πολλὰ χρήματα εἶναν' xai ἔδοσαν Ἀθηναῖοι.
Νουθετηθεὶς δ ὑπὸ τῶν φίλων, µετενόησε. Τούτων οὖν τῶν
χρημάτων Καλλίας χύριος γενόμενος, xai πρὸς ἡδονὴν βιώσας *
— ποῖοι γὰρ οὐ χόλαχες 3) τί πλῆθος οὐχ ἑταίρων περὶ αὐτὸν
ἦσαν; ποίας δὲ δαπάνας οὐχ ὑπερεώρα ἐκεῖνος; ἀλλ᾽ ὅμως εἰς
τοσοῦτον αὐτὸν περιέστησεν ὁ περὶ ἡδονὴν βίος, ὥστε pera
γραϊδίου βαρθάρου διχτελεῖν ἠναγχάσθη, καὶ τῶν ἀναγκαίων
τῶν καθ) ἡμέραν ἑνδεὴς Ὑενόµενος, τὸν βίον ἐτελεύτησε. Tov
δὲ Νικίου φησὶ τοῦ Περγασῆθεν πλοῦτον Ἆ τὸν Ἰσχομάχου
τίνες ἀπώλεσαν; Οὐκ Αὐτοκλέης xai Ἐπιχλέης, οἱ ust! ἀλλή-
λων ζῆν προελόμενοι xai πάντ᾽ ἓν ἑλάττονι ποιούµενοι τῆς
ἡδονῆς; Ἐπειδὴ 65 πάντα χατανάλωσαν, κώνειον πιόντες ἅμα
τὸν βίον ἐτελεύτησαν. »

Idem XII, p. 525, F : Ἡρακλείδης δ' ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ Περὶ
ἡδονῆς Σαµίους φησὶ, καθ’ ὑπερθολὴν τρυφήσαντας, διὰ τὴν
πρὸς ἀλλήλους µικρολογίαν, ὥσπερ Σνδαρίτας, τὴν πόλιν
ἀπολέσαι.

Idem XII, p. 533, C : Περιχλέα δὲ τὸν Ὀλύμπιόν φησιν ρα:

?00

lustratos fuisse libros Περὶ σωφροσύνης, Περὶ εὖσε-
θείας; Περὶ ἀνδρείας, Περὶ ἀρετῆς, Περὶ εὐδαιμονίας,

κλείδης ὁ Ποντιχὸς ἐν τῷ Π epi ἡδον ῆς, ὡς ἀπήλλαξεν ix τῆς
οἰχίας τὴν γνναῖχα, καὶ τὸν μεθ’ ἡδονῆς βίον προείλετο, due
τε μετὰ Ἀσπασίας, τῆς ἐχ Μεγάρων ἑταίρας, xal τὸ πολὺ
µέρος τῆς οὐσίας εἰς ταύτην χατανάλωσε. θεμιστοκλῆς D,
οὕπω Ἀθηναίων µεθνσκοµένων οὐδ' ἑταίραις χρωµένων, έχφα-
νῶς τέθρικπον ζεύξας ἑταιρίδων διὰ τοῦ Κεραμεικοῦ πληθύον-
τος ἑωθινὸς ἡλασεν.

Idem ΧΙ, p. 552, F : Ἡραχλείδης δὲ ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ
Περὶ ἡδονῆς Δεινίαν φησὶ τὸν μυροπώλην, διὰ τρυφὴν εἷς
ἔρωτα ἐμπεσόντα, xai πολλὰ χρήματα ἀναλώσαντα, ὡς
ἔξω τῶν ἐπιθυμιῶν ἐγένετο, ὑπὸ λύπης ἐχταραχθέντα ἐχτέμνειν
αὐτοῦ τὰ αἰδοῖα, ταῦτα πάντα παιούσης τῆς ἀχολάστον
τρυφῆς. |

Idem XII, p. 554, E : Ἐν µανίᾳ δὲ τρωφὴν ἡδίστην γενοµέ-
νην οὐκ ἀηδῶς ὁ Ποντιχὸς Ἡραχλείδης διηγεῖται, ἐν τῷ Περὶ
ἡδον ῆς οὕτως γράφων’ «Ὅ Αἰξωνεὺς θρασύλαος, ὁ Πνθο-
δώρου , διετέβη ποτὲ ὑπὸ µανίας τοιαύτης, ὣς πάντα τὰ πλοῖα
τὰ εἰς τὸν Πειραιᾶ χαταγόµενα ὑπολαμθάνειν ἑαυτοῦ εἶναε,
xal ἀπεγράφετο αὐτὰ , xal ἀπέστειλε, xal διῴκει, xal xava-
πλέοντα ἀπεδέχετο μετὰ χαρᾶς τὀσαύτης , ὅσης περ ἄν τις εἴη
τοσούτων χρημάτων χύριος ὤν. Καὶ τῶν μὲν ἁπολομένων,
οὐδὲν ἐπεζήτησε, τοῖς δὲ σωζομένοις ἔχαιρε, xal διήγε μετὰ
πλείστης ἡδονῆς. Ἐπεὶ δὲ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ Κρίτων, ἐχ Σικελίας
ἐπιδημήσας, συλλαδὼν αὐτὸν παρέδωχεν latpip , xai τῆς µα-
νίας ἐπαύσατο, διηγεῖτο οὐδεπώποτε φάσχων χατὰ τὸν βίον
ἠσθῆναι πλείονα" λύπην μὲν γὰρ οὐδ' ἠντινοῦν αὐτῷ παρα-
γίνεσθαι, τὸ δὲ τῶν ἡδονῶν πλήθος ὑπερθάλλειν. ν

Conferri etiam merentur hec ap. eundem XII, p. 512, A :
Ἡρακλείδης 5 ὁ Ποντιχὸς ἐν τῷ Περὶ ἡδονῆς τάδε λέγει"
« Οἱ τύραννοι xal οἱ βασιλεῖς, τῶν ἀγαθῶν ὄντες χύριοι, καὶ
πάντων εἱληφότες πεῖραν, τὴν ἡδονὴν προκρίνουσι, µεγαλοψυ-
χοτέρας ποιούσης τῆς ἡδονῆς τὰς τῶν ἀνθρώπων φύσεις. Ἅπαν:
τες γοῦν οἱ τὴν ἡδονὴν τιμῶντες xal τρυφᾶν προγρηµένοι µε-
γαλόφνχοι xai μεγαλοπρεπεῖς εἶσιν, ὡς Πέρσαι καὶ Μῆδοι.
Μάλιστα γὰρ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων τὴν ἡδονὴν οὗτοι xai τὸ
ερυφᾶν τιμῶσιν, ἀνδρειότατοι xal µεγαλοφυχότατοι τῶν βαρ:
δάρων ὄντες. Ἔστι γὰρ τὸ μὲν ἤδεσθαι xal τὸ τρυφᾶν ἐλενθέ-
Quv* ἀνίησι γὰρ τὰς ψυχὰς καὶ αὖξει ΄ τὸ δὲ πονεῖν δούλων xai
ταπεινῶν * διὸ xal σνστέλλονται οὗτοι τὰς φύσεις. Καὶ ἡ A0m-
ναίων πόλις, ἕως ἐτρύφα, μεγίστη τε ἦν καὶ µεγαλοψυχοτά-
τους ἔτρεφεν ἄνδρας. Ἁλουργὴ μὲν γὰρ ἡμπίσχοντο ἵμάτια,
ποικίλους δ) ὑπέδννον χιτῶνας , χορύμόους ὃ ἀναδούμενοι τῶν
τριχῶν, χρυσοῦς τέττιγας περὶ τὸ µέτωπον καὶ τὰς χόµας
ἐφόρουν * ὀχλαδίας τε αὐτοῖς δίφρους ἔφερον οἱ παῖδες , ἵνα μὴ
καθίζοιεν ὡς ἔτνχεν. Καὶ οὗτοι ἦσαν οἱ τοιοῦται, οἱ τὴν ἐν
Μαραθῶνι νικήσαντες µάχην, xai μόνοι τὴν τῆς Ἀσίας ἁπάσης
δύναμιν χειρωσάμενοι. » Sequentia ad nos minus pertinentia
ap. ipeum Athenszum legas.

(2) Athenzus Xlll, p. 602, A : Παίδων γὰρ παρόντων
ἑραστὴς x&v ὁτιοῦν ἕλοιτ' ἂν παθεῖν, 3 δειλοῦ δόξαν ἀπενέγχα-
σθαι παρὰ τοῖς παιδικοῖς. Ἔργῳ γοῦν τοῦτο ἔδειξεν ὁ συντα-
χθεὶς θήδησιν ὑπὸ Ἐπαμινώνδον ἱερὸς λόχος, καὶ ὁ χατὰ τῶν
Πεισιστρατιδῶν θάνατος ὑπὸ Ἄρμοδίου xal Ἀριστογείτονος ve-
νόµενος' περὶ Σιχελίαν δ᾽ ἐν Ἀχράγαντι ὁ Χαρίτωνος καὶ Μελα"
νίππον. Μελάνιππος 5 ἦν τὰ παιδικὰ, ὥς φησιν Ἡρακλείδης
6 Ποντιχὸς ἐν τῷ Περὶ ἐρωτικῶν. Οὗτοι φανέντες ἐπιθονλεύοντες
Φαλάριδι, xai βασανιζόμενοι ἀναγκαζόμενοί τε λέγειν τοὺς
συνειδότας, οὗ µόνον οὐ κατεῖπον, ἀλλά xai τὸν Φάλαριν αὖ-
τὸν εἰς ἔλεον τῶν βασάνων ἤγαγον, ὡς ἀπολῦσαι αὐτοὺς πολλὰ
ἑπαινέσαντα. Ad) καὶ 6 Ἀπόλλων ἡσθεὶς ἐπὶ τούτοις ἀναθολὴν
τοῦ θανάτου τῷ Φκλάριδι ἐχαρίσατο, τοῦτο ἐμφήνας τοῖς
πυνθανοµένοις τῆς Ἠνθίας, ὅπως αὐτῷ ἐπιθῶνται ' ἔχρησέ τε
καὶ περὶ τῶν ἀμφὶ τὸν Χαρίτωνα, προτάξας τοῦ ἐξαμέτρον τὸ
πεντάµετρον, παθάπερ ὕστερον xai Διονύσιος ὁ Ἀθηναῖος

HERACLIDES PONTICUS.

Περι τῆς ἀρχῆς, Περὶ νόµων (*) καὶ τῶν συγγενῶν
τούτοις (Diog. L. 1. 1. ). Quorum in postrernis fieri
omnino non potuit quin de Solone sermo institue-
retur. Vellem tamen paullo accuratius indicasset
Diogenes queenam fuerint τὰ συγγενῆ τούτοις. Fieri
enim potuit , quod K«lerus suspicatur, quamquam
perum probabile Welckero esse videtur, ut Dioge-
nes, quz est ejus hominis negligentia, Πολιτειῶν
epus, quod nunc nonnisi ex excerptorum titulo
novimus, iis comprehenderit.

Primus excerpta ista una cum JEliani Varia hi-
storia edidit Camillus Peruscus, Roms 1545, |
hocce titulo : 'Ex τῶν Ἡρακλείδου περὶ πολιτειῶν
ὑπόμνημα, Ex Heraclide de rebus publicis commen-
tarium (V. Fabricius B. Gr. V, p. 615; Freitag.
Adpar. litterar. I, 217.

ἑποίησε, ὁ ἐπιχληθεὶς Χαλχοῦς, ἐν τοῖς ἐλεχείοις. ᾿Εστὶ δὲ
ὁ χρησμὸς ὅδε -
Εὐδαίμων Χαρίτων καὶ Μελάνιππος ἕφυ,

θείας ἁγητῆρες ἐφαμερίοις φιλότατος.

Reliqua que ad historias vel geographiam spectant Ίος
sunt : Strabo ΥΠ, p. 384 sq. de Helice urbe terree motu
diruta : Ἡρακλείδης δέ φησι, καθ’ αὐτὸν γενέσθαι τὸ πάθος
γύκτωρ, δώδεχα σταδίους διεχούσης τῆς πόλεως ἀπὸ θαλάσ-
σης, καὶ τούτου τοῦ χωρίου παντὸς σὖν τῇ πόλει καλυφθέντος '
δισχιλίους δὲ παρὰ τῶν Ἀχαιῶν πεµφθέντας, ἀνελέσθαι μὲν
τοὺς νεχροὺς μὴ δύνασθαι, τοῖς δ᾽ ὁμόροις νεῖμαι τὴν χώραν.
συμθῆναι δὲ τὸ πάθος χατὰ μῆνιν Ποσειδῶνος᾽ τοὺς γὰρ ἐν
τῆς Ἑλίχης ἐχπεσόντας "Imvac αἰτεῖν πέµψαντας παρὰ τῶν
Ἑλιχέων, μάλιστα μὲν τὸ βρέτας τοῦ Ποσειδῶνος εἶ δὲ u3,
τοῦ γε ἱεροῦ τὴν ἀφίδρυσιν ' οὐ δόντων δὲ, πέµψαι πρὸς τὸ
κοινὸν τῶν Ἀχαιῶν * τῶν δὲ φηφισαμένων, οὐδ' ὣς ὑπαχοῦσαι
τῷ δ' ἑξῆς χειμῶνισυμθήῆναιτὸ πάθος” τοὺς 0 Ἀχαιοὺς ὕστερον
δοῦναι τοῖς Ἴωσι τὴν ἀφίδρνσιν.

Idem XIII, p. 604 : Ἐν δὲ τῇ Χρύση ταύτῃ xai τὸ τοῦ
Σμινθέως Ἀπόλλωγός ἐστιν ἱερὸν, xai τὸ σύμδολον, τὸ τὴν
ἐτυμότητα σῶζον, ὁ μῦς ὑπόχειται τῷ ποδὶ τοῦ ξοάνου. Rei
causam mythicam postquam nescio quos secutus exposuit,
addit : Ἡρακλείδης δ' à Ποντικὸς πληθύοντάς φησι µύας περὶ
τὸ ἱερὸν νομισθῆναί τε ἱεροὺς, xai τὸ ξόανον οὕτω χατάσχευχ-
αθῆναι βεθηχὸς ἐπὶ τῷ uut. Heec probabiliter ex libro Κτίσεις

iv inscripto.

C( Idem, p. 98: Ἡραχλείδην δὲ τὸν Ποντιχὸν ἐν 85(gA6 v
ποιεῖν ἀφιγμένον παρὰ Γέλωνι µάγον τινὰ πδριπλεὔσαιφάαχοντα
(40. Ποσειδώνιας λέγε). Idem denuo Strabo tangit p. 100.

Antigonus Histor. Mirab. 167 : Τὴν δὲ ἐν τοῖς Σαρµάταις
λίμνην Ἡρακλείβην γράφει», ἅτι οὐδὲν τῶν ὀρνίθων ὑπεραίρειν,
τὸ δὲ πρὀσελθὸν ὑπὸ τῆς ὀσμῆς τελεντᾶν. Eadem Sotion. c. 22
in Paradox. ed. Westerm. et Tzetz. ad Lyc. 704.

Tertullianus Opp. p. 346 Rigalt. de somniorum eventa
disputans dicit : Alexandrum qui sciunt. leonem. annuli
recognoscunt ; Bphorus scribit (locus hic fugit editores
fragm. Epbori). Sed οἱ Dionysii Sicilian tyrannidem Hi-
merca quedam somniavit , Heraclides prodidit. Cf.
Timzeus ap. schol. /Eschin. vol. 1, p. 751 ( locus in fragm.
Tim. orníssus ) οἱ qui Time um presse sequitur Valer. Max.
1, 7, 6. ,

(3) Ad hosce libros Περὶ ἀρχῆς α΄, Περὶ νόμων α’ xod τῶν
συγγεννῶν τούτοις pertinent Ciceroniana (Legg. lil, 6) :
Aristoteles illustravit omnem hunc civilem in dispu-
tando locum, Heraclidesque Ponticus, profecius a
eodeni l'latong. .

N

DE REBUS PUBLICIS.

Ex editione principe pendet Cragiana, ex hac
vero Koeleriana editio , qua pra ceteris usus est Co-
rayus. Neque hic neque Kolerus neque Cragius li-
bros manuscriptos adhibuerunt, nisi quod K clerus
ad priora decem fragmenta varietatem lectionis ex
duobus codd. Leidensibusa Perizonio enotatam ab
Heynio acceperat. Camillus Peruscus ünde sua
sumpserit , ipse. non indicavit. Itaque de codicibus
Heraclidis nihil fere constabat ad hunc usque
annum , quo Schneidewinus libros manuscriptos,
quotquot eorum in Bibliothecarum Catalógis re-
censentur, excutiendos curavit. Numero sunt un-
decim, quos Schneidewinus ( Heraclides Politia-
rum qua: exstant. Goettingee. 1847, p. LIX sqq.)
accuratius describit, nos paucis indicasse habebi-
mus satis,

4. Codex Parisinus, ΝΟ 1651, in-fol., sec. XVI.
Continet prater alia scripta Historiam Var. /Eliani,
cui subjicitur: 'Ex τῶν Ἡ ραχλείδων (sic). Περὶ
πολιτειῶν Ἀθηναίων (sic). Fragmenta politia-
rum ita codex exhibet, ut pars sint Var. Historiz
Kliani. Nam titulus modo appositus nihil differt
ab inscriptionibus quz reliquis JEliani capitibus
passim prefiguntur; fini autem subscriptum legi-
tur : Τέλος τῆς Αἱλιανοῦ ποικίλης ἵστορίας. Singulis
politiis tituli non pramittuntur, nisi quod prime
timlus in totius libelli inscriptione comprehendi-
tur. Ceterum codex est optimz note (").

B. Codex Leidensis , in quo Heraclides jungitur
AKliano, Codici A simillimus; raro ab eo leviter
differt.

C. Codez Vaticanus , N* 998, in-4?, sec. XV.
Heraclides excipit /Elianum. Liber omnium opti-
mus, Ejusdem familie cum 4 et ΑΒ.

a. Coder Parisinus, Ν΄ 1693, in-fol., membr.
sec. XIV. /Eliani Variam Historiam excipiunt
Λουκιανοῦ εἷς τὸν μηρον δίστιχα duo, Ἄθλοι *Hoa-
χλέους, versus quattuordecim , ac deinceps fol. 56 :
"Ex τῶν Ἡραχλείδους ( sic) περὶ πολιτειῶν. Scriptus
eleganter. Alteriuscodicum familiz facile princeps.

b. Codez Parisinus, Νο 1694, in-fol., chartaceus
sec, XVI. Insunt : AEliani Var. Hist., 'Ex τῶν Ἡρα-
χλείδου περὶ πολιτειῶν, /Eliani Nat. Anim: (Cf. Ja-
cobs przfat. in JElian. Nat. An. p. 83).

b. Codex Basiliensis (F. VI, 29), in-8e, char-
taceus, constans paginis 32, quorum 16 et dimidia
continent Heraclidem.

d. Codex Laurentianus, plut. LX , 19, in-8e,
membran. szc. XIV, uti dicunt, Heraclides /Eliano
jungitur.

. (*) Hunc librum sicut. reliquos duos Parisinos ( a et b)
se quoque adhibui. Quod propterea moneo , ne quis mi-

rear, si in variae lectionis notatione aliquoties discrepamus
tb editione Schneidewini.

201

͵

e. Codex Laurentianus , plut. LXX , 16, in-4*,
membran. sec. XV. Heraclides junctus JEliano.

f. Codex Sluiscanus, « quem Perizonius in
JEliano edendo occupatus acceperat a Frid. Sluis-
kenio, curie Hollandi* preside, antiquiorem,
ut ait, Leidensi illo. Collationem 10 capp. priorum
sumpsi e schedis Perizonii. » Schneidew.

g. Codex 4mbrosianus, C. 4, in-89», membran.
sec. XV, ut videtur. Continet /Eliani Var. H.,
Luciani disticha in Homerum, versus de laboribus
Herculis, Heraclidem , Aristotelem Περὶ παραδό -
ξων ἀχουσμάτων, alia.

p. Codex Vaticanus, N* 13755, in-4*, chartaceus,
sec. XV exeuntis vel sec, XVI. Inest /Elianus et
Heraclides. « Codex mihi valde memorabilis, quum
Camillum Peruscum ex hoc ipso editionem suam
exprimendam curavisse certissimis indiciis evinca-
tur. Quid quod manu ipsius Perusci scriptus liber
videtur, siquidem teste Brunnio ea qus ex alio
libro pleniore in hoc sunt postea suppleta, eandem
manum produnt. » Schneidew.

Post recensitos libros , de ratione eorum Schnei-
dewinus subjicit hec : « Convenit intelligi libros
scriptos in summa re inter se conspirare, ut licet
numero non pauci sint, re tamen pro duobus
tribusve aestimari debeant, Etenim quod in graecis
potisimum scriptoribus accidit, unum tantum
exemplar communem stragem librorum evaserat ,
ex quo universi codices recentes ( non enim ultra
sec. XIV finem recedunt) originem habent. Illum
librum pervetustum fuisse et uncialibus litcris
scriptum sunt quae indicium faciant; sic fr. 5,
1 Βακαῖος ex Βάκχιος natum est, fr. 9, a. Δείπειν
e Λείπειν, fr. 35, 1 Διώλου vel Διόλου ex Αἰόλου.
Fuitque liber vel madore corruptus passim aliave
injuria vetustatis , vel a tineis arrosus; unde fiebat
ut fugientes ductus non sine molestia assequi pos-
sent qui describebant , et interdum desperantes a
conatu desisterent. Transcripserunt autem librum
archetypum minimum duo librarii vel diligentia
vel oculorum acie diversi : quo factum est ut ex
una quasi radice duo sese extulerint surculi. Nanc
autem neque archetypus ille liber superest, neque,
ut credo equidem , qui directa via ex illo ductus
sit, sed omnes per traducem. Qua autem in ατ-
chetypo labem traxerant, in omnibus pariter de-
pravata sunt; quadam lacune sunt omnibus libris
communes ; nam ubi in media sententia deficitur,
non potest excerptor vapulare , sed male habitum
exemplar in causa est. Quamquam interdum mihi
non consiat , quousque liceat in castigandis verbis
non sanis et lacunosis progredi, quum obtusus
homo, qui Heraclidea ultimis foliis /Eliani illusit
primus, multa ipse pessumdedisse videatur. — Tum

202

in libris omnibus quadam trajecta sunt et in alie-
nam sedem migrarunt; alia in archetypo vel ad
marginem vel inter versus pro var. lect. notata
nunc deformant textum : exempla sunto fr. 38,
fr. 17 extr., fr. 1, 3 et 10. Errori hec merito
imputantur : ab interpolationis protervitate pror-
sus vacant, doctz quidem interpolationis et quz
fucum facere prudentibus possit, Pauca quedam
ejusmodi simplicitatem et innocentiam glossatorum
produnt, veluti fr. 1, a ad ἐπ᾽ lov καὶ ὁμοίᾳ adje-
cerunt alteri μοίρα , alteri rudi; fr. 18 quum Φᾶσιν
τὸ ἐξ ἀρχῆς Ἡνίοχοι χατώχουν sibi φασὶν audire
viderentur, φασὶν ὡς τὸ κτλ. posuerunt etc. — Al-
ter autem librarius (dicebam enim minimum duos
archetypum codicem descripsisse) superstitiose
exemplar suum imitatus est , alter lectu difficiliora
transmisit. Prioris familie codicum testes habemus
tres, ABC , alterius reliquos , qui , ut fit in novi-
ciis libris , singuli singulis erroribus inquinati sunt
sibi peculiaribus. Prior familia eaque longe inte-
grior conservavit quz in altera desunt. V. fr. 9, a
1I. 20. 22. 25. 23. 31, 1. 32, a. Contra bis in
priore intercepta sunt paucula, qus deteriores
custodierunt V. fr. 8, a. 3, 7. Similiter ubique
discrimen utriusque familie mira scripture con-
stantia proditur... Tamen prorsus respui deteriores
codices non poterant : nam ad fidem librariorum
qui meliores descripserant, non exiguus stupor
accessit, unde sepe numero 49 futilissima vitia
offerunt, a quibus immunes sunt libri deteriores ,
quorum auctoritati haud raro obsequendum fuit. »
Hactenus de ratione codicum Schneidewinus.
Restat ut videamus, quid de fragmentorum indole
et origine viri docti censeant. Primus in hanc rem
inquisivit Kogrenus. Qui qua verbosius disputa-
vit, ea paucis comprehendam. Heraclidea nostra,
ait, diversi sunt generis : alia eorum fragmenta,
alia epitomas dicere licet ; in illis oratio disertior,
has arguit sermo hiulcus, pessime nexus, subinde
obscurus. Causa hujus inzqualitatis idonea vix in-
veniri potest in languore quo corripiuntur librarii
in describendo, diligentia paullatim deficiente;
opera enim tam brevis scripti describendi non ita
magna erat; et tum debuisset diligentia librarii
minutatim magis magisque evanescere; sed hoc
contra est. Porro in delectu rerum auctor libelli
inepte egit; nam gravissima omittens in medium
profert multa levissima et a Politiarum scriptore
prorsus aliena, veluti geographica , biographica,
mythologica, grammatica. Denique si seriem
ppeclas qua singule Ρο] se excipiunt, chaos
habes confusum et indigestum. Frustra cogitas de
ordine quodam chronologico , de gentili conjun-
ctarum gentium affinitate, de mutua Politiarum

HERACLIDES PONTICUS.

vicinarum similitadine. Tot tantzeque turbae quo-
modo orts sint, optime explicatur si statuamus
fragmenta nostra cinnum esse ex pluribus iisque
diversis libris coagmentatum. Priora quinque
fragmenta vere politica fuerint; reliqua nisi omnia
certe plurima, ex aliis Heraclidis Pontici libris
deprompta esse videntur, scilicet ex opere Περὶ νή-
σων ( fr. 7. 8. 9. 10. 12. 13. 19. 24. 36. 31. 3a.
36. 37. 4o) 6 Κτίσεων libris (fr. 18. 41. 25. 28.
3o ), e libro Περὶ ὀνομάτων et fortasse alia ex aliis
scriptis. Fundum fragmentorum e politicis et geo-
graphicis operibus Heraclidis esse putat petitum ;
deinde ad marginem annotata ex aliis ejusdem
auctoris libris esse censet similia quzdam , que
postea in contextum illapsa ordinem turbaverint.
Titulum Περὶ πολιτειῶν , in ejusmodi rerum conge-
riem minime cadentem, a librario fictum esse post-
quam verus titulus ( v. c. Zuvavory) ἱστοριῶν vel si-
milis) excidisset. Denique auctorem Excerptorum
fuisse suspicatur Heronem Atticum, quem Suidas
Ἐπιτομὴν τῶν "HoaxAsiBou ἱστοριῶν confecisse testa-
tur. Hactenus K oelerus. Qui qua de oratione et de
ordinis defectu monuit, ea in universum recte se
habent. Reliqua justo pondere carent. Nam, ut
hinc exordiar, Heraclides ille , cujus Historias
Heron excerpsisse dicitur, procul dubio non est
Heraclides Ponticus , quem Ἱστορίας composuisse
nemo tradit, sed Heraclides Lembus, amplissimi
Historiarum operis auctor, intelligi debet, uti
post Meursium statuerunt Roulezius (1. |. p. 37),
Deswertus (l. 1. p. 161), Welckerus ( KZ ScArif-
ten I, p. 458), alii. Quod deinde Kolerus sta-
tuit excerpta nostra ex pluribus scriptis conflata
esse , etsi verum fuerit , non tamen ex éo hoc con-
sequitur, quod multa in libello commemorantur,
quze ad res politicas haud proxime pertineant. Nam
si fragmenta Politiarum Aristoteliarum pervoluta -
veris, videbis partem eorum majorem in iisdem
plane rebus versari, quas in Heraclide K«elerus
ex geographicis aliisque libris collectas esse censet.
Quid quod haud pauca ejusmodi in Heraclide obvia
apud alios scriptores ex Aristotelis Politiis nar-
rantur. Átque posterius hoc ipse etiam Koelerus
animadvertit in Auctario annotationum aliquot
annis post edito ; neque tamen propterea senten-
tiam mutavit , sed hoc tantum addidit, Heraclidem
ex Aristotele multa in usus suos convertisse , aut ex
eisdem cum Aristotele fontibus sua deprompsisse.
"WrLckxmus (in Rhein. Mus. vol. V, 183;
p. 113. qq. et hinc in JVelckers ΚΙ. Schriften 1,
p. 451 sqq) cum Keelero eatenus facit, quatenus
ipse quoque fragmenta nostra ex compluribus
Heraclidis libris conflata esse putat. Libros vero
istos duos potissimum fuisse vult , unum Περὶ νή-

DE REBUS PUBLICIS.

σων, alterum Περὶ τῶν ἐν Ελλάδι πόλεων ( v. supra
p. 198). Titulum Περὶ πολιτειῶν ab. excerptore
profectum videri, quum non probabile sit Hera-
clidem preter opus Περὶ τῶν iv Ἑλλάδι πόλεων
seorsum etiam Πολιτείας scripsisse. Verum enimvero
auctorem nostri libelli non ipsa Heraclidis opera
usurpasse (id enim ordinis defectum non admit.
tere) , sed «vo medio, quum integra Heraclidis
opera dudum perüssent, fragmenta eorum vel eclo-
gas hic illic in variis libris dispersa collegisse.

ConAvus |. ]. p. gvt' ita habet : Λαλήσω περὶ τοῦ
συγγράμματος αὐτοῦ ( Ἡραχλείδου τοῦ Iovrtxou) τοῦ
ἐπιχραφομένου Περὶ πολιτειῶν. El τὰ σωζόμενα xal
ἐκδιδόμαενα ἀπὸ τοῦτο λείψανα δὲν ἔχομεν πλέον παρὰ
ἀληθενὰ λείψανα, xal σχεδὸν

ἀντὶ φιλτάτης
μορφῆς, σποδόν τε xal σχιὰν ἀνωφελῆ.

Et paullo post : El; πολλὰ µέρη φαίνεται ὅτι ὅστις
ἐπέτεμε εὁσύγγραμμα συν ἠθροισετὰ εὑρη-
θέντα λείψανα, ἤλλαξε xal τὴν φράσιν καί ποτε xal
τὴν ἐσχότισε μὲ τὴν ἀσάφειαν. Idem postea in Pro-
legomenis ad Ακιοϊε]ίς Politica ( Paris 1821 )
Ρ. Y' posuit hec : Ἀπὸ τὰς τοῦ Ἀριστοτέλους
πολιτείας πιθανὸν ὅτι συνηρανίσθη τὸ σύγγραμμα
3 μᾶλλον µέρος συγγράµµατος τοῦ Ἡραχλείδου περὶ
πολιτειῶν xal αὐτὴ τοῦ Δαμασχηνοῦ Νιχολάου ἡ Πα-
ῥαδόζων ἐθῶν συναγωγή. Similiter GnassmBorius in
Jahns Jahrb. 1839, tom. X , a, p. 17a : « Recen-
sent haelt den Heraclides Ponticus für einen Com-
pilator des Aristoteles, oder richtiger die unter
seinem Namen vorhandenen Fragmente für eine
mangelhafte Compilation aus den Politieen. des
Aristoteles. » Eandem sententiam etiam Scuwxi-
DEWINUS amplectitur et additis argumentis com-
probare studet. Etenim postquam genera rerum
quz in Aristotelis Πολιτειῶν fragmentis afferun-
tur, recensuit, ad Nostrum se convertens ait :
« Illum quem conatus sum delineare Aristotelii
operis habitum ornatumque qui mente compre-
henderit , is ubi ad Heraclideum librum devertet,
comparabitque libelli dotes cum Aristoteliis illis,
pusillum aliquem Aristotelem agnoscet. Tametsi
quantum mutatum ab illo! Pro integro et valido
corpore imago occursat marcida et semimortua :
facies tamen voltusque ii, ut de pristina sanitate
conjecturam capias, » —

« Gliscente multitudine librorum auctoque le-
gendi cognoscendique labore quum antiquis homi-
nibus multa multorum ampla volumina difficiliora
tractatu et molestiora viderentur, inventi mature
sunt qui majoris ambitus scripta in angustius coar-
tarent itaque ad saporem vulgi redderent habi-
Mora. Suntque inulti. scriptores. πολνγραφώτεροι

203

eo modo concisi. Et Aristotelii quidem libri quo-
niam fere grandiores ersent, jam a discipulis
excerpi capti sunt, v. Koppium Mus. Rhenan.
III, 3 p. ror sqq. Sic amplissima Politiarum
volumina in pauca contulerat nescio quis Hera-
clides, Sed quoniam vel ea excerpta inferioris
etatis magistellorum captum excedebant, fuit qui
Heraclidea rursus contraheret, homo nomine
ignotus, sed imperitus profecto et antiquitatis vix
mediocriter gnarus. Ei debetur-quidquid hoc est
libelli, quo fere librarii ultimas pagellas codicum
AEliani Var. Hist. explere soliti sunt. Nunc ex hac
pannorum exilitate Aristotelia opulentia αρτο col-
ligitur. Nempe pariter ex Paulli ramentis Verrii
Flacci copiz censentur. Sumamus, tam iniquam
fortunam fuisse , ut vel Festi epitomen nobis invi-
disset, qua magnam partem servata lztamur : ec-
quis de Verrii Flacci copiosa et erudita disputa.
tione ex Paulli penuria judicium ferre auderet?
Nunc hujus misellam brevitatem cum lautitia Festi
comparantibus Verrii Flacci, a quo hzc defluxerunt,
lztissima ubertas quasi per nebulam aspicitur. Sic
Heraclideorum excerptorum epitoma cum Aristo-
teliis reliquiis collata quantam in integro opere
fecerimus jacturam manifestum reddit. »

In sequentibus Schneidewinus postquam vitia
recensuit, quibus Excerpta laborant, pergit hunc
in modum : « Ita quum profecto non magnifice de
excerptore sentiam, idem tamen descivisse illum ab

. instituto vel Aristotelis vel Heraclidis, disputationis-

que ordinem et rationem evertisse mihi non possum
persuadere. Excerptorum enim est ubertatem li-
brorum excerpendorum extenuare, salvo ordine
rerum. Ordo autem , quantum in paullo locuple-
tioribus excerptis conspicitur, is est, ut premissis
antiquitatibus historiaque civitatum deinde ad in-
stituta et mores et si qua preterea memorabilia
inciderunt, fiat transitus. » Deinde ad summam
rem accedens Schneidewinus evincere studet, quod
hucusque nonnisi posuit, scilicet Heraclidis frag-
menta omnia ab Aristotele accepta esse, Id vero
demonstrari ait eo , quod Heraclidea cum Aristo-
teliis congruant ubicunque hzc cum illis compo-
nere adhuc liceat. Recensebo singula.

Fragm. 1, 1 Iones ab Ione nomen habent. Idem
novimus ex Aristotele. — Fr. 1r, 6 Pisistratus
33 annos regnavit. Consentit Aristoteles Pol. V,
9, 33. — Fr. 2, 4 Charilai regnum tyrannis ap-
pellatur, ut apud Aristot. Ρο]. V, 10, 3. Lycurgus
χρυπτίαν instituit, quod idem ex Aristotele narra-
tur fr. 80. Lacedzemonii Terpandrum magnopere
honorarunt , sicuti liquet etiam ex Aristot. fr. 87.
-- Fr. 3, 1 Minos primus Cretensium legislator.
De cadem re Aristoteles Pol. II, 7. — Fr. 5, 2

204

nonnulla eorum que de Periandro narrantur iis-
dem fere verbis Diogenes Laertius refert addens
χαθά φησιν Ἔφορος xat Ἀριστοτέλης. — Fr. 1, 3
historia, qua origo locutionis proverbialis ἄποχε-
χόφθαι Τενεδίῳ πελέχει illustratur, eodem plane
modo ex Aristotele (fr. 170) affertur. — Fr. το
quz leguntur de Sami nominibus priscis, de Anceo
et de alba hirundine, eadem novimus ex Aristotele
fr. 175 et 176. — Fr. 4, 1. De Batto Cyrenarum
conditore Aristoteles quoque dixit fr. 206. — Fr.
16 que de Tyrrhenorum luxuria sunt, narravit
Aristoteles fr. 246 in Τυρρηνῶν vouiuow. — Fr.
38, 1 de Cephalo historiuncula fluxit ex Aristotele,
— Fr. 22 qui affertur versus Simonideus exstat
etiam apud Aristotelem in Rhetor. III, a. — Fr.
" 22 inscribitur in codd. Σαμοθράκη, non Σαμοθρᾳ-
x&v. Schneidewinus reposuit Σαμοθράκης, quoniam
Aristoteles ( fr. 171 ) ἐν Σαμοθράχης πολιτεία lau-
datur apud schol. Apoll. Rh. I, 917. — Denique
Aphyteorum (fr. 39) et Argiliorum (fr. 42)
civitates Thracie satis obscure cur memorentur
in nostro libello facile intelligi monet, si teneamus
esse fragmenta Aristotelis , hominis Stagirite.

His igitur enumeratis pergit Schneidewinus :
« Ergo pro explorato habeatur Aristotelii operis
has esse reliquias , mancas illas quidem multis no-
minibus , et si ad generosam prosapiam respexe-
ris, frivolas, sed ut de pristino decore non absurda
possit capi conjectura, et nobis sero natis in lucro
deputandum sit, has tamen guttulas ex Aristotelio
oceano superesse. Pristinum decus quum dico , qui
Aristotelium exemplum expressisse repertus est,
eum, nisi quid contra dicat, par est credere ad
auctorem suum ita sese accommodasse, ut non
temere nativam operis compagem disjiceret, Igitur
qui ordinem civitatum apud Heraclidem mirabili-
ter confusum dictitant, ii reputabunt, quid secu-
tus sit Aristoteles ipse, universe quidem constare
( accepimus enim Aristotelem seorsum collocavisse
civitates δημοχρατικάς, ὀλιγαρχικάς, ἀριστοχρατικάς,
τυραννικάς. V. Diog. L. V, 27, coll. Vit. Menag.
P. 404, 68 Westerm. ); sed illud non eque com-
pertum est ad cujusnam «setatis statum civitatum
direxerit judicium, susne an superioris, et, si hoc,
ad cujus. Est hoc totum obscurum multisque et
magnis, si rem scrutere subtilius, obsitum diff-
cultatibus, nisi forte vanis conjecturis indulgere
melli est. Ab Atheniensium quidem civitate exor-
sum Aristotelem crediderim et ipsum; pariter non
absonum fuerit statuere, ad Lacedzemoniorum
perrexisse , aristocraticarum nobilissimam urbem
cum democraticarum nobilissima contendentem.
Cui annexam Cretensem esse quis mirabitur in
tanta utriusque institutorum similitudine? Post

i € a —P

E AD RR. Rt ———————

HERACLIDES PONTICUS.

has ratio deficit estque eo difficilius procedere ut-
terius, quia multe dynastiz evanuerunt. Mihi quz
sciri nequeunt, ne sciscitari quidem volupe est;
tantum dicam, nis' quis eruerit Aristotelium
ordinem, cavendum esse, ne Heraclideam seriem
per temeritatem excerptorum vitiatam opinemur. »

Vides quantopere de libello nostro judicia viro-
rum doctorum discrepent. Eorum opinioni, qui
fragmenta ex geographicis libris collecta putant,
non est cur immoremur. Utrum vero ex uno
eodemque Politiarum scriptore omnia fluxerint,
an ex duobus, Aristotele et Heraclide Pontico,
vel etiam ex compluribus, eclogze congests sint,
id sane in disceptationem venire potest. Nam quod
Schneidewinus pro explorato ponit confidentius,
id circumspectior aliquis nonnisi veri similitudinis
speciem pre se ferre dixerit. Complura nostris
inesse quz Aristoteli debeantur, in propatulo est,
neque quisquam negavit. Sic historias de Tenedio-
rum rege (fr. g) et de Arcisio (fr. 38) tantum
non iisdem verbis ex Aristotele refert Steplianus
Byzantius. Preterea qua in Samiorum politia le-
guntur, item ex Aristotele exscripta esse proba-
bile est; quamquam vel hoc minus confidenter
dixerim , quoniam satis liquet fontem eorum esse
Annales Eugeonis Samii , qui communis complu-
rium fons esse poterat. Haud majoris momenti sunt
qua de Periandro apud Nostrum et Aristotelem
leguntur, Nam eadem narravit Ephorus, quem
una cum Aristotele laudat Diogenes Laertius.
Ephori autem narrationem etiam in aliis Heracli- .
deis agnoscimus. Sic quz in Cretensium republica
leguntur cum iis quz ex Ephoro (fr. 64) Strabo
refert, mirum in modum concinunt, Ex eodem
fonte ea fluxerint que de Lycurgo χρυπτίας auctore
apud Nostrum notantur, presertim quum Lacedz-
moniorum instituta omnia vel certe longe plurima
ad Lycurgum relata ab Ephoro esse inde patet,
quod Ephorus (fr. 3o) Hellanicum, ut qui se-
cus fecerit , reprehendit. Denique Ephorus maxime
notari videtur fr. a init. verbis : Τὴν Λαχεδαιµο-
νίων πολιτδίαν τινές Λυχούργῳ προσάπτουσιν πᾶσαν.
Quidni igitur Heraclides hzc ex ipso Ephoro, si-
cuti Aristoteles, haurire potuit? Alia denique com-
plura ejusmodi sunt, ut nemo ullus, qui Politias
conscribere aggrederetur , omittere ea posset. Quo
pertinent quod in Atheniensium politia Ionis ab
Ione nomen habere dicuntur, quod in Laceda-
moniorum, Cretensium et Cyrenzorum Politiis
Terpandri, Minois, et Batti mentio fit. Preterea
non deest locus , ubi Heraclides ab Aristotele dis-
sentit. Nam Heraclides (fr. 1 , 8), sicuti Theopom-
pus, ait Cimonem (cui librarii error Ephialten
substituit) hortorum suorum copiam dedisse τοῖς

DE HEBUS PUBLICIS.

ουλομένοις, non vero solis Laciadis, ut Aristoteles
tradidit, Verum etiamsi ne unus quidem locus
exstaret, quo dissensus Heraclidis et Aristotelis
probaretur, atque etiamsi negare velles utrum-
que ex iisdem fontibus hausisse, vel hoc unum,
quod inter varios Heraclides nonnisi Ponticum
philosophum de rebus politicis scripsisse novimus,
is vero Aristotelis discipulus fuit, hoc unum suffi-
ceret , ut consensus qui inter Heraclidea et Aristo-
telia fragmenta deprehenditur, explicationem ido-
neam admitteret, Neque hanc viam Schneidewi-
nus obturasse putandus est eo quod Heraclidem
e numero discipulorum Aristotelis eximendum
opinatur, idque contra diserta veterum testimonia,
quibus Heraclides post Platonem et Speusippum
etiain. Aristotelem audisse traditur. Quorum te-
stium antiquissimus nec longe ab Heraclidis evo
distans Sotion est ἐν Διαδοχαῖς (ap. Diog. L. V,
86), qui Schneidevwino non historiam referre vi-
detur, sed conjecturam cepisse ex eo, quod persi-
mili in genere literarum versatum nosset Heracli-
dem. Idque, nescio quo jure, colligi posse censet
ex Cicerone ( Legg. III, 6, 14), qui ita habet :
Aristoteles illustraeit omnem hunc civilem in dispu-
tando locum Heraclidesque Ponticus profectus ab
eodem Platone, Theophrastus vero institutus ab
Aristotele habitavit in eo genere rerum.
Igitur quod in fragmentis nonnulla leguntur,
que verbotenus fere ex Áristotele descripta, ex
eo per se minime sequitur reliqua omnia , quz in
summa re non dissentiunt ab Aristotele, totumque
adeo libellum, ex Aristotele esse excerpta. Adver-
santur autem huic sententiz et Heraclidis nomen,
quod codices profitentur, et ordinis defectus in
serie Politiarum conspicuus. Quse obstacula quo-
modo Schneidewinus unico suo argumento fisus
removerit, supra vidimus. Ác primum quidem
Heraclidem non Ponticum illum notissimum, uti
tantum non omnes statuerunt, esse vult, sed
ignotum quendam ejusdem nominis virum, qui
Aristotelem olim excerpsisset, quemque deinceps
alius quidam anonymus in brevius redegisset, —
Id vero parum probabile esse mihi videtur. Haud
pauca quidem novimus nomina auctorum, qui
grandiora historiarum opera in breviorem sed
continuam tamen narrationem contraxerunt, si-
cuti Justinus Trogi Pompeii epitomen elaboravit :
eclogarii autem , qui singulos quosdam locos ex
historiis pro libitu enotant , non solent illi nomina
sua scriptionibus hisce operariis prefigere. Ejus-
modi vero excerpta etiam nostra fragmenta sunt,
etiamsi olim in integrioribus codicibus paullo ple-
niora fuerint. Series autem infortuniorum , qua ab
juste epitomae forma ad presentem demum mise-

205

riam fragmenta hzc devenerint, tum demum fingere
probabiliter licet, uly aliis indiciis ad tale quid
statuendum cogimur. Quanto longius igitur petitus
est Heraclides quidam excerptor, tanto facilius
plerisque sese obtulit Heraclides Ponticus, quem
Περὶ vópaov , Περὶ ἀρχῆς xal τὰ συγγενη τούτοις scri-
péisse accepimus. Politiarum quidem opus disertis
verbis nusquam memoratur; id vero rem non
dirimit. Num de Dicearchi Politüs constaret, nisi
Cicero tribus verbis mentionem earum injecisset?
Num Critiam Politias prosa oratione scripsisse
compertum haberemus, nisi Áthenzi locis duobus
admoneremur? Nimirum fama operis Aristotelii
reliquorum memoriam obscuravit, Mitto quod
quae Plutarchus ex Heraclide Pontico affert de
Solone, de Pisistrato, de prelio Marathonio, de
Pericle (Solon. c. 1. 22. 31. 32. Pericl. 37. 35.
Vide supra), ex Atheniensium Politia deprompta
esse possunt; mitto denique Heraclidis locum (ap.
Cicer. De divin. T, 53) de more quodam Ceorum,
qui cum iis que in Ceorum republica narrantur
coheret. Et ne dicas Heraclidem esse illum qui-
dem Ponticum, sed temere Aristotelis nomini
substitutum fuisse : nam contrarius plane mos obti-
net: multa tribuuntur Aristoteli, quz sunt aliorum,
non vice versa. Igitur quanto notiores erant Ári-
stoteliz Politiz , et quanto cupidius aliorum scripta
celeberrimo Stagiritz affingebantur, tanto major est
Heraclidei nominis, quod fragmentis nostris inscri-
bitur, auctoritas,

Jam si hzc in suspicionem ducunt subesse nostro
libello fuudum quendam fragmentorum Heracli-
deorum, quibus Aristotelia ex aliis eclogis vel ex
scriptoribus Aristotelem passim excitantibus ad-
mixta sint : videamus deinceps, num series frag-
mentorum faveat huic sententiz an refragetur. —
Etenim quemadmodum in singulis fragmentis ordo
rerum percommodus est, sic etiam in serie Poli-
tiarum si quidem unum Aristotelis opus excerptor
ante oculos habuit, pristinum ordinem servatum
esse exspectamus. Idque ipse Schneidewinus con-
cedit; verum quum rationem hujus ordinis reddere
non possit, hoc eo excusare studet, quod quid
Aristoteles in Bac re secutus sit, parum liqueat.
Hoc verum quidem est; at illud tamen liquet non
qualemcunque Politiarum seriem eam esse posse,
quam Aristoteles adoptaverit. Nostra autem series
talis est, qualis a sans mentis scriptore proficisci
omnino non potuit. Neque quidquam lucraris
statuens multas Politias Aristotelis ab excerptore
omissas esse, Nam sic quoque ex superstitibus Po-
litiis conjuncta esse debent ez quae simul propter
originem et formam reipublice et situm geogra-
phicum, sive propter ea omnia, quas in ordinandis

206

Politiis momenti alicujus erant , non poterant non
componi (*). Nunc vero excerpta nostra nihil nisi
indigestam farraginem przbent. Ut pauca tan-
gam, quid Thraces sibi volunt inter Tarentinos et
Locros? cur Locri a Crotoniatis separantur *Po-
litiis Cephallenum , Rhodiorum , Ephesiorum etc. ?
cur tam mire disjiciuntur Politiz Ithacensium , Ce-
phallenum, Molossorum? cur Grecis miscentur
Barbari Tyrrheni, Phasiani, Athamanes, Thraces?
Nonne veteres testantur Aristotelem seorsum de
his exposuisse in. Νομίμοις βαρθαρικοῖςῦ An forte
cum Schneidewino putemus fidem illorum testi-
moniorum Excerptis nostris labefactari et everti?
Haud tu credes. Sed fac barbarorum Νόμιμα mixta
et interposita Politiis fuisse : nonne vel sic in serie
fragmentorum ordo quidam et certa ratio desi-
deratur ?

Igitur quum series fragmentorum antiqua esse
nequeat, neque ullo modo probabile sit exstitisse
unquam Aristotelii operis exemplar, in quo sic
omnia susque deque mixta fuerint : sponte venit
suspicio turbas istas esse eclogariorum, qui He-
raclideorum fragmentorum fundo Aristotelia multa
temere admiscuerint, Nec desunt indicia. Sic
(fr. 20) Locrorum politiz inepte subjiciuntur Chal-
cidenses, Nimirum in fr. ao extr. sermo est de Lo-
cro quodam quem mustelarum morsus ad insaniam
mortemque violentam adegerint. His homuncio
noster similem historiam appinxit de muribus , qui
Chalcidenses adeo vexarunt, ut patriam relinque-
rent. Ne vero putemus historiolam non ex Politia
aliqua, sed ex alio quovis scriptore assutam esse,
illud obstat, quod aliud de more quodam Chal-
cidensium additur. — (Quemadmodum Locros et
Chalcidenses futili de causa conjungi videmus, sic
Molossorum (fr. 17) et Cephallenum (fr. 38) Po-
litias, qua nunc longe separantur, in fonte, quem
eclogarius adhibuit, apte connexas fuisse ex cen-
tone fragm. 17 adhsrente colligitur. — Porro in
Ithacensium rep. fragmentum de Cephalo, quod
aperte ex Aristotele petitum est, in omnibus codd.
ita exhibetur, ut inscriptio Ἰθαχησίων sequenti de-
mum segmini przfigatur. Unde colligas fragmen-
tum Aristoteiicum serius demumeéllatum et, uti
fieri solet, non suo esse loco positum. Similiter
fragm. 7, 3 Aristotelica historiuncula assuta esse
videtur. Porro quz ex Corcyrzorum rep. (fr. a7)
leguntur in plurimis codd. omittuntur; in duobus
autem (4 C), qui ea exhibent , diversis locis po-
nuntur. Quod item indicio est olim hzc eo loco,
ubi de Italicis Politiis sermo erat, ad marginem
primum adscripta fuisse , deinde migrasse in con-

(*^) Conjunctas esse quae in eadem regione essent simi-
les , vel ex titulis Ἀχαιῶν, Θεσσαλῶν πολ. etc. patet.

HERACLIDES -PONTICUS.

textum. Ex Schneidewini quidem sententia ea
omnia quz in codd. 4 8 6 leguntur, in reliquis
autem codicibus desiderantur, a librariis horum
omissa sunt. Quod ut de corruptis quibusdam locis
probabiliter statui potest, sic deceteris parum veri-
simile est. Imo codices a b c etc. ex fonte fluxe-
rint, qui nonnulla eorum qus jam in .4£ B C
exstant , nondum novit. Sic non noverit quse 4 C
(in fragm. 11 extr.) de Phidone et Prometheo
exhibent, qua num loco suo posita sint et ad Cu-
maeorum remp. pertineant ; an aliunde huc delata
sint, jure dubitatur. Porro huc pertinere videntur
quz ad finem reip. RAeginorum (fr. 45) in duobus
tantum codd. leguntur : Ἐγένοντο. Ἠσαν δὲ καὶ
ἄλλοι δυναστευτικοὶ παρὰ τοῖς Ῥηγίνοις, Quse nescio
an forte ita explicanda sint, ut illa σαν δὲ κτλ.

.serioris hominis additamentum fuerint; verbum

Ἐγένοντο autem pertineat ad initiurn reip. Locro-'
rum, quz incipit verbis" Eyévtco Λοχρός, pro quibus
snlva sententia legi etiam potest : ἐγένοντο Λοκροί.
Sic apte Politiz olim se excepissent. Nunc inter
Locros et Rheginos interjiciuntur Minoi , Thraces,
Corcyrzi (in a codd.), Tarentini, Tarentini quidem
loco non inepto ponuntur, sed quz de iis afferun-
tur, lacero suo habitu simillima sunt notulz mar-
ginali, quz in contextum verborum irrepsit. —
Locros excipere debebant Crotoniatz (fr. 36) , de
quibus nihil nisi nominis origo proditur. Aptum
hunc lecum sciolus putavit, quo alia similia de
origine nominis Ephesiorum , Phoczorum et de
Rhodi nomine antiquo appingeret. Quibus elimi-
natis, ab historia de Phalaridis nequitia et nece
proxime absunt gemina illa quz de Cephalienum
tyranno ejusque pena traduntur. Hzc historiarum
similitudo in causa fuit, ut Cephallenum resp. se-
jungeretur a Molossorum Politia, cui juncta olim
fuerat. Ejusmodi similitudines etiam aliis locis
captasee auctor noster videtur. Sic barbari illi qui
Grecis interponuntur, Tyrrheni (fr. 16), Pha-
siani (fr. 18) et Lucani (fr. 20) eo sibi. similes
sunt, quod omnes φιλόξενοι fuisse dicuntur. Post
Cumzorum Politiam, paucis interjectis, legitur
quomodo adulteros Lepreats puniverint, Eandem
fere poenam Cumzeos sanxisse constat. Suspiceris
igitur hanc ipsam olim in Cumzorum Politia me-
moratam fuisse, eamque ab alio quodam Leprea-
tarum exemplo illustratam fuisse. Sed hsc hacte-
nus; nam de singulis quibusque ratio reddi jam
non potest. Jam si queris quznam fragmenta an-
tiquum libelli Heraclidei fundum consttuerint,
quznam adventitia sint ex Aristotele vel aliis eliam
scriptoribus : haud ita multum a vero aberrare
mihi videor statuens Heraclideas esse Politias prio-
res maxime atque uberiores, excepta Samia,

ΡΕ REBRUS PUBLICIS.

quam totam ex Aristotele fluxisse puto; cetera
autem minuta frustula, que magnam partem ne
titulis quidem in codd. insignita sunt, longe plu-
rima ex'Aristotele vel aliunde aggesta esse. Quibus
resectis, tamquam Heraclidea retinebimus Poli-
tias : 1. Ἀθηναίων; 2. Λαχεδαιμονίων; 3. Κρητῶν;
4. Κυρηναίωνς 5. Κορινθίων; (6. 'HXslov;) 7. Τε-
νεδίων; 8. Παρίων; 9. Kelov; 11. Kupaiov; a5.
Ἱηγίνωνς (26. Ταραντίνων ;) 49. Aoxpév; 35. Kpo-
τωνιατῶν; 36. Ἀκραγαντίνων.

Atheniensium Politiam ceteris quasi honoris
causa prwpositam esse nihil babet offensionis.
Quz deinde sequuntur civitates omnes sunt ori-
gine Doricz vel /Eolice vel Dorico-zolicse, atque
moribus et institutis sibi similes. Lacedaemonios
excipiunt Cretenses. Quod quam apte fiat , dicere
putidum sit. Cum Cretensium et Lacedemoniorum
civitatibus, intercedente Thera insula, arctissime
junctz sunt Cyrene , urbs /Eolico-dorica. Post hec
auctor in Peloponnesum redit. Supersunt excerpta
Politize Corinthiorum, cui pauca verba de Eleorum

rege subjiciuntur. Hzc etsi ad Peloponnesi civi-

tatem pertinent, tamen quum reliquis frustulis
bic illic interpositis simillima sint, ab Heraclideis
excerptis aliena esse suspicor. Atque additamenti
hujus irruptione factum esse videtur, ut titulus se-
quentis Politie Tenediorum exciderit. Porro ipsum
Heraclidem a Corinthiis statim ad Tenedios trans-
iise propterea puto , quod ex Aristotele (fr. 169)
novimus Teneatis agri Corinthii cognationem in-
tercessisse cum "Tenediis, idque quammaxime
comprobari Apollinis (Sminthei ) cultu apud utros-
que simillimo. Scilicet a Tenedo cultus ille in Co-
rinthium agrum traductus est, unde postea una
cum Archia Syracusas migravit (V. Strabo p. 380;
Pausan. II, 5, 3; Müller. Dor. I, p. 218). Ipsa
Tenedus e Troade, ubi Apollinis Sminthei cultus
Creticus vigebat ( Müller. l. 1. p. 320) , incolis fre-
quentata est ( Diodor. V , 83). Creticam vero severi-
tatem pre se ferunt quz de legibus Tenediorum in
Excerptis nostris et alibi traduntur. Porro uti Tene-
diorum, sic etiam Ceorum instituta Cretice origi-
nis esse nescio an recte statuit Müllerus ( Dor. 11,
p. 236. 281 ). Certe legum morumque eadem pror-
sus indoles est, adeo ut ab Ionibus, quibus postea
Cei accensebantur, deduci non possint. Cum Ceis
apte componere licet Parios. Nam quemadmodum

207

Creticam indolem ostendunt Ceorum instituta, et
ex Arcadia agmen quoddam incolarum Aristzus
in Ceum deduxisse fertur, sic de Paro insula Ste-
phanus Byz. docet hzc : Ὠκχεῖτο τὸ μὲν πρῶτον ὑπὸ
Κρητῶν καί τινων Αρκάδων ὀλίγων ΄ τοὔνομα δὲ M-
γεται ἀπὸ Πάρου τοῦ Παρρασίου, ἀνδρὸς Ἀρχάδος,
ἔχειν, ὡς Καλλίμαχος. — Quod si aliam quaeras ci-
vitatem , cujus cives morum legumque simplicitate
et severitate cum Spartanis, Cretensibus, Ceis,
Tenediis componi possit, vix aptiorem antiquitas
suppeditet quam Cymen /Eolicam ( v. Müller. 1. 1.
P. 221. 235. 226. ). Optime igitur in fragmentis
nostris post Tenedios ponuntur Parii , Cei , Cumzi.
Hos deinceps excipiunt Dorice indolis civitates
Italice et Sicule, Rheginorum, Tarentinorum,
Locrorum , Crotoniatarum Agrigentinorum. Qui.
bus addi potest Minoatarum urbs (fr. 38), Agri-
gentinorum colonia, Creticis legibus instructa;
quamquam nunc extra seriem ante Locros in Ex-
cerptis ponitur.

Haec igitursi recte dixi, Heraclides Politias distri-
buit secundum stirpes et cognationes populorum,
viteque publice et private similitudinem. Qua
quidem norma ac ratio omnium commodissima
erat. Nam mores et instituta, quz ex primordiis
et quasi e sanguine populorum enascuntur, pre
ceteris indolem et ingenium singularum civitatum
constituunt, et per omnes conversiones , quas re-
rum humanarum vicissitudo adducit, semper ma-
nent sibi similes. Eodem modo Aristoteles quo-
que in Politiarum opere rem egisse mihi vide-
tur. Certe quo magis rem perpendo, tanto mi-
nus persuadere mihi possum, distincte εἰ accu-
rate loqui Diogenem Laertium, qui Aristotelem
dicit seorsum tractasse civitates tyrannicas , demo-
craticas etc. Nam in singulis Politiis omnem civi-
tatum historiam , quantum ejus ad rem pertinebat,
continua narratione pertractatam esse satis liquet.
Dici posset Aristotelem in Politiarum ordinatione
respexisse ad statum rerumpublicarum, qui vel
ipsius :etate vel alio certo quodam temporis puncto
forte fortuna obtinuisset. Verum hzc de trivio
arrepta ratio est, quam cordatior nemo viro
philosopho obtrudere ausit (").

(*) Et vel eo talis opinio infringeretur, quod Troze-
niorum Politiam Aristoteles ( ír. 94) scripsisse dicitur.

EK ΤΩΝ HPAKAEIAOY ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ,

I. ΑΘΗΝΑΙΩΝ.

Ἀθηναῖοι τὸ μὲν ἐξ ἀρχκῆς ἐχρῶντο βασιλεία’ συνοι-
χήόαντος δὲ "Iuvoc αὐτοῖς, τότε πρῶτον Ἴωνες ἐκλή-
θησαν. Πανδίων δὲ, βασιλεύσας μετὰ ἜἘρεχθέα, διένειµε
τὴν ἀρχὴν τοις υἱοῖς.

9. Καὶ διετέλουν οὗτοι στασιάζοντες. Θησεὺς 9 ἑχή-
ρυξε xal συνεθίθασε τούτους ἐπ᾿ (ov, xol ὁμοία. Οὗτος
ἐλθὼν εἷς ΣκΌῦρον ἐτελεύτησεν, ὠὡσθεὶς κατὰ πετρῶν
ἀπὸ Λυχομήδους, φοθηθέντος μὴ σφετερίσηται τὴν
νῆσον * Ἀθηναῖοι δὲ ὕστερον περὶ τὰ Μηδιχὰ µετεχόµι-
σαν αὐτοῦ τὰ ὁστᾶ.

3. Ἀπὸ δὲ Κοδριδῶν οὐχέτι βασιλεῖς ἠροῦντο, διὰ
τὸ Δοχεῖν τρυφᾶν xai μαλακοὺς Ὑεγονέναι. Ἱππομέ-
νης δὲ, el; τῶν Κοδριδᾶν, βουλόμενος ἀπώσασθαι τὴν
διαθολὴν, λαθὼν ἐπὶ τῇ θυγατρὶ Λειμώνγ μοιχὀν,
ἐχεῖνον μὲν ἀνεῖλεν ὑποζεύξας τῷ ἅρματι, τὴν δὲ ἵππῳ
σννέχλεισεν, ἕως ἀπόλληται.

4. Τοὺς μετὰ Κύλωνος διὰ τὴν τυραννίδα ἐπὶ τὸν
βωμὸν τῆς θεοῦ πεφευγότας ot περὶ Μεγαχλέα ἀπέκτει-
vay * xal τοὺς δράσαντας ὡς ἐναγεῖς ἦλαυνον.

6. Σόλων νομοθετῶν Ἀθηναίοις xat χρεῶν ἀποχοπὰς
ἐποίησε, τὴν σεισάχθειαν λεγομένην * ὡς δὲ διώχλουν
αὐτῷ τινὲς περὶ τῶν νόμων, ἀπεδήμησεν εἰς Αἴγυ-
πτον.

6. Πεισίστρατος, τριάχοντα xal τρία ἔτη τυραννή-
σας, Υηράσας ἀπέθανεν. Ίππαρχος 6 υἱὸς Πεισιστρά-
του παιδιώδης ἦν xal ἐρωτιχὸς xal φιλόμουσος: Φεσ-

I. ATHENIENSIUM.

Athenienses initio usi sunt imperio regio. Ubi Ion se-
dem apud eos fixit, tum primum ]Iones appellati sunt.
Pandion rex, Erechthei successor, regnum inter filios dis-
pertitus est.

2. Continga Athenienses laborabant seditione. Theseus
vero praeconio convocatos conciliavit pari et equo omnibus
honore ef jure proposito. In Scyrum profectus Theseus
vitam finivit de rupe prsecipitatus a Lycomede metuente ne
sibi insulam Theseus vindicaret. Postea Athenienses belli
Medici temporibus ossa ejus Athenas reportarunt.

9. Ex Codridis reges amplius non volebant creare, quod
luxu ii diffluere viderentur, et molles evadere. Quam ca-
lumniam volens diluere Hippomenes, unus ex Codridis , filia
Limone cum adultero comprehensa, illum necavit currui

junctum, filiam vero cum equo inclusit donec moreretur.

4. Cylonis socios , qui tyrannidem occu tentaverant,
ad dee aram supplices considentes Megacles et qui cum eo
faciebant interfecere. Quod qui patrarant , ut piaculo ob-
noxii, ab Atheniensibus urbe pulsi sunt.

5. Solon, Atheniensium legislator, novarum tabularum
sive teris remissionis anctor exstitit. Cui quum periculum
crearent quidam propter leges ab ipso latas, profectus est
in Egyptum.

6. Pisistratus postquam per triginta tres annos tyranni-
dem tenuerat, senex mortuus est. Hipparchus, Pisistrati
filius, lusus amans erat et amoribus deditus literarumque

SIGLA CODICUM : A. codex Parisinus 1657 ; B. Leidensis;
C. Vaticanus 998; P. editio princeps Camilli Perusci ; a.
cod. Parisinus 1693 ; b. cod. Parisinus 1694; c. Basileensis ;
d. Florentinuá LX, 19; e. Florentinus LXX, 26; f. Slui-
scanus ; g. Ambrosianus ; p. Vaticanus 1375. '

« "Ex τῶν Ἡραχλείδου (Ἡρακλείδους d ; Ἡρακλείδων A 6 a)
περὶ πολιτειῶν (πολιτείας AC ) Ἀθηναίων (τῶν Ἀθηναίων a1
libri. Sed A. verba ita distinguit : ἐκ τῶν Ἡρακλείδων * περὶ
πολιτείας Ἀθηναίων; in Pdgp. recte capiti primo preeponi-
tur Αθηναίων. » Schneidewin.

I, 1 : Σννοικήσ. δὲ] δὲ om. a.Iones ab Ione vocatos esse
ex Aristotele ( fr. 1) tradit Harpocration. Ex Aristotele
etiam nostrum locum fluxisse censet Schneidewin. Res haec
ín nulla Athen. Politia non potuit commemorari. — Παν-
δίων] πανδῶν C. — 2. Kai]. om. A4. ----τούτους ] τούτοις fg. —
ὁμοία ] ὁμοίᾳ µοίρᾳ AB, ὁμ. : μοῖρα C, ὁμ.. τιμῇ celt. « Re-
stitui usitatam formulam deleto glossemate μοίρα vel τιμῇ
librariorum : quam rationem aperte eonfirmat optimus co-
dex ( € ), in quo μοῖρα idque a superioribus verbis separa-
tum comparet. » Schneidew. De re cf. Plutarch. Thes. 25
in Aristot. fr. 2. De Theseo in Scyro ins. mortuo v. id. ib.
C. 35, Pausan. I, 17. --Ανκομήδου A. — «tpi τὰ Μυηδικὰ ]
accuratius Plutarch. Thes. 36, 1 : μετὰ τὰ Μηδιχὰ Φαίδωνος
ἄρχοντος ( Ol. 76, 1 ). Cf. id. Cimon. c. 8. — ὁστᾶ] APCP,
ὁστέα cett. — 3. βασιλεῖς ] βασιλέα Α.---Ιππομένης δὲ κτλ. ]
Ex his igitur Hippomenes postremus erat Codridarum , qui

βασιλεῦσαι dicuntur. Cf. Photius v. Παρ ἵππον : Ἱππομένης
τελενταῖος ἐθασίλενσεν. Pausanias I, 3, 2 regis titulum man-
sisse Codridis ait ἐς Κλείδικον. — Λειμώνῃ ] λειμώνι a, λει-
μῶνι p; Limone etiam Ovid. Ib. 457 ; Λειμωνίς puella au-
dit ap. Callimachum ( fr. 457) in schol. schin. In Timarch.
€ 182, p. 746 R. et ap. Arsenium p. 405. — ὑποζεύξας ] libri
addunt : μετὰ τῆς θυγατρὸς, glossema ad verba ἐπὶ τῇ θυγα-
τρὶ, monente Kclero. — ἁπόληται ] ἀπώλετο dedit Corayus.
« Non opus : quod libri prebent hanc vim habet, ut du-
ram vocem ipsam fixum consilium declarantis patris au-
dire videamur. » Schneidewin. Ceterum mexchi. suppli-
cium prater Heraclidem unus memorat Ovidius Ib. 335 :
Tractus in Αείσα fertur adulter humo. De nece filise
disertiora vide ap. Eschinem 1. 1., Diodor. VIII, 14, Nico-
laum Dam. fr. 35, Diogenian. 11, t, Apostol. XV, 86, Pho-
tium et Suidam v. Παρ’ ἵππον, Bekker. An. p. 295, 12. —
4. Κύλωνος ] Κύχλωπος B. Κύχλωπα AC. — 909 ]θεᾶς CP
agp; mox µεγαλέα. b. — 5. voy. Ἀθ.] sic AC ; νοµοθέτης
Ἀθηναίοις B, νομοθέτης Ἀθηναίων celt.; mox xal yo. ἀπο-
χοπὰς ABC; xo. ἀποχοπὴν cett. — 6. τριάκοντα xal τρία] A;
in reliquis deest καὶ, ut vid. ; Ac' c , λοῦ (?) τρία d. Aocu-
ratius annos illos 33 definit Aristot. in Pol. V, 9, 23; cf.
Arist. fr. 17. Cum nostro facit Justinus 8,2 : Pisistralus...
per XXXIII annos regnavit. V. Clinton. F. H. H,
p. 218. — θεσσαλὸς ] Θέσσαλος g. Quod preeferendum ex pla-
cito grammaticorum foret. Plerisque tamen locis nomen

DE REBUS

σαλὸς δὲ νεώτερος " " xai θρασύς. Τοῦτον τυραννοῦντα
μὴ δυνηθέντες ἀνελεῖν, "Ίππαρχον ἀπέχτειναν τὸν
ἀδελφὸν αὐτοῦ. Ἱππίας δὲ πικρότερον ἐτυράννει.

7. Κλεισθένης τὸν περὶ ὀστραχισμοῦ νόμον εἰσηγή-
«ato, ὃς ἐτέθη διὰ τοὺς τυραννιῶντας. Καὶ ἄλλοι τε
ὠστραχίσθησαν, καὶ Ξάνθιππος xai Αριστείδης.

s. Ἐφιάλτης τοὺς ἰδίους ἀγροὺς ὀπωρίζειν παρεῖχε
τοῖς βουλοµένοις, ἐξ ὧν πολλοὺς ἐδείπνιζε.

9. Κλέων παραλαθὼν διέφθειρε τὸ πολίτευμα xül
ἔτι μᾶλλον ol. μετ᾽ αὐτὸν, ot πάντας ἀνομίας ἐνέπλη-
σαν, xoi ἀνεῖλον oüx ἑλάσσους χιλίων πενταχοσίων.
Τούτων δὲ χαταλυθέντων, Θρασύθουλος xal “Ῥίνων
προειστήκεισαν, ὃς ἦν ἀνὴρ χαλὸς κἀγαθός.

10. [ Θεμιστοχλῆς xat Ἀριστείδης xat ] ἡ ἐξ 'Apstou
πάγου βουλὴ πολλὰ ἐδύνατο. Καὶ τῶν ὁδῶν ἐπιμε-
λοῦνται, ὅπως µή τινες ἀνοικοδομῶσιν αὐτὰς 7, δρυ-
φάχτους ὑπερτείνωσιν.

M. Ὁμοίως δὲ χαθιστᾶσι χαὶ τοὺς ἔνδεχα, τοὺς
ἐπιμελησομένους τῶν ἐν δεσμωτηρίῳ. Elct δὲ xal ἐννέα
ἄργοντες θεσμοθετικοὶ ot. δοχιμὰσθέντες ὀμνύουσι δι-

PUDLICIS.

studiosus ; Thessalus minor natu * * audax. Hunc (Hippiam)
tyrannidem tenentem quum interimere non possent, fra-
trem ejus Hipparchum interfecerunt. Quo facto Hippias
tanto acerbior tyrannus exstitit.

7. Clistherfes de ostracismo legem introduxit adversus

tyrannidem affectantes, Ας quum alii hac ostracismi lege
in exilium acti sunt , tum vero Xanthippus et Aristides.

8. Ephialtes (Cimon) ex agrissuis fructus decerpere volenti
cuique civium permittebat; multisque eorum ccenam pra-
t

200

9. Cleon nactus reip. administrationem corrupit, inul-
toque magis qui eum secuti sunt. Hi (triginta tyranni)
omnes legum contemptu replerunt, sustuleruntque non
pauciores mille quingentis. Eversa eorum tyrannide,
Thrasybulus et Rhinon vir bonus et probus reipublicm
preefuerunt.

10. Senatus Αγοοραμιιιόυς plurimum in republica pote-

rat. Vite quoque Atheniensibus cure erant, ne quis eas
inzdificando obstrueret vel Maniana nimis in eas pro-
ienderet.

11. Ilem crearunt (Athenienses) undecim viros, qui car-
cere inclusis praeerant. Sunt etiam novem archontes
thesmothete&, qui símul ac probati sint, solenne jura-

hoc est oxytonon. V. Steph. Thes. — Lacunam poet νεώτε-
poc notavit Schneidewin., quoniam qua sequuntur in Thes-
salum, de quo vide Diodor. X, 16, haud cadunt. « Ad sen-
tentiam recte ( nam quis verba.prostabit?) J. M. Schuilt-
zius Stud. pbilell. Kilonienss. p. 160 haec sic fere reficie-
bat : Θέσσαλος δὲ νεώτερος [ φιλόδηµος xal πρᾶος, Ἱππίας
δὲ πιχρὸς ] xai θρασύς. Certe 9' ὁ νεώτερος debebat. ]ta Hera-
clides cum .Thucydide conciliatur, de quo secus statuit
Gollerus tom. 11, p..110 sq. ed. prior. » Schneidew. —
τοῦτον τὸν τυραννοῦντα BO ; δυνηθέντα AC; Ἴππαρχον ἀπέ-
χτεινεν ABC, Ίππαρχος ἀπέχτεινε ϱ/0; Ἱππέας ap; πιχρό-
τατα ABC. — 7. Κλεισθένης ] e conj. Simsonis; καὶ libri. V.
JElian. V. H. 13, 24: Κλεισθένης δὲ ὁ Ἀθηναῖος τὸ δεῖν ἐξο-
στραχίζεσθαι πρῶτος εἰσηγησάμενος αὐτὸς ἔτνχε τῆς χαταδί-
κης πρῶτος. Quibus apte subjungi possent αυ sequuntur
ap. Heraclidem. Corayus et Schneidewinus retinentes vo-
cem xai mox scribunt εἰσηγήσαντο ( sc. Athenienses ). —
8. Εφιάλτης ] Ephialtem excerptoris culpa pro Cimone poni
censet Sintenis ad Plutarch. Pericl. c. 9. Ad vocem fov3o-
µένοις sponte subintelligis τῶν Αθηναίων vel τῶν πολιτῶν.
Cf. Theopompus ír. 94 : Κίμων... οὐδένα τοῦ χαρποῦ χαθί-
στα φύλαχα, ὅπως οἱ βονλόμενοι τῶν πολιτῶν εἰσιόντες ὁπω-
ρίζωνται... Ἔπειτα τὴν οἰχίαν παρεῖχε χοινὴν ἅπασι, xai δεῖ-
πνον ἀεὶ εὔτελες παρασχενάζεσθαι πολλοῖς ἀνθρώποις, xal
τοὺς ἀπόρους προσιόντας τῶν Ἀθηναίων εἰσιόντας δειπνεῖν.
Eodem modo Plutarch. Cimon. 10 : Καὶ δεῖπνον olxot παρ᾽
αὐτῷ λετὸν μὲν, ἀρχοῦν δὲ πολλοῖς ἐποιεῖτο xab' ἡμέραν, ἐφ᾽
ὃ τῶν πενήτων ὁ βουλόμενος εἶσφει. His opponit Plutarchus
Aristotelem ( fr. 64), qui cenam nonnisi Laciadis tribu»
libus paratam esse dicit. Aristotelis autem narrationem
etiam Heraclidis verbis male truncatis subesse opinatur
Schneidewinus, ne concidat, opinor, sententia de Heraclide
Aristoteliarum πολιτειῶν excerptore. — 9. πάντας Ἰ πάντα
Heynius ap. Kelerum. — ἐνέπλησαν ] ἀνεπλ. Corayus, col-
lato Platone in Apolog. p. 32, ubi de 30 viris : πολλοῖς
πολλὰ προσέταττον βουλόμενοι ὡς πλείστους ἀναπλῆσαι αἱ-
τιῶν. — 9. χιλίων πεντακοσίων ] Cf. JEschin. In Ctesiph.
p. 87, 21 : οἱ τριάκοντα πλείους 3) χιλίουφ καὶ πενταχοσίους τῶν
πολιτῶν ἀχρίτους ἀπέχτειναν πρὶν τὰς αἰτίας ἀχοῦσαι ἐφ᾽ alc
ἔμελλον ἀποθνήσχειν. Idem numerus ap. JEschin. De (αἱ.
leg. p. 38, 14 Reisk., Jsocrat. p. 153, p. 397 R. — 'Pivov]
FRACMENTA HISTOR. GR.— vOL. Ii.

unus X virorum., qui triginta viros exceperunt. V. Isocra-
tem p. 372. Cf. Meineke. Fr. Com. 1, p. 209. Negligenter egit
excerptor. « Narraverat auctor, Schneidewinus ait, Thrasy-
bulum fusis copiis triginta virorum occupatoque Pirzeeo Ρο.
pularem statum civilatis instaurasse, Rhinoni autem cum
collegis suis post abdicátionem triginta virorum civitatem
commissam fuisse. » — 10. Θεμ. xai Ao. καὶ ] uncis inclu-
sit Schneidewinus, rectissime; delata huc videntur e $ 7. —
καὶ οἱ ἐξ Apcon. 4; deinde: ἐδύνατο AB C Pap, ἑδύναντο cett. .—
ἐπιμελοῦνται] AB ; ἐπεμελοῦντο ceteri. Vulgate ἐπεμελοῦντο
innitentes allegantesque JEschinem C. Timocrat. p. 11, viri
docti statuerunt curam «aedificiorum Areopago fuisse de-
mandatam (V. Schemann De comitiis p. 294, Histor. jur.
publ. p. 300, Schubert. De «edil. p. 65 sq., alii ). Contra
Schneidewinus monet loco JEschinis nihil probari ; apud
Heraclidem vero optimos libros prebere lectionem ἐπιμε-
λοῦνται, quod dictum sit sicuti id quod sequitur : ὁμοίως δὲ
χαθιστᾶσι, 90. οἱ Αθηναῖοι, ex more excerptoris nostri. De
re cf. Aristot. Pol. VI, 5, 3, et /Eschin. In Ctesiph. $ 25,
p. 419, ubi ὁδοποιοὶ memorantur. — ὀρύφακτοι ] h. |. sunt
τὰ τῶν οἰκοδομημάτων ἐξέχοντα ξύλα (schol. Arist. Vesp.
385, Eq. 672), latine Μαπίαπα, nobis balcons. Apud
Pseudo-Aristot. CEcon. 1, c. 5 Hippias πωλῆσαι fertur τὰ
ὑπερέχοντα τῶν ὑπερφων elc τὰς δηµοσίας ὁδούς. Ceterum ex
excerptis nostris patet Heraclidem ita rem instituisse, ut
primum historiam Atheniensium reip. usque ad sua ipeius
tempora enarraret , ac tum demum de síngulis reip. institu.
tis accuratius exponeret. — 11. τῶν ἐν τῷ δεσμ. ] ABCP et
marg. p ; τῶν δεσµωτηρίων abcef et pr. p; τῶν δεσμωτῶν d.
— θεσμοθετικοὶ ot ] Schneidewin.; θεσμοθετικοὶ (θεσµο-
τητικοὶ 6.) xai ol AC, θεσµοθέται xoi οἱ reliqui. Cragius de
Suo dederat ἐννέα ἄρχοντες ὧν θεσµοθέται; hinc ὧν θεσµοθέ-
ται [Ez] dedit Corayus, proposuerat Koelerus. Thesmothe-
farum nomen de omnibus novem archontibus interdum
usurpari docet Meier. in Philolog. Bleetter (1817). fasc. 1,
p. 102. V. &chol. Arist. Plut. 277, Vesp. 775. Cf. Boeckh.
C. I. J, p. 440; Meier. At(. Prozess p. 59 ; Schoemann. Jus
publ. p. 243; Hermann. Antiqq. $ 138, 10. 134, 4; We-
stermann. ad Plutarch. Solon. 25, quo loco de ipso jura.
mento τῶν θεσμοθετῶν sermo est. Cf. Aristot. fr. 13, ubi
citandus erat locus Pollucis VIII, 85 : ὤμννον οἱ ἄρχοντες
14

210

καΐως ἄρξειν xal δῶρα μὴ λήψεσθαι 3) ἀνδριάντα χρυ-
σοῦν ἀναθήσειν. ὍὉ δὲ βασιλεὺς τὰ xarà τὰς θυσίας
διοικεῖ, xot τὰ πολέμια ".

ll. ΛΑΚΕΛΛΙΜΟΝΙΩΝ.

Ἑὴν Λακεδαιμονίων πολιτείαν τινὲς Λυχούργῳ
προσάπτουσι πᾶσαν. (2) Ὁ δὲ Ἁλκμὰν οἰχέτης ἦν
Ἀγησίδα , εὐφυλς δὲ Qv ἠλευθερώθη καὶ ποιητὴς
ἀπέθη.

3. Λυκοῦργος dv Σάμῳ ἐγένετο xal τὴν 'Ὁμήρου
ποίησιν παρὰ τῶν ἀπογόνων Κρεοφύλου λαθὼν πρῦ-
τος διεχόµισεν εἰς Πελοπόννησον. (4) Καταλαθὼν δὲ
πολλὴν ἀνομίαν ἐν «Tj πατρίδι xai 30v Χάριλλον τυ-
ῥραννικῶς ἄρχοντα, µετέστησε ", xal χοιγὸν ἀγαθὸν
τὰς ἐχεχειρίας χατέστησε. Λέγεται δὲ καὶ τὴν xgu-
πτὴν εἰσηγήσασθαι, καθ ἣν Exc xol νῦν ἐξιόντες ἡμέρας
κρύπτονται" τὰς δὲ νύχτας μεθ᾽ ὅπλων [ἐκρήττονται],
καὶ ἀναιροῦσι τῶν εἰλώτων ὅσους ἂν ἐπιτήδειον 7.

δ. Καθιστᾶσι δὲ xxl ἐφόρους, καὶ µέγιστον οὗτοι
ἑύνανται * οὐδενὶ γὰρ ὑπανίστανται πλὴν βασιλεῖ xal
ἐφόρω. "Ὅταν δὲ τελευτήση βασιλεὺς, τρεῖς ἡμέ-
pac οὐδὲν πωλεῖται, xal ἀχύροις ἡ ἀγορὰ χαταπάσ-
σεται,

e. Λακεδαιμόνιοι τὸν Λέσθιον ὡδὸν ἐτίμησαν * τού-
του γὰρ ἀχούειν ὁ θεὸς χρησµῳδουμένοις ἐχέλευεν.

HERACLIDES

mentum priestare solent, juste se in. magistratu versatu-
ros, dona non accepturos; sin minus, auream statuam
dedicaturos. Rex quiz adsacrificia spectant administrat, et
bellica ( polemarchus ).

ll. LACED/EMONIORUM.

Quidam Lycurgum omnium institutorum reipublice '
Sparfane auctorem agnoscunt. 2. Aleman quum verna
esset Ageside , ac videretur ipsi praeclari ingenii esse , ma-
numissus est atque poeta evasit.

3. Lycurgus quo tempore in Samo insula commorabatur,
Homeri poemata apud Creophyli posteros nactus est eaque
primus in Peloponnesum apportavit. (4) Idem quum multa
spretis legibus inique geri in patria et Charilaum tyrannice
regnantem deprehenderet, praesentem reip. statum mutavit
et inducias ( Olympicas ) communi omnium bono consti-
tuit. Idem perhibetur etiam cryptiam introduxisse, qua
recepto etiamnum more exeuntes (juvenes) interdiu occul-
tantur : noctu vero cum armis prorumpentes quotquot
helotum ex re esse videatur interficiunt.

5. Creant etiam ephoros, quibus summa ín republica

potestas. Nulli enim assurgunt (Lacedzmonii) praeterquam
regi et ephoro. Ubi rex moritur, triduo nihil venditur, et

paleis forum conspergitur.

6. Lacedcemonii Lesbium cantorem ( Terpandrum ) per-
magni fecerunt; hujus enim audientes esse, oraculo quod
ἃ deo sibi expetiverant , jussi sunt.

πρὸς τῇ βασιλείῳ στοᾷ ἐπὶ τοῦ λίθον, ὑφ᾽ ᾧ τὰ ταμιεῖα, συµ.-
φυλάξειν τοὺς νόμους xal μὴ δωροδοχκήσειν ἢ γρυσοῦν ἀνδριάντα
ἀποτῖσαι. Plato Phaedr. p. 235, D. — διοικεῖ] διοικεῖν A;
διοικώσαι D; τὰ πολέμου bc; πολεμικά Koelerus preeter ne-
cessitatem. V. Wesseling. ad Diodor. I, 54; Sturz ad Dien.
tom. 1, p. 81 extr.

IL 1: τὴν Aax.] τὴν Λακεδαίμονα ABC. ---τινὲς] inter
eos fuit.Eplhorus, monente Müllero Dor. Il, p. t4. V.
Ephori fr. 19, uhi Hellanicus reprehenditur Spartana in-
stituta ad Proclem et Eurysthenem referens, Lycurgique ἔργα
τοῖς μὴ προσήκονσιν ἀνατιθείς. — 2. Ἀγησίδα] C, Ἀγησίδου
cett. — ἐλευθερώθη ABC. De re v. Welcker. Alcman.
p. 6, Müller. Dor. lI, p. 39, 50. Qua oblata occasione Hera-
clides praeter ordinem chronologicum mentionem Alcmanis
injecerit , haud liquet. Testimonio poeta in expositione le.
gum Lycurgearum usum esse, eo fortasse loco, ubi τὰ φι-
δίτια olim ἀνδρεῖα dicta esse ( dt ex Alemane docet Strabo
X, p. 482 coll. Arist. Pol. 11, 7.) monuerit, atque tum ad res
Alcmanis enarrandas digressum esse opinatur Schneidewin.
]h medio h»c relinquere preiestat. — ἐγένετο] ἐτελεύτησε
ABCP; reliqui ἐγένετο, nisi quod. ἐγένητο est in a; ἀπε.
γένετο conj. Corayus, ἐπεδήμησε C. Hermann in Rhein.
Mus. 1843 p. 600. « Quum infra( fr. 10, 4) verba ἐν Σάµῳ
ἐτελεύτησεν de Pherecyde dícta recurrant, nescio quo for-
tune ludibrio inde, ut fit, in partem librorum sese h. 1.
insinuavisse videntur. » Schneidewin. ---- Κρεοφύλου] Κρεω-
φύλου Keler. V. Welcker. Hom. Cycl. p. 219 sqq.; τών ante
ἀπογ. om. C. — ἐν τῇ πατρίδι ] om. AC. — τυραννιχὸν A5
τνραννικὸς 6. Charilai imperium politice tyrannidem fuisse
docet Aristoteles Pol. V, 10, 3; quamquam mores et inge-
nium Charilai (quz nominis verior forma est) ob clementiam
et mansuetudinem laudant. V. Plutarch. Lyc. c. 5, De adu-
lat. c. 16; Müller. Dor. ], p. 138. — µετέστησε] excidit τὴν
πολιτείαν. Quare lacunam notavi; mente supplere vocem

non sufficit. Plutarch. Lyc. c. 5: 'Ἐπανελθὼν πρὸς οὕτω
διαχειµένους εὐθὺς ἐπεχείρει τὰ παρόντα χινεῖν xat µεβιστάνχι
τὴν πολιτείαν. — τὰς ἐχεχειρίας ] τῆς ἐκ. conj. Koeler. At
ἐχεχειρίαι pro ἐχεχειρία est etiam in libris Dionys. Hal. A. R.
VIIJ, 2. Schneidewinus numerum pluralem de Olympica
ἐκεχειρία statis vicibus redeunte intelligendum esse monet ,
recteque addubitat sententiam Mülleri ( Dor. l. 1.), qui non
de Olympica sed de Pylhica quoque cogitandum esse cen-
suit. Ceterum verba xal χοινὸν usque ad χατέστηδεν desunt
in cód. b. — τὴν χρυπτὴν] χρυπτὴ ἑορτὴ margo p. Vulgo
χρυπτείαν dicunt; at χρυπτὴν formam ferri posse aliarum
vocum analogia ostendunt Corayus et Schneidewinus. De
cryptia tamquam Lycurgi instituto cf. Aristotel. fr. 80. —
ἡμέρας ] ἡμέραν 4. -— ἐκρήττονται ] Corayu$, xgómcovta
ABCP , omittunt reliqui. κατίασιν Schneidewinus proponit
e Plutarch. Lyc. c. 28 : Οἱ δὲ μεθ’ ἡμέραν μὲν εἰς ἀσυνδήλους
διασπειρόµενοι τόπους ἀπέχρυπτον ἑαυτοὺς xal ἀνεπαύοντο,
νύκτωρ δὲ κατιόντες εἰς τὰς ὁδοὺς τῶν εἰλώτων τὸν ἁλισχόμενον
ἀπέσφαττον. — 5. ὑπανίστανται ] ἐπανίσταντοι BCPp.,
ἐπίστανται A. Plutarchus Apophth. Lac. p. 217, C, ita habet :
Ol ἔφοροι τοῖς βασιλεῦσιν οὑχ ὑπανίστανται. Porro Xenophon
Resp. Lac. 15, 6 : Καὶ ἕδρας δὲ πάντες ὑπανίστανται βασι-
λεῖ, πλὴν οὐκ ἔφοροι ἀπὸ τῶν ἐφορικῶν δίφρων, et Nicolaus
Dam. ap. Stob. Flor. 44, 41 : Ὑπανίστάνται τῷ βασιλεῖ κάν.
τες πλὴν τῶν ἐφόρων. Eandem sententiam etiam Heracli-
dem expressisse, excerptorem vero depravasse recte pro-
cul dubio statuit Schneidewinus. C. Sintenis, monente
Schneidewino, scr. conj. : πλὴν βασιλεῖς ( vel βασιλεὺς) xal
ἐφόρῳ. — τρεῖς ἡμέρας] ABCP εἰ margo p; τριῶν ἡμερῶν
ceteri. De decem diebus loquitur Herodotus VI, 58. Cf.
Xenophon. Hell. 11, 3, 1; Müller. Dor. UI, p. 98. — ἀχύ-
ew ABC. — 6. χρησμῳδουμένον ABCP. — ἐκέλευσεν b. De
Terpandro oraculi juasu à Lacedzemoniis accito cf. Zenobius
V, 9 (coll, Suida et Photio v. Μετὰ Λέσδιον ), qui hanc hi-

ΡΕ REBUS PUBLICIS.

2. Πωλεῖν δὲ γῆν Λακεδαιμονίοις αἰσχρὸν vsvout-
σται"' τῆς ὃ ἀρχαίας μοίρας οὐδὲ ἔξεστιν.

8. Τῶν ἐν Λαχεδαίμονι γυναικῶν χόσµος ἀφήρηται,
οὐδὲ χομᾶν ἔξεστιν, οὐδὲ χρυσοφορεῖν. Τρέφουσι δὲ τὰ
τέχνα, ὥστε µηδέποτε πληροῦν, ἵνα ἐθίζωνται δύνα-
σθαι πεινῆν. ᾿Εθίζουσι δὲ αὐτοὺς xol χλέπτειν, xol
τὸν ἁλόντα χολάζουσι πληγαῖς, ἵν àx τούτου πονεῖν xal
ἀγρυπνεῖν δύνωνται dv. τοῖς πολέµοις. Μελετῶσι δὲ εὖ-
θὺὲ ἐκ παίδων βραχυλογεῖν, εἶτα ἐμμελῶς xal σκώ-
Ἅτειν xal σχώπτεσθαι. Εὐτελεῖς δὲ ταφαὶ xai (ca:
απᾶσίν εἶσι. Πέττει δ) iv αὐτοῖς σῖτον οὐδείς ΄ οὐδὲ γὰρ
ἄλευρα χοµίζουσι, σιτοῦνται à ἄλφιτα.

IIl. ΚΡΗΤΩΝ.

Τὸν Κρητικὴν πολιτείαν λέγεται πρῶτος χαταστῇ-
σαι Μίνως, πρακτικός τε ἅμα xal νομοθέτης σπου-
δαῖος γενόμενος" ἐποιεῖτο δὲ δι’ ἐννάτου ἔτους τὴν ἔπα-
νόρθωσιν τῶν νόμων. (4) "Ὅτι δὲ ἀργαιοτάτη τῶν
πολιτειῶν ἡ Κρητικλ, ἐμφαίνει xal "Όμηρος, λέγων
τὰς πόλεις αὐτῶν εὐ ναιεταώσας" xat Αρχίλοχος,
ἐν οἷς ἐπισκώπτων τινά φησιν,

-.. νόμος δὲ Κρητικὸς διδάσκεται:

(3) Oi παϊδες οἱ ἐν Κρήτη μετ’ ἀλλήλων διαιτῶνται ἐν
ἑνὶ ἱματίῳ θέρους καὶ χειμῶνος, ᾿Αθροίζονται δὲ ἀγέ-
λαι τούτων, xai ἐφ᾽ ἑκάστης ἄρχων γίνεται, ὃν χαλοῦ -
atv ἀγελάτην" xal ἀθροίζει αὐτοὺς, ὅπου θέλει, xal ἐπὶ
θήραν ἐξάχει. Καὶ τὰ πολλὰ χοιμῶνται μετ) ἀλλή-
λων. — (4) Ποιοῦνται δὲ .χαὶ µάχας κατὰ νόµον πύξ τε
καὶ ξύλοις, xal ὅταν συµθάλλωνται, αὐλοῦσί τινες
αὗτοις xat χιθαρίζουσι. Καὶ πρὸς ἀνδρείαν xal χαρτε-
píav ἐθίζονται. Γράµµατα δὲ µόνον παιδεύονται , xal
ταῦτα µετρίως.

5. Tai; δὲ πρὸς τοὺς ἄρρενας ἐρωτικαῖς ὁμιλίαις
ἑοίχασι πρῶτοι χεχρῆσθαι, xal οὐκ αἰσχρὸν παρ’ αὖ-

7. Terram ullam vendere apud S omnino turpe
habetur; veteris autem sortis terram vendere ne licet qui-
dem , lege id vetante.

8. Feminis Spartanis ornatus omnis interdictus , neque

licet iis se comere et aurum gestare. Pueros suos nutriunt
citra repletjonem , ut assuescant quum opus est famem to-
lerare. Assuefaciunt eos item ad furandum, et deprehensum
flagris czedunt, ut hoc rudimento edocti Jabores et vigilias
bellicas sustinere possint. Quin etiam student inde a pueri-
tia breviter dicere, preetereaque argute cavillari et excipere
cavilla. Sepulture minime iis sumptuoss et omnibus aequa-
les.Triticum inter eos pinsitat nemo; neque enim farinam
conferunt ( ad syseitia ), sed hordeo vescuntur.

ΗΙ. CRETENSIUM.

Minos fertur primus rempublicam Cretensem constituisse.
Erat is non solum rebus gerendis idoneus, sed etiam legis-
lator in primis aequus et bonus. Nono quoque anno leges
corrigere solebat. (2) Cretensium rempublicam antiquis-
simam esse testatur et Homerus ( Il. B, 647), quum ait
urbes eorum 6ene habitátas, et Archilochus ubi quendam
caviilans ait : '

Lex Cretensis ducetur.

3. Pueri Cretenses simul degunt, unica veste estate et hieme
contenti. Congregantur autem per turmas, ac cuilibet tur-
marum praest magistratus , quem agelaten dicunt. Is cogit
eos in unum ubi vult, atque ad venationem educit. Utpluri-
mum una somnum capiunt. (4) Pugnant ( pueri ) inter se ex
legis instituto pugnis et fustibus , quumque congrediuntur ,
sunt qui ipsis tibias aecinunt et citharam pulsant. Ad forti-
tudinem ac tolerantiam assuefiunt. Literas tantum discunt ,
et has quoque nonnisi mediocriter.

5. Videntur autem primi ( Cretenses ) usi venereis con -
gressibus cum masculis, neque turpe id apud eos habetur.

storiam conjungit cum proverbio Mexx Λέσθιον ᾠδὸν, cujus
meminit Aristoteles fr. 87, uhi vid. notam. Quare nostrum
quoque locum ex eodem Aristotele fluxisse statuit Schnei-
dewinus. — 7. νενόμισται ] AC a b cdeg; νενοµίσθαι cett. —
τῆς 9 ἀρχ.] partic. δὲ inseruit Schneidewin, Cragius hunc
locum ita exhibuit : αἰσχρόν. νενοµίσθαι τῆς ἀρχαίας μοίρας
γενεμῆσθαι οὗὐδ' ἔξεστι. Hinc Kollerus : αἰσχρὸν νενόµισται |
τῆς ἀρχαίας y. νενεμήσθαι οὐδ) ἔξεστι ; Corayus : τῆς γὰρ ἀρχ.
u. ἀνανέμεσθαι οὐδὲν ἔξεστι. Heec. multos fefellerunt. V.
Müller. Dor. 1, p. 195; Hermann. Antiqq. Lacon. p. 179;
Scheemann. Hist. jur. publ. p. 117. — 8. χομᾶν] Cf. Mül-
ler. 1. 1. JI, p. 269 s8q. — χλέπτειν ] Cf. id. ib. p. 310 sqq. —
τὸν ἁλόντα ) τριαχοσίους ἁλ. A ( i. e. «' ἁλόντα). — εὐθὺς ix
παίδ.] ABC ; ἐκ v. εὐθὺς cett. — πέττειν ] Cf. Diceearch. ap.
Athen. IV, p. 141, A; Plutarch. Alcib. 23; Müller. 1. l. 11,
p. 235, 2. --ἄλφιτα ] Post heec. in editionibus leguntur que
apud nos ekstant fr. 3 $7 et fr. 26. Sic enim codices exhi-
bent , nisi quod in cod. p. verba fr. 3, 7 ( "Ox: τοὺς εἴλωτας
χατεδουλώσαντό ποτε Λακεδαιμόνιοι, θετταλοὶ δὲ τοὺς πενέ-
στας ** ) leguntur etiam nostro loco. Deinde in cod. p se-
quitur spatium vacuum peginx, in margine vero exstat
nota, qu:e refertur ad verba, que ex Tarentinorum rep.
leguntur fr. 26. Quomodo factum sit ut uterque locus ad

Lacedsemoniorum Remp. (a Perusco, ut videtur ) rcfer-
retur, patet. Scilicet quum loci hi in fine manci sint, non
perspexit auctor, quomodo alter ad Cretenses , alter ad Ta-
rentinos pertineret; quare eos traduxit ad Remp. Lacedaz
moniorum , quorum in utroque loco mentio fit.

Ilf, 1: ΚΡΗΤΩΝ] κρητική abfg. ---δι ἐννάτου E. ] ἐννέω-
gos βασίλενε ait Homer. Od. τ, 179. V. Müller. Dor. II,
96; Hock. 6γεία. 1, p. 215. — 2. τινὰ] τινὰς AB bc. —
νόμος K. δ.] quo sensu hzec poeta dixerit non liquet. « Fgo,
Schneidewinu$ ait, in Ign. Liebelii sententiam inclino, qui
( Archil. fr. 119) ad masculos amores Cretensium allusisse
poetam ideoque de industria ambigue locutur conjicit, ita
ut et de severitate legum et de amoribus posset cogitari. 1d
vel propter ἐπισχώπτων probabile videtur, quum praeser-
tim Κρῆτα τρόπον proverbio frequentaretur, i. e. παιδιχοῖς
χρῆσθαι. V. Hesych. 6. v. » Koeleri εἰ Corayi opiniones lu-
bens omitto. — 3. ἐν ἑνὶ] Casaubonus; ἐν B; ἑνὶ reliqui.
De iis quce $ 3 — 5 narrantur, eodem fere modo, sed ube-
rius, exponit Epbhorus (fr. 64) ap. Strabon. X , p. 482, ut
Noster ex Ephoro, aut uterque e communi hauserit fonte.
Cf. Hoeck. 1. 1. p. 98 sqq., Müller. Dor. 298 sqq. — 5. ὅταν
δὲ κρ.] Lacunam ante hec notavit Schneidewin. Quae
omisit excerptor supplere licet ex Ephoro |. 1. : "I&oy 9' αὖ.

14. -

212

τοῖς τοῦτο, " Ὅταν δὲ κρατήσωσιν, ἀπάγουσιν slc ὄρος
4j τοὺς ἑαυτῶν χώρους, κἀχεῖ ἑστιῶνται ἡμέρας ἑξή-
χοντα (πλείους γὰρ οὐχ ἔξεστι) * xai δίδωσίν ol 6 φιλή-
τωρ ἐσθῆτα xai ἄλλα δῶρα xal βοῦν.

6. Διαιτῶνται δὲ Κρῆτες πάντες χαθήµενοι θρόνοις.
Ἄρχονται δὲ τῶν παρατιθεµένων ἀπὸ τῶν ξένων. Μετὰ
δὲ τοὺς ξένους τῷ ἄρχοντι διδόασι τέσσαρας μοίρας"
μίαν μὲν, ἣν καὶ τοῖς ἄλλοις, δευτέραν δὲ ἀρχικὴν,
τρίτην δὲ τοῦ οἴχου, τετάρτην δὲ τῶν σχευῶν. Καθό-
λου δὲ πολλὴ φιλανθρωπία τοῖς ξένοις ἐστὶν ἐν Κρήτη,
καὶ εἰς προεδρίαν καλοῦνται,

7. "On τοὺς Εὔλωτας χατεδουλὠώσαντό ποτε ÀAaxs-
δαιμόνιοι, Θεσσαλοὶ δὲ τοὺς πενέστας " "

IV. ΚΥΡΗΝΑΙΟΝ.

Κυρήνην ὦχισε Βάττος, ὃς ἐχαλεῖτο πρότερον 'Apt-
στοτέλης: τῆς δὲ Πυθίας Βάττον αὐτὸν εἰπούσης, ὄνομα
τοῦτο ἔσχηχεν. Οὗτος ἦλθεν εἷς Δελφοὺς περὶ τῆς φω-
νῆς πευσόµενος' ἦν γὰρ ἰσχνόφωνος. Τοῦ δὲ θεοῦ χε-
λεύοντος κτίζειν Λιθύην, τὸ μὲό πρῶτον ὀρμήσας ᾖδυ-
νάτησε” **

2. Φερετίμα δὲ, ἡ µήτηρ Αρχεσιλάου , ἐθασίλευσε
χαλεπὴ xai περίεργος. Πολεμοῦσα γοῦν πρὸς Βαρ-
χαίους, λαθοῦσα τὴν Βάρχην, τοὺς μὲν ἄνδρας ἀνε-
σχολόπισε, τῶν δὲ γυναιχῶν τοὺς μαστοὺς ἐξέτεμε"
μετ οὐ πολὺ δὲ ζῶσα χατεσάπη.

s. Βάττος δὲ ἐθασίλευσεν 6 χαλὸς καλούμενος,
ἕθδομος v ἀπὸ τοῦ πρώτου.

4. Ἀρχεσιλάου δὲ βασιλεύοντος, λευχὸς χόραξ ἐφά-
νη, περὶ οὗ λόγιον ἦν χαλεπόν. Δημοχρατίας δὲ γενο-
µένης, Βάττος sic Ἑσπερίδας ἐλθὼν dré0avs * xoi τὸν
κεφαλὴν αὐτοῦ λαθόντες χατεπόντισαν.

δ. Νόμος ἦν τοὺς πολυδίχους καὶ καχοπράγµονας
ὑπὸ τῶν ἐφόρων προάγεσθαι, xal ζημιοῦν τούτους xal
ἀτίμους πὀιεῖν.

V. KOPINGIQN.
. Κόρινθος ᾿Εφύρα πρότερον ἐχαλεῖτο µέχρι Κορίν-

HERACLIDES,

Quodsi iis quos amare instituunt raptione potiti sunt , ab-
ducunt eos in montem aut in agros suos , ibique convivan-
tur ad dies sexaginta ( ulterius enim non licet) ; atque dat
amator puero vestem aliaque dona et bovem.

6. Cretenses omnes sellis insidentes cibum capiunt. Aa-
spicantur autem a peregrinis epulas appositas distribuendo.
Post eos archonti quattuor portiones largiuntur : unam sic-
uti reliquis, alteram utpote archonti , tertiam familiz ejus,
quartam unde supellectilem paret. Omnino autem Creteh-
ses multam peregrinis humanitatem exhibent, primamqne
sedem iis deferunt.

7. Laced:monii Helotes olim in servitutem redegerunt,
Thessali vero Penesías * '

]V. CYREN/EORUM.

Battus , Cyrenes conditor, prius Aristotelis nomine ap-
pellatus fuit. Postquam vero a Pythia Battus appellatus
est , exinde id nominis retinuit. Venit enim Delphos oracu-
lum de voce consulturus ; scilicet linguam hesitantem ha-
bebat. Jubente deo in Libyam migrare, irrito id conalu
initio tentavit. * * *

2. Pheretima, Arcesilai mater, regnavit , femina admo-
dum crudelis, justum modum in omnibus excedens. £a
bellum faciens Barceeis, quum Barcen occupasset , viros in
crucem egit, mulieribus mammas ampufavit. Ipsa vero
non multo post viva putredine consumpta est.

3. Battus regnavit cognomento Pulcher, septimus vide-
licet a primo ( Batto ).

4. Arcesilao regnante, albus apparuit corvus, de quo
grave ferebatur oraculum. Qunm ad statum popularem
respublica devenisset, Battus ad Hesperidas profectus ibi
oppetiit mortem ; caput ejus in mare demerserunt.

5. Lex erat ut multas controversias moventes et malas
causas agentes ab ephoris ad judicium adducerentur, mul.
ctaque iis irrogaretur, ac infames fierent.

V. CORINTHIORUM.
Corinthus prius Ephyra dicebatur usque ad tempora

θου, ἀφ᾿ οὗ τοὔνομα ἔσχεν. Εθασίλευσε δὲ καὶ Báxyi | Corinthi regis, 8 quo deinde nomen sumpsit. Regnum tenuit
6 τρίτος, χωλὸς xal εὐτελὴς τὴν ὄψιν, καλῶς δὲ ἄρχων | etiam Bacchis tertius, qui etsi claudus et deformis , tamen

τοῖς τὸ περὶ τοὺς ἔρωτας νόμιμον. Οὐ γὰρ πειθοῖ χατεργά-
ζονται τοὺς ἐρωμένους, ἀλλ᾽ ἁρπαγὴ κτλ. --- οἱ ὁ φιλ. ] sic A;
reliqui om. ol. — 6. καθήµενοι ] ἐγκαθήμενοι conj. Corayus.
De re cf. Pyrgio ap. Athen. IV, p. 143, E. Müller. Dor. 1I,
p. 270. — προεδρίαν ] sc. in ludis et conviviis. — 7. ὅτι...
πενέστας] om. ABC; in Pp. leguntur ad calcem fr. 2; in p.
tamen etiam hoc loco exstant sed manu secunda inducta.
« Sedes ipsa quam verha in libris tenent Heraclidem arguit
de Clarotis Cretensium locutum esse. Ergo si non plura,
eerte Κρῆτες δὲ τοὺς Κλαρώτας interierunt. Rem confirmat
Photius v. Κλαρῶται ' µέτοικοι, ὡς Μαριανδυνοὶ ἐν "Hoa-
χλείφ xat Ἐἴλωτες ἐν Λακεδαίμονι xal ἐν Θετταλίᾳ πενέσται
καὶ Χιλλικύριοι ἐν Συρακούσαις. » Schneidewinus, etiam alios
laudans testes de re notissima.

IV. Vide Thrige, Res Cyrenes (Hafn. 1828); Beckh.
Expl. Pindar. p. 265 sqq.; Müller, Dor. 1I, p. 173 sqq;

Min. p. 340, 359. — 1. τὸ μὲν πρῶτον] BCPg; τὸ npo
μὲν A; τὸ πρῶτον reliqui. — ἠδυνάτησε] ἠδυνάτης ABC;
ultima vocis litera sicuti sequentia in codice archetypo ma-
dore vel vermibus absumpta fuisse videntur, monente Schnei-
dewino. — 2. Φερετίμα ] abcdfg; Φερετίµη reliqui. Sequens
δὲ om. adfgp; inp ad fharginem notatur, Pheritima es
mater Arcesilai ΠΠ. Hiatoriam vide ap. Herodot. IV, 162.
202. 205; Polyzn. VIII, 47. — πολ. γοῦν] γοῦν om. 4. —
λαθοῦσα τὴν] λαθ. δὲ τὴν ABC Pd. — 3. Βάττος] 0 et fortasse
Bf; βάττος supra scripto η, d; Βήττος reliqui; paullo infra
Βαττὸς ABC, Βᾶττος d, Βάττος b et margo p; Βήττος reli-
qui. — 4. Ἑσπερίδας] Εσπερίδα p. Ἑσπερίαν 0. — 5. voyo:
?v ] A BC; v. δὲ ἦν reliqui. ;

V. Βάκχις] Clavier.; Βάχχιος Corayus; βαχαῖος ABC;
βακχαῖος reliqui. — ὁ τρίτος] articulum om. ABCcdef.
Vulgo Bacchis est quintus rex Corinthiorum. Quare

ΡΕ REBUS PUBLICIS.

χαὶ πολιτικῶς' ᾧ θυγατέρες μὲν τρεῖς, υἱοὶ δὲ ἑπτὰ,
oc τὸ γένος οὕτως πὔξησαν, ὥστε Βαχχιάδας ἀντὶ
Ἡρακλειδῶν καλεῖσθαι τοὺς ἀπ᾿ αὐτῶν. (2) Περίανδρος
δὲ πρῶτος µετέστησε τὴν ἀρχὴν, δορυφόρους ἔχων,
καὶ οὐχ ἐπιτρέπων dv ἄστει Qv, ἔτι δὲ δούλων
κτήσεις xai τρυφὴν ὅλως περιαιρῶν. Μέτριος δὲ ἦν
ἐν ἄλλοις, τῷ τε µηδένα τέλος πράσσεσθαι ἀρκεῖσθαί
τε τοῖς ἀπὸ τῆς ἀγορᾶς xal τῶν λιμένων. Καὶ τῷ µήτε
ἄδικος μήτε ὑθριστὴς εἶναι, µισοπόνηρος δὲ, τὰς προα-
Ἰωγοὺς πάσας χατεπόντισε. Βουλὴν δὲ ἐπ ἐσχγάτων
χατέστησεν, ot οὐχ ἐφίεσαν δαπανᾶν πλέον ἡ κατὰ τὰς

προσόδους.
VI. HAEIQON.

Πανταλέων ἐθασίλευσεν ἐν τούτοις, ὑδριστὰς xal
χαλεπός,. Οὗτος πρέαθεις πρὸς αὐτὸν ἑλθόντας ἔχτε-
μὼν ἠνάγχασε καταφαγεῖν τοὺς ὄρχεις.

VII. ΤΕΝΕΔΙΩΝ.

Τένεδος ἡ νῆσος τὸ μὲν ἐξ ἀρχῆς Λεύχοφρυς exa-
λεῖτο, χρόνῳ δὲ ὕστερον, πρὸ τῶν Τρωϊκῶν, Ῥέννης,
διενεχθεὶς πρὸς τὸν πατέρα, συνῴχισεν αὐτήν. Λέγεται
&, ὡς χαταφευσαµένης αὐτοῦ τῆς μητρυιᾶς xal χατα-
µαρτυρήσαντος αὐλητοῦ τινος βιάζεσθαι ταύτην , εἷς
λάρνακα ἐμθληθεὶς ὑπὸ τοῦ πατρὸς Küxvou xal elc
θάλασσαν ῥιφεὶς διασωθῆναι πρὸς τὴν νῆσον. Διὰ δὲ
τὸ καταψεύσασθαι τὸν αὐλητὴν οὐ νόµιµον slc τὸ ἱερὸν
αὐλητὴν εἰσιέναι.

4. "Ow Ἀμαυρὸς, χωλὸς τοὺς πόδας, ἐθασίλευσε
ταύτης,

3. Νόμον δέ τινά φασι τῶν βασιλέων Τενεδίοις θέ-
σθαι, sl τις λάθοι μοιχὸν, ἀποχτείνειν τοῦτον πελέχει.

213
juste et moderate id administravit. Ei tilia tres fuerunt et
filii septem , per quos ita soboles ejus aucta, ut Bacchiadae
dicerentur pro Heraclidis, qui iis successere. (2) Periander
primus rempublicam immutavit , satellitium sibi sumens,
neque in urbe vivere plebi permittens, servosque alere et
deliciari prohibens ; in reliquis moderate se gessit a nemine
tributum exigendo , sed contentus venalium vectigalibus ef
portoriis, Neque injustus neque violentus erat, odio autem
habuit improboe. Quare lenas omnes mari demergi jussit.
Ad extremum curiam constituit, qui non permitterent plus
quenquam consumere quam reditus ferrent.

Vl. ELEORUM.

Pantaleon Eleorum rex per contumeliam et proterviam
multa patravit. Is legatos ad se missos castravit et testieu-
los vorare coegit.

ΥΠ. TENEDIORUM.

Tenedus insula initio Leucophrys vocabatur; postero
tempore, ante Troica, Tennes, cui dissidium cum patre
intercedebat, colonia eam frequentavit. Narrantque no-
γέγοςρ calumniüs falsoque tibicinis testimonio , quo vim illi.
intulisse dicebatur, circumventum atque arcze a patre im-
positum et in mare conjectum ad insulam salvum esse de-
latum. Propter falsum vero tibicinis testimonium lege apud
Tenedios sancitum est, ne tibicen templum (Apollinis) in-
grediatur.

2. Amaurus, pedibus claudus, in Tenedo insula re-
gnavit.

3. Legem a rege quodam apud Tenedios latam dicunt ,
ex qua si quis adulterum deprehenderet , interficeret eum

Sclneidew. conjecit : B£xy:c ó Πρύμνον. --Βαχχιάδας ] Bax-
χίδας AC.— 1. δορυφόρους ἔχων.] Cf. Diog. L. I, 98 : οὗτος
πρῶτος δορυφόρους ἔσχε καὶ τὴν ἀρχὴν elc τυραννίδα µετέστησε
xai οὐχ εἷα ἐν ἄστει ζῆν τοὺς βουλοµένους, καθά φησιν Ἔφορος
( (r. 106) xal Αριστοτέλης. Quem locum adde post
Arislot. fr. 102. Ex Ephoro sua hausit etiam Nicolaus Dam.
( (t. 38) in Exc. Vales. p. 450. Ceterum v. C. Wagner.
De Periandro Corinth. et Müller. Dor. 1, p. 164—168. —
κτήσεις] ABC et supra script. p; χτῆσιν reliqui. — μηδένα]
Inter µηδένα et τέλος in C. lacuna est triuin fere verborum.
— tol; ἀπὸ] τοὺς ἀπὸ C. ---προαγωγοὺς] Bc(e?) fg ; προα-
γωχὰς AC; προσαγωγὰς D, προσαγωγοὺς c (e2)f g. Cf.
Theopompus ( fr. 252 ) ap. Athenzum X, p. 443, A : Κλεο-
µένης ὁ τύραννος (8C. τῶν Μηθυμναίων ), ὁ xal τὰς µαστρο-
£0; τὰς εἰθισμένας προαγω γεύειν τὰς ἐλευθέρας γυναῖχας
τρεῖς 3) τέτταρας τὰς ἐπιφρανεστάτας πορενοµένας ἑνδήσας εἷς
σάχχους χαταποντίσαι τισὶ προστάξας. — ἐπ᾽ ἐσχάτων ] ἀπ'
icy. p. Vix sana; ἐπ᾽ ἑσχάτων pro ἑσχάτως usurpant se.
ptuaginta interpretes in Proverb. Salom. 25, 8, Daniel 8,
4, Ezechiel 35, 5, citante Keelero ; atque sic verterunt Vul-
tejus et Cragius, probante Schneidewino. Fortasse latet :
ἐκισχόπων. Müller. Dor. 1, 167 :« Er setzteein peinliches
Gericht, Bou)3y ἐπ᾿ ἑσχάτων, gegen Vergeuder des veter-
lichen Verma'gens nieder. » Wagnerus l. |. p. 15 : « Quid
8j βουλὴν ἐπ᾽ ἑσχάτων 86. χρημάτων vel δαπανῶν collegium

intelligimus, cui cavendum erat, ne quis facultatum sua-
rum modum superans effusos sumptus faceret. » « Neutram
rationem, Schneidewinus addit, vel sermo gr:ecus ferre
videtur. » .

VI. Πανταλ.] Koeler., Παντολ. codices. De rege hoc v.
Pausanias 1I, 22; Strabo VIII, p. 556; Polybius IV, 57;
Athenaeus XIV, p. 616, A ; Plutarch. De Herod. mal. c.
18, p. 858, C. — τούτοις] τούτῳ adp.

VII. ΤΕΝΕΔΙΩΝ. om. ABabcdefg ; de reliquis non con-
stat. Addidit P. — Αεύχοφρυς] Λευκόφῥυς A. Cf. Diodor.
V, 83, Strabo ΧΗΙ, p. 604, Pausanias X, 14, 3, Eustath.
ad Il. p. 33, 23, qui sic nominatam ins. dicit διὰ τὸ λεν-
κὰς ἔχειν ὀφοῦς Tr ovy ἐξοχὰς παρὰ τοὺς αἱγιαλούς, — Τρωι-
κῶν, Τέννης] ἱατριχῶν τέχνης AB; ἰατρικῶν τετενης €. — ὡς
παταφ.] ABC.; reliqui om. ὡς. — xai καταµαρτ. ] C; xai µαρτ.
AB; χαταµαρτ. reliqui. — xatoXc ] om. ABC. — διὰ δὲ κτλ.]
sic ABC; διὰ τὸ x. τὸν αὐλ. διὸ οὐ νόµιμον abcdefgp ; διὰ δὲ..
διὸ οὐ νόµ. P. Ceterum de Tennahistoria preeter Diodorum,
Pausaniam , Eustathium l. 1., v. Plutarchus Qu. Gr. c. 28,
Conon Narrat. 38, Eustath. ad Dion. Perieg. 536, Tzetzes
ad Lyc. 234, Stephan. Byz. v. Τένεδος ( v. Aristot. fr. 170).
Causam cur tibicini templum ingredi non licuerit, e tibia-
rum musica ab Apollinis cultu olim alienissima repetit
Müller. Dor. I, p. 344, 3. —2. De Amauro ('Apvpoc?) aliunde
non constat. — 3. τῶν βασιλέων Τεν. θέσθαι] Schneidewi-

214

ε , V1 ον. D 3 ^s A ^ , 9 L4
Ἀλόντος δὲ TOU υἱοῦ αὐτοῦ, xat τοῦ λαθόντος £pouévou
τὸν βασιλέα, τί χρὴ ποιεῖν, ἀποχρίνασθαι, τῷ νόµω
fe FO - c 9 d /

χῤῆσθαι, Καὶ διὰ τοῦτο τοῦ νομίσματος αὐτοῦ ἐπὶ θά-
τερα πέλεχυς χεγάρακται, ἐπὶ θάτερα δὲ ἐξ ἑνὸς αὐχέ-
voc πρόσωπον ἀνδρὸς x«l γυναιχός. Καὶ ἐχ τούτου λέ-
Ύεται ἐπὶ τῶν ἀποτόμων τὸ Ἀποχεχόφθαι Τενεδίω
πελέχει.

VII. IIAPIQN.

Πάρον τὴν νῆσον ῴχισε Πάρος, ἐξ Ἀρχαδίας λαὸν
στων

2. Ἀρχίλοχον τὸν ποιηταν Κόραξ ὄνομα ἔχτεινε,
πρὸς ὅν φασυν εἰπεῖν τὴν Πυθίαν, « d vroU. » Γοῦτον
ὃ) εἰπεῖν, « Ἀλλὰ χαθαρός elut, ἄναξ: ἐν χειρῶν γὰρ
γόμῳ ἔκτεινα. »

IX. KEIQN.

᾿Εκαλεῖτο μὲν "Yópoüca ἡ vijsoc* λέγονται δὲ οἱ-
κῆσαι Νύμφαι πρότερον αὐτήν' φοθήσαντος δ᾽ αὐτὰς
Ἰέοντος, εἰς Κάρυστον διαθῆναι. Διὸ xal ἀχρωτήριον
τῆς Κέω Λέὼν καλεῖται, Κέως ὃ àx Ναυπάκτου δια--
' θὰς ὧχισε, xal ἀπ' αὐτοῦ ταύτην ὠνόμασαν.

2. Ἀρισταῖον δέφασι μαθεῖν παρὰ μὲν Νυμφῶν τὴγ
προθάτων καὶ βοῶν ἐπιστήμην, παρὰ δὲ Βρισῶν τὴν
µελιττουργίαν΄ φθορᾶς δὲ οὔσης φυτῶν xal ζώων , διὰ
τὸ λείπειν ἐτησίας ***.

HERACLIDES

securi. Deprehenso vero ipsius filio, quum is qui ceperat
interrogaret regem quid faciendum esset , jussisse illum , ut
lege uteretur. Ac propterea in numis Tenediorum altera
pars securim exaratam habet, allera autem ex uno collo
prodeuntem faciem viri mulierisque.. Hinc de rebus atroci-
bus dicere solent : Tenedia securi preecidere.

VIII. PARIORUM.

Parum insulam colonis (requentavit Parus ex Arcadia
populum ducens.

2. Archilochum poetam (Callondas , cognomine) Corax
interfecit, cui Pythia fertur dixisse : « Kxi templo ; » ille
vero respondisse : « At purus sum; nam ex manuum jure
eum interfeci. »

IX. CEORUM.

Ceus olim appellabatur Hydrusa , eamque prius Nymphz
incoluisse feruntur, quie a leone exterritee deinde in Cary-
stum trajecerint. Quare etiam promontorium Cei Leon ap-
pellatur. Ceus vero e Naupacto transgressus incolis frequen-
tavit insulam , quam de nomine ejus Ceum appellarunt.

2. Aristeeum dicunt a nymphis didicisse oves bovesque
educandi scientlam, a Brisis vero rmellificium, quum ali-
quando propter deficientes Etesiarum flatus plante et ani-
malia deperüssent.

nts; τῶν βασιλέων τενεδία θεάσθαι ( θέσθαι B) AB; τῶν βα-
σιλέων τένε Bla θέσθαι C; τὸν βασιλέα Τέννην διαθέσθαι reli-
qui. Historiam ex Aristotele ( f. 170) iisdem pene verbis
narrat Stephanus |. l.-

VIII, t. Cf. Stephan. Byz. v. Πάρος : ᾠκεῖτο τὸ μὲν πρῶ-
τον ὑπὸ Κρητῶν καί τινων Ἀρχάδων ὀλίγων * τοὔνομα δὲ λέγε:
ται ἀπὸ Πάρου τοῦ Παρρασίου, ἀνδρὸς Ἀρχάδος, ἔχειν, ὡς
Καλλίμαχος. — 2. « Signumlacunse ut ponerem feci monitu
C. Sintenis mei, qui « Kópat ὄνομα suspect mihi greecita-
tis est. Exciditne nomen ex Suida supplendum? » in schedis
scripsit. Haud dubie peccatum librariis imputandum :
excerptor, credo, τις suo defunctus erat; nomina enim
propria plerumque delet. Plutarchus S. N. N. p. 560, E :
6 ἀποχτείνας τὸν Ἀρχίλοχον ἐκαλεῖτο Καλλώνδας, ἦν δ) αὐτῷ
Κόραξ ἐπώνυμον. JElianus Suida : Καλλώνδας μὲν ὄνομα,
Κόραξ δ) ἐπώνυμον. » Schneidewin. Historiam preeter no-
minatos narrant etiam Galenus Protrept. c. 10 ( ubi Pythize
verba : Μονσάων θεράποντα χατέκτανες * ἔξιθι νηοῦ), Arisli-
des tom. IJ, p. 297 Jehh., Dio Chrysostomus Or. 33 p. 396
F. Cf. Liebel. fragm. Archiloch. P. 44 ; Bode Ion. Dichtkunst
p. 288. — ἐν χειρῶν ] ἐγχ. b; ix χειρῶν ABC ; mox : Υὰρ
ἱόμων ABC.

IX. Κείων Holstenius et Salmasius ; Κώων codd.; ABde
Jg misso fitulo hec jungunt antecedentibus. — Ὑδροῦσα ]
Ὑδροῦσσα Corayus. Hesych. : Ὑδροῦσα ' οὕτως ἡ Κέως ἔχα-
λεῖτο. Plinius IV, 5, 20 : Ceos, quam ποδένὶ quidam
dixere Ceam, Greci et Hydrussam. Idem nomen olim
fuerat Andro et Teno inss. V. Aristot. fr. 167 a, Eustath.
ad Dion. 523. --οἰχῆσαι ]οἰχίσαι B C. ---Νύμφαι ] Cf. Ovid.
Ileroid. XX , 221. — αὐτὴν ] αὐτῇ bcefg , αὐτοῦ d. — Kéo]
a , Κίας ABC, Κῶ reliqui — Λέων ] Ejusdem nom. pro-
montoria Eubcez et Crete ap. Ptolem. 3, 15; 5, 15.
« Heraclidea narratione scite usus est P. O. Bronstedius
Kiner. Graec. 1, p. 30 ad. explicandam rationem leonis,

quam eximi magnitudinis belluam non procul ab hodierna
urbe Zea in cacumine montis repperit ex nativo saxo scul-
ptam. Idem reliqua, que Heraclides de Ceorum rep. con-
signavit, curiose expendit p. 37 sq. Leonem illum quid
sibi vellet mytholpgi nostri rectius quam Aristoteles per-
spexerunt; v. quae post Broenstedium censores operis illius
disputarunt, Fr. Creuzerus Annal. Heidelberg. 1826, 7.
p. 663 sqq. , Beeckhius Annal. Litt. Berolin. 1827, 1 p. 11 sq.
et Müllerus Annal. Getting. 1826, n. 178 p. 1774 sq., qua
nunc repetita sunt in Scriptt. min. ], p. 54. Pulcre
Creuzerus p. 681 : Die Nympha fugaces sind lymplue te-
nues, die vor dem Lewen entflohnen Nymphben in heisser
Jahreszeit verschwundene Quellen. Jener Loewenkoloss ist
ein εἴδωλον ἀποτρόπαιον, welches eine Schutzwehr sein
sollte gegen den heissen wüthenden Lowen am Himmel. »
Schneidewinus. — Κέως] xal ὡς ABC. Cf. Steph. Byz.
v. Κῶς. — ὠνόμασαν ] ὠνόμασε C. — 2. Ap. & | ABCP et
margo p; reliqui δὲ om. — παρὰ μὲν νυμφῶν ] om. 5co ;
μὲν om. reliqui preeter 4BC ; τὴν προδάτων AB; τῶν πρ.
U, τὴν τῶν πρ. reliqui. — παρὰ δὲ... ἑτησίας om. codd.
praeter ABCP. De Brysis v. Etym. M : Bpica, vóuezt
οὕτω χαλούµεναι 3 ὅτι βλίσαι ( καὶ γὰρ μελισσουργίαν αὗται
τὸν Ἀρισταῖον ἐδίδαξαν ) τροπῇ τοῦ λεἰς o, 3) παρὰ τὸ βρύειν,
6 ἐστιν ἀνθεῖν τὴν ἑλαίαν, T τὴν ἐργασίαν xxl αὐτὴν ὑπέδει-
ξεν Ἀρισταίνετος (|. Ἀρισταῖος, vel potius ὑπέδειξαν Ἆρι-
σταίῳ) τὴν διὰ τῆς ἀμθροσίας. Ecedem nutrices sunt Διονύ-
σου Βρισαίον. V. Steph. Thes. s. v. Nostro loco poet vug-
φῶν nomen preprium excidisse, ita ut duo nympharum
genera distinguerentur, censet Breenstedtius 1. ]. — μελιτ-
τουργ. ] Kelerus ; µελιτουργ. codd. ---λείπειν] Schneidewin. ;
δείπειν, suprascripto πνεῖν, C; πνεῖν ABP p. ---ἑτησίας ]
ἀνέμους addit 4. Abruptam narrationem supplere licet. ex
Apollonio Rhod. 11 , 516 sqq., ubi Cycladum incola: Apolli-
nis jussu Aristeeum e Thessalia advocasse narrantur λοιμ»ῦ

DE REBUS PUBLICIS. -

3. Ἀριστείδης ἐπεμελεῖτο γυναιχῶν εὐχοσμίας. Καὶ
τὸ παλαιὸν ὕδωρ ἔπινον οἱ παῖδες, xal al χόραι µέχρι
Ὑάμου.

&. Ἐπὶ δὲ τοις τελευτῶσιν οὐδέν ἐστι πένθος dv dv-
ὁράσι περὶ ἐσθῆτα ?) xoupdv* μητρὶ δὲ, νέου τελευτή-
σαντος, ἐνιαύτός.

5. Οὔσης δὲ ὑγιεινῆς τῆς νήσου xai εὐγήρων τῶν
ἀνθρώπων, μάλιστα δὲ τῶν γυναικῶν, οὗ περιµένουσι
χεραιοὶ τελευτᾶν, ἀλλὰ πρὶν ἀσθενῆσαι ἢ πηρωθῆναί
τι, οἵ μὲν µήχωνι, ot δὲ χωνείῳ ἑαυτοὺς ἐξάγουσιν.

X. ΣΑΜΙΟΝ.

Σάμµον τὸ μὲν ἐξ ἀρχῆς ἐρήμην οὖσαν λέγεται xa-
τέχειν πλῆθος θηρίων μεγάλην φωνὴν ἀφιέντων ' ἐκα-
λοῦντο δὲ τὰ θηρία νηΐδες, ἡ δὲ νῆσος Παρθενία , ὕστε.
pov δὲ Δρυοῦσα.

1. Ἐθασίλευσε 9' αὐτῶν Ἀγκαῖος, do' οὗ τὰς ἁμπέ-
Aou, 6 θεράπων φυτεύων φησί’ Πολλὰ μεταξὺ πέ-
λει χύλιχος χαϊχείλεος ἄκρου.

3. "Ow ἐν τοῖς Σαμίοις ἐφάνη λευκλ χελιδὼν οὐκ
ἑλάττων πέρδιχος.

4. Φερεχύδης ὃ Σύριος ὑπὸ φθειρῶν χαταθρωθεὶς
ἐν Σάµμῳ ἐτελεύτησεν, ὅτε xol ἐλθόντι Πυθαγόρα τὸν
δάχτνλον διὰ τῆς ὁπῆς ἔδειξε περιεψιλωμένον.

δ. Αἴσωπος δὲ 6 λογοποιὸς εὐδοχίμει τότε. "Hy ὃ

ἀλεξητῆρα. Pergit poeta : Λίπεν δ' ὅ γε πατρὸς ἐφετμῆ

Φθίην, dv δὲ Κέῳ κατενάσσατο, λαὺν ἁγείρας Ἡαρράσιον...
Καὶ βωμὸν ποίησε µέγαν Διὸς Ἰκμαίοιο, Ἱερά t) εὖ ἔρρεξεν
ἐν οὔρεσιν ἀστέρι χείνῳ Σειρίῳ, αὐτῷ τε Κρονίδῃ Ai, coto
9 ἕχητι Γαΐῖαν ἐπιψύχουσιν ἐτήσιαι ἐκ Διὸς αὗὖραι ματα
τεσσαράκοντα Κέῳ δ᾽ ἔτι νῦν ἱερῆες Ἀντολέων προπάροιθε
Κυνὸς ῥέζονσι θυηλάς. Cf. Clemens Alex. Strom. VI, p. 753
Pott. Probus ad Virgil. Georg. 1, 14. Cicero De divin. I,
53 : Ceos accepimus orium canicula quotànnis solere
servare conjecturamque capere, ut scribit Heraclides
Ponticus, salubrisne an pestilens annus futurus sil.
Müller. Dor. 1, p. 281. — 3. Ἀριστείδης ] Atheniensem, qui
res insularüm curavit, Kellerus et Corayus intelligendum
putarunt. At qua Aristides ille in insulis agebat , alius plane
generis erant. De Ceorum legislatore aliunde non noto cogi-
tari debet, nisi forte reponendum est Αρισταῖος. — xal τὸ
παλαιὸν ] τὸ παλαιὸν Gbp; τὸ παρὸν cfg ; mox οἱ παῖδες ot
χόραι Cfg. — Quod ad rem cf. legem quam Locris, Ceorum
cognatis, scripeit Zaleucus ap. Diodor. XII, 21. — 4. ἐπὶ δὲ
t. τελ. ] ABC ; &v ταύτῃ τῇ νήσῳ ἐπὶ τοῖς τελ. reliqui. —
ἐν ἀνδράσι ] om. abfg. Cf. mos Locrorum in fragm. ΧΧΧ. —
5. τελευτᾶν ] τελευτὴν Pp. De recf. AElianus V. H. 1II, 37 :
Κόμος ἐστὶ Ksiewv* of πάνν παρ’ αὐτοῖς γεγηραχότες, ὥσπερ
ἐπὶ ξενίᾳ παραχαλοῦντες ἑαντοὺς ?) ἐπί τινα ἑορταστικὴν Ou-
σίαν, συνελθόντες xal στεφανωσάµενοι πίνουσι χώνειον, ὅταν
ἑαυτοῖςσννειδῶσιν ὅτι πρὸς τὰ ἔργα τὰ τῇ πατρίδιλνσιτελοῦὔντα
ἄχρηστοί εἶσιν, ὑποληρούσης δη τι αὐτοῖς xal τῆς γνώμης
διὰ τὸν χρόνον. Strabo X , p. 485; Valer. Max. 11, 6,8;
Stephan. Byz. v. 'Jovxic.

X, t. νηΐδες ] Fluxerit hoc ex Engmonis Samii historlis
quas vide p. 16. Prisca Sami nomina ex Aristotele (fr. 175)
memorat Plínius. — 2. ᾽Αγκαῖος κτλ. ] Hrec quoque ex
Aristotele narrantur fr. 176, — περὶ (ὑπέρ A) οὗ τὰς ἁμπέ-

213

3. Aristides curam gerebat mulierum decentie. Et
antiquitus aquam bibebant pueri et puellas usque ad
nuptias, !

4. Defunctos viri non lugent neque veste neque tonsura;
maler vero defunctum puerum luget per annum.

5. Porro quum salubris insula sit et ad magnam bomines
ietatem , mulieres maxime, perveniant, non exspectant se-
nes vitee finem, sed antequam vires deficiant vel corporis
pars aliqua debilitetur, hausto vel papavere vel cicuta se
ipsi e vita educunt.

X. SAMIORUM.

Samum initio, quum deserta adhuc esset , tenuisse nar-
rant belluarum multitudinem , voces mittentium ingentes.
Vocabantur belluze Neides , insula vero Parthenia, et post.
modum Dryussa.

2. Samiorum rex fuit Anczeus, a quo dictum proverbium :
Multa sunt inter poculum et summa labra.

3. Apud Samios apparuit hirundo alba, perdice haud
minor.

4. Pherecydes Syrius a pediculis devoratus in Samo diem
obiit, quo tempore etiam Pythagora, qui visurus eum νο.
nerat, denudatum carne circumcirca digitum per portae
foramen ostendit.

5. JEsopus fabularum poeta tum florebat. Js Thf'ax

λους... ἄχρον ] ABC; ἐφ᾽ οὗ ἡ YoXAa... ἄχρου παροιμία do-
ρέθη reliqui. — 3. Cf. Alianus Nat. An. XVII , 20: Ἄριστον
τέλης λέγει γίνεσθαι ἐν Eáyup λενχὴν χελιδόνα, ταύτης γε μὴν
ἑάν τις χαντήσῃ τοὺς ὀφθαλμοὺς, Ὑίνεσθαι μὲν αὐτὴν παρα-
χρῆμα τυφλήν. Μετὰ ταῦτα δὲ ἐξομματοῦται xal τὰς χόρας
λελάμπρυνται xai ἐξ ὑπαρχῆς ὁρᾷ, ὡς ἐχεῖνός φῆσι. Ad hiec
Schneiderus : « Aristoteles. Hist. An. VI , 5 dehirundinum
pullis generatim hoc tradit. Sed suspicor cum narratione
Aristotelica errore /Eliani coaluisse antiquam de Samo fa.
bulam, quam reperio in fragmentis Heraclidis De politiis. »
Cf. etiam Antigonus Mir. 120 ed. Westermann : Ὁ τοὺς Σα:
μιαχοὺς ὥρους σνγγεγραφὼς ἐπὶ τῶν πρώτων χληθέντων µαθυγ-
τῶν τῶν περὶ Ἡρόστρατον qnoi χελιδόνα λευκἠν φανῆναι. Ad
haec Schneidewinus : « Cujus de corruptissimi loci emenda-
tione mihi non liquet : hoc intelligo, Beckmannianum com -
mentum τῶν περὶ ᾿Ερασίστρατον periclitantis vel eo refelli ,
quod ordo temporum ab Heraclide observatua eo admisso
violaretur. Quum non dubitandum sit, quin λενχὴ χελιδὼν
illa pariter atque λευχὸς κόραξ Cyrenxzorum ( fr, 4, 4) Sa-
miis nescio quam calamitatem significasse visa sit, quumque
in antiquiora Pythagorx tempora serie rerum repellamur,
µαθηταί admonent me μυθητῶν illorum, quos regnanté
Polycrate sanctam insulam conturbare conqueritur Anacreon
fr. L1 Bergk. , quem vide p. 170. Rursus eum 'Ἡρόστρατον
vocis elementa considero , de celeberrimo Junonio Samio-
rum nescio quid narratum fuisse subrepit opinio. Ergo feli-
cioribus ingeniis prebabiliora extundenda relinquo. » —
4 δάκτυλον ἔδειξε περιεΨ.] Hinc proverbium Xpot ἁῆλα,
quod excerptor memorare omiserit. Vide Diog. L. 1, 118;
Apostol. XX, 87 ; Gregor. ΟΥΡ. III, 100; Suidas v. Ἐπηλνγά-
ζονται et Χροί. Cf. Elian. V. H. IV, 28; Sturz. Vit. Phere.
cyd. p. 5 sqq. — 5. "Hv δὲ Θθρᾷξ | Cf. Schol. Arist. Av. 471 :
"Hv à Αἴσωπος θρᾷξ΄ ἠλενθερώθη δὲ ὑπὸ ""δμονος τοῦ xw 07.

216

M

Θρᾶξ τὸ γένος, ἠλευθερώθη δὲ ὑπὸ δμονος τοῦ κω-
coU , ἐγένετο δὲ πρῶτον Ξάνθου δοῦλος.

6. T?» δὲ πολιτείαν τῶν Σαμίων Συλοσῶν ἠρήμω-
σεν, ἀφ᾽ οὗ xa fj παροιμία, " Exv vi Συλοφῶντος
εὐρυχωρίη.

7. Θεογένης δὲ τῶν Σαμίων τις, εὐφυὴς μὲν, ἄλλως
δὲ ἄδωτος καὶ πονηρὸς, φεύγων πατρίδα, διατρίδων
δὲ Ἀθήνησι παρ᾽ Εὐριπίδῃη καὶ τὸ γύναιον αὐτοῦ δια-
φθείρων, συνεργὸν αὐτὸν λαβὼν , πείθει τοὺς Ἀθηναίους
δισχιλίους εἷς Σάμον ἀποστεῖλαι οἳ δὲ ἑλθόντες πάντας
ἐξέβαλον.

ΧΙ. ΚΥΜΑΙΩΝ.

Τηλεφάνης ἐθασίλευσε ταύτης, ὃς ἐξεφύτευσε τὴν
Κυμαίων χώραν. (2) Λυδοὶ δὲ χαλεπῶς δεσποζόµενοι
πρός τινος, πυθόμενοι dv Κύμη εἶναί τινα, ἔπεμψαν
εἷς βασιλείαν καλοῦντες" οὗτος δὲ ἐτύγχανεν ἐν ἅμαξο-
πηγοῦ δουλεύων. Δόντες οὖν oi Λυδοὶ λύτρα τούτῳ
παρέλαθον αὐτόν. Τῶν δὲ ἐν Κύμῃ τις ἐχδεδοχὼς
ἅμαζαν αὐτῷ κατεῖχεν αὐτόν" παρακαλούντων δὲ πολ-
λῶν μὴ χωλύειν , οὖκ ela, προσεπιχερτομῶν xal λέγων
περὶ πολλοῦ ποιεῖσθαι ὑπὸ τοῦ Λυδῶν βασιλέως elpya-
σµένην ἔχειν ἅμαξαν.

3. Ἑρμοδίχην δὲ γυναῖκα τοῦ Φρυγῶν Βασιλέως
Μίδα, φασὶ κάλλει διαφέρειν, ἀλλὰ καὶ σοφὴν εἶναι
xal τεχνιχὴν xal πρώτην νόμισμα χόψαι Κυμαίοις.

4. Ἔθος δὲ ἦν αὐτοῖς εἰς τὰ κλοπιμαῖα συμθάλλε-
σθαι τοὺς γείτονας, Διὸ xal ὀλίγα ἀπώλλυντο πάντες

γὰρ ὁμοίως ἐτήρουν. Καὶ Ἡσίοδος ἐντεῦθεν δοχεῖ λέγειν,
Οὐὑκ ἂν βοῦς ἀπόλοιτ’, el μὴ γείτων χαχὸς etn.

HERACLIDES

genere fuit; ab Idmone domino, bomine bardo, libertate
donatus est. Antea Xanthi servus fuerat.

6. Samiorum civitatem Syloson desertam reddidit:
Unde etiam proverbium : Sylosontis causa spatiosus cam-
pus est.

7. Theogenes Samius quidam, vir ingeniosus quidem,
simul vero etiam luxuriosus prayisque moribus. 1s patria
pulsus quum Athenis viveret apud Euripidem, uxorem
ejus corrupit, ipsumque socium sibi adjungens persumsit
Atheniensibus, ut bis mille in Samum transmitterent. Qui
missi Samios universos insula ejecerunt.

XI. CUMANORUM.

Cumanorum urbis rex fuit Telephanes , qui terram eorum
arboribus consevit. (2) Lydi swvo nescio cujusnam im-
perio pressi, quum de viro quodam Cumis commorante
audivissent , miserunt qui eum ad regnum apud ipsos ca-
pessendum advocarent. Servus ille erat apud curruum
fabrum. Soluto igitur Lydi redemptionis pretio acceperunt
eum. At Cumanorum quidam, qui currum faciendum ei
locaverat, retinebat hominem , et quamvis multis ne im-
pedimento eeset hortantibus , nihil tamen remisit , non abs-
que irrisione dictitans plurimi se facere currum possidere
quem rex Lydorum fabricasset.

3. Hermodicen, Midx: Phrygum regis uxorem , formae
venustate insignem simulque etiam sapientie et artium

studiosissimam fuisse, primamque numos apud Cumanos
cudisse perhibent.

4. Mos iis erat, ad reparanda qua furto alicui subtracta
essent, vicinos pecuniam conferre. Ita factum ut perpauca
perderentur; omnes enim pariter observabant. Atque hinc ,
uti videtur, Hesiodus dicit (ΟΡ. et D. 348) ;

Nanquam bos perderetur, nisi malus esset vicinus.

ἐγένετα δὲ πρῶτον Ξάνθου δοῦλος. Quibus mox subjiciuntur
quie posui in Aristot. fr. 178; ut dubium non sit nostrum
quoque locum a scholiasta et ab Heraclide petitum esse ex
eodem Aristotele. De Thrace /£sopo cf. Eugieonis fr. 5. —
"làyovoc ] ἵδμωνος Cb, ἱδίμονος A, ἴσμονος d.; Herodoto
(11, 134) est Ἰάλδμων.--- χωφός]} v. Zündel. in Rhein. Mus.
1846, p. 446. — 6. ἀφ οὗ xai 4 ] ABCP., ὅθεν ἡ reliqui. De
Sylosonte v. Herodot. III, 139; Strabo XIV, p. 638; Eu-
, Sfath. ad Dion..533; Zenobius JII, 90; Panofka Res Sam.
p. 45. Eadem historia suppeditavit proverbium Ἡ Συλοσῶν-
to; χλαμύς, de quo v. Diogenian. V, 14, Apostolius IX,
100 et XX, 75, coll. Suida v. Χλαμύς. Referre huc licet
eliam proverbium Zeyíov ἄνθη ap. Plutarch. Prov. I, 61,
ubi v. Leutsch. p. 330. — 7. Θεογένης δὲ ] ABC ; "Ot Osa-
γένης reliqui. ----φεύγων] καὶ φεύγων AC. — πατρίδα] C , τὴν
πατρίδα reliqui. — δισχιλίους ] Athenienses bis mille co-
lonos in Samum miserunt Ol. 107 , 1. 352 , archonte Aristo-
demo , uti testatur Philochorus ( fr. 131 ) ap. Dionys. H. De
Din. tom. V, p. 664 R. Cf. Strabo XIV, p. 638, ZEschin.
Tim. p. 8, 18; Diogenes L. X, 1; Diodor. XVIII, 18, qui
cleruchiam falso assignat anno 366 , et schol. /Eschin, p. 731
R.,ubi res ponitur in an. 361. V. Wesseling. ad Diodor. 1. l.,
Corsini F. H. IV, p. 27; Clinton ad an. 352; Deeckh.
Staatsh. I, p. 460 ; Panofka Ἱ. |. p. 97. Ex his sponte intel-
ligitur Euripidem nostrum non esse poetam tragicum. K«le-
ruset Schneidewinus cogitari posse statuunt de Euripide cu-
jus meminerunt Pollux 1X, 10 et Eustathiusad/ll. p. 1289, 61:
"Enti τοῖς τετταράχοντα μετὰ τοὺς τριάχοντα προστᾶσιν Ἀθή-

νησι σννῆρξεν Εὐριπίδης, el τετταράχοντα συνηρίθµησεν ἆστρα-
γάλων Bo37, , τὸν ἀριθμὸν τοῦτον Εὐριπίδην ὠνόμαζον. Viros 40
intellige demarchos , qui prius fuerant 30, deinde vero , odio
triginta tyrannorum, 40 creabantur. V. Jungermann. ad
Polluc. οί quem Schneidewinus laudat, Vceemel. in Program-
mate gymn. Frankof. De Euripide talorum jactu. De
Theogene Samio isto non constat. Plures ejus nominis viros
morum pravitate infames distinguit scholiasta ad Aristopha-
nem ( v. Indicem Dübneri); de alio quodam Theogene Syro,
qui in Samo ins. vixit et Clllicontem ultus est, v. &chol.
Ar. Pac. 363. — Ceterum efiam ea qui Heraclides de Atticis
colonis Samum missis narrat, proverbio ab excerptore
omisso ansam dederunt, ut monet Schneidewinus. Etenim
de proverbio A * «tx óc v &potxoc(cujus eliam Aristoteles
Rhet. II, 21 meminit) Zenobius li , 28 ita habet : Κρατερὸς
ἀπὸ τῶν cl; Σάµον πεµφθέντων ᾽Ἀθήνηθεν ἐποίχων τὴν πα-
ῥροιµίαν εἰρῆσθαι (φησίν ). Ἁττιχαὶ γὰρ µεταπεμφθέντες εἰς
Σάμον χάκεῖ κατοιχήσαντες τοὺς ἐγχωρίους ἐξέωσαν.

XI, 2. μὴ χωλύειν] om. abdegp. — 3. Ἑρμοδίχην] Cf.
Pollux IX, 83: εἴτε Φείδων πρῶτος ἔχοψε νόμισμα, εἶτε
Δημοδίκη ἡ Κυμαία συνοικήσασα Μίὰφ τῷ Φρνγί ᾽ nat;
Ü ἦν Ἀγαμέμνονος Κυµαίων βασιλέως. Hinc Δημοξίκην ap.
Heraclidem reponi voluit Hemsterhusius, quod alibi nomen
Ἑρμοδίκη non occurrat. Quo res non dirimütur. Certe Ἑρ-
µόδικος nomen habes in numo Samio. V. Steph. Thes. s.
v. — Mióa ] AC; Μίδον reliqui. — σοφὴν εἶναι ] σοφιχὴν A.
— 4. ἀπώλλνντο ] 8; ἀπόλννται AC, ἀπόλλυνται reliqui.
De re cf. Müller. Dor. 1, p. 221 , ubi comparat aliam Cy -

ΡΕ REBUS

6. Κῦρος δὲ, χαταλύσας τὴν πολιτείαν, μοναρχεῖ-
σθαι αὐτοὺς ἐποίησεν.

e. Φείδων, dvho δόχιµος, πλείοσι µετέδωχε τῆς
πολιτείας, νόµον θεὶς, ἕχαστον ἐπάναγχες τρέφειν ἵπ-
xov. Προμηθεὺς δέ τις, ἀνὴρ δραστήριος xai ixavóc
εἰπεῖν, χιλίοις παρέδωκχε τὴν πολιτείαν.

Xll. ΕΡΕΤΡΙΕΩΝ.

Διαγόρα sl; Σπάρτην πορευομένῳ xai ἐν Κορίνθῳ
τελευτήσαντι Ἐρετριεῖς εἰκόνα ἔστησαν.

XIII. ΠΕΠΑΡΗΘΙΟΝ.
Αὕτη ἡ νῆσος εὔοινός ἐστι xal εὔδενδρος xal σἵτον

φέρε..
XIV. AEIIPEATON.

Αεπρεεῖς οὓς ἂν λάθωσι μοιχοὺς περιάγουσι τρεῖς
ἡμέρας τὴν πόλιν δεδεµένους xai ἀτιμοῦσι διὰ βίου:
τὸν δὲ γυναῖκα ἕνδεχα im^ ἀγορᾶς ἄζωστον ἐν χιτῶνι
διαφανεῖ ἴστᾶσι καὶ ἀτιμοῦσιν.

XV. ΛΥΚΙΟΝ.

Λύχιοι διῆγον λῃστεύοντες. Νόμοις δὲ οὐ χρῶνται,
ἀλλ’ ἔθεσι, xai ix παλαιοῦ γυναιχοχρατοῦνται. Πω-
λοῦσι δὲ τοὺς φευδοµάρτυρας, xai τὰς οὐσίας αὐτῶν
ὀημεύουσιν.

XVI. ΤΥΡΡΗΝΩΝ.

Τυρρηνοὶ τέχνας ἔχουσι πλείστας. Πάντες δὲ ὑπὸ τῷ
αὐτῷ ἱματίῳ μετὰ τῶν γυναιχῶν κατάχεινται, xàv πα-
ρῶσί τινες. Καὶ τοὺς χαταλύοντας ξένους φιλοῦσιν.
Ὅταν δέ τις ὀφείλων χρέος μὴ ἀποδῷ, περιαχολου-

θοῦσιν ol παῖδες, ἔχοντες χενὸν θυλάχιον el; δυσωπίαν.

XVII. ΜΟΛΟΤΤΩΝ.
Μολοττοὶ τῆς Ἀρτέμιδος συλήσαντες τὸ ἱερὸν, xal

PUBLICIS. 217

5. Cyrus republica Cumanorum antiquata, regio eos
imperio subjecit.

6. Phidon, vir spectabilis, compluribus civitatis admi-
nistrationem commisit, legemque tulit ex qua singuli
equum alere cogebantur. Prometheus quidam, vir manu
strenuus nec dicendi imperitus, mille viris rempublicam
administrandam tradidit.

XII. ERETRIENSIUM.

Diagors Spartam profecto et Corinthi mortuo Eretrien-
ses statuam posuerunt.

XIII. PEPARETHIORUM.

Hiec insula vini admodum ferax , nec non arboribus bene
consita οἱ frumenti fertilis.

XIV. LEPREATARUM.

Lepreat adulteros comprehensos triduo per urbem
circumducunt vinctos et per totam vitam imfames habent.
Mulierem autem adulteram indutam pellucida veste sine
cingulo, in foro per undecim dies statuunt , atque igno-
minia notant.

XV. LYCIORUM.

Lycii vitam sustinebant ex latrociniis. Scriptis legibus
non utuntur, sed consuetudinibus, doeminanturque ipsis
feminz inde à temporibus antiquissimis. Falsi testimonii
convictos divendunt, bonaque eorum publicant.

.XVI. TYBRHENORUM.

Tyrrheni artes plurimas exercent. Omnes sub eadem
veste cum uxoribus concumbunt , quicunque tandem adsint.
Hospites ad se divertentes quovis officio prosequuntur. Sí
quis debito obnoxius solvendo non sit, insequuntar eum
pueri vacuum gestantes marsupium in ejus contameliam.

XVII. MOLOSSORUM.

Molossi expilato Dianze fano, quum ex statua ejus coro-

maeerum legem, quiae eandem véteris juris simplicitatem
ostendit (ap. Arist. Pol. 11,5, 12), et ibidem p. 225. —
5. αὐτοὺς] cdeg ; αὐτῆς AP, αὐτοῖς C , αὐτὸν D, αὑτήν ap. —
6. Φείδων κτλ. ] ACP ; reliqui codd. [μες omittunt. Schnei-
dewinus mirans quomodo istas reipublicze formee mutationes
memorare potuerit H. postquam dictum erat, Κῦρος δὲ xa-
ταλύσας τὴν πολιτείαν μοναρχεῖσθαι αὐτοὺς ἐποίησεν : verba
liec Κὔρος δὲ χτλ. transponenda censet post χιλίοις παρέδωχε
τὴν πολιτείαν. Idem vero Schneidewinus ; « Non tamen dissi-
mulabo, ait, quai de Phidone et Prometheo narrantur mihi
omnino à Cumis visa esse separanda , atque intercidisse
lemma post Cyri χατάλνσιν. Nunc quum priescrtim. Χίλιοι
Cumzaris bene conveniant , in transpositione verborum ac-
quiesco ». Sin vere ad Cumzos verba pertinent , nihil adeo
cogit ut transponantur; nam Cyrus multam subactis urbibus
in administranda rep. libertatem reliquit, modo tributum
penderent.

XH. Diagoras hic oligarchiam Eretriensium sustulit , ac-
evpta injuria in negotio matrimonii, teste Aristotele Pol. V,
5,10. Distinguendus procul dubio est à Diagora Melio

atheo, quem item Corinthi obisse dicunt Hesychius Milesius
et Suidas v. Διαγόρας : κατοικήσας Κόρινθον αὐτόθι τὸν βίον
χατέστρεψεν,

ΧΙΙ. De vino Peparethio cf. Athensus I, p. 28, A, Pol-
lux VI, 16, Sophocl. Philoct. 546. Bacchus in numis.
V. Eckhel. D. N. vol. II, p. 15t.

XIV. ἐν χιτῶνι] ἑνὶ Υ. bedeg; ἑνὶ p. Similis mulierum adul-
terarum poena apud Cumeos vigebat, teste Plutarcho in Qu.
Gr. c. 2; nec non apud Pisidas, ut Nicolaus Dam. narrat
ap. Stob. Flor. XLIV, 41. Cf. Müller. Dor. 11, p. 226, 5.

XV. Λυχίων] περὶ Αυχίων C. rubro colore. — Tovatxo-
κρ.] V. Herodot. I, 173 et quos laudat ibi Brehr. ; Nicolaus
Damasc. fr. 103; Müller. Dor. Ἱ, p. 216; Etrusk. Y, p. 404;
Welcker. Trilog. p. 587.

XVI. Τυρρηνοὶ] A, οὗτοι reliqui. — réyvac πλ.] V. Mül-
ler. Etrusk. p. 242 sqq. — ὑπὸ] ἐπὶ abg. Rem ex Aristo-
tele (fr. 246 ) refert Athenaeus. Cf. de mollitie Etruscorum
Theopomp. fr. 222, Timzeus fr. 18 ---- ἁποδῷ] AC ; ἀποδίδω
p, ἀποδιδῷ reliqui. — περιακ.] AB; παραχ. reliqui.

XVII. Μολοττῶν] Nullus titulus in c, qui sequentia in

218

HERACLIDES

τοῦ ξοάνου χρυσοῦν ἀφελόμενοι στέφανον , θυσίαν ἐτίθε- | nam auream spoliasent, sacrificium pro ea obtaleruni.

σαν ἀντ᾽ αὐτοῦ. Τῶν δὲ Κεφαλλήνων ἄλλον ἐπιθέντων,
τοῦτον ἀπέθαλεν ἡ θεὸς, καὶ χαμαὶ χείµενος εὑρέθη.
[ Κεφαλλῆνες δὲ ἀπὸ τοῦ Κεφάλου ἐχλήθησαν. ]

XVIII. ΦΑΣΙΑΝΩΝ.

Φᾶσιν τὸ ἐς ἀρχῆς Hvlogot κατῴχουν, φῦλον ἆνθρω-
ποφάγον xal ἐχδεῖρον τοὺς ἀνθρώπους, ἔπειτα Μιλή-
ett. Φιλόξενοι 9 εἰσὶν, ὥστε τοὺς ναναγοὺς ἐφοδιάζειν,
xal τρεῖς μνᾶς διδόντας ἄπολνειν.

XIX. AMOPTIQN.
Ἀμοργὸς otvov φέρει πολὺν xal ἔλαιον xal ὁπώρας,
XX. ΛΕΥΚΑΝΩΝ.

Ot δὲ Λευχανοὶ φιλόξενοι xal δίχαιοι. ᾿Εθασίλευσε
δὲ τούτων Λαμίσχος, ὃς εἶχε λύχου τὸν τρίτον δάκτυλον
τοῦ ποδὸς ἀπὸ τοῦ μεγάλου.

ΧΧΙ. ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ.

Ἡ Σαμοθράκη τὸ μὲν ἐξ ἀρχῆς ἐκαλεῖτο Λευχανία,
διὰ τὸ λευχὴ εἶναι. ὕστερον δὲ, Θρακῶν κατασχόντων,
Θραχία. Τούτων δὲ ἐκλιπόντων, ὕστερον ἔτεσιν ἕπτα-

χοσίοις, Σάμιοι χατῴχισαν αὐτὴν, ἐχπεσόντες τῆς ol-
ή a σὺ /
χείας, xal Σαμοθράχην ἐχάλεσαν.

XXII. ΜΑΓΝΗΤΩΝ.

Μάγνητες δι) ὑπερθολὴν ἀτυχημάτων πολλὰ ἑχαχώ-
θησαν' καί που xol Ἀρχίλοχός φησι’
Κλαίω θαλασσῶν [l. τὰ Θασίων], οὐ τὰ Μαγνήτων χαχά.

Ἱπποτρόφοι δ’ εἰσὶν, ὃν τρόπον xal Κολοφώνιοι, πεδιάδα

χώραν ἔχοντες.

Cephallenes autem quum aliam coronam imposuiasent , re-
jecit eam dea humique jacens inventa est.

[Cephalienes a Cepbalo nomen adepti sunt].
XVIII. PHASIANORUM.

Phasin initio accoluerunt Heniochi, gens immanis, cui
homines excoriatos vorare in more positum erat : postea
Milesii. Hospitales autem sunt adeo , ut naufragis viaticum
preebeant , tresque minas iis dantes dimittant.

XIX. AMORGIORUM.
Amorgus abunde vinum producit, et oleum et fructus.

XX. LUCANORUM.

Lucani hospitales sunt et justitiam colunt. Regnavit apud
eos Lamiscus, qui tertium pedis digitum lupino similem
habebat.

XXI. SAMOTHRACLE.

Samothracia initio dicta Leucania, eo quod alba est :
postea , quum Thraces eam occupassent , Thracia; et hisce
deficientibus post annos septingentos, Samii sua patria
extorres eam frequentarunt, a quibus Samothracia dicta
est.

XXII. MAGNETUM.
Mii ob incredibilem superbizo magnitudinem multis modis
afflicti sunt. Archilochus quoque alicubi ait :
Deploro marium (Thaslorum) , non Magnetum mala.

Quum campestrem incolant terram, equorum nutriendo-
rum curae incumbunt, eicut etiam Colophonii.

eadem linea jungit antecedentibus. — Μολοττοὶ δὲ 4; mox
τὸν τοῦ ξοάνον mavult Corayus. — θνσίαν] χανσίαν 'conj.
Koller; recte refragantibus Schneidewino et Sinteni, qui
omnino nihil a Molossis fuisse impositum monstrari monet
voce ἄλλον. Ceferum de historia hac subobscura Kolerus :
« Nunc conjicere tantum possum narrare verba prodigium ,
imperium jamjam futurum Molossorum in Cephallenes por-
tendens. » Dianam h. 1. intelligo Λαφρίαν, quam in Cephal-
Jenia ἱερὸν habuisse liquet ex Antonino Lib. c. 14. Cultus
hujus dez ex Ambracia et Atolia Patras transductus est,
teste Pausania IV, 31, 7 et VII, 18, 8, quo posteriore loco
describitur sacrificii, quod Λαφρίᾳ offertur, ratio mira et
eemibarbara. Tale sacrificium Diana; praedatrici Molossos
noetros preedones in Cephallenia instituisse auctor noster

mibi videtur. — ἐτίθεσαν] ἔθεσαν Coray.—Postrema
verba , que uncis distinxit Schneidewinus , arguunt Molot-
forum politiee olim adhzesisee pol. Cephallenum, uti par
erat.

XVIII. Φᾶσιν τὸ ἐξ ἀρ.] Schneidewin. ; φασὶ tó ὡς ἐξ ἆ.
Ab ; φάσιν (φασὶν CPp.) ὡς τὸ d. &. reliqui. — ἐχδεῖρον] ἐκ-
δέρον abcdeg — μνᾶς] µῆνας AC. — ἀπολύειν] Coray., &xo-
πλεῖν codd. ; ἐᾶν ἀποπλεῖν Keeler. ; λαθόντας ἀποπλεῖν Sinte-
pis. De re cf. Nicolaus Dam. fr. 101; Müller. Min. p. 282.

XIX. ὁπώρας] 4; ὁπώραν reliqui.

XX. οἱ δὲ Λ.] AC.; Λενχανοὶ reliqui. Cod. A haec cum

antecedentibus jungit. De re cf. /Elian. V. H. 1V, 1 : Λέγει
τις νόµος Acuxavóv* ἐὰν ἡλίον δύναντος ἀφίχηται ξένος xa:
παρελθεῖν ἐθελήστῃ εἰς στέγην τινὸς, εἶτα μὴ δέξηται τὸν ἄνδρα,
ζημιοῦσθαι αὐτὸν καὶ ὑπέχειν δίχας τῆς χακοξενίας, ἐμοὶ Go-
χεῖ, καὶ τῷ ἀφιγμένῳ xai. τῷ ξενίῳ Ad. — ἀπὸ τοῦ µεγάλου᾽
ACPp ; in reliquis omittuntur, abundantque nisi cum
Kolero statuas sex digitos Lamisco fuisse.

ΧΧΙ. Σαμοθράκης] Schneidewin. e schol. Apoll. sive
Aristot. fr. 171; Σαμοθράκη vgo, — Ἡ Σαμοῦθρ.] artic.
om. C. — Αευκανία] Λενχωσία sec. Aristotelem ( fr. 171)
αρ. schol. Apollon. Fragm. geogr. Matritens. ap. lriarten
Codd. Matrit. I, 305 : Λεύχοφρυς ἡ νῦν Τένεδος, Ὑ δροῦσα
ἡ νῦν Κέως, Λευχανία ἡ νῦν Σαμοθράκη. Hec fortasse ex
ipso Heraclide. Schol. Ven. ll. o, 78 et Eustath. p. 1940.
14 : Σαμοθράκη Λενχωνία πρότερον ἐχαλεῖτο, εἶτα ὑπὸ Σ1-
µίων οἰκισθεῖσα, ὦν τὰ σχάφη αὐτόθι αἰχμάλωται θρῇῦσσαι χα:
τέκανσαν, Σαμοθράκη ὠνόμασται. Quae genuina forma fuerit
dictu difficile. — λενχὴ ] deg , λενχὴν reliqui. — Samii in
Samothraciam migrarunt annis 209 post Troica , teste Apol-
lodoro fr. 180. Cf. Müller. Min. p. 65. 452.

XXII. 1. Μάγνητες] 4 C, οὗτοι reliqui. — καί που xai]
A5; ὅθεν καὶ celt. — φησί * κλαίω θαλ. οὐ τὰ] AC P et margo
D; φησὶ τὰ Μαγνήτων κακά reliqui. Versus Archilochius ap.
Heraclidem procul dubio corruptus; emendarunt eum viri
docti e Strabone XIV, p. 648 , ubi : Ἀρχίλοχος δὲ Eon gx:ve-

ΡΕ REBUS

. Qiu ἄρχων ἦν, χαὶ τούτου τοὺς υἱοὺς ὡς ἔερο-
σύλους συνέλαθον θύοντας. "Όπερ φασὶ xal περὶ Αἴ-
σωπον γεγονέναι' xal γὰρ ἐχεῖνος ἐπὶ ἱεροσυλία διε-
φθάρη, qum χρυσῆς φωραθείσης ἐν τοῖς στρώμασιν

αυτοῦ.
XXXIIL. ΑΘΑΜΑΝΩΝ.

Ἐν τῇ Ἀθαμάνων χώρα γεωργοῦσι μὲν af γυναίκες,
νέµουσι δὲ oí ἄνδρες.

XXIV. ΚΥΘΗΡΙΩΝ.

Κυθήριοι δὲ ὄγψῳ τυρῷ χρῶνται καὶ σύχοις' φέρει
γὰρ ἡ νῆσος πολλὰ xoi μέλι xal οἶνον. Φιλάργυροι δέ
εἶσι χαὶ φιλόπονοι τὰ µάλιστα.

ΧΧΥ. ΡΗΓΙΝΩΝ.
"Ῥήγιον ᾧκισαν Χαλκχιδεῖς ol ἀπ᾿ Εὐρίπου διὰ λιμὸν

ἀναστάντες ' παρέλαθον δὲ xal ix Πελοποννήσου τοὺς
Μεσσηνίους τοὺς ἐν Μακίστῳ τυχόντας διὰ τὴν ὕθριν
τῶν Σπαρτιατίδων παρθένων. (3) Καὶ συνώχισαν πρῶ -
τον παρὰ τὸν Ἰοκάστου τάφον, ἑνὸς τῶν Αἰόλου παίδων,
ὅν φασιν ἀποθανεῖν πληγέντα ὑπὸ δράχοντος. (3) Καὶ
χρησμὸν ἔλαθον, "Όπου ἂν ἡ θήλεια τὸν ἄρρενα"
καὶ ἱδόντες πρίνῳ περιπεωυχυῖαν ἄμπελον, τοῦτον
εἶναι τὸν τόπον αυνΏχαν. (s) Τὸ δὲ χωρίον, ἐν ᾧ τὴν
πόλιν ᾧχισαν, Ῥήγιον ἐκαλεῖτο ἀπό τινος ἐγχωρίου
fowoc. (4) Πολιτείαν δὲ χατεστήσαντο ἀριστοκρατι-
xXv* χίλιοι γὰρ πάντα διοικοῦσιν, αἱρετοὶ ἀπὸ τιµη-
µάτων. Nópow δὲ ἐκρῶντο τοῖς Χαρώνδου τοῦ Κα-
ταναίοο. (5) Ἐτυράννησε δὲ αὐτῶν Ἀναξίλας Μεσσή-
vito," xal νιχήσας Ὀλύμπια ἡμιόνοις, εστίασε τοὺς
Ἕλληνας, xa( τις αὐτὸν ἐπέσκωψεν εἰπών' Οὗτος τί
ἂν ἐποίει νικήσας ἵπποις; ΕἘποίησε δὲ xol ἐπινίχιον
Σιμωνίδης:
Χαίρετ’ ἀελλοπύόδων θύγατρες ἵππων.

ται γνωρίζων τὴν γενοµένην αὐτοῖς (τοῖς Μάγνησι) συμφορὰν

Κλαίειν τὰ Θασίων (sic Thyrwitt.; θᾶσσον edd. vett. ;
θάσσων vel θείων codd.), οὗ τὰ Μαγνήτων xaxá. Schnei-
dewinus , cui illud o? frigere videtur, scribendum proponit :
Κλαίωτὰθασίων, οὗ τὰ M. xax&. Reliquorum conatus omitto.
Ceterum ἀτνχήματα h. |. sunt ἀσεδήματα , monente Schnei-
demino; v. Schweighseuser. Lex. Polyb. s. v. et Suidas s. v. :
Τὰ Μαγνήτωνκακά’ ἐπὶ τῶν µεγίστων wal ἀἁλχεινοτάτων κακῶν,
παρόσον οὗτοι ἀσεθήσαντες εἰς θεὸγ πολλῶν κακῶν ἐπειρά-
θησαν.---Σ. Κολοφώνιοι] AC. ol Κ. cett. —3. Φᾶμις] Schnei-
dew ., Φάμις codd. Phanis Yultejus.—600ovce; ab.—65xt0] A ;
b reliqui.— yeyovéva:] A, γενέσθαι reliqui. Quae de Asopo pau-
cis tanguntur, fusius exponunt schol. Aristoph. Vesp. 1446,
Plutarch. De s. n. v. 12, p. 556, Libanius Decl. 39, p. 687,
A. JEsopes Delphorum dolo ei fraude tsmquar sacrilegus
condemnatus, facinusque Delphis iram divinam excitavit,
natumque hinc proverbium Αἰσωπεῖον αἷμα ( Zenob. I, 41).
Prorsus similia his fuisse quz» de Phamidis filiis auctor ex-
cerptoris nostri narravit, idque tamquam specimen quod-
dam Magnetum ἀτνχημάτων sive ἀσεδημάτων prolatum esse
$uspicatur Schneidewinus.

e
PUBLICIS. 219

2. Phamis eorum princeps erat , cujus filios comprehen-
derunt, ut qui sacrilegium inter sacrificandum commisis-
sent. Quod JEsopo quoque accidisse memorant. Nam is
quoque (tamquam sacrilegii reus necatus est, quum reperta
esset in stragulis ejus aurea phiala.

XXIII. ATHAMANUM.

In ea regione quam Athamanes habitant , mulieres terram
colunt , viri greges pascunt.

XXIV. CYTHERIORUM.

Cytherii obsonio utuntur caseo et ficubus; insula enim
multa, tum alia tum mel et vinum producit. Sunt pre-
terea avari et industrii quam maxime.

XXV. RHEGINORUM.

Rhegium condiderunt Cbhalcidenses, qui ab Euripo fame
compulsi illuc migrarunt. Adjunxerunt autem sibi ex Pelo-
ponneso Messenioe eos qui tum Macisti (quod Elidis oppi-
dum est) morabantur ob violatas virgines Spartanas exulan-
fes. (2) Habitarunt autem initio apud Iocasti sepulcrum,
qui unus filiorum /Eoli erat, et quem ferunt a dracone 1»-
sum interiisse. (3) Oraculum autem iis reduitum fuerat , ut
ubi femina virum (complecteretur, ibi urbem conderent).
Itaque videntes vitem implicitam ilici, hunc locum sibi
designatum esse intellexerunt. (4) Locus ubi urbem condi-
derunt, Rhegium dicebatur ab heroe quodam indigena. Rem-
publicam constituerunt aristocraticam ; eliguntur enim ex
censu mille viri qui omnía administrant. Legibus utebantur -
Charonde Catanszi. (5) Tyrannidem apud eos gessit Anaxilas
Messenius , qui quum in certamine Olympio mulabus victor
exstitisset, Greecos convivio excepit. Unde jocum in eum
jactans quidam dixit : « Et quid hic fecisset, si equis vi-
cisset? » Epinicium ei fecit Simonides, quod sic incipit :

Salvete velocium equarum filis.

XXIII. Titulum om. abcg. De re cf. Müller. Min. p. 254.

XXIV. Titulus deest in abcg.

XXV, 1. Μακίστφ] χακίστῳ AC. — Σπαρτιατίδων] abdeg.
Σπαρτιάδων 46Ρ. Dere v. Strabo VI, p. 257 ; Müller. Dor.
I, p. 148. 260; Schneidewinus De Diana Phacelitide et
Oreste apud Rheginos et Siculos. Gettingme. 1832. — 2. παρὰ
τὸν] A; περὶ τὸν reliqui. — Αἰόλον] Keeler., διώλου supra
cripto at, C; διόλου Pg , 5w93ov reliqui. De Iolao Rhegii
conditore v. Callimaclius ( fr. 202) ap. schol. Dionys. 461
et Tzeiz. Lyc. 45; Diodor. V, 8; Eustath. ad Dionys. 462.
--χρησμὸν ἔλαδον] xp. ἐποίησεν A. « χρησμὸν in ultima pa-
gina C, cui unum vocabulum ἐποίησαν subscriptum est.
Volueruntne χρησμὸν ἐκπεσεῖνὸ » Schneidew. Suspicor
fuisse χρησμὸν ἔλαδον ἐποιχίζειν; nam ejusmodi verbum de-
sideratur. — τὸν ἄρρενα] ACbcdg ; τὸν ἄρρεν a ; τὸ Goose p ;
τὸ ἄρρεν reliqui. Post ἄρρενα subintellige ὀπνίει vel simile
verbum obscenum. Oraculum plenius exhibet Diodorus
(Exc. Vat. ) VIII, 25, ubi vide. — πρίνῳ] ἐρινεῷ Diodorus
babet 1. 1. — evvzxav] om. AC. — &nó τινος ἐγχ. fipoo:]
Vulgo aliter statuunt , uti constat." Vocem ἐγχώρίου om. A.
— 3. πάντα] πάντες AC. — 5 εἰστίασε x12.) Non de Anaxi

220

[ Ἐγένοντο] ὝἨσαν δὲ xoi ἄλλοι δυναστευτικοὶ παρὰ
τοῖς Ῥηγίνοις,

XXVI. ΤΑΡΑΝΤΙΝΩΝ.

Ὅτε δὲ Λαχεδαιμόνιοι Μεσσηνίοις ἐπολέμουν, at γυ-
ναῖχες, ἁπόντων τούτων, παϊδάς τινας ἐγέννησαν, οὓς
ἐν ὑποψίαις εἶχον ol πατέρες ὡς οὐκ ὄντας αὐτῶν, xal
παρθενίας ἐκάλουν' ol à ἠγανάχτουν " **

XXVII. KOPKYPAION.

ΓΚορχυραῖοι Αιομήδην ἐπεχαλέσαντο" χαὶ τὸν map
αὐτοῖς δράκοντα ἀπέχτεινεν' olo καὶ συνεµάχησε στόλῳ
πολλῷ sl; Ἰαπυγίαν ἐλθὼν πολεμοῦσιν πρὸς Βρεντε-
qtouc* xal τιμῶν ἔτυχεν.

XXVIII. ΘΡΑΚΩΝ.

Γαμεῖ ἕχαστος τρεῖς xal τέσσαρας, εἶσὶ δὲ ot xal
τριάχοντα" xal ὥς θεραπαίναις χρῶνται. Καὶ ix πε-
ριουσίας of γάμοι, xal ix περιόδου σύνεισιν αὐταῖς"
χαὶ λούει xal διαχονει. Καὶ πλεῖσται μετὰ τὴν χρῆσιν
χαμαὶ κοιμῶνται. Κἂν δυσχεραίνη τις, of γονεῖς ἀπο-
δόντες ὃ ἔλαθον, ἀπεχομίσαντο τὴν θυγατέρα” τιμὴν
γὰρ λαμθάνοντες συνάπτουσιν αὐτάς. Kal ἀποθανόντος
τοῦ ἀνδρὸς, ὥσπερ τἆλλα, οὕτω xol τὰς γυναῖκας χλη-
ρονομοῦσιν,

XXIX. ΜΙΝΩΩΝ.
Μινώαν τὴν ἓν Σικελία Μακάραν ἐκάλουν πρότε-

HERACLIDES

Fuerunt autem etiam alii apud Rbeginos, qui principatum
in republica sibi vindicarunt.

XXVI. TARENTINORUM.

Laced:zmoniis bello adversus Messenios occupatis , uxo-
res eorum libéros genuerunt, quos patres ut adwkterinoe
suspectos habebant et Parthenias vocabant. Quod illi in-
digne tulerunt ***

XXVII. CORCYRJEORUM.

Corcyrei Diomedem advocarunt, qui draconem apud
eos sevientem necavit. Quibus etíam auxiliatus est non
exigua classe appellens in Iapygiam contra Brundusios bel-
lum gerentibus, quo nomine honores ei decreti sunt.

XXVIII. THRACUM.

Quilibet Thracum tres quattuorve uxores ducunt, ac
nonnulli etiam triginta , quibus tanquam ancillis utuntur.
Nuptiz (coitus) ex abundantia fiunt, et ordine quodam quasi
per circulum cum iis congrediuntnr. Et quze marito potitur,
lavat eum eique ministrat. Plurimee earum , postquam iis
mariti usi, humi dormire coguntur. Quodsi qua indigne id
ferat, poterunt parentes refundere pretium numeratum ac
domum reducere filiam. Pretio enim accepto jungunt eas
matrimonio, mortuoque viro , sicut res ceterze , uxores quo-
que defuncti haereditate acquiruntur.

XXIX. MINOORUM.

Minoam Sicilie urbem prius Macaram nuncuparunt.

pov. Ἔπειτα Μίνως, ἀκούων Δαίδαλον ἐνταῦθα , μετὰ | Minos autem quum intellexisset Dzedalum ibi esse, cum

lao, sed de filio ejus Leophrone rem narrat Athenzus 1,
p. 3, À : Τὴν πανήγνριν πᾶσαν εἰστίασε Λεώφρων Ὀλυμπίασιν,
ἐπινίκιον γράψαντος τοῦ Κείου Σιµωνίδου. V. Schneidewinus
Simonidis Reliqq. p. 24 sqq. — θύγατρες] θυγατέρες libri,
nisi quod θυγατέρων e. — ἐγένοντο] AC ; om. reliqui; qua
deinde sequuntur σαν δὸφι. &. δυναστευτιχοὶ (δυναστικοὶ A)
π. t. P. nonnisi in ACP et man. sec. in p. leguntur, reliqui
item omittunt. Ceterum de victoria Anaxile cf. Aristoteles
Rhet. 11, 2, p. 117, 21 Bekk. : 'O Σιμωνίδης, ὅτε μὲν ἐδέδου
μισθὸν ὀλίγον αὐτῷ Ó νικήσας τοῖς ὀρεῦσιν, οὐχ ἦθελε ποιεῖν,
ὡς δυσχεραίνων εἷς ἡμιόνους ποιεῖν ἐπεὶ δ' ἰχανὸν ἔδωχεν,
ἐποίησε' Χαίρετ', ἀελλοπόδων θύγατρες ἵππων' χαί.
τοι xal τῶν ὄνων θυγατέρες ἠσαν. Ad haec Sclineidewinus :
« Lepidam narratiunculam ab Aristotele, ut fit, etiam im
Rep. Rheginorum memorie proditam fuisse , meliores libri
nobis persuadent, qui ex laciniis codicis archetypi non si-
verunt vel verbum perire. Nam deteriores quum in ἵππων
voce desinunt, religiosiores vel ἐγένοντο pinxerunt, quo
conspecto statim divinare subiit, quid id rei esset. Namque,
mihi crede, fraudi fuit librariis homcoteleuton : scripse-
rat Aristoteles : xaívot xal θυγατέρες ὄνων ἐγένοντο, quae
verba propter θυγατέρες ἵππων omissa sunt. Ita singulari
fortuns favore sententia nostra de Aristotelia libelli origine
firmamentum nanciscitur unde non exspectaveram. » Mi-
nus ingeniose sed fortasse rectius suspiceris ἐγένοντο esse al-
teram lectionem vocis sequentis ἧσαν.

XXVI. « Hoc loco codices ponunt qua in edd. legeban-
ur supra in fine Lacedzemoniorum civitatis. In p ad mar-
gineni signum exstat, quo admoneatur de transpositione

verborum. In Cp przcedit Corcyreorum resp., qua in p
exstat in margine inferiore. » Schneidewin.—" Orts δὲ Λ.]6,
ὅτι Λ. dc; ὅτι οἱ A. g ; ὅτι ὅτε A. reliqui. — αἱ vov. ] Corayus;
Tv». codd.; mox ὡς oin. ζ.---παρθενίας] Coray. παρθένας A,
παρθένους C , παρθενίονς reliqui, ut videtur. — Mancam nar-
rationem εκ Ephoro ap. Strabon. V1, p. 280 aliisque multis
facile supplere licet. Cf. Lorentzius De orig. vett. Tarenti-
norum. Berolin. 1837.

XXVII. Fragmentum hoc legitur in A € P et marg. p;
relidui omittunt. — πολεμοῦσι ] AC, πολεμοῦσαν Pp abet
reliqui, ut videtur. — Βρεντεσίους ] P p, βρεντησίους 4,
βερτεισίους, Corr. βρεντεισίους C. — Tzetzes ad' Lyc. 615
ex Timo et Lyco narrat : Παρεγένετο (Διομήδης ) εἰς "Ita-
λίαν * εὑρὼν δὲ τηνιχαῦτα τὸν Κολχιχὸν ὁράκοντα )upatvóys-
vov τὴν Φαιαχίδα ἔχτεινε. Propterea quos apud Daunios in
Italia honores obtinuerit , vide ibidem. In his igitur Daunio-
rum regio Phzaacis appellatur, quod cur Tzetzz errorem
esse nihil est cur putemus. De Argonauticis fabulis in Cor-
cyram ins. translatis v. G. Müller. De Corcyr. rep. p. 57.
De Corcyrs&orum contra Brundusinos bello aliunde non
constat. Vulgo Dauniis opitulatus esse Diomedes dicitur ;
horum socii fuerint Corcyrei, si sanus noster locus est.
Jn universum de Diomedis fabulis variis v. Clausen. ;£ncas
u, die Penaten 1l , p. 1188 sqq.

XXVIII. Cod. C. jungit luec antecedentibus : ἔτυχεν.
Θρᾳκῶν γαμεῖ ἕχαστος κτλ. De polygamia Thracum v. Με:
nander ap. Strabon. p. 297 (Meinek. P. Com. JV , p. 233)
et Herodotus V , 5 ibique interpretes.

XXIX. Titulum prater Α om, abcg. — Μακαραν] forlasse

DE REBUS

στόλου παρεγένετο, xat ἀναθὰς ἐπὶ τὸν Λύχον ποταμὸν,
τῆς πόλεως ταύτης ἐχυρίευσε’ xal νιχήσας τοὺς βαρθά-
ρους, ἀφ᾿ ἑαυτοῦ προσωνόµασεν αὐτὴν, νόµους Κρητι-
χοὺςθθεὶς αὗτοῖς.

XXX. ΛΟΚΡΩΝ.

1. Ἐγένετο Λοχρὸς Ξμενόχριτος, τυφλὸς ἐκ γενετῆς
ποιητὴς, καὶ Εράσιππος.

1. Παρ) αὐτοῖς ὀδύρεσθαι οὐχ ἔστιν ἐπὶ τοῖς τελευ-
τήσασιν, ἀλλ᾽ ἐπειδὰν ἐχχομίσωσιν, εὐωχοῦνται. Κα-
πηλεῖον οὐκ ἔστι μεταθολικὸν ἐν αὐτοῖς, ἀλλ᾽ ὁ γεωργὸς
πωλεῖ τὰ ἴδια.

3. ᾿Εὰν ἁλῷ τις [χλέπτων], τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξορύτ-
τεται. Ζαλεύχου υἱὸς ἑάλω, xal τῶν Λοκρῶν αὐτὸν
ἀφιέντων, οὐχ ὑπέμεινεν, αὐτοῦ δὲ ἕνα καὶ τοῦ υἱοῦ
ἕνα ἐξετλεν. .

4. Πολέμαρχος ἐπιορχήσας τὸν τῶν Κορινθίων
ἀπέφυγε στόλον. Καὶ μυθολογοῦσιν, ὅτε χαθεύδοι νύ-

Μακαρίαν scribendum esse suspicatur Dindorf. in Steph.
Thes. 8. v. —vapeyéveto x. &vabàc] AC; παραγέγονεκ. ἄν. bd ;
παραγεγονέναι xai ἀναθὰς reliqui ; παραγεγονέναι ἀναθὰς Co-
ray; παραγεγονέναι, παρεγένετο xai à. Schneidewinus; at
illud μετὰ στόλου nonnisi in Minoem quadrat ; idem Schnei-
dewinus in Commentariis proponit παρεγένετο xai αὐτὸς xal
ἀναθάὰς κτλ. Neque hoc opus est. Ceterum de Minois expe-
ditione Sicula v. Herodot. VII, 170; Diodorus XVI, 82,3;
Plutarch. Timol. c. 34 , etc. — Λύχον] χύκον A et corr. € ,
χύχνον pr. € ; "AXuxoy Wesseling., Koeler., Corayus. Sinte-
nis ap. Schneidewin. : «Ἄλνχον incertissimum esse constans
inonstrat librorum non solum Plutarchi Timol. 34 , verum
etiam Diodori XVI, 82 in Αύχος consensus. Novi quidem
locos quibus Ἄλνχος dicitur fluvius, Excc. Hoeschel. 23, 9;
24 , 1, ipsiusque Diodori XV, 17, cum annotatis Wesselin-
gii, sed ea non evertere intelligo trium scriptorum in altera
forma consensum, haudquaquam casui probabiliter tribuen-
dum. » Addit Schneidewinus : « Me praeter auctoritatem li-
brorum ad tutandam formam Λύχον permovit , quod idem
aliorum est fluviorum nomen et quod in multis similihus
nominibus α mobile esse constat. » Sequuntur exempla. —
ποταμὸν] ποτὲ AC. — αὐτοῖς] ACd; αὐτῇ reliqui.

XXX. Ξενόχριτος] v. Glauci. Rhegini fr. 4. De Erasippo
aliunde non constat. — 2. ὁδυρ. οὐκ ἔστι] Cf. fr. 9. — usta-
ϐολ.] μεταμελικὸν AC. — 3 χλέπτων] hanc vocem om. C , et
sanealiud verbum desideratur (µοιχός), quum lex non de fure
sit, sed de mecho. V. lian. V. H. XIII, 24 et Valer.
Max. VI, 5, 3. Lacunam notavit Schneidewin.—4. Ἡολέμαρ.
χος χτλ.]« In g haec a superioribus tanquam novum caput
separaníur, que in reliquis, ut videtur, coherent. » ScAnei-
dewin., qui signa lacuna; posuit. « Ego , ait, in his tenebris,
qua narratiunculam premunt, hoc pervideo, quidquid de
Polemarcho narratum fuit — nam nomen proprium accipere
consultius est, quia alias τις additum exspectes — , perpe-
ram Locrensium Epizephyriorum civitati haec in libris vul-
garibus agglutinala esse. Etenim post commemoratas leges
Zaleuci, qui locus ultimus solet in his civifatibus esse , hi-
storiolae serum fuit ; nec quid ad Locrenses homo Corinthius
pertineat, exputes. Nempe male hiec ἃ Chalcidensium rebus
avulsa sunt, qua in narratione de condita aliqua urbe Co-
rinthiorum Chalcidensiuinve erant allata, ut sitnilia statim
de Cleonis Athois commemorantur. Firmamentum senten-
tie meze repetas etiam inde, quod primum in codicibus
omnibus desideratum lemma Χαλκιδέων a. Camillo Perusco

PUBLICIS.

classe advenit et ascendens per Lycum (Halycum) fluvium
urbe hac potitus est. Victis itaque barbaris, de se urbi
nomen imposuit , legesque Creticas ibi instituit.

221

XXX. LOCRORUM.

Locri fuerunt Xenocritus poeta, qui csecus in lucem
editus est, et Erasippus.

2. Apud eos moris non est lugere mortuos, sed quum
efferunt eos, leti convivium agitant. Taberne institorim
apud eos non sunt, sed rustici sua ei statim vendunt , qui '
illis indiget.

3. Si quis in adullerio deprehenditur, effodiuntur ei
oculi. Contigit autem ut Zaleuci filius deprehenderetur. Cui
quum Locri penam remittere vellent , non tulit (id pater);
sed sibi unum, alterum filio oculum eruit.

4. Polemarchus perjurus a Corinthiorum classe aufugit ;
quem fabulantur idcirco noctu dormitantem a mustelis cor-

inopportune suppletum est; deinde scriptor ita pergit : xa-
τῴχισαν δὲ xal Κλεωνὰς Χαλκιδεῖς, ut de alia colonia deducta
sermo fuisse antea oporteat. Quid, ut conpjecturz aleam
modeste jaciamus , si de urbe aliqua narraverat Aristoteles,
qua in memoriam perjuri hominis nomen a γαλαῖς istis ac-
ceptum habere diceretur, veluti in Pieria Macedoniz erat
Γαλάδρα, in Thracia Thasiorum colonia Γαληφός ? Sed hoc
quidquid est, communi vinculo τῶν γαλῶν el μνῶν utram-
que narratiunculam nexam fuisse neminem fugiet. » Varias
rationes, quibus Polemarchi hzec historiola cum Locrensium
rebus conjuncta fuisse potuerit, in medium profert Kolerus.
Cogitari posse putat de Polemarcho Spartano qni Polydorum
Lacedseemoniorum regem interfecit iis temporibus, quibus
Lacedeemonii colonias Crotonem et Locros miserunt ( Pau-
san. Ill, 3, 1). Idem addit hiec : « Societatis rationem in-
ter utrumque populum ( Locros et Corinthios) possis de-
prehendere in cognatione Corcyra orum et Locrorum ( Co-
non. Narr. 3), quorum illi a Corintho oriundi erant. Hinc
forsan factum, ut Archias ille celeber Syracusas conditurus
Locros deverteret , quem Dores, qui oram Locrensem inse-
derant, secum duxisse tradit Scymnus Chius 277. Verum
quum hzec expeditio navalis prior sit illa Polydori nece, Po-
lemarchus hic diversus sit oportet a regis Spartani percus-
sore. Proximum sit , ut ad Timoleontis res decurras, sed in
iis ullam cum Locris communionem frustra queras, etsi eum
ori Greecim majoris classem appulisse et Rhegii Metapontique
fuisse constat. » Argumenta quibus Schneidewinus hec $e-
paranda a Locrensium politia censet, parum ponderis habere
mihi videntur ; ac de Locrensi homine sermonem esee ex iis
nascitur suspicio , quee apud lianum Var. Hist. XIV, 4 re-
perio : Ὅτι Ἀριστείδη: ὁ Λοκρὸς ὑπὸ Ταρτησίας γαλῆς
δηχθεὶς xal ἀποθνήσκων εἶπεν ὅτι πολὺ ἂν ἤδιον ἦν αὐτῷ
δηχθέντι ὑπὸ λέοντος f) παρδάλεως ἀποθανεῖν, εἶπερ οὖν ἔδει τι-
νὸς τῷ θανάτω προφάσεως, ?) ὑπὸ θηρίον τοιούτον’ τὴν ἀδοξίαν,
ἐμοὶ δοχεῖν, ἐχεῖνος τοῦ δήγµατος πολλῷ βαρύτερον φέρων 9) τὸν
θάνατον αὐτόν, Sane quidem apud Heraclidem non mustela
hominem , sed homo ipse se propter mustelas interfecit, sed
nemo nescit, quantum ejusmodi historiolce variari soleant,
adeo ut facile fieri possit, ut. /Elianus et Noster de eodem
viro verba faciant. Igitur πολέμαρχος non vini, sed digni-
fatis nomen esse cum Heynio ( Opusc. Il , p. 52) statuerim.
Aristidem Locrensem, Platonis amicum, qui filiam suam
Dionysio seniori in matrimonium postulanti recusavit, cu-
jusque liberos postea tyrannus interfecit, novimus ex Plutar-

223

xtwp, τὰς γαλᾶς δάχνειν αὐτὸν, xai πέρας διαποροῦντα
ῥαντὸν ἀνελεῖν.

ΧΧΧΙ. ΧΑΛΚΙΔΕΩΝ.

Κατῴχισαν δὲ xal Κλεωνὰς Χαλχιδεῖς ἐν τῷ "A00,
ἐξαναστάντες ἐξ Ἑλυμνίου, ὡς μὲν μυθολογοῦσιν, ὑπὸ
μυῶν, ot τά τ᾽ ἄλλα χατήσθιον αὐτῶν xal τὸν σίδηρον.
(9) Νόμος δὲ ἦν Χαλκιδεῦσι μὴ) ἄρξαι μηδὲ πρεσθεῦσαι

νεώτερον ἐτῶν πεντήχοντα.
ΧΧΧΙΙ. ΚΕΦΛΛΛΗΝΩΝ.

Ἐν Κεφαλληνία Προμνήσου υἱὸς ἐκράτησει, καὶ χα.
λεπὸς ἦν, καὶ ἑορτὰς πλέον δυοῖν οὖκ ἐπέτρεπεν, οὐδ'
dv πόλει διαιτᾶσθαι πλέον ἡμέρας δέχα τοῦ µηνός.
(2) Τάς τε χόρας πρ» τοῦ γαµίσκεσθαι αὐτὸς ἐγίνωσχεν.
Ἀντήνωρ δὲ λαθὼν ζιφίδιον xal γυναιχείαν ἐσθῆτα,
ἐνδυσάμενος εἰς τὴν, χοίτην ἀπέχτεινε" xal 6 ὁῆμος
αὐτὸν ἐτίμησε" xol ἡγεμόνα κατέστησε" xol ἡ χόρη,
ὑπὲρ ἧς αὐτὸς εἰσήει., ἐπικλε]ς ἐγένετο.

3. Μαρτυρεῖται δὲ xal ix Ῥυρρηνίας "Όμηρος παρα-
θαλεῖν cl; Κεφαλληνίαν καὶ Ἰθάκην, ὅτε xal τοὺς
ὀφθαλμοὺς λέγεται διαφθαρῆναι νοσῄσας.

,. XXXII. ΡΟΔΙΩΝ.

Ῥόδον τὴν νῆσον τὸ παλαιὸν χεχρύφθαι λέγουσιν
ὑπὸ τῆς θαλάσσης, ἀναφανῆναι δὲ ὕστερον ξηρανθεῖ-
δαν. ᾿Εκχαλεῖτο δὲ Ὀφιοῦσσα, διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἐνόν-
των ὄφεων.

XXXIV. ΕΦΕΣΙΩΝ.

Ἔφεσον χληθῆναί φασιν ἀπὸ μιᾶς τῶν Ἀμαζόνων'
οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ τὸν Ἡραχλέα ταις Ἁμαζόσιν ἐφεῖναι
τὰ ἀπὸ Μυχάλης ἕως Πιτάνης.

HERACLIDES

rosum esse, adeo ut tandem animum despondens sibi ipsi
manum inferret.

XXXI. CHALCIDENSIUM.

e
Condideront etiam Cleonas in Atho Chalcidenses , qui
Elymnio a muribus (ut fabula habet) pulsi sunt et reliquas
eorum res et ferrum corrodentibus. (2) Lex autem apud
Chalcidenses erat, ne magistratus vel legati munere fun-
geretur, qui annis quinquaginta minor esset.

XXXII. CEPHALLENUM.

]n Cephallenia filius Promnesi regnavit, homo immitis
et asper, qui civibus suis nonnisi duo concessit festa , neque
in urbe degere quoque mense ultra dies decem. (2) Puellas
antequam nuptum darentur, ipse cognovit. Antenor autem
quidam sumpto gladio et veste muliebri in cubile ingressus
eum necavit. Quamobrem id honoris consecutus. est , ut
princeps a populo crearetur. Quin et puella, pro qua ille ad
tyrannum ingressus, honoribus affecta est.

8. Testantur etiam Homerum ex Tyrrhenia in Cepballe-
niam et Ithacam trajecisse , quo tempore morbo correptus
oculos amisisse dicitur.

XXXIII. RHODIORUM.

Rhodum insulam perhibent antiquitus in mari delituisse :
postea arefactain emersisse. Dicta autem initio Ophiussa ob
multitudinem serpentum , qui in ea exorti erant.

XXXIV. EPHESIORUM.

Ephesum dicíam aiunt alii a nomine cujusdam Amazo-
num, alii a verbo ἐφεῖναι, concedere, quod Hercules Ama-
zonibus hanc regionem a Mycale ad Pitanen concesserit.

cho (Timol. 6). Isnum idem slt cum nostro non magis liquet
quam quo pertineant ista : ἐπιορχήσας τὸν τῶν Κορινθίων &né-
qus στόλον. Attamen quum Locrensium res cum rebus Dio-
nysii tum senioris tum junioris arcte conjuncta essent, etiam
Corinthiorum partes in iis quasdam fuisse à veri specie
non abhorret. Cognationem quam Locrenses cum Dionysio
contraxerant, rempublicam eorum perdidisse monet Ari-
Stoteles V, 6, 7 ( fr. 231). De Dionysii junioris in Locren-
ses mulieres contumelia v. Clearchus ap. Athen. p. 541, C,
AKlian. IX, 8. Ceterum mustel:e nostri loci ip causa fue-
rumt cur subjungeretur similis narratio de muribus Chalci-
densium. — πέρας] AC; τέλος reliqui. — διαποροῦντα]
ἀποροῦντα C.

XXXI. Χαλχιδ. Pp; om. cett. Etiam in seqq. usque ad
fr. 37 in cod. a , usque ad (r. 38 in cod. b titulus est nullus.
Ac similiter in reliquis codd. , uti videtur. — iv τῷ 'A0y]
ACd ; οἱ ἐν τῷ Ἄθῳ reliqui. — ἐξ... μνθολογοῦσιν] ACP et
margo p. ; om. reliqui. — De Cleonis in Atho monte v. He.
rodot. V1I, 22; Thucyd. 1V, 109; Strabo VII, p. 331. Ely-
mnium, Stephano Byzantio teste, est νῆσος Εὐδοίας πόλιν
ἔχονσα. Calligtratus ap. schol. Arist. Pac. 1126 dicit τόπον
Εὐδοίας. Cf. Steph. Thes. s. v. Echysmnia ihter Strymo-
nem et Atho sita memoratur ap. Melam Il, 1I, 2,: ubi
corrigere Elymníum censuerunt Tzschuck. et Berkel. ad

Steph. 1. Ι., seducti illi nostro loco, ubi edebatur οἱ ἐν
"A00.

XXXII. Key.]om. Cabg ; Κεφαλήνων d. --Κεφαλληνία]δ,
Κεφαλληνία cet. — Ηρομνήσον ] Fuerit Πρωνήσον. Steph.
Byz. : Κράνιοι, πόλις ἐν Κεφαλληνίφ τῇ νήσῳ. Τετράπολις δὲ ἡ
νήσος ἀπὸ τῶν Κεφάλου παίδων, Ἱρονήσον, Σάµον, Πήλεως
(Πρωνουσσάµα συπήλεως cod. Rhedig.), Κρανίου. Apud
Strabonem X, p. 455 scribitur Πρώνησος. Apud Thucyd. II,
50 incolze audiunt Προνναῖοι, (πρόνναιοι, προναῖοι, πρόναιοι
var. lect.); ap. Etym. M. p. 507, 28 : Πρόνοοι; Lycophron 791
vocat Πρωνίους, Polybius V, 3, 3 Πρόννους. — ἐπικλεικ]ζο-
rayus; ἐπιχλέως; Cj πίκλεος αὖ ; ἐπὶ χλέος P etreliquicodd., ut
videtur ; ἐπίκληρος Blancard. ad Thom. Mag. p. 345, C. Sin-
tenis et Schneidewinus. — 2. μαρτνρεῖται, bd ; μαρτυρεί cett.
— xai Ἰθάκην ACP; om. reliqui. — ócs καὶ τοὺς] abgp ; ὅτε
τοὺς reliqui. De re v. Vit. Homer. Pseudo-Herodotea c. 7;
Welcker. Cycl. p. 189, qui hunc eentonem e Heraclidis li-
bro Περὶ Ομήρον assutum esse opinabetur.

XXXIII. Ῥοδίων] Schneidewin. Ῥόδος Peruscus. De
re v. Pindar. Ol. VII, 114; Diodor. V, 56 ibique interpretes;
Polyzeli Rhodii fr. 1.

XXXIV. 'Eetcíov] Schneidew. Ἔφεσος Peruscus. De
re v. Stephanus Byz. v. Ἔφεσος; Etym. M. p. 402,8; Pau-
sanias γη, 2; E. Guhl. Ephesiaca p. 99.

DE REBUS

XXXV. ΦΩΚΑΕΩΝ.

Ψώχαιαν of μὲν ἀπὸ Φώχου ἡγεμόνος ὠνομάσθαι,
ol δὲ ὅτι φώχην εἲς τὸ ξηβὸν εἶδον ἐκθαίνουσαν.

ΧΧΧΥΙ. ΚΡΟΤΩΝΙΑΤΩΝ.
Κρότωνα ἐξ ἀρχῆς Κρότων ὧχισεν.
XXXVII. ΑΚΡΑΓΑΝΤΙΝΩΝ.

Ἀκχραγαντῖνος «Φάλαρις ἐτυράννευσε παρανομία
πάντας ὑπερθάλλων᾽ οὐ γὰρ µόνον ἐφόνευε πολλοὺς,
ἀλλὰ χαὶ τιµωρίαις παρανόµοις ἐχρήσατο. Καὶ τοὺς
μὲν slc λέθητας ζέοντας , τοὺς δὲ slc τοὺς κρατῆρας τοῦ
πυρὸς ἀπέστελλε, τοὺς δὲ xai εἰς χαλχοῦν ταῦρον ἑνέ-
θαλλε xo Χατέχαιεν. Όνπερ ὁ δῆμος ἐτιμωρήσατο'
ἐνέπρησε δὲ xal τὴν μητέρα xal τοὺς φίλους. Me0' ὃν
Ἀλκχαμένης παρέλαθε τὰ πράγματα" xal μετὰ τοῦτον
Ἄλκανδρος προέστη, ἀνὴρ ἐπιεικής. Καὶ εὐθένησαν
οὕτως ὡς περιπόρφυρα ἔχειν ἵμάτια.

XXXVIII. ΙΘΑΚΗΣΙΩΝ.

Κεφάλῳ μαντευσαμένῳ περὶ παίδων ὃ θεὸς εἶπεν,
ᾧ ἂν ἐντύχη [θήλει] πρῶτον συγγενέσθαι. Τὸν δὲ περι-
τυγχεῖν ἄρκῳ, καὶ πλησιάσαντα γεννῆσαι * γυναῖχα,
ἐξ ὃς τὸν ΑἈρχείσιον φερωνύμως ὀνομασθῆναι λέγεται.

3. Πορθμεὺς, Πυρρίας ὄνομα, ληστὰς διεπόρθµευσε,
πρεσθύτην αἰχιάλωτον καὶ πίτταν’ καὶ ὠνεῖται ταῦτα
παρὰ τῶν λῃστῶν, δεηθέντος τοῦ πρεσθύτου. "Hv δὲ
ἐν τῇ πίττῃ χεκρυμμένον χουσίον. Πλουτήσας οὖν θῦσαι
λέγεται τῷ πρεσθύτη βοῦν διὸ xol sl; παροιµίαν
ἆλθεν, « Οὖδεὶς πώποτε εὐεργέτη βοῦν ἔθυσεν ἀλλ’
à Πνρρίας. »

XXXIX. ΑΦΥΤΑΙΩΝ.
Ἀφυταῖοι δικαίως καὶ σωφρόνως βιοῦσι καὶ ἀλλο-

τρίων οὐ θιγγάνουσιν, ἀνεωγμένων τῶν θυρῶν. acl
δέ ποτε ξένον πριάµενον oivov μὴ ἀναλαθεῖν, ἐπεί-

PUBLICIS. 223

XXXV. PHOC/EENSIUM.

Phocream alii a Phoco principe nuncupatum censent :
alii a phoca, quam in siccum egredientem viderint con-
oyes.

* XXXVI. CROTONIATARUM.
Crotonem initio condidit Croton.

XXXVII. AGRIGENTINORUM.

Phalaris Agrigentinus tyrannidem exercens immanitate
omnes superavit. Nam non solum e medio multos sustulit ,
sed exquisitis etiam crudelibusque suppliciis usus est.
Quosdam enim in lebetes ferventes, alios in (L£ na) crate-
res igneos ablegavit , alios denique in taurum «neum in-
clusos necavit. Tandem vero populo justas poenas dedit, qui
matrem quoque ejus et amicos cremavit. Post eum civita-
tem administravit Alcamenes, cui successit Alcander, vir
probus. Atque ita creverunt ipsorum opes et potentia, ut
vestes ferrent purpura undique preetextas.

XXXVIII. ITHACENSIUM.

Cephalo oraculum de liberorum procreatione consu-
lenti deus jussit , ut in quam primum incidisset, ei se mi-
sceret. Obviam vero factus est 1966, quae post concubitum
evasit mulier. A cujus nomine ferunt Arcisium dictum.

2. Portitor quidam nomine Pyrrhias latrones transvexit,
senemque captivum et picem. Hiec (senem et picem) emit
ἃ latronibus Pyrrhias senis precibus adductus. Erat vero
in pice aurum occultatum. Itaque eo ditatus sacrificasse
fertur seni bovem. Unde proverbium natum : « Nemo preeter
Pyrrhiam benefactori suo bovem unquam immolavit. »

XXXIX. APHYT/EORUM.

Juste et modeste vivunt Aphytal (in Chersoneso Thra-
cica), nec attingunt aliena, etsi janua omnium aperta. Aiunt
peregrianm quondam vinum apud ipsos emptum non ave-

XXXV. $oxatwov|Schneidew. Φώκεα Peruscus. — Φώ.
καιαν] ACdg , Φωκέαν reliqui. — ὠνομάσθαι] € ; ὠνόμασαν
reliqui. — φώχην om. 4; eoxstay c. — De re cf. Stephan.
Byz. v. Φώκαια, Eckhel. Doctr. Num. 1, 2. p. 584 et F.G.
Thisquen. Phocaica ( Bonn. 1842) p. 7 sq.

XXXVI. Κροτ. ] Schneidew. K v Perusc. De re v.
Etym. M. p. 541, 12; Diodor. 1V, 23; Schol. Theocrit. IV,
32 ; Tzetz. Lyc. 1006; Ovid. Met. XV. 15; Servius ad Virg.
AEn. IH, 552.

XXXVII. Ἀκραγαντῖνοι] AC ; Ἀκραγαντίνων Cett. — étv-
ράννενσε] AC; ἑτυράννησε reliqui. ----ὑπερόάλλων] Pbep.
ὑπερδαλὼν acdg ; ἐκθάλλων A , ἐκδαλών C. ----ἐφόνενσε b. —
—- παρανοµίαις παρανόµοις A. — ἐπέστελλε A; ἀπέστειλε C.
— ἐνέδαλλε] Schneidew. ; ἐνέδαλεν xai x. AC ; ἐἑμδαλὼν xaté-
xay reliqni. —AAxauévric] Ἀλκάμενος AC. De Alcamene et
Alcandro aliunde non constat. Apud schol. Pindar. Ol. II,
82 et III, 68 Phalaridis tyrannidem sustulit Telemachus,
quem excipiunt Emmenides ( cujus loco Chalcicecus nomi-
natur ap. schol. Ol. I1, 82) , /Enesidamus, Theron etc. Cf.

Hippostratus ( fr. 5) ap. schol. Pind. Pyth. VI, 4. Plura
dabit Ο. Siefert. Acragas und sein Gebiet. Hamburg. 1845.

XXXVII. Ἰθαχησ.] titulum capitis non hoc loco po-
nunt, sed sequenti demum de Pyrrhia historiolze preefigunt.
Cephalo confer quee supra legimus fr. 17 extr. — Κέφαλος
µαντενσάµενος AC ; Κλέωνι μαντενσαμένῳ de. — θήλει] in-
seruit Corayus ex Etym. M. 144,25, ubi eadem iisdem peene
verbis narrantur ex Aristotelis ( fr. 129) Rep. Ithacensium.
Cf. Clausen /£neas wu. d. Penat. 11, p. 1138. — πλησιά-
σαντα γεννῆσαι] lacunam notavi, quam ex Etym. M. verbis
explere licet : πλησιάσαντα γεννῆσαι' [τὴν δὲ ἐγχύμονα γενο-
µένην μεταθαλεῖν τὴν μορφὴν καὶ γενέσθαι] γυναῖκα. Keelerus
scripeit : πλησιάσαντος γενέσθαι γυναῖκα, probante Corayo
et Schneidewino , qui sic legi in cod. b putavit; quod non
est. — τὸν Apx.] τεναχείσιος 2, — Πνρρίας] sic Plutarchus
eadem narrans disertius in Qu. Gr. c. 34, ubr vide; Πνρίας
AC; Παρίας P, Παρείας reliqui; in sequentibus Πνρίας su-
prascripto « , A; Παρίας 0.

XXXIX. Ἀφντ.]οπ. Cacdg. — Ἀφνταζοι] ACacdg ; om.

2241

ρω ^e 9 ^N LU! 3 - 9 /
ξαντος τοῦ πλοῦ, χαταλιπεῖν δὲ αὐτὸν ἐν tT] ἀποστάσει
οὐδενὶ παραδόντα, ὕστερον δὲ, xav ἄλλην ἐμπορίαν
ἐλθόντα, εὑρεῖν τοῦτον ἄθικτον.

XL. IAZEQN. .

Τούτοις οὐκ ἐξῆν ἐν άμοις πλείους ἑστιᾶν δέχα
καὶ γυναικῶν lov, οὐδὲ γάμους ποιεῖν πλεῖον ἡμερῶν
δύο. ᾿Ἐπεσκόπουν δὲ xol τοὺς ὀρφανοὺς, ὅπως παι-
δεύωνται, xal τὰς οὐσίας αὐτοῖς ἀπεδίδοσαν εἶκοσι ἑτῶν
γινοµένοις,

XLI. ΙΚΑΡΙΩΝ.

Ἴκαρος ἡ νῆσος Ἰχθυοῦσσα ἐκαλεῖτο διὰ τὸ κάλλος
τῶν ἐν αὐτῃ ἰχθύων' πρὸς ἣν Ἴχαρος παρέθαλεν, ἀφ᾿
οὗ xal τοὔνομα ἔσχεν. Ὁ δὲ μῦθος πτεροῖς αὐτὸν ἀπὸ
Κρήτης φησὶν ἐλθεῖν oi δὲ, ἀποδράντα μετὰ τοῦ
πατρὸς ἐπὶ τριήρους, διὰ τὸ δεῖξαι τὴν εἷς τὸν λαθύριν-

y, e -
Gov εἴσοδον τῷ Get.

XLI. ΔΡΓΙΛΙΩΝ.

Ἄργιλον τὸν μῦν καλοῦσι θρᾶχες: οὗ ὀφθέντος, πό ψ
λιν χατὰ χρησμὸν ἔχτισαν xal "Αργιλον ὠνόμασαν,

XLIII. ΘΕΣΠΙΕΩΝ.

Παρὰ Θεσπιεῦσιν αἰσχρὸν ἦν τέχνην μαθεῖν καὶ περὶ
εωργίαν διατρίθειν’ xol διὰ τοῦτο πένητες ot πλείους
NM xal Θηθαΐοις, οὖσι φειδωλοῖς, πολλὰ ὤφειλον.

ΤΕΛΟΣ TOY ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ HPAKAEIAOY.

BERACLIDES.

xisse, quod navigatio acceleranda ipsi ἰηείατοί, Relicte
igitar in cella vino, quum id nemini commendaseet , alteris
reversus nundinis reperit illad intactum.

XL. IASENSIUM.

His non licebat ad nuptias invitare plures quam deeem
viros totidemque feminas, neque nuptiarum solennitatem
ultra biduum extrahere. Advertebant diligenter, quo ος-
phani honeste educarentur, quibus patrimonium in manus
tradebant simulatque vigesimum «etatis annum attigiasent.

XLI. ICARIORUM.

Icarus insula antiquitus Ichthyussa dicebatur, quod pisces
pulcherrimos gigueret. Ad hanc Icarus appulit, unde et
nomen accepit. In fabulis estalis illum ex Creta hucdelatum
esse. Alii narrant illum fugientem triremi cum patre huc
accessisse, eo quod ille Theseo indicasset ingressum in
Labyrinthum.

XLII. ABGILIOBUM.

Thraces murem Argilum vocant. Itaque quod viso mure
urbem a oraculi monitu condidiesent, Argilum eam

xerunt.

XLIiI. THESPIENSIUM.

Apud Thespienses dedecus erat artem discere vel circa
agros colendos occupari. Quamobrem plerique eorum egeui
erant, et Tbebanis parce degentibus multa debebant.

FINIS POLITIARUM HERACLIDIS.

reliqui, — ἐπείξαντος τοῦ πλ.] abc, ἐπείξαντος αὐτὸν τ. πλ.
reliqui. — ἐλθόντος C. Cf. de Aphyteeis Aristot. fr. 158.
XL. δέκα] τῶν δέκα b. — ἴσων] ὅσων C. — γάμους] A;
γάµον reliqui. — πλεῖον] APabdgp ; πλέον cett. — δύο] ὀχτὼ
AC. — παιδαίωνται] AC; παιδεύονται cett. — De frugali-
tate Iasensium cf. Strabo XIV, p. 658. ( Aristot. fr. 201.)
XLI. Ἰκαρίων] Schneidewin. ; Ἔκαρος vulgo; om. 4abg.
--- Ἰχθνοῦσσα] Coray. Ἰχθυοῦσα et Ἰχθύόυσα codd. — τῶν ἓν
αὐτῇ ἰχθ.] AC ; τῶν ἐν αὐτῇ γινοµένων ἴχθ. reliqui. De re cf.
Steph. Byz. v. Ἴχαρος, Plinius H. N. IV, 23; Athenzus I,
. p. 30; D. — παρέθαλεν] παρέλαδεν AC ; παρέδαλλεν ἄ. --- ὁ δὲ
μῦθος] ὅμως Α6 — αὐτὸν] αὐτὸς C. αὐτοὺς 4 — tptípou:]
abp; τριήρων reliqui. — elc τὸν λαθ.] AC ; εἰς λαθ. reliqui.
XLI. Ἄργ.] Schneidew. ; Ἄργιλος vulgo; om. 4abg. —
Ἄργειλον] AC. — οὗ] οἷς Aacdegp. — « Succurrit, Schnei-
dewinus monet, gemina historiola de Cretensibus, Smin-
thiz conditoribus ap. schol. Ven. ]l. a, 89 : Κρῆτες ἀποιχίαν
στέλλοντες χρησμὸν ἔλαδον παρὰ τοῦ Ἀπόλλωνος, ὅπου αὐτοῖς

ἐναντιωθῶσι Υηγενεῖς --- ἔλεγε δὲ περὶ μνῶν --- ἐκεῖ κτίσαι
τὴν πόλιν ' ol. δὲ ἀπέστειλαν τοὺς ἀποίχους. Ἑλθόντων ὃ el;
τὸν Ἑλλήσποντον x«i νυχτὸς ἐπιγενομένης μύες ἔχοψαν αὐτῶν
τοὺς τελαμῶνας τῶν ὅπλων. Πρωϊ δὲ ἀναστάντες xal θεασά-
µενοι τοῦτο σοφισάµενοί τε καθ) ἑανυτοὺς, ἕχτισαν ἐχεῖ πόλιν,
Άντινα ἐχάλουν Σμινθίαν’ ot γὰρ Κρῆτες τοὺς µύας σµίνθους xa-
λοῦσιν. Prodi autem videtur scriptura non paucorum libro-
rum ol, ὀφθέντος κτλ. , si per librarios licuisset, paullo ple-
niorem nos fuisse narrationem Aristotelis lecturos. Paullu-
lum inflexit historiolam Phavorinus et Stephanus Byz. s.
V. : Ἄργιλος ἡ πρὸς τῷ Στρυµόνι ποταμῷ πόλις ὠνομάσθη à:
ἐπειδὴ ὑπὸ Gpqxóv ὁ μῦς Ἄργιλος χαλεῖται, σχαπτόντων δὲ
elc τὸ θεµελίους καταθαλέσθαι πρῶτος uoc ὤφθη. »

- XLIII. θεσπ.] om. Aabg. — γεωργίας b. De re οἵ. Di-
cxarch. fr. 59, 25. Müller. Min. p. 400 — τέλος τοῦ (τῶν g)
κτ).] cdg ; τέλος τῆς Αἱλιανοῦ ποικίλης ἱστορίας AC ; in abp.
Bubscriptio non est.

DIC/EARCHUS MESSENIUS.

Que de vita Dicsmarchi traduntur tenuissima
snnt. Suidas ita babet : Διχαίαρχος, Φειδίου, Σιχε-
jwet ἐκ πόλεως Μεσήνης, Ἀριστοτέλους ἀχουστὴς,
φιλόσοφος xal ῥήτωρ xai γεωµέτρης. Καταμµετρήσεις
τῶν iv Πελοποννήσω ὁρῶν * Ἑλλάδος βίον ἐν βιθλίοις
Y. Οὗτος ἔγραψε τὴν πολιτείαν Σπαρτιατῶν' καὶ νόµος
ἐγέδη ἐν Λακεδαίμονι, καθ᾽ ἕχαστον ἔτος ἀναγινώσχε-
οὓαι τὸν λόγον sl; τὸ τῶν ἐφόρων ἀρχεῖον ' τοὺς δὲ τὴν
ἐθητικὴν ἔχοντας ἡλυίαν ἀχροᾶσθαι. Καὶ τοῦτο ἐχρά-
174€ µέχρι πολλοῦ.

Δυαίαρχος, Λαχεδαίμονιος, Υραμματικὸς, ἀχροα-
τὶς Ἀριστάρχου (*). Cf. Eudocia p. 133. 135.

Idem v. Ἀριστόξενος ... γέγονε δὲ ἐπὶ τῶν Ἀλεξάν.
ὅρου xal τῶν μετέπειτα χρόνων, ὡς εἶναι ἀπὸ τῆς ρια’
Ὀλυμπιάδος, σύγχρονος Δικαιάρχῳ τῷ ἩΜεσσηνίῳ.

Phidie patris nomen prater Suidam nemo tra-
didit; Messenes patrise meminit etiam Zenobius (fr.
3o) et Athenzeus de more quodam Siculo loquens
(fr. 34). Ceterum majores vel parentes Diczar-
chi ex iis fuerint Messeniis, qui e Peloponneso vel
antiquitas vel etiam Dionysii demum temporibus
(an. 396. Diodor. XIV, 78) in Siculam urbem
commieraverant, Etenim Diczarchum cognatos in
Peloponneso, Lacedsemone puta, babuisse, vel inde
colligas quod vitse partem, nescio quantam, in
Peloponneso transegit, teste Cicerone ( Ep. ad Att.
Vl, 3), qui de Nostro loquens ait : Εγαεἰστορικώ-
'otrmxetvizerat in Peloponneso (""). Trahi huc etiam
poset quod Suidas librum Dicsearchi De montibus
Peloponnesi commemorat. Non multum tamen
his tribuerim, quum probabile sit quem Suidas
dicit librum nonnisi partem fuisse majoris operis,
in quo de Grzcise universs et aliarum fortasse re-
fonum montibus eorumque dimensionibus auctor
egerat. Majoris momenti est, quod De Spartano-
rum Republica liber insigni plane modo a Lace-
dzmoniis honoratus esse fertur. Id enim scriptorem
arguit, qui non modo vitam et instituta Lacedz-
moniorum penitus perspecta haberet, sed etiam

(*) De hoc grammático, aliunde non noto, cf. not. ad
[ 33. Memorantur preterea : Diccearchus J£tolus ap.
Polyb. XVil, 10. XVIII, 37; Livium XXXV , 12; Diodor.
XXVIII, 1. — Diccarchus Pythagoreus apud Iamblich.
Vit. Pyth. €. 36. V. not. ad fr. 31. — Diccarchus qui-
da* ap. Ptolemsrum Nov. Hist. 1V, p. 190, 1 ed. We-
"rm. , ubi ínter varias Helenas metporatur Helena ἡ Δι-
χαιάρχον τοῦ Τελεσίνου ἀδελφή.

. (") Aristoxenus quoque Tarentinus, familiaris Ὠἱοεατολ,
i Peloponnesum Mantineam sese contulit ( Suidas v. Ἆρι-
στόξενος ).

FRAGWESTA BIST. GR. — VOL. tf.

amícitia vel arctioribus etiam vinculis cum nobi-
lioribus Spartanis esset conjunctus. Accedit huc
quod Suidas Lacedoemonium Dicsearchum affert.
Unde hoc certe liquet, non alienum id nomen a
Lacedaemoniorum familiis fuisse. Neque temere
Fuhrius | Diczarchi Fragm. p. 44. Darmstadt. 1841)
suspicatur, Dicearchum istum quem Aristarchi
discipulum Suidas dicit, alius vero nemo comme-
morat, fortasse ex errore natum, neque diversum
esse a Nostro , cujus de locis Homericis crisin Ari-
starchum assensu suo subinde comprobasse iis in-
dicatur quz ad fr. 33 annotabimus.

Diczarchum Aristotele magistro usum esse tum
expressis verbis Cicero (De legg. IlE, 6, 14) testa-
tur, tum ex fragmentis liquet, in quibus Peri-
pateticus appellatur et cum Aristoxeno et Theo-
phrasto componitur. Quando vero ad Aristotelem
accesserit, dici nequit. Inter juniores discipulos
eum fuisse Osannus (*) inde colligi posse opinatur,
quod non simul etiam Platonem , sicuti alii Aristo-
telici, audiisse dicatur. Ceterum Diczarchus una
cum Cephisodoro, Eubulide et Timeo inter eos
recensetur, «ui scriptis suis Aristotelem infestave-
rint. Ita enim Themistius Soph. p. 385, B (9) :
Πλάτωνος δὲ οὐ µέχρι νῦν καταθοῶσιν ὡς τρὶς πλεύ-
σαντος εἰς Σιχελίαν ἐπὶ χρήµασι xai τραπέζη; Κηφι-
σοδώρους δὲ xal Εὐδουλίδας καὶ Τιμαίους, Διχαιάρ--
χους, ατρατὸν ὅλον τῶν ἐπιθεμένων Ἀριστοτέλει τὸ
Σταγειρίτῃ móv' ἂν χαταλίζαιμ’᾽ εὐπετῶς, ὧν xai λό-
γοι ἐξιχνοῦνται εἰς τόνδε τὸν χρόνον, διατηροῦντες τὴν
ἀπέχθσιαν xal φιλονειχίαν ; His igitur inter maligno:
summi philosophi detrectatores Dicearcho disci-
pulo locus assignatur. Quz quam recte dicta sint,
demonstrari accuratius quidem nequit, neque ta-
men temere prorsus in medium prolata esse viden-
tur. Quamquam enim lubentissime largior aliena
a Diczarcho esse spurcissima illa, qux» Timeus
atque similes in Aristotelem convicia jécerunt,
fuisse tamen quz in Aristotele Noster haud pro-
baret, immo non absque acerbitate reprehenderet,
intelligetur, puto, si Themistii loco admoveris
magnam istam controversiam, qua cum Theo-
phrasto , discipulo magistri simillimo , intercessisse
Diczarcho apud Ciceronem narratur. Hinc equi -
dem colligo propterea maxime Aristotelem vitu-

(*) Beitrasge z. róm. «. gr. Literaturgesch. ( Cassel.
1839) tom. 1l, p. 1.

(**) Fugit hic locus Fuhrium sicuti reliquos, quantum
sciam, qui de Diceearcho verba fecerunt.

2206 -

peratum esse, quod omne vite tempus philoso-
phando transegerit, prorsusque neglexerit τὸν
πραχτικὸν βίον, quem summi faciendum esse Di-
ceearchus contendit, Etenim ita Cicero Ad Att. II,
16 : Nunc prorsus hoc statui, ut quoniam tanta
controversia est. Diceearcho, familiari tuo, cum
Theophrasto , amico meo, ut ille tuus τον n gaxtv
κὸν βίον longe omnibus anteponat, hic dutem τὸν
θεωρητικὸν, utrique a me mos gestus esse videa-
tur, Puto enim me Diceearcho affatim satisfecisse ;
respicio nunc ad hanc familiam, que mihi non
modo ut requiescam permittit, sed reprehendit
quia non semper quieverim. Cf. idem ib. VIT, 3 :
Ac primum illud, in quo te Diceearcho assentiri πε»
gas, etsi cupidissime erpetitum a me sit, et appro.
bante te , ne diutius anno in provincia essem, tamen
non est nostra contentione perfectum. Idem ib. II,
20, et II, 12 : Dicearchum recte amas : luculen-
tus. homo est et civis haud paullo melior quam isti
nostri ἀδικαιάρχειοι. Pluribus Cicero Dicearchi
sententiam de studiis rebus civilibus impendendis
exposuisse videtur initio operis De Rep., uti ex
comparato Lactantii Institutionum exordio pro-
babiliter concludit Moserus (ad Cic. De Rep.
p. LXXVII J. Pertinent vero huc etiam ea qua
Plutarchus habet (Àn seni ger. resp. c. 26) : Τοὺς
ἐν ταῖς στοαῖς ἀνακάμπτοντας περιπατεῖν φασὶ;, ὡς
ἔλεγε Διχαίαρχος , οὐχέτι δὲ τοὺς εἰς τὸν ἀγρὸν 7| πρὸς
Φίλον βαδίζοντας. Cujusimodi philosophis deinde
opponitur nobile Socratis exemplum, qui non
modo "philosophus, sed civis etiam optimus fuerit
(v. fragm. ultim. ). Similiter ipsum Diczearchum
de rebus civilibus meritum fuisse atque munera
publica gessisse ( Lacedemone) ex allatis facile
colligitur.

Preterea de vita Diczarchi nihil. accepimus,
nisi quod apud Plinium (fr. 61) regum cura montes
emensus esse dicitur. Hunc in finem Graeciam ab
co peragratam esse pro certo fere ponere licet.
Num longiora geographus itinera instituerit, in
inedio relinquendum. Quousque denique vitam
produxerit, ne conjectura quidem assequi licet.
Multa quidem de temporibus Diczarchi Dodwellus
sueta verbositate disputavit : verum usus eorum
pene nullus est. Nituntur enim hec omnia locis
quibusdam metrice τῆς Ἑλλάδος ἀναγραφῆς, qua
Dicearcho olim tribuebatur, quum Dionysii sit evi-
que infimi foetus , tum vero indiciis nonnullis frag-
mentorum prosa oratione scriptorum, quz poe-
ticze isti Ἀναγραφῇ in codd. subjunguntur. Verum
etiam hzc utrum Dicsarchi sint, an alius scripto-
ris, incertissimum est, Faciamus tamen ea Diczarchi
esse, videamusque quid inde ad tempora auctoris
constituenda consequeretur.

DICAIEARCHUS

Primum igitur in fragmento (59), «quod P'elii
montis descriptionem continet, Demetrias urbs
commemoratur. Qua quo anno condita sit eL
accuratius non traditur, conditam tamen esee patet
inter septennium istud, per quod regno Demetrius
Poliorcetes potitus est (Ol. 121, 3—123,3. ag4—

35857). Sumamus annum medium 290a C. Jam si

statuas , quod probabiliter statuere licet, Diczar-
chum quo tempore Aristoteles mortuus est (Ol. 114,
3. 32a), vitz annum egisse 1ninimum vicesimum
quintum, adeoque natum esse circa 347 a. C. : se-
quitur cum anno 29o a. C. egisse annum quinqua-
gesimum septimum. — Porro duobus locis (fr. 58)
versus nonnulli e Posidippo Cassandrensi comico
afferuntur, Posidippus vero, triginta fabularum
auctor, docere coepit anno tertio post mortem
Menandri, sive Ol. 122, 4. 2389 ( Suidas v. Ποσιὸ,
Cf. Clinton. ad an. 289). Igitur si concedamus
versus istos e primis Posidippi comoediis petitos
esse, sequitur opus, in quo laudantur, a Di-
cearcho inter sexagesimum demum et septuage-
simum vitz annum conscribi potuisse. Quum vero
nihil cogat ut Diczarcho fragmenta ista tribuan-
tur, et per se probabilius sit laudari comicum
non nunc primum surgentem a sene decrepito,
sed florentem vel etiam jam mortuum ab zquali
vel etiam juniort scriptore, vides chronologica
momenta eo potius nos adducere, ut opus hoc
Diczarcho abjudicandum esse censeamus.
Hactenus de vita Diczarchi. Jam quod scripto-
rem attinet, unanimi veterum consensu inter eos
Dicaearchus recensetur, qui exquisite doctrinz
copia ct varietate docendique facultate principem
locum in republica literaria obtinuerint. Audia-
mus modo : Diccarchus doctissimus homo ( Varro
De R. R. I, 1); vir imprimis eruditus (Plin. H.
Ν.Π, 6 5); ἱστοριχώτατος (Cic. Ad Att. IT, 6);
deliciae mea Diceearchus (1d. Tusc. I, 31 ); peri-
pateticus magnus et copiosus (1d, De off. 1I, 5);
Diccearchuscum Aristoxeno, docti sane homines (id.
Tusc. I, 18); Dicearchum mehercule aut. “4γὶςίο-
renum diceres arcessi, nod unum omnium loqua-
cissimum ct minimc aptum ad docendum (id. Ad
Att. VIII, 4); Semper habuit (Panzetius sc.) in ore
Platonem, zíristotelem, Xenocratem , Theophra-
stum, Diceearchum, ut ipsius scripta declarant,
quos quidem tibi studiose et diligenter traotandos
magnopere censeo (id. De fin. IV, 38); Mirabilis
vir. ... Magnum acervum Dicearchi mihi ante
pedes exstruxeram. O magnum hominem, et a
quo multo plura didiceris quam dé Procilio (id. Ad
Att. II, 2). — Reliquum est ut videamus de
scriptorum illo, quem Cicero dicit, acervo.

MESSENIUS.

A. SCRIPTA QU/E AD HISTORIAM CIVILEM
PERTINENT.

I. ΒΙΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ βιθλ. Υ (fv. 1—19).

Περὶ τῆς ἐν "Dio θυσίας (fr. 19).
IH. ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ (fr. 20. 21).

Ἀθηναίων.

Κορινθίων.

Πελληναίων.

Σπαρτιατῶν.
ΙΕ. ΤΡΙΠΟΛΙΤΙΚΟΣ (fr. 22. 23). Scriptum poli-

tico-philosophicum de optima reip. forma.
IV. ZYAAOTOI ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, quibus a locis, ubi in-
stituti sermones esse fingebantur, tituli inditi
erant. Fortasse etiam 6 Τριπολιτικὸς unus ex
συλλόγοις istis fuit. V. not. ad fr. 33.
EIHZTOAH ΠΡΟΣ ΑΡΙΣΤΟΞΕΝΟΝ, in qua Dr-
cszearchum doctrinam politicam cum doctrina
harmotüca comparasse suspicor. V. mot. ad
fr. 233 et 47.

V.

B. SCRIPTA QU/£ AD LITERAS ET ARTES
EARUMQUE HISTORIAM SPECTANT.

VI. ΒΙΟΙ sc. φιλοσόφων (fr. 34—33),
nimum duobus.

( VII. ΠΕΡΙ ΟΜΗΡΟΥ 2 ] V. quz post fr. 33 notavi,

VIII. ΠΕΡΙ ΑΑΚΛΙΟΥ (fr. 34. 35). De vita et poesi
Alczi disputatio et in carmina ejus commen-
tarius.

ΙΧ. [ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΙ] ( fr. 36—42 ).

a', Υποθέσεις b Σοφοχλέους xai Εὐριπίδου μύ-

θους (fr. 36—40 ).

P'. De Aristophane ejusque fabulis (fr. 4 1. 42).

ΠΕΡΙ ΑΓΩΝΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ (fr. 43—50 ). Qui

titulus in Aristoph. schol. Aldinis male mu-

tatus est in : Περὶ Μουσικῆς.

«'. Περὶ τῶν Διονυσιακῶν ἀγώνων (fr. 45 ).

β. Παναθηναϊκός sc. ἀγών ( fr. 46 ).

Υ- Ὀλυμπιακός (fr. 47).

Aliahujus operis capita latuerint in fr. 48 —50.

€. SCRIPTA GEOGRAPHICA ET GEOMETRICA.

XI. ΓΗΣ BEPIOAOZ ( fr. 53—57).

(XII. ΠΕΡΙ ΤΩΝ EN EAAAALIIOAEQN?] fr. 58—60.
Hunc titulum prefixi tribus Anonymi frag-
mentis, qus Dicearcho tribui solent.

XII. ΟΡΩΝ ΚΑΤΑΜΕΤΡΗΣΕΙΣ ( fr. 61— 62 ].
Καταμµετρήσεις τῶν iv Πελοποννήσω ὁρῶν.

D. SCRIPTA PHILOSOPHICA.
XIV. Περι ΨΥΧΗΣ (fr. 63—69 ).
«'. Κορινθιακός βιθλ. Y (fr. 63—05).
B. Λεσθιαχός βιόλ. { (fr. 66—69), a quo

non diversus fuisse videtur liber :

libris mi-

A

221

Περὶ φθορᾶς sive De interitu ( fr. το).

XV. ΠΕΡΙ ΜΑΝΤΙΚΗΣ (fr. 71).

XVI. EIE ΤΡΟΦΩΝΙΟΥ KATABAZIZ (fr. 72—74),
quo opere locum e philosophia morali pcti-
tum auctor tractasse videtur.

INCERTE SEDIS FRAGMENTA 75, 76 et ^1.

Fragmenta horum scriptorum exhibui omnium,
quamquam ad nos proxime ea tantum pertinent,
que primo loco posui historica et politica, Inter
ea vero celeberrimum fuisse videtur opus Bio; *EA-
λάδος inscriptum , cujus sepius apud veteres mentio
fit, dum reliquorum nonnisi tenuissima notitia ad
nos pervenit. Quenam indoles et adornatio hujus
operis fuerit , e diserto testimonio non constat ; ipsa
vero fragmenta ejusmodi sunt , ut variis opinioni-
bus locum dare possint. Nihilominus fatione satis
probabili argumentum ejusque distributionem con-
stituere licebit. Proficiscendum vero est ab eorum
mentione operum , qua eodem vel simili titulo
inscripta fuisse accepimus. Quorum duo memo.
rantur : unum quod Varro, Gracorum apud Ro-
manos imitator, De vita populi Romani, alterum
quod sicuti nostrum Bio; Ἑλλάδος inscriptum lason
Argivus sive, ut nonnulli opinabantur, Iason Ny-
seeensis composuit. De Varronis scripto parum mihi
liquet; de lasonis Argivi opere dixi in Fragmentis
Scriptorum Alexandri M. p. 160 sqq. Patet vero

| (e Suida v. ᾿Ιάσων) Iasonem ita rem instituisse,

ut libro primo exponeret τὴν ἀρχαιολογίαν Ἑλλά-
δος, secundo τὰ ἀπὸ τῶν Μηδικῶν, tertio τὰ χατ
Ἀλέζαδδρον, quarto τὰ µέχρι Ἀθηναίων ἁλώσεως τῆς
γενομένης Um Ἀντιπάτρου τοῦ πατρὸς Κασσάνδρου. (")
Fragmenta huic operi expresse tributa non super-
sunt preter unum (ap. Stephan. Byz. v. Ἀλεξάν-
δρεια}, quo Alexander urbem sni nominis con-
diturus, dec loco ubi condenda sit oraculum

(*) Fuhrius, etsi titulum operis 1asonei commemorat ,
justam famen ejus rationem non habait. Neque A. Buttman-
nus in libello De Dicmarcho ejusque operibus. Quamquam
is fortasse alio loco pluribus de his disseruit. Etenim Fuhrius
p. 96 Buttmanni de Varronis libro sententiam affert , quae
ex iis ipsis, quae Suidas de fasone habet , efformata esse
videtar. tta enim Fuhrius : « Ex Buttmanni quidem sen-
tentia Varronis De vita populi Romani opus ifa institutum
fuit, ut in singulo quoque libro primum de re populi fa-
miliari, deinde de vivendi ejus ratiome et postremum de
civili conditione, de artibus et literis serino fuerit, ita ni-
snirum nt hiec omnia qualia regum tempore fuerint prímo
libro, ab iis inde expulsis usque ad primum bellum Puni-
cum secundo , hinc ad tertium usque bellum Punicum ter-
tío, et deinde usque ad auctoris ipsius :etatem quarto libru
exposita fuerint. Βίον contra nostri Dicsarchi alio plane
modo dispositum et in primo tantum libro vitam Graecam
secundum historicum ejus progressum descriptam fuisse ;
in duobus autem ceteris jam ob varietatem vitre Grzecoe ,
propter varias gentes et civitates aliam narrandi rationem
necessariam factam esse Buftmannus arbitratus est. ν

lb.

228

4ccepisse dicitur. Eadem eodem modo tamquam |

ab Heraclide Pontico prodita et deinde ab Alexan-
drinis adoptata refert Plutarchus in Alex. c. 36,
ubi oraculi auctor, qui per somnum Alexandro

. . . ο 3 κ / D ,
apparuit , fuisse dicitur ἀνὴρ πολιὸς eu µάλα την χό-
µην, xal γεραρὸς τὸ εἶδος. Quibuscum si comparave-
vis Pseudocallisthenem ( I, 3o, 13 et 33, 13), liquet
senem istum intelligi Serapin deum vel Ammo-
nem, qui Alexandro post sacra peracta oraculi
accipiendi causa in templo dei dormienti appa-
ruerit. Hzc propterea commemoro, quod Iaso-
nem multum ad sacrificia Alexandri attendisse
doceinur loco Athenzi XIV, p. 620, D, ubi ; Ἰά-
σων 8" ἐν τρίτῳ περὶ τῶν Ἀλεζάνδρου ἱερῶν ἐν Ἅλε-
ξανδρεία grgiv ἐν τῷ μεγάλῳ θεάτρῳ ὑποχρίνασθαι
Ἡγησίαν τὰ Ἡροβότου, Ερμόφαντον δὲ τὰ Ομήρου.
Dubium vero vi* est quin verba ἐν τρίτῳ non de
peculiari operc sacrificia Alexandri exponente,
sed de tertio Βίου Ελλαδος libro in Alexandri tein-
poribus versante intelligenda sint.

His dc TIasonis opere premissis, quaerimus an
non simili modo Diczarchus in Βίῳ "Ελλάδος rem
instituerit. Quz quidem suspicio tanto facilius
nascitur, quum satis constet quantopere Adrianei
seculi scriptores antiqua exempla vel apte vel inepte
imitari soliti sint. Tantum vero abest ut fragmenta,
quibus libri notitia addita est, refragentur huic
sententiz , ut egregie eam confirment.

Etenim /iber primus Vite στα ος laudatur locis
tribus, quorum primus est (fr. 7) de Sesonchosi
JEgyptioruim rege et legislatore antiquissimo , alter
vero (fr. 8) de Nino Ninives conditore et de Chal-
dzo ; tertius (fr. 12: de Doriensium tetrapoli. Nihil
igitur obstat, quin liber primus τὴν ἀρχαιολογίαν
Ελλάδος, ut de Iasónis libro primo loquens Suidas
ait, continuerit. Premissam vero his fuisse dispu-
tationem de societatis humans initiis et de anti-
quissimis orbis terrarum ciVitatibus, tum ex citatis
inodo tum ex aliis fragmentis fit manifestum, —
Liber secundus nusquam citatur; nam quod apud
schol. Apoll. Rh. (fr. 7) de Sesonchosi non modo
primum, sed etiam secundum Βίου librum laudatum
legimus, aperto factum est errore. Pro ἐν β΄ repo-
nendum ἐν fío; omninoque scholium istud com-
pluribus mendis laborat. — Liber tertius semel lau-
datur fragm. 18, ubi Darius Codomáànnus cum
Philippo comparatur. Hinc igitur jure colligimus
Dicearchum, sicuti Iasonem, libro tertio egisse
de temporibus Alexandri. Huc accedit quod uti
Iason, sic etiam Diczearchus de sacrificiis Alexan-
dri sermonem instituit, Nam fr. το laudatur Di-
czarchus ἐν τῷ περὶ τῆς ἐν Ἰλίῳ θυσίας (sc. Ἀλεξάν-
pou). Quem quidem locum item ad tertium Βίου
librum referendum esse puto.

—€——————————— —— d

DIC /EARCHUS

Przterea Vita Gracie non addito libri numero
commemoratur Jocis quinque, quorum tres (fr. 1.
2. 3) aperte spectant ad librum primum. Citatur
ibi Δικαίαρχος τὸν dg; aiov βίον τῆς Ελλάδος dynyou-
µενος (fr. 1); Diccearchus in libris antiquitatum e
Greecice descriptione (fv. 3); Dicearchus qui Grae-
ci vitam qualis fuerit ab initio ostendit (fr. 5 ).
Reliqui duo ex secundo libro fluxerint, Eorum
altero ( fr. 15) narratur nimis aliquando invaluisse
usum crotalorum aliorumque instrumentorum,
qua non sonos sed crepitus solurumodo ederent ;
altero loco (fr. 16) Euripides Medea Neophronis
usus esse dicitur. Hinc igitur colligimus in Βίῳ
Ἑλλάδος auctorem nostrum non solum res civiles
atque ea quz ad politica proxime spectant expo .
suisse, sed artium quoque earumque histórise ra-
tionen habuisse. Atque hzc quidem Greecus histo-
ricus idemque philosophus artiumque bistoriz
peritissimus, eo minus omittere poterat, quo ma-
jor erat vis, quam vel levissimas circa musicae usum
innovationes in mores hominum vitamque: publi»
cain exercere veteres censebant, et quo arctins ea
qua in rebus scenicis Neophron ejusque imitator
et zmulus Euripides immutarunt, cum seculi ipso-
rum moribus studiisque erant conjuncta. Modo
cáveas ne Dicearchum in trium librorum opusculo
singularum artium literarumque accuratam histo-
riam ex professo persecutum esse opineris. Id enim
peculiaribus fecit operibus, ex quibus in δίῳ
nostro ea tantum attulisse putandus est, quz ad
illustrandam Vite Grecorum historiam mozsenti
alicujus essent.

Igitur ut paucis sententiam meam comprehen-
dam, Diceearchus in Bío Ἑλλάδος, initio sumpto ab
ipsis humani generis primordiis, primum expo-
suit rationem et quasi gradus , quibus ad cultiorem
vitam paullatim homines progressi sint; deinde
antiquissumnas orbis terrarum civitates perlustravit,
earumque historiam delineavit ad ea usque tem-
pora, quibus vetustissima Gricorum memoria
continetur. His praemissis , ad propositum propias
accedens, vitam Grzcie, id est civitatum histo-
riam, hóminum in vita publica et privata mores
et instituta, artium literarumque momeíta przci-
pua, et horum omnium progressüs et coriversiones,
libro primo deduxit usque ad magnnm istud παρά-
πηγµα bellorum Medicorum. Simili modo per se-
cundum librum Grsciam depinxit in unius socicta-
tis imaginem coalescentem, cgncordem, superbam,
mox superbia discordem, bellis dilaceratam in-
testinis, denique imperata facientem regis pere-
grini. Liber tertius deinde argumentum habebat
Greciam, qualem vidit auctor, et Alexandrum ,
qui genere Macedo, animo Graecus, fottuna et

MESSENIUS.

ingenio suo novi rerum pcr orbem terrarum or-
dinis auctor exstitit. Ceterum quuin argumenti
hujus magnitudinem trium librorum angustiis in-
clusam videamus, ultro intelligitur non id phi-
losophum nostrum egisse, nt singula omnia et
minutissima quaque percenseret, sed delectu ha-
bito, nonnisi summis rerum moments immora-
tum esse, reliqua obiter perstrinxisse ; his denique
etiam orationem accommodasse succinctam , pres-
sam, perspicuam. Testis vero hujus rei adest Por-
phyrius (fr. 1) Dicearchum diceus ex numero
esse auctorum τῶν συντόκως τε ὁμοῦ xat ἀχριθῶς τὰ
Ἑλληνικὰ συναγαγόντων.

Longe aliter de operis nostri .ceconomia statue-
runt Marxius, Buttmannus , Nzekius ( Mus. Rhen.
183a, fasc. 1 ), Osannus, « Primam ejus rei ( Fuhrii
Ρ. οἱ verba sunt) mentionem Marxius fecit, ac-
curatiorem deinde expositionem Buttmanno et

pre omnibus Nekio debemus, qus eadem non- |

nullis tamen gationibus immutata ab Osanno ita
indicata est : Primum librum historiam Grecie
continuisse conjiciunt, ut partem in totum opus
introducentem , eique universas gcographici ar-
gumenti expositiones, sicut de ratione inter Grze-
ciam et ceteram terram intercedente, adjunctas
fuisse. In secundo deinde libro descriptionem ci-
witatum Graecarum , quales auctoris zetate exstitis-
sent , comprehensam fuisse in eoque singulas πολι-
τείας ratione quam investigare jam non liceret ob-
servata se deinceps excepisse. Tertium vero librum
vitam domesticam Grecorum cum theatro omni-
busque rebus ad id pertinentibus, ludis publicis
religionisque cultu descripsisse et in singularia ite-
rum capita singularibus titulis predita divisum
foisse. » Hi igitur et Πολιτείας et opus Περὶ μουσιχῆς
(quod tamen nullum fuit ) et Περὶ μουσικῶν ἀγώνων,
denique, quoniam in Vita Greci Euripidis men-
tio fit, etiam Didascalias in poetas tragicos et co-
ricos in Vite libros tres inferciunt. Quod quam
sit violentum, arbitrarium, et ne probabile qui-
dem, rectissime monwerunt censor Musei Rhenani
1832, Rankius in Vit. Aristophanis, coll. Epheme-
rid, schol. 1832, p. 713, et Fuhrius p. 85 sqq., qui
rectissime de bis exponit, quamquam ipse quz
fuerit operis adornatio in medio relinquit. Nolo
ego hzc nunc repetere ; inutile enim foret, Veruin
causam exponere refert, cur viri eximii in ejus-
modi sententiam compellerentur, Fuhrius vero, etsi
admitti eam non posse perspexisset, tamen de refin-
genda operis adornatione desperaret. Nimirum in
editionibus Geographorum minorum tamquam e
Diczarchi Vita Greciz exhibentur loci duo, quo-
rum altero describuntur Athenz, urbes Boeotise et
Chalcis Euboica; altero auctor multis se defendit

229

quod in Grecia describenda usque ad Peneum flu-
vium sit progressus, Patet fragmenta esse libri qui
totius Greciz descriptionem geographicam contine-
bat. Jam vero si vere hzc e Vita Grzciz deprompta
sunt, fieri omnino non potuit ut per omnes tres
libros vitam Grecorum secundum historicum ejus
progressum Dicearchus explicaverit, neque quid.
quam relictum crat, nisi ut partem historicam,
partem geographicam, partem ad literas, artes,
reliqua spectantem distinguerent. — Attamen ita
jam se res habet , ut auctoritas qua fragmenta illa
Vite Grecie ascribuntur, omnino nulla sit, et ne
hoc quidem liqueat, utrum omnino Dicazarchi,
an alius sint scriptoris. Quae res sit exponam.

Fragmenta Dicearchi, qua in editionibus Geo-
graphorum Minorum legi solent, pretWr illud
quod est de Pelio monte, ex uno eodemque fluxc-
runt fonte. Is vero fons est codex sseculi XIH, olim
Italicus, inter annos 1589 et 1593 in Galliam as;
portatus, ubi priünum possidebat Claudius Dupuy,
deinde Petrus Pithou, penes cujus successores
mansit usque ad annum 1837, quo librum pretio-
sissimum acquisivit Regia Bibliotheca Parisina , ubi
nunc in Catalogo Supplementi numero 443 desi-
gnatur. Argumenta eorum, quis modo diximus,
acutissimus exposuit Letronnius in Fragments des
poémes géogr. (Paris, 1839) p. 1 sqq. Hunc tu
adeas. Continet vero codex : r. Marcianum, 2.
Artemidori epitomen, 3. Scvlacis Periplum, 4.
Isidori Characeni Stathmos Parthicos , cui operi ti-
tulus non. prefigitur, sed ad calcem subscribitur.
Deinde nullo pramisso titulo sequitur fragmen-
tum metricum versuum 109, cujus auctor post
praefationem, in qua Theophrastum quendam: al-
loquitur, negligentissime recenset Ambraciam,
/Etoliam , Phocidem , Beeotiam, et deinde, missa
Attica, ad Megaram transit finesque Peloponnesi.
Ἐντεῦθεν, ait, ἀργὴ τῆς Πελοποννήσου" λιαὴν Χωστὸς
ὑποχεῖται xat Λέχειον λεγοµένη Πόλις. Abrupto sicin
inedio versu carmini subtexuntur item sine ullo
titulo fragmenta duo prosaica, alterum de Attica
et Boeotia, alterum de finibus Greciz; illa ipsa
sunt, quorum supra mentionem fecimus. Post hac
denuo incipit geographus metricus, sequiturque
item absque titulo fragmentuin, quo Crete urbes
atque nomina insularum maris /Eggi enumeran-
tur. Ad finem denique hujus fragmenti subscribi-
tur: Δικαιάργου ἀνχγραγὴ τῆς Ἑλλάδος. Sequitur
Scymnus Chius, nullo prefixo titulo, qui haud du-
bie fini appictus erat nunc deperdito.

Sic igitur Parisinus Noster. In apographo Her-
vartiano et apud Stephanum et Hoeschelium titulus
a fine ad initium carminis revocatus est : Auxetapyou,
Ἀναγραφὴ τῆς Ελλάδος πρὸς Θεάφραστον. Hudsonua

230

pro liis posuit Βίας Ἑλλάδος, Marxius deinde reli-
quique ita distinxerunt, ut inetricis prafigerent
titulum : Ἀναγραφὴ τῆς Ἑλλάδος, fragmenta vero
prosaica inscriberent : Bio; Ἑλλάδος. — Patet itaque
Dicearchi nostri .Βίον Ελλάδος nonnisi opinioni-
bus quibusdam virorum doctorum ad fragmenta illa
translatum esse. In codice nihil nisi carminis titu-
lus, Δικαιάρ/ου ἀναγραφὴ τῆς Ἑλλάδος, atque istud
ἀναγραφὴ t. 'E. optime cadit in trimetros illos
tenuem nominum enumerationem exhibentes, non
item in prosaica fragmenta. Nemo vero propterea,
quod metricis prosaica generis diversissini intexta
sunt, utraque ejusdem esse auctoris putaverit.
Quod ne scribam quidem statuisse contendere
liceat : nam ficri potuit ut titulus exciderit, inter-
calarenwr vero hiec prosaica, ex nescio quibusnam
eclogis arrepta, vel scribe negligentia et errore,
vel etiam consilio, ut scilicet quz ad easdem re-
giones pertinerent eodem loco exhiberentur.

Jam vero dudum constabat Dicearchum, cui
ista Ἑλλάδος ἀναγραφὴ ascribitur, non posse No-
strum esse Aristotelicum, ac nuper denique Lehr-
sius demonstravit auctorem ejus esee Διονύσιον
Καλλιφῶντος, quod nomen primz literz priorum
versuum 23 , quibus przfatio continetur, indicant.
Quomodo igitur fit ut pro Dionysio afferatur Di-
czarchus? Variis modis efformare rem licet. Statui
potest, metrica esse Dionysii, prosaica vero Di-
czearchi; scribam autem diversa hec in titulo ita
conglutinasse ut Diczarchi nomen jungeret no-
mini operis, quod erat Dionysii. Alius putabit
nomen Dionysii in fonte codicis nostri male exa-
ratum vel corruptum fuisse ; scribam vero quum
Theophrastum initio carminis memorari videret,
nec de alio atque notissimo Aristotelico cogitaret,
inter Aristotelicos autem celebrem geographum Di-
cearchum:novisset , Dionysio substituisse Diczar-
chum. Porro fieri potuit ut ipse Dionysius, post-
quam artificio nomen suum prewfationi intexuisset,
in titulo Dicearchi nomen mentiretur, in eundem-
que finem etiam Theophrastum Aristotelicum sibi
amicum affingeret. (Quamquam num revera Theo-
phrastus Diczarchi amicus fuerit, propter supra
allata licet dubitare. )

Verum enimvero quodcumque horum verisimi-
lius duxeris, in meras conjecturas zque omnia re-
trusa sunt. Nec ullum satis certum in codice exstat
indicium , .quo fisus fragmenta prosaica Diczarchi
esse, multo minus etiam ea e Vita Greciz fluxisse
qontendere possis. Sed largianiur recte ad Diczar-
chum referri. Num apte tum Bio Ελλάδος vindica-
rentur? De quo antequam judicemus, novum hospi-
tem introducamus, Videlicet duobus fragmentis
codicis olim Pitheani jungi solet tertium de Pelio

DICAEARCHUS

monte, quod Fabricius edidit ο codice Gudiano,
itemque exlübet codex Parisinus N?. 571, fol. 430,
ubi legitur post Statlimos Isidori, qui etiam in Pi-
theeano libro reliquis duobus fragmentis przmittun-
tur. Titulo quidem caret fragmentum , dubium vero
non est quin eidem auctori eidemque operi, cui re-
liqua duo, sit attribuendum. Etenim post absolu-
tam Pelii montis descriptionem scriptor ait : Τὸ μὲν
οὖν Πήλιον xal Δημητριάδα συµθέδηχεν τοιαύτην εἷ-
vat. Hinc igitur discimus in antecedentibus Demc-
triadem urbem (quae etiam initio fragmenti com-
memoratur) descriptam esse, nec de montibus
solum in integro opere sermonem fuisse. Deinde
subjicitur alius fragmenti initium hocce : "Ox δὲ ἡ
Ἑλλὰς ἀπὸ Πελοποννήσου τὴν ἀρχὴν λαμθάνει µέχρι
τοῦ Μαγνήτων ἀφορίζων στάµπου "*". Id vero initium
est fragmenti secundi codicis Pitheeani , ubi sic : T7v
μὲν οὖν Ἑλλάδος ἀπὸ Πελοποννήσου τὴν ἀρχὴν λαθὼν
μέχρι τοῦ Μαγνήτων ἀφορίζων στάµπου κτλ. Patet
hinc fraginenta nostra tria ex iisdem fluxisse eclo-
gis; illud de Pelio monte medium inter altera duo
locum occupasse , ideoque ex eodem opere peti-
twm esse. Qua quidem adornatio etiam in seriem
geographicam optime cadit; nam primum fragien-
tum est de Attica, Bootia, Euboea; alterum de
Thessalie Demetriade urbe et Pelio monte; ter-
tio, quod ex fine operis petitum est, causas aus
ctor exponit cur Thessaliam in Greciz descri-
ptione comprehenderit.

Jam quod indolem horum fragmentorum ( 58.
29. 6ο ) attinet, id quod de Athenis et Beotiz
urbibus est ( fr. 58), locum habuisse in Bío
Ἑλλάδος propterea potuisse videatur, quod mul-
tum auctor ad mores et characterem cujusque ur-
bis incolarum attendit. Quod vero fragmento ter-
tio multis docemur Hellenes e Thessalia oriundos
esse et Helladem prificipio nihil nisi urbem Thes-
salize fuisse, id si auctor in epilogo demum ad sin.
gularum urbium descriptionem, non vero in prima
Βίου parte historica exposuisset, vereor ne perine-
ptus homo esse censeretur. Hec igitur vulgari
opinioni contraria sunt. Multo magis oífendit ampla
illa descriptio Pelii montis, plantarum in ea ob-
viarum, earumque proprietatum. Neque latuit
Fuhrium et Osannum, quodsi simili ubertate de
reliqua Grecia Dicsmarchus egerit, fieri omnino
non potuisse ut geographica hzc nihil nisi par-
tem unius libri in Vita Gracie effecerint. Cui in.
commodo ita mederi conantur, ut fragmentum hoc
ex alio opere petitum esse dicant. Nimirum quum
constet Diczearchum montes inter eosque etiam
Pelium emensum esse, huic Καταμετρήσεων operi
fragmentum vindicant , incusant excerptorem «ui
qua ad geometríca pertinuerint , omiserit, Diczar-

MESSENIUS.

chum vero in. Κατχμετρήτεσι etiam de plantis ea-
rumque viribus et de reliquis, quz quisque mons
memorabilia haberet, exposuisse statunnt. Verum
hsec sunt desperantium consilia extrema , quae co-
dicum indiciis condemnantur, atque eo diluuntur,
quod Pelii descriptio juncta erat descriptioni urbis
Demetriadis.

Igitur qua? hucusque disputavimus , in eam nos
ducunt sententiam , ut geographica haec fragmenta
ab opere Βίος Ἑλλάδος inscripto aliena esse, et si-
cuti reliqua , que codices continent, ex opere vere
ceographico , Περὶ τῆς Ελλάδός πόλεων et similiter
inscripto , petita censeamus. Opus hoc geographi-
cum a Diczarcho profectum esse, etsi resincertissima
est, tamen propterea maxime suspicari licet, quod
quz de indole et moribus urbium in fragm. 58
multa exponuntur, apprime cadere videntur in
eum auctorem , quem etiam in reliquis suis scriptis
ad bec maxime attendisse consentaneum sit.
Quamquam si Dicearchi opus est , a sene demum
decrepito conscriptum esse debet.

Sin ex alio auctore petita fragmenta sunt, duo
maxime offeruntur scriptores, quorum alterutri
vindicanda esse putaveris, PAileas .4theniensis et
Heraclides criticus, — De Philea Atheniensi propter
ea cogitare licet, qua leguntur in Dionysii 'Avayp.
v. 33 :

Ἡ Ελλάς ἀπὸ τὴς Ἀμθρακίας εἴναι δοχεῖ

μάλιστα συνεχής τὸ πέρας αὐτῆς ὃ ἔρχεται

ἐπὶ τὸν ποταμὸν [Τηνειόν, ὡς Φιλέας γράφει,

ὄρος tt Μαγνήτων Ὁμόλην καλούμενον.

Τινὲς δὲ τὴν Μαγνησίαν τῆς Ἑλλάδος

λέγονσιν εἶναι, τὸν δὲ Φιλέα, ἀγνοεῖν

ἀποχωρίσαντα, τοῦτο Ó εἶναι συμφανὲς

τοῖς φιλομαθεῖν µάλιστα φιλοτιµουµένοις.
Noster vero ita (fr. 6ο init. et fine) : 'T4v μὲν οὖν
“Ελλάδα µέχρι τοῦ Μαγνήτων ἀφορίζω [ Ὁμολίου xai
τῶν Θετταλῶν. Hzc omittuntur initio fragm. ] στάµ-
ττου ( vel στοµίου; sic codd. corrupte. Γεαπῶν plu-
rimi corrigi volunt). 'l'aya δὲ φήσουσί τινες ἡμᾶς
ἀγνοεῖν τὴν Θεσσαλίαν τῆς Ελλάδος χαταριθμοῦντας,
ἄπειροι τῆς τῶν πραγμάτων ὄντες ἀληθείας.

Utroque loco Grzcia pertinere dicitur usque ad
Itomolen sive Homolium (λέγεται γὰρ ἀμφοτέρως,
Strabo p. 443). Noster vero sententiam suam,
qua Thessaliam in Grzcia comprehendi vult, inul-
tis verbis probare studet, adeo ut tamquam pri-
mmus ejus auctor citari 4 serioribus scriptoribus
potuerit. Ceterum Phileas a Grecia excludit Ma-
muesiam , sive tractum illum litoralem, qui a Penci
ostiis ad Pelium montem et sinum Pagaseticum
excurrit. De liis in fragmento nostro nihil legitur ;
demonstrari vero nequit Diczarchum , quem di-
cere liceat, Magnesiam Gracie ascripsisse. Nam

231

nihil probat, quoniam hzc in finibus Magnesiz
sita, sicui Toleus, modo Magnesie modo Pe-
lasgiotidi tribuitur. (Cf. Müller. Z. Karte d. nara.
Gr. p. 7 ). Contra vero, si Magnesiam in Gracia
comprehendisset auctor, jure qusras, cur dixerit
patere eam a Peloponneso boream versus usque
ad Homolen montem ( qui in finibus Thessaliz et
Magnesiwe ad Peneum fluvium situs est". Nonne
simpliciter dicturus fuisset : usque ad Peneum flu-
vium et montium tractum, quos Cambunios vo-
camus? Hec igitur suadent potius Nostrum non
dissensisse a Philea. Sin vero expressam ejus rci
mentionem desideras, accusare possem excerpto-
rem, qui plura omiserit. Neque tamen est cur
ad tale quid confugiamus, Quemadmodum enim
nostro loco declaratur, quousque a meridie bo-
ream versus Grecia pateat, sic in antecedentibus
auctor exposuisse putandus est, quousque pateat
ab occasu orientem versus Atque liac in exposi-
tione Homoles s. Homolii mentionem faciunt Dio-
nysius et Scvlax qui eundem Pliileam exscripsit (*!.
Dicunt enim Graeciam pertinere ab Ambracia us-
que ad Homoliam , in Magnesiz finibus , docentes
itaque eam partem qua ab Homolio est usque ad
mare, excludi. Hoc igitur loco etiam Noster de his
pluribus monuerit, ideoque nostro loco IIomo-
lium tamquam terminum , de quo jam exposuerit ,
verbo commemorare habuerit satis. Jam vero si
Magnesiam exclusit , sequitur conjecturam eorum,
qui pro τῶν Θεσσαλῶν στάαπου vel στοµίου scribunt
t, 0. Τεμπῶν, admitti non posse. Nam Homolium
sec. Strabonem est χατὰ τὴν ἀργὴν τῆς τοῦ Πηνειοῦ
διὰ τῶν 1 εμπῶν διεχθολῆς; itaque Tempe non fo.
rent Thessalorum , sed Magnetum. Quare latuerit
aut τοῦ Θεσσαλῦν Ολύμπου, ita scilicet ut cum an-
tiquioribus scriptoribus Olympus dicatur totus ille.
montium tractus, qui Thessaliam et Macedoniam
dispescit; aut scribendum : τὸν Θεσσαλῶν Γόννου
sive Γόννων, que Thessali: urbs sicuti Homole,
eo ipso loco sita estubi Tempe vallis capit initium.

Nihil igitur impedire videtur quin nostra apte
cum iis, qua ex Philea traduntur, componi possint.

(*) Scylax $ 33 : Ἐντεῦθεν ( sc. ἀπὸ Ἀμόραχίας) ἄργεται
ἡ Ελλάς συνεχγἠς εἶναι µέχρι [1 ηνειοὺ ποταμοῦ xai ᾿Ομόλίου
πόλεως (montem coguominem ponit Dionysius), f, ox:
παρὰ τὸν ποταµόν. Deinde $ 66, postquam Magnesia oram
perlustraverat , pergit : Ἐν µεσογεία δὲ ἐποικοῦσι Tlepoatóo: ,
Ἕλληνες. Μέχρι ἐνταῦθά (sc. usque ad Perrhzebize et Magne-
εν confinia) ἐστιν ἀπὸ Ἀμόρακίας συνεχῆς ἡ Ἐλλάς. Ἐπι-
Exc; δὲ xal ἐπὶ θάλατταν πᾶσα Ελλάδι ὅμοιόν ἐστίν (lege-
rim καὶ ἡ ἐπιθαλασσία πᾶσα ἐν E^. ὁμοίως ἐστίν ). Postre-
mis Ἐπιεικῶς κτλ. eadem indicantur, qute Dionysius dicit
iude & verbis Τινὲς δὲ xa: τὴν Μαγνησία». Quie Fulirius iis,
quis in antecedentibus de l^hilea traduntur, contraria putat ,
versificatores negligentia: iucusat, virosque doctos miratur,

quod Demetriadem urbem in opere suo descripsit, | qui repugnantiam istam non viderint. Dormilavit F'uhrius.

232
Preterea vero nihil habeo quod Phileam no.
«trorum fragmentorum fortasse auctorem esse in-
dicet. Scimus Atheniensium hunc geographum a
Macrobio (Sat. V, 20 ) scriptorem veterem dici et
cum Ephoro componi ; auctoremque esse Περί-
πλων, qui passim a Stephano aliisque grammaticis
et geographis laudantur. Indoles vero reliquiarum,
ut ad simplicitatem et exilitatem antiquissimorum
geograpliorum proxime accedit, sic prorsus aliena
esse videtur ab ubertate et ingenio philosophicoe,
qua nostra fragmenta prz se ferunt.

Alter scriptor, cui fragmenta vindicari et majori
quidem cum veri specie possent, Heraclides est.
Etenim quz de plantaquadam Pelii montis leguntur
in fragm. 59, $ 5 (ubi v. not.), eodem plane
inodo iisdemque pene verbis Apollonius De mi-
rab. c. 19 narrat ex Heraclide τῷ Κρητικῷ (κριτοῷ
correx. viri docti ). iv τῷ Περὶ vv ἐντῇῃ Ελλάδι
πολέων. Qui quidem titulus quo alienior a re nar
rata csse videtur, eo melius in illud quadrat opus,
ex quo nostrum de Pelio fragmentum desumptum
est, Sed quisnam est ille Criticus? Si fragmentorum
nostrorum auctor fuit , non potest esse Heraclides
Ponticus, quem Welckerus intelligi voluit. Re-
fragarentur enim. tempora, quum natales Pontici
minimum ad Ol. 100. 358 referendz sint. Aliorum
opiniones supra in przfatione ad Politias Heracli-
dis recensui. Equidem fateor me non nosse Hera-
clidem , cui χριτικοῦ titulus conveniat; in mentem
autem venit Megaclides peripateticus, qui De
Homero ejusque carminibus scripsit, in eoque
opere et de moribus et indole personarum Home-
ricarum multa disseruisse videtur (*). Confusio
vero nominum Megaclidis et Heraclidis facillima
erat. Ceterum Megacles nomen Atticum est, uti
constat ; eodem redit forma patronymica Megacli-

(3) Laudatur Μεγαχλοίδης ἐν τοῖς περὶ 'Ομήρον ap. schol.
Hom. 1l. 1, 140; Eustath. in 1]. a, p. 84; Suidas v. Ἀθη-
ναίας; Hesych. v. 'A0nvà. Sspius in schol. Hom. citatur
absque mentione operis. Insigne fragmentum servavit
Athenseus XH , p. 512, E, de ratione qua Herculis et Ulyxís
mores et indolem poete efformaverint. Denique apud Ta-
tianum in Or. c. gent. c. 48 una cum Chameleonte aliisque
Megaclides inter eos recensetur, qui de Homeri genere et
setate disputaverint ; quo loco sine causa idonea Reinesius
pro Μεγαχλείδης reponi Ἡραχλείδης voluit. Cf. not. ad frag.
menta Megaclis. Ceterum qnum Eustathius, Suidas et
Hesychius |. 1. e Megaclide narrent viros Athenis oriundos
'A8nvalouc, feminas autem non Ἀθηναίας sed 'Actixác no-
minari, nescio an cum his comparari possit similis nomi-
num distinctio , quc alibi vix obvia in geographico nostro
fragmento (59) occurrit. Etenim dicit auctor : Tóv δ’ ἐνοι-
κούντων ( 86. Ἀθήνας ) οἱ μὲν Ἀττικοί, ol δὲ Ἀθηναῖοι.

(**) V. c. Megaclidem quendam Eleusinium ( sicuti
eliam Pbileam Eleusipium ) memorat — Demosthenes
Ρ. 1241,27. 967,21.

DICEARCHI FRAGMENTA.

des (53). Atticum vero hominem in fragmontis
nosiris nescio an recte agnoscere mihi videor. Nam
ut mittam laudes Athenarum magnificas, attendas
quiso qua acerbitate Bosotos plerosque carpat,
notetque eos qui in Βαοΐία quasi Atbenienses ge
gerant. Ulterius hisce conjecturis immorari nom
est otium. Unum tamen addere mibi liceat. ..;..

In codice Pitheeano longioribus scriptis Mareiani,
Artemidori et Scylacis, quz primam codicis partega
constituunt, prafiguntur tituli, et Scylacis. operi
preterea iterum titulus ad calcem appingitur. Gan
tra quie deinceps sequüntur minora fragmina.Isi-
dori Characeni, Pseudo-Dicssarchi sive Dionysii,
Nostri Anonymi et Scymni Chii, titulos nonnisi ad
finem ascriptos habent, prwter Anonymum no-
strum, qui omni inscriptione caret. Áttamen primo
horum operum, Isidori scilieet, praemittuntur sub
tituli forma mira hzcce :

Ἀθηναίου πόλεων σχώµµατα xai ὁδο' xai περίπλους. .

Clarissimus Letronnius (in Poem. géogr. p. 265),
ut sensum verbis inferrct, pro σχώμµατα legendum
censuit ὀνόματα; Ἀθηναίου vero nomen esse geogra-
phi ignoti, quod una cum operis titulo scriba exhi-
buisset quidem , ipsum vero opus titulo non.subje-
cisset (*). Verum etiamsi vocem ὀνόματα admitti-
mus, tituli ratio mira semper est. Mihi manca et
vehementer corrupta hec esse videntur, Suspicor
sutem minoribus illis operibus titulum generalem
praemissum fuisse, quo nomina auctorum, quorum
frustula in postrema hac codicis parte exhibentur,
continerentur. Primum nomen Isidori Characeni
excidit, alterum nomen, quod erat Nostri amo-
nymi, item excidit, servata tamen est mentio patrise.
Sequentia nomina propria Scyrni Chii et Diczaz-
chi, quum pessime exarata reperiret scriba, ita
corrupit ut erueret voces quasdam in geographicis
libris frequentissimas. Ulcus hoc ita exurere tento,
ut refingam :

Ἀθηναίου πόλεων- (Μεγαχλείδου P) Ἀθηναίουπερὶ χόλέων,

exorta xal 6 — Σχύμνου τοῦ Κίου (|. e. Χίου),

δοὶ xal περίπλους — Δικαι. (i. 6. Δικαιάρχου ) Περίπλους.

(*) Letronnius |. ]. : « Mais comment le titre de ce litre
perdu se trouve-t-il ainsi placé avant les Stathmes Par-
thiques? Je pense que, dans le manuscrit origibal, aprés
le périple de Scylax, venait cet ouvrage inconnu d'un
Athénée qui ne l'est pas moins. Ce titre, placé au bas du
verso de la page, était probablement suivi , sur la page syb-
vante, de l'ouvrage móme; mais cette partie du mafrüstrit
ayant été enlevós ou perdue , i1 ne sera. resté que Wditr&
du livre. Alors un. autre copiste, peut-étre celui demott-
manuscrit de Pithou, copia fidélement la poge terminée:
par le titre du livre d'Athénée ; puis il y ajoute. les sia»
thmes Parthiques d'isidore de Charax , qu'i] trouvaij dame -
un autre manuscrit , sans s'inquiéter si ce nouvel onvraga

avait ou non quelqne rapport avec le titre qui ]e prises:
dait. »

ΡΙΟΛΣΛΒΟΗΙ FRAGMENTA.

*Orde quidem in his alius est, quam in codice;
melior tamen ; sic enim prosaica Atheniensis No-
stri jünguntur prosaicis; tum sequuntur poetica,
atque ita quidem, ut Scymnus antiquior antecedat
Dicsarcho juniori, quippe quem ipse auctor co-
divis ab Aristotelico distinxerit, Ordo hic deinde
perturbatus est eo, quod fragrnina metrica Dicezar-
chi: €um prosaicis Anonymi Atheniensis in unum
quasi Corpus hescio quis conjungere voluit. Atque
sic étiam factam esse videtur, ut fragmentum de
Pelio monte, utpote diversi generis, omitteretur
Periplus; qui in titulo Diezarcho tribuitur, ad
Seymni nomen retrahendus est.

BIOX 'EAAAAO2.

Eprroux. Fr. 1 — 5 : Generis humani primordia;
antiquíssimorum hominum status naturalis; secun.
dus gradus vita pastoritia; tertio gradu ad agri-
eultarem descendunt. ( Fr. 1 : Aux. ὃ τὸν &pyatov
βίον τῆς Ἑλλάδος ἀφηγούμενοςτ{. 2: D. in librisan-
tiquitatum et descriptione Gracia ; fv. 5 : D. qui
Greci vitam qualis fuerit ab initio ostendit. ] —
Fr. 6 : Prisci homines portionibus in conviviis
non atebantur, — Fr. 7 : Sesonchosis, /Egyptio-
rum rex antiquissimus, bellator simul et legislator.
Egns instituta. [Δικ. ἐν α’ et Ax. ἐν Βίῳ Ἑλλ., ex no-
stra correctione, Secundum vulgatam in hoc fragm.
laudatur primus et secundusliber de re eadem, ]—
Fr. 8: Ninus, rex potens et sapiens, Ninives con-
diter, ab eo decimus quartus Chaldeus qui Ba-
bylotem exstruxit [ Aux. ἐν πρώτῳ τοῦ τῆς Ἑλλ.
βίου. Ἱ. — Fr. 9 : De notionibus πάτρας, φρατρίας,
φύλης. — Fr. 10 : Herculis figura. — Fr. 11 : Her-
cues Theben in Cilicia condit. — Fr. 14 : Do-
riensium tetrapolis [ Aux. κατὰ τὸ πρῶτον τοῦ Βίου
τῆς Ἑλλ. βιθλίον ]. — Fr. 13: Echemus et Mara-
thus Arcades , Tyndaridarum in Atticam invaden-
tium comites ; ab illo Academia, ab hoc Marathon
Pagus nuncupantur. — Fr. 14 : Oraculum in
Elidé. — Fr. τὸ :- Crotalorum aliorumque simi-

1.

2 E LIBRO PRIMO.

Ex iis igitur qui breviter simul et accurate Graecas ree
collegerunt, Dicaearchus peripateticua est, qui veterem
Grertiee. vitam exponens prisoos illos, qui quum ad deos
proxime: aecederent optimique natura essent, adeoque
santtaur τίθεται tradacerent , ut aurea eorum etas existima-
retur proe hac nostra adulterina et pravissima materia con-

sisetéz, nullum occidere animal consuevisse affirmat. Id.

.quód etiàám poetas ait attestari, dum aureum illud genus
bommum appellant ; « Bona ( aiunt ) cuncta

233

lium instrumentorum usus nimius aliquando in-
valuit ( Διχ. iv τοῖς περὶ τοῦ τῆς “Ελλ. βίου ]. —
Fr. 16: Neophronis Medea usus Euripides est
[ Atx. περὶ τοῦ τῆς Ἑλλ. βίου ]. — Fr. 17 : Age-
silaus veterem simplicitatem moribus pre se fe-
rens; ejus filie, puella decentissimze, nomen
ignoratur, sicuti etiam nomen matris Epaminonda.
— Fr. 18 : Philippus et Darius Codomannus coim-
ponuntur [Δικ. ἐν τρίτῳ περὶ τοῦ τῆς Ἑλλ. βίου]. ---
Fr. 19 : Alexander ad Trojam sacrificia agens
Bagoam eunuchum exosculatur [ Aux. ἐν τῷ περὶ
τῆς ἐν Ἰλίῳ θυσίας ].

(E LIBRO PRIMO.

Porphyrius De abstin. 1V, 1, 2 : Tov τοίνυν
συντόµως τε ὑμοῦ xai ἀχριθῶς τὰ "EJ)v,vux συνα-
γαγόντων ἐστὶ xal 6 περιπατητικὸς Διχαίαρχος, ὃς τὸν
ἀρχαῖον βίον τῆς Ἑλλάδος ἀφηγούμενος τοὺς παλαιοὺς
xai ἐγγὺς εῶν φησι γεγονότας, βελτίστους τε ὄντας
φύσει xal τὸν ἄριστον ἐζηκότας βίον, ὡς χρυσοῦν yé-
voc γοµίζεσθαι, παραθαλλοµένους πρὸς τοὺς νῦν xt-
θδήλου xai φαυλοτάτης ὑπάρχοντας ὕλης, μηδὲν qo-
νεύειν ἔαψυχον. "Ὁ δὴ xal τοὺς ποιητὰς παριστάντας

| χρυσοῦν μὲν ἐπονομάζειν γένος, «᾿Εσθλὰ δὲ πάντα, »

λέγειν,

τοῖσιν Env καρπὸν à ἔφερεν ζείδωρος ἄρουρα

αὐτομάτη, πολλόν τε xal άφθονον’ οἱ δ᾽ ἐθελημοὶ
ἤσνχοι ἔργ) ἐνέμοντο σὺν ἐσθλοῖσιν πολέεσσιν.

^A δὴ xai ἐξηγούμενος ὃ Διχαίαρχος τὸν ἐπὶ Κρόνου
βίον τοιοῦτον εἶναί φησι, el. δεῖ λαμθάνειν μὲν αὖ-
τὸν ὡς γεγονότα xal μὴ µάτην ἐπιπεφημισμένον, τὸ
δὲ λίαν μυθιιὸν ἀφέντας elc τὸ διὰ τοῦ λόγον φυσιχὸν
ἀνάγειν' αὐτόματα μὲν γὰρ πάντα ἐφύετο εἰκότως, οὐ
γὰρ αὐτοί γε χατεσχεύαζον οὐθὲν διὰ τὸ μήτε { μήπω
vg. ) τὴν γεωργίαν ἔχειν πω τέχνην, μηθ ἑτέραν µη-
δεµίαν ἁπλῶς. Τὸ ὃ) αὐτὸ xat τοῦ σγολὴν ἄγειν αἷ-
ttov. ἐγίγνετο αὐτοῖς xal τοῦ διᾶγειν ἄνευ πόνων xai
µερίανης, εἶ δέ τι τῶν γλαφυρωτάτων ἱχτερῶν ἐπα-
χολουθῆσαι δεῖ διανοία, xal τοῦ μὴ νοσεῖν' οὐθὲν γὰρ
εἷς ὑγίειαν αὐτῶν μεῖζον παράγγελµα εὗροι τις ἂν

illis erant ; fructumque ferebat fertile arvum
sponte sua multumque el copiosum : ipsi vero lubentes
quieti operibus fruebantur cum bonis multis.

: (Hesiod. Opp. 116 sqq.)

Quae quidem explanans Diezarchus ejusmodi vitam Sa-
turni temporibus fuisse ait; si modo eam revera exstitisse
et non frustra ita fuisse celebratam admittendum omissis-
que iis, qua aperle fabulosa in hac narratione sunt , res e«
ad.naturalem considerationem redncenda. Sponte enim
merilo emnia nascebantur : quia videlicet ipsi nihil opera-
bantur, quum nondnm neque agri colendi, neque ullam
aliam artem invenissent. Id quod in causa quoque erat, ut

231
3 τὸ μὴ ποιεῖν περιττώματα, ὧν διὰ παντὸς ἐχεῖνοι
χαθαρὰ τὰ σώματα ἐφύλαττον οὔτε γὰρ τὴν τῆς QU-
σεως ἰσχυροτέραν τροφὴν, ἀλλ᾽ dic ἡ φύσις ἰσχυροτέρα,
προσεφέροντο, οὔτε τὴν πλείω τῆς µετρίας διὰ τὴν
ἑτοιμότητα, ἀλλ᾽ ὡς τὰ πολλὰ τὴν ἐλάττω τῆς ἵχα-
νῆς διὰ τὴν σπάνιν. ΆΑλλὰ μὴν οὐδὲ πόλεμοι αὐτοῖς
σαν, οὐδὲ στάσεις πρὸς ἠλλήλους' ἆθλον γὰρ οὐθὲν
ἀξιόλογον ἐν τῷ µέσῳ προχείµενον ὑπῆργεν, ὑπὲρ ὅτου
τις ἂν διαφορὰν τοσαύτην ἐνεστήσατο, ὥστε τὸ χεφά--
λαιον εἶναι τοῦ βίου συνέδαινε σχολὴν, ῥαθυμίαν ἀπὸ
τῶν ἀναγχαίων, ὑγίειαν, εἰρήνην, φιλίαν. Τοῖς δὲ
ὑστέροις ἐφιεμένοις μεγάλων xat πολλοις περιπίπτουσι
χαχοῖς ποθεινὸς εἰχότως ἐκεῖνος 6 βίος ἐγίγνετο. Δτλοι
δὲ τὸ λιτὸν τῶν πρώτων χαὶ αὐτοσχέδιον τῆς τροφῆς τὸ
μεθύστερον ῥηθὲν Άλις δρυδὸς, τοῦ µεταθάλλοντος
πρώτου oix εἰχὸς τοῦτο φθεγξαιένου. —"Yocepov ὁ νο-
μαδικὸς εἰσῆλθεν βίος, χαθ᾽ ὃν περιττοτέραν ἤδη κτῆ-
σιν προσπεριεθάλλοντο καὶ ζῴων ἥγαντο χατανοήσαν-
τες ὅτι τὰ μὲν ἁσινῃ ἐτύγγανεν ὄντα, τὰ δὲ xaxoüpya
χαὶ χαλεπά ᾿ xal οὕτω δὴ τὰ μὲν ἐτιθάσευσαν, τοῖς δὲ
ἐπέθεντο. Καὶ ἅμα ἐν τῷ αὐτῷ βίῳ συνεισΏλθε πόλεμος,
xal ταῦτα, φησὶν, οὐχ ἡμεῖς, ἀλλ’ of τὰ παλαιὰ ἵστο-
ρία διεξελθόντες εἱρήχασιν : ἤδη (ἐπειδὴ 2) γὰρ ἀξιό-
λογα κτήµατα ἦν ὑπάρχοντα" οἱ μὲν ἐπὶ τὸ παρελέ-
σθαι φιλοτιµίαν ἐποιοῦντο, ἀθροιζόμενοί τε xal παρα-
χαλοῦντες ἀλλήλους, οἳ δὲ ἐπὶ τὸ διαφυλάξαι. ροῖόν-
τος δὲ χατὰ μιχρὸν οὕτω τοῦ χρόνου, κατανοοῦντες
del τῶν γρησίµων εἶναι δοχούντων, εἷς τὸ τρίτον τε xai
γεωργικὸν ἐνέπεσον εἶδος. Ταυτὶ μὲν Διχαιάρχου τὰ
παλαιὰ τῶν Ελληνικῶν διεξιόντος µαχάριόν τε τὸν
βίον ἀφηγουμένου τῶν παλαιοτάτων, ὃν οὐχ ἧττον τῶν
ἄλλων xal ἡ ἀπογὴ τῶν ἐμψύχων συνεπλήρου. Διὸ πό-

n ——— A €——————Á ο--------ἷ-------- —————— MÀ —ÓÀ— ÁA————À— — 2

DICAEARCHI MESSENII

λεμος οὐχ ἦν ὡς ἂν ἀδιχίας ἐξεληλαμένης. ΝυνεισΆλθε
δὲ ὕστερον xal πόλεμος xal εἷς ἀλλήλους πλεονεξζία
ἅμα τῇ τῶν ζῴων ἀδικίᾳ' ὃ xal θαυμαστὸν τῶν τολωη-
σάντων τὴν ἀποχὴν τῶν ζῴων ἁδικίας μητέρα εἰπεῖν,
τῆς ἱστορίας χαὶ τῆς πείρας ἅμα τῷ φόνῳ αὐνῶν τρυ-
φήν τε x«t πόλεµον xal ἀδικίαν συνειαελθεῖν μηννού-
σης.

De proverbio ἅλις δρυὸς vid. Zenob. II, 4o:
Ἐπὶ τῶν 2x φαυλοτέρας διαίτης ἐρχομένων ἐπὶ βελτίονσ
εἴρηται ἡ παροιμία" ἐπειδὴ τὸ ἀρχαῖον ol ἄνθρωποι
βαλάνοις δρυὸς τρεφόμενοι, ὕστερον εὑρεθεῖσι τῆς Δ{-
µητρος χαρποῖς ἐχρήσαντο. Locis a Leutschio ac
Schneidewino laudatis adde Porphyr. 1. 1. TI, 5;
Euseb. Pr. Ev. HI, p. 86 D; Cicero Ad Att. IH, το.

2.

Hieronymus' Adv. Jovin. IX, p. 22ο ed. Reat. :
Dicearchus in libris antiquitatum et Descriptione
Gracie refert sub Saturno, quum omnia humus
funderet, nullum comedisse carnem , sed universos
vixisse frugibus et pomis, quce sponte terra gigne-
bat. H«c ex Porphyrio descripta esse recte censet
Holstenius.

3.

Censorinus De die nat. c. 4 : 4/ii semper homi-
nes fuisse nec imquam ez hominibus natos, atque
corum generi caput exordiumque nullum exstitisse
arbitrati sunt; alii vero fuisse tempus quum homines
non essent, et his ortum aliquando principiumque
natura tributum, Sed prior illa sententia, qua sem-

ín otio degerent absque ulla cura atque laboribus ullis; et
8i elegantissimorum medicorum sententie acquiescendum
est, ut etiam non segrotarent. Nullum enim eorum pra-
ceptum est, quod magis ad sanitatem faciat, quam quum
monent, dandam esse operam ut quam paucissima fieri
potest excrementa gignantur : 8 quibus porro illi expurgata
corpora perpetuo conservabant ; quippe quum neque validius
nalura corporis sui, sed imbecillius, neque amplius quam
moderatum esset ob paratam rerum copiam, imo minus
plerumque ob penuriam , quam esset satis, alimentum su-
merent. Quin neque bella neque, seditiones inter ipsos
erant , quum nullum premium in medio propositum ejus-
modi haberent, pro quo adipiscendo suscipere ullam con-
tentionem quispiam vellet : ita ut summa totius eorum vitae
nihil aliud esset, quam otium et quies a necessariis sibi
suppeditandis, sanitas, pax, amicitia. Unde posteris qui
propterea quod majora appetivissent, in multa mala inci-
derant, desiderabilis hujuscemodi vita merito apparuit.
Victus autem tenuitatem nullius apparatus indigam pri-
morum illorum hominum satís declarat, quod dictum post-
ea (fuit, Salis quercus; quum ille qui primus parez illius
vitae mutationem est aggressus , dixisse id verisimile sit. Si-
mul autem cum eo verbo vita pastoricia introducta est. In
qua et supervacancas jam possessiones sibi comparabant ,

et animalibus quoque manus inferre cceperunt. Quum enim
alia ex iis innoxia, alia agrestia et malefica esse animad-
vertissent , ad cicuranda alia animum adjecerunt, alia vio-
lentia opprimere conati sunt. Atque ita simul cum ea vita
bellum quoque introductum est. Atque baec , Dicaearchus
inquit , nos non dicimus, sed illi qui: pleraque diligenti in-
quisitione persecuti sunt. Quum enim jam satis multee pos-
sessiones essent , alii collecti et mutuo se invitantes sibi eas
acquirere, alii sibi eas conservare contendebant. Quumque
ita paullalim processisset tempus, ac snbinde quidnam
videretur esse utile, animadverterent, in tertium vitae
genus agrorum colendorum tandem devenerunt. Atquc
haec sunt qua veteribus Gracorum rebus commemo-
randis Dic:earchus refert, dum beatam antiquorum illo-
rum vitam praedicat, cui quidem non rhinorem quam alia,
abstinentia quoque ab animatis profectum afferebat.
Unde bellum nullum in ea erat, quum omni injustitia pror-
sus careret. Postea vero una cum injustitia in animalia et
bellum et plus lhiabendi inter ipsos contentio subintravit.
Qua de causa non satis demirari pro merito possum eo-
rum impudentiam, qui abstinentiam ab animalibus matrem
injustize appellare non verentur : quum et historia et expe-
rientia una cum ezde ipsorum e£ lüxuriam et hellum ct
injustitiam in vitam hominum invasisse manifeste testentur.

FRAGMENTA.

per. humanum genus fuisse creditur, auctores ha-
bet Pythagoram Samium et Ocellum Lucanum et
Archytam Tarentinum omnesque adeo Pythago-
ricos. Sed et Plato Jtheniensis et Xenocrates et Di-
cearchus Messenius itemque antique 4cademie
philosophi non aliud videntur opinati. Jdristoteles
quoque Stagirites et Theophrastus multique pra-
terea. non ignobiles Peripatetici idem scripserunt
ejusque rei exempla dicunt, quod negent omnino
posse reperiri, aeesne ante an ονα generata sint,
quum et ovum sine avc et avis sine ovo gigni non pos-
34. ltaque et omnium, que in sempiterno isto
mundo semper fuerunt futuraque sunt, aiunt princi-
pium fuisse nullum, sed orbem esse quendam gene-
rantiuni nascentiumque, in quo uniuscujusque geniti
initium simul et finis esse videatur. Cf. Lactantius
II, 10; Stobzus Ecl. Phys. tom. I, p. 412.

Non nego quzstionem hanc a Diczarcho in libris
De interitu data opera esse tractatam ; eandem vero
rem etiam in Pita Greecice, cujus initio de humani
generis principis apte sermo institui potuit, paucis
esse explicatam , colligas si cum fragmentis 1 —3
comparaveris Varronis locum jam apponendum.

5.

Varro De re rust. IL, 1 : Jgitur. inquam, et ho-
mines ct pecua quum semper fuisse sit necesse, na-
tura, sive enim aliquod fuit principium generandi
animalium, ut putavit Thales Milesius et Zeno Cit-
tieus , sive contra principium horum eczstitit nul-
lum , ut credidit Pythagoras Samius et. Jristoteles
Stagirites, necesse est umane vitae a summa me-
moria gradatim descendisse ad hanc cetatem , ut
scribit Diciearchus , etsummum gradum fuisse na-
turalem, quum viverent homines ex illis rebus, quee
(rmiolata ultro ferret terra, ex hac vita in secun-
dam descendisse pastoritiam e feris atque agresti-
δις, ut ex arboribus ac eirgultis decerpendo. glan-
dem, arbutum pomaque colligerent ad usum, sic ex
ammalibus, quum propter eandem utilitatem quc
possent silvestria deprehenderent ac concluderent et
mansuescerent. In queis primum non sine causa
putant. oves assumptas et propter. placiditatem :
mazime enim he natura quiete et aptissimee ad
vitam hominum : ad cibum enim lacte et caseum ac-
hibitum ; ad corpus vestitum ct pelles attulerunt.

Tertio denique gradu a eita pastorali ad. agricul-

6.

Partitio non suffocat. Diccarchuslibro De rebus Gre-
corum morem non fuisse ait antiquitus partiendi cibum;
post tamen quum certis de causis deficere cepissent edulia ,
dividendi mos invaluit, indeque tractum proverbium. Epu-
las enim communiter et non singulatim dispertitas initio
potentiores eripiebant tenuioribus, qui propterea suffoca-

2352

turam descenderunt, in qua ες duobus snperiori-
bus retinuerunt multa, et quo descenderant | ibi
processerunt. longe, dum ad nos pervenirent.

Ut ex. arboribus... sic etc. | sensus : « adeo ut,
quemadmodum prima ztate ex arboribus etc., sic
in secunda ex animalibus etc. » Quare scribenduin
puto : κ ut, i. e. adeo ut, quemadmodum. Fuh-
rius p. 107 plura transponenda, alia mutanda
in h. ]. censet praeter omnem necessitatem.

5.

Idem ibid. I, 9 : Et quidem licet adjicias, in-
quam, pastorunt vitam esse incentivam, agricolarum
succentivam, auctore doctissimo homine Dicearcho,
qui Greeciae vitam qualis fuerit ab initio nobis ita
ostendit , ut superioribus temporibus fuisse doceat
quum homines pastoritiam vitam viverent, neque sci -
rent etiant arare terram aut serere arbores aut. pu-
tare; ab his inferiore gradu etatis susceptam agrix
culturam.

6.

Zenobius V, 23 : Μερὶς οὗ πνίγει’ Δικαίαρ-
χός φησιν ἐν τοῖς Περὶ τῆς Ἑλλάδος ἐν τοῖς δείπνοις h^
εἶναι σύνηθες τοῖς ἀρχαίοις διανέµειν μερίδας" διὰ δὲ
προφάσεις τινὰς ἑνδεεστέρων γενοµένων τῶν ἐδεσμά-
των, χρατῆσαι τὸ ἔθος τῶν µερίδων, xai διὰ τοῦτο τὴν
παροιµίαν εἰρῆσθαι. Τῶν γὰρ ἐδεσμάτων χοινῇ καὶ μὴ
κατὰ µέρος τιθεµένων, τὸ πρότερον οἱ δυνατώτεροι τὰς
τροφὰς τῶν ἀσθενῶν ἥρπαζον, xal συνέθαινε τούτους
ἀποπνίγεσθαι, μὴ δυναµένους ἑαυτοῖς βοηθεῖν. Διὰ
τοῦτο οὖν ὃ μερισμὸς ἐπενοήθη. Cf. Apostol. XII,
69 οἳ τεἰίαᾳαος, quas laudat Leutschius ad h. |.
Fragmentum ad antiquz vitae descriptionem cum
Buttmanno retuli. Sin alio ex libro petitum malis,
nihil refragor,

7*

Apoll. Rhod. IV, 374 ait : Vir /Egyptius Asiam
et Europam peragravit, µυρία δ ἄστη Νάσσατ᾽
ἐποιχόμενος, τὰ μὲν ἤ ποθι ναιετάουσιν, "Hà xol οὗ
πουλὺς γὰρ ἄδην ἐπενήνοθεν αἰών,. Ad hzc scholion
vulgatum 2 Ῥεσόγχωσις, Αἰγύπτου πάσης βασιλεὺς,
μετὰ Ὥρον τὸν "ἴσιδος καὶ Ὀσίριδος παῖδα., τὴν μὲν
Ἀσίαν ὁρμήσας πᾶσαν χατεστρέψατο, ὁμοίως xol τὰ
πλεῖστα τῆς Εὐρώπης. Ἀκριθέστερον 6d ἐστι τὰ περὶ

bantur, quod defendere se contra illos non pos ent. Quam-
obrem excogitata partitio est.
7.

Sesonchosis post Horum , Osiridis et Isidis filium, totius
JEgypti rex, suscepta expeditione Asiam sibi subjecit uni-
versam , similiterque etiam Europa partem majorem. Quo-
rum historia accuratius exponitur apud. Herodotum....

336

αὐτοῦ παρὰ Ἡροδότῳ.... Περὶ δὲ τῶν χρόνων, xa0' οὓς
ἐγένετο Σεσόγχωσις, ὁ μὲν Ἀπολλώνιος τοῦτο µόνον
φησὶ, πολὺς γὰρ ἄδην ἐπενήνοθεν αἰών' φησὶ
δὲ Δικαίαρχος ἐν δευτέρῳ xai Ελληνιχοῦ βίου Σεσογ-
ζώσιδι µεμεληχέναι" καὶ νόμους αὐτὸν θέσθαι λέγει,

ὥστε µηδένα καταλιπεῖν τὴν πατρῴαν τέχνην ’ τοῦτο

γὰρ ῴετο ἀρχὴν εἶναι πλεονεξίας: καὶ πρῶτόν φασιν
( φησιν ὃ ) αὐτὸν εὑρηκέναι ἵππων ἄνθρωπον ἐπιθαί--
νειν. Ot δὲ ταῦτα εἰς "pov ἀναφέρουσιν.

276. 'Hà χαὶ οὗ : Ἡ γὰρ ἐχλελοίπασί τινες τῶν
πόλεων, ἡ μετονομασθεῖσαι ἀγνοοῦνται ὑφ οὗ τυγχ{-
νουσιν ἐκτισμέναι’ τούτου δὲ τὸν χρόνον αἴτιον γεγε-
νησθαι. Διχαίαρχος ἓν πρὠτῳ μετὰ τὸν σιδος xal
Ὀσίριδος Ὥρον βασιλέα γεγονέναι Σεσόγχωσιν λέγει,
ὥστε γίγνεσθαι ἀπὸ τῆς Σεσογχώσιδος βασιλείας µέ-
Xp τῆς Νείλου ἔτη δισχίλια φ’, ἀπὸ δὲ τῆς Νείλου
βασιλείας µέχρι τῆς πρώτης ὀλυμπιάδος ἔτη υλς', ὡς
εἶναι τὰ πάντα ὁμοῦ ἔτη δισγίλια ἐννακόσια Ac".

Eadem e codice Parisino : Περὶ τοῦ Σεσογχώσι--
δος λέγει. Οὗτος γὰρ Αἰγύπτου πάσης βασιλεύσας μετὰ
"gov, τὸν ᾿Οσίριδις xxi "Ισιδος παῖδα, τήν τε Ἀσίαν
ὁρμήσας πᾶσαν χατεστρέψατο xal µέρη πλεῖστα τῆς
Εὐρώπης. Ἀκριθέστερα (1.-0v) δὲ τὰ περὶ αὐτοῦ "1pó-
ὅοτος διηγεῖται... Περὶ δὲ τοὺς χρόνους, χαθ᾽ οὓς ἐγέ-
veto ὃ Σέσωστρις, Ἀπολλώνιος δὲ τοῦτο µόνον φησί”
πολὺς γὰρ άἄδην ἐπενήνοθεν αἰών' Δικαίαργος
δὲ ἐν α΄ μετὰ τὸν ᾿Οσίριδις καὶ Ἴσιδος pov βασιλέα
φησὶ γεγονέναι Σέσωστριν ' ὥστε γίγνεσθαι ἀπὸ μὲν
τῆς Σεσώστριδος βασιλείας μέχρι τοῦ Νείλου ἔτη By,
ἀπὸ [ δὲ Ἱ τῆς Νείλου βασιλέίας µέχρι τῆς α΄ Ὄλυμπιά-
Boc ἕτη υλς', ὡς εἶναι τὰ πάντα ὁμλοῦ ἕτη JB79 9c". Καὶ
νόµους δὲ λέγει Δικαίαρχος αὐτὸν τεθειχέναι, µηδένα
ἐχλείπειν τὴν πατρῴαν τέχνην ' τοῦτο γὰρ ῴετο ἀρχὴν
εἶναι πλεονεξίας" xai πρῶτον δὲ εὑρηχέναι ἵππων ἐπι-
θαΐνειν ἄνθρωπον. Άλλοι δὲ ταῦτα el; Ὥρον ἀναφέρουσι"
xal τοῦτο δέ φησι Διχαίαρχος ἐν B' Ἑλληνικοῦ βίου
Σεσώστριδι μεμεληκέναι.

"O γε μὴν Ἀπολλώνιος εἰπὼν, τὰ μὲν oU ποθι
ναιετάουσιν, ἐπήγαγεν ἠὲ xal οὔ δηλῶν διὰ τού-
του, ὅτι al μὲν τῶν πόλεων παντάπασιν ἐκλελοίπασιν,
αἱ δὲ µετωνοµάσθησαν, xal ἀγνοεῖται ὑφ᾽ οὗ τυγγάνου-
σιν ἐχτισμέναι.

Quibus inter se comparatis, patet scholium Pari-
sinum vulgato esse concinnius. Nam in vet. scholio
verba 6 μὲν Ἀπολλώνιος κτλ. et φησὶ δὲ Διχαίαργος si

Diceearchus vero in Vita Greeciae etiam civilem vitam curae
cordique fuisse Sesonchosi tradit : nam lege ub eo sancitum
esse ait, ne quis desereret artem quam pater exercuerit :
id enim avaritiae esse initium putabat. Porro equos con-
*cendendi aique regendi scientiam eum pr.mum docuisse
dicit Quamquani hoc alii ad Horum referunt.

Vel etiam non] Aut enim esse desierunt nonnulla: harum
urhium , aut nomina quum mutaverint ignoratur a quonam
sint conditae. Hujus vero causam fuisse dicil temporis lon.

DICAKARCHI MESSRENII

opponuntur sibi, nihil habent commune ; si con-
junguntur, conjunguntur inepte. Hoc certe vitavit
Parisinus codex; cujus auctorem si Buttmannus sua
e vulgatisnostris scholiis excerpsisse putat, falsus est
haud dubie. Utrisque scholiis uberior fons commu-
nis subesse debet. Quod non ex nostro quidem loco,
verum ex aliis compluribuscolligitur. Recte autem,
mea quidem sententia, Buttmannus annotat hzc :
« Quamquam sola illa temporum constitutio certis
verbis horum compilatorum primo Vitze Grzciz li-
bro tribuatur, tamen cetera quoque, etsi secundo
libro ab illisascripta , ad primum librum pertinuisse
non sine caussa suspicamur. » Contra Bunsenius
/Egypten tom. ΠΠ (UrkundenbucA)p. 722 « Equidem
recte sese habere librorum denominationem cred;-
derim : nam in primo libro Diczearchus, antequam
de ipsis Grecorum antiquitatibus et historicis et
geographicis ageret, generis humani primordia
veterrimorumque populorum historiam videtur
digessisse, in aétero rem civilem ita tractasse, ut
primum civitatis originem, deinde antiqnissimas
civitatum formas , tum Grecorum mores atque in-
stituta ante oculos poneret. Quare illud fragmen-
tum, quo regis definitur ztas, ex primo; quo
instiluta ad civium vitam pertinentia, ex altero
desumptum: est. » Quibus vereor ne in diversos ]i-
bros dispescantur qu: ut revera conjuncta sunt,
sic conjunctim philosophus exposuerit. Aliam diffi-
cultatem movent verba : φησὶ δὲ Διχαίαρχος ἐν δευ-
τέρῳ xai “Ελληνιχοῦ βίου Σεσογγώσιδι µεμεληκέναι.
Fuhrius p. 101 de his ita statuit: « In primo libro
illa magis universa expositio chronologica et se-
cundo singularis de vita Grzca a Sesonchoside
in /Egypto recepta relatio cumprehensa fuit. In
posteriore illa re tradenda Dicearchum credide-
rim demonstraturum fuisse quantopere peregrini
vitam Graecam respexissent, neque contraria ra -
tione cum Buttmanno statuerim' significare vo-
luisse, quantum vita Greca peregrinis debuisset ,
qua quidem plurimorum scriptorum Grazcorum
sententia est. Cf. Diodor. I, 3o. » Que quidem
Fuhrii sententia admitti nequit. Nam quid, quzso,
Sesonchosis anno 372a a, C. e Grzca vita in JEgy-
ptiam transtulisse, quidnam respexisse putetur?
Quocumque te vertas, e vulgata sensum commo-

ginquitatem. Jam quod tempora attinet, quibus vixerit

Sesonchosis, Apollonius hoc tantum dicit : salis emim
nulia interest annorum series : Dicerearchus vero libro
primo post Horum , Isidis et Osiridis filium , regem fuisse
Sesonchosin ait, adeo ut a Sesonchosis regno usque ad Nili
regnum sint anni 2600, 8 Nili autem regno usque ad pri-
mam Olyinpiadem anni 436 , ideoque omne spatium usque
ad Ol. 1 sit annorum 2936.

dum haud elicies. Recte igitur corruptum esse lo-
cum censent Wellauerus ad schol. Apoll. et Bun-
senius |. 1. Wellauerusscribendum proponit : φησὶ
δὲ Δικαίαρχος ἐν δευτέρῳ Ἑλληνικοῦ βίου καὶ τοῦτο,
At male sic oràtio procedit. Bunsenius scribit : A.
ἐν δευτέρῳ Ἑλλάδος xat πολιτικοῦ βίου Σεσογκ. κτλ.
θε egregia est emendatio. Jam enim sensus fun-
ditur optifnus. Dicit scholiasta : « Sesostris non
modo bello inclaruit, sed civilis etiam vitz , Di-
czarcho teste, curam gerebat. » Dein ipsa instituta
regis civilia commemorantur. — Ceterum offende-
rit istud "Ελλάδος pro βίου Ἑλλάδος, etsi tituli li-
brorum passim truncantur; verum quum simul
etiam illud ἐν δευτέρῳ sit offensioni, utrique in-
commodo medear scribendo ἐν βίῳ Ἑλλάδος. Mu-
tatio minime violenta est, quum βίῳ in libris ma-
nuscriptis facillime cum numeri siglo confundi po-
tuerit. In codice Parisino hec verba perperam
transposita sunt, In scholiis vulgatis ordinem sen-
tentiarum Bunsenius restituit verba Περὶ δὲ τῶν
χρόνων "Am.... ἐπενήνοθεν αἰὼν transponens et post
verba τὸν 4póvov αἴτιον γεγενησθαι collocans, Quam
adornationem nos in versione expressimus. Quod
rem attinet, dubitessane num ipse Dicearchus Se-
sonchosin , primum regem mortalem ac legislato-
rem , eundem habuerit cum celeberrimo isto bel-
latore, quem vulgo non ita multum ante Troica
vixisse Grzci statuebant, Manetho vero dynastie
duodecimz vindicavit. Mihi quidem scholii auctor
nominum similitudine seductus miscuisse aliena
videtur. Bunsenius quoque (1. l. II, p. 87) no-
strum regem a bellatore dynastie XII vel XIX. di-
sünguit, aptissuneque componit cum Sesortosi,
apud Manethonem dynastiz tertiz rege secundo,
deque Agyptiorum institutis meritissimo. Ceterum
quum Manethoniana dynastia tertia sit. prima re-
gum Memphitürum , Sesonchosis Dicsearchi vero
statim. post Horum deum regnasse dicatur : hihc
equidem colligo Dicearchum expressisse traditio-
nem Memphitarum , quorum in anagraphis Seson-
chosis regum Memphiticorum, atque adeo /Egy-
ptiorum, qui post deos regnarint, fuerit caput, —
Populi JEgyptii per genera sive classes descriptio-
nem Sesonchosi nostro sive Sesostri jam tribuerat
Aristoteles Polit. VII, 9; 1 et 4 (v. Arist. fr. 252),
ubi de temporibus regis addit hzc : Πολὺ γὰρ ύπερ-
τείνει τὴν Μίνω βασιλείαν.ἡ Σεσώστριος. Apud Di-
czearchum Nilus rex est PAuoro sive Nilus Erato-

FRAGMENTA.

237
sthenis; is vero componendus cum Z7uori Mane-
thoniano, dynastie XIX. rege ultimo, sub quo
Troja expugnata esse fertuv. Patet igitur cur Nili
mentionem Dicearchus fecerit. /Eram Trojanam

probabiliter adoptaverat antiquiorem illam, ex qua
Troica assignantur annis 1217— 1208 a. C, Itaque
Troja excidium caderet in annum quintum Thuo-
ris sive Nili, quem Manethon annis 7, Eratosthe-
nes annis 19 regnasse tradunt. Ab Olympiade
prima ad Sesonchosin scholion numerat annos
2936 ( 23500— 436 ). Qui quum haud longe absint
ab annis 2922 , quibus duz periodi Sothiacz ex-
plentur, opinari aliquis possit, annos 2500 ro-
tundo n&mero poni pro 2486.

8.

Stephan. Byz. v. Χαλδαῖοι : ᾿Εκχλήθησαν δὲ ἀπὸ
Χαλδαίου τιγὸς, ὡς Δικαίαρχος ἐν πρώτῳ τοῦ τῆς
Ἑλλάδος βίου: « Ἰούτων δὲ συνέσει xai δυνάμεὶϊ διά-
φορον γενόµενον τὸν χαλούμενον Nívov τὴν ὁμώνυμον
αὑτῷ συνοιχίσαι πόλιν" ἀπὸ δὲ τούτου τέταρτον ἐπὶ
δέκα βασιλέα Ὑενόμενον, & τοὔνομα Χαλδαῖον εἶναι
λέγουσιν, [ὅὄν] φασι xat Βαθυλῶνα τὴν ὀνομαστοτάτην
πόλιν περὶ τὸν Εὐφράτην ποταμὸν χατασκευάσαι,
ἅπαντας εἰς ταὐτὸ συναγα όντα τοὺς χαλουμένους Χαλ-
δαίους, » Λέγεται xal Χαλδαία χώρα. Εἶσὶ δὲ καὶ
Χαλδαῖοι ἔθνος πλησίον τῆς Κολχίδος. |

τούτων δὲ ] sic scripsi pro vg. τούτῳ 9$ ex con-
jectura Neuii ap. Buttmannum. Stephani locum
exscripsit Eustathius ad Dionys. 767, ita tamen
ut Diczearchi mentionem alio trahat. Ita habet :
Tou δὲ ἐχεῖσε (in Armenia) Χάλδους λέγεσθαι ἐπι-
κρατεῖ 5 συνήθεια δισυλλάθως, οὗ Χαλδαίους. Χαλ-
δαῖοι γὰρ τρισυλλάέως οἱ ποτὲ μὲν Κηφῆνες, ἀπὺ δὲ
Περσέως Πέρσαι’ Καλδαῖοι χληθέντες ἀπό τινος Χαλ-
δαίου, ὅν φασι τέταρτον ἐπὶ δέχα [ ἦγουν τεσσαρεσχαι-
δέκατον ] βασιλέα μετὰ Νίνον γενόµενον τὴν Ba6v-
λῶνα οἰχίσαι , xai τοὺς συναχθέντας χαλέσαι dip" ἑαυτοῦ
Χαλδαίους. Λέγονται μέντοι παρά τινων xal oi περὶ
τὴν Κολχίδα Ἀάλδοι, Χαλδαῖοι τρισυλλάθως, χατὰ
Διχαίαρχον. In quibus diversum a nostro Stepha-
num tractasse Eustathius videri possit, notante
Bernhardyo. Ego tamen negaverim. Rectius Fuh-.
rius p. 100 ita: « Verba χατὰ Διχαίαρχον ante
λέγονται collocare, vel etiam sua sede retinentes
ante ea interpungere possumus ita ut Eustathius,
quod supra omisisset , adjecisse cogitetur, ea dico

8.

Obsldsei nomen habent a Chaldzeo quodam, ut Dicfear-
chus libro prirbo De vita Grsecite refert hisce verbis : « Inter
eos prudentia, opibusque eminuisse Ninum dicunt eumque
cognominem sibi urbem incolis frequentasse. Ab eo deci

mum quartum regem, cui Chaldei nomen fuisse dicunt,
Babylonem , urbem elarissimam, ad Euphratem fluvium
construxisse, congregatis eodem omnibus qui ab rege illo
Chaldsci vocantur. » Etiam regio eorum Chaldeea appellatur.
Sunt vero etiam Chaldezei populus Colchidi vicinus.

238
quiz de Chaldaeis retulerat ex. Diczearcho repetita

ος. »
9.

Stephan. Byz. : Ι]άτρα, ἓν τῶν τριῶν τῶν παρ᾽
ἝἛλλησι κοινωνίας εἰδῶν, ὡς Διχαίαρχος, ἃ δὴ χα-
λοῦμεν πάτραν, Φρατρίαν, φυλήν. Εχληθη δὲ πάτρα
μὲν εἰς τὴν δευτέραν µετάθασιν ἐλθόντων ἡ χατὰ µόνας
ἑκάστῳ πρότερον οὖσα συγγένεια, ἀπὸ τοῦ πρεσθυτά-
του τε xai μάλιστα ἰσχύσαντος ἐν τῷ γένει τὴν ἐπω-
νυµίαν ἔχουσα, ὃν ἂν τρόπον Αἰαχίδας 3| Πελοπίδας
εἴποι τις ἄν. Φατρίαν (πατρίαν libri) δὲ συνέδη λέ-
Ύεσθαι xol φρατρίαν , ἐπειδή τινες εἰς ἑτέραν πάτραν
(φΦράτραν libr.) ἐδίδοσαν θυγατέρας ἑαυτῶν. Οὐ γὰρ
ἔτι τῶν πατριωτικῶν Ἱερῶν εἰχε χοινωνίαν fj δοθεῖσα,
ἀλλ) εἰς τὴν τοῦ λαθόντος αὐτὴν συνετέλει πάτραν:
ὥστε πρότερον πόθῳ τῆς συνόδου γιγνοµένης ἀδελφαῖς
σὺν ἀδελφῶῷ, ἑτέρα τις ἱερῶν ἐτέθη χοιγωνιχὴ σύνοδος,
ἦν δὴ φρατρίαν (πατρίαν libri) ὠνόμαζον καὶ πάλιν,
ὥστε πάτρα μὲν ὄνπερ εἴπομεν ἐκ τῆς συγγενείας τρό.
vov ἐγένετο μάλιστα τῆς (τοῖς vg.) Ὑονέων σὺν τέχνοις
xa τέχνων (τέχνα vg. ) σὺν γονεῦσι, Φρατρία δὲ dx
τῆς τῶν ἀδελφῶν. Φυλὴ δὲ καὶ φυλέται πρότερον (πρῶ-
τον malebat Wachsm. ) ὠνομάσθησαν ἐκ τῆς εἲς τὰς
πόλεις καὶ τὰ καλούμενα ἔθνη συνόδου γενομένης"
ἔχαστον γὰρ τῶν συνελθόντων φῦλον ἐλέγετο εἶναι. [Οἱ
οἰκήτορες πάτριοι, Stephani vel excerptoris addita-
mentum. ] Locum hunc, uti dedimus, constituit
Buttmannus pater in 4bhandl, d. Berliner Acad.
d. W'issensch. hist. phil. Cl. 3818-19. p. 12 sqq.
Ceterum malim legere ὥστε πόθῳ τῆς συνόδου τῆς
πρότερον γενομένης. Cf. Wachsmuth. Heilen, Altert.
I, 1, p. 312, exquo hec annotat Fuhrius p. 113:
« Wachsmuthius Diczarchum conjunctiones minus
historica ratione, quamquam historiam ea in re
respexisset, quam philosophica considerasse et
summas earum causas investigasse eL χοινωνίας ra-
dices a familia usque ad civitatem persecutum esse
statuit per tres gradus, quorum primus fuisset
simplicissima ratio ἡ χατὰ µόνας, conjugium (coll.

DIC/EARCHI MESSENII

Aristot. Polit. I, 1, 4. 6), alter ratio inter paren-
tes et liberos ( coll. Ciceron. De off. 1, 17, ubi
his inverbis Diczearchus fortasse obversatus esset :
Prüna autem societas in ipso conjugio est, proxima
in liberis) ; in tertio denique gradu summum so-
cietatis principium religionem fuisse animadvertit. »
Cf. Hermann. Staats- Alterth. 6 99, 6 ibique lau-
datos.
10.

Clemens Alex. Protrept. I, c. 2, p. 9, 13, Sylb. :
Ἱερώνυικος δὲ 6 φιλόσοφος xal τὴν σγέσιν αὐτοῦ ( sc.
τοῦ Ἡραχλέους) ὑφηγεῖται τοῦ σώματος, µακβρὸν, φρι-
ξότριχα, ῥωστικόν" Διχαίαρχος δὲ σγιζίαν, νευρώδη,
µέλανα, γρυπὸν, ὑποχάροπον , τετανότριχα.

Cum Fuhrio hzc ad Βίον ΄Ελλ. retuli; num recte,
ipse dubito. De re v. Müller. 4rcheolog. $ 410.
331.

| 11.

Scholion ad Il. ζ, vs. 396 : Ὑπὸ Πλάκῳ)] Ηρά-
vuxoc, oi δὲ Ἀτράμους (Ἄτραμυς), Πελασγὸς τὸ γένος,
ἀφίχετό ποτε ὑπὸ τὴν ἐν τῇ Λυχία Ἴδην xo πόλιν χτίσας
ἐχεῖσε ἀφ᾿ ἑαυτοῦ προσηγόρευσεν ᾿Αδραμύττιον. Γεν-
νήσας δὲ θυγατέρα Θήθὴν τῷ ὀνάματι παρὰ τὴν ἀχμὴν
τοῦ γάμου ἔθετο γυμνιχὸν ἀγῶνα xal τὸν ταύτης Yduov
τῷ ἀριστεύσαντι. "Hoax δὲ xav! ἐχεῖνο χαιροῦ φανεὶς
ἔλαθε τὴν Θήθην γυναῖκα xai χτίσας πόλιν ὑπὸ τὸ
Πλάχιον καλούµενον ὄρος τῆς Κιλιχίας (al. cod, Au-
xíac) Πλαχίαν Θήθην αὐτὴν ἀπὸ τῆς γυναικὸς ἐκά-
λεσεν. Ἡ ἱστορία παρὰ Δικαιάρχῳ. Cf. ibid, : Ἄδρά-
μυστις ὁ Πελασγὸς ἀφιχόμενος elc τὴν Ίδην τὴν dv
Κιλικία (al. cod. Λυχία) χτίζει πόλιν ᾿Ἀδραμύστειαν
χαλουμένην. Ἔχων δὲ θυγατέρα Θήθην ἔπαθλον δρόµου
αὐτὴν ὥρισε τῷ βουλομένῳ. Ἡ ραχλῆς δὲ ταύτην λαθὼν
(ὑπὸ τὸ ἸΠλάχιον τῆς Κιλικίας πόλιν χκτίσας Θήδην
αὐτὴν ὠνόμασεν" ἀλλ᾽ Ἠριθήλας xat Λόδης ot 'Aava-
xou ἀπαρχὰς εἰς ὠοινίκην ἀπὸ Gv φέροντες ἐξώσθη-
σαν xai οἰχήσαντες ἔχτισαν αὐτὴν καθ’ ὁμωνυμίαν }
καὶ τὴν πόλιν Ὑπόπλακον Θήδην ὠνόμασεν, ἔτι ὑπέρ-

Χειται αὐτῆς πλακῶδες ὄρος, συνεχεῖς ἔχον πέτρας

9.

Patra, Dicearcho teste, designat unum ex tribus apud
Grecos societatis generibus, quse appellamus patram, phra-
iriam, phylen. Ac patra quidem oritur ubi societas, quae
antea in &olo conjugio singulis quibusque erat, ( procreatis
liberis) ad secundum gradum pervenit ; nomen vero habet
ab eo qui in gente natu maximus simulque potentissimus
est, quemadmodum /Eacidas vel Pelopidas aliquis dixerit.
Phatria autem sive phraíria fit, ubi quis in aliam patram
filiam suam matrimonio inducit. Tum enim non amplius
suae patre sacrificiorum communitate puella elocata fruitur,
sed patrz accensetur ejus, qui uxorem duxit, Jam vero
olim propter desiderium conventuum, quz fratribus cnm
sororibus esse soliti erant , alia quadam sacrorum , ad. quie
dua ha gentes convenirent, institnebatur communitas,

eaque phratria appellabatur. Igitur patra , sicuti diximus,
orta est ex consanguinitate quz parentibus cum liberis ac
liberis cum parentibus intercedit , phratria autem ex con-
sanguinilate fratrum sororumque ; phyle autem et phyleta
( tribus et (ribules) olim inde nominati, quod in civi-
tates atque ἔθνη sive classes, quee vocantur, coierunt.

10.

Diccarchus ait Herculem luisse quadrate et compacto
corpore , nervosum , nigrum , naso aquilino , subcsesiis ocu-
lis , promissis capillis,

11.

Granicus vel secundum alios Atramys, Pelasgus genere ,
in Lyciam venit ad Idam montem, ubi urbem condidit,
quam de suo nomine Adramyttium appellavit. Idem sus-
ceperat. filiam, Theben nomine. Quz: quum adulta virgo

FRAGMENTA.

προσπιπτούσας ἀλλήλαις. Ἄλλοι δὲ οὗτοι παρὰ τοὺς

Νύρους Κίλικας, ὑπὸ τὴν Ἴἴδην καὶ Πήδασον ὄντες.

Ad Βίον Ελλ. hzc retulerunt Osannus et Fuhrius.,
12.

Stephan. Byz. : Δώριον» πόλις µία τῶν τριῶν,
ὧν Ὅμηρος μνημονεύει’ « Καὶ Πτελεὸν xoi "Ἔλος xat
Δώριον. » Δικαίαρχος δὲ τέτταρας ταύτας εἶναί rst,
xat Πτελέας, οὗ Πτελεὸν τὴν μίαν καλεῖ χατὰ τὸ πρῶ-
τον τοῦ Βίου τῆς Ἑλλάδος βιθλίον. Τῶν δ' ἐν «7; Πε-
λασγιώτιδι χώρα Δωριέων κατοιχούντων µέρος τι μετὰ
τῶν iv ταῖς ἐσχάταις "**. Sequitur ingens' lacuna,
adeo ut incertum sit, num postrema nostra item
ad Dicsarchum de migrationibus Doriensium ex-
ponentem pertineant. Dorium antiquum fuisse πο”
men ejusdem urbis, qu: aliis est Erineum, statuit
Müller. Dor. 1, 36 sqq. ubi vide, Cf. idem Min.
P- 497 sq.

13.

Plutarch. Theseus c. 323, 6 : 'O δὲ Δικαίαρχος
Ἐχεδήμου φησὶ xal Μαράθου συστρατευσάντων τότε
τοῖς Τννδαρίδαις (sc. Helenam ex Attica repetituris)

ἐξ Ἀρχαδίας, ἀφ' οὗ μὲν Ἐχεδημίαν προσαγορευθῆναι
" νῦν Ἀκαδημίαν, &o' οὗ δὲ Μαραθῶνα τὸν δημον,
ἐπιδόντος ἑαυτὸν ἑχουσίως κατά τι λόγιον σφαγιάσα-
σθαι πρὸ τῆς παρατάζεως.

« Ex verbis ἐξ Ἀρκαδίας, ut Dodwellus statuit,
neutiquam certo efficitur Echemum et Marathum
Arcades fuisse , quum ἐξ 'Apxaóiac verba ad συστρα-
τευσάντων arctissime referenda, quamquam ex
fama aliunde nota Echemus rex Arcadiae fuisse
dicitur. Cf. Pausan. I, 41; VIII, 5. 45. 53. »
Fun. At Arcadem fuisse, eundemque procul du-
bio, cujus Pausanias aliique multi meminerunt,
colligas e Stephano Byz. ᾿Εκαδήμεια 7) Ἀχαδήμεια,
ἀπὸ ΑἈχαδήμου».. οἱ δ’ ὅτι Ἔχεμος ὃ Ἀρχὰς συστρα -
τεύσας τοῖς Διοσχούροις ὑποχείριον ἔσχε τὴν Ἀττικήν.

nubilis esset, pater ludum gymnicum celebravit , filieque
nuplias victori preemium constituit. Eo ipso temporis mo-
mento quum Hercules advenisset , is Theben uxorem acce-
pit, ac deinde urbem sub Placio Lycice monte condens, Pla-
ciam Theben de uxore eam nuncupavit. Historia apud
Dicearchum legitur.

12.

Dorinm, una ex tribus illis urbibus, quarum Homerus
meminit : « &t Pleleum et Helos et Dorium. » Dicear-
chus vero hasce ( Doriensium ) urbes quattuor esee dicit ;
idem Plíeleas , non vero Píeleum, unam earum vocat in
hbro primo De vita Grecia.

13.

Dicaxarchus tradit, quum Echedemus et Marathus Tva-
daridas ex Arcadia essent ad bellum illud sequuti, no-
inen ab. illo habuisse Echedemiam qua nunc eppellatur

239

De Marathone, qui e Peloponneso in Atticam vc-
nit, etsi a nostro propter temporum rationes dis-
tinguendo , v. Pausan. Il, 1, 1.

14.

Schol. Pindar. Ol. VI, 7 : Av ἐμπύρων ἐν
Ἠλιδι Ἰαμίδαι ἐμαντεύοντο... Τοῦ δὲ uavrelou τοῦ
ἐν Ἠλιδι xol Διχαίαρχος µέμνηται. Hzc si ad. Geo-
graphica referre malis , nihil refragor.

15,
Atheneus XIV, p. 636, C : "Hv γὰρ δή τινα xol

χωρὶς τῶν ςἐμφυσωμένων χαὶ χορδαῖς. διειλημμένων
ἕτερα ψόφου μόνον παρασχευαστιχὰ, χαθάπερ τὰ χρέµ-
6αλα, περὶ ὧν φησι Διχαίαρ; χος ἐν τοῖς Περὶ τοῦ τῆς
Ἑλλάδος βίου, ἐπιχωριάσαι φάσχων ποτὲ καθ ὗπερ-
θολὴν slg τὸ προσορ χεῖσθαί τε χαὶ προσάδειν ταῖς γυ-
ναιζὶν ὄργανά τινα ποιὰ, ὧν ὅτε τις ἅπτοιτο τοῖς δα -
χτύλοις, ποιεῖν λιγυρὸν Vigor: δηλοῦσθαι δ ἐν τῷ τῆς
Ἀρτέμιδος ἄσματι, οὗ ἐστὶν dog: « Ἄρτεμι ool με τι
φρὴν ἐφίμερον ὕμνον [έναι (G£vat cod. A B) τε ὅθεν ἆ δε
τις ἀλλὰ Κρυσοφανία χρέµθαλα χαλχοπάραα χερσίν. v
Postrema , quum manca sint, Schweighzuserus

ad metrum elegiacum revocavit hunc in modum :
Ἄρτεμι, σοί μ’ ἔτι φρὴν ἐπ᾽ ἐφίμερον ὕμνον ἔνωθεν (8),

"A8" ἔτι χρυσοφανῆ χρέμόαλα χαλχοπαγῆ
Χερσὶ...

Fiorillo ad Herod. Attic. p. 68 proponit : Ἄρτεμι
σοί μ᾿ ἐστὶ φρὴν ἐφίμερον ὄμνον [έναι, ἕως ἄλλα τις
χρυσοφαέα χρέµθαλα χαλχοπάρφᾳα χερσὶν ἔχουσα lax-
κεῖ. Fuhrius ad Diczarchi verba : ἐπιχωριάσαι καθ᾽
ὑπερθολήν respiciens , opinansque hanc sententiam
in ipso carmine indicatam esse, hzc excudit : "Ap.
τεµι, Gol μὲν φρὴν ἵεταί «w' ἐφίμερον ὕμνον Καὶ
θεόθεν [ σύμενον, κρούοισα ] 9' ἀειδέτω ἄλλα Xpuco-
Qav& χερσίν τις χρέµθαλα χαλχοπάραα, i. e. Diana,
tibi quidem animus cupit suavem et ex divina
inspiratione profectum hymnum audire; alia au-

Academia , ab hoc autem pagum Marathonem , quod uliro
se ex quodam oraculo obtulisset ante aciem immolandum.

14.

Oraculi quod in Elide est, Diesearchus quoque mentio-
nem facit.

15.

Erant prster instrumenta qua inflantur et quzxe chordis
distincta sunt, alia strepitum solummodo edentia, veluti
crotala. De quibus Diczearchus loquitur in libro De vita
Grecie, dicens frequentissimo et modum prorsus exce-
dente usu fuisse olim certa quaedam instrumenta, quorum
ad sonum et saltarent et canerent mulieres; qui instru-
menta si digitis percuteret aliquis, argutum ederent so.
num : eaque significari in Dian:ze cantico, cujus esl ini-
tium : « Diana, mihi animus est gratum tibi edere carmen,
interim tum hac alia ( mulier ) aurata s&enea crembela pul-
set; » [ E rersione Schweigh. )

240

tem cantet, quz crotala auro splendentia et genis
zneis predita mauibus pulsat, » Metra lyrica
subesse videntur, quz refingi, quum ne sententia
quidem aperta sit , haud facile poterunt. Pro ὕμνον
editt. Ven, et Basil, exhibent óxyov; fortasse recte ;
nam ὄμνος vox in ἄσματι offendere possit, Fortasse
igitur sententia latet hujusmodi : Ἄρτεμι, col. μή
τι φρὴν ἐφίμερον (ἐφήμερον edd. vett. ) ὕπνον εἰσιέ-
ναι" τήλοθεν εὔδη τις { ὅταν δε τινάσσω ] καλὰ ypu-
συφανέα κρέµθαλα χαλχοπαρήια χερσίν, « i. e. noli
jam dulcem inire somnum; procul abeit dormi-
turus necesse est, quando ego hsc crotalas qua-
tiam. »

16.

Argument. ad Eurip. Medeam : Τὸ δρᾶμα ὄοχεί
ὑποθαλέσθαι (sc. 6 Εὐριπίδης) παρὰ Νεόφρονος δια-
σχευάσας, ὡς Δικαίαρχός τε Περι τοῦ Ἑλλάδος βίου
xai Ἀριστοτέλης ἐν "Y πομνήµασι. — Olim legebatur
ὑποθαλέσθαι γενναιοφρόνως ( παναιόφρονος in ed.
Rom. ) διασχ. Emendavit Emslejus, suffragantibus
Hermanno, Nakio, aliis. Cf. Diog. Laert. II,
134; Wagner. Fragm. Tragicorum p. 20 ed. Di-
dot. Jam vero num putemus Diczarchum in Βίου
libris tribus historiam tragicorum fabularumque
scenz commissarum data opera prosecutum esse ?
Non puto. Imo quum Neophronem constet anti-
quioris tragcedize mores migrasse, ut qui primus
pzdagogos et servorum tormenta introduxerit
(Suidas v. Νεόφρων); ejusmodi autem innovationes
quum e vite publicz historia explicande cum
eaque componendz sint : aptissime Neophronis
ejusque sectatoris Euripidis mentio in Vita Gre-
ciz fieri potuit.

17.

Pluterch. Agesil. c. 19, 5 : Ἐπεὶ δὲ ἀπενόστησεν
οἴκαδε, προσφιλὴς μὲν ἦν εὐθὺς τοῖς πολίταις xal
περίθλεπτος ἀπὸ τοῦ βίου xal τῆς διαίτης οὐ γὰρ,
ὥσπερ οἱ πλεῖστοι τῶν στρατηγῶν , χαινὸς ἐπανζλθεν

ΡΙΟΛΙΛΗΟΗΙ MESSENII

ἀπὸ τῆς ξένης καὶ χεχινημένος ὑπ᾿ ἀλλοτρίων ἐθῶν xat
δυσχολαίνων προς τὰ οἴχοι καὶ ζυγομαχῶν, ἀλλὰ
ὁμοίως τοῖς μηδεπώποτε τὸν Εὐρώταν διαθεθηχόσι

τὰ παρόντα τιμῶν xai στέργων οὗ δεῖπνον ἤλλαξεν,
οὗ λουτρὸν, οὗ θεραπείαν γυναιχὸς, οὐχ ὅπλων κόσμον,
οὖχ οἰχίας χατασχευὴν, ἀλλὰ xal τὰς θύρας ἀφῆχεν
οὕτως οὔσας σφόδρα παλαιὰς, ὡς δοχεῖν εἶναι ταύτας
ἐχείνας ἃς ἐπέθηκεν Αριστόδημος. Καὶ τὸ κάναθρὀν
Φησιν 6 Ξενοφῶν οὐΣέν τι σεµνότερον εἶναι τῆς ἐχείνου
θυγατρὸς 7| τῶν ἄλλων. Κάναθρα δὲ καλοῦσιν εἴδιλα
γρυπῶν ζόλινα xal τραγελάφων ἐν οἷς χοµίζουσι τὰς
παΐῖδας iv ταῖς πομπαῖς. 'O μὲν οὖν Ξενοφῶν ὄνόμα
τῆς Αγησιλάου θυγατρὺς οὐ γέγραφε’ καὶ 6 Δικαίαρχος
ἐπηγανάκτησεν, ὡς μήτε τὴν Ἀγησιλάου θυγατέρα
μήτε τὴν ᾿Επαμινώνδου μητέρα ἔτι γινωσχόντων
ἡμῶν. Ἡμεῖς δὲ εὕρομεν dv ταῖς Λαχωνικαῖς ἀναγρα-
φαῖς ὀνομαζομένην γυναῖκα μὲν Ἀγησιλάου Κλεόραν,
θυγατέρας δὲ Εὐπωλίαν xai Προλύταν.

Suspicor Dicearchum eadem fere atque Plutar-
chum |. Ἱ. narrasse de Agesilao ejusque familia,
utpote qui in tanta morum Laconicorum muta-
tione priscam simplicitatem retinuerint. Quodsi
est , aptissime fragmentum ad Vitam Graciz refer-
tur; facileque fieri: potuit ut data hac occasione
moneret non solum Agesilai filie, sed aliarum
etiam nomina quz ad celebratissimorum virorum
historiam pertineant , egre desiderari. Ceterum si
malis haec petita esse e libro, ubi de festis Sparta-
nis sermo fuerit, sive ad Bíov "Ελλάδος sive ad
aliud opus referendo, erroris convinci vix poteris.

18.
E LIBRO TERTIO.

Athenzus XIII, p. 557, B : Φίλιππος 9 6 Μαχε-
δών οὐκ ἐπήγετο μὲν εἲς τοὺς πολέμους γνναῖκας,
ὥσπερ Δαρεῖος 6 ὑπ᾿ Ἀλεξάνδρου καταλυθείς. ὃς περὶ
τῶν ὅλων πολεμῶν τριαχοσίας πεντήχκοντα περιήχετο

παλλαχὰς, ὡς ἱστορεῖ Διχαίαρχος ἐν τρίτῳ Περὶ τοῦ
τῆς Ἑλλάδος βίου.

v

16.

Medeam fabulam Euripides tractandam sibi sumpeisse vi-
detur, argumenti adornationem fabuleeque ceconomiam ἃ
Neophrone mutuatus, teste Dicmarcho in opere de Vita
Gracie et Aristotele in Commentariis.

17.

Agesilaus redux carus statim et in admiratione civibus
suis propter mores vitseque rationem fuit. Non enim quod
plerique omnes imperatores faciunt, ex peregrinatione
alius, vel externis moribus motus domestica fastidiens
aspernansque rediit, sed perinde atque ii qui Eurotam nun-
quam transiissent, patrias consuetudines amplexus, non
exertam immutavit , non lavacrum , non uxoris cultum, non
armorum apparatum, non :xdificia ; quin et fores easdem
reliquit, ita vetustas, ut ez ipse videri potuerint , quas

Aristodemus fecerat. Canathrum quoque filiam ejus nihilo
quam aliorum filias pulchrius habuisse Xenophon ecribit.
Sunt autem canatbra imagines gryphum et hircocervorum,
in quibus filias vehunt in pompis. Nomen quidem filie Age-
silai non perhibuit Xenophon, et Diczarchus queritur ne-
que Epaminonds matris neque Agesilai filie nomen nobis
notum esae. Verum nos in Laconicis commentariis reperi-
mus Agesilai uxorem Cleeram , filias Empoliam et Prolytam
nominatas fuisse.
4 18.

Philippus Macedo jn bellicis quidem expeditionibus se-
cum non circumduxit mulieres , quod Darius fecit is qui ab
Alexandro debellatus est ; qui quum de summa imperii bel-
lum gereret , trecentas et quinquaginta pellices secom cir-
cumduxit , ut tradit Diceearchus libro tertio De vita Greecise.

FRAGMENTA.

« Buttmannus οἱ ante eum Nakius hunc locum

ibi sedem habuisse conjecerunt , ubi in universum |

de meretricibus sermo fuisset; sed alius preterea
sententiarum connexus, quo illa verba prolata
fuerint, cogitari potest, ita ut de diversa belli
gerendi raünone apud Persas et Macedones expo-
stum fuerit, pari jure atque illud conjicere fas
est. » Fun. Cur tertio libro de Philippo et Da-
rio Codomanno sermo fuerit, ex ea quam nos sta-
tuimus rationem operis Dicezarchi fuisse, sponte in-
telligitur. V. introduct,

I9.
ΠΕΡΙ ΤΗΣ EN IAM) ΘΥΣΙΑΣ.

Athen. XIII, p. 603, A, Β: Φιλόπαις 9' ἦν ἐκμανῶς
xal Ἀλέξανδρος ó βασιλεύς. Δικαίαρχος γοῦν ἐν τῷ
περὶ τῆς dv "Alo θυσίας Βσγώου τοῦ εὐνούχου οὕτωφ
αὐτόν φησιν ἠττᾶσθαι, ὡς ἐν ὄψει θεάτρου ὅλου κατα-
φιλεῖν αὐτὸν ἀναχλάσαντα, xal τῶν θεατῶν ἐπιφωνη-
σάντων μετὰ χρότου, οὐκ ἀπειθήσας, πάλιν ἀναχλάσας
70 metv.

Quz hoc loco de Alexandro (ad Trojam solenne
sacrificium ludosque instituente ) leguntur, neque
peculiaris scripti argumentum prodere, neque
majoris De sacrificiis operis partem indicare mihi
videntur; verum censeo pertinere hec ad Βίου
Ἑλλάδος librum tertium, quo sui temporis histo-
riam moresque Dicearchus exposuerit. Cf. Iason,
Dicearchi imitator, apud Athenzum XIV , p. 620,
D : Ἰάσων ἐν τρίτῳ, περὶ τῶν Ἀλεξάνδρου ἱερῶν ἐν
Αλεξανδρεία φησὶν ἐν τῷ µεγάλῳ θεάτρῳ ὑποχρίνασθαι
Ἡγποίαν τὸν χωμιρδὸν τὰ Ἡροδότου, Ἑρμόφαντον
& τὰ Ὁμήρου. Ubi item verba ἐν τρίτῳ intelligenda
sunt de libro tertio Vite Gracie, quo Alexandri
Lempora tractata esse patet ex iis, quz de divisione
totius operis affert Suidas v. '[dcov. Cf. Fragm.
Histor. rerum Alex., p. 159 sq.

SCRIPTA ARGUMENTI POLITICI.

ὤατο De legg. III, 5, 14 : Post ristoteles
illustravit omnem hunc civilem in disputando lo-
cum Heraclidesque Ponticus, profectus ab eodem

241

Platone. Theophrastus vero institutus ab Aristotele
habitacit, ut scitis, in eo genere rerum, ab eodem-
que 4ristotele doctus Diceearchus huic rationi et
studio non defuit.

IIOAITEIAI.
20.

ΠΕΛΛΗΝΑΙΩΝ. KOPINGIQN. AOGHNAIQN.

Cicero Αά Attic. II, 2 : Πελληναίων in manibus
tenebam, et hercle magnum acervum Dicearchi
mihi ante pedes exstruxeram. O magnum homi-
nem, et a quo multo plura didiceris quam de Proci-
lio. Κορίνθίων et Αθηναίων puto me Romcee habere.
Mihi credes, lege sis heec otio, admirabilis vir est,
Nihil ex his superstes. Ceterum Buttmanni opinio-
nem ex qua Atheniensium, Corinthiorum et Pel-
lengorunr( quo nomine Thebani significarentur )
Politie Tripoliticum Diczarchi constituissent , jure
explodit Osannus l. l. p. 13 sqq.

21.
ZIIAPTIATLN.

Suidas. v. Δικαίαρχος: Οὗτος ἔγραψε τὴν πολιτείαν'
Σπαρτιατῶν ’ xal νόμος ἐτέθη ἐν Λαχεδαίμονι, χαθ᾽
ἕχαστον ἔτος ἀναγινώσχεσθαι τὸν λόγον εἰς τὸ τῶν
ἐφόρων ἀρχάϊον, τοὺς δὲ τὴν ἠθητικὴν ἔκοντας ἡλι-
χίαν ἀκροᾶσθαι. Καὶ τοῦτο ἐκράτησε µέχρι πολλοῦ.

si; τὸ ] ex serioris avi usu pro ἐν τῷ. — Cete-
rum quum ex sequente fragmento pateat , Diczar-
chum in Τριπολιτικῷ de Spartanorum institutis
dixisse, dubite£ ntum hsc quam Suidas laudat po-
litia fuerit ab ipso Dicsarcho singulari libello et
tamquam pars majoris operis Corinthiorum alio-
rumque politias continentis scripta, an ex TTripo-
litico, qui de optima civitatis forma agebat, sit
desumpta.

ΤΡΙΠΟΛΙΤΙΚΟΣ,
22.

Cicero Ep. ad Att. XIII, 32 : Dicecarchi Περὶ
ψυχῆς utrosque velim mittas et καταθάσεως. Ἔριπο-

; 19.
DE ( ALEXANDRI ) SACBIFICIO AD ILIUM.

Puerorum amore ad insaniam etiam ardebat rex Alexan.
der. Dicgarchus certe ubi de solenni sacrificio ad Ilium
loquitur, sit ita. impotenter amassee eum Bagoam eunu-
chum, ut in totius theatri conspectu inflexo corpore eum
suaviaretur : plaudentibus vero spectatoribus et accla-
mantibes, paruit iterumque retro intflexo corpore eum
osculatus est.

FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. iH.

DE REBUS PUBLICIS.
2 1 4

LACED/EMONIORUM.

Dicsearchus libellum de republica Lacedaemoniorum
scripsit, legeque Lacedeemonii sanciverunt, ut libellus ille
quoque anno in ephororum curia recitaretur audient)bus
iis qui juvenilem :etatem attigissent. Idque per multum
temporis obtinuit,

19

249

λιτικὸν non invenio et Epistolam ejus quam ad .tri-
storenum misit,
23.

Athenzeus IV , p. 141, À : Περὶ δὲ τοῦ τῶν φειδιτίων
δείπνου Δικαίχργος τάδε ἱστορεῖ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
Ἐριπολιτικῷ: « Τὸ δεῖπνον πρῶτον μὲν ἑχάστῳ χωρὶς
παρατιθέµενον xai πρὸς ἕτερον χοινωνίαν οὐδεμίαν ἔχον'
εἴτα μΆζαν μὲν ὅσην ἂν ἕκαστος J| βουλόμενος, xal
πιεῖν πάλιν, ὅταν ᾗ θυμὸς, ἑκάστῳ κώθων παραχείµε-
vog ἐατίν' ὄψον δὲ ταὐτὸν dsl ποτε πᾶσίν ἐστιν, ὕειον
χρέας ἐφθόν' ἑνίοτε δ) οὐδ' ὀτιμενοῦν πλὴν ὄψον τι
μικρὸν ἔχον σταθμὸν ὡς τέταρτον [ μνᾶς add, Cas. ]
μάλιστα, xal παρὰ τοῦτο ἕτερον οὐδὲν πλὴν Ó γε ἀπὸ
τούτων ζωμὸς, ἱκανὸς ὢν παρὰ πᾶν τὸ δεῖπνον ἅπαν--
τας αὐτοὺς παραπέμπειν' xdv dpa ἑλάα τις Ἰ τυρὸς
3| σὔχον. Ἀλλὰ xdv τι λάόωσιν ἐπιδόσιμον, ἱχθὺν 1) λα-
γὼν 3j φάτταν ἤ τι τοιοῦτον , civ ὀξέως ἤδη δεδειπνη-
xóa ὕστερα περιφέρεται ταῦτα τὰ ἐπάῖχλα χαλούμενα.
Συμφέρει δ᾽ ἕκαστος εἷς τὸ φειδίτιον ἀλφίτων μὲν ὡς
τρία μάλιστα ἠμιμέδιμνα Αττιχὰ, οἴνου δὲ χόας ἔνδεχά
τινας 7| δώδεκα, παρὰ δὲ ταῦτα τυροῦ σταθµόν τινα
xal σύχων, ἔτι δὲ el; ὀψωνίαν περὶ δέχα τινὰς Αἰγι-
ναίους ὀθολούς. » Cf. Perszus, Nicocles, Molpis,
Sphzrus, Phylarchus ap. Athen. 1.1. ; Müller. Dor.
II, p. 201 sqq.

Photius Bibl. cod. 37 ed. Bekk, : Ἀνεγνώσθη Περὶ
πολιτικῆς ὡς ἐν διαλόγῳ, Μηνᾶν πατρίχιον xal Θω-
μᾶν ῥεφερενδάριον τὰ διαλεγόµενα εἰσάγων πρόσωπα.
Περιέχει δὲ ἡ πραγματεία λόγους ἓξ, ἐν οἷς καὶ ἕτερον
εἶδος πολιτείας παρὰ τὰ τοῖς παλαιοῖς εἱρημένα εἰσάγει,
ὃ xai χαλεῖ Διχαιαρχιχόν, Ἐπιμέμφεται δὲ τῆς
Πλάτωνος διχαίως πολιτείας: ἣν ὃ) αὐτοὶ πολιτείαν εἶσά-
γουσιν , ἐχ τῶν τριῶν εἰδῶν τῆς πολιτείας δέον αὐτὴν
συγχεῖσθαί Φασι, βασιλικοῦ xal ἀριστοχρατιχοῦ xol
δημοκρατικοῦ, τὸ εἰλικρινὲς αὐτῃ ἑχάστης πολιτείας
συνεισαγούσης, χἀχείνην τὴν ὡς ἀληθῶς ἀρίστην πολι-
τείαν ἀποτελούσης.

Hoc loco nitens Osannus ( Beitreege z. raem. u.
gr. Lit. tom. II, p. 9 sqq.) demonstrat Dicearchum
in Tripolitico egisse de optima civitatis forma ex
monarchige, aristocrati& et democratic principiis
temperata. « Hoc civitatis genus, quod Cicero
quoque (De Rep. I, 29; II, 39) omnium optimum

TRIPOLITICUS.
23.

De Phiditiorum cena Diczearchus in libro cui titulus
Tripoliticus , haec scribit : « Primum quidem seorsum ccena
singulis apponitur, nulla cum altero communicatione ;
deinde maza, quantum quisque cupit ; et quo bibant quando
volupe cst , poculum unicuique apponitur. Obsonium vero
semper universis idem, caro suilla elixa : nonnunquam
vero nihil quidquam preter minutum aliquod obsonium ,
quod ad summum quartam libre partem pendat; et nihil

DICIEARCHI MESSENII

arbitratus est, wyévo; Δικαιαρχιχόν nuncupatur,
quod riomen a Diczarcho ejus generis potissimo
auctore ac laudatore tractum esse Osannus merito
existimavit. Hanc autem suam sententiam, quam
jam aliquot Pythagorei (v. Archytas ap. Stobzum
Serm. 141) ante eum quamquam minus perspicue
enuntiassent (), Diczarchum in Tripolitico ita
exposuisse videri, ut non ex ratione solum firma-
ret, sed etiam, quemadmodum omnia ad usum
revocasset , exemplis illustraret inter eaque inpri-
mis rempublicam Spartanam memoraret et recen-
seret. Ita factum esse ut phiditia in Tripolitico
tam accurate describerentur, quoniam ea descriptio
caput πολιτείας Σπαρτιατῶν sive, quod idem esset,
partis quam nos diceremus practice in Tripolitico
effecisset. Denique Osannus Ciceronem Tripoli-
ticum ab Attico ideo petiisse non sine magna veri
specie conjicit, ut in componendo libro ο gloria
eo uteretur (3). » Fun. p. 29. Priorum interpre-

(*) « Polybium (VI, 3 et 10) idetn γένος Διχαιαρχιχὸν,
et, ut videretur quidem, secundum Diceearchi Tripoliticum
exposulsse Osannus existimavit. »

(**) « Osaunus Ciceronem Tripoliticum ab Attico ideo
petiisse conjicit, ut in componendo aliquo libro uteretur.
Ciceronem autem eum librum, quem tunc in manibus ha-
beret, dialogi forma conscribere eumque dialogum decem
legatis Romanis, qui in Achaiam ad rerum statum compo-
nendum missi fuissent , demandare in animo habuisse. Li-
brum autem illum De gloria fuisse videri : à) omnium
enim Ciceronis scriptorum nullum et secundum argumen-
tum et secundum tempus melius convenire , quam De gloria,
quod anno 710 ab urb. cond. absolutum fuisset. Cf. Orell.
fragmm. Cic. 487. b) Conjiei posse , in Tripolitico de civi-
tatum origine sermonem fuisse, ejusdemque argumenti
fragmentum ex Ciceronis libro primo De gloria superesse.
cf. Orell. fragmm. 488. c) Fragmentum ex libro De gloria :
« s(atuerunt eneam lecnam » ad Laidis sepulchrum Co-
rintlii exstructum Idque legna et ariete celeberrimum re-
ferendum esse eaque verba ab nno decem legatorum pro-
nuntiata fuisse videri. d) In secundi libri fragmento : « in
Tusculanum mihi nuntiabantur gladiatorii sibili » rem
que anno 709 gesta esset respici, eandem quam Cicero
etiam Ep. ad Att. XIII, 37 memoraret : « de gladia/ori-
bus , de ceteris, qua scribis ἀνεμοφόρητα, facies qne
quotidie certiorem. » e) Verbis Ad Att. XIII, 32 : « vide-
bis igilur, si poteris; ceteros, ut possimus πομπεῦσαι
καὶ τοῖς προσώποις » operis de gloria rationem habitam
esse et πομπεῦσαι verbo ejus titulum jocose significatum. »

nn--— ——— ——À— ——Á——— — ——À (A!!! ——— — AJ WÍNPRAREARGARWAR ARRA (

insuper aliud nisi de carnibus istis jusculom , quod sufficiat
ut per totam ccmam universos comitari possil; quodsi quid
amplius, est oliva aliqua aut caseus aut ficus. Ubi vero
etiam auctarium aliquod acceperint, piscem aut leporem
aut columbam aut aliquid simile, tum vero, postquam
propere coenam sumpserunt , circumferuntur postremo hzec
que epaicia vocantur. Confert autem unusquisque in
phiditium polenta tres fere semimodios Atticos, vini com-
gios undecim aliquot aut duodecim, et praeter bsc casei
aliquod pondus aut ficorum, denique ad emendum obso-

nium decem circiter obolos /Eginenses, » 3

FRAGMENTA.

tum sententias, quas denuo refutare h. ]. nihil
attinet, vide ap. Osannum p. 8—14. Cf. Prolegg.
ad. Theopompi fr, p. LXXIV , not.

Ceterum complura argumenti politici compo-
suisse scripta, quorum forma dialogica erat, titu-
lus vero inditus a loco, ubi dialogus habitus esse
fingebatur (sicut Λεσθιαχὸς et Κορινθιαχὸς λόγος in
philosophicis Nostri scriptis), colligitur ex verbis
Ciceronis in Ep. ad Atticum XIII, 3o : Ροἱο ali-
quem Olympic , aut ubi visum, πολιτιχὸν σύλλογον,
more Diceearchi, familiaris tui. Politici argumenti
fuisse etiam censco Epistolam quam ad Aristoxe-
num Dicszarchus scripsisse a Cicerone dicitur. Vide

not. ad fragm. 47.

ΒΙΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ.
E LIBRO PRIMO. -
DE PLATONE.

Diogen. L. III, 4 : Eict 9' oi xai παλαϊσαί φασιν
αὐτὸν (Πλάτωνα) Ἴσθμοι, χαθὰ xai Δικαίαρχος dv
πρώτῳ Περὶ βίων. Λέγεται δ᾽ ὅτι xal γραφικῆς ἐπεμε-
λήθη καὶ ποιήµατα ἔγραψε, καὶ πρῶτα μὲν διθυράµ-
βους, ἔπειτα δὲ χαὶ µέλη χαὶ τραγωδίας.

iv α΄ Περὶ βίων] frequenti negligentia pro ἐν
πρώτῳ Ῥίων. — Titulus hujus operis alibi nusquam
disertis verbis commemoratur. At sponte intelligi-
tur reliqua quoque quz de philosophorum vitis
Diogenes aliique e Dicearcho afferunt, ad Βίων
opus esse referenda. — Qu: de Platone preter
laudata e Diczarcho narrantur hzc sunt :

25.

243

χιῶδές τι τὸ πρόθληµα' Δικαίαρχος δὲ καὶ τὸν τρόπον
τῆς γραφῆς ὅλον ἐπιμέμφεται ὡς φοοτικόν.
26.

Idem III, 46 : Μαθηταὶ δ αὐτοῦ (Πλάτωνος )...
xai γυναῖκες δύο, Λασθένεια Μαντινιχ] xai ᾿Αζιοθέα
Φλιασία, f| xoi ἀνδρεῖα ἠμπίσχε-ο, ὥς φησι Δι-
χαίαρχος.

27 '

Plutarchus Qu. Conviv. VIII, 2, 2, p. 719, À,
ubi sermo est de Platonico dogmate : Tóv θεὸν ἀεὶ
γεωμετρεῖν. "Opa µή τί σοι προσῆχον ὁ Πλάτων xat
οἰχεῖον αἰνιττόμενος λέληθεν, ἅτε 83) τῷ Σωκράτει τὸν
Λυχοῦργον ἀναμιγνὺς οὐχ ἧττον 1) τὸν Πυθαγόραν ᾧετο
Διχαίαρχος' 6 γὰρ Λυχοῦργος, οἶσθα δήπουθεν, ὅτι
τὴν ἀριθμητικὴν ἀναλογίαν ὡς δημοκρατικὴν καὶ
ὀχλιχκὴν οὖσαν ἐζέθαλεν ix τῆς Λαχεδαίμονος: ἐπεισή-
yas δὲ τὴν γεωμετριχὴν, ὀλιγαρχία σώφρονι καὶ βασι-
λείᾳ γοµίμῃ,πρέπουσαν' ἡ μὲν γὰρ ἀριθμῶ τὸ ἴσον,
Ἡ δὲ λόγῳ τὸ xaz' ἀξίαν ἀπονέμει, κτλ. Osannus 1. |.
P. 19 ante ᾧετο Διχ, inserendam esse putat parti-
culam ὡς, ita ut ad Diczarchum pertineant non
modo ea qua dicuntur de Platonis sive Socratis
sententia ex Pythagorz placitis explicanda, sed

etiam ea, quibus Platonis dogma cum Lycurgea

doctrina componitur, Hoc si esset, recte haud du-
bie Osannus locum ad Tripoliticum referendum
esse censeret. Át cur vulgatam lectionem mute-
mus, causam satis idoneam non video. — Ceterum
quomodo Diczarchus Platonis sententiam e Pytha-
goreorum philosophia derivare voluerit , ipse Plu-
tarchus paullo post (VIII, 2, 4, p. 719 sq.)
exponere videtur, monente Osanno.,

: 98. .
DE SEPTEM SAPIENTIBUS.

Diog. L. I, 4o, de septem sapientibus : Ὁ ài

Diogen. L. III, 38 : Λόγος δὲ πρῶτον γράψαι | Δικαίαρχος οὔτε σοφοὺς οὔτε φιλοσόφους φησὶν αὐτοὺς

αὐτὸν (Πλάτωνα) τὸν Φατδρον, xal γὰρ ἔχει µειρα-

γεγονέναι, συνετοὺς δέ τινας καὶ νοµοθετικούς.

—Ó—Ó—ooMHM T ο μμ

VIT/E PHILOSOPHORUM.
24. .

Nonnulli Platonem ctiam luctatum esse dicunt ludis
Isthmiis, sicuti inter alios dicit Diczearcbus Vitarum libro
primo. Picturae quoque fuisse studiosus ac poemata scri-
psese , primo dithyrambos, deinde alia lyrica et tragredias,
dicitur.

25.

Primum Plato Phedrum scripsisse fertut. Habetque
questio illa nonnihil juvenile ; Dicrearchus vero etiam uni-
versam istius scriptionis rationem ut putidam vituperat.

26.
Inter discipulos Platonis sunt etiam mulieres dum, La-

sthenia Mantineensis et Axiothea Phliasia , quae etiam viri-
lem vestem gerere solebat , teste Diczarcho.
27.

Vide an te non fefellerit Platonem aliquid tibi (sc. Tyn-
dari Lacedi»monio ) conveniens et domesticum hoc invo-
lucro significare voluisse, quippe qui Socratem Lycurgo
junxerit eodem plane modo atque Pythagore eundem
junxisse Diczearcho visus est. Nam Lycurgus arithmeti-
cam proportionem , ut popularem et turb; aptam, Lace-
diemone ejecit; geometricam, ut que paucorum modesto
imperio et legitimo regno conveniret, introduxit. Quippe
illa numero requale omnibus tribuit, hzc ratione cuique id
quod meretur.

28.

Septem sapientes Diceearchus neque sapientes neque phi-

losophos fuisse dicit, sed viros prudentes et legislatorios.

[6.

————— M M —— — —EÉE'v——&4——————mw————————-— —.—NEI—-4-—- na —— -

-

244 . DICZEARCHI MESSENII

Idem I, 41 : Στασιάζεται δὲ καὶ περὶ τοῦ ἀριθμοῦ
αὐτῶν... Δικαίαρχος δὲ τέσσαρας ὁμολογουμένους ἡμῖν
παραδίδωσι, Θαλῆν, Βίαντα, Πιττακὸν, Σόλωνα. Ἅλ-
λους δὲ ὀνομάζει ἓξ, ὧν ἐχλέξασθαι τρεῖς, Ἀριστόδη-
μον, Πάμφιλον, Χείλωνα Λαχεδαιμόνιον, Κλεόθου-
λον, Ἀνάχαρσιν, Περίανδρον.

29.
DE PYTHAGORA.

Porphyr. Vit. Pyth. p. 34 : ᾿Ἐπεὶ δὲ τῆς Ἰταλίας
ἐπιθὰς ἐν Κρότωνι ἐγένετο, φησὶν 6 Διχαίαρχος, ὡς
ἀνδρὸς ἀφιχομένου πολυπλάνου τε χαὶ περιττοῦ xal
κατὰ τὴν ἰδίαν φύσιν ὑπὸ τῆς τύχης εὖ χεγορηγηµένου
(τήν τε γὰρ ἰδέαν εἶναι ἐλευθέριον καὶ µέγαν, χάριν τε
πλείστην xal χόσµον ἐπί τε τῆς φωνῆς xal τοῦ ἤθους
καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων ἔχειν), οὕτως διατεθῆναι
τὴν Κροτωνιατῶν πόλιν, Gov ἐπεὶ τὸ τῶν γερόντων
ἀρχεῖον ἐψυχαγώγησε πολλὰ xal χαλὰ διαλεγθεὶς τοῖς
νέοις πάλιν ἡθητικὰς ἐποιήσατο παραινέσεις, ὑπὸ τῶν
ἀρχόντων χελευσθείς' μετὰ δὲ ταῦτα τοῖς παισὶν ἐχ
τῶν διδασχαλείων ἀθρόως συνελθοῦσιν, εἶτα ταῖς γυ-
ναιξί: xal γυναικῶν σύλλογος αὐτῷ χατεσχευάσθη.

3ο.

Gellius Noct, Att. IV, 11 : Pythagoram vero
ipsum sicuti celebre est Euphorbum primo se fuisse
dictitasse : ita luec remotiora sunt his , quce Clear-
chus et Dicearchus memorice tradiderunt, fuisse
eum postea Pyrandrum , deinde Callicleam , deinde
feminam pulchra facie meretricem , cui nomen
Juerat dice!

Eodem loco Diczarchus narraverit, quz de Ti-
resi:: et Canei transformationibus ex eo refert
Phlegon. Mirab. c. ή: Ἱστορεῖ δὲ καὶ Ησίοδος xai
Διχαίαργος xal Κλείταρχος (1. Κλέαργος) καὶ Καλλί-
µαχος xal ἄλλοι τινὲς περὶ Τειρεσίου τάδε. Τειρεσίαν
τὸν [ἐὐήρους ἐν Ἀρχαδία ἄνδρα ὄντα ἐν τῷ ὄρει τῷ ἐν
Κυλλήνη ὄφεις ἰδόντα ὀχεύοντας τρῶσαι τὸν ἕτερον καὶ
παραχρῆμα μεταθαλεῖν τὴν ἰδέαν' γενέσθαι γὰρ ἐξ
ἀνδρὸς γυναῖκα xat μιχθῆναι ἀνδρι. Τοῦ δὲ Ἀπόλλωνος
αὐτῷ χρήσαντος, ὡς ἐὰν τηρήσας ὀχεύοντας ὁμοίως
τρώση τὸν ἕνα, ἔσται οἷος ἦν, παραφυλάξαντα τὸν
Τειρεσίαν ποιῆσαι τὰ ὑπὸ τοῦ θεοῦ ῥηθέντα xol οὕτως
χοµίσασθαι τὴν ἀρχαίαν φύσιν. Διὸς δὲ ἐρίσαντος "Hos
xal Φαμένου, ἐν ταῖς συνουσίαις πλεονεχτεῖν τὴν γυ-
ναϊχα τοῦ ἀνδρὸς τῆς τῶν ἀφροδισίων ἡδονῆς χαὶ τῆς
ρας φασχούσης τὰ ἐναντία, δόται αὐτοῖς µεταπεμψα-
μένοις ἐρέσθαι τὸν Τειρεσίαν , διὰ τὸ τῶν τρόπων ἆμφο-
τέρων πεπειρᾶσθαι. Τὸν δὲ ἐρωτώμενον ἀποφήνασθαι,
διότι μοιρῶν δέκα τὸν ἄνδρα τέρπεσθαι τὴν µίαν, τὴν
δὲ γυναῖχα τὰς ἐννέα. ὃν δὲ “Ηραν ὀργισθεῖσαν χατα-
γύξαι αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς xal ποιῆσαι τυφλὸν , τὸν
δὲ Δία δωρήσασθαι αὐτῷ τὴν μαντικὴν καὶ βιοῦν ἐπὶ
γενεὰς ἑπτα.

ld. ib. ο. 5: Of αὐτοὶ ἱστοροῦσι χατὰ τὴν Λαπί-
θων χώραν γενέσθαι ᾿Ελάτῳ τῷ βασιλεῖ θυγατέρα. ὄνο-
μαζομένην Καινίδα" ταύτῃ δὲ Ποσειδώνα µιγέντα
ἐπαγγείλασθαι ποιήσειν αὐτὴν ὃ ἂν ἐθέλῃ, τὴν δὲ ἀξιο-
σαι µεταλλάζαι αὐτὴν εἰς ἄνδρα, ποιῆσαί τε ἄτρωτον.
Τοῦ δὲ Ποσειδῶνος κατὰ τὸ ἀξιωθὲν ποιήσαντος, µετο-
νοµασθῆναι Καινέα.

Locum de Ceneo omisit Fuhrius; alterum de
Tiresia Fuhrius ad Díov Ελλάδος, Fabricius ad

Dissensus etiam est de numero Sapientum. Dicaearchus
quattuor tamquam omnium consensu inter eos receptos
praebet , Thaletem , Biantem, Pittacum, Solonem; prteter
hos alios éex nominat , ex quibus tres eligerentur, Aristode-
mum , Pamphilum, Chilonem Lacedsemonium , Cleobulum,
Anacharsin , Periandrum.

29. .

Pythagoras in Italiam profectus ubi Crotonem venerat,
(Diceearchus ait), utpote vir qui in itineribus suis multa vi-
disset et insignis plane esset , praeterea etiam naturam suam
egregiis dotibus a fortuna instructam haberet ( nam statura
erat grandi et liberale el ingenuum quid prze se ferente, vo-
cis etiam et morum ceterorumque multa gratia multumque
decus erat ), de Crotoniatarum urbe ita disposuit, ut post-
quam seniorum collegium multis et egregiis verbis oble-
ctasset , deinde ad juvenes adhorlationes faceret jussu ma-
gistratuum , post haec etiam ad pueros e ludis confertim
concurrentes, postremo ad feminas, atque colloquia cum
mulieribus habenda instituit.

30.

Hesiodus , Diczearchus , Clearchus, Callimachus, alii non-
nulli de Tiresia narrant haec. Tiresiam, Eueris filium,
aiunt, in Cyllene Arcadiae. monte coeuntes serpentes con-

spexisse et ex iis alterum vulnerasse, eoque facto, mutata
forma e viro evasisse mulierem et cum viro concubuisee.
Deinde quum Apollinis oraculo edoctus esset se priscam
formam recuperaturum, si iterum coitüs serpentium tem-
pore observato , alterum eorum vulneraret , fecisse eum que
deus jussisset, atque ita pristinie naturae esse restitutum.
Post hzec quum Jovi cum Junone altercalio esset, qua ipse
contenderet , in coitu mulierem rei venereze majorem quam
virum percipere voluptatem , dum Juno contrarium affir-
maret : placuisse ipsis arcessitum interrogare Tiresiam,
quippe qui utriusque rationis haud imperitus esset. Jilam
vero respondisse, si decem essent voiuptatis partes, una
earum frui virum, reliquis novem mulierem. Quapropter
iratam Junonem oculos ei compunxisse, Jovem vero pro
luminibus ademptis vaticinandi artem, vitamque per septem
generationes ei concessisse.

lidem narrant in Lapitharum ferra Elato regi filiam fuisse
Cenidem nomine, cui Neptunus promisisset se concubitu
potitum facturum esse eam quodcunque ipsa juberet ; hanc
vero petiisse ut in virum ipsam mutaret atque ínvul-
nerabilem redderet. Quod quum fecisset Neptunus, Cre-
nidem deinceps mutato nomine appellatam esse Ceeneum.

FRAGMENTA.

scriptum Περὶ τῆς εἷς Γροφωνίου καταθάσεως, Osan-
nus ad libros Περὶ Φυχῆς retulit. Ceterum Phlegon
sua e Callimacho habet, uberrimo fonte scripto-
rum Mirabilium. Callimachus Diczarchi mentio-
nem injecerit, ut qui hzc attigerit. Uterque locus
addendus fragmentis Hesiodi.

31.

Porphyrius Vit. Pyth. p. 88 : Tempore seditio-
lonez Pythagoras Deli apud Pherecydem
versabatur. Ita quidem Neanthes narrat, Δικαίαρχος
δὲ xal οἱ ἀχριθέστεροι xal τὸν Πυθαγόραν φασὶ πα-
petvat τῇ ἐπιθουλῃ. Φερεχύδην γὰρ πρὸ τῆς ix Σά-
µου ἁπάρσεως τελευτῆσαι' τῶν δὲ ἑταίρων ἀθρόους
μὲν τετταράχοντα év οἰχία τινὸς παρεδρεύοντος ληφθη-
ναι, τοὺς δὲ ἄλλους σποράδην κατὰ τὴν πόλιν, ὡς ἔτυ-
yov tic ἅστυ (Exastoc?), διαφθαρῆναι. .Πυθαγόραν
δὲ κρατουμένων τῶν φίλων τὸ μὲν πρῶτον εἰς Καυλω-
νίαν τὸν ὅρμον σωθηναι” .ἐχεῖθεν δὲ πάλιν εἰς Λοκρούς;
πυθοµένους δὲ τοὺς Λοχροὺς τῶν Ἱερόντων τινὰς ἐπὶ τὰ
iT χώρας δρια ἀποστειλαι,. T ούτους δὲ πρὸς αὐτὸν
ἀπαντήσαντας εἰπεῖν. « Ἡμεῖς, a o Πυθαγόρα, σοφὸν μὲν
ἄνδρα σε xoi δεινὸν ἀχούομεν' ἀλλ᾽ ἐπὶ τοῖς ἰδίοις vó-
μοις οὐθὲν ἔχομεν ἐγκαλεῖν. Λὐτοὶ μὲν ἐπὶ τῶν ὑπαρ-
όντων πειρασόµεθα μένειν; σὺ δ ἑτέρωθί που βάδιζε,
λαθὼν παρ) ἡμῶν el του χεχρηµένος τῶν ἀναγχαίων
τυγγάνεις. » "Enel δ) ἀπὸ τῆς τῶν Λοχρῶν πόλεως τὸν
εἱρημένον ἀπηλλάγη τρόπον, el; Τάραντα πλεῦσαι.
Πάλιν δὲ xdxet παραπλήσια παθόντα τοῖς περὶ Kpo-
τωνα εἷς Μεταπόντιον ἐλθεῖν. Πανταχοῦ γὰρ ἐγένοντο
µεγάλαι στάσεις, ἃς ἔτι xal νῦν οἱ περὶ τοὺς τόπους
μνημονεύουσί τε χαὶ διηγοῦνται τὰς ἐπὶ τῶν Πυθαγο-
ρείων καλοῦντες.

39.

Diogenes L. VIII, {ο : 4t δὲ Δικαίαρχος τὸν
Βυθαγόραν ἀποθανεῖν καταφυγόντα. εἷς τὸ ἐν Μετα-
ποντίῳ [ερὸν τῶν Moucüv , τετταράχοντα ἡμέρας ddi-
τήσαντα. Sic etiam Cicero De fin. lib. V prooem.
et Porphyr. in Vit. Pyth.

245

Ea qua de Pythagora narrantur putari. possint
non a nostro sed a Diczarcho Pythagoreo , cujus
Iamblichus ( Vit. Pyth, c. 36) meminit, scripta esse.
At recte Fuhrius p. 44 hanc sententiam per se pa-
rum probabilem esse , atque Porphyrium et Dioge-
nem , si de alio ac de notissimo nostro Diczarcho
cogitassent, verbo de hac re lectorem docturos
fuisse monet. Accedit quod fortasse ne recte quidem
Diczearchi nomen apud Ilamblichum habet. Haud
improbabile enim est Dicearchum istum eundem
esse cum Nearcho Tarentino Pythagoreo, cujus -
mentio fit ap. Ciceronem De senect, c, 12 et Plu-
tarch. Cat. maj. c. 2.

33.
( XENOPHANES?]

Demetrius De elocut. 6 181 : Διχαίαρχος, « 'Ev
Ἐλέα, φησὶ, τῆς Ἰταλίας πρεσθύτατον. »

, ( DE HOMERO?]

Accedimus ad ea, qua de poetis eorumque ope-
ribus Dicearchus commentatus est. Scripsisse eum
in Alczi carmina commentarios et in Euripidis
reliquorumque, ut videtur, artis dramatice prin -
cipum fabulas didascalias elaborasse, partim diser-
tis testimoniis affirmare, partim probabili ratione
colligere possumus. Incertior res est de operaquam
Homero Diczarchus navaverit. Disputasse eum de
locis Homericis criticamque in eos exercuisse li-
quet ex Apollonio De pronom. p. 320ed. Bekker.,
ubi Aristarchus lectionem a Dicearcho proposi-
tam assensu suo comprobasse dicitur : Φασὶ δὲ xal
τὸν Ἀρίσταρχον ἀσμένως τὴν γραφΏν τοῦ Δικαιάρχου
παραδέξασθαι, Qui quidem Dicaarchus nihil obstat
quin sit Aristotelicus, cujus conjecturam aliquam
in libro Περὶ Ἀλχαίου allatam Aristophanes grarm-
maticus impugnavit (v. fr. 36). Alium locum ubi de

" Homeri loco Diczarchus laudatur mox citabimus.

Suidas sane novit grammaticum Diczarchum Lace- ,

31.

Dicsearchus vero ef accuratiores scriptores alfuisse Cro-
tone narrant Pythagoram , quo tempore insidjo istze strue-
rentur. Namque Pherecydem , antequam e Samo profectus
Pythagoras esset , diem jam obiisse. E sociis vero quadra-
Επία simu] in dotoo à quodam obsessos et. correptos essé ,
reliquos per urbem dispersos alium alio modo succubuisse.
P*thagoram vero, amicis devictis, primum in Cauloniam,
ubi statio navalis est, evasisse, hinc ad Locros profectum
eue. Quod quum comperissent Locri, seniores quosdam ab
Jis ad (ines regionis emissos esse, qui obviam Pythagorae
facti benc in modum allocuti essent : « Nos, o Pythagora,
sapientem quidem et admirabilem te virum esse audivi-
mus, verumiamen quum in legibus nostris nihil adeo repre-

lendamus, iisque, uti sunt, immanere tentaturi simus, tu
alio te confer ; accipies tamen a nobis, si qua re indigeas. »
Sic a Locrorum urbe exclusum navigasse Tarentum, et
quontam htc quoque simili fortuna uteretur, Grotonem se
contulisse, Ubique enim magne exarserunt sediliones,
quas etiamnum incola harum regionum commemorant ex -
ponuntque, seditiones qua Pythbagoreorum temporibus
fuerunt nuncupantes.
32.

Narrat Diczearchus Pythagoram Metaponti in Musarum
fanum confugisse, ibique post quadraginta dierurh inediam,
diem obiisse.

33.

Dicearchus : « Ha. Elea urbe Italic antiquissimum. »

246

daemonium, discipulum Aristarchi , verum dubita-
tionem movet, quod prater Suidam nemo ullus
hujus Aristarchi mentionem facit; nec multum
absum quin probem suspicionem Fuhrii (p. 60) :
« Ejusmodi grammaticum , ait, exstitisse si quis ne-
garetet Suidam quod protulit Λακεδαιμόνιος et àxpoa-
τὴς Ἀριστάρχου omnino finxisse statueret, prima
quidem specie temeritatis crimen subiret. At de-
monstrari fortasse potest, qui factum fuerit ut
Suidas de grammatico Dicearcho, eoque Lacedz-
monio et Aristarchi discipulo cogitaret. Diczearchus
Messenius aliquantum temporis in Peloponneso
( Cic. Ad Att. VI, 2) et, id quod quum per se tum
ideo quod civitatem Spartanam descripserat colli:

gere licet, etiam Spartz vixerat ibique, quemad-
modum etiam ejus de Sparta liber publica recita-
tione eaque quotannis instituenda dignus judicatus
est, civitate Spartana donatus fortasse fuerat :
unde Λαχεδαιμόνιος appellari potuit. Quam egregie
autem γραμματιχοῦ cognomen ad Peripateticum
quadret, ex literis ejus et studiis satis perspicuum
est. Accedit quod, Suidas nostrum Dicearchum,
quo loco de eo verba facit, illo cognomine non
affecit. Aristarchi autem auditorem eam potissi-
mum ob causam statuisse videtur, quod Diczar-
chus —— utrum autem ὡς ἐν παρόδῳ an ex professo
id fécerit non discerno — criticae contextus Ho-
merici recensioni studuerit. Id enim solum quod
Dic«archus lectionem proposuit vel commendavit,
quam Aristarchus deinde comprobavit, ad creden-
, dum commovere vix potuit, Aristarchi auditorem
illum fuisse, In aliis denique nominibus Suidas
similiter ex uno duos effecit scriptores. » Simili
modo judicat Osannus l. l. 117 sq.

Jam vero etiamsi pro cerlo ponamus Aristote-
licum Diczarchum ab Apollonio spectari, hoc
tamen incertum manet, utrum peculiari opere
Ἡοιποτίσα sua protulerit, an per reliqua opera
dispersa. Nihil profeceris e Plutarcho Non posse
euav, vivi p. 1095, A : Οὐ γὰρ ἂν ἐπῆλθεν αὐτοῖς elc
νοῦν βαλέσθαι τὰς τυφλὰς ἐχείνας καὶ νωδὰς ψηλα-
φήσεις xal ἐπιπηδήσεις τοῦ ἀχολάστου µεμαθηχόσιν,
εἰ μὴδὲν ἄλλο, γράφειν περὶ Ὁμήρου καὶ περὶ Εὐριπί-

-ἷ--ἶ-------ᾱ------------υ--σ-μ--- j

DIC/EABCHI MESSENH

δου , ὡς Ἀριστότέλης xat Ἡρακλείδης xat Δικαίαργος.
Ex his enim non liquet num uterque titulus, περὶ
Ὁμήρου xal περὶ Εὐριπίδον, an alter tantum ad
Nostrum pertineat,

33 a.

Schol. Hom. Od. «, 333 e cod. Harl. 5674 in
Crameri Anecd. Paris. III, p. 422 : Αἰτιᾶται ἐχ
τῶν ἐπῶν τούτων Διχαίαρχος τὴν παρ) Ὁμήρῳ Πη-

,
γελόπην" «

*H δ' ὅτε δὴ μνηστῆρας ἀφίκετο δῖα γυκαικῶν,
otii ῥα παρὰ σταθμὸν τέγεος πύχα ποιητοῖο

ἅντα παρειάιον
xai τὰ ἑξῆς, Οὐδαμῶς γὰρ εὔταχτον dot qnot τὸν
Πηνελόπην πρῶτα μὲν ὅτι πρὸς τὴν θύραν τῆς αὐλῆς
παραγίνεται νεανίσχοις, ἔπειτα τῷ κρηδέμνῳ τὰ χάλ-
λιστα µέρη τοῦ προσώπου χαλύψασα, τοὺς ὀφθαλμοὺς
μόνους ἀπολε[ίπει] θεωρεῖσθαι' περίεργος γὰρ fj τοιαύτη
σχηµατοποιία καὶ προσποίητος, Ἡ τε παράστασις τῶν
θεραπαινίδων ἑκάτερθεν el; τὸ χκατ᾽ ἐξοχην φα αίνεσθαι
χαλὴν, οὐχ ἀνεπιτήδευτον δείχνυσι. Φαμὲν οὖν ὅτι τὸ
χαθόλου ἔθος ἀγνοεῖν Éotxev 6 Δικαίαρχος. Argumentum
hujus fragmenti est ejusmodi, ut in Vite Gracie
parte ea, qua heroice ztatis mores describebantur,
apte locum habere potuerit.

His subjicio quz Osannus l. l. p. 118 e codice
Italico tractatum De signis Aristarchi continente
excerpsit : Τὴν δὲ ποίησιν ἀναγινώσχεσθαι dZwt Zo-
πυρος 6 Μάγνης Αἱολίδι διαλέχτῳ * τὸ δ᾽ αὐτὸ καὶ Δι-
χαίαρχος.

ΠΕΡΙ AAKATOY.

Opus De Alczo, quantum e fragmentis colligi-
tur, commentarius erat in Álczi carmina exegeti-
cus criticusque. Praemissa fuerit de vita et poesi
Alcsei dissertatio.

34.

Athengeus XV, p. 668, E : Ὅτι δὲ ἐσπούδαστο
παρὰ τοῖς Σικελιώταις 6 χότταθος, ὅπλον ἐκ τοῦ καὶ
οἰκήματα ἐπιτήδεια τῇ παιδιᾶ χατασχευάζεσθαι, ὡς
ἱστορεῖ Δικαίαρχος ἐν τῷ Περὶ Ἄλχαίου.

83 8.

Reprehendit Γἱοραγοἰι6 Penelopen , qualis apud Home-

rum est, propter versus hosce :

Hzc vero quando jam ad procos venerat divina mulier,

stetit juxta postem domus affabre struct,

genis ( preetendens tenuia redimicula )
etf quie. sequuntur. Minime enim decentem et modestam
dicit se Penelopen praebere, quippe quie primum quidem
ad aule portam juvenes conveniat, dcinde autem velo ve.
nustissimam faciei partem obtegat , oculosque solos sinat

spectari. Ineptam enim talem habitus compositionem esse
affectatamque. Porro quod ancilla ab utroque latere adstet,
haud minimum eo facere ostendit , ut tanto magis Penelopse
venustas emineat. Nobis ignarus utique morum rationis esse
Dic:earchus videtur.

DE ALC/EO.

94.
Insigne studium in cottabi ludum contulisse Siculos ex
co apparet, quod eliam conclavia huic ludo adaptata ex-
struxerint , ut Dicceearchus tradit in libro De Alcao.

FRAGMENTA.

247

Idem X1, P. 479, D : 'O xaXouusvo; χότταθος rus ; ἐχ λεπάδων χαυνοῖ φρένας ἆ θαλασσία λεπάς vel

παρηλθεν ele τὰ συμπόσια, τῶν περὶ Xov, ὃς
φησι Δικαίαρχος, πρῶτον εἰσαγαγόντων. Verba sunt
Hegesandri Delphi ab Athenzo laudati, Etiam
reliqua Hegesandri qus» sequuntur apud Athe-
nzeum, e Dicearcho fluxerint.

Id. XV, p. 666, B, C: Δικαίαρχος 9 6 Μεσσήνιος,
Ἀριστοτέλους μαθητὴς, ἐν τῷ Περὶ Ἀλκαίου χαὶ τὴν
λατάγην qmolv εἶναι Σικελικὸν ὄνομα. Λατάγη 9 ἐστὶ
τὸ ὑπολειπόμενον ἀπὸ τοῦ ἐχποθέντος ποτηρίου ὑγρὸν,
6 συνεστραμµένῃ τῃ χειρὶ ἄνωθεν ἐρρίπτουν οἱ παί-
ζοντες sl, τὸ χοτταθεῖον. Cf, schol. Arist. Pac. 1242.

Idem XV, p. 667 , B : Ἁγχυλοῦντα γὰρ δεῖ σφόδρα
τὴν χεῖρα εὐρύθμως πέωπειν τὸν χότταθον, ὡς Δικαί-
αρχός φησιν.

. 35.

Idem XI, p. 460, F : Ἄξιον δέ ἐστι (nxfoat, εἰ
oi ἀργαῖοι µεγάλοις ἔπινον ποτηρίοις. Δικαίαρχος μὲν
γὰρ 6 Μεσσήνιος,, 6 Ἀριστοτέλους μαθητὴς, ἐν τῷ
Περὶ Ἄλκαίου paxpoiz φησὶν αὐτοὺς ἐκπώμασι χεχρῆ-
σθαι xai ὑδαρέστερον πεπωχέναι.

30.

Idem I, Ρ. 85, F : Καλλίας δ) 6 Μυτιληναῖος
ἐν τῷ Περὶ τῆς παρ᾽ Ἀλκαίῳ λεπάδος παρὰ τῷ AAxalo

φησιν εἶναι ᾠδὴν, $« ἡ ápyf-
Πέτρας xai πολιᾶς θαλάσσας τέχνον *

ἃς ἐπὶ τέλει γεγράφθαι: « "Ex λεπάδων χαὖνοις φρένας
ἆ θαλασσία λεπάς. ν Ὁ 5' "A Λριστοφάνης γράφει ἀντὶ
τοῦ λεπάς χέλυς, xal φησὶν οὖκ εὖ Δικαίαρχον ἐχδεξά-
µενον λέγειν τὰς λεπάλας’ τὰ παιδάρια δὲ, ἡνίχ) ἂν elc
τὸ στόµα λάθωσιν, αὐλεῖν ἐν ταύταις καὶ παίζειν, χα-
θάπερ xal παρ᾽ ἡμῖν τὰ σπερωολόγα τῶν παιδαρίων
ταῖς καλουμέναις τελλίναις,

Apud Alczum Casaubonus Ser ibendum suspica-
tur : ἐχ λυπάων δ᾽ ἰαίνοι σε Φρένας à θαλασσία λεπάς
vel ἰαίνοις φρένας ὦ θαλασσία λεπάς. Schweighzaeuse-

Cottabus qui vocatur in convivia transiit, a Siculis pri-
mum, ut ait Diceearchus , introductus.

Diczarchus Messenius, Aristotelis discipulus, in libro
De Alczeo ait , latagam quoque Siculum esse vocabulum. Est
autem lataga residuus in poculo epoto liquor, quem con-
tracta manu in altum jacíebant ludentes , quo in cottabeum
decideret.

incurvafa valde manu concinno quodam modo emittere
cottabum oportet , ut Dicoeas chus ait.

9e

Quarendum est an majoribus e poculis biberint prisci.
Diezearchus quidem Messenius , Aristotelis discipulus , par-
vis ait poculis eos usos esse dilutiusque bibisse.

86.

Callias Mytilenzus in scriptione De lepade apud Alceum,

esse ait apud Alcaeum oden, cujus initium :
« Petrze et cari maris progenies : 1

γαυνοῖς φρένας ὦ ὦ θαλασσία λεπάς. Blomfield. :ἐκ λο

πάδων σαίνεις,

DE ΡΟΕΤΙ5 DRAMATICIS.

ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ TON ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΚΑΙ
ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ ΝΥΘΩΝ.

Sextus Empiricus Adv. math. III, p. 84, de si-
gnificationibus vocis ὑπόθεσις agens : Τανῦν δὲ ἆπαρ-
xécst votre Aéyeo0ac καθ᾽ ἕνα τὸν τρόπον, fj δραματικὴ
περιπέτεια χαθὸ καὶ τραγιχὴν xal χωμικὴν ὑπόθεσιν
εἶναι λέγομεν xal Δικαιάρχου τινὰς ὑποθέσεις τῶν
Εὐριπίδου καὶ Σοφοκλέους μύθων, οὐκ ἄλλο τικαλοῦντες
ὑπόθεσιν 3| τὴν τοῦ δράματος περιπέτειαν. Verba τινὰς
ὑποθέσεις ita intelligenda ut significent : certus qui-
dam liber, qui ὑποθέσεις inscribitur, non vero :
nonnulla ὑποθέσεις sive nonnullarum tantum fabu-
larum ὑποθέσεις. Cogita de Didascalüs, quales Ari-
stoteles et alii scripserunt, singularum fabularum
argumenta eorumque tractationem , atque tempora
quibus doctze et commisse fabule sint, aliaque
qua ad historiam artis dramatice poetarumque
pertinent exponentes.

DE SOPHOCLF.
37.

Vita /Eschyli Robort. p. 11 : Tov τρίτον ὑποχρι-
τὴν αὐτὸς (sc. Αἰσχύλος ) ἐξ "- ὡς δὲ Διχαίαρχος,
Σοφοχλῆς.

38.

Arguiment. Sopliocl. Aj. : Auxaíapyoc δὲ Αἴαντος
θάνατον ἐπιγράφει, & δὲ ταῖς Διδασκαλίαις ( Aristo-
telis, opinor ) ψιλῶς Αἴας ἀναγέγραπται.

39-

Argument. Sophocl. OEd. Tyr : Διὰ τί Topa v-

voc ἐπιγέγραπται; 'O τύραννος Οἰδίπους ἐπὶ διακρίσει

| cujus in fine sic scribi : « E patellis (e £ristitia ? ) laxet tibi

animum marina patella , » sed pro λεπάς ( patella ) Aristo-
phanes χέλυς (testudo) scribit; aitque non recte inter-
pretantem Diczearchum de patellis dicere; puerulos e: im
has in os sumentes canere eisdem et ludere, quemadmodum,
apud nos petuluntes puerulos fellinis qua vocantur.

ΡΕ POETIS DRAMATICIS.

37.
Tertium hjstrionem ;Eschylus, ex Diceearchi vero sen- |
tentia Sophocles introduxit.
38.
Diczarchus (abulz titulum ponit Mor(em Ajacis, quam-
quam in Didascaliis fabula simpliciter Aja.z inscribitur.
50. :
€ur Tyrannus. (Edipus inscribitur? Ut. ab altero 241 -
pode ( in Colono ) distingueretur. Lepide vero Tyrannum

248

θατέρου ἐπιγέγραπται. Χαριέντως δὲ Τύραννον
ἅπαντες αὐτὸν ἐπέγραφον ὡς ἐξέχοντα πάσης τῆς
Σοφοχλέους ποιήσεως, χαΐπερ ἠττηθέντα ὑπὸ Φιλο-
χλέους, ὥς φησι Δικαίαρχος. Vide Wagner. Fragm.
Ἱταρίο. p. 61 et 64 ed. Didot.

DE EURIPIDE.

40.

Plutarch. De EI Delph. init. p. 384, D : Στιχι-
δίοις τισὶν οὗ φαύλως ἔγουσιν, ὦ φίλε Σαραπίων, ἑνέ-
τυχον πρώην, ἃ Δικαίαρχος Εὐριπίδην οἴεται πρὸς
Ἀργέλαον εἰπεῖν -

O9 βούλομαι πλουτοῦντι δωρεῖσθαι πέ»ης, ,
w^ u' ἄφρονα χρίνης, ?) διδοὺς αἰτεῖν δοχῶ.

Versus ex Árchelao fabula petiti esse videntur.
V. Wagner in Fragm. Eurip. fr. 356 et pag. 671.

De Medea Neophronis, qua usus Euripides sit,
Diczarchus in Βίῳ Ἑλλάδος (fr. 16) quedam
monuerat. Áccuratius de hac fabula in Didascaliis
egerit. — Plutarchi locum, quo Diczarchi De
Euiipide scriptum indicatur, supra ( fr, 35 ) jam
apposuimus.

DE ARISTOPHANE.

5t.

Schol, Platon. p. 331 ed. Bekk., de Aristo-
phane : Tori; à ὃ) ἔσχεν υἱοὺς, Φίλιππον τὸν τοῖς
Εὐθούλου δράµασιν ἀγωνισάμενον, καὶ Αραρότα ἰδίοις
τε xal τοῦ πατρὸς δράµασι διηγωνισµένον, xol τρίτον
ὃν Ἀπολλόδωρος μὲν Νικόστρατον καλεῖ, οἱ δὲ περὶ
Διχαίαρχον Φιλέταιρον.

42.

Argum. in Aristoph. Ranas : Τὸ δὲ ὀρᾶμα τῶν

DICAEARCHI MESSENII

εὖ xat Φιλοπόνως πεποιηµένων. Ἐδιδάχθη δὲ ἐπὶ Καλ-
9 κ

λίου τοῦ μετὰ Αντιγένη, διὰ Φιλωνίδου eic Λήναια.
Πρῶτος ἦν" δεύτερος Φρύνιγος Μούσαις, Πλάτων τρί-
τος Κλεοφῶντι. Οὔὕτω δὲ ἐθαυμάσθη διὰ τὴν ἐν αὐτῷ
παράθασιν, καθ ἣν διαλλάττει τοὺς ἐντίμους τοῖς ἀτί-
μοις xal τοὺς πολίτας τοῖς φυγάσιν, ὥστε xai ἀνεδιδά-
χθη, ὥς φησι Δικαίαρχος.

ΠΕΡΙ ΜΟΥΣΙΚΟΝ ΑΓΩΝΩΝ.
43.

Photius Lex. : Σχολιόν, f$ παροίνιος ᾠδή. Ὡς μὲν
Διχαίαρχος ἐν τῷ Περὶ μουσικῶν ἀγώνων, ὅτι τρία
γένη ἂν ᾠδῶν, τὸ μὲν ὑπὸ πάντων ἀδόμενον, [τὸ δὲ]
καθ) ἕνα ἑξῆς, τὸ δὲ ὑπὸ τῶν συνετωτάτων, ὡς ἔτυχεν
τῇ τάξει, ὃ δὴ χαλεῖσθαι διὰ τὴν τάξιν σχολιόν΄ ὡς δὲ
Ἀριστόξενος κτλ.

Verba τὸ δὲ supplevit Να]ίας. Eadem Suidas
s. v. (unde Musurus intulit in schol. Aldin. ad
Aristoph. Ran. 1329 ) et schol. ad Lucian. p. t16
ed. Jacobitz, ubi pro τρία γένη legitur δύο γένη;
nimirum omissis verbis τὸ δὲ, nonnisi duo genera
commemorari videbantur. Deinde apud schol.
Lucian. titulus libri est Περὶ μουσιχῆς, uti pas
sim tituli in brevius contrahuntur. Eodem modo in
seq. fragm. schol. Aldin. habent Περὶ μουσαῶς.

ή.

Schol. Aristoph. Nub. 1364: Δικαίαρχος ἐν τῷ
Περὶ μουσικῶν ἀγώνων' « " Ext δὲ χοινόν τι πάθος φαί-
νεται συναχολουθεῖν τοῖς διερχοιένοις εἴτε μετὰ μέλους
εἴτε ἄνευ μέλους, ἔχοντάς τι ἐν τῇ χειρὶ ποιεῖσθαι τὴν
ἀφήγησιν * ol τε γὰρ ἄδοντες ἐν τοῖς συµποσίοις ἐκ πα-
λαιᾶς τινος παραδόσεως χλῶνα δάφνης ἡ μµυρρίνης
λαθόντες ἄδουσιν. » Titulus libri in codd. Raven. et

omnes inscripserunt, utpote inter omnes Sophocleas fabu-
las principem lecum obtinentem, etsi Philocles victoriam
de Sophocle tum reportaverit, teste Diczearcho.

40.

Incidi nuper, mi Sarapio, in versiculos quosdam nequa-
quai inelegantes : quibus Dicaarchus existimat Arche-
laum fuisse ab Euripide compellatum :

Nolo tibl dare dona pauper diviti :
desipere ne pules me, vel dando petere.
41.

Aristophanes comicus tres habuit filios, Philippum qui
Eubuli fabulis certavit, Ararotem qui et suis et patris
' fabulis certavit, et tertium Nicoetratum , uti Apollodorus ,
vel Phileterus , uti Diczearchus tradit.

42.

Rane fabula est ex bene et diligenter elaboratis ; docta sub
Callia post Antigenem archonte, per Philonidem in Lenao-
rum festum. Aristophanes primus erat, secundas tulit
Phrynichus Musis fabula, tertias Platon Cleophonte fabula.
Ac tantopere Ranas admirati sunt propter parabasin , in qua

cives iis qui jure civili et honore privati et exules erant re-
conciliat , ut etiam denuo fabula docta sit , teste Dicsearcho.

43.

DE MUSICIS CERTAMINIBUS.

Scolium, cantilena inter pocula cantari solita. Secundum
Dicearchum in libro De musicis certaminibus, iria erant
cantilenarum genera; unum earum , quz ab omnibus ca-
nebantur simul ; alterum earum, quie a singulis caneban-
tur secundum ordinem; tertium earum, qua nonnisi a peri-
tissimis canebanfur ultro citroque, ordine incerto, unde
σχολιόν ( obliquum, tor Cuosum ) hoc carminum genus no-
minatur.

9 44.

Dicxarchus in libro De musicis certaminibus ait : Prz-
terea natura quasi innatum esse videtur ut quicunque ex-
ponunt aliquid sive cantu sive absque cantu , manu aliquid
legentes narrationem faciant. Nam et qui in conviviis ca-
nunt ex vetusta quadam traditione ramum lauri sive myrrha
tenentes id faciunt.

FRAGMENTA.

Venet. est : Περὶ μουσικῶν, cui Dindorfius addidit
vocem ἀγώνων. In Aldinis est Περὶ μουσικῆς. Cf.
fr. 43.

Partes hujus operis designari puta titulis : Περὶ
Διονυσιαχῶν ἀγώνων, Παναθηναϊχὸς (sc. ἀγών ),
ὨὈλυμπυιός.

45.

ΠΕΡΙ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΝ ΑΓΩΝΩΝ.

Schol. Aristoph. Avv. 1403 : Ἀντίπατρος δὲ xal
Εὐφρόνιος ἓν τοῖς Ὑπομνήμασί φασι τοὺς χυχλίους
χοροὺς στῆσαι πρῶτον Λᾶσον τὸν Ερμιονέα, οἱ δὲ
ἁρχαιότεροι Ἑλλάνικος xal Διχαίαρχος Ἀρίονα τὸν
Μηθυμναῖον, Atxatapyoc μὲν ἐν τῷ Περὶ Διονυσιακῶν
ἀγώνων, ᾿Ελλάνικος δὲ ἐν τοῖς Καρνεονίχαις (Koavai-
xot et Καρναῖχοις libri ).

46.
ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ.

Schol. Arist. Vesp. 544 : Ἐν τοῖς Π[αναθηναίοις
οἱ γέροντες θαλλοὺς ἔχοντες ἑπόμπευον... 'O μέντοι
Δικαίαρχος ἐν τῷ Παναθηναϊκῷ οὐκ οἴδα ἐξ ὅτου ποτὲ
xai τὰς γραῦς ἐν τοῖς Παναθηναίοις ὑπείληφε θαλλοφο-
ρεῖν, πολλῶν ἀλλήλοις ὁμολογούντων περὶ τοῦ µόνους
τοὺς πρεσθύτας θαλλοφορεῖν, Ξενοφῶντος μὲν ἐν τῷ
Συμποσίῳ (4, 17), Φιλοχόρου δὲ ἐν τῇ δευτέρα
(fr. 26 ).

47-
OAYMIIIKOZ.

Athenzus XIV, p. 620, D : Τοὺς ὃ Ἐμπεδοχλέους
«καθαρμοὺς ἐρραφῴδησεν ᾽Ολυμπίασι Κλεομένης 6 ῥα-
ψωδὸς, ὥς φησι Δικαίαρχος ἐν τῷ ᾿Ολυμπιῷ.

Preter citatos ἀγώνων titulos fuisse alios, quo-
rum mentio nunc desideratur, consentaneuin est.
Itaque quz sequuntur fragmenta ad idem Περὶ
μουσικῶν ἀγώνων opus esse referenda crediderim.
Quamquam fieri facile potuit ut alia complura
opera de rebus musicis, de choris et saltationibus
Diczearchus composuerit, qua subindicare videri

249

possit Plutarchus Non posse suav. vivi sec, Epic,
p. 1096, B, ubi hzc : Ποῖος γὰρ ἂν αὐλὸς 3 χιθάρα
διηρµοσµένη πρὸς ᾠδὴν, ἤ τις χορὸς
:Εδρύοπα χέλαδον ἀκροσόφων ἀγνύμενον διὰ στοµάτων
φθεγγόµενος, οὕτως ηὔφρανεν ᾿Ιεπίκουρον καὶ Μητρό-
δωρον, ὡς Ἀριστοτέλη καὶ Θεόφραστον καὶ Ἱερώνυμον
xai Δικαίαρχον ol περὶ χορῶν λόγοι xal διδασκαλία: ͵
καὶ τὰ δι) αὐλῶν προθλήµατα καὶ ῥυθμῶν xol ἅρμο-
νιῶν; οἷον διὰ τί τῶν ἴσων αὐλῶν ὁ βστενότερος
βαρύτερον φθέγγεται: xat διὰ τί, τῆς σύριγγος dva-
σπωµένης, πᾶσιν ὀξύνεται τοῖς φθόγΊοις, χλινοµένης δὲ,
πάλιν βαρύνει, xal συναχθεὶς πρὸς τὸν ἕτερον [βαρύ.
τερον ], διαχθεὶς δ' ὀξύτερον ἠχεῖ: καὶ τί δήποτε τῶν
θεάτρων ἂν ἄχυρα τῆς ὀρχήστρας χατασχεδάσης 1j
χοῦν, 6 λαὸς τυφλοῦται΄ xal χαλκοῦν Ἀλέξανδρον ἐν
Πέλλη βουλόμενον ποιῆσαι τὸ προσχήνιον, oüx εἴασεν
ὁ τεχνίτης, ὡς διαφθεροῦντα τῶν ὑποκριτῶν τὴν φω-
viv * καὶ τί δήποτε τῶν γενῶν διαγεῖ τὸ χρωματιχὸν,
$ à ἁρμονία συνίστησιν. Denique verba Ciceronis in
Ep. ad Att. XIII, 32 : « Τριπολιτικὸν non invenio
et epistolam ejus, quam ad 4ristoxenum misit, »
de epistola quz de rebus musicis fuerit intelligi
possunt. Áttamen malim de argumento cogitare
illi, quod Τριπολιτικῷ suberat, assimili, de quo
fortasse propterea ad Aristoxenum musicum scri-
psit, quod doctrinam de elementis harmonicis
accoinmodaverit ad rationem qua in πολιτείας
elementa vite publice temperanda esse statuit.
Certe sepius eum tum in politicis tum in philoso-
phicis ad musicam doctrinam respexisse patet ex
iis quze leguntur in Bí» Ἑλλάδος (ap. Varron, R.-
R. I, a : fr. 5), ubi pastorum vitam incentivam,
agricolarum succentivam esse dicit , atque in libris
Περι ψυχῆς ( ap. Nemesium De nat. hom. p. 68),
ubi ammz compositio cum mixtura symphoniaca
elementorum musicorum comparatur. Cf. etiam
fr. 27.

48.

Athenzus I, p. 14, D : (Τῆς διὰ τῆς σφαίρας ὀρχή- |
σεως) τὴν εὗρεσιν ΑἉγαλλὶς ἡ Κερχυραία γραμματικὴ

45

DE BACCHICIS CERTAMINIBUS.
Antipater et Eupbronius in Commentariis dicunt cyclicos
choros primum instituisse Lasum Hermionensem, antiquio-
res vero, ut Hellanicus et Diczearchus, Arioni Metliymnaeo
id vindicant , Diceearchus scilicet in libro De Bacchjcis cer-
taminibus , Hellanicus autem in Carneonicis.
" 46.

PANATHENAICUS.

Panathenacis senes frondes oleaginas gestantes pompam
ducebant. Diccearchus tamen in Panathenaico, nescio unde,

Statuit etiam vetulas frondes gestasse, quamquam multi
consentientes inter se de senibus tantum thallophoris lo-
quuntur, uti Xenophon in Symposio et Philochorus in At-
thidis libro secundo.
47.
OLYMPICUS.

Empedoclis carmina lustralia decantavit Olympise Cleo-
menes rhapsodus , ut ait Dic»archus in Olympico.
48.
Pilaris sallationis inventionem Agallis, Corcyrea gram-
matica, Nausicaz tribuit, populari sua nimirum gratifica-

250

Ναυσιχάα ἀνατίθησιν, ὡς πολίτιδι qapuoudvn: Δι-
καίαρχσς δὲ Σιχυωνίοις ππασος δὲ Λαχεδαιμονίοις
ταύτην τε xal τὰ γυμνάσια πρώτοις.

49.

Plutarchus Theseus ο. a1 : Ἐκ δὲ τῆς Κρήτης
ἀποπλέων slo Δῆλον χατέσγε, xai τῷ θεῷ θύσας καὶ
ἀναθεὶς τὸ ᾿Ἀφροδίσιον, ὃ παρὰ τῆς Ἀριάδνης ἔλαθεν,
ἐκόρευσε μετὰ τῶν Ἰϊθέων χορείαν, ἣν ἔτι νῦν ἔπιτε-
λεῖν Δηλίους λέγουσι, µίµηµα τῶν ἐν τῷ Λαθυρίνθῳ
περιόδων xal διεζόδων, ἔν τινι ῥυθμῷ ππεριελίξεις xai
ἀνελίξεις ἔχοντι γιγνοµένην. Καλεῖται δὲ τὸ γένος
τοῦτο τῆς χορείας ὑπὸ Δηλίων γέρανος, ὡς ἵστορεῖ
Διχαίαρχος. Εχόρευσε δὲ περὶ τὸν Κερατῶνα, βωμὸν
ἐκ κεράτων συνηρµοσμµένον εὐωνύμων ἁπάντων.

6ο.

Zenobius IL, 15 : Ἄειδε τὰ Τέλληνος, οὗτος
6 Ἠέλλην ἐγένετο αὐλητὴς καὶ μελῶν ἀνυποτάκτων
ποιητής. Μέμνηται αὐτοῦ Διχαίαρχος 6 ἩΜεσσήνιος.
Cf. Apostol, I, 34; Libanius Ep. 548 : QUÀ? εἰ τὰ
Τέλληνος ὥδοι τις, οἷός τε ἔσται πρὸς αὑτόν σε µετα-
στῆσχι. Plutarch. Apophthegm. p. 193, F : "Hv δὲ
αὐλητῆς ὃ μὲν Τέλλις χάχιστος, 6 9' Ἀντιγενίδης x&À-
λιστος. Contra Zenob. I, 45 : Ἄειδε τὰ Τέλλη-
νος” ἐπὶ τῶν σχωπτικῶν τίθεται ἡ παροιμία. Τέλλην
γὰρ αὐλητὴς ἐγένετο xal μελῶν ποιητὴς, παίγνιά τε
κατέλιπεν εὑρυθμότατα καὶ χάριν ἔχοντα πλείστην xal
σχώωµατα χοαψότατα. Vid. Leutsch.]. ]. p. 35. —
Subjungo aliud proverbium, cujus ubinam Di-
cearchus meminerit haud liquet.

5s.

hj

Zenobius III, 65 : Ἐν πίθῳ τὴν χεραµείαν
μµανθάνω᾽ παροιμία ἐπὶ τῶν τὰς πρώτας µαθήσεις
ὑπερθαινόντων, ἁπτομένων δὲ εὐθέως τῶν µειζόνων,
ὡς εἴ τις µανθάνων χεραμµεύειν, πρὶν μαθεῖν πίναχας
3| ἄλλο τι τῶν μικρῶν πλάττειν, πίθῳ ἐγχειροίη. Δι-
καίαρχος δέ φησιν ἕτερόν τι δηλοῦν τὴν παροιµίαν,
olovel τὴν µελέτην ἐν τοῖς ὁμοίοις.(]. οἰχείοις ex Hesy-

DIC/EARCHI MESSENIT

chio) ποιεῖσθαι, ὡς χυβερνήτης ἐπὶ τῆς νηὸς xol
ἠνίοχος ἐπὶ τῶν ἵππων. Proverbium permultis usor-
patum. V. Schneidewin. ad h. 1.

ΓΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΣ.

Argumenta eorum, quz ex Periodo orbis terra-
rum petita sunt, Fuhrius paucis comprehendit hunc
in modum : « Dicearchus terram globosam esse
statuit (fr. 53). -— Terra habitabilis dimidio
longior quam latior est (fr. 54). Terram per
lineam cum szquatore éx παραλλήλου currentem
eamque per Herculis columnas, Sardiniam, Sici-
liam, Peloponnesum , Cariam, Lyciam, Pamphy-
liam, Ciliciam , super Taurum ad Imaugp ducen-
tem in duas dimidias partes divisit. Ab hac inde
linea et a locis ibi positis situm reliquorum loco-
rum definire vel etiam , si Ukerti aliorumque con.
jecturam sequi libet, eos locos, distantiarum via-
rumque directionis in itineribus indicatz ratione
habita , in suas tabulas referre conatus esse videtur
( fr. 55). — Distantiam inter Peloponnesum et
Columnas decies mille stadiorum esse judicavit;
quam ob «:estimationem a Polybio, qui eam justo
minorem censuit, reprehensus est. Quem tamen
Strabo in contrariam partem peccavisse et distan-
tiam illam nimiam statuisse arbitratus est. De re-
gionibus Europs occidentem et septentrionem
spectantibus, e judicio quidem Strabonis, magnam
pre se tulit ignorantiam, quam tamen geographus
eo excusavit, quod illas ipse non vidisset. Ceterum
quz Pvtheas de illis tractibus retulerat, iis fidem
habere dubitavit (fr. 56). — Columnas, sicut
Eratosthenes quoque postea et Polybius, circa fre-
tum posuit ( fr. 57 ). » — Nilus ex Atlantico mari
refluens exundat ( fr. 54 ).

Tabulas geographicas a Diczearcho claboratas
esse per se admodum verisimile est, quamquam
diserto veterum testimonio res confirmari ncquit.
Significari vero tabulas Diczarchi multi putarunt
loco Diogenis Laertii V, 51, ubi Theophrastus in
testamento Jussisse narratur in porticu publice col-

tura; Diczcarchus vero Sicyoniis ; Hippasus autem et hujus
et gymnasiorum pritnos auctores Lacedzemonios perhibet.
49.

Solvens ex Creta Delum appulit, ubi rem divinam
fecit Apollini, dedicatoque Veneris signo , quod ab Ariadna
acceperal , tripudium saltavit cum impuberibus, quod lac
etiam memoria ferunt Delios servare; quod in imitationem
anfractuum Labyrinthi et ambagium ad modos quosdam
musicos peragitur, qui implicationes et evolutiones refe-
runt. Hoc genus saltationis Grus dicitur a Deliis, ut me-
moris prodidit Diczearchus. Saltavit autem circum aram
Ceratonem , quai ex cornibus erat, sinistris omnibus , com-

pacta.

90.

Cane ea qua Tellen. Tellen hic tibicen erat et carmi-
num inconcinnorum poefa. Meminit ejus DiceParchus Mes-
senius.

51.

In dolio figulinam disco. Proverbium dicitur de iis qui
prima artis rudimenta praetermittentes, majora statim ag-
grediuntur : ut si quis figulinam discens, prius quam ur-
ceos similiaque vascula fingat , dolia aggrediatur. Dicz»ar-
chus vero alium proverbio sensum tribuit, nimirum curam
rebus uniuscujusque accommodatam impendendam ; verbi
causa nauclerus navem gubernet , et equos auriga.

FRAGMENTA.

locari πίναχας, ἐν οἷς γῆς περίοδοί εἰσιν. Quae opi-
nio eo nititur, quod Pseudo-Dicaearchi “Ελλάδος
ἀναγραφὴν "Theophrasto Eresio dedicatam esse
censebant. Hoc nihili esse jam satis liquet. Ac Di-
csarchum Messenium adversarium potius quam
familiarem Theophrasti videri fuisse supra monui-
mus, Cicero quidem Ad Attic. VI, 2 (fr. 74) me-
morat (tabulas Dicearchi, sed ita, ut non tam
de tabulis, quas oculis subjectas habuerit, quam
de Peloponnesi tabula, qualis ex Trophoniana
Charonis narratione (quam laudat Cicero Ἱ. 1.)
animo efformanda foret, cogitandum esse mihi
videatur. Osannus 1l. l. p. 72 tabulas, qus orbis
terrarum delineatam imaginem exhibuissent et quas
libro, qui Περίοδος γῆς inscribitur, explicasset Di-
caearchus apud Ciceronem intelligi vult. Quodsi
verba Ciceronis ita comparata sint, ut nonimisi
Trophonianam istam narrationem auctor ante ocu-
los habuisse videatur, id brevitate et obscuritate,
qua epistole ad Atticum scripte passim laborant,
commissum esse censet. Fuhrius pro tabulis corri-
gendum esse opinatur fabulis. — Ex Agathemeri
denique verbis (fr. 54) non patere Dicearchum
tabulas geographicas delineasse nemo non videt.

52.

Jo. Lydus De menss. p. 164 ed. Roth. : Ἀλλὰ
xai Διχαίαρχος ἓν Περιόδῳ γῆς ἐκ τῆς ΑἉτλαντιχῆς
θαλάττης τὸν Νεῖλον ἀναχεῖσθαι βούλεται. ΟΕ. Cal-
listhenis fr. 6.

Unicus hic locus est, quo diserta Periodi men-
tio fit. Ad idem opus referenda plurima eorum
quze ad terrarum descriptiones pertinent.

53.

Plinius H. N. II, c. 65 deterra : Globum tamen
effici mirum estin tanta planitie maris campo-
rumque. Cui sententie adest Dicearchus, vir
ín primis eruditus, regum cura permensus mon-
tes, ex quibus altissimum prodidit Pelion MCCL
passuum | ratione perpendiculari, nullam | esse
eam portionem universce rotunditatis colligens.
Mihi incerta hcec videtur conjectatio ; haud ignaro
quosdam Alpium vertices, longo tractu nec ὅτε-

D ODEEERMMMLLEDMEEAEEEELELLLLLILLLL EE d

251

eiore quinquaginta millibus passuum assurgere:

Martian. Cap. V1, 6 59ο ed. Kopp. 1836 : Tum
illa : formam totius terree non planam, ut cestimant
positioni qui eam disci diffusioris assimilant,
neque concavam , ut alii qui descendere imbrem
dixere telluris in gremium ; sed rotundam , globo-
sam etiam, sicut secundus Diccearchus asseverat.
lamque ortus obitusque siderum non diversus pro
terree. elevatione vel inclinationibus haberetur, si
per plana diffusis mundane constitutionis operibus
uno eodemque tempore supra terras et cquora
nituissent, aut item si emersi solis exortus conca-
vis subductionis terree latebris abderetur.

Vox secundus ita explicanda videtur Koppio,
ut primus sententiz hujus auctor fuerit Aristoteles.
Fuhrius conjecit fecundus. Fortasse fuit ;: secundum
Dicearchum asseverant, De re cf. Forbiger. Geogr.
I, p. 539.

34.

Agathemerus init. : Οἱ μὲν οὖν παλαιοὶ τὴν olxov-
µένην ἔγραφον στρογγύλην... Πρῶτος δὲ Δημόκριτος,
πολύπειρος ἀνὴρ, συνεῖδεν ὅτι προµήχης ἐστὶ (7,
ἡμιόλιον τὸ μῆκος τοῦ πλάτους ἔχουσα. Συνήνεσε
τούτῳ xal Δικαίαρχος 6 περιπατητικός. Εὔδοζος δὲ τὸ
μῆχος διπλοῦν τοῦ πλάτους" 6 δὲ Ἐρατοσθένης πλεῖον
τοῦ διπλοῦ. « Ceterum non negligendum est, quod
Democriti sententia ad habitatam tantum terram
referenda est, et quod Dicearchus igitur, qui eam
amplexus est, sibi noryrepugnat , si cum Aristotele
magistro ( De celo II, 14) omnem terram globo-
sam esse statuit. » FUHB.

55.

Idem ibid. : Δικαίαῤχος δὲ ὁρίζει τὴν γῆν οὐχ
ὕδασιν, ἀλλὰ τομ εὐθεία ἀχράτῳ, ἀπὸ στηλῶν διὰ
Σαρδοῦς, Σικελίας, Πελοποννήσου, Καρίας, Λυχίας,
Παμφυλίας, Κιλικίας xal Ταύρου ἑξῆς ἕως "cu
ópouc* τῶν τοίνυν τόπων τὸν μὲν βόρειον, τὸν δὲ νότιον
ὀνομάζει. Eodem modo Eratosthenes rem instituit.
V. Strabo II , p. 67.

56.

Strabo 1], c. 4, p. 104 sq : Πολύθιος δὲ τὴν Εὺ-
ρώπην χωρογραφῶν τοὺς μὲν ἀρχαίους £v φησι, τοὺς

ORBIS TERRARUM CIRCUITUS.
$2.

Diczearchus quoque in Orbis Circuitu Nilum (uvium ex
Allantico mari refluere vult.

54.

Prisci terram habitabilem esse rotundam fiff&ebant...
Primus Democritus , vir peritissimus, cognovit eam oblon-
gam esse, ita ut dimidia parte longior quam latior esset.
Democrito assentitur Diciearchus peripateticus.

$5.

Dicsearchus terrarum situm non secundum maria definit,
sed ducta linea directa, quz» ab Herculis columnis currit
per Sardiniam, Siciliam , Peloponnesum, Cariam , Lyciam,
Pamphyliam , Ciliciam et Taurum, usque ad Imaum mon-
tem. Terra igitur hunc in modum in duas divisa partes ,
earum alteram borealem , alteram meridionalem nominat.

56.
Jam Polybius Europo regiones describens, veteres se

263

ὃ) ἐκείνους ἐλέγχοντας ἐξετάζειν Δικαίαρχόν τε xal
Ἐρατοσθένη, τὸν τελευταῖον πραγματευσάµενον περὶ
γεωγραφίας, xal Πυθέαν, ὑφ οὗ παρακρουσθῆναι
πολλοὺς, ὅλην μὲν τὴν Βρεττανικὴν ἐμθαδὸν ἐπελθεῖν
φάσχοντος, τὴν δὲ περίµετρον πλειόνων 7) τεττάρων
µυριάδων ἀποδόντος τῆς νήσου, προσιστορήσαντος δὲ
καὶ τὰ περὶ τῆς Θούλης xol τῶν τόπων ἐχείνων, ἐν οἷς
οὔτε γῆ xa0' αὑτὴν ὑπῆρχεν ἔτι οὔτε θάλαττα οὔτ dp,
ἀλλὰ σύγχριμά τι ἐκ τούτων πλεύμονι θαλαττίῳ ἐοι-
χὸς, ἐν ᾧ φησι τὴν γῆν xai τὴν θάλατταν αἱωρεῖσθαι
xal τὰ σύμπαντα, xal τοῦτον ὡς ἂν δεσμὸν εἶναι τῶν
ὅλων, µήτε πορευτὸν µήτε πλωτὸν ὑπάρχοντα: τὸ μὲν
οὖν τῷ πλεύμονι dotxóc αὐτὸς ἑωρακέναε, τἆλλα δὲ λέ-
χειν ἐξ ἀχοῆς. Ταῦτα μὲν τὰ τοῦ Πυθέου, xai διότι
ἐπανελθὼν ἐνθένδε πᾶσαν ἐπέλθοι τὴν παρωχεανῖτιν
τῆς Εὐρώπης ἀπὸ Γαδείρων ἕως Ταναϊδος.

φΦησὶ ὃ) οὖν ὃ [Πολύδιος ἄπιστον xal αὐτὸ τοῦτο,
πῶς ἰδιώτῃη ἀνθρώπῳ καὶ πένητι τὰ τοσαῦτα διαστή-
µατα πλωτὰ xal πορευτὰ γένοιτο” τὸν δ' ᾿Βρατοσθένη
διαπορήσαντα, εἰ χρὴ πιστεύειν τούτοις, ὅμως περί τε
τῆς Βρεττανικῆς πεπιστευχέναι xal τῶν χατὰ Γάδειρα
καὶ τὴν Ἰθηρίαν πολὺ δέ φησι βέλτιον τῷ Μεσσηνίῳ
πιστεύειν 7| τούτῳ. Ὅ μέντοι γε εἷς µίαν χώραν τὴν
Παγγαίαν λέγει πλεῦσαι’ ὁ δὲ xal µέχρι τῶν τοῦ x0-
σµου περάτων κατωπτευχέναι τὴν προσάρχτιον τῆς Εὐ-
ρώπης πᾶσαν, ἣν οὐδ ἂν τῷ "Epp, πιστεύσαι τις λέ-
γοντι. Ερατοσθένη δὲ τὸν μὲν Εὐήμερον Βεργαῖον xa-
λεῖν, Πυθέα δὲ πιστεύειν , xal ταῦτα μηδὲ Δικαιάρχου
πιστεύσαντος. Τὸ μὲν οὖν μηδὲ Δικαιάρχου πιστεύσαν--

ΡΙΩΣΑΒΟΗΙ MESSENII

τος, Ὑελοῖον ὥσπερ ἐχείνῳ κανόνι χρήσασθαι προσῇ.
xov, καθ οὗ τοσούτους ἐλέγχους αὐτὸς προφέρεται’
᾿Ερατοσθένους δὲ εἴρηται ἡ περὶ τὰ ἑσπέρια xai τὰ
ἀρχτικὰ τῆς Εὐρώπης ἄγνοια. Ἁλλ' ἐχείνῳ μὲν xoi Δι-
χαιάρχῳ συγγνώμη, τοῖς μὴ χατιδοῦσι τοὺς τόπους
ἐχείνους' Πολυθίῳ δὲ xai ΠΠοσειδωνίῳ τίς ἂν συγγνοίη;
Ἀλλὰ μὴν Πολύθιός γέ ἔστιν 6 λαοδογματικἁς χαλῶν
ἀποφάσεις, B ποιοῦνται περὶ τῶν ἐν τούτοις τοῖς τόποις
διαστημάτων χαὶ dv ἄλλοις πολλοῖς, ἀλλ᾽ 000 ἐν oq
ἐκείνους ἐλέγχει χαθαρεύων. "'oU γοῦν Δικαιάρχου µν-
ῥίους μὲν εἰπόντος τοὺς ἐπὶ Ῥτήλας ἀπὸ τῆς [ἔελοπον-
νήσου σταδίους, πλείους δὲ τούτων τοὺς ἐπὶ τὸν Ἄ ὁδρίαν
µέχρι τοῦ uuo), τοῦ ὃ ἐπὶ Στήλας τὸ µέχρι τοῦ
Πορθμοῦ τρισγιλίους ἀποδόντος, ὡς γίνεσθαι τὸ λοιπὸν
ἑπταχισχιλίους τὸ ἀπὸ Πορθμοῦ µέχρι Στηλῶν' τοὺς μὲν
τρισχιλίους iv φησιν, εἴτ᾽ εὖ λαμθάνονται εἶτε μὴ, τοὺς
ϐ) ἑπταχισχιλίους οὐδετέρως, οὐδὲ τὴν παραλίαν ἔχμε-
τροῦντι, οὔτε τὴν διὰ µέσου τοῦ πελάγους. Γὴν μὲν γὰρ
παραλίαν ἐοιχέναι μάλιστ᾽ ἀμθλεία γωνίᾳ, βεθηχυία
ἐπί τε τοῦ []ορθμοῦ xal τῶν Φτηλῶν, χορυφὴν 9' ἐχούση
Νάρθωνα ' ὥστε συνίστασθαι τρίγωνον βάσιν ἆγον τὴν
διὰ τοῦ πελάγους εὐθεῖαν, πλευρὰς δὲ τὰς τὸν γωνίαν
ποιούσας τὴν λεγθεῖσαν, ὧν ἡ μὲν ἀπὸ τοῦ Πορθμοῦ
µέχρι ἸΚάρθωνος µυρίων ἐστὶ xal πλειόνων διακο-
αίων ἐπὶ τοῖς χιλίοις, ἡ δὲ λοιπὴ μιχκρῷ [λοιπὸν] ἐλατ-
τόνων ἡ ὀκταχισχιλίων χαὶ μὴν πλεϊῖστον μὲν διάστηµα
ἀπὸ τῆς Εὐρώπης ἐπὶ τὴν Λιθύην ὁμολογεῖσθαι κατὰ το
Ἑυρρηνικὸν πέλαγος σταδίων o0 πλειόνων ἡ τρισχιλίων,

χατὰ τὸ Σαρδώνιον δὲ λαμθάνειν συναγωγήν. 'AJÀ" ἔστω,

ail missos facere , in eos autem inquirere velle, a quibus illi
sunt reprehensi , ut Diczearchum et Eratosthenem , qui ul-
timus geographiam tractarit , e& Pytheam, qui multis impo-
suerit : hunc enim perhibere, totam quidem Britanniam
pedibus se peragrasse, ambitum autem insule majorem esse
quadraginta stadiorum millibus : tum de Thule et istis lo-
cis ita narrare, neque terram ibi porro esse, neque mare
neque aerem qua proprie vocantur, sed quippiam ex his
concretum , pulmonis marini simile, in quo terra et mare
atque universa sublimia pendeant, hocque esse quasi vin-
culum universi, neque pedibus accessum , neque navibus;
ac pulmonis simile illud se ipsum vidisse; cetera auditu per-
cepta referre. H;ec Pytheam dicere, idque addere , inde re-
versum quidquid Europa: regionum est ad Oceanum pera-
grasse, a Gadibus ad Tanain usque.

Polybius autem id quoque incredibile ait esse, privatum
hominem, eumque pauperem, tantum spatii mari terra-
que obivisse. Eratosthenem autem dubitantem hisne esset
fides adhibenda, tamen quie de Britannia, Gadibus et Hi-
spania ab eo dicuntur credidisse : multo autem (inquit Po-
lybius) praestabat Messenio credere, quam Pythez. lle
enim tantum unam in regionem Panchoeam se navigasse ait;
hic septentrionalem Europam universam usque ad fines
mundi perlustrasse dicit, quod ne Mercurio quidem di-
centi credéres. Ihterim Eratosthenem, qui Euhemerum
Bergieum appellet, Pythez credere, atque hoc ne Diczear-
clio quidem credente. Id quidem ridiculum est, quod Di-

cearchum profert, quasi vero conveniat eum veluti nor-
mam sequi, quem ipse Polybius tot reprehensionibus in.
cessit. Dictum est autem quam fuerit Eratosthenes ignarus
occiduarum et septentrionalium Europw partium. Verum
huic quidem et Diciearcho danda est venia, qui loca ista
non inspexerunt : sed Polybio et Posidonio quis ignoscat?

" Atqui is est Polybius, qui quae de horum locorum distantiis

et aliis multis illi proferunt, a vulgo conceptas opiniones
vocat; quum nein his quidem, in quibus illos reprehendit,
vítio careat. Quum enim Dicoarchus a Peloponneso ad Co-
lumnas stadia numeret decies mille, his plura usque ad
intimum Adriatici sinus recessum, et tria millia assignet
intervallo quod porrigitur versus Columnas usque ad Fre-
tum, ut fiant de cetero a Freto usque ad Columnas sfadio-
rum septem millia : Polybius ait, de tribus millibus se non
disputare, verene an falso ponantur, sed ista septem millia
neque maritime orc mensurz, neque per medium pelagus
ducie line; respondere. Nam oram maritimam esse ap-
prime similem angulo obtuso, Freto et Colummis insistenti,
cujus vertex sit Narbo : ita ut constituatur triangulus, cojus
basis sit recta linea per altum ducta mare, latera antem iis
lineis efficiantur, qua dictum includunt angulum, quorum
quod a Freto est Narbonem usque, stadia habet undecies
mille d*&enta et amplius , alterum paullo minus est. octo
stadiorum millibus : ac longissimum quidem ab Europa ad
Africam intervallum secundum mare Tyrrhenum in con-
fesso haberi non amplius esse ter mille stadiis, minus tieri

FRAGMENTA.

exci, xal ἐχεῖνο τρισχιλίων, προειλήφθω δ᾽ ἐπὶ (ἐν
Gsk. ) τούτοις δισχιλίων σταδίων τὸ τοῦ χόλπου βάθος
«οὉ κατὰ Νάρόωνα, éx ἂν χάθετος ἀπὸ τῆς χκορυφῆς
ἐπὶ τὴν βάσιν τοῦ ἀμθλυγωνίου" δῆλον οὖν, φησὶν, ix
τῆς παιδιχῆς μετρήσεως, ὅτι ἡ σύμπασα παραλία
$ ἀπὸ τοῦ Πορθμοῦ ἐπὶ Στήλας ἔγγιστα ὑπερέχει τῆς
διὰ τοῦ πελάγους εὐθείας πενταχοσίοις σταδίοις. IIpoc-
τεβέντων δὲ τῶν ἀπὸ τῆς Πελοποννήσου ἐπὶ τὸν Πορθμὸν
τρισχιλίων, oi σύμπαντες ἔσονται στάδιοι, αὐτοὶ οἱ
ἐπ) εὐθείας, πλείους 3| διπλάσιοι ὧν Διχαίαρχος εἶπε:
αλείους δὲ τούτων τθὺς ἐπὶ τὸν μυχὸν τὸν Ἀδριατιχον
ἐεήσειι φησὶ, τιθέναι κατ) ἐχεῖνον.

Ἀλλ', ὦ φίλε Πολύθιε, φαίη τις ἂν, ὥσπερ τούτου
τοῦ ψεύσαατος ἐναργῇ παρίστησι τὸν ἔλεγχον ἡ πεῖρα
£ αὐτῶν ὧν εἴρηχας αὐτὸς, sic μὲν Λευχάδα ix Πε-
λοποννήσου ἑπταχοσίους, ἐντεῦθεν δὲ τοὺς ἴσους sic
Κόρχυραν, καὶ πάλιν ἐντεῦθεν εἰς τὰ Κεραύνια τοὺς
ἴσους, xai &v δεξιᾶ εἷς τὴν Ἰαπυγίαν, ἀπὸ δὲ τῶν Κι-
ραυνίων, τὴν Ἰλλυρυκὴν παραλίαν σταδίων ἐξαχισγι-
Mew ἑκατὸν πεντήκοντα * οὕτως xdxeiva ψεύσματά
ἔστιν ἁμφότερα , xal ὃ Δικαίαργος εἶπε, τὸ σἰπὸ Πορ-
ῥαῶ ἐπὶ Στήλας εἶναι σταδίων ἑπταχισχιλίων, καὶ ὃ σὺ
ξοχεῖς ἀποδεῖξαι. Sequitur Strabonis argumentatio.

53.
Strabo III, p. 170 : Καὶ Δικαίαργος δὲ καὶ 'Epa-
τοσθένης xai Πολύθιος xai ol. πλεῖστοι τῶν Ελλήνων
περὶ τὸν Πορθμὸν ἀποφαίνουσι τὰς Στήλας.

( KATAMETPHZEIZ ΟΡΩΝ.]

Suidas inter scripta Dicearchi laudat Ka ta j.e-
τρῄσεις τῶν ἐν Πελοποννήσῳ ὁρῶν. Pertinet

antem in Sardoo mari. Verum esto, inquit, etiam hoc
triun millium , at comprehendantur in iis duo alia millia,
profünditas nempe sinus apud Narbonem, tanquam per-
pebdicularis a verticP ad basin obtusi anguli trianguli :
constat ergo , inquit , ex dimensione, qualem ipsi pueri in-
slituere sciunt , quod totam maritimam oram a Freto nsque
ad Columnas proxime excedit rectam per pelagus ductam
stadiis quingentis : quibus si addantur tria millia quae sunt
a Peloponneso ad Fretum, erunt in universum stadia, illa
ipsa in recta linea, plura quam duplum eorum quse Di-
Gearchus assignavit : et secundum eundem plura his opor-
tebit, inquit, ponere ea qua sunt ad intimum sinus Adria-
lici.

Verum , mi Polybi, dixerit aliquis, quemadmodum hoc
mendacium evidenter refellit experientia, his ipsis quse tute
tradidisti, a Peloponneso ad Leucadem esse stadia septin-
tala, inde totidem ad Corcyram, totidemque rursus hinc

—À — — — — ——À

253

ad hunc librum locus apud Geminum (fr. 58),
quo Cyllenes Arcadiz montis altitudo sec. Diczar-
chum definitur. Praeterea vero quum Plinius
etiam Pelii montis altitudinem notaverit e Diczar-
cho regum cura permenso montes (v. fr, 53),
itemque quas de Atabyrii, Rhodii montis, men-
sura Geminus |. ], habet, ex eodem fonte fluxisse
videantur : dubitari vix potest, quin Suide verbis
nonnisi pars significetur aut Γης Περιόδου aut ope-
ris peculiaris in quo dimensiones montium insi-
ghiorum tum Gracie tum insularum aliarumque
fortasse regionum Diczarchus consignaverat. Ce-
terum fragmentum , quod de Pelio monte in co-
dicibus servatum Dicearcho ascribi solet, ex ipso
hoc Καταμετρήσεων opere esse depromptum plurimi
putarunt. Quamquam nihil fragmento inest , quo
hatc sententia confirmetur. V, Introductio.

58.

Geminus Elem. Astron. : "Ecc μὲν τῆς Κυλλήνης
τὸ ὕψος ἔλασσον σταδίων w', ὡς Διχαίαρχος ἆνα-
μεμετρηχὼς ἀποφαίνεται" τοῦ δὲ Αταθυρίου ἐλάσσων
ἐστὶν ἡ κάθετος σταδίων 15. De Cyllene cf, Strabo
VIII, p. 595 : T3» γοῦν xaüexov oi μὲν εἴχοσι στάδιά
φασιν, οἱ δὲ ὅσον πέντε xol δέχα. Steph. Byz. : Κυλ-
λήνη... σταδίων ἐννέα παρὰ πόδας ὀγδοήχοντα. Idem
laudato Apollodoro narrat Eustathius ad Odyss.
Ῥ. 1951, 15 ed. Rom.

ad montes Ceraunios, et in dextra ad Iapygiarb, et a Ce-

'rauniis oram Illyrici esse sexies mille centum et quinqua-

ginta stadiorum : ita utrumque falsum est , et quod Diceear-
chus a Freto ad Columnas ponit spatium septies mille sta-
diorum, et quod tu videris tibi demonstrasse.

57.

Diczearchus et Eratosthenes et Polybius reliquorumque
Grzcorum plurimi circa Fretum esse Columnas statuunt.

MONTIUM DIMENSIONES.
58.

Cyllenes montis altitudo quindecim stadiis paullo minor
est, uf Diceearchus, qui emensus montem est, ostendit;
Atabyrii autem ( in Rhodo ins. ) altitudo linea perpendicu-
lari minor est stadiis quattuordecim.

263

δ) ἐχείνους ἐλέγχοντας ἐζετάζειν Δικαίαρχόν τε χαὶ
Ἐρατοσθένη, τὸν τελευταῖον πραγµατευσάµενον περὶ
Ἰεωγραφίας, xal Πνθέαν, 0φ οὗ παραχρουσθῆναι
πολλοὺς, ὅλην μὲν τὴν Βρεττανικὴν ἐμθαδὸν ἐπελθεῖν
φάσκοντος, τὴν δὲ περίµετρον πλειόνων 3) τεττάρων
μυριάδων ἀποδόντος τῆς γήσουςᾳ προσιστορήσαντος δὲ
καὶ τὰ περὶ τῆς Θούλης xal τῶν τόπων ἐχείνων, dv οἷς
οὔτε γῆ καθ) αὑτὴν ὑπῆρχεν ἔτι οὔτε θάλαττα οὔτ dip,
ἀλλὰ σύγχριμά τι ἐκ τούτων πλεύμονι θαλαττίῳ ἐοι-
χὸς, lv ᾧ φησι τὴν γῆν καὶ τὴν θάλατταν αἱωρεῖσθαι
xal τὰ σύμπαντα, xal τοῦτον ὡς ἂν δεσμὸν εἶναι τῶν
ὅλων, µήτε πορευτὸν µήτε πλωτὸν ὑπάρχοντα; τὸ μὲν
οὖν τῷ πλεύμονι ἐοιχὸς αὐτὸς ἑωρακέναι, τἆλλα δὲ λέ-
χειν ἐξ ἀχοῆς. Ταῦτα μὲν τὰ τοῦ Πνθέου, xai διότι
ἐπανελθὼν ἐνθένδε πᾶσαν ἐπέλθοι τὴν παρωκεανῖτιν
τῆς Εὐρώπης ἀπὸ Γαδείρων ἕως Τανάϊδος.

Φησὶ δ᾽ οὖν ὁ Πολύδιος ἄπιστον καὶ αὐτὸ τοῦτο,
πῶς ἰδιώτῃη ἀνθρώπῳ xal πένητι τὰ τοσαῦτα διαστή-
µατα πλωτὰ xal πορευτὰ vévotto* τὸν δ' Ερατοσθένη
διαπορήσαντα, εἰ χρὴ πιστεύειν τούτοις, ὅμως περί τε
ες Βρεττανικῆς πεπιστευχέναι xal τῶν κατὰ ΓΓάδειρα
καὶ τὴν Ἰθηρίαν πολὺ δέ φησι βέλτιον τῷ Μεσσηνίῳ
πιστεύειν 3| τούτῳ. "O μέντοι γε εἰς µίαν χώραν τὴν
Παγχαίαν λέγει πλεῦσαι: ὁ δὲ xal µέχρι τῶν τοῦ χό-
σµου περάτων κατωπτευκχέναι τὴν προσάρχτιον τῆς Εὐ-
punc πᾶσαν, fjv οὐδ ἂν τῷ "Epp πιστεύσαι τις λέ-
γοντι. Ερατοσθένη δὲ τὸν μὲν Εὐήμερον Βεργαῖον χα-
λεῖν, Πυθέα δὲ πιστεύειν , xal ταῦτα μηδὲ Δικαιάρχου
πιστεύσαντος. Τὸ μὲν οὖν μηδὲ Δικαιάρχου πιστεύσαν--

ΡΙΟΑΒΟΗΙ MESSENII

τος, ελοῖον" ὥσπερ ἐχείνῳ xavovi χρήσασθαι v 2075-
xov, xa0' οὗ τοσούτους ἐλέγχους αὐτὸς προφέρεται"
Ἐρατοσθένους δὲ εἴρηται ἡ περὶ τὰ ἑσπέρια χαὶ τὰ
ἀρχτικὰ τῆς Εὐρώπης ἄγνοια. Ἀλλ' ἐχείνῳ μὲν xai Δι-
χαιάρχῳ συγγνώμη, τοῖς μὴ χατιδοῦσι τοὺς τόπους
ἐχείνους» Πολυδίῳ δὲ καὶ Ποσειδωνίῳ τίς ἂν συγγνοίη;
ἉἈλλὰ οὖν Πολύθιός γέ ἐστιν ὁ λαοδογματικὰς χαλῶν
ἀποφάσεις, Bc ποιοῦνται περὶ τῶν ἐν τούτοις τοῖς τόποις
διαστημάτων x«l dv ἄλλοις πολλοῖς, ἀλλ οὐδ) ἐν ot
ἐκείνους ἐλέγχεικαθαρεύων. "ToU γοῦν Δικαιάρχου µι-
ρίους μὲν εἰπόντος τοὺς ἐπὶ Στήλας ἀπὸ τῆς [Πελοπον-
νήσου σταδίους, πλείους δὲ τούτων τοὺς ἐπὶ τὸν Ἄδρίαν

µέχρι τοῦ μυγοῦ, τοῦ ὃ) ἐπὶ Στήλας τὸ µέχρι τοῦ

Πορθμοῦ τρισγιλίους ἀποδόντος, ὡς γίνεσθαι τὸ λοιπὸν
ἑπτακισχιλίους τὸ ἀπὸ Πορθμοῦ µέχρι Στηλῶν' τοὺς μὲν
τρισχιλίους dv φησιν, εἴτ᾽ εὖ λαμθάνονται εἴτε (3, τοὺς
δ' ἑπταχισχιλίους οὐδετέρως, οὐδὲ τὴν παραλίαν ἔχμε-
τροῦντι, οὔτε τὴν διὰ µέσου τοῦ πελάγους. Γὴν μὲν γὰρ
παραλίαν ἐοικέναι μάλιστ᾽ ἀμθλεία γωνία, βεθηχνία
ἐπί τε τοῦ []ορθμοῦ καὶ τῶν Φτηλῶν, χορυφὴν δ᾽ ἐχούση
Νάρόωνα ὥστε συνίστασθαι τρίγωνον βάσιν ἔχον τὴν
διὰ τοῦ πελάγους εὐθεῖαν, πλευρὰς δὲ τὰς τὴν γωνίαν
ποιούσας τὴν λεχθεῖσαν, ὧν ὁ μὲν ἀπὸ τοῦ [Πορθµμοῦ
µέχρι ἸΝάρθωνος µυρίων ἐστὶ xal πλειόνων 3 διαχο-
αίων ἐπὶ τοῖς χιλίοις, ἡ δὲ λοιπὴ μικρῷ [λοιπὸν] ἐλατ-
τόνων ἡ ὀκταχισχιλίων καὶ uv πλεῖστον μὲν διάστηµα
ἀπὸ τῆς Εὐρώπης ἐπὶ τὴν Λιθύην ὁμολογεῖσθαι κατὰ τὸ
Ἑυρρηνικὸν πέλαγος σταδίων οὐ πλειόνων ἡ τρισχιλίων,
χατὰ τὸ Σαρδώνιον δὲ λαμθάνειν συναγωγήν. Ἁλλ’ ἔστω,

ait missos facere , in eos autem inquirere velle, a quibus illi
sunt reprehensi , ut Dicicarchum et Eratosthenem , qui ul-
timus geographiam tractarit, et Pytheam, qui multis impo-
suerit : hunc enim perhibere, totam quidem Britanniam
pedibus se peragrasse, ambitum autem insulze majorem esse
quadraginta stadiorum millibus : tum de Thule et istis lo-
cis ita narrare, neque terram 1bi porro esse, neque mare
neque aerem qui proprie vocantur, sed quippiam ex his
concretum , pulmonis marini simile, in quo terra et mare
atque universa sublimia pendeant, hocque esse quasi vin-
culum universi, neque pedibus accessum , neque navibus;
ac pulmonis simile illud se ipsum vidisse; cetera auditu per-
cepta referre. Haec Pytheam dicere, idque addere , inde re-
versum quidquid Europa: regionum est ad Oceanum pera-
grasse, a Gadibus ad Tanain usque.

Polybius autem id quoque incredibile ait esse, privatum
hominem, eumque pauperem, tantum spatii mari terra-
que obivisse. Eratosthenem autem dubitantem hisne esset
fides adhibenda, tamen qui de Britannia, Gadibus et Hi-
spania ab eo dicuntur credidisse : multo autem (inquit Po-
lybius) pre:stabat Messenio credere, quam Pythez. ]lle
enim tantum unam in regionem Panch:zeam se navigassc ait;
hic septentrionalem Europam universam usque ad fines
mundi perlustrasse dicit, quod ne Mercurio quidem di-
centi credéres. Ihterim Eratosthenem, qui Euhemerum
Bergreum appellet, Pythea credere, atque hoc ne Dicear-
clio quidcm credente. Id quidem ridiculum est, quod Di-

ezarchum profert, quasi vero conveniat eum veluti por-
mam sequi, quem ipse Polybius tot reprehensionibus in-
cessit. Dictum est autem quam fuerit Eratosthenes ignarus
occiduarum et septentrionalium Europw partium. Verum
huic quidem οἱ Diciearcho danda est venia, qui loca ista
non inspexerunt : sed Polybio et Posidonio quis ignoscat?

" Atqui is est Polybius, qui quae de horum locorum distantiis

et aliis multis illi proferunt, a vulgo conceptas opiniones
vocat; quum nein his quidem, in quibus illos reprehendit,
vítio careat. Quum enim Diccarchus a Peloponneso ad Co-
lumnas stadia numeret decies mille, his plura usque ad
intimum Adriatici sinus recessum, et (ria millia assignet
intervallo quod porrigitur versus Columnas usque ad Fre-
tum, ut fiant de cetero a Freto usque ad Columnas stadio-
rum septem millia : Polybius ait, de tribus millibus se non
disputare, verene an falso ponantur, sed ista septem millia
neque maritimze orae mensurze , neque per medium pelagus
duc&e line: respondere. Nam oram maritimam esse ap-
prime similem angulo obtuso, Freto et Columnis insistenti,
cujus vertex sit Narbo : ifa ut constituatur triangulus, cojus
basis sit recta linea per altum ducta mare, latera autem iis
lineis efficiantur, qua dictum iacludunt angulum, quorum
quod a Freto est Narbonem usque, stadia habet undecies
miile ddenta et amplius , alterum paullo minus est. octo
stadiorum millibus : ac longissimum quidem ab Europa ad
Africam intervallum secundum mare Tyrrhenum iu con-
fesso haberi non amplius esse ter mille stadiis, minus fieri

FRAGMENTA.

ect, xal ἐκεῖνο τρισχιλίων, προειλήγθω 5* ἐπὶ (ἐν
Gsk. } τούτοις δισχιλίων σταδίων τὸ τοῦ χόλπου βάθος
τοῦ κατὰ Νάρόωνα, ὡς ἂν κάθετος ἀπὸ τῆς χορυφῆς
ἐπὶ τὴν βάσιν τοῦ ἀμθλυγωνίου” δῆλον οὖν, φησὶν, ix
τῆς παιδιχῆς μετρήσεως, ὅτι fj σύμπασα παραλία
$ ἀπὸ τοῦ Πορθμοῦ ἐπὶ Στήλας ἔγγιστα ὑπερέχει τῆς
διὰ τοῦ πελάγους εὐθείας πενταχοσίοις σταδίοις. ITooc-
τεθέντων δὲ τῶν ἀπὸ τῆς Πελοποννήσου ἐπὶ τὸν Πορθμὸν
ερισγιλίων, oi σύμπαντες ἔσονται στάδιοι, αὐτοὶ οἱ
ἐπ εὐβείας, πλείους ἡ διπλάσιοι ὧν Δικαίαρχος εἶπε -
πλείους δὲ τούτων τοὺς ἐπὶ τὸν (yov τὸν Ἀδριατιχὸν
ἐεήσει, φησὶ, τιθέναι xa! ἐχεῖνον.

Ἀλλ', ὦ φίλε Πολύθιε, φαίη τις ἂν, ὥσπερ τούτου
τοῦ ψεύσματος ἐναργη παρίστησι τὸν ἔλεγχον ἡ πεῖρα
i αὐτῶν ὧν εἴρηχας αὐτὸς, εἰς μὲν Λευχάδα ἐκ Πε-
λοποννήσου ἑπταχοσίους, ἐντεῦθεν δὲ τοὺς ἴσους aic
Κόρχυραν, xal πάλιν ἐντεῦθεν εἰς τὰ Κεραύνια τοὺς
ἴσους, καὶ ἐν δεξιᾶ elc τὴν Ἰαπυγίαν, ἀπὸ δὲ τῶν Κε-
ῥαυνίων, τὴν Ἰλλυρικὴν παραλίαν σταδίων ἔξαχισχι-
Aüov ἑκατὸν πεντήχοντα * οὕτως xdxsiva ψεύσματά
ἔστιν ἀμφότερα , xal ὃ Διχαίαρχος εἶπε, τὸ eir Πορ-
Buca ἐπὶ Στήλας εἶναι σταδίων ἑπταχισχιλίων, καὶ ὃ σὺ
laxi, ἀποδεῖξαι. Sequitur Strabonis argumentatio.

54.
Strabo III, p. 170 : Kai Διχαίαρχος δὲ xai Ἔρα-
«οσθένης xai Πολύθιος xai οἱ πλεῖστοι τῶν "Ελλήνων

περὶ τὸν Πορθμὸν ἀποφαίνουσι τὰς Στήλας.
( KATAMETPHZEIZ ΟΡΩΝ.]

Suidas inter scripta Dicezarchi laudat Ka cag e-
τρήσεις τῶν ἐν IIeAonovvioo ὁρῶν. Pertinet

antem in Sardoo mari. Verum esto, inquil, etiam hoc
trimn millium , at comprehendantur in iis duo alia millia,
profunditas nempe sinus apud Narbonem, tanquam per-
pendicularis a vertic? ad basin obtusi anguli trianguli :
constat ergo , inquit , ex dimensione , qualem ipsi pueri in-
*lituere sciunt, quod totam maritimam oram a Freto nsque
ad Colunnas proxime excedit rectam per pelagus ductam
stadiis quingentis : quibus si addantur tria millia quae sunt
a Peloponneso ad Fretum, erunt in universum stadia, illa
ipsa in recta linea, plura quam duplum eorum qua Di-
cGearchos assignavit : et secundum eundem plura his opor-
tebit , inquit, ponere ea qua sunt ad intimum sinus Adria-
lici.

Verum , mi Polybi, dixerit aliquis, quemadmodum hoc
mendacium evidenter refellit experientia, his ipsis quae tute
tradidisti, a Peloponneso ad Leucadem esse stadia septin-
gena, inde totidem ad Corcyram, totidemque rursus hinc

253

ad hunc librum locus apud Geminum (fr. 58),
quo Cyllenes Arcadiz montis altitudo sec. Diczar-
chum definitur. Praeterea vero quum Plinius
etiam Pelii montis altitudinem notaverit e Diczar-
cho regum cura permenso montes (v. fr. 53),
itemque qua de Atabyrii, Rhodii montis, men-
sura Geminus l. ]. habet, ex eodem fonte fluxisse
videantur : dubitari vix potest, quin Suidz verbis
nonnisi pars significetur aut Γης Περιόδου aut ope-
ris peculiaris in quo dimensiones montium insi-
ghiorum tum Gracie tum insularum aliarumque
fortasse regionum Dicsarchus consignaverat. Ce-
terum fragmentum , quod de Pelio monte in co-
dicibus servatum Dicezarcho ascribi solet, ex ipso
hoc Καταμετρήσεων opere esse depromptum plurimi
putarunt. Quamquam nihil fragmento inest , quo
haéc sententia confirmetur. V. Introductio.

58.

Geminus Elem. Astron. : "Ectt μὲν τῆς Κυλλήνης
τὸ ὕψος ἔλασσον σταδίων τε, ὡς Διχαίαρχος ἆνα-
μεμετρηχὼς ἀποφαίνεται" τοῦ δὲ Αταθυρίου ἐλάσσων
ἐστὶν 5$, χάθετος σταδίων (9. De Cyllene cf. Strabo
VIIL, p. 595 : Tv γοῦν χάθετον oi μὲν εἶχοσι στάδιά
quot, οἱ δὲ ὅσον πέντε xoi δέχα. Steph. Byz. : Κυλ-
λήνη... σταδίων ἐννέα παρὰ πόδας ὀγδοήχοντα. Idem
laudato Apollodoro narrat Eustathius ad Odyss.
p. 1951, 15 ed. Rom.

ad montes Ceraunios, et in dextra ad Iapygiarb, et a Ce-

'rauniis oram Illyrici esse sexies mille centum et quinqua-

ginta stadiorum : ita utrumque falsum est , et quod Diceear-
chus a Freto ad Columnas ponit spatium septies mille sta-
diorum , et quod tu videris tibi demonstrasse.

57.

Dicaearchus et Eratosthenes et Polybius reliquorumque
Grxcorum plurimi circa Fretum esse Columnas statuunt.

MONTIUM DIMENSIONES.
68.

Cyllenes montis altitudo quindecim stadiis paullo minor
est, ut Diceearchus, qui emensus montem est, ostendit;
Atabyrii autem ( in Rhodo ins. ) altitudo linea perpendicu-
lari minor est stadiis quattuordecim.

FRAGMENTA TRIA E CODD.

PETITA , QUE DIC/EARCHO

ASCRIBI SOLENT.

59.
E CODICE PARISIENSE REÉGIO N* CCCCXLIIH SUPPLEMENTI.

[ΠΕΡΙ ΤΩΝ EN ἘλλΑΔΙ ΠΟΛΕΩΝ.]

Ἐντεῦθεν εἰς τὸ Αθγναίων ἔπεισιν docu: ὅδὺς δὲ
ἡδεῖα, γεωργουµένη πᾶσα, ἔγουσά [τι] τῇ ὄψει φιλάν-
θρωπον. Ἡ δὲ πόλις ξηρὰ πᾶσα, οὐκ εὔνδρος, χαχῶς
ἐρρυμοτομημένη διὰ τὴν ἀργανότητα. AL μὲν πολλαὶ
τῶν οἰχιῶν εὐτελεῖς, ὀλίγαι δὲ γρήσιμαι. Απιστηθείη
δ) ἂν ἐξαίφνης ὑπὸ τῶν ξένων θεωρουµένη, εἰ αὐτή
ἐστιν fj προσαγορευοµένη τῶν Αθηναίων πόλις" μετ
οὗ πολὺ δὲ πιστεύσειεν ἄν τις Ὠδεῖον τῶν ἐν τῇ
οἰχουμένη χκάλλιστον" θέατρον ἀξιόλογον, u£ya χαὶ
θαυμαστόν' Ἀθηνᾶς lepov , πολυτελὲς, ἀπόγιον, ἄξιον
θεᾶς, ὃ καλούμενος Παρθενὼν, ὑπερχείμενον τοῦ
θεάτρου’ µεγαλὸν κατάπληξιν Toti τοῖς θεωροῦσιν
Ὀλύμπιον, ἡαιτελὲς μὲν, χατάπληξιν ὃ) ἔγον τὴν
τῆς οἰκοδομίας ὑπογραφὴν, γενόµενον δ᾽ ἂν βέλτιστον,
εἴπερ συνετελέσθη" γυμνάσια τρία, Ἀκαδημία, Λύχειον,

Κυνόσαργες, πάντα χατάδενδρά τε xal τοῖς ἐδάφεσι΄

X005», χόρτοι παντοθαλεῖς φιλοσόφων παντοδαπῶν,
ψυχῆς ἀἁπάται xai ἀναπαύσεις' σχολαὶ πολλαὶ, θέαι
συνεχεῖς.

2. Τὰ γυόµενα ἐκ τῆς γῆς πάντα ἀτίμητα xal
πρῶτα τῇ γεύσει, μιχρῷ δὲ σπανιώτερα. AAA ἡ τῶν
ξένων ἑκάστοις συνοιχειουµένη ταῖς ἐπιθυμίαις εὐάρ-
µοστος διατριθὴ περισπῶσα τὴν διάνοιαν ἐπὶ τὸ ἀρέ-
σχον λήθην τῆς δουλείας ἐργάζεται. "Ἔστι δὲ ταῖς μὲν

(DE GRJECIJE URBIBUS. )

Hinc Athenas ducit ( Eleusinia9 vie, amena, culla
tola, humanitatem prs se ferens. Jpea urhs tola sicca,
neque aquis bene instructa, neque recte item in plateas
secta ob vestutatem. Domuum 'plerzeque viles, paucz
commodis. Primo statim aspectn plane dubilarent pere-
grini, an heec esset illa celebrata Atheniensium urbs : mox
tamen facile aliquis credat. Odeum ibi omnium in orbe
terrarum pulcherrimum; theatrum memorabile mirande-
que magnitudinis; Minervam fanum sumptuosum, e lonoin-
quo conspicuum deaque dignissimum , quod Parthenon
vocant , thgatro superjacens , intuentes in magnam rapiens
admirationem; Olyapium, semiperfectum illud quidem,
sed structure delineatione stuporem incutiens, (ίσιο
vere prostantissimum, si perfectum fuisset; gymnasia
tria, Academia, Lyceum, Cynosarges, omnia arboribus
et solo gramineo decorata, horti virentes variorum philo-
sophorum , animi delectationes recreationesque ; feria plu-
rimo; spectacula frequentia.

2. Fructus terre inzstimabiles, magnamque habent sua.
vitatem, paullo tamen rariores sunt. ( Hinc magna in-
commoda nascuntur proletariis ; durissima eliam in-
quilinorum conditio et tantum non servilis.] Verum
peregrinorum animis oblivionem servitutis affert studium
atque opera quam in rebus, quz suis desideriis sunt con-
sentanez, ponunt. Plebecula autem spectaculis et otiosis

59.

1. ἔπεισιν] quis? viator? ἐπίασιν conj. Gail., quod non
magis placet; εἰσὶν vel ἐστὶν ἄστυ στάδια µ. vel ν, Stepha-
nus, ad similitudinem aliorum hujus fragm. locorum ; idem
couj. Osannus, missa tamen voce ἀστυ. Reliqui editt. nil
dijudicant. Auctor noster, puto, proficiscebatur in antecc.
a Peloponnesi finibus, quorum in mentione subsistit Dio-
nysii fragmentum metricum , quod in codice nostrum ex-
cerptum proxime antecedit. A Peloponneso via ducebat
Megara, hinc Eleusin, hinc via sacra et amoena Athenas.
Scripserim igitur : ἐντεῦθεν elc τὸ Αθηναίων ( vel εἷς τὴν Ἀ.,
vel εἷς τὰς Ἀθήνας) Ἐλευσινία ἐστὶν ὁδὸς, ἠδεῖα κτλ.
— [τι] δἀάῑάϊ e conj. Stephani. — ἀπιστηθείη] Stephan. ,
ἀποστηθείη codex. — πολὺ δὲ Ἰ δὲ in editt. deest. — ᾠδεῖον ]
Hemsterhusius (ap. Wesseling. Probabil. p. 335) et Bois-
sonad. /ad Holstenii Epp. ad div. p. 14); codex : ὧδε ἦν.
Ratio, qua monumentorum recensio introducitur, aperte
excerptoris est. — μέγα] Stephanus; μετὰ codex. Quam-
quam etiam μέγα sic positum h. |. claudicat; malim καὶ
uéya θαυμαστόν vel µεγέθει 0. — πολντελὲς ἀπόδιον | sic
codex ; x. ἀπόθλεπτον Stephan et Holsten. ; ἄποπτον Gro-
nov.; ἀπόψιον Dübnerus meus proponit, quod ad tradita

proxime accedit et comparatis vocibus ἄποφις, ἐπόψιος,
ὑπόψιος optime defenditur. Ceterum malim «3À' &rvyuv
vel éxà; ἀπ. In mentem etiam venit in πολυτελὲς ἀπ όξιου
fortasse latere πολυτελ. Ἑχατόμπεδον. — θεᾶς ] θέας codex.
— ὑπερχείμενον] sic. codex; ..ος editt.; mutandi necessi-
fatem desidero. — τὴν τ. o. ὑπογραφὶν] εἷς τὸν εοΠ].
Stephanus; καταπληχτικὴν (χαταπλύξιµον S. χαταπλγκτὴν
Salmas. ) ὃ Ey. τὸν τ. ο. 0. Casaubonus ; χατάπληξιν o ἔχον
ἱδόντι τὴν elc., Jacobe. in Boettigeri Amalth. Careri lis omni-
bus posse, przesertim in excerpto nostro, monel Osannus.
---βέλτιστον ] ἀνυπέρόθλητον proposuit Jacobs. — χόρτοι παν»
τοθαλεῖς ] meo periculo scripsi; codex : ἑορταὶ παντοδασὶ/
at inepta h. 1. mentio festorum philophosorum, eliams
fuisse putaveris. Quod unus sentiens Casaubonus verba
transponi voluit hunc in modum : ἑορταὶ παντοδαπαὶ, voy
ἀνάπανσις, φιλοσόφων παντοδαπῶν οχολαὶ πολλαὶ, θέχι σνν-
εχεῖς. Attamen. philosophorum mentio vix separanda erat
ab commemoratione Academiam , Lycei , Cynosargis. Verba
ψυχῆς ἀπ. καὶ ἀν. Holstenius transponi voluit post θέαι o. ,
ubi sáne aptiora forent. — ἀνακχύσεις] Marx. ; ἀνάπαυσις
Codex , sed mox ἀναπαύσεις.

2. ἀλλ ἡ τῶν ξένων ] editt , ξεινῶν codex. Quse sequuntur
usque ad v. διδασκαλεῖον explicatu difficillima, et procul

FRAGMENTA. 255

θέαις [5 πόλις ] xa σχολαῖς τοῖς δημοτιχοις ἀνεπαίσθη-
τος λιμὸς, λήθην ἐμποιούσαις τῆς τῶν σίτων προσφο-
pic" ἑφόδια δὲ ἔχουσιν οὐδεμία τοιαύτη πρὸς ἡδονήν....
Καὶ ἕτερα δὲ ἡ πόλις ἡδέα ἔγει καὶ πολλά. Καὶ γὰρ at
σύνεγγυς αὗτῆς πόλεις προάστεια τῶν Ἀθηναίων εἰσίν....
(3) Ἀγαθοὶ δὲ οἱ χατοικοῦντες αὐτὴν παντὶ τεχνίτη πε-
ριποίῆσαι δόξαν μεγάλην ἐπὶ τοῖς ἐντυγχανομένοις ἐχ-
βαλόντες τὰς εὐημερίας" θαυμαστὸν πλινθίνων ζώων
[ἀνθρώπων ] διδασχαλεῖον.

4. Τῶν δὲ ἐνοικούντων ol μὲν αὐτῶν Ἀττικοὶ, of
9 Ἀθηναῖοι. Οἱ μὲν Ἀττιχκοὶ περίεργοι ταῖς λαλιαῖς,
ύπουλοι, συχοφαντώδεις, παρατηρηταὶ τῶν ξενικῶν
βίων" οἳ δ' Ἀθηναῖοι µεγαλόγυχοι, ἁπλοῖ τοῖς τρό-
τοις, φιλίας γνήσιοι φύλαχες. Διατρέχουσι δέ τινες ἐν
Tj πόλει λογογράφοι, σείοντες τοὺς παρεπιδημοῦντας
xal εὐπόρους τῶν ξένων ' οὓς ὅταν ὃ δῆμος λάθη, σχλη-
pris περιθάλλει ζημίαις. Οἱ δὲ εἱλικρινεῖς ᾿Ἀθηναῖοι
ὁριμεῖς τῶν τεχνῶν ἀκροαπαὶ xal θεαταὶ συνεχεῖς.
(6) Τὸ χαθόλου 9' ὅσον αἱ λοιπαὶ πόλεις πρός τε ἡδονὴν
χαὶ βίου διόρθωσιν τῶν ἀγρῶν διαφέρουσιν , τοσοῦτον
τῶν λοιπῶν πόλεων fj τῶν Ἀθηναίων παραλλάττει.
Φυλαχτέον δ᾽ ὡς ἕνι μάλιστα τὰς ἑταίρας, μὴ λάθη τις
ῥδέως ἀπολόμενος. 'O στίχος Λυσίππου’

Ei μὴ τεθέασαι τὰς Ἀθήνας, στέλεχος el-
εἰ ἃ τεθέχσαι. μὴ τεθήρενσαι δ᾽, ὄνος '
εἰ δ' εὐαρεστῶν ἀποτρέχεις, χανθήλιος.

confabulationibus adeo occupatur, ut famem non sentiat
cibique obliviscatur : iis vero qui opibus instructi sunt,
nulla est urbs quae tot tantasque suppeditet amceenitates
. (Sequebantur exempla.) Sed etiam alia quamplurima
urbs habet valde jucunda : etenim oppida vicina tamquam
Suburbia Athenarum sunt... (3) Ceterum Athenienses
aptissimi sunt ad magnam cuique artifici conciliandam
famam, quippe qui si qua artium opera iis probantur,
laudem artificis prodigo ore proclament efferantque. Quo
artium amore et in ar(ifices benevolentia hoc quoque
fit , ut urbs slatuis refería quasi personarum lapidearum
sit gymnasium.
4. Ex incolis alii sunt Attici, alii Athenienses. Attici

quidem curiose loquaces, subdoli, sycopbante, explora-
tores vitze peregrinorum : Athenienses vero magnanimi, sim-
plices moribus, amicitie sinceri cultores. Quidam autem
rabule per urbem discurrunt, vexantes peregrinos qui di-
tiores in urbe adsunt. Quos simulac populus prehendit ,
gravi mulcta opprimit. Sed puri puti Athenienses acres
artium sunt auditores et spectatores frequentissimi. (5) Ut
vero summatim loquar, quantum ceterc urbes in iis quae
ad voluptatem et vitz?e emendationem pertinent , agris prze-
stant , tantum discriminis est inter Atheniensium urbem et
reliquas. Verum summa in vitandis meretricibus adhibenda
est diligentia , ne quis per imprudentiam malo suavi per-
eat. Ἱία de Athenis Lysippus :
Tu truncus es si non Athenas videris ;

ϱἱ visie Athenz non inescant, asinus es;
8i non grave has relinquere, es cantherius.

dubio excerptoris culpa. truncata sunt. Ante vocem ἀλλ’
plura desiderantur. Boissonad. (ad Ep. Holsten. p. 14) pro
ἀλλ’ scribendum putavit &y' ; quo nihil lucramur. ---συνοι.
αειουμένη] Vulcanius et Holstenius; συνοικειουµένη καὶ
Boissonad. ; συνοικουµένη codex ; συνοϊχουμέναις Marx , qui
ἐπιθνμαι συνοιχούμεναι interpretatur : cupiditates, qui-
bus aliquis obnoxius est. Obstat verbi forma media et
dativorum acervatio inopportuna. Ceterum ita locum ex-
Plieat Marxius : « Fructus eximii sunt vixque pretio
emefidi. Maxime hoc hospitibus incommodum , quibus ad
con&Secenda negotia necessitas est imposita Athenis diu
commorandi. Sed h»c commoratio apta explendis cu.
jusque cnpiditatibns oblivionem servitutis obducit. » Gai-
lius vertit : « Sed hospitnm commoratio cum singulis
( civibus) (acta, et (eorum) studiis accommodata men-
lemque trahens ad jucunda, oblivionem servitutis indu-
Gl. » Revocavi versionem Stephani. — (4 πόλις] « Cum
Marzio ejicienda hasc judico; marginalis forsan notula
fuit, quie doceret quo referendum esset mox «à τοιαύτη. »
Gail. θέαις xal πομπαῖς x- ox. conj. Jacobs. ad Achill. Tat.
Ρ. 756. ---ἐμποιούσαις] Marx ; ἐμποιοῦσα codex. — ἐφόδια
x;). ] Jacobs |. 1. p. 447 proponit : ἐφόδια δὲ ἔχει ὅσα οὖδε:
βία τις ἄλλη πρὸς ἡδονήν. Marxius tentavit : xal ἑτέρα τις
Rd. ἡδέα ἔχει xai πολλά’ ἐφόδια 0 ἔχουσιν οὐδεμία τοιαῦτα
πρὸς ἡδονήν. Frusira , puto. Ceterum pro xai πολλὰ velim
πααπολλα.

J. τοῖς ἐντυγχανομένοις κτλ.] Locum corruptum dedi
uli est ia codice, nisi quod pro ἐχθαλῶντες cum editt. ex-
hibui ἐκθαλόντες.. Quomodo locum intellexerim, Jatina
iadicant, ita vero scribendum censeo : ἐπὶ τοὺς ἐν τέχναις
αἰνουμένους vel τοῖς év τέχναις αἰνουμένοις ἐχδ. v. εὖημ. Nam
ἐντυγγανομένοις nequit significare τοῖς ἐντυγχάνουσι, obviis

Tuibwsque, sicoti plerique putarunt. Si retinenda vox |

ἐντυγχάνειν, proposuerim potius : τοῖς ἐγτυγχάνουσιν εὖμε-
và, vel εὐμενεῖς ἐκθάλλοντες τὰς cov. Im. Bekher. ap.
Buttmannum conj. ἐπιτυγχανομένοις, i. e. τοῖς χατορθουµε-
γοις πράγµασι ; similiter Marxius : εὖ τυγχανοµένοις, operi-
bus bene elaboratis. Dubito an de artis operibus loquens
aliquis lac voce usus fuerit. Ceterum qui putant Nostrum
ironice loqui de* Atheniensibus, quippe qui quemcunque
artificem nullo discrimine approbarent, auctori praebent
sententiam veritati parum consentaneam. — ἐχδάλλοντες,
profundentes , prodige decernentes. Cf. ἐχθάλλειν λόγον,
ἀπόχρισιν, δόγμα. — εὐημερίας, laudem et gloriam succes-
$üs, victoriee. Exempla, quibus vox usurpatur de victoriis
vel oratione, fabulis dramaticis ete. reportatis v. in Steph.
Thes. et ap. Fuhr. ad h. Ἱ. — Que sequuntur θαυμα-
στὸν... διδασχκαλεῖον cum antecedentibus grammatice jam
non colerent. διδασκαλεῖον Gailius dedit, in cod. est διξα-
σκάλιον. Solennis hiec confusio. V. Steph. Thes. — quv-
θίνων ] Figulina ζῶα, etiamsi erant, pra ceteris tamen
h. 1. auctor respicere non potuit; contra λίθινα ζῶα sepius
statue appellantur, idque cum Holsténio reponi jusserim.
Suspicor autem in πλινθίνων latere , πόλιν λιθίνων, olimque
scriptum fuisse : ὥστε τὴν πόλιν λιθίνων ζώων εἶναι διδασχα -
λεῖον. — ἀνθρώπων | sic codex ; editt. plurimi dederunt &v-
θρώπῳ; sed probabilius est ἀνθρώπων essb glossema ad
v. ζώων. Ceterum vereor ne totus hic locus inde a verbis &ya-
θοὶ δὲ non suo positus loco sit. Multo aptius legeretur post
verba : Ἀθηναῖοι δριμεῖς τῶν τεχνῶν ἀχροαταί xtÀ.

4. Καὶ θεαταὶ ] e conject. scripsi. Codex : ἀχροαταὶ διὰ τὰς
συνεχεῖς. Casaubonus post συνεχεῖς excidisse statuit θέας vel
στοάς; Fuhrius ἑορτὰς, Marxius τέχνας supplent. Jacobsius
ad Achill. Tat. p. 593 proponit : δριμεῖς τῶν τεχνῶν ἐρασταὶ
διὰ τὰς συνεχεῖς ἀχροάσεις.

5. ἑταίρας ] editt , ἑτέρας cod. — χανθήλιος ] editt. ; σχαν-

266

[ Αὕτη πόλις ἔσθ᾽ Ἑλληνὶς ἡ ῥόδοις ἴσην
εὐωδίαν ἔχουσα yàp ἁπδίαν.
Τὰ γὰρ ἁλίεια τὰ µεγάλ’ εἰς σχολὴν ἄγει,
τὸ ὃ ἁλιαχὸν ἔτος µε µαίνεσθαι ποιεῖ.
Ὅταν δὲ τὴν λεύχην τις αὑτῶν πραέως
ἁλιακὸν εἶναι στέφχνον eUty , πνίγοµαι
οὕτως ἐπ᾽ αὐτοῖς, ὥστε μᾶλλον ἂν θέλειν
ἀποκαρτερεῖν, 7) ταῦτ' ἀχούων χαρτερεῖν.
Τοιοῦτο τῶν ξένων τι χαταχεῖται σχότος.]
δ. Εντεῦθεν elc Ώρωπὸν διὰ V αφιδῶν xal τοῦ 'Au-
Φικράου Διὸς ἱεροῦ ὁδὸν ἐλευθέρῳ βαδίζοντι σχεδὸν
ἡμέρας προσάντη [πάντα]. ἀλλ ἡ τῶν χαταλύσεων
πολυπλήθεια τὰ πρὸς τὸν βίον ἔχουσα ἄφθονα xal
ἀναπαύσεις χωλύει χόπον ἐγγίνεσθαι τοῖς ὁδοιποροῦσιν,
() Ἡ δὲ πόλις τῶν ἸΏρωπίων οἰκία Θηθῶν ἐστὶ,
. µεταθόλων ἐργασία, τελωνῶν ἀνυπέρθλητος πλεονεζία,
ix. πολλῶν χρόνων ἀνεπιθέτῳ τῇ πονηρία συντεθραμ-

ΡΙΟΑΑΒΟΗΙ MESSENIIT

( Hiec urbs ( RAodus) est Grieca, que rosis similis
suavitatem habet , simul et molestiam exhibet.
Nam magnum Solis festum gratum praebet otium,
annus vero (2) solaris ad insaniam me adigit.
Quum autem populeum ramum delicate
coronam solarem appellitent , offendor

adeo hisce , ut mallem equidem mortem
oppetere quam hzc audiendo perpeti.

Tanta caligo peregrinis offunditur. ]

6. Hinc ad Oropum per Psaphidas et Amphiarai Jovis
fanum iter facienti, unius fere viro expedito diei, omnia
sunt acclivia et ardua : quamquam ob crebra diverso
ria συ rebus ad vitam necessariis instructa requiem
prebent, nulla viatoribus obrepit lassitudo. (7) Urbs
vero Oropiorum domus est mercenariorum, propolarum
quaestus , portitorum publicanorum ihsuperabilis avarilis,
et extreme isti improbitati a longo inde tempore assueta :

θήλιον codex ; χανθήλιον Stephanus in graecis, vertens ta-
men quasí esset χανθήλιος. --- Sequentes versus novem ab
antecedentibus prorsus separandos esse ut ab auctore alia
occasione laudatos, aut ab aliena manu h. 1. annotatos,
censent interpretes. Probabiliter. Ceterum omnes duodecim
versus esse possunt Atheniensis hominis, qui Rhodi degens
patriam cum Rhodiorum urbe comparat, illam in ccelum ef-
ferens, hanc dicens jucundis nonnullis mixta babere quz
Atheniensem hominem ad insaniam adigant. — ἴσην] Ste-
phanus; δίσσην codex; ῥόδων δίκην Nokius. — Χάμ &n.
δίαν ] Hermannus; xoi ἁμαληδίαν codex. — ἁλίεα τὰ
μεγάλ’] Naekius ; ἀλίειτα μεγάλην codex. De Solis apud Rho-
dios cultu satis constat. De Halieis festis v. Athen. 13,
p. 561, E; Aristid. I, p. 808 ed. Ddf. ; Eustath. in Od. 6,
266, p. 1562. — εἷς σχολὴν] Stephan. ; εἶ σχολὴν codex ;
μεγάλην μ’ εἰς χολὴν ἄγει Holsten. ; τὰ γὰρ ἁλιεῖ ἐχεῖ µεγά-
λην σχολἠν ἄγει (de solis enim festo ἐδὲ nemo cogitat ),
Hermannus ap. Marxium, putans Rhodium hominem lo-
qui de Atheniensium urbe. Τὰ γὰρ Ἁλιεῖα μὲν μεγάλην ἔχει
σχολήν, Nam Haliea quidem sacra mágnam afferunt
oblectationem , Meineckius Fr. Com. 11, p. 147. — ἔτος]
ἔπος conj. Holstenius; ἔδος Osannus de colosso cogitans ,
ἔθος Stephanus. « Ἔτος pro ἐνιαυτὸς dici non credo nisi
exempla afferenti. Mihi non improbabile videbatur, Rho-
dios etiam pultem , qua festis Halieorum diebus vesceban-
tur, solarem pullem ἁλιακὸν ἔτνος, dixisse, » Meinekius
Com. 1I, 147. ---λεύκην] Schol. Pindar. Ol. 7, 147: ὁ δὲ
στέφανος (8C. παρὰ Ῥοδίοις) λεύκη δίδοται. — τοιοῦτο τῶν ]
editt. ; τοιούτων codex. — καταλεἴται] Hermann. ; χαλεῖται
codex.

6. Vagibóv ] scripsi innuente Salmasio ad Solin. p. 146.
Codex δαφνιδὸν habet. Psaphis vel Psaphidz, Oropiorum
oppidum , in via sita quie ex Attica per Parnethem mon-
tem Oropum ducit. Holstenius , Marxius, Gailius scripse-
runt Δελφίνιον. Quamquam apte Stephanus monuerat Δελ-
φίνιον litus non videri buc pertinere. Laudant Strabonem
IX , p. 403, ubi : Ἀρχὴ (Βοιωτίας) ὁ Ὠρωπὸς καὶ ὁ λιμὴν, ὃν
καλοῦσι Δελαίνιον... Μετὰ δὲ τὸ Δελφίνιόν ἐστιν ὁ Ὠρωπὸς ἐν
εἴχοσι σταδίοις. Verum Strabo non progreditur via ex At-
tica ducente, uti Noster facere putandus est, sed ἀπὸ τῆς
παραλίας ἄρχεται. Wordsworth. ( Transact. of the roy.
society of literat. tom. 111, p. 407. London. 1839) conj.
Ἀφιδνῶν, quod verisimile esse videtur Letronnio ( Fragm.
d. poémes géogr. p. 161), neque recipere dubitassem,
nisi quod sequitur xai δι’ Ἀμφιαράου A. ἱεροῦ, indicare vi-
deretur de proximis Oropi locis atque jam in Boeotia sitis
esse cogitandum. Vossius ad Melam p. 151 conj. Δαφνοίδων

vel δαφνοειδῶν; Fuhrius δαφνῶν, vel δαφνιδίον. — Aix]
ejici hanc vocem voluit Casaubonus, suífragante Fuhrio.
Cautius in his agendum esse censebunt mythologi. De Am-
phiareo v. Strabo IX, p. 399; Pausan. I, 34. 1Χ, 19;
Diog. L. 1I, (42. Welcker. ad Philostr. p. 368 sqq. ; Müller.
Min. p. 486. — ὁδὸν κτλ.] Codex 652v... πρόσαντα. « Cor-
ruptissima haec sunt. Lego autem : ἐντεῦθεν elc Ώρωπον
στάδια **. Ὁδὸς διὰ ** xai τοῦ Ἀμφ. ἱεροῦ xai Ἐλευθερῶν (!)
βαδίζοντι, σχεδὸν ἡμέρας, προσάντης πᾶσα. Hac ila rest-
tuimus, non quod affirmare velimus sic scriptum a Dicear-
cho fuisse, sed quod haud paullo sit luec quam vulgata
lectio concinnior et vere lectioni propior atque aliis locis
magis similis. » Casaubonus. Relinui ὁδὸν accusativum,
utpote a βαδίζοντι pendentem; deinde conjeci xpootrm
παντα. Malim tamen scr. ὁδὸς , et majorem interpunctionem
ponere post v. ἡμέρας. Adverbii forma κρόσαντα nusquam
occurrit. — ἐλευθέρῳ ] i. e. εὐζώνῳ. Jacobs Ἱ. 1. conj. ἔλεν-
θέρως.

7. λρωπίων ] Ὠρωπῶν codex. — οἰχία θηθῶν ] sic codex
corrupte; ἁποιχία Θ. Marx ; οἰχεία Θ. Stepbanus, Vulce-
nius , Casaubonus, Gail.;, Buttmannus. Coloniam Thebarum
Oropum esse nemo tradit. Pausanias I, 44 hoc tantum mo-
net , Oropum τὰ ἐξ ἀρχῆς Boeotize (non vero Attice) urbem
fuisse. Fata urbis modo Thebanis , modo Atheniensibus sub-
ject»? , modo liberae suique juris, exponunt Dodwellus in
Diss. de Dic. e$ Meier. in Encyciop. Hal. s. v., e his du-
cibus Fuhrius ad n. 1. Ut mittam antiquiora, post. pugnam
Chironensem (Οἱ. 110, 3) Philippus Oropum Thebans
ereptam tradidit Atheniensibus. Post bellum Lamiense (Οἱ.
114, 3) Oropii libertatem recuperarunt, pace cum Anli-
patro inita, quam ratam esse regum nomine jubet Polysper-
chon (Ol. 115, 3. Diodor. XVIII, 56). Deinde (οἱ. L7,
1. 312) Cassander urbem occupat ; verum mox presidium
Macedonicum Polemon Antigoni dux expellit, urbemque
tradit Bootis ( Diodor. XIX , 77 ). Num deinde Oropii de-
nuo in Thebanorum potestatem venerint, iisque subject
fuerint quo tempore auctor noster scripsit (scribere vero hae
ante 285 &. C. propter Posidippi mentionem vix potuit )
haud liquet Igitur ex historia nequit confirmari lectio «-
χεία θηδῶν. — Fuhrius p. 233 ita : « Vulgata leclio ex ser
tentiarum connexu evulsa aut de domo Thebarum, ita uf
Oropi exiguitas cum Meiero significaretur, aut oixíz plu-
raliter intellecto de domiciliis, sedibus Thebanorum, aul
plane non interpretanda, retineri et , ut in laciniis male di-
vulsis, defendi potest. » Wordsworth. 1. 1. conjecit : exi
Θηδθῶν, « lecon fort ingénieuse, ce qui ne veut pas dire
qu'elle soit la véritable ( Letronne. Il. p. 161 ). » Equidem

FRAGMENTA.

’ [o2 i] M jl , μ * MY
piv τελωνοῦσι γὰρ xai τὰ μέλλοντα πρὸς αὐτοὺς

εἰσάγεσθαι. Οἱ πολλοὶ αὐτῶν τραχεῖς ἐν ταῖς ὁμιλίαις .

touc συνετοὺς ἐπανελόμενοι, ΛἈρνούμενοι τοὺς Βοιωτοὺς
Ἀθηναῖοι εἰσὶ Βοιωτοί. Ot στίχοι Ξένωνος"

Ἱ]άντες τελῶνα: , πάντες εἰσὶν ἅρπαχες.

kaxov τέλος γένοιτο τοῖς ΏὩρωπίοις.

s. Ἐντεῦθεν elc Τάναγραν στάδια )' * ὁδὸς δι ἔλαιο-
φύτου καὶ συνδένδρου χώρας, παντος καθαρεύουσα τοῦ
ἀκὸ χλώπων φόβου. Ἡ δὲ πόλις τραχεῖα μὲν xal µε»
τέωρος, λευχἡ δὲ τῇ ἐπιφανεία xol ἀἁργιλλώδης" τοῖς
& τῶν οἰχιῶν προθύροαις xat ἐγχαύμασιν ἀναθηματιχοῖς
χάλλιστα χατεσχευασµένῃ, Καρποῖς δὲ τοῖς ἐκ τῆς
Ἰώρας αιτιχοῖς οὐ λίαν ἄφθονος, olv) δὲ τῷ γινομένῳ
χατά τὴν Βοιωτίαν πρωτεύουσα. (9) Οἱ δ᾽ ἐνοικοῦντες
ταῖς μὲν οὐσίαις λαμπροὶ , τοῖς δὲ βίοις λιτοί’ πάντες
Ἰτωργοὶ, οὐχ ἐργάται: δικαιοσύνην, πίστιν, ζενίαν
αγαθοὶ διαφυλάξαι’ τοῖς δεοµένοις τῶν πολιτῶν xai
τὰς στειχοπλανήταις τῶν ἀποδημητικῶν ἀφ᾿ ὧν ἔχου-
cw ἀπαρχόμενοί τε xat ἐλευθέρως µεταδιδόντες, ἀλλό-
tout πάσης ἀδίχου πλεονεξίας, Καὶ ἐνδιατριψαι δὲ
ξένοις ἀσφαλεστάτη fj πόλις τῶν χατὰ τὴν Εοιωτίαν
ὕπεστι γὰρ αὐθέκαστός τε χαὶ παραύστηρὸς µισοπο-
vrpiz διὰ τὴν τῶν χατοικούντων αὐτάρχειάν τε xai
φιλεργίαν. (10) Προσπάθειαν {ὰρ πρός τι γένος ἀχρασίας
ὕχιατα dy ταύτῃ τῇ πόλει χαξενόησα, δι) ἣν ὡς ἐπὶ τὸ
πολὺ τὰ μέγιστα γίνεται ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἁδικήματα.
0i γὰρ βίος ἐστὶν ἱχανὸς, Πρὀσπάθεια πρὸς κέρδος οὐ
φύεται’ χαλεπον doa. τούτοις ἐγγίνεσθαι πονηρίαν.

tut. Ἐντεῦθεν εἰς Πλαταιὰς στάδια σ’. Οδὺς ἡσνχῆ
μὲν ἔρημος καὶ λιθώδης, ἀνατείνουσα δὲ πρὸς τὸν Κι-
θαιρόνα, οὐ λίαν δὲ ἐπισφαλής. Ἡ δὲ πόλις χατὰ τὸν
χωμωδιῶν ποιητὴν ἩΠοσείιδιππον

ναοὶ 5) εἰσὶ xai στοὰ xoi τοὔνομα,

xai τὸ βαλανεῖον xal τὸ Σαράδου χλέος,
τὸ πολὺ μὲν ἀκτὴ, τοῖς 0 Ἐλενθερίοις πόλις.

227
nam vectigalia exigunt etiam ob eb quae ad ipsos deferenda
sunt. Eorum plurimi asperi in eongressibus, cordatiores
viros de medio tollunt : Bootos respuentes mente et
studiis Athenienses sunt in Bocotia. De illis Xeno : .

N^ iion 2

Omnes publicani , omnes sunt raptores.
Malus finis sit Oropiis!

8. Hinc ad Tanagram stadia triginta. Iter per regionem
oleis consitam et silvosam atque omni a latronibus metu
liberam. Urbs autem ardua ascensu et in alto posita; su-
perticie alba et argillacea, domorum vestibulis et pícturia
encausticis pulcherrime instructa; fructibus frumentaceis,
quos regio profert, non admodum abundans, sed vino

quod nascitur in Beotia primas tenens. (9) Incolz quod

fortunas attinet splendidi , sed ín victu cultuque parci sunt.
Omnes agriculture , non opificiis operam dant : justitiam ,
fidem atque hospitii jus religiose observant : popularibus
suis egenis et peregrinis etiam mendicis vagabundis opum
suarum quasi libamina offerunt , et liberaliter erogant, ab
omni denique turpi lucro abhorrent. Nulla per totam
Beeotiam urbs est, in qua tutius possint commorari pere-
grini : adest enim rigidum et acerbum in improbos odium,
eo quod incolae sorte sma contenti vivant et laboribus
sese exerceant. (10) Neque enim ulli intemperantia
generi vel minimum deditos esse illos animadverti, qum
plerumque causa est maximorum inter homines scelerum.
Nam ubi omnia ad vitam necessaria adsunt, nulla ibi homi:
nes sollicitat lucri cupiditas; difficile itaque Improbitatein
eos invadere.

11. Hinc ad Plateeas stadia ducenta Via aliquantum de-
serta et lapidosa ad Citlieronem attollens se, non tamen
valde periculosa. Urbs vero juxta Posidippum comicum :

Nihil aliud quam duo templa, porticus et nomen,
et balneum et Sarabi decus : [ est.
reliquo quidem tempore litus, Eleutheriis festis vero urbs

puto latere in. vulgata ejusdem generis epitheton ornans,
cujus sunt sequentia, µεταόδόλων ἐργασία, τελωνῶν πλεον"
dia. Itaque ecripserim οἰκία θητῶν (domus familia mer-
cthariorum, βαναύσων, πονηρῶν) vel alxia θητῶν (con-
tumelia , fedurm vulgus mercenariorum) , ita ut ab infi-
i» procedens auctor tria pequiti:e genera memoret :
ἔῆτας, µεταθόλους, τελώνας. — µεταθόλων ] vel µεταθολέων
Stephanus ; μεταδολῶν codex. — τῇ xov. ] articulus ejicien-
dus, hisi fortasse fuil ταύτῃ τῇ tov. — συντεθραμµένη ] sc.
1*6. — τελωνοῦσι γὰρ x1. ] « His verbis Boeckhius De
veconomia Atheniensium p. 342 haud compertum se babere
professus est, utrum vecligal in confinio modo a Boeoti$
iaodo ab Atheniensibus sumptum an, quum Oropus mari
quoque adjacuisset el res ex Euboea olim per Oropüám in
Atticam invectze fuissent , portitorium significatum fuerit. »
Fuhr. p. 2338. Ceterum vitio vel lacuna locus laborat. Nam
sentehtia flagitatur ejusmodi , ut Oropii dicantur etiam de
iis rebus vectigal exigere, qua apud alios eo exemptie esse
solent. Quod Fuhrius putat eos portitoria exegisse etiam
mercium quae futuro tempore importatum iri viderentur,
id quomodo fieri potuerit me non perspicere fateor. — éxa-
πελόμενοι ] ἐκανελλόμενοι codex ; έξαν. F'ulir., hescio cur. Ja-

FRAGMENTA RIST. GR. — VOL. Ἡο

cobsius ad Philostr. 1I, 24 vertit : asperi homines , qui
absurdis sermonibus cordaltiores enecant. — Ἀθηναῖοι
εἰσὶ B. ] malim 'A0. B. eict , ut infra (Φ 11) est de Plateen
sibus. Marxius conj. Ἀθηναίοις εἰσὶ βοηθοί. — Ἐένωνος ]
Comicus aliunde non notus. V. Meinek. Fragm. Com. |,
p. 500; 1V, p. 596.

8. X] codex; oX' edilt. aperto errore. — χλώπων ] Hem-
sterhusius ad Lucian. D. M. 11, p. 535 ed. Bip. ; χλωπῶν
codex, κλοπῶν edilt. — ἐγκαύμασιν ] editt. ; ἐχκ. codex.
— ἀναθημ. ) codex , Marx ; ἀναθεμ... vulgo. — olv πρωτ.]
Bacchus in numis 'Tanagreoruin, V. Rasch. Lex. npmism.
V, 1, p. 501.]

9. στειχοπλ]. στιχοπλ. in apographo Hervartiano. — ἆπο-
óng.. ] ^ forte ἐπιδημ. » Stephan. et Casaub. — ὕπεστι ] co-
dex., Marx ; ἄπεστι vulgo. — 10. ἄρα] παρὰ codex et editt. ;
xai χαλεπὸν παρὰ t. Marx; χα) προσπάθεια... φύεται, χαλε-
πὸν παρὰ κτλ. Stephanus, Fuhr.

11. οὐκ ἐπισφαλής ] sc. procipitiis. Particulam οὐχ deleri
voluit Marx. , quum latrociniis Cithevron infestus dicatur
ap. Diog. L. 1f, 136, Lucian. D. Μ, 2), ubi Hemsterhu-
sius nostri loci memor vulgatam lectionem tuetur. — κατὰ
τὸν | x. τῶν x. x. Ποσίδιππον codex. — ναοὶ] « Fortasse

LO

258
Οἱ δὲ πολῖται οὐδὲν ἕτερον ἔχουσι λέγειν, ἡ ὅτι Ἀθη-

νπίων εἰσὶν ἄποικοι καὶ ὅτι τῶν Ελλήνων xal. Ἡερ-
σον παρ) αὗτοῖς ἡ µάγη ἐγένετο. Εἰσὶ δὲ Ἀθηναῖοι
[Ιοιωτοί.

12. ᾿Ἐντεῦθεν eic Θύθας στάδια π. Οδὂς λεία πᾶσα
xat ἐπίπεδος. Ἡ δὲ πόλις ἐν µέσῳ μὲν τῆς τῶν Βοιωτῶν
χεῖται χώρας, τὴν περίµετρον ἔχουσα σταδίων οἱ"
πᾶσα δ) ὁμαλή' στρογγύλη μὲν τῷ σχήµατι, τῇ χρόᾳ
δὲ µελάγγειος: ἀρχαία μὲν οὖσα, καινῶς ὃ᾽ ἐρρυμοτο-
µημένη διὰ τὸ τρὶς ἦδη, ὥς φασιν al ἱστορίαι, χατε-
σχάφθαι διὰ τὸ βάρος καὶ τὴν ὑπερηφανίαν τῶν xa-
τοικούντων. (13) Καὶ ἱπποτρόφος δὲ ἀγαθή" κάθυδρος
πᾶσα, χλωρά τε xal γεώλοφος χηπεύματα ἔγουσα
πλεῖστα τῶν dv τῇ Ἱλλλάδι πόλεων. Καὶ γὰρ ποταμοὶ
ῥέουσι δι αὐτῆς δύο τὸ ὑποχείμενον τῇ πόλει πεδίον
πᾶν ἁρδεύοντες. Φέρεται δὲ xat ἀπὸ τῆς Καδμείας
ὕδωρ ἀφανὲς διὰ σωλήνων ἀγόμενον ὑπὸ Κάδµου τὸ
παλαιὸν, ὣς λέγουσι, κατεσκευασµένον. (14) Ἡ μὲν
οὖν πόλις τοιαύτη. Οἱ ὃ' ἐνοιχοῦντες µεγαλόψυχοι καὶ
θαυμαστοὶ ταῖς χατὰ τὸν βίον εὐελπιστίαις' θρασεῖς δὲ
xai ὑθρισταὶ xal ὑπερήφανοι, πλῆκταί τε xal ἁδιάφο-
got πρὸς πάντα ξένον xal δημότην xai χατανωτισταὶ
παντὸς διχαίου» (15) πρὸς τὰ ἀμφισθητούμενα τῶν συν-
αλλαγμάτων οὗ λόγῳ συνιστάµενοι, τὴν δ' ἐκ τοῦ
θράσους καὶ τῶν χειρῶν προσάγοντες βίαν, τά τε dv
τοῖς γυμνιχοῖς ἀγῶσι γινόμενα πρὸς αὗτοὺς τοῖς ἀθληταῖς
βίαια εἷς τὴν δικαιολογίαν µεταφέροντες. (16) Διὸ xai
αἱ δίκαι παρ αὐτοῖς δι ἐτῶν τοὐλάχιστον εἰσάγονται
τριάχοντα. Ὅ γὰρ μνησθεὶς ἐν τῷ πλήθει περί τινος
τοιούτου xal μὴ εὐθέως ἀπάρας ἐκ τῆς Βοιωτίας, ἀλλὰ
τὸν ἐλάχιστον µείνας ἐν τῇ πόλει χρόνον, μετ᾽ οὐ πολὺ
παρατηργθεὶς νυχτὸς ὑπὸ τῶν οὗ βουλομένων τὰς δίχας
συντελεῖσθαι θανάτῳ βιαίῳ ζημιοῦται. Φόνοι δὲ παρ)
αὐτοῖς διὰ τὰς τυχούσας γίνονται αἴτίας, (17) Τοὺς μὲν
οὖν ἄνδρας συμθαίνει τοιούτους εἶναι, Διατρέχουσι δέ
τινες dv. αὗτοῖς ἀξιόλογοι, µεγαλόψυχοι, πάσης ἄξιοι

DIC/EARCHI MESSENII

Cives non aliud habent quod de se pradicent , quam se
Atheniensium colonos esse, preeliumque inter Graecos et
Persas ibi commissum fuisse. Sunt vero Athenienses-Booti.

12. Hinc Thebas usque stadia octoginta. Via omnis plana
est et campestris. Urbs autem in medio regionis Berotice
sita est, circuitum habens stadiorum septuaginta : tota
plena est , figura rotunda, colore nigro. Vetus quidem urbs
est, noviter autem in vias rectas divisa; jam enim ter (ut
dicunt historia) eversa est ob gravem incolarum insolen-
liam et superbiam. (13) Equorum quoque altrix est egre-
gia; aquis undique abundat, viridis et colliculis distincta ;
pluribus hortis cultis quam ulla alia urbe Graecice praestans.
Duo enim fluvii per eam labuntur, planitiem omnem urbi
adjacentem irrigantes. Quin etiam a Cadmea aqua ducitur
occulta per canales, idque antiquo Cadmi, ut aiunt , arti-
ficio. (14) Urbs equidem talis est. Quod incolas spectat,
ili magnanimi sunt, et in bona spe de quibucvis vitze ne-
gotiis leviter conciplenda mirilici ; sed audaces , contume-
lios, superbi, ad verbera prompti, peregrinum et popo-
larem nullo discrimine habentes, omnis juris contemptores :
(15) controversias circe commercia or(as non verbis et ra-
tione componere solent, sed audaciam et manuum violen-
tiam hane ad rem adhibent; ideoque qua in gymnicis
certaminibus athlete in semet invicem committunt vio-
lenta, ea illi in judiciorum disceptationem transferunt.
(16) Hinc etiam fit ut lites apud eos per triginta minimum
annos instruantor (non vero peragantur). Quisquis enim
apud populum hujusmodi rei mentionem fecerit, ac non
statim e Boeotia migraverit, sed vel brevissimo temporis
spatio in urbe manserit, paullo post, structis noctu insi-
diis, ab iis qui causas peragi nolunt, morte violenta mul-
ctatur. Ac omnino levissimas ob causas caedes apud eos
perpetrari solent. (17) Viri igitur tales esse solent : quam-
quam inter eos passim occurrunt etiam eximii quidam et
magnanimi atque omni amicitia digni. Uxores autem eo-

νεῴ. Ceterum non duo , sed tria Plateeensium templa cele-
brat Pausanias ΙΧ, 3 et 4, Junonis, Minervae, Cereris. »
Meinek. Fragm. Com. IV, p. 525. Anno tertio ἀπίε Leu-
ciricam pugnam ἡ πόλις ὑπὸ τῶν Θηβαίων καθγρέθη πλὴν tà
ἱερὰ, Pausan. ΙΧ, 1, 8. Quod infortunium etiam Posidippi
εωλίο aspectus urbis revocaverit. — Σαράδον]« Legebatur
Σηράµδου [Συράμδον in edit. Hosch.]. Unice vera hujus
nominis scriptura est Σάραδθος, docente versu daclylico
Achzi apud Athenzeum IV , p. 173, E. Eaque forma omni-
bus locis restituenda est ubicunque cauponis istius Pla-
tzensis nomen Σάραµδος scribitur. » Meinek. Cf. de cau-
pone Platon. Gorg. p. 518, B ; Athen. III, p. 112, D; Aristid.
111, p. 251. 317; Themistius Orat. IV, p. 129 ed. Petav. —
ἀκτή ] « Cum litore comparat Platzeensium urbem propter
solitudinem. Similiter Accius ap. Cic. Ad Att. 1, 18 : non
homo , sed littus , aer et solitudo mera , quamquarm is de
Lemno ins. loquitur. Tum Ἐλευθερίοις pro vulg. ἐλευθέροις
restituit Vossius ad Scyl. p. 9. De Eleutheriorum festo
summa cum solemnitate apud Platowenses celebrato nota
sunt omnia. » Meinek. — 'AO0nvatov Βοιωτοί ] « Platieenses
non solum Atheniensium socii exstiterunt, sed etiam inde

ab Ol. 88, 1 (v. Boeckh. Staatsh. 1, p. 282. n. 456,
Hermann. S/aats-Alterth. p. 221) magnam partem civi-
tate Atheniensium donati sunt, et omnino inter Athenien-
ses et Plataenses ἰσοπολιτείας ratio intercessisse videtur.
Cf. Demosth. Adv. Neter. p. 1377 &qq. ; Isocrat. Plataicus,
Lysias In Pancleont. ; Pausan. 1X , 1 ; schol. Aristoph. Ran.
706. » Fuhr. p. 275. Plura dabunt G. O. Friedrich. Spe-
cimen rerum Plataic. ( Berolin. 1841) et M. F. Münscher
Diss. de reb. Platzeens. ( Hanati. 1841 ).

12. π᾿] o' sec. Thucyd. IL, 5. — ἐν µέσῳ ] editt., £v µέση
cod. — σταδ. ο] 43 stadia exhibet Dionysius in Avayo. Ἕλ-
λάδ. — τρὶς ) ab Epigonis,, deinde a P'elasgis, ut videtur,
tempore belli Trojani, tertio ab Alexandro. Cf. Diodor.
XIX , 53.

19. ὑποχείμ. ] codex el Marx., ante quem legebatur
ἐπικείμ. — Καδμείας ] Kabutac cod. — 14. καὶ κατανωτ.|
sic cod.; idem conjecerat Hoschel.; editt. omittunt xat. —
15. γινόμενα] Vulcan., vévou. codex. — τά τε ἐν τοῖς yopv.]
addidi particulam τε. — πρὸς αὑτοὺς τοῖς ἀθληταῖς ] πρὸς
αὐτοὺς τοῖς δὲ ἀθλ. codex. Fuhrius verba transponit , nescio

FRAGMENTA.

φιλίας. AE δὲ γυναῖκες αὐτῶν τοῖς µεγέθεσι, πορείαις,
ῥυθμοῖς εὐσχημονέσταταί τε καὶ εὐπρεπέσταται τῶν
ἐν τῃ Ἑλλάδι γυναιχῶν. Μαρτυρεῖ Σοφοχλῆης |

Θήδας Metz µοι τὰς πύλας ἑπταστόμους,

οὗ δὴ µόνον τίχτουσιν αἱ θνηταὶ θεούς.
(18) Τὸ τῶν ἵματίων ἐπὶ τῆς χεφαλῆς χάλυµµα τοιοῦ-
τόν ἐστιν, [ ὥστε] ὥσπερ προσωπιδίῳ δοχεῖν πᾶν τὸ
πρόσωπον κατειληφθαι. Οἱ γὰρ ὀφθαλμοὶ διχραίνονται
uovov , τὰ δὲ λοιπὰ µέρη τοῦ προσώπου πάντα κατέ-
γεται τοῖς Ἱματίοις. Φοροῦσι δ αὐτὰ πᾶσαι λευχά.
(1) Τὸ δὲ τρίχωμα ξανθὸν, ἀναδεδεμένον µέχρι τῆς xo-
ρυφῆς: B δὴ καλεῖται ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων λἀμπάδιον.
Ὑπόδτμα λιτὸν, οὐ βαθὺ, φοινικοῦν δὲ τῇ γροιᾷ καὶ
ταπεινον» ὑσκλωῖον Ó' ὥστε γυμνοὺς σχεδὸν ἐκφαίνε-
οθαι τοὺς πόδας. (20) Eia δὲ xad ταῖς ὀμιλίαις οὐ λίαν
Βοιώτιαι, μᾶλλον δὲ Σιχυώνιαι, Καὶ ἡ φωνὴ δ᾽ αὐτῶν
ἐστιν ἐπέχαρις' τῶν δ’ ἀνθρώπων ἀτερπὴς ἠδὲ βαρεῖα.
(21) Ἐνθερίσαι μὲν fj Ἀόλις οἵα βελτίστη" τό τε γὰρ
ὕδορ πολὺ ἔχει xal Ψυχρὸν χαὶ χήπους' ἔστι δ' εὐήνε»,
µος ἔτι καὶ χλωρὰν ἔχουσα τὴν πρόσοψιν, ἐχόπωρός
τε xai τοῖς θερινοῖς ὠνίοις ἄφθονος' ἄζυλος δὲ καὶ ἐχ-
χειμάσαι ofa χειρίστη διά τε τοὺς ποταμοὺς xal τὰ
πνεύματα" xal γὰῤ νίφεται xal πηλὸν ἔχει πολύν.
(22) Οἱ στίχοι Λάωνος (γράφει δ) ἐπαινῶν αὐτοὺς καὶ οὐ
λέγων τὴν ἀλήθειαν ᾿ μοιχὸς γὰρ ἁλοὺς ἀφείθη μικροῦ
ὀιαφόρου τὸν ἀδιχηθέντα ἐξαγοράσας )

Βοιωτὸν ἄνδρα στέργε, τὴν Βοιωτίαν

μὴ eur * ó μὲν γὰρ χρηστὸς, ἡ δ' ἐφίμερος.

31. ᾿Εντεῦθεν si; Ἀνθιδόνα στάδια pz - ὁδὸς πλα-
2, ἁμαξήλατος δι ἀγρῶν πορεία. Ἡ δὲ πόλις οὐ µε-
13 τῷ µεγέθει, ἐπ᾽ αὐτῆς τῆς Εὐβοϊκῆς χειµένη θα-
λάττης: τὴν μὲν ἀγορὰν ἔχουσα κατάδενδρον πᾶσαν ,
στοεῖς ἀνειλημμένην διτταῖς. Αὕτη δὲ εὔοινος, εὔοψος,
αἴτων σπανίζουσα διὰ τὸ τὴν χώραν είναι λυπράν.
(s) Οἱ à' ἐνοικοῦντες σχεδὸν πάντες ἁλιεῖς, ἀπ᾿ ἀγκίσ-
τρων καὶ ἰχθύων, ἔτι δὲ xal πορφύρας καὶ σπόγγων τὸν
βίον ἔχοντες, ἐν αἰ γιαλοῖς τε xal φύχει xad χαλύθαις χα-
ταγεγηραχότες ᾽ πυῤῥοὶ ταῖς ὄψεσι πάντες τε λεπτοὶ, τὰ

dxpa τῶν ὀνύχων καταθεθρωµένοι ταῖς κατὰ θά-
λατταν ἐργασίαις ' προσπεπονθότες πορθµοις οἱ πλεῖότοι
καὶ ναυπηγοὶ, τὴν δὲ χώραν οὐχ otov ἐργαζόμενοι,
ἀλλ᾽ οὐδὲ ἔχοντες, αὑτοὺς φάσχοντες ἀπογόνους εἶναι
Γλαύχου τοῦ θαλασσίου, ὃς ἁλιεὺς ἦν ὁμόλογουμένως,
(5) Ἡ μὲν οὖν Βοιωτία τοιαύτη: αἱ γὰρ Θεσπιαὶ φι-

209

rum proceritale, incessu, corporis concinnitate omnium
Graci» feminarum elegantissime et speciosissimae sunt.
Testatur Sophocles :

Thebas mihi narras portas habentes septenas,

ubi solum mortales mulieres pariunt «deos.
(18) Capitis tegmen apud ipsas tale est, ut eo vcluti larva
tota facies velari videatur : oculi tantum apparent , reliqua
autem faciei pare veste occulitur quam omnes albam
gestant. (19) Crines illis (lavi, in nodum colligati usque
ad verticem; atque id ab indigenis appellatur lampa-
dium. Calceamentum tenue, non profundum, purpureura
colore et humile, currigiis vero ita astrictum, ut nudi
bropemodum pedes conspiciantur. (20) Quotidiana vitze
consuetudine non admodum B«oticse sunt, sed Sicyonias
potius referunt. Vox illarum est grata, virorum autem
injucunda et gravis. (21) Ad transigendam quidem swstatem
urbsinaxime opportuna : aquam enim habet plurimam eam-
que frigidam, hortosque consitos. Est praeterea commodo
quoad ventos situ et vernante aspectu : fructibus inàu per
omnibusque rebus astivis ad victum venalibus abundat.
Ad hiemem vero agendam ob lignorum inopiam pessima
est , nec non ob fluvios et ventos; nivogsa enim est et lutum
plurimum habet. (22) De Bosolis Laonis versus ( quamquam
is scribit laudibus illorum magis studens quam veritati , eo
quod prehensus in adulterio impune dimissus erat , eviguo
pretio placans injuria affectum ) :

B«cotum ama virum, nec a Bootia

alienus esto : ille est bonus, ista amabilis.

23. Hinc ad Anthedonem stadia 160 : via obliqua, plau-
strisque per agros patet transitus. Urbs non magna est,
mari Euboico adjacens; forum babet totum arboribus
consitum , binis porticibus circumdatum. Vino οἱ obsonio
abundat , sed non magna frumenti copia , quod solum gra.
cile sit et aridum. (24) Incolae propemodum ornnes pisca-
tores sunt, ex hamis et piscibus, ex purpura οἱ spongiis
victum sibi comparantes : in litoribus atque alga et tuguriis
consenescunt : rufi omnes et graciles, partes unguium
extremas operibus marini$ arrosas habentes. Plurimi
transíretando addicti naviumque fabricatores. Territorium
tantum abest ut colant, ut ne habeant quidem , dicentes se
a Glauco marino oriundos esse, quem fuisse piscatorem
constat. (25) Talis igitur est Boeotia : nam Thespie virorum

an recte, hunc in. modum scripeit : τὰ δὲ τοῖς ἀθληταῖς ἐν
τοῖς γυμνικοῖς ᾱ. v. πρὸς αὐτοὺς (apud eos!) βίἀια. De re
cf. Müller. Min. p. 409. — τ. πύλας] aig πύλαις Salmas.
--θεούς] sc. Herculem , Bacchum. Steplianus conj. οἱ
ὄνετοὶ θεάς, quod recepit Botbe in fragm, Soph. Cf Müller.
Min. p. 58. —

18. ὥστε Jaddídi ; Stepha. ὥσπερ mutat in Gore. — 21. ἐχό-
πωρκ] Casaubonus; ἐχέπωρος Codex; εὐόπωρος Gravius.
— 1. λάωνος ] Laudantur Λάωνος Διαθῆχκα: ap. Stob.
Floril. 124, 5. Ceterum ignotns homo. V. Meinek. Com. T,
p. 192. IV, p. 574. — ἐφίμερος ] Stephan. ; ἐρήμ. codes.

23. Ἐντεῦθεν δὲ ] Circa hiec verba desinit apographum
Hervartianum. — ac» ] αὐτὴ mallet Führius. — a(tov ]
Jacobe. ad Philostr. p. 533; σίτου Stephànus; σίτῳ codex.
-πορφύρας] πορφυρῶν mavult Vulcanius. — πνρροὶ]
hon coma, ut Müllerus putat Min. p. 29, nec fuco, ut
Fuhrius; sed solis aestu adusti cuteque rutili , uti solent in
mari vitam degehtes. — πορθμοῖς Ἱ πορθµίοις conj. Ste.
pbharus; χαταθεθρωµένοι ταῖς κ. 0. à. πρ., πορθμεῖς οἱ πλ.
conj. Marx. haud male — ὁμολογουμένως ) sic cod.; ópo-
λογούμενος editt. — 25. Θεσπ. ] Θεσπεσιαί codex. — ikv
φιλοτ. μόνον κτλ.] « Suspectum est illud µόνον, preesertim

17.

DIC.EARCHI

ottuiav [uiv] ἔχουσι μόνον ἀνδρῶν καὶ ἀνδριάντας
"0 πεποιηµένους» ἄλλο οὐλέν. Ἱστοροῦσι &' οἱ Bouocot
τὰ xal αὐτοὺς ὑπάρχοντα ἴδια ἀχληρήματα λέγοντες
ταῦτα" τὴν μὲν αἰσχροχερδίαν κατοικεῖν ἐν Ὡρωπῷ,
τὸν δὲ φθόνον ἐν Ἰανάγρα, τὴν Φιλονειχίαν ἐν Θε-
σπιαῖς, τὴν ὕθριν ἐν Θήδαις, τὴν πλεονεξίαν ἐν 'Ἄνθη--
δόνι, τὴν περιεργίαν iv. Κορωνεία, ἐν Πλαταιαῖς τὴν
ἁλαζονείαν, τὸν πυρετὸν ἐν Ὀγκχήστῳ, τὴν ἀναισθη-

δίαν ἐν Ἁλιάρτῳ. Ταδ᾽ ix πάσης τῆς Ελλάδος ἀκληρή-

µατα elc τὰς τῆς Βοιωτίας πόλεις χατερρύη. 'O στίγος
Φερεχράτους *

260

νπερ φρονῆς εὖ, φεῦγε τὴν Βοιωτίαν.

"Hl μὲν οὖν τῶν Βοιωτῶν χώρα τοιαύτη.

'EZ Ἀνθηδόνος εἷς Χαλχίδα στάδια o'* µέχρι
τοῦ Σαλγανέως. ὁδος παρὰ τὸν αἰγιαλὸν λεία τε πᾶσα
καὶ μαλακή: τη μὲν καθήχουσα εἷς θάλατταν, τῇ δὲ
ὄρος οὐχ ὀψηλὸν μὲν ἔχουσα, λάσιον δὲ χαὶ ὕδασι πη-
«iot; χατάρρυτον. (17) Ἡ δὲ τῶν Χαλκιδέων πόλις
ἐστὶ μὲν σταδίων o, μείζων τῆς ἐξ Ἀνθηδόνος elc αὖ-
τὴν φερούσης ὁδοῦ: γεώλοφος δὲ πᾶσα xal σύσχιος;
ὕδατα ἔχουσα τὰ μὲν πολλὰ ἁλυκὰ , ἓν δ' ἡσυχῆ μὲν
ὑπόπλατυ, τη δὲ χρεία ὑγιεινὸν xal oy pov , τὸ ἀπὸ
πῆς χρήνης τῆς χαλουµένης Ἀρεθούσης ῥέον, ἱχανὸν
[6x] δυναµένης παρέχειν τὸ ἀπὸ τῆς πηγῆς νᾶμα πᾶσι
τοῖς τὴν πόλιν κατοιχοῦσιν. (28) Καὶ τοῖς χοινοῖς δὲ ἡ
πόλις διαφόρως χατεσχεύασται γυμνασίοις, στοαῖς,
ἱεροῖς, θεάτροις, Υραφαῖς, ἀνδριάσι, τῇ *' ἀγορᾶ χει-
µένη πρὸς τὰς τῶν ἐργασιῶν Χρείας ἀνυπερθλήτως.
(29) Ὁ γὰρ ἀπὸ τοῦ τῆς Βοιωτίας Σαλγανέως xat τῆς
τῶν Εὐθοέων θαλάττης ῥοῦς εἷς τὸ αὐτὸ συµθάλλων

MESSENII

solium ambitione et statuis affabre factis memorabiles suni ,
nihil preeterea memoratu dignum habentes. Narrant vero
Bcoti singularum apud ipsos urbium infortuhia hujusmodi
verbis : turpe jucrum sedem habere apud Oropum, invi-
diam Tanagre , contentionis studium apud Thespias , pro-
terviam Thebis, rapacitatem apud Anthedonem, curiosi-
tatem apud Coroneam, jactantiam apud Platzas , febrim
apud Onchestum , stupiditatem apud Haliartum. 1lla infor-
tunia e tofa Grecia in Beotiae urbes confluxerunt. Phe-
recratis versus :

Burotiam caveto , si recte sapis.

Talis quidem Bcaotorum fregio.

26. Ab Anthedone ad Chalcidem stadia septuaginta ;
usque ad Salganeum tumulum via juxta litus lava omnis
et mollis, ab altera parte ad mare vergens, ab altera mon.
tem habens non altum illum, arboribus vero tectum et
aquarum fontibus irriga&um. (27) Urbe Chalcidensium
circuitu est stadiorum septnaginta quse excedunt (quc ετα-
quant?) longitudinem vie qus ab Anthedone ad ipsam
ducit. Clivosa tota est ef arboribus obumbrata; aquas
habet plurimas quidem salsas, unam autem qua etsi ipsa
quoque subsalsi quiddam habet, tamen usu salubris est et
frigida , et copiose adeo manat a fonte Arethusa , ut sufficiat
omnibus urbis incolis. (28) Publicis quoque ornaments
abunde urbs instructa est , ut gympasiis, porticibus, tem-
plis, theatris, picturis, statuis, foro denique cujus si.us
mercatorum ad usus commodior esse omnino non possit.
(29) Nam qui a Salganeo Bo»otim et a mari Eubcaensi
veniunt fluxus marini in unum coeuntes per Euripum ferun-

quum praecedat μέν. Magis etiam suspectam habeo part.
οὗ, nec dubito quin mutari in e) debeat. » Stephanus.
Holstenius legit : 6. φιλ. μὲν ἔχονσι, μνήμην ἀνδρῶν, ἄλλο δὲ
οὐδέν. Ceterum part. δὲ, quam editiones exhibent, in cod.
deest ; qued ipsum indicio est particulam μὲν olim defuisse,
ortam vero esse ex dittographia vocule µόνον. Quare uncis
inclusi. Osannus restitui vult : φιλ. ἔχονσι µόνον ἀνδριάντων,
ἆλλο δὲ οὐδέν ; quibus in nota marginali ascriptum fuisset
ἤγονν ἀνδριάντας εὖ πεποιηµένους; deinde vero ἀνδριάντων
in ἀνδρῶν, yovv autem in xai mutatum esse, atque tum
glossam in textum irrepsisse. Quod paullo longius petitum.
Quamquam verba φιλοτιµίαν µόνον ἀνδρῶν male se habent.
Neque enim virtutem permagni faciendam commemorari
exspectas , sed rem momenti minimi, adeo ut auctor non-
Disi ἐν παρόδῳ vel in appendice mentionem Thespiensium
faciendam esse existimaverit. Jam quum infra ($ 25) The-
spiensibus φιλονειχία tribuatur, φιλοτιµέα vero vox nude
posita in hunc sensum nemo traxerit, ipso nostro loco
φιλονειχία reponenda videri possil; sin genuina vox φιλοτι-
µία est, ἀνδρῶν fuerit corrupta ; possis ἀλεχτρυνόνων, vel ai
γὰρ 8. quU. μόνον ἔγουσι ἀγώνων ἀλεκτρυόνων. — « Verbis
ἀνδριάντας οὐ πεπ. Thespienses ipsos significari conjecerim
eosque statuas non factas sed genitas , natas nuncupari. »
Fuhr. Haud minus mire Celidonio vertit : statue non
perfette. Acquiesco in Stephani conjectura, ne audacior
videar. Quaniquam sententiam multo meliorem eruerim
scribendo : xal ἀνδριάντα τοῦ Πραξιτελονς. Hanc unam sta-

tuam indicari veri simillimum est. Strabo IX , p. 416 : αἱ
Θεσπιαὶ πρότερον μὲν ἐγνωρίζοντο διὰ τὸν Ἔρωτα τοῦ Πρα.-
ξιτέλους... Πρότερον μὲν οὖν ἀνέδαινον ἐπὶ τὴν θέαν, ἄλλως
οὐκ οὖσαν ἀξιοθέατον. Cf. Plin. XXVI, 5; Plutarch. Ε τοι.
init.; Pausan. IX, 26 ; Phot. Bibl. p. 134. — αἰσχροκερδίαν ,
Cod., αἰσχροχέρδειαν editt. — Φερεχράτους] v. Meinek.
Com. tom. 1l, p. 343, fr. 7. — Βοιωτῶν χώρα τοιαύτη ]
« Miram autem quam Osannus rectissime dicit viam, quam
topographus in B«otia describenda sequitur, soli compila.
tori gravissima sine certo ordine excerpenti, nongeographo
Dicsearcho vindico. » Fur.

26. λάσιον ) Holstenius; ἆλσιον codex ; ἆλσεσι cet. editt.
— 27. σταδίων ο’, μείζων ] fuerit στ. o6 vel ow. Fuhrius
inter alia proponitf: στ. ο’, οὐ μείζων; aptius tum vero foret
µείων. ---ὑπόπλατν ] ὑπὸ πλάτν codex, ὑπόγλνχυ conj.
Gronov., Hudson., Gail. absque οδυβᾶ. ---δυναμµέῦντς ]
οὗ δυνάμενον conj. Vulcanius. Vocem ejiciendam censuit
Holstenius; tum vero simul etiam ejeceríim voculam ὡς,
quam etiam solam ejecisse sufficit. Ego uncis eam inclusi.
Ceterum olim fuisse puto : ἱκανῶς δνναµένης. ---2δ. x £t έν m
Vulcanius χειµένων codex; χειµένα Fuhr. — 29. κατὰ τὸν
E p. ] Marx.; xai τ. E. codex. Verba τῆς τῶν Εὐδοέων 6a-
λάττης ῥοῦς ita intellige ut significent maris fluxum qui
juxta oram Euboicam fertur, dum alter est prope litus
Boeoticum. Sensum totius nostri loci Buttmannus hunc
esse statuit : « fluxum Euboici maris a septemtrione meri-
diem versus ferri secundum Beotize et Eubo oras ; ad

FRAGMENTA.

χατὰ τὸν Εὔριπον φέρεται map αὐτὰ τὰ τοῦ λιμένος
τείχη, xa0' ὃ συµθαίνει τὴν κατὰ τὸ ἐμπόριον εἶναι
πύλην, ταύτης δ᾽ ἔχεσθαι τὴν ἀγορὰν πλατεῖάν τε οὗ-
σαν xal στοαῖς τρισὶ συνειλημμένην. (30) Σύνεγγυς οὖν
χειµένου τῆς ἀγορᾶς τοῦ λιμένος xal ταχείας τῆς ἐκ
τῶν πλοίων Ὑινοιμένης τῶν φορτίων ἐχχομιδῆς, πολὺς
ὁ χαταπλέων ἐστὶν εἷς τὸ ἐμπόριον. Καὶ γὰρ ὁ Εὔριπος
ὁισσὸν ἔγων τὸν εἴσπλοιν ἐφέλχεται τὸν ἔμπορον εἰς
τὸν πόλιν. (20) Ἡ δὲ χώρα πᾶσα αὐτῶν ἐλαιόφυτος"
ἀγαθὴ δὲ xal ἡ θάλαττα. Οἱ δ᾽ ἐνοικοῦντες Ἕλληνες
9) τῷ γένει µόνον, ἀλλὰ xa τῇ φωνη’ τῶν µαθηµάτων
ἑντὸς, φιλαπόδηµοι, γραμµατιχοί’ τὸ προσπίπτοντα
ix τῆς πατρίδος δυσχερῆ γενναίως φέροντες' δουλεύον-
τες γὰρ πολὺν ἤδη γρόνον, τοῖς δὲ τρόποις ὄντες ἐλεύ-
βεροι μεγάλην εἰλήφασιν ὅξιν φέρειν ῥαθύμως τὰ προσ-
πἰπτοντα. Ὁ στίχος Φιλίσχου "

Χρηστῶν σφόδρ᾽ ἐστὶ Χαλχὶς Ἑλλήνων πόλις.

261

tur juxta ipsa portus mnunimenta , ubi contigit essc portam
emporii, quam ipsam excipit forum, latum illud tribusque
porticibus circumdatum. Quum itaque proximus sit foro
portus, et facilis onerum e navibus vectura, plurimi ad
emporium veniunt : quin etiam Euripus, duplicem habens
introitum, facit ut mercatores urbem frequentent. (30) Tota
eorum regio oleis consita : mare etiam largum ( piscatura )
prebet proventum. Incolo: Graeci sunt , non genere solum,
sed et sermone, scientiis dediti, peregrinorum amantes,
literarum curiosi, incommoda qus ob patriam patiuntur
forliter ferentes. A longo enim tempore in servitutem re-
dacti ( qu&e alioqui ab eorum ingenio liberali valde abhor-
reret), magnam ad tolerantiam habitum contraxerunt.
Hinc illud Philisci :

Valde proborum Chalcis Grecorum urbs est.

60.
E CODICE GUDIANO ET E CODICE PARISINO N? DLXXI, FOL. 43o.

Ὅτι τὸ χαλούµενον Πήλιον ὄρος μέγα τ' ἐστὶ καὶ
ὑλῶδες, δένδρα ἔχον τοσαῦτα χαρποφόρα, ὅσα xal τὰς
τῶν γεωογουµένων συµθαίνει γώρας. Τοῦ δ᾽ ὅρους
ἡ μεγίστη καὶ λασιωτάτη ῥίζα τῆς πόλεως κατὰ μὲν
πλοῦν U ἀπέχει στάδια, πεζῃ δὲ κ’. (5) Πᾶν δ' ἐστὶ
τὸ ὄὅρος μαλαχὸν, γεώλοφόν τε xai πάμφορον’ ὕλης
Σ' ἐν αὐτῷ πᾶν φύεται γένος" πλείστην 9 ὀξύην ἔχει
χαὶ ἑλάτην, σφένδαμνόν τε xal ζυγίαν, ἔτι δὲ χυπά-
ρισσον καὶ χέδρον " ἔστι 0 iv αὐτῷ xal ἄνθη, τά τε
άγρια καλούμενα λείρια xal λυχνίδε, (8) Γίνεται
ὃ ἐν αὐτῷ καὶ βοτάνη ἐν τοῖς χερσώδεσι μάλιστα
jeg καὶ ῥέζα δένδρου ἥτις τῶν ὄφεων δήγµατα
mut ἀπέχειν ἐπικίνδυνα : τοὺς μὲν ix. τῆς χώρας ἐν
$ πέφυχε τῇ ὁσαῇ μακρὰν ἀπελαύνει, τοὺς δ’ ἐγγίσαν-
τας ἀχρειοῖ, χάρον χαταχέουσα, τοὺς à" ἀψαμένους

Mons Pelius, vastus et nemorosus , tot frugiferas produ.
cit arbores , quot vel in terris hominum assiduo labore ex-
cultis provenire solent. Amplissima et densissima radix
montis ab urbe ( Demetriade) distat stadiis septem, si
maritimum iter computes; at si pedesirc, stadiis viginti.
(2) Universus mons gaudet terra molliore, collibus distin-
ctus est, magnamque babet fertilitatem. Omne arhorum
arbustorumque genus in eo nascitur. Prexcipue abundat ar-

' bore , quam a foliis spinosis oxyam (aculeatam) grece ap-

pellant : frequens in illo abies, acer, singillatim genus aceris
quz zygia vocatur, cupressus quoque et cedrus. Neque flori-
bus destituitur ; babet enim lilium silvestre et rosam lychini-
dem. (3) Plantam quoque alit in locis maxime silvestribus
ejusque fruticis radicem, qua» serpentum morsus pericu-
losos arcere videtur ; eos enim a loco in quo nascitur pro-
cul repellit , appropinquantes vero omni facultate nocendi
exuit, veterno inducto; qui attigerint denique, odore suo

Baotie antem Salganeum sic repente maris latitudinem
longe prostantibus utrimque oris minui, ut fluxus ille
quodammodo in duas sibi occurrentes partes discindatur.
His duabus igitur partibus in eundem locum se conjicien-
tibus unum iterum fluxum restitutum ferri secundum ipea
portus monia. » Fuhr. Miror Ungerum (in Paradox. The-
ban. p. 175), qui verbis τὸν ἀπὸ τοῦ Σαλγανέως ῥοῦν eflici
potat Ismeno (2) rivalo ad Salganeum in mare excurrente.
* Quod inde a Salganeo Bootie urbe, aquarum quasi
quoddam agmen recto meatu procurrere Dicearchus sic
memorke prodit, ut adverso flumine (?) ferri subnectat
mare Euboicum , videtur ea re satis hoc explicatum esse et
cognilo facile, & Diczearcho fluvii alicujus et Rovotici men-
Üomem; baberi, cnjus non retorqueatur excursus obvio
esu. » — 30. τὸν ἔμπορον] Stephanus ; τὸν ἐμπόριον codex.
—31. δὀνλεύοντες x1). ] « Eam conditionem Dodwel-
lus de jugo Cassandri duriorjs domini quam Demetrius
Phalerens fuif intelligendam esse et Dicearchum talia
Poferre potuissse adnotavit, quod Demetrii atate Di-
rearchea dominantis mansuetudinem ne irritari quidem
μα cognovisset. Marxius autem hiec erba ad Athenien-

sium dominationem , quibus Cbalcis paruisset ( coll. Thuc.
ΥΠ, 95), vel, id quod probabilius esset, ad Phoxi et
Antileontis tyrannidem, cujus Aristotelis Polit. V, 3, 13
mentionem faceret, referenda esse existimavit. » Fuhr.
p. 363. --ὄντες ] µένοντες conj. Marx. — otl χαλχὶς]
Meinekius ; ἐστὶν ἡ X. codex. Sequitur in cod. Paris. N^ 443
Suppl. fragmentum 61.

60.

Titulus in cod. Paris. nullus est. In apographo Gudiano
inscriptio ex argumento (ragminis petita est haec : 'A vxyoaz?)
τοῦ Πηλίου ὄρους. — Δένδρα ἔχον ] 6. ἔχων cod. — πόλεως]
sc. a Demetriade urbe, de qua in antecedentibus sermonefu
fuisse patet e fine fraymenti,. — 2 ὕλης ] ὐλὴ Gudiau. —
σφένδαμνον] αφέδαμον cod. Paris. — 3. βοτάνη ]χεφώ-
vtov appellatur ap. Theophrast. H. Pl. et Dioscor. 111, 57
et Nicandrum Ther. 505. — ῥίζα δένδρου ] ῥ. 9' ἧδρον Gu-
dian.; δένδρου jam Salmasius restituerat. Vim plante vel
fruticis , quam nunc δένδρον excerptor dicit , in radice fuisse
colligitur ex Nicandro |. |. Ceterum hiulcat oratio. —
βήγματα δοκεῖ ἀπέγειν (vel εἴργειν) ἐπικ. ] sic scripsi

LM

201

αὐτῆς ἀναιρεῖ τῇ ὁσμῖ ' (4) τοιαύτην τὴν δύναμιν ἔχει,
τοῖς à ἀνθρώποις ἠδεῖα καταφαίνεται' τῇ τοῦ θύμου
γάρ ἐστιν ἀνθοῦντος ὀσμῆ παραπλησία, τοὺς δὲ δη-
γθέντας ὑφ᾽ οὑποτοῦν ὄφεως ἐν οἴνῳ δοθεῖσα ὑγιάζει.
(^) Φύεται ὃ ἐν τῷ ὄρει xal χαρπὸς ἀχάνθης , ταῖς
λευχαῖς παραπλήσιος Μύρτοις" ὃν ὅταν τις τρίψας
ἑλαίῳ καταγρίσαι τὸ αὤμα, τοῦ μεγίστου γειμῦῶνος
οὐ λαμθάνει τὴν ἑπαίσθησιν 3) πάνυ βραχεῖαν ' οὐδὲ ἐν
τῷ θέρει τοῦ καύµατος ( κωλύοντος τοῦ φαρμάκου τῇ
αὐτοῦ πυχνώσει τὸν ἔξωθεν ἀέρα χαταμάθοις διϊχνεῖ-
σθαι τοῦ σώματος. (0) Σπάνιος δ ἐστὶν 6 χκαρπὸς
οὗτος χαὶ ἐν φάραγζι xat ἐν τόποις φυόμενος ἀποχρή-
μνοις, ὥστε μόλις μὲν εὑρεῖν, ἂν δ᾽ εὕρῃη τις, μὴ εὖχε-
ρῶς δύνασθαι λαθεῖν, ἂν δ᾽ ἐπιγειρῃ λαμθάνειν, κινδύ-
νεύειν ἀπὸ τῶν πετρῶν χαταχυλισθέντα διαφθαρῆναι.
Μένει 9' ἡ ὀύναμις ἕως ἐνιαυτοῦ, «ρονισθεῖσα ὃ ἀπόλ-
λυσι τὴν ἑαυτῆς ἐνέργειαν.

1. Ποταμοὶ δὲ διὰ τοῦ ὄρους ῥέουσι δύο, Κραυσίνδων
τε χαλούμενος καὶ Βρύχων: ὃ μὲν τοὺς ὑπὸ ταῖς τοῦ
Πηλίου * γεωργουµένους ἀρδεύων ἀγρούς' ὅ δὲ παραρ-
píev μὲν τὸ τῆς Πηλαίας ἄλσος, ἐκθάλλων δὲ el
θάλασσαν. (86) 'Ex' ἄχρας δὲ τῆς τοῦ ὅρους χορυφῖς
σπήλαιόν ἐστι τὸ χαλούμενον Χειρώνιον, xal Διὸς
ἀκταίου ἱερὸν, ip! ὃ χατὰ χυνὸς ἀνατολὴν χατὰ τὸ
ἀχμαιότατον χαῦμα ἀναθαίνουσι τῶν πολιτῶν οἱ ἐπι-
φανέστατοι xol ταῖς ἡλιχίαις ἀκμάζοντες, ἐπιλεγθέντες
ἐπὶ τοῦ ἱερέως, ἐνεζωσμένοι χώδια τρίποχα καινά"
τοιοῦτον συµθαίνει ἐπὶ τοῦ ὅρους τὸ φῦχος εἶναι.

(s) Τοῦ δὲ ὄρους f, μὲν [μία] πλευρὰ παρά τε τὴν Μα-

Ἰνησίαν χαὶ Θεσσαλίαν παρήχει, πρός τε ζέφυρον

xat ἡλίου δύσιν στραμμένη’ ἡ 9 ἐπὶ τὸν Άθω xal τὸν
Μακεδονικὸν ἐπικεχλημένον χόλπον, πλαγίαν ἔχουσα
πᾶσαν καὶ τραχεῖαν τὴν εἰς τὴν Θεσσαλίαν ἐστραμμέ-
νην χώραν. (10) Τὸ δὲ ὄρος πολυφάρμαχόν τέ ἐστι καὶ
πολλὰς ἔχον καὶ παντοδαπὰς δυνάµεις τάς τε ὄψεις
αὐτῶν γινώσκουσι xal χρῆσθαι δυναµένοις' µίαν δέ
τινα [fri] ἔγει [Dac] καὶ ἄλλας δυνάμεις (ἀνομοίους).
Φύεται δὲ τὸ δένδρον τῷ µεγέθει μὲν οὐ πλέον ἡ πήχεος

pro 8. δοχεῖν ἔχειν ἐπιχ. quod est in cod. Parisino; in cod.
Gudiano legitur : δῆγμα lárat , ooxeiv ἔχειν ἐπιχ., ubi Ιἄται
ortum puto ex ἰᾶσθαι, quod scioli glossema erat ad vocem
ἀπέχειν vel εἴργειν. Nunc enim nonnisi de vi arcendi morsus
sermo est; vis medendi hominibus morsus jam expertis
memoratur in seqq. Mox scriptum velis : τοὺς μὲν yàg.
Osannus Parisini libri lectionem ignorans, censuit ante
verba τοὺς μὲν ἐχ τῆς χώρας, κτλ. desiderari sententiam,
qua planta ista serpentibus esse periculosa diceretur ; ideo-
que scribendum proposuit : δοχεῖ δ’ ἔχεσιν ἐπιχίνόννος, aut
δοχεῖ δ ἔχειν ἔχεσιν ἐπικίνόυνα. « Qua in emendatione, Fuh-
rius p. 415 adjicit, etiamsi de palwegraphica facilitate
non dubito, magnopere tamen displicet, quod scriptor
quum vixdum ὄφεων protulisset , deinde ita variaverit. —
ὁσμῆ παραπλ ] ὀσμὴ m. cod. Paris. — 5. χαρπὸς &x &v-
θης x:A. ] Aliunde de his non constat nisi ex. Heraclidis
opere Περὶ τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι πόλεων ap. Apollon. Mir.
c. 19, ubi hzec : Ἡρακλείδης δὲ ὁ κριτικὸς (κρητικός libri )
ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐν τῷ Ελλάδι πόλεων κατὰ τὸ Πήλιον ὄρος
φύεσθαί φησιν ἄχανθαν χαρποφόρον, Ti, τὸν χαρπὸν idv τη

ΡΙΟΑΒΟΗΙ MESSENII

occidit. (4) Ejusmodi pollens viribus suavissima est homini;
odor quippe illius accedit ad thymi florentis fragrantiam,
morsos vero a quibusvis serpentibus in vino sumpta resti-
(uit sanitati. Nascitur etiam in hoc monte (fructus acanthi ,
propemodum ad albe nfyrti similitudinem. Quem si quis
cum oleo tritum illeverit corpori, intensissimi ffizoris non
nisi brevissimam vim sentiet : neque zstatis tempore vi-
deas corpus ab estu infestari , hac ipsa herba per spissitu-
dinem suam exteriorem aerem prohibente. (6) At raro
obvium est hoc fructus genus, neque occurrit nisi in
praccipitiis locisque pra'ruptis. Difficulter itaque invenitur,
inventumque non facile potest carpi, quia periculum est,
ne qui petit, rupe prolapsus pereat. Vires servat per anni
spatium , at tempore ultro procedente efficaciam amittit.
7. Fluvii duo Pelion permeant, quorum alteri nomen
Crausindon, alteri Brychen : ille agros, qui ad pedem
montis coluntur, rigat ; hic praeterfluit Pelaese nemus, ac
deinde exonerat se in mare. (8) n altissimo montis ca-
cumine est specus Chironium et fanum Jovis Acizi, in
quod sub ortum canicule , quum astus est vehementissi-
mus, nobilissimi quique e civitatis incolis ef juvenes a sa-
cerdote ad hoc delecti ascendunt, induti pellibus novi
optimo vellere propter frigoris ín monte magnitudinen-.
(9) Atque alterum quidem montis latus secundum Magne-
siam Thessaliamque protenditur, zephyrum versus solis-
que occasum spectans ; alterum vero versus Atho mon!em
et simum Macedonicum, obliquam totam habens et asperam
sui partem, Thessaliam versus conversam. (10) Plprimarnm
praeterea herbarum ferax est ions iste, quae varia virlute
medica gaudent , si quis eas probe dignoscere et recte illis
oti noverit, Ex hisce una pluribus eliam iisque diversis
prestat viribus. Est enim arbustum nigro colore , quod
altitudine sua , quantum ejus supra terram conspici potest,

τρίψας μετ ἑλαίου xal ὕδατος χρίση τὸ αὐτοῦ 3) ἆλλου copa

| χειμῶνος ὄντος οὐκ ἐπαισθήσέται τοῦ ψύχους. « Osannus

eju-dem fruticis utroque loco mentionem fieri et vel de-
scriptionem utrobique similem esse anirnadvertens conje-
cluram in medio preferri posse existimavit, qua Heracli
des (in incerto tamen reliquit utrum de Pontico an alio
quodam cogitandum esset ) Pelii descriptionem confecis-
set. » Fuhr. p. 401. — παραπλήσιος] cod. Paris. el
Fuhr. ; vulgo παραπλήσιον. — v pi jac ] τρίψαι cod. Par. —
ἑλαίῳ ] Osannus ; λεῖον libri. — x a cay pt cot ] Fuhr. ; κατα»
χρίσοι Vg0. — x ava u á0 otc] καταµάθους Cod. Par.; Ful.
scripsit : οὐδ) ἂν ἐν τῷ θέρει τοῦ x. καταµάθοι, κωλύοντος...
ἀέρα διιχνεῖσθαι c. 0. — ἀποκρήμνοις] cod. Paris. ; £z:xz.
Gudian.

7. ΙΙ ηλίου ] ῥίζαις Buttroannus , τοῖς xoci Millerus sup-
plendum monent. Dativus aliquis extrusus esse videlur
irrumpente glossemate : etenim in cod. Paris. legitur γεως-
γουµένους χειµένους ἀρλεύων. Possis tamen ex his eruere :
τοὺς ὑποκειμένους τῷ Πηλίῳ y. ἀ. à. Fuhrius proponit :ἐν
τοῖς ὑπὸ [Τη).., aut τοὺς ἐν ὑπωρείᾳ τοῦ Πηλίου. — ἆλσοας

FRAGMENTA.

τοῦ ὑπὲρ γῆς φαινομένου, τῇ δὲ Κρόᾳ μέλαν ' ἡ δὲ ῥίζα
ἕτερον τοσοῦτόν ἐστι χατὰ γῆς πεφυχυῖα : (11) τούτου
δὲ ἡ μὲν ῥίζα τριφθεῖσα λεῖα xal χαταπλασθεῖσα τῶν
ποδαγρώντων τοὺς πόνους ἀφίστησι χαὶ χωλύει τὰ
νεῦρα φλεγμαίνειν' 6 δὲ φλοιὸς λειανθεὶς xai μετ οἴνου
ποθεὶς τοὺς χοιλιαχοὺς ὑγιαίνει: τὰ δὲ φύλλα τριφθέντα
καὶ ἐγχρισθέντα sl; ὀθόνιον, τῶν ὀφθαλμιώντων xol
ὑπὸ τοῦ ῥεύματος χατατεινοµένων xal κχινδυνευόντων
ῥαγῆναι τὴν ὅγιν τὴν ἐπιφορὰν τοῦ ῥεύματος ἀναστέλ-
λει πραέως καὶ ὡσανεὶ παραιτούµενα µηχέτι ἐπὶ τοὺς
ὑΦφθαλμοὺς φέρεσθαι. — (12) Ταύτην δὲ τὴν δύναμιν ἓν
τῶν πολιτῶν οἷδε γένος" ὃ δὴ λέγεται Χείρωνος ἀπόγο-
wv εἶναι’ παραδίδωσι δὲ xal δείχνυσι πατὴρ υἱῷ , καὶ
οὕτως ἡ δύναµις φυλάσσεται, ὡς οὐδεὶς ἄλλος οἶδε τῶν
πολιτῶν' οὐχ ὅσιον δὲ τοὺς ἐπισταμένους τὰ φάρµαχα
μισθοῦ τοῖς χάµνουσι βοηθεῖν, ἀλλὰ προῖχα. Τὸ μὲν οὖν
Πήλιον χαὶ τὴν Δημητριάδα συµθέθηχε τοιαύτην εἶναι.

"Ou ἡ μὲν Ἑλλὰς ἀπὸ Πελοποννήσου τὴν ἀργὴν

263

cubitum haud excedit, sed ceque aliam radicem agit infra
terram. (11) Hujus radix trita minute et illita podagrico-
rum dolores abigit , neque nervos eestuare permittit. Cortex
comminulus et in vino sumptus curat eos, qui celiaco.
morbo vexantur. Folia trita, si linteum illis inungatur,
oculorum dolore et suffusione laborantibus, etiam quum
periculum est perdendi visus, impetum fluxionis sistunt
suaviter ac veluti deprecantia ne ad oculoa usque perve-
niat. (12) Hec herbarum virtus uni cuidam incolarum
genti perspecfa est, qui Chironis esse posteri dicuntur : ex
his pater subinde notitiam tradit exponitque filio, atque
ita.diligenter custoditur, ut nemo prseterea civium vel in-
colarum possit illam sibi scientiam vindicare. Nefas aulem
gnaros virium, quibus herbe preestant, mercede sumpta
tegrotis opem ferre : gratis enim hoc facere oportet. Igitur
Pelius mons et Demetrias urbs hujusmodi sunt.

Hellas a Peloponneso incipit , producta usque ad Magne-

λαμθάνει, μέχριτοῦ Μαγνήτων ἀφορίζων στάµπου "**. | tum ***.

ΟΠ.

E CODICE PARISIENSE ΒΕΟΙΟ N? CDXLIII SUPPLEMENTI.

TÀv μὲν οὖν Ἑλλάδα ἀπὸ Πελοποννήσου τὴν ἀρχὴν
λαθὼν µέχρι τοῦ Μαγνήτων ἀφορίζω [Ὁμολίου xal
τῶνθετταλῶν] στάµπου. " T &ya δὲ φήσουσί τινες ἡμᾶς
ἀγοειν τὴν Θετταλίαν τῆς Ἑλλάδος χαταριθμοῦντας,
ἕτειροι τῆς τῶν πραγμάτων ὄντες ἀληθείας. (3) Ἡ γὰρ
Ἑλλὰς τὸ παλαιὸν οὖσά ποτε πόλις do" Ἕλληνος τοῦ
Λἱόλου ἐχλήθη τε xal ἐχτίσθη, τῆς Θετταλῶν οὖσα
Ἱώρας, ἀνάμεσον Φαρσάλου τε χειµένη xal τῆς τῶν
Μιλιταιέων πόλεως. "Έλληνες μὲν γάρ siot τῷ γένει,
χαὶ ταῖς φωναῖς ἑλληνίζουσιν οἱ ἀφ᾿ ^ EXXnvoc : Ἀθηναῖοι
δὲ οἱ τὴν Ἀττιχὴν κατοιχοῦντες ᾽Αττικοὶ µέν εἰσι τῷ
ye, ταῖς δὲ διαλέχτοις ἀττιχίζουσιν, ὥσπερ Δωριεῖς
μὲν οἱ ἀπὸ Δώρου τῇ uv, δωρίζουσιν’ αἰολίζουσι δὲ
d ἀπὸ Αἰόλου, ἰάζουσι δὲ οἱ ἀπὸ "Imvoc τοῦ Ἐούθου

Fines igitur Helladie, a Peloponneso ejus initium sumens,
usque ad Homolen Magnetum et ad ( Peneum fluvium ? )
Thessalorum produco. Fortassse autem aliqui dicent errare
nos Thessaliam Hellade comprehendentes : sed illi potius

rerum veritatis ignari sunt. (2) Etenim Hellas olim urbe

fuit, quae ab Hellene Joli patre condita et nominata est
in Thessalorum regione inter Pharsaliam et urbem Meli-
taensium. Jam vero Hellenes ( primitivo vocabuli sensu )
genere sunt et lingua hellenissant ii qui ( proximl ) ab Hel-
lene originem ducunt ; eundem in modum Athenienses qui
Atticam incolunt , Attici genere sunt et dialecto atticissant ,
sicuti Dorienses a Doro oriundi dorica dialecto, ab /£olo.
oriundi wolica , ab Ione Xuthi fllio oriundi ionica dialecto.

Osannus ; δάσος vgo. De Pelza , cui sacer lucus erat, aliunde
Don consíat; neque flumina ista alibi memorantur. —
ἀκταίου] ἀχρχίου Osannus et Fuhrius, preter uecessita-
lem, puto. Cf. Müller. Prolegg. p. 271, Min. p. 248,
Ewumenid. p. 141; Preller ad Polem. Περὶ Διοσχωδίον p. 140;
Hermann. Antiqq. sacr. 23, 23. --ἐπὶτοῦ ἱερ. ] ὐπὸτ. ἵ
Buttmann. — 5, μὲν µία] µία deest in Gudian. — τὸν Τα.
x). ] τὸν deest in Gudian. ; dein : Max. χαλούμενον ἔπιχε-
χλημένον Cod. Paris. οἱ Gudian. — xAa vta v | Gail. Fuhr.;
πελχγίαν cod. — có δὲ ὄρος xtA. ] « Valde mirum quod hlc
quasi primo de plantis Pelii montis dici videtur, quum jam
antea de earum proprietatibus disseruerit Diczearchus. Unde
colligere nos posse credo , hoc fragmentum non unum lo-
cum integrum esse, sed complures locos consutos. Hic
est etiam' Marxii de boc minore fragrhento sententia. »
Bulimann. --πολλάςξχον] x. ἔχων cod. Gud. — xai
γρῆσθσε] edilt., χεχρῆσθαι codd. — frcc ] addidit Fabricius;
in endd. deest. Mox de meo addidi [32095] ; ἀνομοίους in-
rlusi, utpote glossema vocum ἄλλας xai ἄλλας. Similia

vocem ad «tva supplere debemus) non adeo offendit in excer-
ptore, praesertim quum sensu diverso usürpetur. — τοῦ..
φαινομένου] xà.. φαινόµενον Fuhr., quo non opus est. —
Asta ] suspicor ἐλαίῳ, ut supra Φ δ. ---λειανθεὶς ] Fabri-
cius; Auxv5eic codd. — ὀθόνιον ] cod. Par., ὀθονίαν Gudian.
— ὀφθαλμιώντων ] ὀθθαλμιώντων cod. Par., ὀφθαλμώντων
Gudian. — παραιτούµενα ] Fabricius ; παραιτουµένη cod.;
παραιτουµένην (sensu passivo !) sc. ἐπιφοράν, Fuhr.; quie
mutatio exemplis firmanda erat. Ceterum παραιτεῖσθαι ἆμ-
θλυωπίας, hebetudinem oculorum amoliri, legitur ap. Dios.
cor. lib. , cap. ult.

61.

µέχρι... στάµ που ] uéxocroo Μαγνητῶν ἀφορίζων στάµ.-
που codéx, qni ad finem hujus fragm. plenius pribet :
ἕως τῶν θετταλῶν στοµίου xoà τοῦ τῶν Μαγνητῶν Ὁμολίου.
Hinc supplevi. Quid lateat in στάµπου vel ὁτομίου ( nam
utrumque corruptum est), haud decerno. Gailius, Butt-
mannus , alii reponi voluerunt : Τεμπῶν ; quod eur nolim ,

gloss. jam sarpius vidimus. Vox δυνάμεις post δύναμιν (quam , dixi p. 231. Holstenius offert κόλπου, quod ferri nequit.

264
αντε. (3) Ἡ οὖν 'Ελλὰς ἐν Θετταλία ἦν, ὅτε ποτὲ

jv, οὐκ ἐν τῇ Αττική. Ὅ γῶν ποιητής gno
Μυρμιδόνες δὲ χαλεῦντο xol Ἕλληνες καὶ Ἀχαιοί,

Μυρμιδόνας μὲν λέγων εἶναι τοὺς πορὶ τὴν Θετταλίας
Φθίαν χατοικοῦντας, Ἓλληνας δὲ τοὺς μιχρῷ πρότε-
pov ῥηθέντας, Αχαιοὺς δὲ τοὺς xal νῦν ἔτι xatoixoüv-
τας Μελίταιάν τε xal Λάρισσαν τὴν Κρεμαστὴν xa-
λουμένην xal Θήβας τὰς Ἀχαΐδας πρότερον Φυλάκην
καλουµένην, ὅθεν ἦν καὶ ἱΙρωτεσίλαος ὃ στρατεύσας
εἰς Ἴλιον. "Εστιν οὖν ἡ 12286 ὑφ᾽ Ἕλληνος οἰχιαθεῖσα
πόλις τε xal χώρα. (3) Μαρτυρεῖ δὲ xai Εὐριπίδης"

Ἕλλην γὰρ, ὡς λέγουσε, γίνεται Διὸς,

τοῦ ὃ) Αἴολος xai," Αἱόλου δὲ Σίσυφος,

Ἀθάμας τε Κρηθεύς 0' 6c τ’ ἐπ Ἀλφειοῦ ῥοαῖς

θεοῦ μανεὶς ἔρριψε Σαλμωνεὺς φλόγα.

(4) Ἑλλὰς μὲν οὖν ἐστὶ, ὥσπερ μικρῷ πρότερον εἱρή-
χαµεν, fv ὁ Διὸς Ἕλλην ἔχτισεν, ἀφ οὗ xai τὸ ἑλλη-
νίζειν τὴν προσηγορίαν εἴληφεν' Ἕλληνες 9 ol ἀφ᾿
ἝἛλληνος. Οὗτοι δὲ εἰσὶν Αἴολος xai Σίσυφος, ἔτι δὲ
Ἀθάμας καὶ Σαλμωνεὺς xal οἱ τούτων φύντες ἔχγονοι.
(ο) Ἡ δὲ χαλουµένη νῦν Ἑλλὰς λέγεται μὲν, οὗ μέντοι
ἐστί: τὸ γὰρ ἑλληνίζειν ἐγὼ εἶναί qup οὐκ ἐν τῷ δια-
λέγεσθαι ὀρθῶς; ἀλλ᾽ ἐν τῷ γένει τῆς φωνῆς ' αὕτη
ἐστὶν ἀφ᾽ Ἓλληνος, ἡ δὲ Ἑλλὰς ἐν Θετταλίᾳ χεῖται.
Ἐχείνους οὖν ἐροῦμεν τὴν Ἑλλάδα χατοιχεῖν xal ταῖς
φωναῖς ἑλληνίζειν. (ο) Εἰ δὲ xal χατὰ τὸ ἴδιον τοῦ γένους
τῆς θετταλίας ἡ Ελλάς ἐστι, δίχαιον xal χατὰ τὸ χοι-

νὸν, ὡς νῦν ὀνομάζονται Ἕλληνες, τῆς Ἑλλάδος αὖ-.

τὴν εἶναι, (7) Ὅτι δὲ πᾶσα ἣν κατηριθαήµεθα Ἑλλάς
ἐστι, μαρτυρεῖ ἡμῖν Ó τῶν χωμῳδιῶν ποιγτὴς Ποσεί-
διππος, µεμφόμενος Ἀθηναίοις, ὅτι τὴν αὐτῶν φωνὴν
xal τὴν πόλιν φασὶ τῆς Ἑλλάδος εἶναι , λέγων οὕτως"

Ἑλλὰς µέν ἐστι µία, πόλεις δὲ πλείονες.

Σὺ μὲν ἀττιχίζεις, ἡνίχ ἂν φωνὴν λέγης

αὑτοῦ τιν’ οἱ ὃ) Ἕλληνες ἑλληνίζομεν.

Τί προσδιατρίδων σνλλαθαῖς xai γράµµασιν

τὴν σὐτραπελίαν εἰς ἀηδίαν ἄγεις;
(s) Πρὸς μὲν τοὺς οὐχ ὑπολαμθάνοντας εἶναι τὴν Θετ-
ταλίαν τῆς Ἑλλάδος οὐδὲ τοὺς Θετταλοὺς "Ἔλληνος
ἀπογόνους ὄντας ἑλληνίζειν ἐπὶ τοσοῦτον εἰρήσθω. Ἐν
δὲ Ἑλλάδα ἀφορίσαντεξ ἕως τῶν Θετταλῶν στοµίου *
xai τοῦ Μαγνήτων Ὁμολίου, τὴν διήγησιν πεποιηµέ-
vot, χαταπαύοµεν τὸν λόγον.

DICIEARCHI MESSENIT

utuntur. (2) Hellas igitur suo tempore in Thessalia, non vero
in Attica, erat. &tque hac mente Homerus ({1. ? , 68i) ait :

Myrmidortes autem vocabantur et Hellenes et Achai.

Scilicet Myrmidones appellat qui Phthiam Thesealicam
tenebant, Hellenes vero eos quos modo diximus, Achzor
denique eos , qui etiam nunc habitant Melitteam et Laris-
sam Cremasten quam vocant, et Thebas Achaidas, que
urbs prius Phylace nominabatur, unde Protesilaus ad
lium copias duxit. (3) Hellas igitur est ah Bellene condita
urbs ejusque regio. Idem Euripides quoque testatur :

Nam Hellen, uti aiunt, Jove satus est,

hujus filius Bolus, £oli vero Sisyphus.

ac Athanzas et Cretheus et qui ad Alphei fluenta
Jovis fulgur insaniens jaculatus est, Sal moneus.

(4) Hellas igitur est, ut paullo ante retulimus, quam Jove
natus Hellen condidit , a quo τὸ ἑλληνίζειν denominationem
accepit. Hellemes autem sunt qui ab Hellene oriundi : ili
vero sunt /£olus et Sisyphus et praeterea Athamas et Sal-
moneus eorumque progenies. (5) Quae autem nunc appellari
solet Hellas ( Grecia), sic dicitur potius quam est : nam τὸ
ἑλληνίζειν non. in recte loquendo positum esse dixerim,
sed in genere loquelz : hac vero ab Hellene nomen habe! :
Hellas autem in Thessalia sita est. Eos igitur ( Thessalia
incolas) «Πε]]αάὰ incolere dicimns et Hellenico sermone
uli. (6) Si ergo vel secundum generis proprietatem , Thes-
salie Hellas sit, etiam juxta communitatem, ut hodie mot
est Hellenes appellari, Helladi eam ascribi justum est.
(7) Quod autem regio tota, quam memoravimus, Hellas
(sive Graecia ) sit, testis nobis est Posidippus, poela comi-
cus, Athenienses increpans, quod linguam suam el urbem
pracipue Hellada esse contendant , sic dicens :

Hellas quidem una est, urbes vero plures.

Tu quidem atticisas, dum tua lingua utaris :

nos vero grecissamus, qui Grseci sumus.

Quid immorans syllabis et verbis

urbanitatem vertis in morositatein 2
(8) Haec dicta sufficiant ad illos refutandos , qui Thessaliam
ad Hellada non pertinere arbitrati sunt, neque Thessalos ab
Hellene ortos hellenissare. Hic igitur orationem finimus,
narratione confecta, qua Graeciam terminando perduii-
pnus usque ad Thessalorum ** et Magnetum Homolium.

Fuhrius inter alia ponit : παταμοῦὺ, quod a traditis literis
remotius, a mente auctoris fortasse proxime abest. Cf.
Scylax $ 33 : ἐντεῦθεν ἄρχεται ἡ Ἑλλὰς σννεχὰς εἶνα: µέχρι
Πηνειοῦ ποταμοῦ xal Ὁμολίου κόλεως. --πόλις ] V. Strabo
ΙΧ p. 431 ; Schol. ad ll. B, 683 : Ἑλλάδα (λέγει) µίαν πόλιν
θισσαλίας. Hesych. : Ἑλλὰς, πόλις ἐν θεσσαλίᾳ. — Αἱ ὁ»
λον. ] sc. πατήρ. 9055 quum durior ellipsis sit, Hemster-
husius οὐ Lucian. Halcyon scribi voluit 4iàc, uti infra
Διὸς Ἕλλην. — Μελιταιέων ] codex , Fuhr. Μελιταίων vlgo.
—ol ἀφ Ἑλλ. ] οἱ addidi sentent: causa. Vulgo legitur
εἶσιν οἳ τῷ yévti, ubi vocem οἳ non agnoscit codex. —
3. θετταλίας eB. ] Θετταλίαν φθ. cod. — xpótsoov 2 ]

Strabo IX , p. 435, Pliylacen et Thebas distinguit ( Φνλάκη
ἐγγὸς θχθῶν ἐστι. Cf. p. 133). Phylacen Homerus menant,
non item Thebas ; id quod Nostri sententize patrocinatur.
— 3. Εὐριπίδης ] in Eolo, ut videtur. V. Wagner. Fragm.
Eurip. p 13. — 4. ἀφ οὗ καὶ] cod.; xa: om. editt. — 5. εἶναι
enu: ] cod.; εἶναι om. editt. — 7. αὐτοῦ τιν ] Salmasius;
αὐτοῦ τινες codex. « Thessalus aliquis, ut apparet, in terra
Altica natum in his vss. alloquitur, aitque ut Attici ἆττι-
x&v dici debent, quum sua lingua ulantur, sic celeros
Graecos ἑλληνίζειν. » Salmas. ad Solin. p. 100, F. Cf. Me
nek. Com 1V, p. 514 — 8 τῶν .. στοµίον ] Cf. supra.

FRAGMENTA. 265

ΡΙΟἘΑΒΟΗΙ SCRIPTA PHILOSOPHICA.
περι WYXHX.

Hunc operis titulum duobus locis memoratum
habes. Alter legitur ap. Plutarch. Adv. Colot, c.
14, p. 1115, A , ubi Atxatdpyoo τὰ Περὶ ψυχῆς iuter
ea veterum. philosophorum opera recenset, ἐν οἷς
xp τὰ χυριώτατα xal uéviava τῶν φυσιχῶν ὑπεναν-
τωούµενοι τῷ Πλάτωνι xal μαχόμενοι διατελοῦσι.
Alter est in Ciceronis Epist. ad Att. XIII, 3a :
* [colpo fic, ait, utrosque velim mittas. » Patet
hinc duas fuisse partes; que quomodo adornatz
fuerint ipsis docemur fragmentis. Scilicet utraque
operis pars ternis constabat libris ; altera ΚΚορινθια-
xX, altera Λεσθιακός (sc. λόγος ) de loco, in quo
collequia instituta auctor fingit, inscriptzee erant
(v. fr. δα et 65. ) Ceterum fuse docteque de Di-
czarchi placitis exponit Osannus l. l. p. 35-64.

ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΣ.
62.

Cicero Tusc. I, c. 10 : Dicearchus autem in eo
sermone, quem Corinthi habitum trióus libris ex-
ponit, doctorum hominum disputantium , primo
libro multos loquentes facit; duobus Pherecraten
quendam Phthiotam senem , quem ait a. Deuca-
lione ortum , disserentem inducit, nihil esse omnino
animum et hoc esse nomen totum inane, frustraque
animalia et animantes appellari ; neque in homine
inesse animum vel animam nec in bestia; vimque
omnem eam, qua vel agamus quid vel sentiamus,
in omnibus corporibus vivis aequabiliter esse fusam,
nec separabilem a corpore esse, quippe que nulla
sit, nec sit quidquam nisi corpus unum et simplez,
ita firtratum, ut temperatione nature vigeat et
sentiat, Eandem Dic. sententiam paucis tangit in
Tusc. I, 11. 18. 22. Academ. IV, 4o.

63.

lamblichus ap. Stobzum Ecl. tom. I, p. 870 ed.
Beeren : Animam nonnulli esse dicunt τὸ τοῦ σώ-
µατος ὄν, ὥσπερ τὸ ἐμψυχοῦσθαι, αὐτῃ δὲ μὴ mapóv
τῇ ψυχη ὥσπερ ὑπάρμον, ola. δὴ λέγεται περὶ ψυχῆς
παρὰ Διχαιάρχῳ τῷ Μεσσηνίῳ. Cf. Osann. p. 51.

DE ANIMA. 7
CORINTHIACUS.
68.
Animam nonnulli esse dicunt corporis priucipium sive

vin vitalem, non tamen ita ut per se in anima consistat ;
Qualis est Diczearchi Messenii sententia.

ή.

Nemesius De natur. hom. p. 68 ed. Matthai :
Δικαίαρχος δὲ (animam dixit) ἁρμονίαν τῶν τεσσά-
βων στοιχείων, ἀντὶ τοῦ , χρᾶσιν xal συμφωνίαν τῶν
στοιχείων. OO γὰρ τὴν ix τῶν φθόγγων συνισταµένην,
ἀλλὰ τὴν iv τῷ σώµατι θερμῶν xat ψυχρῶν xal ὑγρῶν
xat ξηρῶν ἐναρμόνιον κρᾶσιν xal συµφωνίαν βούλεται
λέγειν. Δῆλον δὲ ὅτι xol τούτων ol μὲν ἄλλοι τὴν
ψυχὴν οὐσίαν εἶναι λέγουσι: Αριστοτέλης δὲ xal Δι-
καίαρχος ἀνούσιον. Pro Διχαίαρχος libri praebent
Δείναρχος. Eandem nominis corruptionem habes
ap. Hermiam Irris. philosoph. p. 402 ed. Marani
( ad calcem Justini Martyr. ), ubi de anime natura
sententias variorum afferens ait : oi δὲ ἁρμονίαν,
Δείναρχος.

Cf. Plutarch. Plac. Ph. IV, 2, 5. p. 898 : Δι-
χαίαρχος (sc. ἀπεφήγατο τὴν ψυχὴν ) ἁρμονίαν τῶν
τεσσάρων στοιχείων, Eadem Stobzus Ecl. tom, T,
Ρ. 796.

Sextus Erppir, Adv. math. VII, p. 438 : Ot μὲν
μηδέν φασι. εἶναι αὐτὴν (τὴν ψυχὴν) παρὰ τὸ πῶς
ἔχον σῶμα, χαθάπερ 6 Δικαίαρχος.

Id. Pyrrhon. Hypoth. II, c. 5 : Ot μὲν μὴ εἶναι
τὴν ψυχὴν ἔφασαν, ὡς οἳ περὶ τὸν Μεσσήνιον Δι-
χαίαρχον. .

Atticus Platonicus ap. Euseb. Pr. Ev. XV, 9,
p: 810, A : Τούτῳ (sc. τῷ Ἀριστοτέλει) τοιγαροῦν
ἑπόμενος Δικαίαρχος xal xav' ἀχόλουθον ixavóg dv
θεωρεῖν dvíiorxs τὴν ὅλην ὑπόστασιν τῆς ψυχῆς.

Tertullian. De anim. c. 15 : Denique qui negant
principale, ipsam prius animam nihil censuerunt :
Messenius aliquis Diceearchus, ex medicis autem
"Andreas et Asclepiades ita abstulerunt principale ,
dum in animo ipso volunt esse sensus, quorum vin-
dicatur principale.

ΛΕΣΡΙΑΚΟΣ.
65.

Cicero Tusc. I, 31 : «οεγγίπιο autem delicice
mea, Dicearchus, contra hanc immortalitatem
disseruit. Is enim tres libros scripsit, qui Lesbiaci
vocantur, quod Mytilenis sermo habetur ; in quibus
vult efficere animos esse mortales.

64.

Dicearchus animam esse harmoniam quattuor elemen-
torum dicit, id est, mixturam et concentum elementoruni ;
neque enim sonorum harmoniam , sed eam quz in corpore
noetro est calidi et frigidi, humidi et sicci mixturam οἱ
concentum significare vult : nimirum ex his anima con-
flatur secundum nonnullos quidem ita , ut per se subetantia
sit, secundum Aristotelem vero et Diczearchum ita, ut non
sit substantia , ( sed nihil nisi effectus corporis elemen-
torum harmonica ratione mixtorum ). :

206
66.

Lactant. Inst. VII, 13: Falsa estergo Dentocrit/
et Epicuri et Dicearchi de anime dissolutione sen-
tentia : qui profecto non auderent de animarum
interitu mago aliquo preesente disserere, qui sciret,
certis carminibus cieri ab inferis animas et adesse
et prebere se humanis oculis videndas et loqui
et futura praedicere ; et si auderent, re ipsa et do-
cumentis praesentibus vincerentur. Sed quia non
pervidebant animae rationem, quee tam subtilis,
ut oculos humanee mentis effugiat, interire dixe—
runt. Cf, Osannus l. l. p. 52.

67.
[DE INTERITU HOMINUM. ]

Cicero De offic. II, 5 : Est Dicearchi liber de
interitu hominum , Peripatetici magni et copiosi ,
qui , collectis ceteris causis, eluvionis, pestilenttee,
vastitatis, belluarum etiam repentinee multitudinis
( quarum impetu docet quaedam hominum genera
esse consumpta ), deinde comparat, quanto plures
deleti sunt homines hominum impetu, id est bellis
aut seditionibus, quam omni reliqua calamitate. »

68.

Idem Consol ad Tull. ed. Bip. t. IX, p. 351:
Meritoque Dicceearchus in eo libro, quem de hb-
minis interitu luculentum et eruditum conscripsit,
nihil habere dubitationis putavit, quin multo plu-
res erstincti sint. homines ipsa hominum scevitia
et acerbitate, quam omni reliquo genere calami-
tatis. Cf. etiam fragm. 3 ex Censorino. Ceterum li-
ber De interitu hominum non diversus fuisse videtur
vela Lesbiíaco, vel,a Corinthiaco. Osannus p. 41
librum nostrum cum Corinthiaco componendum
esse censet, Scilicet quum Cicero dicat Dicearchum
in libro De interitu inter ea, que magnum homi-
num numerum delere soleant, etiam eíuviones re-
censuisse , idem vero Cicero (fr. 62) moneat Di-
czarchum in duobus Corinthiaci libris disserentem
introducere PZAerecratem Phthiotam a Deucalione
ortum : suspicatur OsannusP'herecratem hunc Deu-

DIC/AEARCHI MESSENIT.

calionidam de diluvio Deucaliunis su: exposuisse,
eo scilicet consilio ut ab hac narratione progres-
sus comprobaret , genus humanum, etsi ab interitu
proxime interdum abesset , nunquam tamen pror-
sus deleri; singulos interire homines, genus huma-
num esse immortale; eodem modo etiam de anima
statuendum esse,

(ΤΕ DIVINATIONE. )

6ο.

Ciceró De divin, I, 3 : Diccarchus Peripateti-
cus cetera dieinationis genera sustulit, somniorum
et furoris reliquit.

Ibid. c. 5o: Nec vero unquam animus hominis
naturaliter divinat, nisi quum ita solutus est et va.
cuus , ut ei plane nihil sit cum corpore; quod aut
vatibus contingit aut dormientibus, Itaque ea duo
genera a Dicearcho probantur et, ut dixi, a Cra-
tippo nostro.

Ibid. c. II, 51 : 4t nostra interest scire, quee
ventura sint. Magnus Dicearchi liber est | nescire
ea melius esse quam scire.

70.

Plutarchus Plac. phil. V, 1, 4, p. 9o4, F : Ap

στοτέλης xal Atxalapyoc τὸ κατ’ ἐνθουσιασμὸν µόνον

παρεισάγουσι χαὶ τοὺς ὀνείρους, ἀθάνατον μὲν εἶναι οὐ
νοµίζοντες τὴν duy, θείου δέ τινος µετέχειν αὐτήν.

ΕΙΣ ΤΡΟΦΩΝΙΟΥ KATABAZIZ.

71.
E LIBRO PRIMO.

Αἴπεπαις XIV, p. 64 1, E, Ε: Δικαίαρχος 9! ἐνπρώ-
τῳ τῆς εἷς "T'ooguvíou καταθάσεώς φησιν οὕτως: « "H
ἵε τὴν πολλὴν δαπάνην ἐν τοῖς δείπνοις παρέχουσα
δευτέρα τράπεζα προσεγένετο, xal στέφανοι xal μύρα
καὶ θυμιάµατα καὶ τὰ τούτοις ἀχόλουθα πάντα. »

" 2 ο

Idem XIII, p. 594, E, F : Δικαίαρχος 5' ἐν τοῖς Περὶ
τῆς elc Γροφωνίου χαταθάσεώς φησι’ « Ταὐτὸ δὲ πάθοι
τις ἂν ἐπὶ τὴν Αθηναίων πόλιν ἀφιχνούμενος χατὰ τὴν
ἀπ᾿ ᾿Ελευαῖνος τὴν Ἱἱερὰν 650v καλουμένην. Καὶ γὰρ

70.

Aristoteles et Dicicarchus eas solum divinationes admit-
tunt qua furore divinitus immisso, et qua insomniis fiunt :
animam non immortalem esse, sed divina quadam re im-
pertiri tamen sentientes.

IN TROPHONIL ANTRUM DESCENSUS.

71.
E LIBRO PRIMO.

Dicaearchus libro primo De descensu in Trophonii an-

trum ita scribit : « Aderat etiam quae magnarum impensa-
rum in cenis causa est, secunda mensa et coronx et un-
guenta et suffitus et qua his jungi solent omnia. »

72.

Diccearchus in libro De descensu in Trophonii antrum
ait : « Simile quid acciderit ei, qui ad Atheniensium ur-
bem accesserit Eleusinia via, qua Sacra vocatur. Nam
ibi stans ubi primum versus Athenas respicienti in ocolos
occurrit templum et arx, juxta ipsam viam conmspiciet
exstructum monumentum, cujus cum magniludine mul.

FRAGMENTA. 267

ἐνταῦθα χαταστὰς, οὗ ἂν ἡ τὸ πρῶτον elc ᾿Αθήνας
ἀορώμενος. νεὼς καὶ τὸ πόλισμα, ὄψεται παρὰ τὴν
ὁδόν αὐτὴν ᾠχοδομημένον μυνημα. olov οὐ X. ἕτερον οὐδὲ
σύνεγγυς οὐδέν ἐστι τῷ µεγέθει. Τοῦτο δὲ τὸ μὲν πρῶ-
τον, ὅπερ εἰχὸς, 7) Μιλτιάδου φήσειε σαφῶς, 3 Περι-
χλέους 4 Κίµωνος Ἡ τινος ἑτέρου τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν
εἶναι: μάλιστα μὲν ὑπὸ τῆς πόλεως δηµοσίᾳ κχατε-
σχευασµένον * εἰ δὲ μὴ , δεδογµένον κατασχευάσασθαι.
Πάλιν 9' ὅταν ἐξετάση Πυθιονίχης τῆς ἑταίρας, ἤντινα
χρὴ ἁροσδοχίαν λαθεῖν αὐτόν; » Cf. Plutarch. Phoc.
22; Pausan. I, 37.

73.

Cicero Ad Attic, VI, 2 : « Peloponnesiascivitates
omnes maritimas esse hominis non nequam, sed
etiam tuo judicio probati Dicearchi tabulis (fabulis
conj. Fuhr. ) credidi. Is enim multis nominibus in
Trophoniana Cheeronis ( Charonis var.1.) narratione
Graecos in eo reprehendit, quod mare tam secuti sunt
nec ullum in Peloponneso locum excipit. Quum mihi
auctor placeret (etenim ογαξ ἱστοριχώτατος et vixerat
in Peloponneso) , admirabar tamen ; et vix accre-
dens communicavi cum Dionysio. Atque is primo
est commotus, deinde quod tum de isto Dicaearcho
non minus bene existimabat quam tu de C. V'esto-
rio, ego de M. Cluserio , non dubitabat quin ei cre-
deremus. JArcadice censebat esse Lepreon quoddam
maritimum ; Tenea autem et Aliphera et Tritia νεό-
χτιστα ei videbantur; idque τῷ τῶν νεῶν καταλόγῳ
confirmabat, ubi mentio non fit istorum. «4ίφιε
istum ερο locum totidem verbis a Diceearcho
transtuli, »

Respicit Cicero ea qua scripsit in libro De
Rep. I, 4 : Multa etiam ad luxuriam invitamenta
perniciosa civitatibus suppeditantur mari, quce vel
capiuntur vel importantur, atque habet etiam ipsa
vel sumptuosas vcl desidiosas illecebras multas cu-
piditatum. Et quod de Corintho dixi, id haud scio
an liceat de cuncta Grecia verissime dicere : nam
et ipsa. Peloponnesus fere tota in mari est; nec
praeter Phliasios ulli sunt, quorum agri non contin-
gant mare ; et extra Peloponnesum ;Enianes et Do-
res et Dolopes soli absunt a mari.

Igitur fragmenta indicant in opere nostro inter
alia certesermonem de Grzcorum luxuria ejusque
causis fuisse; narrasse autem hzc Charonem quen-
dam nescio cuinam ; Sed affuisse alteram perso-
nam Charoni aures przbentem vel cum eo collo-
quentem consentaneum atque ex more Dicearchi

tum abest ut aliud ullum possit conferri. Hoc igitur sta-
lim dixerit ille esse aut Miltiadis haud dubie, aut Periclis
aut Cimonis aut alius cujusdam optimorum virorum ; il-
Wdque publico maxime civilalis sumptu fuisse exstructum :

est. Quz vero ratio fragmentorum argumento in-
tercedat cum titulo operis, dici jam nequit. Hoc
tamen jure sumas, non id egisse Dicearchum, ut

oraculum Trophonium ejusque ritus et institut: -

per plures deinceps libros ad modum periegetarum
describeret. Verum sicuti dialogos De anima in-
scripsit Λεσθιακὸς et Κορινθιακὸς, quoniam Mytilenis
et Corinthi instituti fingebantur, similiter etiam
nostri operis inscriptio ex ratione, qua disputa-
tionem de loco ad philosophiam moralem spectante
auctor introduxerit, explicanda esse videtur. Ναι
igitur finxit Cheronem Trophonii antrum ingres-
sum mox rediisse inde, sicuti Parmeniscus Pytha-
goreus ( ap. Athen. XIV, p. 614 ) rediisse dicitur,
tristem , severum , vulgi studia malasque cupidita-
tes exosum, atque sic adductum esse ut in causas
pravorum istorum apud Grecos studiorum inquire-
ret? Àn Cheronem putemus, sicuti Timarchum
Socraticum, reconditiorem sapientiam e Tropho-
nii specu abstulisse (V. Plutarch. De Gen. Socrat.
Ῥ. 991 sqq. multis de hoc Timarchi in Trophonii
antrum descensu exponens)? (*) An denique cum
Müllero ( Min. p. 130) censebimus ansam dispu-
tationis fraudes dedisse et praestigia , quorum opera
sacerdotes Trophonii vulgus emungere soliti sint?
Itaenim Müllerus : » Die attischenK omiker erwah-
nen ihn ( sc. Trophonium ) (**) überall, wo von
Schmausereien, Parasiten und Boeeotischem Bauch-
dienste die Rede ist : und hert man Diczarch,
den aufgeklerten Aristoteliker und Hasser alles
Priesterwesens, in seinem Buche Ueber das Hinab-
steigen zum Trophonius : « Eben so mochte sich
einer gestimmt fühlen, der von Eleusisher auf der
heiligen Strasse nach Athen wandert, und nun, wo
sich Burg und Athenentempel zuerst den Blicken
zeigen, am Wege ploetzlich, statt Miluades oder
Cimons Monument, das ungeheure Cenotaph der
Lustdirne Pythonike erblickt » : wer glaubte da

(*) Sic fere Buttmannum statuisse suspicor. Etenim de
Ciceronis loco ( fr. 73 ) verba faciens ait p. 58 : « Hlc vero
non de tabulis geographicis, sed de libro quodam quem se
ex oraculi cavernis protulisse perhibeat auctor cogitandum
esse , in disputatione de hoc libro facienda ostendere cona-
bor. » Ad commendandam hanc opinionem afferre auctor
posset locum Julii Obsequentis De prodig. c. 110, ubi Euty-
chides e Trophonii specu librum quendam extulisse narratur.

(**) Contra Fuhrius p. 132 : « Ex omnibus qui exhibiti
sunt locis de Tróphonii persona vel omnino de momento
ejus vocabuli in comediarum inscriptionem adhibiti defi-
nite nihil pronuntiari potest. » Jdem suspicatur Τροφώ-
νιος comcediarum inscriptionem appellativi potius sensum,
bene alti , habuisse.

sin minus, public&" certe decreto positum. Rursus vero
quum sciscitando cognoverit esse hoc Pythionicze mere-
tricis, qualem (de Atheniensibus ) opinionem debebit conci-

pere P»

268

nicht, dass auch bei Trophonius , wer in Erwar-
tung heiliger Lehre in die Ho'hlengznge hinabge-
stiegen, am Ende schale Nichtswürdigkeiten und
priesterliche Schmarotzerei gefunden hatte. » Idem
Müllerus librum quem Plutarchum de oraculo Tro-
pbonii composuisse accepimus, contra Dicearchum
scriptum esse suspicatur. Mülleri sententiam ap-
probat Osannus, suspicans Cheeronem sive. Cha-
ronem, cujus Cicero meminit , fortasse esse CAce-
rephontem, parasitum ex Athenzo ( VI, p. 242 et
passim ) notissimum, quem Diczarchus finxisset
in antrum istud descendisse, specie ut oracula acci-
peret, revera ut comessationum particeps fieret.
Haud multum tamen suz ipse Osannus conjecture
tribuit,

EX LIBRIS INCERTIS.

74.

Plutarch. Qu. Conv. IV init. p. 599, F : "Devo
χρῆναι Διχαίαρχος εὔνους μὲν αὐτῷ παρασκευάζειν
ἅπαντας φίλους δὲ ποιεῖσθαι τοὺς ἀγαθούς.

79.

Idem An seni g. resp. 26, p. 796, D : Παρὰ
πάντα δὲ ταῦτα χρὴ µνημονεύειν, ὣς οὐχ ἔστι πολι-

INCERTJE SEDIS.
74.

Dicrearchus unumquemque censebat dare operam de-
bere, ut omnium. benevolentiam sibi conciliaret, amici-
tiam autem cum bonis iniret.

75.

Preter hzec quee. diximus omnia, illud memoria tenen-
dum est , reipublicae administrationem non in hoc solo con-
sistere, ut imperes, legationes obeas, in concione vehe-
menter vocifereris , et ad suggestum baccheris , dicendoque
et scribendo grasseris : quibus rebus nonnulli reipublicze
administrationem definiunt ; sicut et philosophari hos dun-
taxat putant , qui in exhedra disserunt, aut libris conscriptis
scholas suas complectuntur : interim eos fallit, que quoti-

DIC/EARCHUS MESSENIT.

τεύεσθαι µόνον τὸ ἄρχειν, xat πρεσθεύειν, xoi μέγα
βοᾶν ἐν ἐχχλησία, καὶ περὶ τὸ βῆμα βαχχεύειν λέγον-
τας ἡ γράφοντας, ἃ οἱ πολλοὶ τοῦ πολιτεύεσθαι νοµί-
ζουσιν, ὥσπερ ἀμέλει χαὶ φιλοσοφεῖν τοὺς ἀπὸ τοῦ
δίφρου διαλεγοµένους, xal σχολὰς ἐπὶ βιθλίοις περαί--
νοντας" ἡ δὲ συνεχἠς ἐν ἔργοις xal πράξεσιν ὁρωμένη
καθ) ἡμέραν ὁμαλῶς πολιτεία xol φιλοσοφία λέληθεν
αὐτούς. Καὶ γὰρ τοὺς ἐν ταῖς στοαῖς ἀναχάμπτοντας
περιπατεῖν φασὶν, ὡς ἔλεγε Διχαίαρχος, οὐχέτι δὲ τοὺς
εἰς ἀγρὸν 1| πρὸς φίλον βαδίζοντας. "Όμοιον δ᾽ ἐστὶ τῷ
Φιλοσοφεῖν τὸ πολιτεύεσθαι. Σωκράτης γοῦν οὔτε βάθρα
θεὶς οὔτ᾽ slg θρόνον Χαθίσας, οὔτε ὥραν διατριθῆς
Ἡ περιπάτου τοῖς Ὑνωρίμοις τεταγµένην φυλάττων,
ἀλλὰ xol [συμ]παίζων, ὅτε τύχοι, xal συµπίνων, xai
συστρατευόµενος ἐνίοις, xat συναγοράζων, τέλος δὲ xai
συνδεδεμένος xal πίνων τὸ φάρµαχον, ἐφιλοσόφει:
πρῶτος ἀποδείζας τὸν βίον ἅπαντι χρόνῳ xal μέρει
xai πάθεσι xal πράγµασιν ἁπλῶς ἅπασι φὶλοσοφίαν
δεχόµενον. Οὕτω δὴ διανοητέον xal περὶ πολιτείας, κτλ.

Longiorem locum exscribere poteram, utpote
qui, si comparaveris ea que de Dicearcho τοῦ
πραχτικοῦ βίου collaudatore et in his rebus Theo-
phrasti et. Aristotelis adversario in introductione
monuimus, totus ex Dicearchi sententia scriptus
esse appareat.

die in factis actionibusque continuatur, zequabili modo,
philosophia atque civilis ratio. Nam sicut Diczcarchus
refert, eos aiebant ambulare, qui in porticibus spatia sur-
sum deorsumque conficerent, non qui in agrum aut ad
amicos irent. At enim eadem est philosophandi ratio, qua
rempublicam tractandi. Nam Socrates , quum neque
poneret eubsellia, neque cathedram conscenderet , neque
discipulis scholee aut deambulationis ullam certam consti-
tueret horam : sed cum aliis ludens, cum aliis, ut res da-
bat, bibens , militans, in foro versans, ad extremum etiam
in carcere vinctus et. venenum bibens, philosophabatur :
primusque ostendit γή omne tempus, partem omnem,
casus omnes , negolium omne aptum esse studio sapientiz.
Quod cogitandum mebhercle est etiam de gubernatione
civitatis , ctc. '

ος ντ ———————— —

' ARISTOXENUS TARENTINUS.

Suidas : Ἀριστόξενος, υἷος Μνησίου τοῦ xal (xai
om. Eudoc. p. 72) Σπινθάρου, μουσιχοῦ, ἀπὸ Τά-
ραντος τῆς Ιταλίας. Διατρίψας 9 ἐν Μαντινείᾳ φιλό-
σοφος γέγονε, xal μουσιχῇ ἐπιθέμενος οὐχ ἠστόχησεν,
ἀχουστὶς τοῦ τε πατρὸς χαὶ Λάμπρου τοῦ Ερυθραίου,
εἶτα Ξενοφίλου τοῦ Πυθαγορείου καὶ τέλος ᾽Ἀριστοτέ-
Aou; iq ὃν ἀποθανόντα ὕθρισε, διότι κατέλιπε τῆς
σγολῆς διάδοχον Θεόφραστον, αὐτοῦ δόξαν μεγάλην
ἐν τοῖς ἀχροαταῖς τοῖς Ἀριστοτέλους ἔχοντος. Γέγονε
G ἐπὶ τῶν Ἀλεξάνδρου xal τῶν μετέπειτα χρόνων,
ὡς εἶναι ἀπὸ (ἐπὶ Bernh.) τῆς pia! Ὀλυμπιάδος,
σύγχρονος Διχαιάρχῳ τῷ Μεσσηνίῳ.

Spintharus (*), quem una cum Aristoxeno et
Xenophilo, aliis inter clarissimos musicos recenset
Kliamus N. An. Il, 11, pater Aristoxeni nostri
Tarentini (cf. Steph. B. v. Τάρας) dicitur apud Dio-
genem L. II, ao (v. fr. 36) et Sextum Empiri-
cum Adv. mathem. VI, p. 357 (Καθὸ xal Ἀριστό-
ἔενον τὸν Σπινθάρου λέγομεν εἶναι µουσικόν). De
Mnesia aliunde non constat, Vereorque ne ista :
Μντσίου τοῦ xal Σπινθάρου male se habeant. Szpius
enim fit ut eo modo diversa conjungantur. Di-
cendum haud dubie erat :Μνησίου ἡ Σπινθάρου.
Hoc vero nescio an ita sit explicandum, ut Mvz-
σίς perperam ad Tarentinum trahatur, quum
pertineat ad Aristoxenum Cyrenzum ("*) philoso-
phum, hominem delicatulum, de quo v. Athenzus
I, p. 7, et qui Athenzum exscripserunt Suidas
s v. et Eustathius ad Il. 2, p. 868 ed. Rom. Certe
familiam fuisse Cvyrenensem, in qua Mnasez no-
men occurrebat , patet e Pausania VI, 15, 4. Mva-
σέας vero. et Μνησίας et ἨΜησίας ejusdem nominis
varietates vel corruptelae sunt. V. Steph. Thes. v.
Mwvactos.

Ceterum Spintharus Socratis consuetudine usus
est; Spintharique auctoritate nituntur, qua de in-
dole Socratis narrat Aristoxenus fr. a8. Idem
Spintharus Thebis cum Epaminonda versatus est ,
tese Plutarcho De Gen. Socr. c. 23, p. 5923, F :
Ἀπίνθαρος 6 Ταραντῖνος οὐκ ὀλίγον αὐτῷ ( Epami-
nondz ) συνδιατρίψας ἐνταῦθα χρόνον dei δήπου λέγει
μηδενί xv, τῶν καθ ἔαυτὸν ἀνθρώπων ἐντετυχηχέναι

(*) V. Diatribe de Aristoxeno, philosopho peripate-
tico, auctore G. L. MARNE. Amstelod. 1793. 8.

(**) Memorantur praeterea Aristoxenus Selinuntius poeta
ap. Hephaestion. Enchirid. p. 45 ed. Gsford; Aristoph.
schol. Ναῦ. 487. Cf. fragm. 55. — Aristoxenus medicus,
Alexandri Philalethi disc., sepius ille laudatus ap. Gale-
num et Celium Aurelianum. — Alius quidam Aristoxenus
ap. schol. Aristoph Plut. 175.

μήτε πλείονα γινώσχοντι, μήτ) ἑλάττονα φθεγγοµένῳ.
Cf. Jonsius Scr. hist. ph. I, 14.

« Qua de causa aut quo tempore Mantineam $e
contulerit Aristoxenus, quod reliqui auctores de
eo silent, certo dici nequit. Veruntamen non valde
a vero abesse videntur quz dicit Suidas : nam si
quid conjicere liceat, Mantineam petierit ad edi-
scendam Arcadum musicam, quippe hi, ut ex histo-
ricis novimus, hujus artis peritissimi habebantur;
quare de iis Virgilius Ecl. X, 33 dicit : Soli can-
tare periti Arcades. » Manz, p. 11. Fortasse co-
gnatos in Peloponneso habuit , id quod etiam de
Diczarcho statuimus (v. pag. 225 ), cum quo fa-
miliaritatem Nostro intercessisse inde colligitur,
quod Diczarchi ad. Aristoxenum epistolam com-
memorat Cicero Ep. ad Att. XII, 31 (*). In Pelo-
ponneso degens Aristoxenus convenit Dionysium
juniorem , qui anno 343 a. C. Corinthum abierat
(v. fr. 9 extr.).

« Preterea (Mahnius pergit) discimus ex verbis
Suids Aristoxenum quattuor habuisse magistros,
primum patrem suum , tum Lamprum Erythrzeum,
deinde Xenophilum, et denique Aristotelem, Re- .
licta igitur paterna disciplina primum habuit ma-
gistrum Zamprum Erythra&um. Mic Lamprus vi-
detur junior illo celebrato inter lyricos poetas ab
Aristoxeno apud Plutarch. De mus. p. 11432, B
(fr. 73). Ille enim idem videtur atque is, de quo
se musicam didicisse professus est Socrates ap.
Platon. in Menexeno (c. 3, p. 336, A; cf. Athen.
XI , p. 506, F), quique Sophoclis magister musi-
ces et saltandi artis fuisse videtur. Vid. Athenzus
I, p. 2o, F, schol. Sophocl. in ejus Vita, Fabri-
cius B. Gr. I, p. 584 ,nec non interpretes ad verba
Nep. in Vit, Epam. c. 1 : Citharizare et cantare
ad chordarum sonum doctus est α Dionysio, qui
non minori fuit in musica gloria, quam Damon
aut Lamprus , quorum pervulgata sunt nomina (3).
— Xenophilus qui deinde memoratur, est nobilis
ille Chalcidensis philosophus , cujus vitam descri-
psisse videtur ipse Aristoxenus (v. fr. 16). —
4"tristotelem magistrum Aristoxeni fuisse, quum ex

(*) Idem Cicero ssepius Aristoxenum cum Diceearcho
componit , ut in Tusc. 3, 18 (fr. 82) et Epist. ad Att. VIII,
4 : Dicearchum mehercule aut. Aristoxzenum diceres
arcessi, non unum omnium loquacissimum et minime
aptum ad dicendum.

(**) Lamprum grammaticum commemorat Aristot. Magn.
Moral. tl, 7.

270

hoc Suidz loco, tum ex Cicerone constat, qui
Aristoxenum Dicearchi condiscipulum vocat. Di-
sertius etiam hoc docet Λ. Gellius Ν. A. IV, c. 11:
Sed 4dristoxenus Musicus Aristotelis philosophi au-
ditor. Opere tamen pretium est hoc aliquanto
uberius explicare. Quum Alexander, occiso patre
Philippo, circa Olymp. 111: rerum potitus esset ,
atque Aristoteles , qui ipsum aliquot annos docue-
rat, vitam tranquilliorem quareret, deserere re—
gem sibi proposuit , relicto apud eum Callisthene,
cognato suo, Athenasque abiit, quum, Speusippo
ipsiusque decessore Platone jam mortuis, in Áca-
demia doceret Xenocrates : ad cujus exemplum
Aristoteles scholam aperuit in Lyceo gymnasio,
quam per XII aut XIII deinceps annos tenuit,
id est, ab Olymp. 111, 3. 334 ad Olymp. 114, 3.
32a. Aristoxenus igitur intra hoc temporis spatium
audivit Aristotelem, et quidem , ut videtur, quam-
diu is Athenis fuit, quippe scholz successor fieri
sperabat, Preterea non unum aut duo annos Ατὶ-
stotelis discipulus fuisse videtur, sed diu apud
ipsum degisse, quia habuit μεγάλην δόξαν ἐν τοῖς
ἀχροαταῖς τοῦ Ἀριστοτέλους, Si igitur Aristoxe-
num XXV annos natum in Aristotelis disciplinam
venisse, in eaque VI aut VIII annos contrivisse
faciamus : tum incidet ejus nativitas in Olymp.
105 aut 106. Utrum vero quis hanc conjecturam
probet , necne, nihi] magnopere refert.

« Mortuo Aristotele, pergit Suidas, quum TAeo-
phrastum scholke successorem videret relictum,
convitiis. insectatus est. magistrum. Videtur qui-
dem Aristoxenus maledicentiz indulsisse, quippe
ejus alia suo loco habebimus indicia : propterea
tamen tanta non debet esse Suida auctoritas, ut
ipsius dicta oraculi instar habeamus. Obstat ei hoc
loco Aristocles (*), cujushac in remajorissstimanda
est auctoritas, quique diserte prodit, 4ristorenum
nunquam nisi perhonorifice Aristotelis mentionem
fecisse (fr. 35). Ceterum mihi Aristoxenus non
videtur ex instituto maledicentize studuisse, sed
hoc potius ex ipsius nioribus et ingenio esse repe-
tendum : ut recte de ipso judicaverit Adrastus ap.
Procl. in Plat. Tim. III, p. 192 : Ότι οὐ πάνυ τὸ
εἶδος ἀνὴρ ἐκεῖνος μουσιχὸς, ἀλλ᾽ ὅπως ἂν δόξη τι
χαινὸν λέγειν πεφροντικώς" ποπ admodum moribus
illum virum esse musicum , sed talem , qui quocun-
que modo novi aliquid dicere queerat (**). Quz αυ.
tem de Aristoxeni ingenio refert /Elian. V. H. VIII,

(*) « Apud Euseb. Pr. Ev. XV, 2,que verba invenies infra
inter (ragmenta Aristoxenici operis de Vita Platonis. »

(**) « Ita hunc locum interprefatus est Meibomius ad Ari-
stoxeni Harm. Elem.1. I, et videtur EIAOZ corrigere vo-
luisse in ΗΘΟΣ, quippe vertit moribus : quod omnino pro-
bandum est. »

ARISTOXENI TARENTINI

13 : Λέγουσι δὲ xat Ἀριστόξεγνον τῷ γέλωτι ἀνὰ χρά-
τος πολέμιον γενέσθαι. dicunt etiam. «ΓΙΝΩ ΤΟΠΙΩΗ
risui valde fuisse adversarium, ex eadem fabella-
rum officina, «qua risus Democriti atque ploratus
Heracliti, profecta videntur. — Vixit igitur Ari-
stoxenus temporibus Alexandri Magni et sequen-
tibus, fuitque equalis Dicsearchi Messenii, ut ex
ultimis Stidze verbis apparet. Ex Cic. Tusc. I, 13,
etiam discimus, Aristoxenum fuisse zqualem Di-
cearchi, ubi ait Cicero : Diceearchum vcro cum
4dristoreno, «quali et condiscipulo suo, doctos
sane homines, omittamus, Quare recte refutavit
Vossius De Hist. Gr. I, c. 9, errorem Cyrilli , qui
Eusebii verbis deceptus Aristoxenum circa Olymp.
XXIX vixisse perhibet, quippe is, quem eo loco
citat Eusebius, non est Aristoxenus musicus , sed,
ut recte observat Vossius, Aristoxenus poeta , co-
gnomine Selinuntius (v. fr. 55). Ceterum ad
omnem de state Aristoxeni dubitationem tollen-
dam sufficiant ipsius verba apud Porpl. n. 59
de vadimonio Damonis et Phintiz , de quo se ex
Dionysio Syracusarum tyranno audivisse refert. »

SCRIPTA ARISTOXENI.

Suidas v. Ἀριστόξενος : Συνετάζατο δὲ µουσιχά τε
xal φιλόσοφα xai ἱστορίας xal παντὸς εἴδους παιδείας,
xal ἀριθμοῦ ( ἀριθαοῦνται)) αὐτοῦ τὰ βιθλία εἰς υνγ.

Ad classes a Suida indicatas revocemus titulos
superstites.

I. Musica.

1. Περι μουσικῆς (fr. 68 sqq.). Laudatur]. lV.
2. Περὶ μουσιχῆς ἀκροάσεως (77).
3- Περὶ ἁραονιχκῶν στοιχείων, 1. III superstites.
4. Περὶ ῥυθμικῶν στοιχείων.
δ. Περὶ τόνων.
6. Περὶ ἀρχῶν.
7. Περὶ μεταθολῶν.
8. Περὶ αὐλῶν xai ὀργάνων (71 sqq.].
9. Περὶ αὐλῶν τρήσεως (67).
10. Περὶ τραγιχῆς ὀργήσεως (44 sqq).
11. Περὶ µελοποιίας, IV minimum libri (*).
II. Pauizosopuica.
1. Νόμοι παιδευτιχοί ( 76 sq. ).
2. Ἰκόμοι πολιτιχοί (80).
3. Περὶ ἀριθμητικῆς (81).
4. Πυθαγοριχαὶ ἀποφάσεις (7 sqq.).
III. Iisronica.
1, Βίοι ἀνδρῶν (1 sqq.).
2. Περὶ τραγῳδοποιῶν (40 sqq. ).

(3) Hujus operis , cujus librum quartum laudat Porphy-
rius ad Ptolem. mus. p. 298, mentionem apud Mahniuin
non reperio.

FRAGMENTA.

' ribus egit altera, Citatur semel tantum apud Απι

3. Περὶ αὐλητῶν (60).
4. Ἱστοριχὰ τῆς ἁρμονικῆς (v. fr. 42).
]V. Miscariawxa.

I. Ἡπομνήματα.
a. Ὑπομνήματα ἱστορικά (83 sqq.).
b. Κατὰ βραχὺ ὑπομνήματα (85).
c, Σύμμικτα ὑπομνήματα (86 sqq.).
d. Τὰ σποράδην (89).

2. Συγκρίσεις (60).

3. Σύμμικτα συµποτικά (99).

V. ARGUMENTI INCEBTI.

Πραξιδαμάντια (fr. 51.).
Epimethea (fr. 91).

Fragmenta, quot supersunt, partim e libris
modo recensitis, partim vero haud dubie ex aliis
operibus quorum titulos ignoramus repetita,
exhibuimus omnia prater ea qu: ad doctrinam
rythmicam et ad ceteras musicz partes technicas
pertinentia aptius subjungentur operi superstiti De
elementis harmonicis.

Inter historica Aristoxeni opera, quz omnia ad
philosophie, musices et poeseos historiam perti-
nent, primum locum obtinent libri Βίοι ἀνδρῶν
inscripti , quos cum aliis similibus componit Hie-
ronymus Hist. Eccl. Pref. : Hortaris ut Tranquil.
lum sequens ecclesiasticos scriptores in ordinem di-
geram , et quod ille in enumerandis gentilium lite-
rarum viris fecit illustribus, id ego in nostris
faciam... Fecerunt quidem hoc apud Grecos Her-
mippus peripateticus, Antigonus Carystius, Satyrus
doctus vir, et omnium longe doctissimus Aristoxenus
musicus, etc. His adde Plutarchum in Moral.
p. 1093, B : “Όταν δὲ μηδὲν ἔχουσα λυπηρὸν
3i βλαθερὸν Ἱστορία xal διήγησις ἐπὶ πράξεσι χαλαῖς
xat µεγάλαις προσλάθη λόγον ἔχοντα δύναμιν xal γά-
ptv, ὡς τὸν Ἡροδότου τὰ Ἑλληνικὰ, καὶ Περσίχὰ τὸν
Ἐμενοφῶντος * ὅσσα δὲ "Ὅμηρος ἐθέσπισε θέσκελα εἰδὼς,
ἡ γῆς Περιόδους Ἑὔδοξος, ἡ Κτίσεις xat πολιτείας
Ἀριστοτέλης, Ἡ Βίους ἀνδρῶν Αριστόξενος ἔγραψεν,
οὐ µόνον µέγα καὶ πολὺ το εὐφραῖνον, ἀλλὰ xal χαθα-
gov xal ἀμεταμέλητόν ἐστιν.

Laudantur Vite Pythagorz ejusque discipulo-
rum , et Árchytz, Socratis, Platonis, et ex poetis
Telestis. Ας omnino in philosophorum , poetarum
et fortasse musicorum quorundam vitis describen-
dis continuisse se Aristoxenus videtur. Nam quod
de Lycurgo ex Aristoxeno (fr. 37) traditur, vix
sufficit, ut huic quoque suum in Vitarum opere
locum fuisse affirmemus, Relegandi etiam vi-
dentur poetz tragici, quibus peculiare Noster
opus consecravit , in duas , ut videtur, distributum
partes, quarum prior de antiquioribus, de junio-

271

monium (fr. 4o) de significatione vocum ῥύεσθαι
et ἐρύεσθαι, Unde colligis, id quod aliorum etiam
exemplis probabile fit, non tantum de vita tragi-
corum, de fabularum ratione, numero, serie, tem-
poribus, successu, recensionibus auctorem dixisse,
sed etiam indolem orationis, ne minutis quidem
grammatice capitibus praetermissis, in commen-
tariis exegeticis et criticis illustrasse. Num simile
quid Homero fecerit de industria, an pro re nata
de uno alterove Homeri loco disseruerit , incertum
est ( V. not. ad fr. 4o). Peculiarem vero operam
navasse iis poeseos et artis dramatice partibus,
qua cum musica conjuncte erant, quum per se in-
telligitur, tum documento est liber De saltatione
tragica. Τὰ ὑπομνήματα magnam partem vel
promptuaria vel supplementa fuerint eorum, quz in
majoribus operibus tractaverat. Sic quz ex Ὕπο-
µνήµασι Ἱστορικοῖς (fr. 83) afferuntur ad vitam
Platonis pertinent; quz in τοῖς χατὰ βραχὺ ὑπομνή-
µασι de Harpalyce cantilena exhibentur (fr. 85),
jungenda sunt iis quze de eadem re in libro quarto
De musica exstant; denique qua ex τοῖς σποράδην
(fr. 89) de Mysone sapiente petita sunt, proba-
biliter etiam in Βίοις, ubi septem sapientes non
omiserit auctor, vel legebantur vel legi poterant.
Ceterum quzritur an diversis istis Commentario-
rum titulis diversa etiam opera contineantur, an
non hzc inscriptionum ejusdem libri varietas in
causa fuerit, ut ingenti illo librorum numéro a
Suida vel ejus auctore memoria Aristoxeni one-
rata sit.

Maximam fuisse Aristoxeni de rebus musicis
auctoritatem non est cur pluribus hoc loco pro-
bemus. Quantum ^ristoxeni ingenium in musicis
consumptum videmus! Cicero ait De fin. V, 19. Idem
De orat. III, 34 : 4n tu existimas , quum esset Hip-
pocrates. ille Cous, fuisse tum alios medicos qui
morbis, alios qui vulneribus, alios qui oculis me-
derentur ? Num geometriam Euclide et 4rchimede,
num musicam Damone et dristoreno, num ipsas
literas Aristophane et Callimacho tractante, tam
discerptas fuisse, ut nemo genus universum com-
plecteretur, atque ut alius aliam etiam sibi partem
in qua elaboraret, seponeret ? Quo autem animo
musicam tractaverit Áristoxenuset quid potissimum
iis annixus sit, docet Themistius Orat. XXXIII,
p. 364 ed. Hard. : Ἀριστόξενος 6 μουσιχὸς θηλυ-
νοµένην ἤδη τὴν μουσιχὴν ἐπειρᾶτο ἀναρρωννύναι,
αὐτός τε ἀγαπῶν τὰ ἀνδριχώτερα τῶν χρουµάτων , xai
τοῖς μαθηταῖς ἐπιχελεύων τοῦ μαλθαχοῦ ἀφεμένους
φιλεργεῖν τὸ ἀρρενωπὸν dv τοῖς µέλεσιν. ᾿Επειδὴ οὖν τις
ἤρετο αὐτὸν τῶν συνήθων; Τί 8* ἄν µοι γένοιτο πλέὂν
ὑπεριδόντι μὲν τῆς νέας καὶ ἐπιτερποῦς ἀοιδῆς, τὴν

»*

272

δὲ παλαιὰν Ó διαπονήσαντι; "ση, φησὶ, σπανιώτερον ἐν
τοῖς θεάτροις᾽ ὡς οὐχ otov τε Óv πλήθει τε ἅμα ἆ ἀρεστὸν
εἶναι xai ἀργαῖον τὴν ἐπιστήμην. Ἀριστόξενος μὲν
οὖν καὶ ταῦτα ἐπιτήδευσιν μετιὼν δημοτικὴν παρ) οὐ-
δὲν ἐποιεῖτο δήμου xal ὄχλου ᾿ ὑπεροψίαν. Καὶ εἰ μὴ
ὑπάρχοι ἅμα τοῖς τε νόμοις τῆς τέχνης ἑμμένειν xai
τοῖς πολλοῖς ἄδειν κεχαρισµένα, τὴν τέχνην εἴλετο
ἀντὶ τῆς φιλανθρωπίας. I. e. Mristozenus. musicus
molliorem jam cffectam | musicam | corroborare
nitcbatur, tum magis viriles modos ipse amans,
tum discipulis suis praecipiens, ut, abjecta mollitie
numerorum, severioribus delectarentur in cantu,
Eum igitur quum interrogaret familiarium aliquis ,
Quid porro utilitatis consequar, si negligam recen-
tem. suavioremque cantum exerceamque me in
vetusto? Hoc, inquit, ut rarius in theatris canas;
quasi fieri non possit, ut quis acceptus sit multitudini,
et idem antiquiore simul dootrina excultus. Itaque
dristoxenus quantumlibet popularem profiteretur
artem, pro nihilotamen ducebat populi multitudi-
nisque fastidium : atque , ubi fas non erat, simul
et artis servare leges, et adhibere in canendo mo-
dos qui placerent multitudini : sectari artem male-
bat, quam gratiam hominum aucupari. ——
Optime cum his concinit morum quzdam auste-
ritas ne dicam morositas, quam /Elianus verbis
supra jam laudatis innuit, Áristoxenum dicens τῷ
γέλωτι ἀνὰ κράτος πολέμιον γενέσθαι. Ceterum sta-
diorum hzc severitas in gliscente evi sui corru-
,,Püione, atque contemptus ille aurz popularis haud
"paucos Nostro excitaverint adversarios; quibus
deberi videntur Procli illa : "Ὅτι οὐ πάνυ τὸ ἦθος
ἀνὴρ ἐκεῖνος μουσιχὸς, ἀλλ᾽ ὅπως ἂν δόξη τι Χαινὸν
λέγειν πεφροντιχὠώς. Talis quum Aristoxeni mu-
sici indoles fuerit, optima quzque sperare licet
de Aristoxeno historico, narrationis scilicet sin-
ceritatem et judicium juste severum. Neque aliud
suadent reliquie. Quamquam sunt nonnulla, de
quorum fide haud immerito dubitatum sit; uti illa
qu: de Indo cum Socrate colloquente (fr. 31 ) et
de Platonis expeditionibus (fr. 31) narrantur;
deinde vero quod cum aliis multis tradidit de bi-
gamia Socratis; quam ob rem Luzacius Áristoxeno

ARISTOXENI

ο
uti reliquo omni peripateticorum vulgo exsecrando
implacabile juravit odium.

ΒΙΟΙ ΑΝΔΡΩΝ.

BIOX ΠΥΘΑΓΟΡΟΥ (ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΝΩΡΙΜΩΝ
AYTOY ).

I.

Clemens Alex. Strom. I, p. 129 ed. Sylb. :
Τυθαγόρας μὲν οὖν Μνησάρχου, Σάμιος, ὥς φησιν

Ἱππόδοτος, 6 ὡς δὲ Ἄριστόξενος ἐν τῷ Πυθαγόρου βίῳ
xai Αρίσταρχος xai Θεόπομπος, Τυρρηνὸς 3j 7v. Eadem
Theodoret. Θεραπ. I, p. 468. Καὶ Ἀριστοτέλης xat
Θεόφραστος apud Clementem pro xal Αρίσταρχος
xai Θεόπομπος scribi voluit Preller. ad Polemon.
p. 59.

- Diogen. L. VIII, 1 : Πυθαγόρας .. ὡς Ἀριστόξε-
vog "l'uppóc, ἀπὸ μιᾶς τῶν νήσων, Bc χατέσχον
Ἀθηναῖοι Τυρρηνοὺς ἐχθαλόντες. Lemnum ins. intel-
lige , quam expresse nominat Cleanthes (Neanthes)
ap. Porphyr. Vit. Pyth. init. Cf. Menagius ad h.
l. et Müller. Min. p. 438 n. a.

2.

Diogen. L. VIH, 8 : Φνηοὶ δὲ καὶ Ἀριστόξενος τὰ
πλείστα τῶν ἠθιχῶν δογμάτων λαθεῖν τὸν Πυθαγόραν
παρὰ τῆς Θεμιστοχλείας τῆς Δελφιχῆς.

3.

Diogen. L. I, 118 : Aptstótevoc à' ἐν τῷ περὶ

Πυθαγόρου καὶ τῶν Υνωρίμων αὐτοῦ φησὶ νοσήσαντα

αὐτὸν (τὸν Φερεχύδη) ὑπὸ Πυθαγόρου ταφῆναι ἐν
Δήλω.

4.

Porphyr. Vit. Pyth. $ 9 : Γεγονότα 9' ἑτῶν τες-
capáxovta , qraiv 6 Ἀριστόξενος, xat ὁρῶντα τὴν τοῦ
Πολυχράτους τυραννίδα συντονωτέραν οὖσαν, ὥστε
χαλῶς ἔχειν ἐλευθέρῳ ἀνδρὶ, τὴν ἐπιστασίαν τε χαὶ
δεσποτείαν μὴ ὑπομένειν, οὕτως δὴ τὴν elc ᾿Ιταλίαν
ἅπαρσιν ποιήσασθαι. Vide Clinton. F. H. ad ann.

539. Cf. fr. 23.

VITA PYTHAGOR/AE EJUSQUE DISCIPU-
LORUM.
1.

Pythagoras , Mnesarchi filius, Samius, ut ait. Hippobo-
tus ; secundum Aristoxenum in libro de Vita Pythagora,
et Aristarchum et Theopompum Tyrrhenus fuit.

Pythagoras, ut Aristoxenus ait, Tyrrhenus fuit ex una
insularum , quas ejeclis Tyrrhenis Athenienses tenebant.

2.

Aristoxenus ait Pythagoram plurima preceptorum πιο.

ralium sumpsisse a Themistoclea sacerdote Delphica.

3.

Aristexenus in libro de Pythagora ejusque discipulis
Pherecydem, quum ex morbo mortuus esset, in Delo insula
8 Pythagora ait esse sepultum.

4.

Aristoxenus refert Pythagoram, annos natum qua-
draginta, quum Polycratis tyrannidem vehementiorem
cerneret , quam ut ingenuo homini imperium dominatum-
que istins ferre liceret, hac occasione in Italiam disces-
sisse.

VITARUM FRAGMENTA.

5.

Porphyr. ibid. $ 2a : Προσῆλθον 9 ' αὐτῷ, ὥς
φησιν Ἀριστόξενος, xal Aeuxavol xat Μεσσάπιοι xai
Πευχέτιοι xat Ῥωμαῖοι. Cf. Diog. L. VIII, 14, Iam-
blich, V. P. 6 241, et de Romanis Cicero Tusc.
IV, 1.

6.

Athenzeus l1, p. 47, À : Kat τῶν Πυθαγοραῶν δὲ
«pog, ἦν ἄρτος μετὰ μέλιτος, ὥς φησιν ᾿Αοιστόξενος,
vibe προσφεροµένους αὐτὰ del ἐπ᾽ ἀρίστῳ λέγων ἀνό-
σους διατελεῖν.

7.

Diogenes L. VIII, 2o : "O γε μὴν Ἀριστόξενος
πάντα μὲν τἆλλα συγχωρεῖν αὐτὸν ἔμψυχα , µόνων
ὃ) [αὐτὸν] ἀπέχεσθαι ἀροτῆρος Box xal χριοῦ.

Athen, X, p. 480, F : Καὶ Πυθαγόρας δ' 6 Σάμιος
µετρία tgo ἐχρῆτο, ὡς ἱστορεῖ Λύχων ὁ Ἰασεὺς ἐν
τῷ Περὶ Πυθαγόρου. Οὐκ ἀπείχετο δὲ ἐμψύχων, ὡς
Ἀριστόξενος εἴρηχεν.

Gellius N. A. IV, 11 : Opinio vetus falsa occu-
pavit et convaluit , Pythagoram philosophum non
esitavisse ex animalibus, item abstinuisse fabulo,
quem χύαμον Greci appellant... Sed 4ristoxe-
nus musicus, eir literarum diligentissimus, -4γί-
stotelis auditor, in libro, quem de Pythagora reli-
quit, nullo sepius legumento Pythagoram dicit
usum quam fabis : quoniam is cibus et subduceret
sensim alvum et levigaret. Verba ista Adristoxeni
subscripsi : Πυθαγόρας δὲ τῶν ὀσπρίων μάλιστα τὸν
χύαμον ἐδωχίμασε ' λίαν χινητικόν τε γὰρ εἶναι καὶ δια-
φορητικό» * διὸ καὶ μάλιστα χέχρηται αὐτῷ. Porculis
quoque minusculis εί hoedis tenuioribus victitasse ,
idem Aristoxenus refert : quam rem videtur co-
gnovisse ex Xenophilo Pythagorico familiari suo et

213
ex quibus-lam aliis natu majoribus, qui. ab eetate

Pythagoree haud multum aberant.
8.

Porphyrius Vit. Pyth, $ 52 ex Aristoxeno nar-
rat : Ἀνεῖλε δ ἄρδην στάσιν οὐ µόνον ἀπὸ τῶν γνω-
ῥίµων, ἀλλὰ xal τῶν ἀπογόνων αὐτῶν ἄγρι πολλῶν
γενεῶν , xal χαθόλου ἀπὸ τῶν ἐν Ἰταλία τε xal Σικε-
Ma πόλεων πασῶν πρός τε ἑαυτὰς xal πρὸς ἀλλήλας '
πυχνὸν γὰρ ἦν πρὸς ἅπαντας αὐτῷ πολλοὺς καὶ ὁλί-
γους τόδε τὸ ἀπόφθεγμα * Φυγαδευτέον πάση unyavi,,
xat περιχοπτέον πυρὶ καὶ σιδήρῳ xal μγγαναῖς παν-
τοίαις ἀπὸ μὲν σώματος νόσον, ἀπὸ δὲ oy. ἁμαθίαν,
χοιλίας δὲ πολυτέλειαν, πόλεως δὲ στάσιν, οἴχου δὲ
διχοφροσύνην, ὁμοῦ δὲ πάντων ἀμετρίαν.

9.

Iamblich. Vit. Pyth. $ 2333 : Αλλὰ μὴν exu.
patto dv τις xal περὶ τοῦ μὴ παρέργως αὐτὸν ( αὐτοὺς
επι. Kiesling.; sc. Pythagoreos ) τὰς ἀλλοτρίας ἐκ-
χλίνειν φιλίας, ἀλλὰ xat πάχυ σπουδαίως περικάµπτειν
αὐτὰς xxl φυλάττεσθαι, xal περὶ τοῦδε µέγρι πολλῶν
γενεῶν τὸ φιλιχὸν πρὸς ἀλλήλους ἀνένδοτον διατετηρη-
χέναι, Ex τε ὧν Ἀριστόξενος ἐν τῷ περὶ Πυθαγορικοῦ
βίου αὐτὸς διακηκοέναι φησὶ Λιονυσίου τοῦ Σικελίας
τυράννου, ὅτε ἐκπεσὼν τῆς μοναρχίας γράμματα ἐν
Κορίνθῳ ἐδίδασκεν' φησὶ γὰρ οὕτως ὁ Ἄριστόξενος"
Οἴκτων δὲ xai δαχρύων xai πάντων τῶν τοιούτων.
εἴργεσθαι τοὺς ἄνδρας ἐχείνους , ὡς ἐνδέγεται µάλιστα.
Ὅ αὐτὸς δὲ λόγος xal περὶ θωπείας xal δεήσεως xai
λιτανείας καὶ πάντων τῶν τοιούτων. Διονύσιος οὖν EX-
πεσὼν τῆς τυραννίδος, ἀφικόμενος εἰς Κόρινθον, πολ-
λάχις ἡμῖν διηγεῖτο τὰ περὶ τῶν κατὰ Φιντίαν τε xal
Δάμωνα τοὺς Πυθαγορείους: ἦν δὲ ταῦτα τὰ περὶ τὴν
τοῦ θανάτου γενοµένην ἐγγύην. Ὁ δὲ τρόπος τῆς ἐγ-
γυήσεως τοιόσδε τις Tjv* τινὰς, ἔφη, τῶν περὶ αὐτὸν
διατριθόντων, ot πολλάχις ἐποιοῦντο µνείαν τῶν Πυθκ-

5. N

Venerunt ad Pythagoram, ut Aristoxenus ait , et Lucani

et Messapii et Picentini et Romani.
6.

Pythagoricor um nutrimentum panem cum melle fuisse
Aristoxenns scribit additque morbum nunquam sensuros,
qui pransuri eo cibo quotidie vescantur.

7.

Aristoxenus affirmat Pythagoram omnium animalium
carnes permieisse edendas , excepto bove aratore et ariete.

Pythagoras ab animalis non abstinuit, uti refert Ari-

sloxenus.
8.

Sustulit penitus omnes discordias non solum a familiaribus,
sed etiam ab eorum posteris ad aliquot secula, et ab omni
bus omnino Italix atque Sicilie civitatibus, tam intestinas
quam externas. Crebro enim ei in ore erat apud quosvis,
sive plures iij simul essent sive pauci, hoc apophthegma :
Fugandum omni conatu, et igne et ferro et quibuscunque

FRAGMENTA BIST. GR. — VOL. ii.

!
4

denique machinis praescindendum a corpore quidem mor-

: bum, ab anima ignorantiam , a ventre luxuriam, a civi-

tate seditionem, a familia discordiam, a cunctis denique
rebus excessum.
9.

Quod vero non obiter sed summo cum studio declinave-
rint caverintque peregrinas amicitias, et quod propterea
mutuum inter se amorem per plura siecula illibatum con -
servaverint , ex iis quoque colligi poterit , quae Aristoxenus
in libro De vita Pythagorica se ex Dionysio Sicilise tyranno,
quum literaà Corinthi doceret, refert audiisse. Sic autem
loquitur Aristoxenus : Abstinebant autem a luctu et &
lacrimis omnibusque id genus, quantum humanitus fieri
poterat , viri isti : itemque ab adulando, precando, sup-
plicando cunctisque hujusmodi. Dionysius itaque tyrannide
exutus et Corinthum profectus sepe nobis de Phintia atque
Damone Pythagporeis referehat , alterum alterius vadem in
capitali causa hunc in modum faetum esse, Quidam, in-
quiebat , ex aulicis, injecta smvpius Pythagoreorum men-

15

AWMSTOXENI

- ^ , 3, ' 4
Υδρείων, διχσύροντές τε xat διαμωχώμενοι, xxt ἁλαζό-
νας ἀποχαλοῦντες αὐτοὺς, xal λέγοντες, ὅτι ἐχκοπείη
ἂν αὐτῶν Ἡ τε σεµνότης αὕτι καὶ $ προσποίητος
πίστις xxt ἡ ἀπάλειχ., εἴ τις περιστΆσειεν αὐτοὺς El;
συμφορᾶν (Küster., φορὰν libri) ἀζιοχρεων' ἀντιλεγόν-
των δὲ τινῶν xal γινοαένης φιλονεικέαςν συντα jv
ἐπὶ τοὺς περὶ Φιντίαν, ἐναντίον τε τινὰ τῶν χατγγόρω
αὐτοῦ εἰπεῖν, ὅτι φανερὸς γέγονε ἀετὰ τινῶν πάρω.
λεύων αὐτῷ ' xai τοῦτο μαρτυρεῖσθαί τε ὑπὸ τῶν πα-
θόντων ἐκείνων, xal τὴν ἀγανάκτησιν πιθανῶς πάνυ
γενέσθαι’ τὸν δὲ Φιντίαν θαυμάζειν τὸν λόγον ' ὡς δὲ
αὐτὸς Ota pp ov εἶπεν, ὅτι ἐξήτασται ταῦτα ἀχριθῶς,

φ 4 8 4 - ji /
χαὶ δεῖ αὐτὸν ἀποθνγέσχειν, εἰπεῖν τὸν Φιντίαν, ὅτι εἰ
ef 3 ο x^ e [4 »! $5 οι
οὕτως αὐτῷ θέδοχται ταῦτα γενέσθαι, ἀτιώσα: γε αὐτῷ
ὀοθῆναι τὸ λοιπον τῆς ἡμέρας, ὅπως οἰκονομήαγται

, 3, μ bi 4 & / /
τά τε χαθ᾽ ἑαυτὸν καὶ τὰ χατὰ τὸν Δάμωνα ” συνέζων

i y * Ν / ς /
γὰρ οἱ ἄνδρες οὗτοι καὶ ἐκοινώνουν ἁπάντων' πρεαβύ-
τερος δὲ ὧν 6 Φιντίας. τὰ πολλὰ τῶν περὶ οἰκονοιίαν
ἣν el; αὐτὸν ἀνειληγὼς: ἠξίωσεν οὖν ἐπὶ ταῦτα ket
ναι, ἐγγυητὴν xavxotÁGfy τὸν Δάμωνα. Ἔφη οὖν
ὁ Διονύσιος θαυικάσαι τε xal ἐρωτῆσαι, εἰ ἔστιν
6 ἄνθρωπος οὗτος, ὅστις "ὑπομενεῖ θανάτου γενέσθαι
ἐγγυητής. Φήσαντος δὲ τοῦ Φιντίου, µετάπεμπτον
ενέσθαιτὸν Δάμκωνα, xat διαχούααντα τὰ συμβεθηκότα
φάσχειν ἐγγυήσασθαί τε xat μενεῖν αὐτοῦ, ἕως ἂν ἔπαν-
έλθη 6 Φιντίας" αὐτὸς μὲν οὖν ἐπὶ τούτοις εὐθὺς ἐχπλα-
γῆναι ἔφη" ἐχείνους δὲ τοὺς ἐξ ἀρχῖς εἶσα γαγόντας τὴν
διάπειραν, τὸν Δάμωνα γλευάζεινι ὡς ἐγχαταλειφθησό-

N , /
.M£VOV, xai σχώπτοντας ἔλαφον ἀντιδίδοσθαι λέγειν’
vy es
ὄντος δὲ ουν ἤδη τοῦ ἡλίου περὶ δυσμὰς, fxetw τὸν
Φιντίαν ἀποθανούμενον ' ἐφ᾽ ᾧ πάντας ἐχπλαγΏναί τε
- T
xal óouAuÜTvat: αὐτὸς δὲ ouv ἔφη, περιθαλών τε xol

214

tione, cavillis eos sannisque traducebant; jactabundos
quippe appellitabant, et gravitatem illam simulatamque
fidem et affectuum vacuitatem (acile elisum iri aflirmabant,
sj quis illos in gravius periculum induceret. Aliis autem
contradicentibus, in partes itum est, ac fervente conten-
tione, techna in Phintie caput structa, accusatorque est
subornatus, qui coram ei objiceret, quod deprehensus
esset cum quibusdam in Dionysii vitam conspirasse; pro-
ducebanturque testes, atque maxima probabilitatis specie
querela induebatur. Raptus est hac oratione in stuporem
Phintias : sed quum illi Dionysius disertis verbis indicasset,
omnia hac jam penitus explorata esse, eumque mori
oportere; peliit ut, quoniam ejus judicio res huc deducta
.esset, reliquum sibi diei concederetur, ut tam sua quam
Damonis negotia componere posset. Victitabant enim in
bonorum omnium communione viri isti : et quia Phintias
setate provectior erat, potiorem rei familiaris curam in se
susceperat. Hujus itaque ordinanda caussa dimitti rogabat ,
Damone vade dato. Quum itaque Dionysius admirabundus
interrogaret , num quisquam hominum esset, qui in canssa
capitali vas fieri sustineret , idque Phintias ita fore affirma-
ret, arcessitus est Damon : qui cognito quod acciderat,
vadem se futurum dixit , ibique perstiturum , donec Pbin-
tias reverteretur. ος facto Dionysius aiebat se qnidem

TARENTINI

φιλήσας τοὺς ἄνδρας, ἀξιῶσαι τρίτον αὐτὸν εἷς ty
φιλίχν παραδέξασθαι, τοὺς δὲ μηλενὶ τρόπῳ, χαίτοι
λιπαροῦντος αὐτοῦ , συγχαταθεῖναι elo τὸ τοιοῦτον. Καὶ
ταῦτα μὲν ὃ Ἀριστόξενος ὡς παρ αὐτοῦ τοῦ Λιονυσίου
πυΏομενος φτσί.

Eadem ex Aristoxeno ( vel potius ex Nicoma-
: cho, qni Aristoxenum commemoraverit) Porph vr.
V. P. 6 60. « Historiam hanc Iamblichus aliique
scriptores de Damone et Phintia, Polysenus ( Stra-

| tag. V, 22) de Ecphanto et Eucrito, Hyginus veru

! fab. 357 ) de Mero et Selinuntio referunt. Pr2-
terea notandum Valer. Max. IV, 7 Pythiam vocare,
qui Iamblicho aliisque Phintias dicitur. » Kosrzn.
« Adde Cic. de Off. III, το, Diodor. (X, 4 ) Exc.
De virt. p. 554. Lactant, V, 17. Neque preter-
eundus est A. G. Lange in Δ΄. teutsch, Mercur.
1808, p. 183. » KirssrixG.

10.

Diog. L. VIII, 14 : Πρῶτον εἷς τοὺς Ἕλληνας
µέτρα xai σταθμὰ εἰσηγήσασθαι ( Πυθαγόραν ) , xax
φησιν Ἀριστόζενος 6 μουσικός.

11.

Iamblich. Vit. Pyth. $248 : Κύλων, ἀνλρ Koo-
τωνιάτης, Yívet μὲν xal 0027 καὶ πλούτω πρωτεύων
τῶν πολιτῶν, ἄλλως δὲ γαλεπός τις xal βίαιος xai
θορυθώδης καὶ τυραννικὸς τὸ ἤθος, πᾶσαν προθυµίαν
παρασγόιιενος πρὸς τὸ χοινωνῆσαι τοῦ Πυθαγορείου
βίου, x«i προσελθὠν πρὸς αὐτὸν τὸν Πυθαγόραν δη
πρεσθύτην ὄντα, ἀπεδοχιμάσθη διὰ τὰς προειρηαένας
αἰτίας. Γενοµένου δὲ τούτου, πόλεµον ἰσχυρὸν ἥρατο
καὶ αὐτὸς χαὶ οἱ φίλοι αὐτοῦ τε τοῦ Κύλωνος πρὸς
αὐτόν τε Πυθαγόραν καὶ τοὺς ἑταίρους' xal οὕτο

" obstupuisse; illos vero , qui periculi faciendi primi aucto-

res fuerant, irrisisse Damonem, eum veluti cervam vica-
riam victimam substitutum esse cavillati. Quum igltur
jam ad occasum soi inclinareL , Phintias moriturus super -
venit. Qua re omnium animi perculsi et quasi subacli
sunt. l]pse vero Dionysius , viros amplexus , ut aiebat, et
deosculatus rogavit , ut se tertium in amiciliam suam reci-
perent : illi autem nullo modo adduci potuerunt , ut quam-
vis multum flagitanti annuerent. Hec Aristoxenus ut ex
ore Dionysii percepta narrat.
10.

Pytliagoram primum in Graeciam introduxisse mensuras

et pondera testatur Aristoxenus musicus.
11.

Erat Cylo genere et splendore et divitiis Crotoniata-
rum facile princeps ; cetera vero homo durus, violentus,
seditiosus οἱ tyrannico ingenio : isque nullum non lapidem
moverat , ut in Pythagoreorum consortium admitteretur;
ac postquam Pythagoram ipsum ea de re compellarat , ob
praedictae caussas repulsam passus fuerat. Quo facto, ipe
cum amicis suis adversus Pythagoram bellum suscepit :
fuitque Cylonis et eorum qui in partibus illius stabant,
tam atrox tamque impotens defendendi honoris sui studium,
ut ad ultimos usque Pythazroreos perduraverit. Pythagoras

VITARUM FRAGMENTA.

σφθὀρά τις ἐγένετο xat ἄκρατος f, Φιλοτιωία αὐτοῦ τε
ἐκεῖ διέτριθον μετ’ ἀλλήλων. Προϊόντος δὲ τοῦ χρόνου,
τοῦ Κύλωνος xai τῶν μετ) ἐχείνου τεταγµένων, ὥστε
θιατεῖναι µέχρι τῶν τελευταίων Πυθαγορείων. 'O μὲν
ὧν Πυθαγόρας διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν dx 7, 0ev εἰς τὸ
Maza xóvctov, κἀχεῖ λέγεται χαταστρέψαι τὸν βίον. Οἱ
& Κυλώνειοι λεγόμενοι διετέλουν πρὸς τοὺς Ilufavo-
ῥείους στασιάζοντες xal πᾶσαν ἐνδειχνύμενοι δυσµέ-
νειαν΄ ἀλλ᾽ ὅμως ἐπεχράτει µέχρι τινὸς ἡ τῶν TIoga-
ηορείων χαλοκαγαθία, καὶ f) τῶν πλεόνων αὐτῶν βούλη-
σις, ὥστε ὑπ ἐχείνων οἰχονομεῖσθαι βούλεσθαι περὶ
τὰς πολιτείας, τέλος δὲ εἰς τοσοῦτον ἐπεθούλευσε τοῖς
ἀνδράσιν, ὥστε dv τῇ Μίλωνος olxía ἐν Κρότωνι
συνεδρευόντων τῶν Πυθαγορείων, καὶ βουλευομένων
περὶ πολεμικῶν (πολετυιῶν conj. Mahn.) πραγμάτων,
ἐφάψαντες τὴν οἰχίαν χατέχαυσαν τοὺς ἄνδρας πλὴν
ὀνοῖν, Ἀρχίππου τε xat Λύσιδος: οὗτοι γὰρ τελεώτατοι
(νεώτατοι Bentl. ) ὄντες xoi εὐρωστότατοι, διεξεπαί-
σαντο Eo πως. T'evouévou δὲ τούτου, xal λόγον οὐδένα
ποιησαµένων | τῶν πολλῶν περὶ τοῦ συµθάντος πάθους,
επαύσαντο τῆς ἐπιμελείας οἱ Πυθαγόρειοι” αυνέθη Σὲ
τοῦτο δι’ ἀμφοτέρας τὰς αἰτίας, διά τε τὴν ὁλιγωρίαν
τῶν πόλεων (τοῦ τοιούτου γὰρ x«l τηλικούτου γενο-
utvou πάθους οὐδεμίαν ἐπιστροφὴν ἐποιήσαντο ) διά τε
τὴν ἀπώλειαν τῶν ἡγεμονιχωτάτων ἀνδρῶν ' τῶν δὲ δύο
τῶν περισωθέντων, ἀμφοτέρων' Ἱαραντίνων ὅντων,
ὁ μὲν Ἄρχιππος ἀνεχώρησεν eic Ἑάραντα, 6 δὲ Λύσις
μισήσας. τὴν ὁλιγωρίαν ἀπῆρεν εἰς «iv Ἑλλάδα , καὶ
ὃ "Ayala διέτριδε τῇ Πελοποννησιακῇ : ἔπειτα εἷς
Θήδας µετωχίσατο, σπουδῆς τινὸς Υενοµένης: οὗπερ,
ἐγένετο Ἐπαρινώνδας ἀχροατὴς, xal πατέρα τὸν Λύσιν
ἐκάλεσεν: ὧδε καὶ τὸν βίον χατέστρεψεν. Οἱ δὲ λοιποὶ
τῶν iv Πυβαγορείων ἀπέστησαν τῆς Ἰταλίας, πλὴν Ape? — Diogen, L. VIII, 82 : Τὸν δὲ Πνθαγορωὸν (Ago ἀπέστησαν τῆς Ιταλίας, πλὴν Ap-

itaque hac de caussa Metapontum se contulit , ibique vitam
(inivise dicitur. Interim Cylonii contra Pythagoreos insur-
gere, eL infesti animi documenta edere non intermiserunt :
sed nihilo minus tamen aliquamdiu Pythagoreorum virtus
inconcussa stetit, civitatumque iis benevolentia conservata
esi : ita ut nec ab aliis res suas administrari publicas sus-
ὑπυστίπι. Sed tandem eo Cyloneorum insidie prorupe-
runt, ut domum Milonis, in qua Pythagorei, de rebus
ad bonum publicum pertinentibus deliberaturi, conse-
derant, igne subjecto cum ipsis viris combusserint , duo-
hus tantum elapsis, Archippo et Lyside : hi enim juste
viatis vigore viribusque pollentes, per ignem se foras
proripuerant. Quum vero vulgus civium ad tantam cladem
conniveret, Pythagorei omnem reipublice gerendze cu-
ram abjecerunt ; idque ob duplicem potissimum caus-
*am : tum quod cives tant; calamitatis nullam rationem
habuissent ; turn quod ii interiissent, qui ad publicas res ad-
minlstrandas maxime fuerant idonei. Illi autem qui e pe-
πευ]ο sslvi evaserunt, ambo Tarentini erant : et Archippus
quidem in patriam rediit : Lysis vero neglectum sui pero-
sus in Graeciam solvit, et in Achaia Pelopontfesi conimo-
ratus est : unde incertum quo adspirante favore Thebas
comumigravit, ibique Epaminondam auditorem babuit , a

|

2:8
χύτου τοῦ Ταραντίνου. Ἀθροισθέντες δὲ εἰς τὸ 'Ῥήγιον,
καὶ τῶν πολιτευµάτων ἐπὶ τὸ χεῖρον προθαινόντων :
ἦσαν δὲ οἱ σπουδαιότατοί τε (τότεδ) φάντων xal Ἔχε-
χράτης xal Πολύμναστος xai Αιοχλῆς Φλιάσιοι, ενό-
Φιλος δὲ Χαλκιδεὺς τῶν ἀπὸ Θράκης Χαλκιδέων; ἐνύ-
λαξαν μὲν οὖν τὰ ἐξ ἀργχῆς fn καὶ τὰ µαθήµατα, .
χαίτοι ἐχλειπούσης τῆς αἱρέσεως, ἕως εὐγενῶς ἡφανί-
σθησαν. Ταῦτα μὲν οὖν Ἀριστόξενος δυηγεῖται,

« Verba προϊόντος τοῦ χρόνου x. t. λ. seriem oratio-
nis omnino interrumpunt, nec locum hic habere
possunt; quz proinde Obrechtus rectius collocat
post illa quz paullo post sequuntur, τῶν ἀπὸ Θρά-
χης Χαλκιδέων. » Kusren. Eo non opus est.

12.

Diogen. L. VIII, 45, postquam dixerat floruisse
scholam Pythagorae usque ad generationem nonam
vel decimam , subjicit : Τελευταῖοι γὰρ ἐγένοντο τῶν
Πυθαγορείων, οὓς xat Ἀριστόξενος εἶδε, Ξενόφιλός
ϐ) ὁ Χαλκιδεὺς dno Opaxr« xat Q avtov 6 Φλιάσιος xal
Διοχλῆς χαὶ Πολύμναστος, Φλιάσιοι xa αὐτοί: ἦσαν
δ) ἀχροχταὶ Φιλολάου xat Εὐρύτου τῶν Ταραντίνων,
V. Clinton. F. H. ad annum 4723.

BIOX APXYTOY.
13...

Diogen. L. VII, 79 : Ἀρχύτας Μνησαγόρου Ta-
ῥαντῖνος, ὥς δ Ἀριστόξενος, Ἑστιαίου, Πυθαγορι-
χὸς xal αὐτός. Cf. Suidas : Ἀρχύτας, T αραντῖνος
Ἑστιαίου υἱὸς ἡ Μνησάρχου Μνασαγόρου, Φιλόσο-
φος Πυθαγοριχός.

14.
Diogen. L. VIII, δα : Tov δὲ Πυθαγορικὸν ( Ἀρχύ-

quo et parens salutatus est; ac iaqpe hac de caussa Metapontum se contulit, ibique vitam | quo et parens salutatus est; ac tandem ibidem mortem ibidem mortem
obiit. Reliqui Pythagorei proter Archytam Tarentinum
Italia excesserunt, et Rhegium confluentes ibi una com-
morati sunt. Temporis autem progressu quum in deterius
civitatum administratio vergeret, praecipui eorum tunc ran
Phanto, Echecrates, Polymnastus, Diocles, Phliasli ,
Xenophilus Chalcidensis e Thracia — bi igitur in pritinis
nihilominus institutie studiisque perstiterunt, donec defi-
οἱθηίο secta, cum laude interciderent. Hoc modo res ab
Aristoxeno narratur. "

Postremi Pytbagoreorum , quos vidit etian Aristoxenus,
fuerunt Xenophilus Chalcidensis ex Thracia, Pbhanton
Phliasius, atque Diocles et Polymnastus , etiam ipsi Phlia-
sii, auditores vero Philolai et Euryti Tarentinorum.

VITA ΑΒΟΒΥΤΑ.

13.

Archytas Mnesagore filius Tarentinus, uti vero Aristaxe-
nus, Hestisei filius, ipse quoque Pytbagoricus.
14.

Archytam Pythagoreum Aristoxenus refect quum exer-
18.

276

ταν) Ἀριστόξενος gne μηδέποτε στρατηγοῦντα ἧττη-
Gran: φθονούμενον δ) dra ἐκχωρῆσαι της στρατη-
Ἱίας xat τοὺς ( τοὺς ἀστοὺς 2 ? ) αὐτίχα ληφθῆναι,

Historiunculam de Archyta, qui quum villico
factus esset iratior, tamen impetum irz compres-
serit, praeter Ciceronem Tusc. IV, 57 et Diodor.
Exc. Vat. (lib. X, 7,4 ed. Didot. ) narrat Iamblich.
V, P. 6 197, his incipiens verbis : Σπίνθαρος διη-
γεῖτο πολλάκις περὶ Ἀρχύτου x. t. À. Quse ex Ari-
stoxeno , Spinthari f., fluxisse probabiliter statuit
Wyttenbachius ( Bibl, Crit. part. VIII, p. 113),
suffragante Μα]ιπίο p. 47.

15.

Athenzus XII, p. 545, A : Ἀριστόξενος ὃ ὁ µου-
σιχὸς ἐν τῷ Ἀρχύτα βίῳ ἀφίησι παρὰ Διονυσίου τοῦ
νεωτέρου πρεσθευτὰς πρὸς τὴν ᾿Γαραντίνων πόλιν, ἐν
oie εἶναι καὶ Πολύαρχον τὸν ἡδυπαθη ἐπικαλούμενον,
ἄνδρα περὶ τὰς σωματικὰς ἡδονὰς ἐσπουδαχότα, xat οὗ
μόνον τῷ ACE ἀλλὰ xat τῷ Mo. Ὄντα δὲ γνώρι-
μον τῷ Ap χύτα, χαὶ φιλοσοφίας οὐ παντελῶς ἀλλότριον,
ἁπαντᾶν εἷς τὰ τεμένη χαὶ συμπεριπατεῖν τοῖς περὶ
τὸν Ἀρχύταν, à ἀκροώμενον τῶν λόγων. ᾿Εμπεσούσης δέ
ποτε ἀπορίας xat σχέψεως περί τε τῶν ἐπιθυμιῶν xat
τὸ σύνολον περὶ τῶν σωματικῶν ἡδονῶν, ἔφη ὁ Πολύαρ-
χος" « "Euot μὲν, ὦ ἄνδρες, πολλάχις ἤδη πέφηνεν
ἐπισκοποῦντι χομιδῆ τὸ τῶν ἀρετῶν τ τούτων κατασχεύα-

opa xxi πολὺ τῆς φύσεως ἀφεστηχὸς εἶναι. — 'H γὰρ
᾿ φύσις, ὅταν φθέγγηται τὴν ἑαυτῆς φωνὴν, .ἀχολουθεῖν
κελεύει ταῖς ἡδοναῖς, xat touto φητιν εἶναι νοῦν ἔχον-

. ABISTOXENI ΤΑΒΕΝΤΙΝΙ

οὔτε ἔμφρονος, οὔτε εὐτυχοῦς, οὔτε ξυνιέντος εἶναι, τῖς
ποτε ἐστὶν 5; τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως σύστασις. Τεχική-
piv δ᾽ ἰσχυρὸν εἶναι, τὸ πάντας ἀνθρώπους, ὅταν
ἐξουσίας ἐπιλάθωνται μέγεθος ἀξιόχρεων ἐγούσης, ἐπὶ
τὰς σωματικὰς ἡδονὰς χαταφέρεσθαι; xai τοῦτο νοµί-
ζειν τέλος εἶναι τῆς ἐξουσίας: τὰ δὲ ἄλλα πάντα σχε-
60v ἁπλῶς εἰπεῖν ἐν παβέργον τίθεσθαι χώρα. Προφέ-
petv δὲ ἔζεστι νῦν μὲν τοὺς Περσῶν βασιλεῖς, χαι ei τίς
που τυραννίδος ἀξιολόγου χύριος ὧν τυγχάνει πρότε-
pov δὲ τούς τε Λυδῶν xat τῶν Μήδων, xat ἔτι ἀνώτερον
καὶ τοὺς Σύρων : οἷς οὐδὲν Yévos ἁδονῆς ἀζήτητον γενέ-
σθαι, ἀλλὰ καὶ δῶρα παρὰ τοῖς Πέρσαις προχεῖσθαι
λέγεται τοῖς δυναµένοις ἐξευρίσχειν χαινὴν ἡδονήν : xat
μάλα ὀρθῶς. Ταχὺ γὰρ ἡ ἀνθρωπί-η φύσις ἐμπίπλαται
τῶν χρονιζουσῶν ἡδονῶν, x&v «sot σφόδρα διηκριθω-
pévat: ὥστε, ἐπεὶ μεγάλην ἔχει δύναμιν ἡ χαινότης
πρὸς τὸ µείζω φανηνα; τὴν ἡλονὴν, οὖκ ὁλιγωρητέον
οὖν, ἀλλὰ πολλὴν ἐπιμέλειαν αὐτῆς ποιητέον. Διὰ
ταύτην δὲ τὴν αἰτίαν πολλὰ μὲν ἐξευρεθῆναι ῥρωμάτων
εἴδη; πολλὰ δὲ repu toov, πολλὰ δὲ θυµιαμάτων xat
μύρων, πολλὰ δὲ Ιωατίων xat στρωμάτων, καὶ ποτη-
piov δὲ, καὶ τῶν ἄλλων σχευῶν * πάντα γὰρ δὲ ταῦτα
συμθάλλεσθαί τινας ἡδονὰς, ὅταν ἡ $t ὑποχειμένη pv,
τῶν θαυμαζυµένων ὑπὸ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως; 6 δὴ
πεπονθέναι δοχεῖ ὅ τε γρυσὺς xal ἄργυρος, xat τὰ
πολλὰ τῶν εὐοφθάλμων τε χαὶ σπανίων, ὅσα χαὶ χατὰ
τὰς ἀπεργαζομένας τέχνας διηχριθωµένα φαίνεται. »
Εἰπὼν δὲ τούτοις ἑξῆς τὰ περὶ της θεραπείας τῆς
τοῦ Περσῶν βασιλέως, οἵους καὶ ὅσους ἔχει θ6ραπεν-

«τῆρας, καὶ περὶ τῆς τῶν ἀφροδισίων αὐτοῦ χρήσεως,

τος, τὸ δὲ ἀντιτείνειν xal χαταδουλοῦσθαι τὰς ἐπιθυμίας, ; καὶ τῆς περὶ τὸν χρῶτα αὐτοῦ ὀδμῆς, καὶ τῆς εὖμορ-

citul praeesset, nunquam fuisse superatum ; semel autem
dum invidim cederet, sese imperio abdicasse, moxque
cives clade affectos.
| 15.

Aristoxenus musicus in Archyto vita narrat Dionysium
juniorem legatos misisse Tarentum, et inter illos fuisse
"Polyarchum, cognomine Delicatum (v. £lian. V. H. VIII,
4), non solum dictis, verum eliam factis corporis volupta-
tibus addictum, Archytze familiarem nec omnino alienum
a philosophia, qui Archytz»» ad lucum obvius, cum eo
spatiatus est, interim dum disputantem audiret. Quum autem
incidisset questio ac consideratio de cupiditatibus, et in
universum de voluptatibus corporeis, tum inquit Polyar-
chus : « Mihi quidem, o boni viri, sepius hsec contemplanti,
"compertum est , illud quod virtuti zedificium ac monumen-
tum exstruitis, a natura plurimum dissitum esse : quan-
doquidem voce sua Natura si nos alloquatur, voluptatem
ut sectemur ea preecipiet, id quod facit, qui san;ie mentis
est: at voluptati repugnare, vel in servitutem redigere
cupiditates, nec temperantis hominis est, nec felicis, sed
ejus qui nature humane statum ignoret ac nesciat. Cujus
rei validum est documentum, quod omnes homines , quum
potentiam nacti sunt satis magnam , ad corporeas volupta-
tes ferantur, et hunc finem esse existiment potentie, reli-
qua vero propemodum omnia, ut verbo dicam, insuper

quos terra. sustinet ,

habeant. Proferri autem possunt ex iis qui nunc vivunt,
reges Persarum et si quis est alius ampli imperii dominus,
e superioribus vero reges Lydorum atque Medorum , vel
etiam vetustiores Syrorum , quibus omne voluptatis genus
tentatum est, adeo ut apud Persas illis preemium consti-
tueretur, qui voluptatem aliquam novam excogitarent ;
el jure quidem optimo : statim enim diuturna voluptas
naturam bominum satiat, tametsi curiose ac sedulo con-
quisita fuerit. Quapropter quum maxima vis novitatis
sit, jucundiorem ut esse voluptatem nos arbitremur,
ea non est aspernanda , sed summa diligentia investiganda,
presertím quum ejus desiderio multa nobis cibaria reperta
fuerint , multa bellaria , suffitus varii , unguenta non pafica,
vestimenta, stragula, pocula, et alie id genus res : qua
ad voluptatem omnia conducunt, quum illius materia
est ejusmodi, ut eam natura hominis admirulione prose-
quatur, quod videtur in auro et argento contigisse , tum
etiam in multis, qua rara sunt , et oculis placent , el qu:e
artificum opera solerter elaborata conspiciuntur. »

Post haec fatus multa de regis Persarum cultu , quales et
quot ei ministrent , in Venere quo pacto se gerat, suavem
odorem quo modo sibi conciliet, quam tuendze formz curam
adhibeat, quae sit ejus cum aliis consuetudo, quibus &pe-
ctaculis et sermonibus exhilareturt, omnium hominum,
illum essé beatissimum dixit, quia

ViTABUM FRAGMENTA.

pc xal τῆς ὁαᾳιλίας, xal περὶ τῶν θεωρηµάτων xol
τῶν ἀχροαμάτων, εὐδαιμονέστατον ἔφη χρῖναι τῶν νῦν
τὸν τῶν Περσῶν βασιλέα” « πλεῖαται γάρ εἶσιν αὐτῷ
xai τελειόταται παρεσχευασµέναι ᾖλοναί. Δεύτερον δὲ,
vat, τὸν ἡμέτερον τύραννον θείη τις ἂν, χαίπερ πολὺ
λειπόμενον. ᾿ἘΕχείνῳ μὲν γὰρ ἤἥ γε Ασία ὅλη χορηγεῖ,
τὸ δὲ Διονυσίου χορηγεῖον παντελῶς ἂν εὐτελές τι φα-
νείη πρὸς ἐχεῖνο συγχρινόµενον. "Ότι μὲν οὖν περι.
μάγητός ἐστιν 6 τοιοῦτος βίος, φανερὸν éx τῶν συµθε-
θηχότων. Ἅ«Σύρους μὲν γὰρ Μῆδοι μετὰ τῶν µεγίστων
κινδύνων ἀφείλαντο τὴν βασιλείαν οὐχ ἄλλου τινὸς ἕνεχα,
3| τοῦ χυριεῦσαι τῆς Σύρων ἐξουσίας: Μήδους δὲ Πέρσαι
διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν' αὕτη δ᾽ ἐστὶν ἡ τῶν σωματιχῶν
ὁλονῶν ἀπόλαυσις. Οἱ δὲ νοµοθέται, ὁμαλίζειν βου-
ληθέντες τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος, χαὶ µηδένα τῶν πολι-
τῶν τρυφᾶν, ἀναχύψαι πεποιήχασι τὸ τῶν ἀρετῶν εἷ-
Soc χαὶ ἔγραψαν νόμους περὶ συναλλαγμάτων xal τῶν
ἄλλων ὅσα ἑδόχει πρὸς τὴν πολιτικὴν κοινωνίαν dvay-
χαῖα εἶναι, καὶ δ) xoi περὶ ἐσθῆτος καὶ τῆς λοιπῆς
διαίτης, ὅπως 7j ὁμαλίς. Πολεμούντων οὖν τῶν νο-
μοθετῶν τῷ τῆς πλεονεξίας γένει, πρῶτον μὲν ὁ περὶ
τὴν διχαιοσύνην ἔπαινος ηὐξήθη, καὶ πού τις xol
ποιητὴς ἐφθέγξατο' :
Δέχαιοσύνας τὸ χρύσεον πρόσωπον '
xai πάλιν *
Τὸ χρύσεον ὄμμα τὸ τᾶς Δίκας.

Ἀπεθεώθη δὲ καὶ αὐτὸ τὸ τῆς Δίχης ὄνομα" ὥστε
παρ) ἐνίοις xai βωμοὺς xal θυσίας γίνεσθαι Δίχη. Μετὰ
ταύτην δὲ xal σωφροσύνην xal ἐγκράτειαν ἐπεισεχώμα-
σαν, καὶ πλεονεξίαν ἐχάλεσαν τὴν dv ἀπολαύσεσιν
ὑπεροχήν” ὥστε xat τὸν πειθαργοῦντα τοῖς νόµοις xol
τῇ τῶν πολλῶν φήμη µετριάζειν περὶ τὰς σωματικὰς

ἑδονάς, »

277
16.
[BIOZ ZENOdIAOY Ἱ.

Lucian. Longev. c. 18, p. 642 ed. Did. : Ξε-
νόφιλος 6 μουσιχκὸς, ὥς φησιν Ἀριστόζενος, προσσγὼν
τῇ Πυθαγόρου φιλοσοφία ὑπὲο τὰ πέντε xol ἑχατὸν
ἕτη Ἀθήνησι ἐθίωσε.

Valerius Max. VIII, 13, 3 : Biennio minor
( Gorgia Leontino ) Xenophilus | Chalcidensis
Pythagoricus, sed felicitate non inferior. Siquidem,
ut dristozxenus musicus ait, omnis humani incom-«
modi expers in summo perfectissime splendore
doctrince exstinctus est. Cf. Plinius H. N. VII, 5ο:
Xenophilum musicum centum et quinque annis
vixisse sine ullo corporis incommodo. — Xenophili
vitam conscripsisse Aristoxenum probabiliter sta-
tuit Jonsius.

His subjicio qua ap. Stobeum et Damascium
afferuntur ἐχ τῶν Ἀριστοξένου Πυθαγοριχκῶν ἀποφά-
csv, Quas num peculiare opus constituerint, an
Vitis Pythagoreorum juncte et intexte fuerint,
non satis liquet. Illud esse verius videtur Mahnio
conjicienü ad Aristoxeni opus respicere Iambli-
chum V. P. 6 101, ubiait : Παραδίδοται δὲ καὶ ἅλ-
λος. τρόπος παιδεύσεως διὰ τῶν Πυθαγορικῶν ἀποφά-
σεων, Quo ex loco nego colligi quidquam posse.

17.
ΠΗΥΘΑΓΟΡΙΚΑΙ ΛΗΟΦΑΣΕΙΣ.

Stobzus Florileg. X, 67 : Ἐκ τῶν Ἀριστοζένου
Πυθαγορικῶν ἀποφάσεων. — Περὶ δὲ ἐπιθυμίας τάδ' ἕλε-
γεν» Εἶναι τὸ πάθος τοῦτο ποιχίλον xal πολύπονον xal
πολυειδέστατον εἶναι δὲ τῶν ἐπιθυμιῶν τὰς μὲν ἐπι-
κτήτους τε χαὶ παρασχευαστὰς, τὰς δὲ συαφύτους"

σἱαγῖπιορ οἵηί in promptn etexquisitissimce voluptates. Ab illo
vero secundum, ait, nostrum tyrannum non immerito quivis
judicaverit, quamquam longe inferiorem. 1lli namque ab
Asia tota suppeditantur qus opus sunt : quod autem Diony-
sio suppetit, si cum illo comparetur, exiguum ac vile prorsus
videtur. Illam ergo vitam inprimis esse optabilem, liquet
ex iis quz? acciderunt. Etenim Syris maximo cum periculo
Medi reghum ademerunt, non alia de caussa , quam ut illo-
rum opibus et fortunis potirentur. Perse Medis regnum
eripaerunt eodem plane consilio ; nempe ut corporis volu.
ptatibus (ruerentur. At legislatores quum mortalium sortem
sequare vellent , et luxui nullum e civibus indulgere, effe-
cerunt ut virtutis species emergeret, legesque promulga-
runt de rebus contrahendis, et aliis quecunque ad civilem
societatem necessaria sunt arbitrati , quinetíam de vestitu
et reliquo toto victu , ut esset inter omnes cequabilis. Quum
igitur adversus impotentiam hominum qui per vim et frau-
des plura quam alii prreter jus possidere obnituntur, legis -
latores bellum gererent, primum quidem justitize laus est
amplificata , et celebravit poeta quispiam auream Justitice
faciem : ac rursus, aureum Justitice octlum : deorumque

numero ascriptum est Justiti»» nomen : εἰ Justiti:e quidam
aris exstructis divinam rem fecerunt : deinde Temperan-
tiam et Continentiam invexerunt, et eos «qui essent fruendis
voluptatibus nimii, sibi justo plura vindicare et usurpare
dixerunt. Ita factum est ut qui legibus vulgique opinioni
obsequeretur, modum teneret in corporearum fruitione
voluptatum.

( VITA XENOPHILI. |

16.
Xenophilus musicus, ut ait Aristoxenus , Pythagoricie

philosophie deditus , supra quinque et centum annos Athe-
nis vixit.

PYTHAGOREORUM ΡΕΝΤΕΝΤΙ4Α..

17.

De concupiscentia autem hiec dicebat : Affectionem hanc
variam esse, laboriosam et multiformem maxime. Cupidi-
tatum autem alias esse accessorias atque ascitliljas, alias
vero connatas. At ipsam. cupklitatem deliniebat esse itnpe-

278

αὐτὴλν µέντοι τὸν ἐπιθυμίαν, ἐπιφοραᾶν τινα τῆς ψυχῆς
καὶ ὁραὴν, καὶ ὄρεξιν εἶναι πληρώσεως E) παρουσίας
αἰσθήσεως, ?) χενώσεως xal ἀπουσίας, χαὶ τοῦ μὴ
αἰσθάνεσθαι. ᾿Επιθυμίας δὲ ἡμαρτημένης τε xal φαύ-
λης τρία εἶναι εἴδη τὰ γνωριμµώτατα (ᾖδη τὰ γνωρί-
σµατα cod. Par. A., ad marg.), ἀσχγημοσύνην,
ἀσυμμετρίαν, ἀκαιρίαν * 3j γὰρ αὐτόθεν εἶναι τὴν ἐπιθυ-
µίαν ἁσ/γήμονά τε x«l φορτιχὴν καὶ ἀνελεύθερον
3$ τοῦτο μὲν οὔ, σφοδρότερον δὲ xal χρονιώτερον τοῦ
προσήχοντος * 3| τρίτον πρὸς ταῦτα, ὅτε οὐ δεῖ, xal
πρὸς ἃ οὐ δεῖ.

Locum in sua transtulit lamblich. V. P. 6 205,
suppresso nomine auctoris.

17 a.

Stobaus Florileg. V, 7ο: 'Ex τῶν Ἀριστοξένου
Πυθαγοριχῶν ἀποφάσεων. — 'T3y ἀλιθη φιλοχαλίαν dv
τοῖς ἐπιτηδεύμασι xal ἐν ταῖς ἐπιατήμαις ἔλεγεν εἶναι"
τὸ γὰρ ἀγαπᾶν xal στέργειν τῶν χαλῶν ἐθῶν τε xol
ἐπιτηδευμάτων ὑπάρχει, ὡσαύτως δὲ xat τῶν ἐπιστη-
μῶν τε καὶ ἐμπειριῶν τὰς xaX xat εὐσχήμονας αλη-
θῶς εἶναι φιλοχάλους" τὴν δὲ λεγομένην ὑπὸ τῶν πολ-
λῶν φιλοχαλίαν, οἷον τοῖς ἀναγχαίοις καὶ χρησίμοις
πρὸς τὸν βίον γινοµένην, λάφυρά που τῆς ἀληθινῆς
χεῖσθαι φιλοχαλίας.
. 18.

Idem ibid. XLIII, 49, ex eodem libro : Καθό-
Aou δὲ dovto δεῖν ὑπολαμθάνειν μηδὲν εἶναι μεῖζον
καχὺν ἀναρχίας' οὗ γὰρ πεφυχέναι τὸν ἄνθρωπον
ὁιασώζεσθαι αηξενὸς ἐπιστατοῦντος. Περὶ δὲ ἁρχόντων
καὶ ἁρχομένων οὕτως éppóvouv* τοὺς μὲν γὰρ άρχοντας
ἔφασκον οὐ µόνον ἐπιστήμονας, ἀλλὰ καὶ φιλανθρώ--
πους δεῖν εἶναι, καὶ τοὺς ἀρχομένους οὗ µόνον πειθη-
νίους, ἀλλὰ xal φιλάρχοντας. ᾿Επιμελητέον δὲ πάσης
fuae ἡγοῦντο, xal τοὺς μὲν παϊδας ἐν γράµµασι
xal τοῖς ἄλλοι µαθήμασιν ἀσκεῖσθαι. τοὺς δὲ νεανί-

ARISTOXENI TARENTINI

σχους τοῖς τῆς πόλεως ἔθεσί τε xat νόµοις γυμνάζεσθχι -
τοὺς δὲ ἄνδρας ταῖς πράξεσί τε xat δηµοσίαις λειτουρ-
aw προσέχειν' τοὺς δὲ πρεσθύτας ἐνθυμήσεσι xat
χριτηρίοις xat συµθουλίαις δεῖν ἐναναστρέφεσθαι μετὰ
πάσης ἐπιστήμης ὑπελάμθανον, ὅπως μήτε οἱ παῖδες
νηπιάζοιεν, µήτε οἱ νεανίσχοι παιδαριεύοιντο, μήτε
ol γέροντες παραφρονοῖεν. Δεῖν δὲ ἔφασχον εὐθὺς ix
παίδων xat τὴν τροφ]ν τεταγµένως προσφέρεσθαι͵, ὃι-
δάσχοντες (sic Gesn. ; libri διδάσχκουσαν) ὡς ἡ μὲν
τάξις καὶ συμμετρία xaJ) xal σύμφορος, ἡ δ᾽ ἀταξία
xal ἀσυμμετρία αἰσχρά τε xal ἀσύμφορος. Cf. Iam-
blich. 1. 1. $ 115, aor, 203.

19.

Idem ibid. LXXIX , 45 : Μετὰ τὸ θεῖον xat δαι-
µόνιον πλεῖστον ποιεῖσθαι λόγον γονέων τε xat νόμων,
μὴ πλαστῶς, ἀλλὰ πεπιστευµένως ἑαυτὸν πρὸς ταῦτα
παβασκευάζοντα. Τὸ μένειν τοῖς πατρίοις ἔθεσί τε χαὶ
νόµοις ἐδοχίμαζον, el xai μικρῷ χείρω τῶν ἕτέρων
εἴη.

« Huic Aristoxeni loco in collat. Grot. subjecti
sunt tres alii cum inscriptione τοῦ αὐτοῦ, id est
Aristoxeni... Monendum est hec omnia non esse
Aristoxeni, sed librarii errore ipsi ascripta,
quippe Stobzus ea sumpsit ex Platonis libro IX
Legg. p. 93o, E, et 931, E ed. Steph. » Μαμχε.

20.
Idem ibid. CI, 4 : Περὶ δὲ γενέσεως παίδων τάδε

É.eve* Καθόλου μὲν φυλάττεσθαι τὸ καλούμενον προ-
φερές' οὔτε γὰρ τῶν φυτῶν, οὔτε τῶν ζῴων εὔχαρπα
τὰ προφερῆ γίγνεσθαι, ἀλλὰ χρόνον τινὰ προπαρασχευά-
ζεσθαι τῆς καρποφορίας, ἐν ᾧ ἐξισχύσαντα xal τετε-
λειωμένα τὰ σώματα παρέχειν τά τε σπέρματα xal
τοὺς χαρποὺς δεδύνηται. Πυλλὰ δὲ εἶναι ἐν τῷ [βίῳ] iv
oic ἡ ὀψιμαθία ἐστὶ βελτίων, olov xai τὸ τοῦ ἀφροδι-

tum quendam anime et motum et appelitionem repletionia
et inanitionis, vel sensilis alicujus preesentize absentiive ,
vel ipsius sensus privationis. Porro depravat; εἰ malo» cu.
piditatis tria genera priecipua faciebat, Indecorum , Immo-
deratum , Intempestivum. Aut enim per se statim indecen-
tem esse cupiditatem , odiesam et illiberalem: aut non qui-
dem simpliciter culpandam , sed vehementiorem diuturnio-
remque justo esse ; aut quo tempore et ad que non convenit.
18.

Omnino autem existimandum putabant, nihil tam esse
malum, quam est inobedientia. Homines entm incolumes
servari non posse, ubi nemo praeest. De magistratu vero et
subjectis ita sentiebant : magistratus quidem dicebant non
oportere tantam prudentes esse, verum etiam benignos :
subditos vero non morigeros tantum , sed amantes quoque
magistratuum. Przterea singularum «tatum curam haben-
dam 6:56 censebant , íta ut pueri quidem in literis aliisque
disciplinis exercerentur ; juvenes vero civitatis mornm et le-
gum diligenter essent studiosi; viri actionibus publicisque
muneribus se darent; eenes autem in meditationibus, ju-

diciis et consiliis prudentissime versarentur. Sic enim fu-
turum ut pueri non haberent mores infantium , neque
puerile juvenes, neque juvenile viri retinerent ingenium :
nec denique senes desiperent. Ad hie, assuescendum aie
bant, ut statim a pueris alimenta certo ordine modoque
sumerentur, docentes ordinem atque modum ubique deco-
rum et utilitatem afferre : contraria autem , ut turpia, sic
Doxia quoque esse.
19.

Post deorum numina plurimi facere oportet parente εἰ
leges, non simulate sed fideliter se ipsis accemmodonteu:
in patriis consuetudinibus et legibus perseverande . licet
paullo deteriores aliis fuerint.

20.

De generatione liberorum haecce dicebat : Omnino
cavendum esse quod dicitur preecox. Nam neque in plan-
tis, neque in animalibus, quie pr&ecocia sunt, fieri fecunda :
eed certo tempore , antequam fructus ferant, debere pre-
parari , ut corpora ipsorum roborata atque perfecía fiant , ct
semina (fructusque proferre possint. Multa etiam occuor-

VITARUM FRAGMENTA.

αιάζειν πρᾶγμα. Δεῖν οὖν ἔτι παῖδας οὕτως ἄγεσθαι
διὰ τῶν ἀσχήματων ἀσχόλους, ὥστε μὴ µόνον ut) ζη-
τεῖν, ἀλλ᾽ εἰ δυνατὸν μηδὲ εἰδέναι τὴν τοιαύτην συνου-
δίαν ἐντὸς τῶν εἴχοσιν ἐτῶν. "Όταν δὲ xal εἷς τοῦτο
ἀφίχηται, σπανίοις εἶναι χρηστέον τοῖς ἀφροδισίοις :
τοῦτο γὰρ πρός τε τὴν τῶν γεννώντων xal γεννησο-
µένων εὐεξίαν πολὺ συµθάλλεσθαι. Ἔλεγε δὲ xol μήτε

τρυφῆς µήτε µέθης πλήρη ταῖς γυναιξὶν sic τὸ γεννᾶν |!

ῥωιλεῖν: οὐ γὰρ οἴεσθαι ἐκ φαύλης καὶ ἀσυμφώνου xai
ταραγώδους κράσεως εὕρυθμα καὶ καλὰ, dX)" οὐδὲ
ἀγαθὰ τὴν doy?» γίγνεσθαι.

2{.

Stobeus Ecl. Phvs. 1, 7, 18 ed. Heeren. : Περι
*! / 7^9 y 1 , / ,
ài τύχης τᾶδ ἔφασχον, εἶναι μέντοι (μέν τι mavult

Y 3 0€ , ϕ 2 . 7 1
W yttenb. ) χαὶ δαιµόνιον µέρος αὐτῆς :Ὑενέσθαι γὰρ

es "-€ e
ἐπίπνοιάν τινα παρὰ τοῦ δαιμονίου τῶν ἀνθρώπων
ἐνίοις ἐπὶ τὸ βέλτιον 3) ἐπὶ τὸ γεῖρον, καὶ εἶναι φανε-
ρῶς χατ᾽ αὐτὸ τοῦτο τοὺς μὲν εὐτυχεῖς, τοὺς δ᾽ ἀτυγεῖς.
Καταφανέστατον δὲ εἶναι τοῦτο, τοὺς μὲν ἀπροθουλεύ-
τως xxt εἰχὮ τι πράττοντας πολλάκις κατατυχεῖν’ τοὺς
δὲ προβουλεμομένους xal προνοουµένους ὀρθῶς τι πράτ-
9 , T * , 1

τεν, ἀποτυγχάνειν. Είναι δ᾽ ἕτερον τύχης εἶδος,
χαθ᾽ ὃ οἱ μὲν εὐφυεῖς xat εὔστογοι, oi δὲ ἀφυεῖς τε xol
ἐναντίαν ἔγοντες φύσιν βλάστοιεν, ὧν οἱ μὲν εὐθύθολοι
div, dp ὅ τι ἂν ἐπιθάλλωνται, ol δὲ ἀποπίπτοιεν
τοῦ σχοποῦ. µηδέποτε τῆς διανοίας αὐτῶν εὐστόγως
φερομένης, ἀλλὰ xal ταρασσοµένης. Ταύτην δὲ τὴν
ἀτυγίαν σύμφυτον εἶναι, καὶ οὐκ ἐπείσακτον.

rere, quze serius discere preestet, inter quae sit etiam rei
venerez usus. Oportere ilaque pueros educari sic, ut
variis exercitiis occupati sint, atque venerem non modo
non qucerant , sed, si fieri possit, intra vicesimum annum
prorsus ignorent ; postquam vero ad id cetatis pervenerint ,
raro ei rei tamen operam dent. Nam id quum ad parentum,
tum ad generandz prolis bonum habitum plurimum conferre.
Preterea jubebat , ne quis plenus deliciis aut ebrietate ope-
ram procreationi liberorum daret; quippe quod ex prava,
inconcinna et turbulenta mixtione , non modo non egregia et
concinna soboles, sed ne a principio quidem ullo pacto bona
fieret.
21.

De fortuna statuerunt Pythagorei, partein quidem ejus
aliquam esse divinam : a(flari autem'a deo quosdam vel boni
vel mali caussa; eamque ob caussam alios felices, alios
infelices esse. Manifestissimum enim hoc esse, alios nimi-
rum temere aliquid et sine consilio agentes optatum sope
finem consequi ; alios rursum consilio et prudentia utentes,
ul recte quid fiat frustra laborare. Essc praeterea aliud ge-
nus fortunze , quo alii apti et alacres ad omnia , alii contra
inepti nascantur; quorum illis bene procederet quidquid
susciperent, hos aberrare a scopo, intellectu eorum per.
turbato, ne recto unquam cursu feratur. Hanc yero infelici-
talem cognatam esse , non extrinsecus allatam.

22.
Dicebant vero eliatu. omnes. disciplinas cujuscumque

279
21.

1οαπῇ. Damascius in Append. ad Stob. Floril.
ed. Gsfd, p. 46 : Ἔφασχον δὲ xal τὰς µαθήσεις πάσας
τῶν τε ἐπιστημῶν καὶ τῶν τε/νῶν, τὰς μὲν ἑκουσίους
ὀρθάς τε εἶναι καὶ εἲς τέλος ἀφιχνεῖσθαι, τὰς δὲ dxov-
σίους φαύλους τε xal ἀτελεῖς γίνεσθαι, Cf. Iambl.
6 183.

23.

Theolog. arithm. p. 4o Ast. : Ἀνδροχύδηςτεό Πν-
θαγοριχὸς ὁ περὶ τῶν συµθόλων γράψας, xat [ὐθουλί-
δης ὁ Πυθαγορικὸς, καὶ Αριατόξενος καὶ Ἱππόθοτος
xai Νεάνθης, ol τὰ χατὰ τὸν ἄνδρα ἀναγράφβαντες,
σις’ ἔτεσι τὰς μετεμψυγώσεις τὰς συμθεθηκχυίας ἔφασαν
γεγονέναι. Μετὰ τοσαῦτα γοῦν ἕτη εἰς παλιγγενεσίαν
ἐλθεῖν Πυθαγόραν, xai ἀναζῆσαι, ὡσανεὶ μετὰ τὴν
πρώτην ἀναχύκλωσιν καὶ ἐπάνοδον τοῦ ἀπὸ ἓξ Ψυχογο-

^ , -- 4 e^ ^
| νιχοῦ χύδου, τοῦ δὲ αὐτοῦ καὶ ἀποχαταστατικοῦ διὰ

τὸ σφαιριχόν’ ὡς δὲ καὶ ἄλλο ( ὥστε καλῶς Wyttenb. )
διὰ τούτων ἀνάζησιν ἔσχε' ᾧ καὶ συμφωνεῖ τὸ Εὺ-
φόρθου τὴν Ψυγὴν ἐσγηκέναι, χατά γε τοὺς χρόνους"
Q γὰρ xat ιδ ἔτη ἔγγιστα ἀπὸ τῶν. T ρωϊκῶν ἱστορεῖται
µέχρι Ξενοφάνους τοῦ φυσιχοῦ xal τῶν ᾿Ανακρέοντός
τε καὶ Πολυκράτους χρόνων xal τῆς ὑπὸ Αρπάγου τοῦ
Μήδου Ἰώνων πολιορκίας xal ἀναστάσεως , ἣν Φωχαεῖς
φυγόντες Ἡασσαλίαν ᾧχησαν ' πᾶσι γὰρ τούτοις ὁμό-
χρονος 6 Πυθαγόρας. “πὸ Καμθύσου γοῦν Ἱστορεῖται
Αἴγυπτον ἑλόντος συνηχµαλωτίσθαι ἐχεῖ συνδιατρίθων
τοῖς ἱερεῦσι , xal el; Βαθυλῶνα μετελθὼν τὰς βαρθα-

scienti: et artis, spontaneas quidem rectas suisque nu-
meris fieri absolutas; invitas autem, viles atque imper-
fectas.

23. .

Androcydes Pythagoricus, qui de horum symbolis s.
sententiarum formulis scripsit , item Eubulides Pytliagori-
cus , Aristoxenus , Hippobotus , Neanthes , qui res Pytha-
gor literis mandarunt : hi igitur prodiderunt , migrationes
in alia deinceps corpora animo Pythagorc obtigisse per
ducentos et sedecim annos : post tot annorum intervallum
eum in generationem rediisse ac revixisse, tamquam post
primam conversionem ac reditum cubi e senario nuwero
facti, et in animorum generatione celebrati , ejusdemque
ad instaurationem efficacis propter naturam sphoricam :
quare recte id ei obtigisse ut per tot annorum intervalla
revivisceret, Ostendit hoc etiam cum temporum rationibus
congruentia, quod Euphorbi animam habuit. Nam quingenti
et quattuordecim circiter anni numerantur a Trojano hello
ad Xenophanis physici, Anacreontis et Polycratis setalem :
quo tempore Ίοπες Persis subjecti sunt ab Harpago et
Phoc:eenses profugi Massiliam condidere. His enim omnibus
rebus equalis fuit Pythagoras. Fertur enim degens in
AEgypto cum sacerdotibus simul in captivitatem redactus
a Cambyse, et Baby!onem abductus barbarorum sacris
initiatus esse. At Cambyses fuit setate Polycratis, cujus
tyrannidem fugiens Pythagoras, relicta Samo, /£gyptum
petiit. Dempto igitur bis illo circuitu animi migrar ti: , id e-t,

280

ρικὰς τελετὰς μυηθῆναι" ὅτε (1, 6 δὲ] Καμθύσης τῇ
Πολυκράτους [ µέχρι ] τυραννίδι συνεχρόνει, fjv φεύγων
εἰς Αἴγυπτον µετηλθεν. Atc οὖν ἀφαιρεθείσης τῆς πε-
ριόδου, τουτεστι Ol τῶν σις’ ἐτῶν , λοιπὰ γίνεται τὰ
τοῦ βίου αὐτοῦ πθ.

Άντα Trojana , qua subest his calculis, ex vett.
svstemate chronologico incidisse debet in an.
1028 (— 4X63 a. Olymp. 1) — 1018. ltaque
natus Pythagoras 596 vel 586 ante Christ. Poste-
rior annus quadrat cum computo Eratosthenis ,
cujus vid. fr. 8, cum nota Bernhardyi.

A^.

Marcian. Capella IX, p. 177 ed. Meib. : Pytha-
gorei etiam dotuerunt. ferociam animi tibiis aut
fidibus mollientes, cum corporibus adherrere nexum
fedus animarunr. Membris quoque latentes inter-
serere numeros non eontempsi. Hoc etíam 4dristoxe-
nus Prthagorasque testantur. Rem tetigisse saltern
in Pythag. placitis Aristoxenum consentaneum ;
eadem aliis locis iterum et sepius exposuerit.

Cramer: Amecd. Parisim. I, p. 172 : "Ox οἱ
Πυθαγορικοὶ, ὡς ἔφη Ἀριστόξενος, χαθάρσει ἐχρῶντο
τοῦ μὲν σώματος διὰ τῆς ἰατριχῆς, τῆς δὲ ψυχῆς διὰ
τὶς μουαικῆς. (ln iisdem Anecdotis, I, p. 56
fragmentum est de septemdecim modis musicis,
quos Aristoxenus distinxerit.) — De Hippone,
quem Pythagoreis annumerare licet , vid. fr. 38.

BIOX ZQKPATOYZ.

' 25.

Diogen. Laert. II, 19 : ΑἈκούσας δὲ (Σωκράτης)
Ἀναξαγόρου, κατὰ τινὰς, μετὰ τὴν ἐχείνου χαταδίχ»ν
διήχουσεν Ἀρχελάου τοῦ φυσικοῦ: οὗ καὶ παιδικὰ γε-
γέσθαι φησὶν Ἀριστόζενος.

Suidas v. Σωκράτης : Ἀριστόξενος, δ Ἀρχελάου
πρῶτον αὐτὸν διακοῦσαι λέγει’ γεγονέναι ^ αὐτοῦ xal
παιδιχά * σφοδρὀτατόν τε περὶ τὰ ἀφροδίσια, ἀλλ᾽ ἀδι-

bis numero ducentorum et sedecim annorum , reliqua cst
summa annorum vitz illius viri durum supra octogenos

VITA SOCRATIS.
25.

Aristoxenus dicit Socratem primum audiisse Achelaum
ipsique in deliciis fuisse : et libidine venerea maxime fla-
grasee, sed sine injuria, ut ait Porphyrius in Historia
philosophica.

26.

Aristoxenüs Spinthari filius Socratem. dicit etiam rem
pecuniariam fecisse : posita enim fenori pecunia nummulos
collegisse : mox his consumtis (2) iterum sortem posuisse.

27.

Ut Arisloxenus, qui quum Socratem ineruditum, inscium,

libidinosum ἀῑχίκεδεί , addit , Injustitia tamen aberat.

ARISTOXENI TARENTINI

χήµατος χωρὶς, ὡς Ι]ορφύριος ἐν τῇ Φιλοσόφῳ Ἱστο-
pta φησίν.
26.
Diog. L. Il, πο : 4e 9' αὐτὸν Ἀριστόξενος
& Σπινθάρου xal χρηµματίσασθαι’ τιθέντα γοῦν τὸ βαλ-
λόμενον χέρµα ἀθροίζειν, εἶτ ἀναλώσαντα πάλιν τιθέναι͵

27.

Plutarch. De malign. Her. p. 856, € : Ὡς ἐπὶ
Σιοχράτους Ἀριστόξενος, ἀπαίδευτον xal ἆμαθη xui
ἀχόλαστον εἰπὼν , ἐπήνεγχεν, ἀδικία δ' οὗ προσΏν.

Theodor. Θεραπ. XII, p. 673, A : Καὶ 6 Πορφυ-
ριος δὲ τὴν Φιλόσοφον Ἱστορίαν συγγράψας, πρῶτον
μὲν αὑτὸν ἀχρόχολον xai εὐόργητον εἴρηχε γεγενπσθαι,
Ἀριστοξένῳ µάρτνρι χεχρηµένος, τὸν Σωκράτους βίον
ξυγγεγραφότι.

Synesius Encom. Calvit. p. 81 : Ἐπεί τοι xoi Σω-
χράτην αὐτὰ ταῦτά φησιν Ἀριστόξενος, ὡς φύσει γέ-
γονε τραχὺς εἰς ὀργὴν, xal ὁπότε χρατηθείη τῷ πάθει,
διὰ πάσης ἀσγημοσύνης ἐθάδιζεν.

28.

Cyrillus C. Jul. lib. VI, p. 208, ex Porphyrio :
Φέρε γὰρ ἴδωμεν καὶ πρὀ γε τῶν ἄλλων ὁποῖος ἦν
6 διαθόητος παρ᾽ αὐτοῖς Σωκράτης" xal ἀπιστήσσιε μὲν
ἴσως ἁπαστισοῦν τοῖς περὶ τούτου λόγοις: οὗ μὴν ἔτι

καὶ τοῖς Πορφυρίου γράµµασιν ἀντερεῖ, ὃς τὸν ἑχάστου

τῶν ἀργαιοτέρων ἀπεσημήνατο βίον: σχοπὺς γὰρ οὗτος
γέγονεν αὐτῷ, καὶ πολλῆς ἠξίωσε τὸ χρῆμα σπουδῆς.
"Eg" τοίνυν ὧδὶ περὶ αὐτοῦ. Λέγει δὲ 6 Ἀριστόξενος
ἀφηγούμενος τὸν βίον τοῦ Σωκράτους, ἀχηκοέναι
Σπινθάρου τὰ περὶ αὐτοῦ, ὃς ἦν dá τῶν τούτω ἔντυ-
χόντων” τοῦτον λέγειν, ὅτι οὗ πολλοῖς αὐτός γε πιθα-
νωτέροις ἐντετυχηκὼς εἴη * τοιαύτην εἶναι τήν τε φωνὴν
xal τὸ στόµα xal τὸ ἐπιφαινόμενον ἦθος, καὶ πρὸς
πᾶσι δὲ τοῖς εἰρημένοις τὴν τοῦ εἴδους ἰδιότητα" vive-
σθαι δέ που τοῦτο, ὅτε μὴ ὀργίζοιτο , ὅτε δὲ φλεχθείη
ὑπὸ τοῦ πάθους τούτου, δεινὴν εἶναι τὴν ἀσχημοσύνην
οὐδενὸς γὰρ οὖτε ὀνόματος ἀποσχέσθαι, οὔτε πρᾶ-
γματος.

Presertim quum eadem de Socrate dixerit Aristoxenus,
natura illum ad iracundiam fuisse incitatiori , quae simul-
atque eum invasisset , indecore prorsus sese gessisse.

28.

Videamus ergo qualis pra» ceteris celeber ille Socrates
fuerit. Nec forte temere quis fidem omnibus adhibebit ,
quse de illo narrantur. Porphyrii tamen scriptis contradicere
non poterunt , qui deantiquorum vitis singillatim exposuit ,
alque eum in finem studii quamplurimum impendit. 1s
igitur heec de ee refert. Aristoxenus, dum Socratis vitam
Barrat , ai& sese Spintharum Socratis familiarem audivis:e
affirmantem , quod in nullum unquam incidisset , cui major
fuerit vis persuadendi , et ad hoc vocem et vultum mores-
que ejus fuisse compositos , et gestus singulis dictis accom-
modatos. Atque talem eum fuisse ait quum non irasceretur ;

VITARUM FRAGMENTA.

Idem ibid. paullo post : Ἐν δὲ τοῖς περὶ τὸν βίον
τὰ μὲν ἄλλα εὔχολον, xal μικρᾶς δεόµενον παρασχενῆς
eic τὰ χαθ' ἡμέραν γεγενπσθαι’ πρὸς δὲ τὴν τῶν ἀφρο-
δισίων χρῆσιν σφοδρότερον μὲν εἶναι, ἀδιχίαν δὲ μὲ
προσεῖναι * 7| γὰρ ταῖς γαμεταῖς 7j ταῖς κοιναῖς χρῆσθαι
μόναις.

29.

Plutarch. Aristid. c. 37 : Δημήτριος 6 Φαληρεὺς
xxi Ἱερώνυμος 6 Ῥόδιος xal Ἀριστόξενος Ó µουσι-
xk; xxi Ἀριστοτέλης (εἰ δὴ τὸ Περὶ εὐγενείας βιθλίον
ἐν τοῖς γνησίοις Ἀριστοτέλους θετέον } ἱστοροῦσι Μυρτὸ
θυγατριδην Ἀριστείδου Σωκχράτει τῷ σοφῷ συνοικῆσαι,
Ἰυναῖχα μὲν ἑτέραν ἔχοντι, ταύτην. δ ἀναλαθόντι χη-
ρεύουσαν διὰ πενίαν xal τῶν ἀναγχαίων ἐνδεομένην.
Πρὸς μὲν οὖν τούτους ἴχανῶς 6 Παναίτιος ἐν τοῖς περὶ
Σακράτους ἀντείρηκεν.

3ο.

281

« Monendum est Athenzum sua e Plutarcho hau-
sisse , quem nonnunquam suppresso nomine descri-
bit, cujus rei hoc quoque loco habemus indiciuni,
quod de re aliena Plutarchus 1l. c. Callisthenem
( fr. 16) laudat; cujus nomen Athenzus e propin-
quo arripuit , et cum Demetrio Phalereo ceterisque
conjunxit. » Maux. — Cf. Diug. L. IT, 36 et Por-
phyr. l. . Diogenes Myrto filiam Aristidis Justi
dicit, nisi forte menda est librariorum. Omnem
hunc locum uberrime tractat Lucazius in libro
De bigamia Socratis p. 54 sqq.

31.

Euseb. Pr. Ev. XI, 3, ex Aristoclis opere de
philos. Platonica : Nisi divina, ait; prius perspecta
et cognita habeamus, previderi a nobis humana
non possunt. Φησὶ 9' Ἄριστόξενος 6. μουσιχὸς Ἰνδῶν
εἶναι τὸν λόγον τοῦτον * Ἀθήνησι γὰρ ἐντυχεῖν Σωχκρά-

Athenzeus XIII, p. 555, D : "Ex τούτων οὖν τις | τει τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων ἕνα τινὰ, χάπειτα αὐτοῦ πυν-

ὁρμώμενος μέμφαιτ’ ἂν τοὺς περιτιθέντας Σωχράτει δύο
αμετὰς γυναῖχας, Ξανθίππην χαὶ τὴν Ἀριστείδου

|
|

θάνεσθαι, τί ποιῶν φιλοσοφυίη’ τοῦ Σ εἰπόντος, ὅτι
ζητῶν περὶ τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, καταγελάσαι τὸν "]v-

Μυρτὼ, οὐ τοῦ Δικαίου χαλουµένου (ot γὰρ χρόνοι οὐ | Gov, λέγοντα μὴ δύνασθαί τινα τὰ ἀνθρώπινα χατιδεῖν

συγχωροῦσεν }, ἀλλὰ τοῦ τρίτου dx ἐχείνου. εἰσὶ δὲ
Καλλισθένης, Δημήτριος 6 Φαληρεὺς, Σάτυρος ὁ Πε-
ριπατητικὸς, Ἀριστόξενος' οἷς τὸ ἐνδόσιμον Ἀριστοτέλης
ἔθωχεν, [στορῶν τοῦτο ἐν τῷ Περὶ εὐγενείας: el. μὲ
dca συγχεχωωρτιµένον κατά ψήφισμα τοῦτο ἐγένετο τότε
διὰ σπάνιν ἀνθρώπων, ὥστ᾽ ἐξεῖναι xa δύο ἔχειν γν-
ναιχας τὸν βουλόμενον΄ ὅθεν xai τοὺς τῆς χωμῳδίας
ποιητὰς ἀποσιωπῆσαι τοῦτο, πολλάχις τοῦ Σωχράτους
μνημονεύοντας" παρέθετο δὲ περὶ τῶν γυναικῶν ψή-
qua Ἱερώνυμος ὁ Ῥόδιος: ἀντεῖπε δὲ τοῖς λέγουσι
περὶ τῶν Σωκράτους γυναικῶν Παναίτιος 6 Ῥόδιος.

pee————————————————

ἀγνοοῦντά γε τὰ θεῖα.

31 a.

Schol. in Platon. Apolog. p. 33ο ed. Bekk.;
Οὗτος 6 Ἄνντος Ἀνθεμίωνος ἦν υἱὸς, Ἀθηναῖος γένος,
Ἀλκιθιάδου ἐραστὴς, πλούσιος ἐξ βυρσοδεψικΏς ' ὅθεν
xat σκχωπτόµενος ὑπὸ Σωκράτους διὰ τοῦτο..... ἔπεισε
μισθῷ Μέλητον ἀσεθείας γραφὴν δοῦναι xarà Σωκρά-
τους. Μέμνηται Λυσίας dv. Σωχράτους ἀπολογίᾳ xai
Ξενοφῶν ὁμοίως x«l ᾿Αριστόζενος ἐν τῷ Σωκρά-
τους Pv.

sed lioc affectu succensum nullüm omnino servasse deco-
rem , nec ab ulla tum voce vel facto abstinuisse.

In reliqua omni vita eum frugi fuisse nec magno appa-
ratu in diem vixisse; in rebus autem venereis vehemen.
tiorem quidem fuisse , abstinuisse tamen ah omni injuria ,
quod vel uxoribus vel prostitutis tantum uteretur.

29.

Demetrius Phalereus, Hieronymus Rhodius, Aristoxe-
nos musicus et Aristoteles (si modo liber De nobilitate inter
germanos est Aristotelis libros recensendus) Myrto tradunt
Aristidis ex filia neptim a Socrate illo sapiente domum ac-
ceptam ; habuisse quidem illum aliam uxorem, verum eum
banc ob inopiam viduam et omnium rerum egenam rece-
pisse. Ceterum refellit baec abunde Paneetius in libris quos
de Socrate scripsit.

30.

His positis non injuria quispiam arguat eos qui uxores duas
Socratem habuisse prodiderunt, Xanthippen nimirum et
Myrto , Aristidis, non cognomento Justi filiam ( repugnant
enim tempora ), sed ejus qui ab ipso tertius est. Auctores
ejus rei sunt Callisthenes , Demetrius Pbalereus , Satyrue
Peripateticus, Aristoxenus : quibus ad id scribendum ansam

e

dedit Aristoteles, qui libro De nobilitate literis id manda:
vit : nisi fortasse plebiscito fuerit tum concessum eb civium
raritatem , volentibus uxores hahere duas ut liceret ; ideo-
que prztermissum id a comicis fuisse, quamvis Socratis
crebro meminerint. De uxoribus Hieronymus Rhodius ple-
biscitum ascripsit. Ilis qui de duabus Socratis uxoribus
scripserunt, contradixit Panaetius Rhodius.

31. .

Hanc Indorum esse rationem Aristoxenus inusicus testa-
tur. Quippe unum ex ea natione aliquem Athenis congres.
sum esse cum Socrate, ex eoque sciscitatum , quanam in
actione philosophia ejus versaretur. Quo respondente, in
human: vite rationibus exquirendis eam occupari : tum
vero risisse Indum, quum negaret humana quemquam
providere posse, qui divinorum ignoratione laboraret.

31 a.

Anytus hic Antheniionis erat filius, cenere Atheniensis,
Alcibiadis amasius, ex coriorum fabricatione dives. Quam
ob rem quum Socrates cavillans ei irrisisset, mercede Me-
letum adduxit, ut impietatis actionem contra Socratem
institueret. Meminit hujus Lysias in Socratis Apologia,

' sicuti etiam Xenophon, οἱ in Vita Socratis Aristoxenus.

262

ΒΙΟΣ IIAATONOX.
31.

Diog. L. III, 8 : Καὶ αὐτὸν (τὸν Πλάτωνά) φησι
Ἀριστόξενος τρὶς ἐστρατεῦσθαι' ἅπαξ μὲν el; Τάνα-
γραν, δεύτερον δ᾽ εἰς Ἱόρινθον, τρίτον ἐπὶ Anio"
ἔνθα xal ἀριστεῦσαι. Cf. /Elian. V. H. VII, 14 ibi-
que Perizon.

33. .
Diog. L. III, 35 : *Hv Πολιτείαν Αριστόξενός φησι

πᾶσαν σγεδὸον ἐν τοῖς Πρωταγόρου γεγράφθαι dv-
τιλογιχοῖις. Idem 6 57 narrat ex Favorino, qui
Aristoxenum laudaverit ab ipso Diogene vix in-
spectum.

33.

Diog. L. V, 35, varios Aristotelis nomine re-
censens ; "E68ouoc παιδοτρίθης, οὗ µέμνηται Ἀριστό-
ξενος ἐν τῷ λάτωνος βίῳ.

35.

Euseb. Pr. Ev. XV, c. », ex Aristoclis libr, VII
de Philos. Platonica : Tic 9' ἂν πεισθείη τοῖς ὑπ᾿ Ἆρι-
στοξένὀυ ἐν τῷ βίῳ τοῦ Πλάτωνος; ἐν γὰρ τῇ πλάνη
xai τῇ ἀποδημία, φησὶν, ἐπανίστασθαι xai ἀντοιχολο-
μεῖν αὐτῷ τινὰς Περίπατον ξένους ὄντας. (ἴονται) οὖν
ἔνιοι ταῦτα περὶ Ἀριστοτέλους λέγειν αὐτὸν, Ἄριστο-
ξένου διὰ παντὸς εὐφγμοῦντος Ἀριατοτέλην.

Ad Vitam Platonis ab Aristoxeno descriptam
ludens respicit Lucian. De parasito c. 35 (p. 542 ed.
Didot. ) : 'O δὲ Πλάτων, ait, ὀλίγας παρασιτήσας f£
pa τῷ τυράννῳ ( Διονυσίῳ ) τοῦ παραπιτεῖν ὑπὸ ἀφυίας
ἐξέπεσε, xal πάλιν Ἀθήναζε ἀφικόμενος xal φιλοπονή-
σας xai παρασχευάσας ἑαυτὸν αὖθις δευτέρῳ στόλῳ
ἐπέπλευσε τῇ Σικελία xal δειπνήσας πάλιν ὀλίγας ἡμέ-
pae ὑπὸ ἁμαθίας ἐξέπεσε' καὶ αὕτη ἡ συμφορὰ Π]λά-
τωνι περὶ Σιχελίαν ὁμοία δοχεῖ γενέσθαι τῇ Νιχίου,

VITA PLATONIS.
32.

Ter Platonem mililasse Aristoxenus auctor est , primo in
Tanagram , secundo in Corinthum , tertio ad Delium , uhi
et eximia fortitudinis exempla ediderit.

33.

Platonis Rempublicam fere totam in Protagors Contra-

dictionibus scriptam esse Aristoxenus tradit.
84.

Aristotelis pzedotribze meminit Aristoxenus iu Vila Ρία.
tonis.

85.

Quis fidem habuerit ei, quod Aristoxenus musicus in
Platonis vita refert? scHicet dum peregrinaretur abessetque
longius Plato, quem vocant Peripatum adversus eum pere-
grinos homines excitasse. Putant enim nonnulli hrec eum
de Aristotele dicere, cujus nunquam Aristoxenus nisi perho-
norifice meminit.

-

ARISTOXENI ΤΑΒΕΝΤΙΝΙ

TYX. Καὶ τίς, ὦ Σίμων, περὶ τούτου λέγει;
ΠΑΡΑΣ. Πολλοὶ μὲν x«t ἄλλοι, Ἀριστόξενος δὲ
ὁ μουσιχὸς, πολλοῦ λόγου ἀξιος.

ΒΙΟΣ TEAEZTOY.
36.

Apollonius Hist. Mirab. ο. 40 : Ἀριστόξενος
6 μουσικὸς ἐν τῷ Τελέστου βίῳ φησὶν, ᾧπερ ἐν "1 caia
συνεχύρησεν, ὑπὸ τὸν αὐτὸν χαιρὸν γίγνεσθαι πάθη,
Qv Év εἶναι xal τὸ περὶ τὰς γυναῖκας γενόμενον ἄτο-
πον" ἐκστάσεις γὰρ γίγνεσθαι τοιαύτας, ὥστε ἐνίοτε
χαθηωένας καὶ δειπνούσας ὡς καλοῦ»τος τινὸς ὑπα-
κούειν, εἶτα ἐχπηδᾶν ἀχατασγέτους Ὑιγνομένας, xoi
τρέγειν ἐχτὸς τῆς πόλεως. Ἰλαντευομένοις δὲ τοῖς Ao-
xpoic xat Ρυηγίνοις περὶ τῆς ἁπαλλαγῆς τοῦ πάθους,
εἰπεῖν τὸν θεὸν, Ι]αιᾶνας ἄδειν ἑαρινοὺς [δωδεχατης]
ημέρας ξ’. “Οθέν πολλοὺς γενέσθαι Παιανογράφους ἐν τῇ
Ἰταλία. Vox δωδεχατης (sic absque accentu codex)
corrupta ; mendum etiam signo ad marginem cod.
notatur.

Subjungo locos tres, de Lycurgo, Hippone et
Heraclide Pontico, quorum vitas Aristoxenus scri-
psisse videri potest, quamvis idoneis rei indiciis
prorsus destituamur.

3-.
Plutarch. Lycuyg. c. 31, 6 : Τελευτῆσαι tov Av-
ο. t" - . 9 . "E * ,
χοῦργον... Γιααῖος xat Αριστόξενος (Φασιν) ἐν Κρήτη
καταθιώσαντα΄ xal τάφον Ἀριστόζενος αὐτοῦ δείχνυ-
σθαί φησιν ὑπὸ Κρητῶν τῆς Περγαμίας περὶ τὴν ξενι-
κὴν ὁδόν.

38.

Censorinus De die nat. c. 5 : Hipponi vero Me-
tapontino seu, ut dristoxenus auctor est, Samio, ex
medullis profluere semen videtur.

Samium dicit etiam Iamblich, V. P. p. 216. De
Aristoxeno medico cogitari voluit Meursius ad

VITA TELESTJE.
36.

Aristoxenus musicus in Vita Teleste, quicum in Italia
vixit, uno eodemque tempore complures contigisse casus
refert. Unus mulieribus accidit inusitatus. Tante enim
apud eas exstiterunt mentis abalienationes, ut aliquando
sedentes ac ceenantes, vocantem aliquem se exaudire opi-
nate, proripuerint se , neque teneri potuerint, atque extra
urbem procurrerint. Locriensibus porro et Rheginis, oracu-
lun hac de re consulentibus , respondisse deum : finem mali
futurum, si panas deo canerent vernos per dies seaa-
ginta. Jtaque inde in Italia multos exstitisse pacanum scri-
ptores.

37. .
Lycurgum in Creta diem obiisse dicunt 'Timaus et Ari-
stoxenus, atque sepulcrum ejus Aristoxenus ait monstrari
a Cretensibus Pergamire ad viam quee Peregrina vocatur.

VITARUM, DE TRAGOEDIA FRAGMENTA.

Aristoxen. Harm. Elem. p. 134. Ad ntusicum verba

referunt Jonsius p. 74, Reinesius Var. Lect.
P. 485, Mahne p. 115.

39.

Diog. L. V, 93 : Qc! δὲ Ἀριστόξενος 6 μουσικὺς

xai τραγῳδίας αὐτὸν (Heraclidem Ponticum ) ποιεῖν,

xal Θέοπιδος αὐτὰς ἐπιγράφειν. Qua referri etiam
possunt ad opus περὶ τραγῳδοποιῶν.

ΠΕΡΙ ΤΡΑΓΩΔΟΠΟΙΩΝ.
40.

Ammonius : Ῥύεσθαι xol ἐρύεσθαι διαφέρει,
Ἀριστόξενος ἐν τῷ πρώτῳ Τραγῳδοποιῶν περὶ νεωτέ-
pov (2) οὕτω φησὶ χατὰ λέξιν' Ῥύεσθαι xat ἐρύεσθαι
διαφορὰν ἔγει πρὸς ἄλληλα” τὸ μὲν γὰρ ῥύεσθαι ἐχ θα-
νάτου ἕλχειν * τὸ δὲ ἐρύεσθαι, φυλάττειν. .

Aliam observationem grammaticam ex Aristo-
xeno affert Eustath. ad Il. XIII , 359 : πεῖραρ £ra-
λάξαντες ] Ἔστι δὲ τὸ ἐπαλλάξαντες, ἀντὶ τοῦ συνάξαν-
τες, συνδήσαντες, συνάψαντες, ὅθεν, φησὶν ὃ μουσιχὸς
Ἀριστόξενος, πλεονάζει τῃ τοιαύτη λέξει. — Unde
collegeris Aristoxenunt etiam de Homero scripsisse
atque carmina ejus commentariis illustrasse. —
Tertium hujus generis fragm. affert Etym. M. :
Λιπερνήτας φησὶν Ἀριστόζενος τοὺς ἁλιεῖς καὶ θαλασ--
σίους ἀπὸ τοῦ τὰ τῆς ἁλὸς διαπιπράσχειν xol ζην. V.

Steph. Thes. s. v.

4t.

Vita Sophocl. init. p. 126 in Βιογρ. Westerm. :
Σοφοχλῆς τὸ μὲν γένος ἦν Ἀθηναῖος, vios δὲ Σοφίλλον,
ὃς οὔτε, ὡς Ἀριστόξενός φησι, τέχτων 7j Καλχεὺς ἦν,
οὔτε, ὡς Ἴστρος (fr. 51), μαχκαιροποιός.

Ibid. fin. : Φησὶ δὲ Ἀριστόξενος ὡς πρῶτος" τῶν
Ἀθήνηθεν ποιητῶν τὴν Φρυγίαν μελοποιίαν εἰς τὰ ἴδια
άσματα παρέλαδε, xal τῷ διθυραμθιχῷ τρόπῳ xa-

Tép des.

-

p————————————''ÓOÓO Mà DOANÁíwOS—s ,ÁLO)| LLUALLLLLLATEMMEEELELULULIIMZZLIÉIOIBOOILLLLLIUL!ÉLLLLAE6ZGEELEL]LkLEL.ULUOLEZSEEESEM

42.

Plutarch. De music. p. 1136, D : Ἀριστόξενος δὲ
ησὶ Σαπφὼ πρώτην εὕρασθαι τὴν μιξολυδιστὶ, παρ᾽
r τοὺς τραγῳδοποιοὺς μαθεῖν' λαθόντας γοῦν αὐτοὺς
συζεῦζαι τῇ δωριστὶ , ἐπεὶ ἡ μὲν το μεγαλοπρεπὲς xal
ἀξιωματικὸν ἀποδίδωσιν, f; δὲ τὸ παθητικόν * µέμικται
δὲ διὰ τούτων τραγῳξία. Ἐν δὲ τοῖς Ἱστορικοῖς τῆς ἄρ-
μονικῆς, Πυθοχλείδην excl (1. φησὶ Mahne) τὸν αὖ -
λητὴν εὑρετὴν αὐτῆς γεγονέναι.

43.
Zenob. II, 85 : Βέθληκ᾽ Ἀχιλλεὺς δύω χύθω

xai τέτταρα. Τοῦτο Εὐριπίδου ἐστί: xal Ἀριστόξε-
νος δέ φησιν, ὅτι Εὐριπίδης διορθῶν τὸν Τύλεφον
ἐξεῖλε τὴν πεττείαν. — Fortasse h. 1. Aristoxenus
cum Aristarcho confunditur. Schol. Aristoph.
Ran. 1400 : Ἀρίσταρχός φησιν ἀδεσπότως τοῦτο ( ver-
sum laudatum) προφέρεσθαι, ὡς Εὐριπίδου πεποιη-
χότος χυθεύοντας ἐν τῇ μον οὓς καὶ περιεῖλε,
Cf. Eustath. p. 1397 , 24: Έχειτο δὲ 6 στίχος dv τῷ
Εὐριπίδου Ἑ ηλέφῳ σὺν ἄλλοις ἱαχμθικοῖς, ἔνθα xv-
θεύοντας τοὺς ἥρωας εἰσήγαγε΄ πε βιγρέθη δὲ ὅλον ἐχεῖνο
τὸ ἐπεισόδιον , χλευασθέντος ἐπ᾽ αὐτῷ τοῦ ποιήµατος.

Subjungo fragmentum ex opere De saltatione
tragica.

ΠΕΡΙ TPATIKHZ ΟΡΧΗΣΕΩΣ.
E LIBRO PRIMO.

Ah.

Etym. M. p. 712, 54 : Σίχιννις σατυριχὴ} ὄρχη-
otc , ἐμμέλεια δὲ τραγιχή, χόρδαξ δὲ κωμική, ὥς on-
σιν Ἀριστόξενος ἐν πρώτῳ Περὶ τραγικῆς ὀρχήσεως.
Eadem Photius v. Σίκιννις et σήχιννις.

Bekker. Anecd. p. 101, 17: "Qt δὴ γένος ὀρχη-
σμοῦ 6 κόρδαξ Ἀριστόξενος ἐν τῷ Περὶ τῆς τραγικῆς
ὀρκήσεως δηλοῖ οὕτως: « "Hv δὲ τὸ μὲν εἶδος τῆς
τραγικῆς ὀρχήσεως ἡ x αλουμένη ἐμμέλεια, καθάπερ

39.

Heraclidem Ponticum etiam tragoedias fecisse easque
Thespidis nomine inscripsisse auctor est Aristoxenus mu-
sicus. ,
DE POETIS TRAGICIS.

40.

Aristoxenus libro primo De tragicis junioribus ad verbum
dicit ita : « ῥύεσθαι et ἐρύεσθαι differunt ; nam ῥύεσθαι signi-
ficat morte liberare, ἐρύεσθαι servare. »

41.

Sophocles genere Atheniensis, filius Sophili, qui neque,
ut Aristoxenus ait, faber lignarius vel wrarius, neque ,
uti Ister ait, cultrorum fabricator erat.

42.

Mixolydiam harmoniam Aristoxenus scribit primum 8

Sapphone inventam; ab ea didicisse tragredos, qui cum

Dorica conjunxerint, quum hac magnificentiam et ma-
jestatem conciliet, illa mentem perturbet ; quibus rebus
commixta est tragcedia. In Historicis vero commentariis de
Harmonica dicit eam a Pythoclide excogitatem esse ti-.
bicine. .

43.

Jecit Achilles duo punc(a et qua(tuor. Hoc Euripidis
est Atque Aristoxenus ( Aristarchus?) ait Enripidem quum
tragoediam Telephum corrigeret et emendaret , hunc calcu-
lorum lusum sustulisse.

DE SALTATIONE TRAGICA.

44.
Sicinnis satyrica est saltatio, emmelia tragica, cordax
comica, ut ait Aristoxenus libro primo De saltatione tragica.
Cordacem genus esse saltationis refert Armtoxenus in
libro De tragica saltatione, his verbis : Erat genus tragica

284

ARISTOXENI TARENTIN?

τῆς σατυρικῆς f καλουμένη σίχιννις, τῆς δὲ χομιχῆς , Υάγε τερετίζονξα xai vauayov Ὀδυσσέα σολοικίζοντα»,

6 χαλούμενος χόρδαξ. »

Harpocrat. v. Κορδαχισµός : 6 χόρδαξ χωμιχῆς
ὀρχήσεώς ἐστιν εἶδος., χαθάπερ φησὶν Ἀριστόξενος ἐν
τῷ Περὶ τραγικῆς ὀρχήσεως. — Valckenaer. ad Am-
mon. p. 83 et Fabric. in B. Gr. ex Etym. supplen-
dum putaverunt ἐν τῷ a' π. τρ. ὁ. Fortasse non
solum de tragica saltatione , sed etiam de reliquis
ejus generibus Aristoxenus egit eodem in opere,
cujus liber primus erat de saltatione tragica. Frag-
menta eo pertinentia bzc sunt :

45.

Athenzus XIV, p. 63ο, B : Twic δέ φασι, Σίχιννόν
τινα βᾶρθαρον εὑρετὴν αὐτῆς γενέσθαι, ἄλλοι δὲ Korira
λέγουσι τὸ *évoc εἶναι Σίκιννον. Ὀρχησταὶ δ’ oi Κρῆ-
τες, ὥς φησιν Ἀριστόξενος,

46.

Idem XIV, p.630, E : Ἀριστόξενος δέ φησι τὴν πυρ-
piynv ἀπὸ Πυρρίχου, Λάχωνος τὸ γένος, τὴν προση-
γορίαν λαθεῖν' Λαχωνιχὸν à εἶναι µέχρι xal νῦν ὄνομα,
τὸν Πύρριχον. Ἐμφανίζει δ' $ ὄρχησις πολεμιχὴ οὖσα
ὡς Λαχεδαιμονίου τὸ εὕρημα.

47.

Idem XIV, p. 631, C : Ἀριστόξενος δέ φησιν , ὡς
οἱ παλαιοὶ γυμναζόμενοι πρῶτον ἐν τῇ γυμνοπαιδιχῇ εἰς
τὴν πυρρίχην ἐχώρουν πρὸ τοῦ εἰσιέναι εἰς τὸ θέατρον.
Cf. p. 63ο, E; 631, B.

48.

Idem I, p. 19, F : Εὔδικος ὃ) $ γελωτοποιὸς ηὐδο-
χίµει μιμούμενος παλαιστὰς καὶ πύχτας, ὥς φητιν
Ἀριστόξενος,. Στράτων δ᾽ ὁ Ταραντῖνος ἐθαυμάζετο
τοὺς διθυράµθους μιμούμενος. τὰς δὲ χιθαρῳδίας ol
περὶ τὸν ἐξ Ἰταλίας Οἰνωνᾶν ' ὃς xai Κύχλωπα εἰσή--

ὡς 6 αὐτὸς φησί.

49.

Iden I, p. 22, B : Ὀρχίσεις δὲ ἐθνικαὶ αἴδε; Λαχω-
νικαὶ, Τροιζηνικαὶ, ᾿Επιζεφύριοι, Κρητικαὶ, "Lovtxai,
Μαντινιαχαὶ, ἃς προχρίνει Ἀριστόξενος διὰ τὴν τῶν
χειρῶν χίνησιν.

ΣΤΓΚΡΙΣΕΙΣ.

LIBER I.
50.

Idem XIV, p. 631, E: Ὁ μὲν χόρδαξ παρ᾽ Ἕλλησι
φορτικὸς, $0. ἐμμέλεια σπουδαία, καθάπερ xai ἡ παρὰ

| Ἀρκάσι χίδαρις, παρὰ Σικυωνίοις τε 6 ἀλητήρ. Οὗτως

δὲ xai ἐν Ἰθάχη χαλεῖται ἀλητὴρ, ὡς Ἀριστόξενος
ἱστορεῖ ἐν πρώτῳ Συγκρίσεων.

Ut de tragicis scripsit Aristoxenus, sic etiam de
reliquorum poetarum et musicorum vitis operum-
que ratione peculiaribusscriptis exposuisse videtur.
Huc referre licet sequentia. Quamquam nemínem
fugit de iisdem rebus disputandi occasionem prz-
bere potuisse libros De musica.

51.
IIPAZIAAMANTIA.

Harpocratio v. Moucaio; : Περὶ δὲ Μουσαίου
Ἀριστόξενος ἐν τοῖς Πραξιδαμαντίοις φησὶν, ὅτι oi
μὲν ἐχ Θράχης εἰρήκασι τὸν ἄνδρα elvat , οἱ δὲ αὐτό-
χθονα ἐξ Ἐλευσϊνος. Εἱρήκασι δὲ περὶ αὐτοῦ ἄλλοι τε
xai Γλαῦχος.

« De argumento hujus operis dissentiunt Reine-
sius et Jonsius, Ille ( Var. Lect. 1, p. 39) existi-
mat Praxidamantem fuisse Pythagore sectatorem,
ubi ait : « Pra zridamantia Aristoxeni interpretor hi-
storiam vite rerumque Praxidamantis, particulam

-- --

saltationis que vocabatur emmelia, sicuti etiam satyrica | CEnonas Italus, qui etiam , ut idem scribit , Cyclopem canti-

quee sicinnis, comica vero quae cordax appellabatur.
45.
Sicinnis inventa est a Sicinno barbaro , vel , uti aliis pla-
cet, Cretense; saltatores enim sunt Cretenses, ut ait

Aristoxenus.
46.

Aristoxenus dicit pyrrhichen nominatam esse a Pyrrhi-
cho, natione Lacedaemonio , atque etiam nunc nomen La-
conicum esse Pyrrbichum. Sane quum militaris sit ea salta-
tio, jam hinc esse apparet Lacedzemonii hominis inventum.

47.

Aristoxenus scribit antiquos exercitatos in gymnopedice

ad pyrrhichen transire solitos priusquam in theatrum pro-

dirent.
48.

Eudicus scurra clarus fuit, eo quod, Aristoxeno teste,
pugiles luctatoresque, Strato vero Tarentinus, eo quod
dithvrambos salfatione imitaretur, sicuti citharee modos

tantem et naufragum Ulyssem solcece loquentem introduxit.
49.

Gentium peculiares saltationes he sunt : Laconica,

Treezeniacze , Epizeplyricee, Cretenses, lonicze, Mantineen-

ses, quas ob manuum gestus Aristoxenus omnibus preefert.

COMPARATIONES.

90.

Apud Graecos cordax parum decorus fuit , emmelia vero
honesta et decora : veluti apud Arcades cidaris , apud Sicyo-
nios aleter, quem sic appellant etiam Ithacenses, ut scribit
Aristoxenus libro primo Comparationum.

PRAXIDAMANTIA.

o1.
De Mus:eo ait Aristoxenus in Praxidamantiis esse quos-
dam qui dicerent eum Thracem, quosdam vero eum in-
digenam Eleusinium ess^.

DE MUSICIS FRAGMENTA.

magni operis [Περὶ βίων.» Jonsius (Scr. Η. Ph. p. 76)
testatur in vett. scriptis Praxidamantis Pythagorei
nullam exstare mentionem : ideoque conjicite loco
Suide v. Χιάζειν Praxidamantem musicum fuisse
librumque de poetis, arte poetica s. de musicis
scripsisse. « Mantvs, Cur librum a Pr. scriptum
fingamus, nihil video.

Suidas v. Χιάζειν : Πραζιδάμας Δημόχριτον τὸν
Xiov xai Θεοξενίδην τὸν Ἀίφνιον πρώτους ἐπὶ χρώμα-
vX τάξαι τὴν ἰδίαν ποίησιν, ὡς Σωκράτης ἐν τοῖς πρὸς
ῥἰδόθεον παρ᾽ Ἀριστοφάνει τεταγµένον ὑπογαίνει” « εἰ
δέ τις αὐτῶν βωμολοχεύσαι, Αὐτὸς δείξας Ev ϐ) ἅρμο-
νίισι Χιάζων ἡ Σιφνιάζων. » Vide Interpret. ad
Aristoph. Nub. 97ο. Pollux IV, 65-66. Porson.
Miscell, p. 22. Toup. ad Suid. tom. II, p. 278;
tom, IV, p. 482. Forkel. Gesch. d. Musik I,
p. 200 sqq. Bode Gesch. d. dor. Lyrik. p. 306.

52.
Diog. L. I, 42 : A&co; Χαρμαντίδου 7j Σισυµ-
ἐρίνου, 3| ὡς Ἀριστόξενός qot, Καθρίνου.

53.

Schol. Cruq. ad Horat. Satir. II, 1, 3o : 4/ceo
Sapphoque, grecis lyricis |leg. ex Acrone : 4za-
creonte Greeco et «οσο lyricis |, quos ait Aristoxe-
nus libris propriis amicorum loco (vice Acr.) usos
esse,

55.

Diogen. L. IV, 25 : Xenocrates varios recen-
sens : Ἔχτος ἅσματα γεγραφὼς, ὥς φησιν Ἀριστό-
ξενος.

(55.)

Cyrillus C. Jul, p. 12, C : Εἰκοστή ἐννάτη Όλυμ-
πιάδι Ἱππώνακτα xai Σιμµωνίδην φασὶ γενέσθαι xai τὸν
μουσικὸν Ἀριστόξενον. — Scribi posset χατὰ τὸν
μουσ. 'Ap. ; sed probabilius est, quod dudum viri
docti conjecerunt, Aristoxenum hujus loci esse
poetam Selinuntium. Erroris originem habebis
verba Eusebii ap. Syncell. p. 313 : Ἀρχίλοχος xat
Σιμωνίδης xai Ἄριστόζενος οἱ μουσιχοὶ ἐγνωρίζοντο,

Refragatur quidem , quod Selinum Ol. 37, 4 de-

$2. .
Lasus filius est Charmantide aut Sisymbrini, aut, ut
Aristoxenus ait , Chabrini.

54.
Sextus Xenocrates, teste Aristoxeno, cantilenas com:
peswit. — —
$6.

Aristoxenus scribit, Ut quidam risus gratia hexametro:
rum parodias invenerunt; sic etiam carminum ad citharam
cantatorum parodias primus invenit CEnopas, quem post
imitati sunt Polyeuctus Achzeus et Diocles Cyniethensis.

57.
Arisfoxenus ait ewm qui virorum partes sub mulierum

285

mum conditam vulgo statuunt; sed tenendum est

computum istum niti prava numerorum ab Euse.

bio et Thucydide traditorum conjunctione. Cf.

Clinton. F. H. I p. 193, 209. Bode Hist. Poes. Gr.

II, 2, p. 368. Westermann ad Voss. Hist. p. 9.
56.

Athenzus XIV, p. 638, B : Ἀριστόξενος δέ φησιν"
ὥσπερ τῶν ἑξαμέτρων τινὲς ἐπὶ τὸ γελοῖον παρῳδὰς
εὗρον, οὕτω xal τῆς χιθαρῳδίας πρῶτος Οἰνώπας
(Οἶνώτας Epit.), ὃν ἐζήλωσαν Πολύευκτός τε 6 Αγαιὸς
xai Διοχλῆς ὁ Κυναιθεύς.

55.

Idem XIV, p. 620, E : Ἀριατόξενος δέ φησι τὸν μὲν
ἀνδρεῖα xal γυναιχεῖα πρόσωπα { ἀνδρεῖα γυναιχείοις
προσώποις corrig. vv. dd. ) ὑποκρινόμενον μαγῳδὸν
χαλεῖσθαι, τὸν δὲ γυναιχεῖα ἀνδρείοις λυσιῳδόν. "là
αὐτὰ δὲ µέλη ἆλουσι xal τἆλλα πάντα δ’ ἐστὶν ὅμοια.
Exscripsit Eustath. ad Odyss. p. 1941.

58. '

Idem XIV, p. 621, C : Φησὶ uiv Ἀριστόξενος τὴν
μὲν ἱλαρῳδίαν σεμνὴν οὖσαν χατὰ τὴν τραγῳδίαν εἶναι,
τὴν δὲ μαγφξίαν παρὰ τὴν χωµῳδίαν. Lege quz in
antecedd. Athenzus (ex eodem probabiliter Ari-
stoxeno) de hilareedo et magodo affert.

39.

Suidas : Σχολιόν, fj παροίνιος ᾠδή... nomen ha-
bet, ὡς Ἀριστόξενος xai Φίλλις 6 μουσιχὸς , ὅτι v. τοῖς
Ὑάμοις περὶ µίαν τράπεζαν πολλὰς χλίνας τιθέντες
παρὰ µέρος ἑξῆς µυρρίνας ἔχοντες ᾖδον γνώµας xai
ἐρωτιχὰ σύντονα' ἡ δὲ περίοδος σχολιὰ ἐγίνετο διὰ τὸν
θέσιν τῶν χλινῶν. .

Φιλλις ] Suidas Φύλλις. Eadem Photius, ubi Φί-
λης, et schol. Lucian. p. 116 ed. Jacobitz. ubi
Φίλων. Phillis Delius scripsit περὶ θουσικῆς et. περὶ
αὐλητῶν, teste Athenzo.

ΠΕΡΙ ΑΥΛΗΤΩΝ.
Libri mentionem injicit Athenzus XIV, p. 634,
D, ubi dicit Aristarchum putare γένος αὐλοῦ εἶναι
τὴν µάγαδιν, oUv ᾿Αριστοξένου τοῦτ εἴποντως ἐν τοῖς

personis agat , magodum vocari; qui vero mulierum partes
sub personis virilibus, /ysiodum : eadem vero carmina hi
canunt, et reliqua omnia similia sunt.

98.

Dicit Aristoxenus, hilarodiam , quum sit gravior, esse
imitationem quandam tragcdie ; magodiam vero comolia».
99.

Secundum Aristoxenum et Phillidem scolium inde ap-
pellatum est, quod in nuptiis circa uham mensam plu-
ribus lectis collocatis, myrtos tenentes alter post alterum
sententias et carmina amatoria ordine canebant. Circnitus
autem erat obliquus ( graece σχολιὰ ), quod lecti sic collocati
erant.

256

Περὶ αὐλητῶν 8 ἐν τοῖς Περὶ αὐλῶν xat ὀργάνων, ἀλλὰ
μὲν οὐδ Ἀρχεστράτου. Referre huc licet :
60.

Athetzus IV, p. 184, D : Ἀριστόξενος δὲ xot 'Exa-
μινώνδαν τὸν Gr 6aioy αὐλεῖν ualietv παρὰ Ὀλυμπιο-
δώρῳ καὶ Ὀρθαγόρα.

Idem opus respexit Tatian. Adv. Gent. p. 86;
Τί δέ µοι xav! Αριστόζενον τὸν ΘἨθαΐον Αντιγενίδην
πολυπραγμονεῖν; De Antigenide Thebano tibicine
v. Suidas et Harpocratio s. v.; Jacobs. ad Anthol.
tom. VII, p. 57; Meinecke Qu. Scen, IIL, p. 36;
W yttenbach. in Plutdrch. tom. VI, p. 1113.

ΠΕΡΙ ΑΥΛΟΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΝ.

61.

Athenzus IV, p. 174, E : 'O μέντοι Ἀριστόξενος
προχρίνει τὰ ἐντατὰ xal χαθαπτὰ τῶν ὀργάνων τῶν
ἐμπνευστῶν, ῥάδια εἶναι φάσχων τὰ ἐμπνευστά: πολ-
λοὺς γὰρ μὴ διδαχθέντας αὐλεῖν τε xat συρίκειν, ὥσπερ
τοὺς ποιμένας.

62.

Idem IV , p. 174, B: ζητεῖται πότερα τῶν ἔμπνευ-
στῶν ἐστὶν ὀργάνων ἡ ὕδραυλις 3) τῶν ἐντατῶν. Ἀριστό-
ξενος μὲν οὖν τοῦτο obx οἵδε.

62.

Ammonius : ἘΚίθαρις xai χιθάρα διαφέρει, Φησὶν
Ἀριστόξενος ἐν τῷ Περὶ ὀργάνων. Κίθαρις γὰρ ἐστὶν
$ λύρα, xal oi χρώμενοι αὐτῇ κιθαρισταὶ., οὓς ἡμεῖς
λυρῳδοὺς qauév* χιθάρα δὲ, d) χρῆται ὁ χιθαρῳδός.

64.
Athenzus IV, p. 182, F : Ἀριστόξενος ὃ᾽ ἔχφυλα

DE TIBICINIBUS.
E 60. .
Aristoxenus etiam Epaminondam Thebanum tibiis ca-
nere didicisse ait ab Olympiodoro et Orthagora.
Quid mea refert Aristoxeni instar curiosius inquirere de
Anligenide Thebano?

DE TIBIIS ET INSTRUMENTIS MUSICIS.
61. -
Aristoxenus instrumenta quz tenduntur et tactionalia
praefert iis quae inflantur, bec dicens tractari facilius ;
multos enim nullo doctos magistro tibia et fistula canere,
veluti pastores.

62.

Hydraulis quzritur num sit ex instrumentis quse inflan-
tur, an ex iis, quibus adaptantur fides. Aristoxenus qui-
dem hoc non dicit.

63.

Κίθαρις et χιθάρα differunt, teste Aristoxeno in opere De
instrumentis musicis. Etenim κίθαρις est lyra, qua utuntur
eitharistzte quos λυρῳδοὺς dicimus; cithara vero utitur ci-
tharcdus.

64.

Aristoxenus peregrina instrumenta appellat phcnices, |

ARISTOXENI TARENTINI

ὄργανα καλεῖ φοίνικας καὶ πηκτίδας xai μαγάδιδας,
σαμθύκας τε xai τρίγωνα xal χλεψιάµδους xal σχιν-
δαψοὺς xal τὸ ἐννεάχορδον χαλούικενον. ,

65.

Idem XIV, p. 635, E : Π]ηκτὶς δὲ xai µάγαδις ταὺ -
τον, καθά φησιν ὃ ᾿Αρβιστόξενος xat Μέναιχμος 6 Σι-
χυώνιος ἐν τοῖς Περὶ τεχνιτῶν.

66.

Idem XIV, p. 635, B : ΑἈριστόξενος δὲ τὴν μµάγαδιν
xal τὴν πηχτίδα χωρὶς πλήχτρου διὰ ψαλμοῦ παρέχε-
σθαι τὴν χρείαν. Διόπερ xal Πίνδαρον εἰρηχέναι ἐν τῷ
πρὸς Ἱέρωνα σχολίῳ τὴν µάγαδιν ὀνομάσαντα ψαλαὸν
ἀντίφθογγον, διὰ τὸ δύο γενῶν ἅμα xal διὰ πασῶν
ἔχειν τὴν συνῳδίαν, ἀνδρῶν τε χαὶ παίδων.

ΠΕΡΙ ΑΥΛΩΝ ΤΡΗΣΕΩΣ.
e
LIBER I.
67.

Athenzus XIV, p. 634, E : OS (sc. τοῦ αὐλοῦ τοῦ
κιθαριστηρίου) μνημονεύειν (sc. Δίδυμός φησιν }
Ἀριστόξενον ἐν πρώτῳ Περὶ αὐλῶν τρήσεως, λέγοντα
πέντε γένη εἶναι αὐλῶν, παρθενίους, παιδιχοὺς, χιθα-
ριστηρίους , τελείους, ὑπερτελείους.

ΠΕΡΙ ΜΟΥΣΙΚΗΣ.
LIBER I.
68.

Plutarch. De mus. c. 16, p. 1136, C : Ὄλυμπον
γὰρ πρῶτον Ἀριστόξενος ἐν τῷ πρὠτῳ Περὶ μουσιχῆς

pectides, magadides, eambycas, trigona, clepsiambos,
scindapsos ct quod enneachordon vocant.
63.

Pectis εἰ magadis idem est instrumentum, uti dicunt

Aristoxenus et Menachmus Sicyonius in libro De artificibus.
66.

Arístoxenus scribit magadin et pectidem absque plectro
nuda digitorum pulsatione usum prsestare, ideoque Pinda-
rum in suo ad Hieronem scolio magadin appellasse fidiusn
pulsationem sono respondentem , quod duplicis generis et
diapasón concentum haberet, nempe virorum et puerorum.

DE TIBIARUM PERFORATIONE.
$7.

Tibic citharisterite meminit Aristoxenus in libro primo
De tibiarum perforationg , dicens quinque esse genera tibia-
rum , virgineas , pueriles , citharisterias, perfectae, hyper-
perfectas.

DE MUSICA.
68.

Aristoxenus libro primo De musica scribit primum Olym-

DE MUSICA FRAGMENTA.

ixi τῷ Ἠύθωνί φησιν ἐπικήδειον αὐλῆσαι Λυδιστί.
Εἰσὶ à ot Μελανιππίδην τούτου τοῦ μέλους ἄρξαι
φασί,
69.
Idem ib. ο, 11, p. 1134, E : Ὄλυμπος δὲ, ὣς

. Pv , À € / σ LI e .
Ἀριστότενος φησιν, ὗπο ααὈχνεται υπο των ϱουσιχων

τοῦ ἑναριμονίου γένους εὑρετὶς γεγεν7σθαι: τὰ γὰρ πρὸ
et Ὑένους &up&tT,g γεγενησθαι' tX Yap προ

ἐκείνου πάντα διάτονα xal Κρωματιχὰ ἦν. Vide sequen-
tia ex eodem baud dubie Aristoxeno petita.
70.
Athenzus XIV, p. 624, B : Ὁ δὲ Ἀριστόξενος
τὴν εὕρεσιν αὐτῆς { της Φρυγιστὶ ἁρμονίας) “}άγνιδι
τῷ Φρυγὶ ἀνατίθεται.

7I.
LIBER II.
PIntarch. De mus. c. 1$, p. 1137, E : Γούτων 9

τῶν ἁρμονιῶν, τῆς μὲν θρηνῳδιχᾶς τινὸς oben, της
δ) ἐκλελυμένης, εἰχότως ὁ Πλάτων παραιτησάµενος
αὐτὰς, τὴν Δωριστὶ ὡς πολεμικοῖς ἀνδράσι xat σώφρο-
σιν ἁρμόζουσαν εἴλετο": οὐ μὰ Δία ἀγνοήσας (ὡς Ἂρι:
στόξενός φησιν ἐν τῷ δευτέρῳ' τῶν Μουσικῶν ), ὅτι καὶ
ἐν ἐχείναις τι χρήσιμον ἦν προς πολιτειῶν φυλακήν.

72.
LIBER IV.

Athenzus XIV 1 619,D :Ἄριατόξενος δὲ ἐν τετάρτῳ
Περὶ μουσιχῆς, « ῆδον, gov, al ἁργαῖαι Ὑυναῖχες
Καλύχην τινὰ ᾠδήν. Στησιχόρου δ ἦν ποίημα, ἐν
b Καλύχη τις ὄνομα, ἐρῶσα Ἐὐάθλου νεανίσχου, σω- | µέλη» καὶ δια Εὐαθλου νεανίσχου, σω-

pum de morte Pythonis lugubre carmen tibiis cecinisse | est. Ejus virgini lugubre carmen tibiis cecinisse
Lydio modo. Alii Melanippidem auctorem ejus cantilena
faciunt.

69.

Olympus, ut ait Aristoxenus, a musicis putatur enhar-
mosii generis fuisse repertor ; nam ante ipsum omnia dia-
tona fuerunt et chromatica.

70.

Aristoxenus inventionem harmonie Phrygie Hyagnidi
Phrygio assignat.

71.

Quum igitur istarum harmoniarum (Lydi et Ionico )
illa quidem lamentabilis, hwc vero dissoluta sit; recte
Plato eam repudians, Doricam assumpsit , ut decoram viris
modestis et bellicis : non sane ignorans ( ut ait Aristoxenus
ín secundo Musicorum ), etiam in illis ( harmoniis) aliquid
inesse utile ad conservationem reipublicae. .

72.

Arístoxenus libro quarto De musica scribit, priscas fe-
minas cecinisse cantionem quandam nomine Calycen. Ste-
sichori vero versns exstant, in quibus queedam nomine
Calyce Euathli juvenis amore capta a Venere precatur ejus
nuptias; contempía vero a fastidioso et renuente juvene,
precipitio se interemit : id quod circa Leucadem factum.

2871

φρόνως εὔχεται τῇ Αφροδίτη γαμηθῆναι αὐτῷ. ἐπεὶ
δὲ ὑπερεῖδεν ὁ νεανίσχος, χατεχρήμνισεν ἑαυτήν. Ἐγέ-
νετο δὲ τὸ πάθος περὶ Λευχάδα. Σωφρονιχὸν δὲ πάνυ
κατεσχεύασεν Ó ποιητὴς τὸ τῆς παρθένου ἦθος, οὐκ ἐκ
παντὸς τρόπου θελούσης συγγενέσθαι τῷ νεανίσχῳ:
ἀλλ᾽ εὐχομένης, εἰ δύναιτο, γυνἠ τοῦ Εὐάθλου γενέ-
σθαι κουριδία, 7], εἰ τοῦτο μ.} δυνατὸν, ἀπαλλαγῆναι
τοῦ βίου. » Ἐν δὲ τοῖς Κατὰ βραχὺ ὑπομνήμασιν
ὃ Ἀριστόξενος, « Ἴφιχλος, φησὶν, Ἁρπαλύχην ἔρα-
σθεῖσαν ὑπερεῖδεν, Ἡ δὲ ἀπέφανε, xal γίνεται ἐπ᾽ αὐτῇ
παρθένοις ᾠδῆς ἀγὼν, ἥτις Ἀρπαλύχη (φησὶ) xa-
λεῖται. »
73.

Plutarch, De mus, c. 31, p. 1143, B: "Occ δὲ
παρὰ τὰς ἀγωγὰς x«t τὰς µαθήσεις διόρθωσις 9) δια-
στροφὴ Ὑίνεται» δῆλον Ἀριστόξενος ἐποίησε. "Tov
γὰρ κατὰ τὴν αὐτοῦ ἡλικίαν, φησὶ ; Τελεσίᾳ τῷ Θη-
θαίῳ συμθῆναι νέῳ μὲν ὄντι, τραφΏναι ἐν τῇ καλλίστῃ
μουσιχῇ , xat μαθεῖν ἄλλα τε τῶν εὐδοχιμούντων, xai
δὲ χαὶ τὰ Πινδάρου, τά τε Λιονυσίου τοῦ O6alou, xal
τὰ Λάμπρου , xal τὰ Πρατίνου , Xa τῶν λοιπῶν, ὅσοι
τῶν λυρικῶν ἄνδρες ἐγένοντο ποιηταὶ χρουμάτων
ἀγαθοί : xal αὐλῆσαι δὲ χαλῶς xal περὶ τὰ λαιπὰ
µέρη τῆς συµπάσης παιδείας ἱχανῶς διαπονηθῆναι:
παραλλάξαντα δὲ τὴν τῆς ἀχμῆς ἡλικίαν, οὕτω σφό-
δρα ἐξ Ἰαπατηθῆναι ὑπὸ τῆς σχηνιχῆς τε χαὶ ποιχίλης
μουσικῆς, ὡς χαταφρονῆσαι τῶν χαλῶν ἐχείνων, ἐν οἷς
ἀνετράγη, τὰ Φιλοξένου δὲ xal Τιμοθέου ἐχμανθάνειν,
xal τούτων αὐτῶν τὰ ποικιλώτατα xol πλείστην dv
αὑτοῖς ἔ χοντα καινοτοµίαν ' ὁρμήσαντά τε ἐπὶ τὸ ποιεῖν
µέλη, xal διαπειρώµ.ενον ἀμφοτέρων τῶν τρόπων, τοῦ

est. Ejus virginis mores apprime fuisse pudicos pocta finxit,
ut quie juvenis consuetudinem non prorsus et quovis modo
cuperet , sed optare, si liceret, Euathlo virgo nubere, aut
si quod in votis erat obtinere non posset, abire vita. In
Compendiariis vero cominentariis Aristoxenus ait ab Iphi-
clo, quem impotenter amabat, Harpalycen contemptam
mearore contabuisse , institutumque ab eventu illo virgini-
bus cantionis certamen , quam Harpalycen nominant.

73.

Quod autem educatio et disciplina vel rectam vel pra-
vam arlium tractationem babeat, Aristoxenus ostendit.
Nam Telesiam Thebanum, qui ipsius etate vixit, narrat
adolescentem in pulcherrima educatum musica, quum
aliorum nobilium poetarum carmina didicisse, tum Pin-
dari, Dionysii Thebani, Lampri, Pratine , tum reliq::orum
qui lyrico carmine et modis prestilerunt : eundemque
etiam tibia bene cecinisse, et in reliquis totius discipline
partibus satis felici cum industria versatum fuisse. /£tate
autem jam matura adeo fuisso a scenica et varia illa mu-
sica deceptum, ut, contemptis pulchris iis 'n quibus enutri-
tus fuerat , Timothei ac Philoxeni edisceret carmina, ac de
his ipsis ea potissimum, qua maxime essent varia, pluri-
mumque haberent novitatis : quumque se ad lyricum pan-
gendum carmen contulisset , ac tam Philoxeni quam Pin.

288 ARISTOXENI TARENTINI

τε Πινδαρείου καὶ Φριλοξενείου, μὴ ὀύνασθαι χατορθοῦν ; — Historiam sine dubio ipse narravit Avistoxenu.
ἐν τῷ Φριλοξενείῳ γένει ' γεγενῆσθαι ὃ αἰτίαν τὴν ἐκ | in opere Περὶ μουσικῆς, vel alio loco, ubi de v;
παιδὸς χαλλίστην ἀγωγήν. Cf. Bode Dor. Lyr. | musice sermonem instituit. Ceterum verba tam
p. 3434. mutila sunt, ut sine codicum ope sanari nequeant.
75. Pro Πασιφίλης κ. τ. ). Meursius corrigi voluit [Πα-
Plutarch. Qu. Conv. VII, 8, p. 711, C : Ταῦθ oí σιφάης Αἰήτου ἀδελφῆς. Teucherus scribit ita : ἑλθόντα
μὲν αὐστηροὶ xat χαρίεντες ἠγάπησαν ὑπερφυῶς' ol AER P) λέγεται civ u. Quod Tlangone n t
ὃ) ἄνανδροι χαὶ διατεθρυµμένοι τὰ ora. δι ἁμουσίαν latere puto. zx Tacrpd oe $ Λάχωσι xal Δάφνη M.
Μα δωὰ νο χολὸν ἐμεῖν, |. oc (v. Plutarch. Agis. c. 9): τὸν δὲ μουσικὸν κτλ.
Id. ibid. VII, 5, p. 704, F : Ἀκρασίας μὲν καὶ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΚΡΟΑΣΕΩΣ.
αὐτὸς ἀπολύω τὸ φιλήκοον xal φιλοθέαµον"' οὗ μὴν 27.
Ἀριστοξένῳ γε συμφέροµαι παντάπασι, ταύταις µόναις ---
νάσκοντι is ücvai τὸ χαλῶς ἐπιλέγεσθαι. . ,Behol. Platon. P. 381. ed. Bekk. : ! λαύκου
. τέχντ] Ἡ ἐπὶ τῶν u3) ῥαδίως χατεργαζοµένων, 3 ἐπὶ
75. τῶν πάνυ ἐμμελῶς (ἐπιμελῶς B. et Sieb. ) xal ἐν-
τέχνως εἰργασμένων. "Ἱππασος ydo τις χατεσχεύασε
χαλχοῦς τέτταρας δίσχους οὕτως, ὥστε τὰς μὲν Btaud-
τρους αὐτῶν ἴσας ὑπάρχειν, τὸ δὲ τοῦ πρώτου δίσχου πᾶ-
yoc ἐπίτριτον μὲν εἶναι τοῦ δευτέρου, ἡμιόλιον δὲ τοῦ
τρίτου, διπλάσιον δὲ τοῦ τετάρτου, κρουοµένους δὲ τού”
τους ἐπιτελεῖν συμφωνίαν τινά. Καὶ λέγεται ΕΓλαῦκον
ἰδόντα τοὺς ἐπὶ τῶν δίσχων φθόγγους, πρῶτον ἐγχειρῆσαι
8v αὐτῶν χειρουργεῖν ' xai ἀπὸ ταύτης τῆς πραγµατείας
ἔτι καὶ νῦν λέγεσθαι τὴν χαλουµένην Γλαύχου τέχνην.
(76.) Μέμνηταιδὲ τούτου Ἀριστόξενος ἐν τῷ Περὶ τῆς μουσιχῆς
T ἀκροάσεως, xat Νιχοκλῆς (Τιμοχλῆς A. ) ἐν τῷ Περὶ
θεωρίας. "στι δὲ καὶ ἑτέρα τέχνη γραμμάτων, ἣν
ἀναχιθέασι Ἠ λαύχῳ Σαμίῳ, dy ἃς ἴσως xal ἡ παροι-
µία διεδόβη : οὗτος δὲ xai σιδήρου χόλλησιν εὗρεν, ὥς
φησιν 'Ἡρόδοτος.
Eadem usque ad φθόγγους πρῶτον Zenob. II, 91,
alii, quos vide ap. Parceemiograph. ed. Leüutsch.

Strabo I, p. 16 : Διὰ τοῦτο xal τοὺς παῖδας al τῶν
Ἑλλήνων πόλεις πρώτιστα διὰ τῆς ποιητικῆς παιδεύου-
ctv, οὗ φυχαγωγίας χάριν δήπουθεν ψιλῆς, ἀλλὰ σω-
φρονισμοῦ’ ὅπου γε xai οἱ μουσιχοὶ ψάλλειν xat αὐλί-
ζειν καὶ λυρίζειν διδάσκοντες μεταποιοῦνται τῆς ἀρετῆς
ταύτης' παιδευτιχοὶ γὰρ εἶναι φασὶ xol ἐπανορθωτι-
χοὶ 'τῶν ἠθῶν, ᾿Γαῦτα ὃ) o0 µόνον παρὰ τῶν Πνθαγο-
pev ἀχούειν ἐστι λεγόντων, ἀλλὰ xat ᾿Ἀριστόξενος
οὕτως ἀποφαίνεται,

Apollon. Hist, Mirab. c. 49 : Ἰᾶται γὰρ, φησὶν
(sc. Θέοφραστος ), fj χαταύλησις xal ἰσχιάδα xci
ἐπιληψίαν, καθάπερ πρὸς Ἀριστόξενον τὸν μουσιχὸν
ἐλθόντα χρήσασθαι αὐτὸν τοῦ μαντείου τοῦ τῆς Πασι-
φίλης δαµωτι ἁδελφῆς λέγεται τὸν μουσιχὸν χαταστῆ-
σαι τὸν ἐξιστάμενον ἐν Θήθαις ὑπὸ τὴν τῆς σάλπιγ-

---”ᾱ-----------------. -

voc φωνήν. et Schneidewin. p. 55 et XXII. Conferri jubent

dari modum tentasset, in Philoxeneo ei rem non succes- 76.

sisse ; cujus causam fuisse pulcherrimam illam prima aetatis Vertunt, Sanat, inquit Theophrastus, fistulae cantus

institutionem. etiam ischiadem et morbum comitialem : quemadmodum
14. ei, qui ad Aristoxenum musicum venit, oraculo jussus

Hac austeri quidem et eruditi maximo opere probave- | Pasiphila, Damoti sororis. Fertur enim etiam musicus
runt ; effeminati vero et quorum aures inscitia atque bona- | Thebis, qui mente exciderat voce tube audita, ad se
rum imperitia rerum corrupt essent, quos Aristoxenus | rediisse.

bilem aiebat vomere, si enharmonium cantum audirent , DE MUSICA AUSCULTATIONE.

repudiarunt. 11.

Intemperantie crimine ego quoqfie solvo studiosos au- Glauci ars : vel de rebus facili negotio non conficieadis,
diendi et spectandi : non tamen prorsus assentior Ari- | vo] qe eq quod summa cura et artificiose elaboratum. Hip-
sloxeno, qui hisce solis voluptatibus ait accini, Pulchre. pasus enim quidam quattuor discos aereos sic est fabricatus,

79. ut diametri ipsorum pares essent : primi vero disci spissi-

Alque ea de caussa in Grecis urbibus pueri primo | tudo eptitriti rationem ad secundum haberet, hemiolii au-
omnium poesi instituuntur, non sane nuda oblectationis | tem ad tertium, dupli denique ad quartum : et pulsati
caussa, sed ut modestiam discant. Quando musici etiam, | symplioniam quandam ederent. Feruntque primum omnium
«qui psallere, tibia canere vel lyra docent, boc ipsum pra | Glaucum díscorum sonos eorumque rationem observasse,
etare profitentur, morum se magistros ac formatores et | et secundum haec opus istud elaborare instituisse. Unde
correctores esse affirmantes. Neque hoc solum Pythago- , etiamnum dici Glauci, quam vocant, artem. Meminit ejus
reos audimus dicentes, sed Aristoxenus quoque idem | Aristoxenus in libro De musicze auscultatione, et Nicocles
enuntiat. libro De theoria.

ΡΕ MUSICA, LEGUM FRAGMENTA.

289

Interpr. Platon. Phzdon. p. 108, D; Petav. ad | φησιν Ἀριστόξενος ἐν τῇ δεκάτη Πχιδευτικῶν νόµων

Julian. p. 76 ; Sillig. Catalog. Αγ. p. 219; Müller.
drcikcolog. p. 40 sq.
NOMOI IIAIAEYTIKOI.
LIBER I.
78.

Ammonius : Αἰδὼς xel αἰσχύνη διαφέρει... Δια-
στέλλει δ᾽ Ἀριστόζξενος 6 μουσιχὸς τὴν διαφορὰν ἐν τῷ
πρώτῳ Νόμων παιδευτικῶν. Φησὶ γὰρ, διαφορὰν τήνδε
νοµιστέον αἰδοῦς τε xat αἰσχύνης, ὅτι ἡ μὲν aloe, πρὸς
ἠλιχίαν, πρὸς ἀρετὴν, πρὸς ἐμπειρίαν, πρὸς εὐδοξίαν :
6 γὰρ ἐπιστάμενος αἰδεῖσθαι πρὸς ἑχάστην τῶν εἰρη-
µένων ὑπεροχῶν προσέρχεται οὕτω διαχείµενος, οὐ
διὰ τὸ ἡμαρτηχόναι τι, ἀλλὰ διὰ τὸ σέδεσθαι xal τιμᾶν
τὰς εἰρημένας ὑπεροχάς' ἡ 9' αἰσχύνη πρῶτον μὲν
πρὸς, πάντος ἄνθρωπον, ἔπειτα ἐπὶ τοῖς Cue ζομένοις
αἰσχροῖς. x

Eadem plane Her. Philo p. 160 ed. von.
et cod. Sorbon. Etymol. Tzetz. in schol. ad Hesiod.
Op. 190 : Αἰδὼς καὶ αἰσχύνη χατὰ Αριστόξενον τὸν
μουσιχὸν δια φέρουσι καὶ ἵνα τὰ πολλὰ τούτου παρεάσω,
αἰδὼς μὲν Y, μικρὰ xal ἐπὶ τοῖς τυχοῦσι γενοµένη
ὑποστολὴ εὐλαθεῖ λογισμῷ , αἰσχύνη δὲ fj ἐν χαχοῖς
ἀτιμία. Id, ad vs. 316 : Kal 6 μὲν μουσιχὸς Ἀριστό-
ζενος αἰσχύνης οἶδε xal αἰδοῦς διαφοράν. αἰσχύνην
μὲν καλῶν τῶν νενομένην ἀτιμίαν ἐπ᾽ αἰσχροῖς, ον τὸ
μετὰ τὸν χλοπήν ἁλῶναι τινὰ xal χαρῆναι xal δηµο-
σίως τυφθῆναι' «ibo δὲ τὴν εὐλάδειαν xoi σεμνὴν
ὑποστολγν.

LIBER X.

79.
Diog. L. VIII, 15 : "Ελεγόν τε xal οἱ ἄλλοι Πν-
θαγόρειοι, 1?) εἶναι πρὸς πάντας πάντα ῥητὰ, ὥς

Ἔνθα xai Ξενόφιλον ἐρωτηθέντα, πῶς ἂν μάλιστα
τὸν υἱὸν παιδεύσειεν, εἰπεῖν, εἰ πόλεως εὐνομουμένης
γενηθείη.
NOMOI ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ.
LIBER VIII.
8o.

Athenzus XIV, p. 648, D, postquam laudavit ver-
sum ex poemate quod Χείρων inscribitur et Epi-
charmo tribui solet, pergit : Τὰ δὲ ψΨευδεπιΓάρµεια
ταῦτα πεποιήχασιν ἄνδρες ἔνδοξοι. Ἀρυσόγονός τε
ὃ αὐλητὴς, ὥς φησιν Ἀριστόξενος ἐν ὀγδόῳ Πολιτικῶν
νόκων, τὴν Πολιτείαν ἐπιγραφομένην.

(ΠΕΡΙ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗΣ.)
δι.
Stobsei Eclog. Phys. I, p. 16 ed. Heer. : Τὸν δὲ

περὶ τοὺς ἀριθμοὺς πραγµατείαν μάλιστα πάντων
τιμῆσαι δοχει Πυθαγόρας, xai προάγειν εἰς τὸ πρό-
σθεν, ἀπαγαγὼν ἀπὸ τῆς τῶν ἑαπόρων χρείαςι πάντα
τὰ πράγματα ἀπειχάζων τοῖς ἀριθμοις. Τά τε γὰρ
ἄλλα ἀριθμὸς ἔχει, xal λόγος ἐστὶ πάντων τῶν ἀρι-
θμῶν πρὸς ἀλλήλους. Αἰγύπτιοι δ᾽ 'ΕἙρμοῦ φασὶν εὔ-
ρηµα, ὃν καλοῦσι Θώθ: οἱ δὲ ἐκ τῶν θείων περι-
φορῶν ἐπινοηθῆναι. Μονὰς μὲν οὖν ἐστὶν ἀρχὴ ἀρι-
θμοῦ, ἀριθμὸς δὲ τὸ ἐκ τῶν μονάδων πλῆθος συγχείµε-
vov. Τῶν δὲ ἀριθμῶν ἄρτιοι μὲν εἰσὶν ol εἰς ἴσα διαι-
ῥρούµενοι, περισσοὶ δὲ οἱ εἰς ἄνισα, xal μέσον ἔχοντες.
Οὕτως ἐν περισσαῖς ἡμέραις at κρίσεις τῶν νοσημάτων
γίνεσθαι δοχοῦσι xai αἱ µεταθολαὶ, ὅτι 6 περιττὸς χαὶ
ἀρχὴν xai τελευτὴν xal µέσον ἔχει, ἀρχῆς καὶ ἀχμῆς
xal παρακμῆς ἐχόμενα.

Alia quedam ex philosophicis Aristoxeni scri-
ptis afferunt Cicero et ex eo, ut videtur, Lactan-
tius. Quz subjicere liceat,

LEGES AD INSTITUTIONEM SPECTANTES. |

78.

Aristoxenus musicus libro primo Legum ad institutio-
nem spectantium differentiam vocum αἰδώς et αἰσχύνη ita
definit, ut αἰδώς pertineat ad statem , virtutem , peritiam ,
gloriam. Nam qui αἰδεῖσθα: scit, àd omnes has excellen-
lias accedit cum pudore , non quod quidquam deliquerit ,
verum quod vereatur istas et honoret; αἰσχύνη vero per-
linet primum ad quemvis hominem, deinde de rebus tur-
pibus dicitur.

79.

Sed et reliqui Pythagorei dicebant non esse omnia omni-
bus pandenda , ut ait Aristoxenus libro decimo De legibus
ad institutionem accommodatis. Ubi et Xenophilum Py-
fhagoreum interrogatum, quo pacto optime filium eru-
dire& , dixisse refert, s! bonis legibus rectie civifatis civis
fieret.

FRACMENTA HIST. CH. — VOL. il.

LEGES AD REMPUBL. SPECTANTES.
80.
Carmina hec, qu& Kpicharmo falso tribuunt, a claris

: viris facta sunt ; Chrysogonus tibicen, ut tradit Aristoxenus

libro octavo Legum civilium, auctor est carminis illius,
quod inscribitur Respublica. *
81.

At numerorum disciplinam maximi videtur fecisse Py-
thagoras, et a mercatorum usu abductam provexisse, rebus
omnibus cum numeris comparatis. Nam quum alia nume-
rus babet, tum est quaedam numerorum inter se ratio.
AEgyptii vero Mercurii, quem Thoth vocant, hoc inven-
tum esse statuunt; alii de motibus coelestibus collectum
volunt. Unitas est numeri principium , numerus unitatum
multitudo. Sunt autem numeri alii pares, qui in aequalia,
alii impares, qui in ineequalia dividuntur et medium habeut.
Hoc paclo crises morborum et transitus in diebus imparibus
collocantur, quod is numerus principium habet et finem
et medium ; initium, vigorem et languorem complexus.

19

290
82.

Cicero Tuscul. Il, 10 : ristorenus musicus
idemque philosophus ipsius corporis intentionem
quandam animam esse dixit ; velut in cantu et
fidibus, qua harmonia dicitur, sic ex corporis to-
tius natura ct figura varios motus cieri, tamquam
in cantu sonos.

Id. ibid. : Hic Aristoxenus ab artificio suo non
recessit, et tamen dixit aliquid, quod ipsum quale
esset, erat multo ante dictum et explanatum a
Platone (in Phed. p. 390-394 ).

Id. ib. c. 18: Dicearchum vero cum 4ristoxeno,
cequali et condiscipulo suo, doctos sane homines ,
omittamus : quorum alter ne condoluisse quidem
unquam videtur, qui animam se habere non sen-
tiat; alter ita delectatur suis cantibus , ut eos etiam
ad hec transferre conetur. Harmoniam autem ex
intervallis sonorum nosse possumus , quorum varia
compositio etiam harmonias efficit plures : mem-
brorum vero situs et figura corporis, vacans animo,
quam possit harmoniam efficere, non video : sed
hic quidem quamois eruditus sit, sicut est, heec
magistro concedat Aristoteli : canere ipse doceat.

Lactantius Instit. Div. VII, 13 : Quid 4Mristoxe-
nus ? qui negavit omnino ullam esse animam, etiam
dum ivit in corpore, sed sicut in fídibus ex inten-
tione nervorum effici concordem sonum atque can-
tum , quem musici harmoniam vocant; ita in cor-
poribus ex compage viscerum ac vigore membrorum
vim sentiendi exsistere. Quo nihil dici delirius po-
test,

Idem De Opif. Dei c. XF1 : lllud autem
cave ne unquam simile veri putaveris , quod
"Aristoxzenus dixit, mentem omnino nullam esse,
sed quasi harmoniam in fidibus ex constructione
corporis et compagibus viscerum im sentiendi
ersistere. Musici enim intentionem concentumque
nervorum in integros modos sine ulla offensione
consonantium harmoniam vocant. PVolunt igitur
animum simili ratione constare in homine, qua
corporis partium firma conjunctio, membrorumque
omnium consentiens in unum vigor motum illum
sensibilem faciat, animumque concinnet, sicut

modulantes.

ARISTOXENI TARENTINI

nervi bene intenti conspirantem sonum, Et sicuti in
fidibus , quum aliquid aut interruptum aut rela-
zatum est, omnis cunendi ratio turbatur. et sol-
eitur , ία in corpore, quum pars aliqua membrorum
duxerit vitium, destrui universa, corruptisque
omnibus atque turbatis, occidere sensum , eamque
mortem vocari. »

83.
IZTOPIKA ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΑ.

Diog. Laert. IX , 4o : Ἀριστόξενος iv τοῖς "lato-
ρικοῖς ὑπομνήμασι φησὶ, Πλάτωνα θελῆσαι συμφλέξαι
τὰ Δημακρίτου συγγράµµατα, ὅπόσα ἠδυνήθη συνα-
γαγεῖν. Ἀμύχλαν δὲ xol Κλειυίαν τοὺς Πυθαγοριχοὺς
κωλῦσαι αὐτὸν, ὡς οὐδὲν ὄφελος' παρὰ πολλοῖς γὰρ
εἶναι τὰ βιθλία ἤδη.

84.

Plutarch. Alexandr. M. c. 4 : "Ότι δὲ τοῦ χρωτὸς
fowov ἀπέπνει, xal τὸ στόµα χατεῖχεν εὐωδία xal
τὴν σάρχα πᾶσαν, ὥστε πληροῦσθαι τοὺς χιτωνίσκους,
ἀνέγνωμεν dv Ὑπομνήμασιν Ἀριστοξενείοις.

Eadem in Moral. p. 623, E, suppresso nomine
Aristoxeni.

TA KATA BPAXY YIIOMNHMATA.
85.
Athengus XIV, 619, D, de Harpalyce. Vide

fragm, 71.
86.

ZYMMIKTA YIIOMNHMATA.

Porphyrius Comm. in Ptol. Harmon. p. 151:
'O μέν τοι Ἀριστόξενος ἀληπτότερον οὐχ ἐπὶ τῶν φϕό-
φων πεποίηται τὸν λόγον, ἀλλ’ ἐπὶ τῆς φωνῆς ἣν ἡ μεῖς
προϊέμεθα, τῷ λέγεσθαι, τινὰς ψόφους ὑπερθάλλειν
τὴν ἡμετέραν ἀχοὴν χαὶ διὰ τοῦτο μὴ ἀχούεσθαι,
ὡς ἐπιδείζομεν' οὗ μὴν ἀλλὰ καὶ περὶ τῆς ἡμετέρας
φωνῆς xal ἀκοῆς ποιούµενος τὸν λόγον ἐν μὲν τινὶ τῶν
Συμμµίχτων ὑπομνημάτων φησὶ τὸ µέγιστον xal ἑλά -
χιστον διάστηµα ὑπεναντίως ἔχειν τῇ δυνάμει πρὸς
τὴν αἴσθησιν ἡμῶν. Causam hujus rti subjicit, quod
in magno intervallo loquentes citius deficimus quam
audientes, in parvo autem sentientes prius quam

4

COMMENTARBII.

88.

Aristoxenus in Historicis commentariis ait, Democriti
Commentaria , qux colligere potuerit, Platonem voluisse
comburere : verum ab Amycla et Clinia Pythagoreis fuisse
prohibitum , nihil id afferre utilitatis dicentibus; jam enim
hos libros apud plerosque servari.

84.
Odorem ex cute gratissimum efflasse Alexandrum M. , o;

ejus totumque corpus reddidisse fragrantiam , quam interio-
restunice retinebant, in Commentariis Aristoxeni legimus.
86.

Aristoxenus rationem imperceptam non in sonitibus
ponit, sed in voce quam nos emittimus; dicens quosdam
sonitus superare auditum nostrum et propterea non audiri.
Et vero de nostra voce et auditu disputans in quodam
Miscellaneorum Commentariorum eit, maximum et mini-
mum intervailum se subcontrario modo bahere poteatiz
ad sensum nostrum.

. COMMENTARIORUM FRAGMENTA. 291

Photius Bibl. cod. CLXI tradit Sopatrum so-
phistam e libro sezto decimo τῶν Συμμίκτων ὕπο--
µνηµάτων varia paradoxa et improbabilia colle-
gisse. Quare huc refero locum sequentem, qui fugit
Mahnium.

" 83.

JElianus N. A. VIIL, 7 : Ἀριστόξενος δέ πού qnot,
ἄνδρα ταῖς χερσὶν ὄφιν τινὰ ἀποχτεῖναι, xal μὴ δη-
χθέντα ὅμως θιγόντα ἀποθανεῖν' καὶ τὴν ἐσθῆτα δὲ αὖ -
toU , ἣν ἔτυγε φορῶν ὅτε τὸν ὄφιν ἀνῄρει, καὶ ἐχείνην
σαπἢναι οὐ μετὰ µαχρόν.

88.

Apollonius Hist. Mirab. c. 3o : Ἀριστόξενος δὲ
6 μουσικὸς τεταρταΐζοντας τὴν ἑλξένην φησὶν βοτάνην
μετὰ ζλαίου τριθοµένην xal συγχριοµένην πρὸ τῆς
λήψεως ἀπολύειν τοῦ πάθους.

6 μουσικός ] οὐχ 6 µουσ. Meursius ad medicum
Herophileum rem referens ; sine caussa.

89.
TA ZIIOPAAHN.

Diog. L.1, 107, de Mysone : Αριστόξενος δέ φη-
cw ἐν τοῖς Σποράδην, οὗ πόρρω Τίμωνος αὐτὸν xai
Ἀπημάντου γεγονέναι" μισανθρωπεῖν γάρ. ᾿Οφθῆναι
γοῦν ἐν Λαχεδαίμονι µόνον ἐπ᾽ ἐρημίας γελῶντα * dvo
δέ τινος ἐπιστάντος xai πυθοµένου, διὰ τί μηδενὸς
παρόντος γελᾶ, φάναι, « δι αὐτὸ τοῦτο..ν Φησὶ à' Ἆρι-
στόξενος, ὅτι ἔνθεν xai ἄδοξος ἦν, ὅτι μηδὲ πόλεως,
ἀλλὰ χώµης, xal ταῦτα ἀφανοῦς' ὅθεν διὰ τὴν ἁδοξίαν
αὐτοῦ xal τὰ αὐτοῦ τινὰς Πεισιάτράτῳ περιθεῖναι τῷ

τυράννῳ, χωρὶς Πλάτωνος τοῦ φιλοσόφου.

ΣΥΜΜΙΚΤΑ ΣΥΜΠΟΤΙΚΑ.
go.

Athenzus XIV, p. 632, A : Διόπερ Ἀριστόξενος
ἐν τοῖς Συμμίκτοις συμποτικοῖς, « "Ouotov, φησὶ, ποιοῦ-
μεν Ποσειδωνιάταις τοῖς ἐν τῷ Τυρσηνικῷ χόλπῳ
κατοιχοῦσιν. Οἷς συνέθη τὰ μὲν ἐξ ἀρχῆς Ἕλλησιν
οὖσιν ἐχθεθαρθαρῶσθαι, Tuppnvoic Ά Ῥωμαίοις YEyo-
νόσι, xal τήν τε φωνὴν µεταθεθληκέναι τά τε λοιπὰ
τῶν ἐπιτηδευμάτων, ἄγειν τε µίαν τιγὰ αὐτοὺς τῶν
ἑορτῶν τῶν Ἑλληνικῶν ἔτι καὶ νῦν, ἐν Ἡ συνιόντες
ἀναμιμνήσχονται τῶν ἁρχαίων ἐχείνων ὀνομάτων τε xal
γοµίμων, xai ἀπολοφυράμενοι πρὸς ἀλλήλους xat ἀπο-
δαχρύσαντες ἀπέρχονται. Οὕτω δὴ οὖν, qual, xal
ἡμεῖς, ἐπειδὴ xal τὰ θέατρα ἐχθεθαρθάρωται , xat εἰς
μεγάλην διαφθορὰν προελήλυθεν ἡ πάνδηµος αὕτη
μουσικὴ, χαθ᾽ αὐτοὺς γενόµενοι ὀλίγοι ἀναμιμνησκό-
µεθα, olo ἦν ἡ μουσική. » 1 αὔτα μὲν 6 Ἀριστόξενος,

9t.

Plutarchus De mus. c. 43, p. 1146, F : ZuvíGatws
γὰρ εἰσάγεσθαι μουσικὴν, ὡς ἱκανὴν ἀντισπᾶν xol
πραῦνειν τὴν τοῦ οἴνου ὑπόθερμον δύναμιν’ καθάπερ
που φησὶ xai 6 ὑμέτερὸς Ἀριστόξενος' ἐκεῖνος γὰρ
ἔλεγεν, εἰσάγεσθαι μουσικὴν παρ) ὅσον ὃ μὲν οἶνος
σφάλλειν πέφυχε τῶν ἄδην αὐτῷ γχρησάµένων τά τε
σώματα’ xal τὰς διανοίας: ἡ δὲ μουσικἡ τῇ περὶ αὐτὴν
τάξει τε xal συμμετρία εἰς τὴν ἐναντίαν χατάστασιν
ἄγει τε xal πραὀνει. Παρὰ τοῦτον οὖν τὸν καιρὸν ὡς
βοηθήματι τῇ μουσιχῇ τοὺς ἀρχαίους φησὶ χεχρῆσθαι
Όμηρος.

87.

Aristoxenus quodam loco dicit virum qui serpentem
quandam manibus interfecisset, nullo morsu ab ea affe-
ctum, ex solo tactu vitam amisisse : illiusque vestem, quam
eo tempore quum serpentem interimebat , gestaret , non ita
multo post putruisse.

88.

Aristoxenus musicus eos qui laborant quartana , liberari
morbo affirmat, si helxinen herbam ante accessum febris
inungant corpori tritum cum oleo.

89.

Aristoxenus autem in Varia Historia, hunc ( Mysonem )
a Timonis et Apemanti moribus non multum abfuisse per-
hibet, quippe qui hominum osor fuerit. Sic conspectum
Lacedaemone solum in solitudine ridentem, et interroga.
tum ab aliquo , qui derepente supervenerat, cur nemine
praesente rideret : At ob hoc ipsum, dixisse, rideo. Auctor
est Aristoxenus , eum et propterea ignotum latuisse quod
nog ex urbe, sed ex vico eoque obscuro, natus esset : ob
eamque ignobilitatem, que ipsius sunt, nonnullos Pisistrato
tyranno tribuere, prxter Platonem philosophum.

MISCELLANEA CONVIVALIA.

90.

Aristoxenus in Miscellaneis Convivalibus, « Nos id, inquit,
facimus, quod Posidoniatze ad Tyrrhenicum sinum siti ,
qui antea Greci in Tyrrhenorum aut Romanorum barba-
riem lapsi mutatis voce et institutis, unum tamen festum
Grzecaniéum agunt ad hunc usque diem, quo una congressi
in memoriam sibi revocant prisca illa nomina et consue-
iudines : lacrimati vero atque sortem suam mutuo con-
questi discedunt. Sic et nos, inquit, postquam theatra no-
stra barbara facta sunt, et misere corrupta ars hzec musica
et prostituta est, privatim qui restamus pauci, memoria
repetimus qualis olim fuerit musica. » Hc Aristoxenus.

91.

1490 quippe musicam conviviis adhiberi receptum fuit ,
quod animum revocare et vim calidam vini mitigare va-
leret. In quam sententiam etiam Aristoxenus vesler ali-
cubi dixit, musicam introductam in canas esse; quod
sicut vinum nimio ipso utentium et animos et corpora
labefactat , ita musica suo ordine et concinnitate in contra-
rium statum abducit atque sedat. Ea igitur opportunitate ,
Homerus ait, priscos musica tanquam remedio quodam usos,

. 19.

990
82.

Cicero Tuscul. I, 10 : ristorenus musicus
idemque philosophus ipsius corporis intentionem
quandam animam esse dixit ; velut in cantu et
fidibus, qu& harmonia dicitur, sic ex corporis to-
tius natura ct figura varios motus cieri, tamquam
in cantu sonos,

ld. ibid. : Hic Jristoxenus ab artificio suo non
recessit, et tamen dixit aliquid, quod ipsum quale
esset, erat multo ante dictum et explanatum a
Platone ( in Phed. p. 390-392 ).

Id, ib. c. 18: Dicceearchum vero cum A4ristoxeno,
aequali et condiscipulo suo, doctos sane homines ,
omittamus : quorum alter ne condoluisse quidem
unquam videtur, qui animam se habere non sen-
tiat; alter ita delectatur suis cantibus , ut eos etiam
ad hec transferre conetur. Harmoniam autem ex
intervallis sonorum nosse possumus , quorum varia
compositio etiam harmonias efficit plures : mem-
brorum vero situs et figura corporis, vacans animo,
quam possit harmoniam efficere, non video : sed
hic quidem quamvis eruditus sit, sicut est, Ἴαρο
magistro concedat Aristoteli : canere ipse doceat.

Lactantius Instit, Div. VII, 13 : Quid 4Mristoxe-
nus ? qui negavit omnino ullam esse animam, etiam
dum vivit in corpore, sed sicut in fidibus ex inten-
tione nervorum effici concordem sonum atque can-
tum , quem musici harmoniam vocant; ita in cor-
poribus ex compage viscerum ac vigore membrorum
vim sentiendi exsistere. Quo nihil dici delirius po-
test,

Idem De Oif. Dei c. XF1 : lllud autem
cavc ne unquam simile "veri putaveris , quod
Aristeoxenus dixit, mentem omnino nullam esse,
sed quasi harmoniam in fidibus ex constructione
corporis et compagibus viscerum vim sentiendi
exsistere. Musici enim intentionem concentumque
nervorum in integros modos sine ulla offensione
consonantium harmoniam "vocant. Volunt igitur
animum simili ratione constare in homine, qua
corporis partium firma conjunctio, membrorumque
omnium consentiens in unum vigor motum illum
sensibilem faciat, animumque concinnet, sicut

modulantes.

ARISTOXENI TARENTINI

nervi bene intenti conspirantem sonum, Et sicuti in
fidibus , quum aliquid aut interruptum aut rela-
ratum est, omnis canendi ratio turbatur et sol-
eitur , ita in corpore, quum pars aliqua membrorum
duxerit vitium, destrui universa, corruptisque
omnibus atque turbatis, occidere sensum , eamque
mortem vocari. »

83.
IZTOPIKA ΥΠΟΜΝΗΜΑΊΤΑ.

Diog. Laert. IX , 4o : Ἀριστόξενος ἐν τοῖς Ἴστο-
puoic ὑπομνήμασι φησὶ, Πλάτωνα θελῆσαι συµφλέξαι
τὰ Δημοχρίτου συγγράµµατα, ὁπόσα ἠδυνήθη συνα-
γαγεῖν. Ἀμύχλαν δὲ xal Κλεινίαν τοὺς Πυθαγοριχοὺς
χωλῦσαι αὐτὸν, ὡς οὐδὲν ὄφελος' παρὰ πολλοῖς γὰρ
εἶναι τὰ βιθλία ἤδη.

84.

Plutarch. Alexandr. M. c. 4 : "Ort δὲ τοῦ χρωτὸς
ἥδιστον ἀπέπνει, xal τὸ στόµα χατεῖχεν εὐωδία xal
τὴν σάρκα πᾶσαν, ὥστε πληροῦσθαι τοὺς χιτωνίσχους,
ἀνέγνωμεν dv Ὑπομνήμασιν Ἀριστοξενείοις.

Eadem in Moral. p. 623, E , suppresso nomine
Aristoxeni.

TA KATA BPAXY YIIOMNHMATA.
85.
Atheneus XIV, 619, D, de Harpalyce. Vide

fragm. 71.
86.

ZYMMIKTA YIIOMNHMATA.

Porphyrius Comm. in Ptol. Harmon. p. 355 :
'O μέν τοι Ἀριστόξενος ἀληπτότερον οὐκ ἐπὶ τῶν ψό-
qu πεποίηται τὸν λόγον, ἀλλ’ ἐπὶ τῆς φωνῆς ἣν ἡμεῖς
προϊῖέμεθα, τῷ λέγεσθαι, τινὰς ψόφους ὑπερθάλλειν
τὴν ἡμετέραν ἀχοὴν χαὶ διὰ τοῦτο μὴ ἀχούεσθαι,
ὡς ἐπιδείξομεν ' οὐ μὴν ἀλλὰ xal περὶ τῆς ἡμετέρας
φωνῆς χαὶ ἀχοῆς ποιούµενος τὸν λόγον ἐν μὲν τινὶ τῶν
Συμµίκτων ὑπομνημάτων φησὶ τὸ µέγιστον xal ἑλά -
χιστον διάστηµα ὑπεναντίως ἔχειν τῃ δυνάµει πρὸς
τὴν αἴσθησιν ἡμῶν. Causam hujus rti subjicit, quod
in magno intervallo loquentes citius deficimus quam

audientes, in parvo autem sentientes prius quam
“

COMMENTABII.

88.

Aristoxenus in Historicis commentariis ait, Democriti
Commentaria , quz colligere potuerit, Platonem voluisse
comburere : verum ab Amycla et Clinia Pythagoreis fuisse
prohibitum , nihil id afferre utilitatis dicentibus; jam enim
hos libros apud plerosque servari.

84.
Odorem ex cute gratissimum efflasse Alexandrum M. , o:

ejus totumque corpus reddidisse fragrantiam , quam interio-
res tunicze retinebant, in Commentariis Aristoxeni legimus.
86.

Aristoxenus rationem imperceptam non in sonilibus
ponit, sed in voce quam nos emittimus; dicens quosdam
sonitus superare auditum nostrum et propterea non audiri.
Et vero de nostra voce et auditu disputans in quodam
Miscellaneorum Commentariorum ait , maximum et mini-
mum intervallum se subcontrario modo babere potentis
ad sensum nostrum.

. COMMENTARIORUM FRAGMENTA.

Photius Bibl. cod. CLXI tradit Sopatrum so-
phistam e libro sexto decimo τῶν Συμμίκτων ὕπο-
µνηµάτων varia paradoxa et improbabilia colle-
gisse. Quare huc refero locum sequentem, qui fugit
Mahnium.

- 85.

JElianus N. A. VIIL, 7 : Ἀριστόζενος δέ πού φησιν,
ἄνδρα ταῖς χερσὶν ὄφιν τινὰ ἀποχτεῖναι, xal μὴ δη-
χθέντα ὅμως θιγόντα ἀποθανεῖν' καὶ τὴν ἐσθῆτα δὲ αὖ -
τοῦ, ἣν ἔτυχε φορῶν ὅτε τὸν ὄφιν ἀνήρει, xai ἐκείνην
σαπῆναι οὐ μετὰ µαχρόν.

88.

Apollonius Hist. Mirab. c. 3o : Ἀριστόξενος δὲ
ὁ μουσικὸς τεταρταΐζοντας τὴν ἑλξίνην φησὶν βοτάνην
μετὰ ἐλαίου τριθοµένην καὶ συγχριοµένην πρὸ τῆς
λήψεως ἀπολύειν τοῦ πάθους.

ὁ μουσικός ] οὐχ 6 µουσ. Meursius ad medicum
Herophileum rem referens; sine caussa.

89.
TA ΣΠΟΡΑΔΗΝ.

Diog. L.1, 107, de Mysone : Ἀριστόξενος δέ φη-
cw ἐν τοῖς Σποράδην, οὗ πόρρω Τίμωνος αὐτὸν xai
Ἀπημάντου γεγονέναι’ μισανθρωπεῖν γάρ. ᾿ὈΟφθῆναι
γοῦν ἐν Λαχεδαίμονι µόνον ἐπ᾽ ἐρημίας γελῶντα * ἄφνω
δέ τινος ἐπιστάντος xai πυθοµένου, διὰ τί μηδενὸς
παρόντος γελᾶ, φάναι, « δι αὐτὸ τοῦτο..» Dual δ᾽ Ἆρι-

τόξενος, ὅτι ἔνθεν xal ἄδοξος ἦν, ὅτι μηδὲ πόλεως,
ἀλλὰ χώµης, χαὶ ταῦτα ἀφανοῦς, ὅθεν διὰ τὴν ἀδοξίαν
αὐτοῦ χαὶ τὰ αὐτοῦ τινὰς Πειαιφτράτῳ περιθεῖναι τῷ

τυράννῳ, χωρὶς Πλάτωνος τοῦ φιλοσόφου.

--------ὃ---ἃἘ-ἙἛἝεἙἝκἙκἙκΝκἛεἹἩἹκἲ-ρν--υμυρ.᾿μ .ρρ.)...-.-----.ῶῶῶ..””.”.”ϱΏϱὃ-ΏϱΏϱὃὀῶςή-

291

ΣΥΜΜΙΚΤΑ ΣΥΜΠΟΤΙΚΑ.
go.

Athenzus XIV, p. 632, A : Διόπερ Ἀριστόξενος
ἐν τοῖς Συμμµίχτοις συαποτικοῖς, «"Ὅμοιον, φησὶ, ποιοῦ-
μεν Ποσειδωνιάταις τοῖς ἐν τῷ Τυρσηνικῷ κόλπῳ
κατοιχοῦσιν. Οἷς συνέθη τὰ μὲν ἐξ ἀρχῆς ἛἝλλησιν
οὖσιν ἐκθεθαρθαρῶσθαι, Έ υρρηνοῖς 9) Ῥωμαίοις γεγο-
γόσι, xal τήν τε φωνὴν µεταθεθληχέναι τά τε λοιπὰ
τῶν ἐπιτηδευμάτων, ἄγειν τε µίαν τινὰ αὐτοὺς τῶν
ἑορτῶν τῶν Ἑλληνικῶν ἔτι καὶ νῦν, ἐν ᾗ αυνιόντες
ἀναμιμνήσκονται τῶν ἀρχαίων ἐχείνων ὀνομάτων τε xal
νοµίµων, xoi ἀπολοφυράμενοι πρὸς ἀλλήλους καὶ ἀπο-
δαχρύσαντες ἀπέρχονται. Οὕτω δὴ οὖν, quot, xal
ἡμεῖς, ἐπειδὴ καὶ τὰ θέατρα ἐχθεθαρθάρωται , xal εἰς
μεγάλην διαφθορὰν προελήλυθεν ἡ πάνδηµος αὕτη
μουσικὴ, χαθ᾽ αὐτοὺς γενόµενοι ὀλίγοι ἀναμιμνησχό-
µεθα, ola ἦν ἡ μουσική. » Ἱ αὔτα μὲν 6 Ἀριστόξενος,

91.

Plutarchus De mus. c. 43, p. 1146, F : Συνέδαινε
γὰρ εἰσάγεσθαι μουσικὴν, ὡς ἱκανὴν ἀντισπᾶν καὶ
πραῦνειν τὴν τοῦ οἴνου ὑπόθερμον δύναμιν' καθάπερ
που φησὶ xai ὁ ὑμέτερὸς Ἀριστόξενος' ἐχεῖνος γὰρ
ἔλεγεν, εἰσάγεσθαι μουσικὴν παρ) ὅσον ὃ μὲν οἴνος
σφάλλειν πέφυχε τῶν ἄδην αὐτῷ χρησάµένων τά τε
σώματα xal τὰς διανοίας' ἡ δὲ μουσικἡ τῇ περὶ αὐτὴν
τάξει τε xat συμμετρία εἰς τὴν ἐναντίαν κατάστασιν
ἄγει τε xal πραὀνει,. Παρὰ τοῦτον οὖν τὸν χαιρὸν ὡς
βοηθήµατι τῇ μουσικῇ τοὺς ἀρχαίους φησὶ χεχρῆσθαι
Ὅμηρος,

87.

Aristoxenus quodam loco dicit virum qui serpentem
«quandam manibus interfecisset, nullo morsu ab ea affe-
ctum, ex solo tactu vitam amisisse : illiusque vestem, quam
eo tempore quum serpentem interimebat , gestaret , non ita
multo post putruisse.

88.

Aristoxenus musicus eos qui laborant quartana, liberari
morbo affirmat, αἱ helxinen herbam ante accessum febris
inungant corpori tritum cum oleo.

89.

Aristoxenus autem in Varia Historia, hunc ( Mysonem )
a Timonis et Apemanti moribus non multum abfuisse per-
hibet, quippe qui hominum osor fuerit. Sic conspectum
Lacedamone solum in solitudine ridentem , et interroga-
tum ab aliquo, qui derepente supervenerat, cur nemine
praesente rideret : At ob hoc ipsum, dixisse, rideo. Auctor
est. Aristoxenus , eum et propterea ignotum latuisse quod
non ex urbe, sed ex vico eoque obscuro, natus esset : ob
eamque ignobilitatem, qua ipsius sunt, nonnullos Pisistrato
tyranno tribuere, preter Platonem philosophum.

MISCELLANEA CONVIVALIA.

90.

Aristoxenus in Miscellaneis Convivalibus, « Nos id, inquit,
facimus, quod Poesidoniate ad Tyrrhenicum sinum siti ,
qui antea Greci in Tyrrhenorum aut. Romanorum barba-
riem lapsi mutatis voce et institutis, unum tamen festum
Graxcanicum agunt ad hunc usque diem , quo una congressi
in memoriam sibi revocant prisca illa nomina et consue-
tudines : lacrimati vero atque sortem suam mutuo con-
questi discedunt. Sic et nos, inquit, postquam theatra no-
stra barbara facta sunt, et misere corrupta ars haec musica
et prostituta est, privatim qui restamus pauci, memoria
repetimus qualis olim fuerit musica. » Haec Aristoxenus.

91.

]deo quippe musicam conviviis adhiberi receptum fuit ,
quod animum revocare et vim calidam vini mitigare va-
leret. In quam sententiam eliam Aristoxenus vester ali-
cubi dixit, musicam introductam in cenas esse; quod
sicut vinum nimio ípso utentium et animos et corpora
labefactat , ita musica suo ordine et concinnitate in contra-
rium statum abducit atque sedat. Ea igitur opportunitate ,
Homerus ait, priscos musica tanquam remedio quodam usos.

, 19.

394
EIIIMBOEIA ?

93.
Fulgentius Mythol. II, 9, ex Nicagora refert
Prometheum vulturi jecur prebentem livoris quasi
pingere imaginem. Deinde addit : Unde et Petronius
"Arbiter ait : Qui vultur jecur ultimum pererrat, Et
pectus trahit intimasque fibras , Non est quem tepidi
vocant poeta, Sed cordis mala livor atque luxus.
Nam et dristoxenus in Epimetheiorum libro, quem
scripsit, similia profert. Enimvero Prometheum,
quasi προµήθειαν, quod nos latine providentiam
dicimus , ex dei providentia et Mineroa , quasi cae-
{εί sapientia hominem factum, Dieinum vero

ARISTOXENUS TARENTINUS.

ignem , Quem voluere, animam monstrant dieini-
tus inspiratam , qua apud paganos dicitur de caelis
tracta, Jecur vero Prometheum vulturi prabentem ,
quod nos cor dicimus, quia in corde aliquanti phi-
losophorum dixerunt esse sapientiam.

« Inlibris quibusdam pro Epimetheiorum legitur
Lindosecemiarum , quod librarii deinceps mutasse
videntur in Lineoseremiarum. Alia huc etiam acce-
dit a Munckero in Ms. Leidensi reperta lectio :
"Aristoxenus in lieido sententiarum libro ; cui haud
majoris momenti glossa addita est : ἐπ quo dispu-
tat de livore i. e. invidia. » Μαπντυς. Qui verus fue-
rit libri titulus et quod argumentum acutioribus
divinandum relinquo.

(Ps

PHANIAS ERESIUS.

Strabo XIII, p. 618 : Ἔξ Ἐρέσου ἦσαν G9-
φραστός τε xal Φανίας, ol ἐκ τῶν περιπάτων Φιλόσο-
φοι, Ἀριστοτέλους γνώριμοι.

Suidas : Φανίας 3j Φαινίας Ἐρέσιος (*), φιλόσοφος
περιπατητιχὸς, Ἀριστοτέλους μαθητής. Ην δ᾽ ἐπὶ τῆς
pic. Ὀλυμπιάδος xal μετέπειτα in^ Ἀλεξάνδρου τοῦ
Μαχεδόνος. Sincera nominis forma est Φανίας,
cujus solemnis in codd. varietas Φαινίας: preterea
nomen scriptoris abiit in Φάνης et Φανίης , de qui-
bus multus est Ebert. in Diss. Sic. p. 77 sq.

Libri Phaniz, ἀνδρὸς φιλοσόφου xat γραμμάτων οὐκ
ἀπείρου ἱστοριχῶν (Plutarch. v. fr. 8) , memorantur :

1. Περὶ πρυτάνεων Ἐρεσίων, fr. 1.

2. Περὶ τῶν ἐν Σικελίᾳ τυράννων, {Ε. 12—13.

3. Τυράννων ἀναίρεσις ἐκ τιμωρίας, fr. 14—16.

4. Περὶ ποιητῶν, fr. 17—18.

5. Πρὸς τοὺς σοφιστάς, fr. 19.

6. Περὶ τῶν Σωχρατικῶν, fr. 20—21.

7. lp, Διόδωρον (Philosophica), fr. 24.

8. (Of μαθηταὶ αὐτοῦ , sc. Ἀριστοτέλους, Εὔδημος
καὶ Φανίας xai Θεόφραστος , χατὰ ζῆλον τοῦ διδασχά-
λου γεγραφήχασι Κατηγορίας καὶ Περὶ ἑρμηνείας χαὶ
Ἀναλυτιχήν. Ammonius in Arist. Categ. p. 5.)

9. Περὶ φυτῶν, fr. 37— 40.

Opus De Eresiorum Prytanibus fuisse chronicum
similiter ac Charonis Ἡρυτάνεις ?) ἄρχοντες Λαχε-
δαιµονίων censent Ebertus (Diss. Sic. p. 89) et

(*) Phan» reliquias collegit Voisin., Diatribe de Phania
Biresio. Gandav. 1824. Cf. Ebert. Sic. p. 76; Plehn. Lesb.p.
215; Boeckh. C. 1.11, p. 804. Distinguendi ab Eresio : PAa-
nias , Atheniensis ut videtur, navarchus ap. Xenophon. Hell.
V, 1,26 (ubiin3 codd. Φαινίας). Hunc intellexerit Harpocrat. :
Φανίας, ὄνομα κύριον, τῶν ἑστρατηγηχότων τις. Ad eundem-
que referenda videtur oratio Lysize ὑπὲρ Φανίου παρανόμων,
cujus meminit Athenszeus XII, p. 551, D, Cf. Hoelscher. De
vit. et script. Lysize ( Berolin. 1837 ) p. 176 sq. — Phanias
quidam sub Antiocho illo, qui philosophos regno suo expulit,
ap. Athen. XII, p. 547, A (cf. Schweigh. in Indice s.
h. v. ). — Phanias , Appii Pulcri libertus, ap. Cic. Ep.
ad Div. Il, 13; 1, 1. — Phanias,, medicus haud dubie,
ap. Galen. vol. Il, p. 795, C. Quieritur num ab Eresio di-
versus sit Phanias Physicus, de quo Plinins H. N. XXII,
c. 13 : Condidit laudes ejus ( urtice) Phanias Physicus ;
utilissimam cibis coctam conditamve professus , arteric,
tussi , ventris destillationi ; stomacho, panis , parotidi-
bus,etc. Quae nisi medici sunt, legi in Eresii Περὶ φυτῶν opere
potuerunt. — Theophrasti ad Phaniam epistolas comme-
morant Diogenes L. V , 37 et schol. Apoll. Rhod. 1, 972.

— I €—üÓÓ
pUXÓ————————— ——————— €———————ÓÀ— ÓÓ—— ——— — —É(— —!— n— À—nÀ

e

Beckhius (ad Marm. Par. in C. Inscr. I1, p. 305).
Quod quamvis ex uno. quod superest fragmento
demonstrari non possit, nihil tamen, quin recte
ita statuatur, impedire videtur; presertim quum
ex aliis locis (fr. a. 3. 5) intelligatur multum Pha-
niam ad tempora rerum accurate constituenda at-
tendisse. Neque vero ea quede Solonis temporibus
ex archontum Atticorum serie constitutis (fr. 3. 5.)
afferuntur, ex isto Περὶ. πρυτάνεων opere fluxisse
putaverim. Fieri sane potuit, ut Phanias Lesbios
patrie magistratus cum archontibus Atticis com-
poneret, attamen minime probabile est quemquam
Theophrasti etate Atheniensium historiam secun-
dum seriem prytanum Eresiorum adornasse inde-
que libri petiisse inscriptionem. Quare quz legun-
tur fragm. 3—iri, ex opere historico, cujus
titulum nunc ignoramus, deprompta esse censeo.

De opere Τυράννων ἀναίρεσις ἐκ τιμωρίας in-
scripto Ebert. : « Verte, ait, J' yrannorum occisio su-
menda de iis vindictze gratia sive ad ulciscendam,
qus accepta erat , injuriam facta. Consulto Phanize
ita conceptum fuisse titulum arbitror, ne quacun-
que de causa obtruncati hic t$ranni queritaren-
tur, sed qui ὕδρεως poenas dedissent, quorumque
ceedibus minus mutanda civitatis forma , quam ultio,
iraque explenda spectatz fuissent, quamquam vel
hujuscemodi caedis pedissequa sepe fuerit rerum
mutatio. Fuit sane, ut docet exemplorum multi-
tudo, at non caput et una materia scripturo fuit,
Id judicium nititur hoc Aristotelis loco (Polit, V,
8, 9) : "Tov ἐπιθέσεων αἱ μὲν ἐπὶ τὸ σῶμα γίνονται
τῶν ἀρχόντων, ai δ᾽ ἐπὶ τὴν ἀρχήν. Al μὲν οὖν δι’
ὕθριν ἐπὶ τὸ σῶμα * τῆς δὲ ὕθρεως οὔσης πολυμεροῦς,
ἕχαστον αὐτῶν αἴτιον γίνεται τῆς ὀργῆς" τῶν δ᾽ ὀργιζο-
µένων σχεδὸν οἱ πλεῖστοι τιμωρίας χάριν ἐπιτίθενται
ἀλλ οὐχ) ὑπεροχῆς. Jam ibi sequuntur propositze
exempla sententiz , Harmodius et Aristogito , ama-
sius ille idemque interfector Periandri etc. cf. Plu-
tarch. Mer. p. 76ο, B; 768, F. »

De reliquis Phaniz scriptis pluribus h. 1. expo-
nere opere vix pretium. Non pretermittenda
vero sententia Boeckhii 1, ]., qui aucterem Chronici
Marmorei pre ceteris libros historicos Phanic
nostri adhibuisse suspicatur. Verba Beeckhii exscri-
psi in Introd. ad M. Par, p. 537.

ΠΕΡΙ ΠΡΙΤΑΝΕΩΝ ΕΡΕΣΙΩΝ.
E LIBRO SECUNDO.
1.

Athenzus VIII, p. 333, A : Φανίας (Φαινίας vgo)
γοῦν ἐν δευτέρῳ Πρυτάνεων Ἐρεσίων ἐν ὥερρονήσῳ
φησὶν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας σαι τὸν θεὸν ἰχθύας. Eadem
libri notitia omissa Eustath. ad 1l. p. 35 Bas. Cf.
Phylarch. ap. Athen. 1. ]. (fr. 4).

1 a.

Idem 1, p. 16, E : Καὶ οἱ μνηστῆρες δὲ παρ᾽ αὐτῷ
πεσσοῖσι προπάροιθε θυράων ἑτέρποντο, οὗ παρὰ τοῦ
Μεγαλοπολίτου Διοδώρου 3j Θεοδώρου µαθόντες τὴν
πεττείαν, οὐδὲ τοῦ Μυτιληναίου Λέοντος τοῦ ἀνέχαθεν
Ἀθηναίου, ὃς ἀήττητος ἦν κατὰ τὴν πεττευτιχὴν, ὥς
φησι Φανίας.

λ.

Clemens Alex. I, p. 145, 35 Sylb. : Ἀπὸ τούτου
(sc. ab reditu Heraclidarum) ἐπὶ Εὐαίνετον ἄρχοντα,
ἐφ) οὗ φασιν Ἀλέξανδρον el; τὴν Ἀσίαν διαθῆναι, ὡς
μὲν Φανίας (libri Φανείας) ἔτη ἑπταχόσια δέχα πέντε.
De hoc computo vide Fragm. chronol. p. 138.

KT
Plutarch. Solon. c. 14 : Ενταῦθα δή τῶν Ἄθη-
ναίων ol Φρονιμώτατοι συνορῶντες τὸν Σόλωνα µόνον
μάλιστα τῶν ἁμαρτημάτων ἐχτὸς ὄντα καὶ µήτε τοῖς
πλουσίοις χοινωνοῦντα τῆς ἀδιχίας µήτε ταις τῶν πε-
νήτων ἀνάγχαις ἐνεχόμενον, ἑδέοντο τοῖς χοινοῖς προσ-
ελθεῖν καὶ χαταπαῦσαι τὰς διαφοράς. Καΐτοι Φανίας

ΡΗΑΝΙΑ EBESII

ὁ Λέσθιος αὐτὸν ἵστορεῖ τὸν Σόλωνα χρησάµενον ἁπάτῃ
πρὸς ἀμφοτέρους ἐπὶ σωτηρία τῆς πόλεως ὑποσχέσθαι
κρύφα τοῖς μὲν ἀπόροις τὴν νέµησιν, τοῖς δὲ χρηµατι-
χοῖς βεθαίωσιν τῶν συµθολαίων. Ἀλλ᾽ αὐτὸς 6 Σόλων
ὀκνῶν φησὶ τὸ πρῶτον ἄψασθαι τῆς πολιτείας χαὶ δε-
δοιχὼς τῶν μὲν τὴν φιλοχρηματίαν, τῶν δὲ τὴν ὕπερη-
φανίαν. Ἡρέθη δὲ ἄρχων μετὰ Φιλόβθροτον ὁμοῦ xoi
διαλλαχτὴς xe. νομοθέτης, δεξαµένων προθύµως αὐτὸν
ὡς μὲν εὔπορον τῶν πλουσίων, ὡς δὲ χρηστὸν τῶν πε-
νήτων. De auno Philombroti vide Clinton, F. H.
tom. II, pref. p. XI.

4.

Lex. Gudian. p. 335 v. Κύρθεις... Ἀσχληπιάδης
ἐν τοῖς τῶν ἀξόνων ᾿Εξηγητικοῖς ἀπὸ Κύρθεως τοῦ τὰς
θυσίας (sic Salmas. ; vgo οὐσίας) ὁρίσαντος, ὥς φησι
Φανίας 6 Ἐρέσιος (vgo Ἐφέσιος), ἀπὸ τοῦ ταῦτα xv-
ρωθῆναι τοῖς γράµµασιν. Scilicet litera β in Κύρ-
θεις olim fuit digamma. V. Welcker. 7rilog. p.
191. Etym. M, et Suidas s. v. Gramm. ap. Cramer.
Anecd. I, p. 221; II, p. 455. Cf. Aristotelis fr. 11,
Apollodori fr. 34 sqq.; Preller. ad Polem. p. 89.
Steph. Thes. Gr. s. v. p. 2138 B.

5.

Plutarch. Solon. c. 32 : ᾿Επεθίωσε δ᾽ οὖν 6 Σόλων
ἀρξαμένου τοῦ Πεισιστράτου τυραννεῖν, ὡς μὲν "Hpa-
χλείδης 6 Ποντικὸς ἵστορει, συχνὸν χρόνον, ὡς δὲ
Φανίας 6 Ἐρέσιος ἐλάττονα δυοῖν ἐτῶν. Ἐπὶ Κωμίου
μὲν γὰρ ἤρξατο τυραννεῖν Πεισίστρατος. do' Ἡγε-
στράτου δὲ Σόλωνά qua 6 Φανίας ἀποθανεῖν, τοῦ
μετὰ Κωμίαν ἄρξαντος. Cf. Clinton. ad an, 560.
Marm. Par. ep. 4o.

DE PRYTANIBUS ERESIORUM.
1.

Phaniae secundo libro Prytanum Eresiorum , ait in Cher-

soneso per tres continuos dies piscibus colum pluisse.
1 a.

Apud eundem Homerum proci ante fores calculorum
lus: animum recreant : non a Megalopolitano Diodoro
sive Theodoro ludi illius artem edocti , nec a Mytileneo
Leonte, cujus majores Athenienses fuerant , quem scribit
Phanias invictum fuisse in arte calculis ludendi.

2.

Ab reditu Heraclidarum usque ad Eusaenetum archontem ,
sub quo Alexandrum in Asiam transiisse dicunt , secundum
Phaniam numerantur anni septingenti quindecim.

3.

Eo rerum statu prudentissimi Atheniensium cernentes
Solonem unum ab utroque vitio esse intactum, ac neque
injuriarum divitibus neque miseriarum pauperibus socium,
eravere hFomipem , ut communis utilitatis curam susciperet
controversiamque dissolveret. Phanias quidem Lesbius

narrat, utrisque eum imposuisse, quod saluti publicze
consuleret, clanculum pauperibus agrorum divisionem,
divitibus cenfirmationem pactionum pollicendo. At ipse
ait se segre initio rempublicam attigisse, quod et horum
cupíditatem et illorum superbiam metueret. Electus est
archon post Philombrotum , simulque et arbiter et legum
conditor, accipientibus eum utrisque libenter plane, divi-
tibus tanquam locupletem , egenis ut mitem.
4.

Cyrbes (quibus jus sacrum inscriptum erat) Ascle-
piades Commentariis in axes Soloneas , nomen habere dicit
& Cyrhe, qui quz ad sacrificia pertinent, legibus defini-
verit, secundum Phaniam vero inde nomen hoc accepe-
runt, quod que iis continentur literis χύρ.α sive rata sint.

9

Solon post occupatam a Pisistrato tyrannidem vixit
adhuc sat multum temporis, ut quidem Heraclides Ponti-
cus est auctor ; ut Phanias Eresius, non totum biennium :
siquidem Pisistralum invasisse tyrannidem Comia archonle,
Solonem autem sub Hegestrato , qni Comia successit , vita
defunctum esse dicit.

FRAGMENTA.

6.

Plutarch. Themist. c. 1 : Θεμιστοχλεῖ δὲ τὰ μὲν
ἐκ γένους ἁμαυρότερα πρὸς δόξαν ὑπῆρχε' πατρὸς γὰρ
ἦν Νεοχλέους o0 τῶν ἄγαν ἐπιφανῶν Ἀθήνησι, Φρεα-
ῥίου τῶν δήµων ἐκ τῆς Λεοντίδος φυλῆς: νόθος δὲ πρὸς
μητρὸς, ὡς λέγουσιν'

Ἀθρότονον Θρήισσα tov?) γένος * ἀλλὰ τεχέσθαι
τὸν µέγαν Ἕλληδιν φημὶ θεμιστοχλέα.
Φανίας μέντοι τὴν μητέρα Θεμιστοχλέους οὐ θρᾶτταν,
ἀλλὰ Καρίνην, οὐδ' 'A6pótovov ὄνομα, ἀλλ᾽ Εὐτέρπην
ἀναγράφει" Νεάνθης δὲ καὶ πόλιν αὐτῃ τῆς Καρίας
Ἁλικαρνασσὸν προστίθησι.
7.

Idem ib. c. 7 : Ἐπεὶ δὲ τοῖς Ἀφέταις τοῦ βαρθα-
ριχοῦ στόλου προσµίξαντος ἐκπλαγεὶς Εὐρυθιάδης τῶν
κατὰ στόµα νεῶν τὸ πλῆθοςςᾳ ἄλλας δὲ πυνθανόµενος
διαχοσίας ὑπὲρ Σκιάθου χύχλῳ περιπλεῖν, ἐθούλετο
τὴν ταχίστην εἴσω τῆς “Ἑλλάδος χομισθεὶς ἄψασθαι
Π]ελοποννήσου xai τὸν πεζὸν στρατὸν ταῖς ναυσὶ προσ-
περιθαλέσθαι, παντάπασιν ἀπρόσμαχον ἡγούμενος τὴν
χατὰ θάλατταν ἀλχὴν βασιλέως, δείσαντες οἱ Εὐδοεῖς,
μὴ σφᾶς o Ἕλληνες πρόωνται, χρύφα τῷ Θεμιστοχλεῖ
διελέγοντο Πελάγοντα μετὰ χρημάτων πολλῶν πέµ-
ψαντες" ἃ λαθὼν ἐχεῖνος, ὡς Πρόδοτος ἱστόρηχα, τοῖς
περὶ τὸν Εὐρυθιάδην ἔδωχεν. Ἐναντιουμένου δ αὐτῷ
τῶν πολιτῶν Apr ιτέλους, ὃς ἦν μὲν ἐπὶ τῆς ἱερᾶς νεὼς
τριήραρχος, οὐκ ἔχων δὲ χρήματα τοῖς ναύταις χορηγεῖν
ἔσπευδεν ἀποπλεῦσαι, παρώξυνεν ἔτι μᾶλλον 6 Θεµι-
στοχλῆς τοὺς πολίτας ἐπ᾽ αὐτὸν, ὥστε τὸ δεῖπνον ἁρπάσαι

6.

Themistocli genus obscurius fuit , quam quod ad gloriam
conferre aliquid posset; patrem enim habuit inter Athe-
nienses non admodum illustrem , nomine Neoclem? de curia
Phrearrhiorum, et tribu Leontide. Matre autem non legi-
tima natum tradunt ; estque in eam sententiam id carmen :

Abrotonum Threissa fui genus : at peperisse
me magnum Grzcis dico Themistoclea,
Phianias quidem matri Themistoclis non Thraciam , sed Ca-
riam patriam, neque Abrotono, sed Euterpie nomen fuisse as-
serit : Neanthes etiam urbem Carie ubi nata fuerit, Hali-
carnassum nominat.

7.

Poetquam autem , barbarorum classe ad eum locum, cui
Aphetz nomen est, delata, Eurybiades, multitudine na.
vium que in fronte apparebant perterritus, insuper audito
ducentas alias super Sclathum cursum flectere, id consilium
cepit, ut quam celerrime intra Greeeiam reversus, Pelo-
ponnesum adiret ac terrestres copias navibus circumjiceret,
posse copiis regiis mari resisti nnllo modo putans. Htc
Kuboenses veriti nq a Graecis destituerentur, clandestinum
cum Themistocle colloquium habuerunt, misso cum ma-

gna pecunia ad enm Pelagonte : quam Themistocles acce- -

ptam Eurybiadi tradidit, ut Herodotus auctor est. Repu-
gnabat autem Themistocli Architeles unus ex civibus ejus,
preefectus sacrae Griremi : qui quim non haberet pecuniam

295

συνδραµόντας. Τοῦ δ᾽ Ἀρχιτέλους ἀθυμοῦντος ἐπὶ τούτῳ
xal βαρέως φέροντος εἰσέπεμψε Θεμιστοχλῆς πρὸς αὐτὸν
ἐν χίστη δεῖπνον ἄρτων xal χρεῶν, ὑποθεὶς κάτω τά-
λαντον ἀργυρίου xal χελεύσας αὐτόν τε δειπνεῖν dv τῷ
παρόντι καὶ μεθ) ἡμέραν ἐπιμεληθῆναι τῶν τριηριτῶν'
εἰ δὲ μὴ, χαταθοήσειν αὐτοῦ πρὸς τοὺς πολίτας, ὡς
ἔχοντος ἀργύριον παρὰ τῶν πολεμίων. Ταῦτα μὲν οὖν
Φανίας ὁ Λέσθιος εἴρηχεν.
8.

Idem ib. c. 13 : Proelium ad Salaminem inituro
Θεμιστοχλεῖ παρὰ τὴν vavapyión τριήρη σφαγιαζομένῳ
τρεῖς προσήχθησαν αἱ χμάλωτοι , κάλλιστοι μὲν ἰδέσθαι
τὴν ὅψιν, ἐσθησι δὲ xal χρυσῷ κεχοσμημένοι διαπρε-
πῶς. ᾿Ελέγοντο δὲ Σανδάχης παῖδες εἶναι τῆς βασιλέως
ἀδελφῆς xal Ἀρταῦκτου. Τούτους ἰδὼν Εὐφραντίδης
6 µάντις, ὡς ἅμα μὲν ἀνέλαμψεν ἐκ τῶν ἱερῶν µέγα xad
περιφανὲς πῦρ, ἅμα δὲ πταρμὸς ἐχ τῶν δεξιῶν ἐσήμηνε,
τὸν Θεμιστοχλέα δεξιωσάµενος ἐχέλευσε τῶν νεανίσχων
κατάρζασθαι xal χαθιερεῦσαι πάντας ὠμηστῇῃ Διονύσῳ
προσευξάμενον" οὕτω γὰρ ἅμα σωτηρίαν τε xal νίκην
ἔσεσθαι τοῖς Ἕλλησων, Ἐκπλαγέντος δὲ τοῦ θεµιστο-
χλέους ὡς µέγα τὸ μάντευµα xal δεινὸν, olov εἴωθεν
àv µεγάλοις ἀγῶσι καὶ πράγµασι χαλεποῖς, μᾶλλον Ex
τῶν παραλόγων 7| τῶν εὐλόγων τὴν σωτηρίαν ἐλπίζοντες
οἱ πολλοὶ τὸν θεὸν ἅμα xot, χατεκαλοῦντο φωνῇ καὶ
τοὺς αἰχμαλώτους τῷ βωμῷ προσαγαγόντες ἠνάγχασαν,
ὡς ὁ μάντις ἐχέλευσε, v3 θυσίαν συντελεσθῆναι. Τ αῦτα
μὲν οὖν ἀνὴρ φιλόσοφος καὶ γραμμάτων οὐκ ἄπειρος
ἱστορικῶν Φανίας 6 Λέσθιος εἴρηχε,

unde nautas sustentaret , discessum agitabat. Contra hunc
irritatos jam ante animos civium Themistocles magis adhuc
concitavit, ita ut ei concursu facto cenam diriperent.
Architeli indigne id animoque syro ferenti Themistocles
in cista misit panem et carnes ad conam, subjecto illis
argenti talento mandatoque , ut ipse ccenaret , et postridie
sociorum navalium curam haberet : ni faceret , delaturum
se eum apud cives , quasi pecuniam eam ab hostibus acce-
pisset. Hxc narratio Phanit est Lesbii.
8.

Ad Themistoclem autem juxta prsetoriam triremem sacris
operantem , tres adducti sunt captivi , forma venustissima ,
vestium et auri ornatu splendidissimo : ferebanturque nati
Sandaca regis sorore ef Artaycto. Quos ut vidit Euphrap.
tides aruspex, simulque magnus et clarus ignis e sacris.
eluxit , et sternutamentum a dextra signum dedit : dextra
Themistocli injecta , jussit eum factis Baccho ὠμηστῇ (i. c.
qui crudis carnibus vescitur) votis juvenes istos immo-
lare : ita enim et victoriam Graecis et salutem constituram.
Attonito Themistocle ac grave id vaticinium et immane
existimante, Greci, ut fere in summis certaminibus ac
rebus adversis salutem magis ab inopinato aliquo casu
quam certo consilio homines exspectare solent, uno omnes
ore deum invocaverunt, adductisque ad aram captivis,
coegerunt sacra ifa, uti vates jusserat, perpetrari. Hoc
Phanias Lesbius, vir in philosophia et historits minime ru-
dis , memoric prodidit.

296
9.

Idem ibid. c. 37 : Θουχυδίδης μὲν οὖν καὶ Χάρων
6 Λαμψαχηνὸς ἱστοροῦσι τεθνηχότος Ξέρξου πρὸς τὸν
viov αὐτοῦ τῷ Θεμιστοχλεῖ γενέσθαι τὴν ἔντευξιν,
Ἔφορος δὲ καὶ Δείνων xoi Ἐλείταρχος καὶ Ἡραχλεί-
δης, ἔτι δ ἄλλοι πλείονες, πρὸς αὐτὸν ἀφιχέσθαι τὸν
Ξέρξην. Τοῖς δὲ χρονικοῖς δοχεῖ μᾶλλον 6 Θουχυδίδης
συμφέρεσθαι, καίΐπερ οὐδ) αὐτοῖς ἀτρέμα συνταττοµέ-
νοις. Ὁ δ᾽ οὖν Θεμιστοχλῆς γενόμενος παρ᾽ αὐτὸ τὸ
δεινὸν ἐντυγχάνει πρῶτον Ἀρταθάνῳ τῷ χιλιάρχῳ
λέγων Ἕλλην μὲν εἶναι, βούλεσθαι δ᾽ ἐντυχεῖν βασι-
Aet περὶ µεγίστων πραγμάτων xal πρὸς ἃ τυγχάνει
μάλιστα σπουδάζων ἐχεῖνος. Ὁ δέ φησιν, « Ὦ Eéve,
νόμοι διαφέρουσιν ἀνθρώπων, ἄλλα δ’ ἄλλοις χαλὰ,
καλὸν δὲ πᾶσι τὰ οἰχεῖα χοσμεῖν xai σώζειν. Ὑμᾶς
μὲν οὖν ἐλευθερίαν μάλιστα θαυμάζειν xal ἰσότητα
λόγος, ἡμῖν δὲ πολλῶν νόµων xat χαλῶν ὄντων χάλ-
λιστος οὗτός ἐστι, τιμᾶν βασιλέα καὶ προσκυνεῖν εἷ-
χόνα θεοῦ τοῦ τὰ πάντα σώζοντος. El μὲν οὖν ἐπαινῶν
τὰ ἡμέτερα προσχυνήσεις, ἔστι σοὶ καὶ βασιλέα θεάσα-
σθαι xal προσειπεῖν, εἰ δ) ἄλλο τι φρονεῖς, ἀγγέλοις
ἑτέροις χρήση πρὸς αὐτόν" βασιλεῖ γὰρ σὺ πάτριον dv-
δρὸς ἀχροᾶσθαι μὴ προσχυνήσαντος. » Tavra ὁ Θεμι-
στοχλῆς ἀχούσας λέγει πρὸς αὐτόν « ἌἈλλ᾽ ἔγωγε τὴν
βασιλέως, ὦ Ἀρτάδανε, φήµην xal δύναμιν αὐξήσων
ἀφίγμαι xat. αὐτός τε πείσοµαι τοῖς ὑμετέροις νόµοις,
ἐπεὶ θεῷ τῷ µεγαλύναντι Πέρσας οὕτω δοχεῖ, xoi
Ov dul πλείονες τῶν νῦν βασιλέα προσκυνήσουσιν'
ὥστε τοῦτο μηδὲν ἐμποδὼν ἕστω τοῖς λόγοις, οὓς

9. ,

Thucydides et Charon Lampascenus narrant , Xerxe jam
ante defuncto, ad filium ejus venisse Themistoclem :
Epborus, Dino, Clitarchus , Heraclides , aliique complures
ad ipsum Xerxem delatum scribunt. Videtur autem Thu-
cydides annales magis secutus , quanquam et hi ipsi non
salis accurate inter se congruunt. Themistocles quum jam
in presens discrimen venisset, primo omnium convenit
Artabanum militum praefectum, eique exponit, Greecum
se esse, cupere autem cum rege de maximis rebus, et in
quibus ille plurimum studii poneret , colloqui. Cui Artaba-
nus, « Leges , inquit , o hospes, aliae sunt apud alios homi-
« nes, diversaqueapud diversos honesta judicantur, omnibus
« tamen ex equo pulchrum videtur, suas ornare et con-
« servare leges. Vos audio pro ceteris libertatem et sequa-
« litatem admirari; apnd nos autem quum multe sint ac
« pulchre leges, ea omnium praestantissima est, quie lio-
« norare regem, adorareque eum, tanquam dei omnia
« conservantis effigiem, jubet. Quare si nostros mores
« probas et genua flectere coram rege vis, videndi tibi
« compellandique ejus facultas erit : sin aliter sentis, in-
« ternunciis ad eum utendum tibi est. Regi enim leges pa-
« trice non permittunt , ut homini qui ipsi non supplicave-
« rit, aures accommodet. » Ad hiec Themistocles : « Ego
vero, Artabane, regis vestri gloriam atque potentiam au.
gendi causa veni : itaque et ipse parebo vestris legibus ,

PHANIJE ERESII

βούλομαι πρὸς ἐχεῖνον εἰπεῖν. » « Tíva δ', εἶπεν
6 Ἀρτάδανος, Ἑλλήνων ἀφῖχθαί σε φῶμεν; οὐ γὰρ
ἰδιώτη τὴν γνώμην ἔοικας. » Καὶ ὁ Θεμιστοχλῆς,
«Τοῦτ' οὐχέτ) ἂν, ἔφη, πύθοιτό τις, Ἀρτάθανε, πρότε-
Ρος βασιλέως, » Οὕτω μὲν 6 Φανίας φησίν’ ὃ δ᾽ Ἔρα-
τοσθένης ἐν τοῖς Περὶ πλούτου προσιστόρησε διὰ γυ-
ναιχὸς Ἐρετρικῆς, fv 6 χιλίαρχος εἶχε, τῷ Θεμι-
στοκλεῖ τὴν πρὸς αὐτὸν ἕντευξιν γένέσθαι xai σύστασιν.
1ο.

Idem ibid, c. 29, 10 : Πόλεις δ' αὐτῷ (Themi-
stocli ab Artaxerxe) τρεῖς μὲν oi πλεῖστοι δοθῆναι
λέγουσιν el ἄρτον xal os xal ὄψον, Μαγνησίαν xat
Λάμφακον x«i Μυοῦντα, δύο 9 ἄλλας προστίθησιν
6 Κυζικηνὸς Νεάνθης xal Φανίας, Περκώτην καὶ Πα-
λαίσχηψιν, εἷς στρώµνην xal ἀμπεχόνην. Eadem non
injecta Phanize mentione Athenzeus p. 29, F, schol:
ad Aristoph. Eq. 84.

1I.

Athenseus I, p. 48, D: Tov οὖν Κρῆτα Τιμαγό-
pav , 3) τὸν ix Γόρτυνος (scr. vid. Voisino τὸν οὖν T.
3| τὸν ix Γόρτυνος Κρῆτα ) , ὥς φησι Φανίας 5 Περι-
πατητικὸς, Ἔντιμον, ὃς ζήλῳ Θεμιστοχλέους ἀνέθη
ὡς βασιλέα, τιμῶν Αρταξέρξης, σχηνήν τε ἔδωχεν
αὐτῷ διαφέρουσαν τὸ κάλλος xal τὸ μέγεθος, xal
χλίνην ἀργυρόποδα, ἔπεμψε δὲ xol στρώματα πολυ-
τελῆ, xal τὸν ὑποστρώσοντα, φάσχων οὐχ ἐπίστα-
σθαι τοὺς Ἕλληνας ὑποστρωννύειν. Καὶ ἐπὶ τὸ συγ--
γεγικὸν ἄριστον ἐχαλεῖτο ὁ Κρὴς οὗτος, τὸν βασιλέα
Ψυχαγωγήσας' ὅπερ οὐδενὶ πρότερον τῶν Ἑλλήνων

quando ita visum deo qui Persas extollit, et propter me
plures , quam nunc sunt, erunt qui regem adorent; quare
nihil hoc impedit quominus cum rege colloquar. » « Quod
autem, inquit Artabanus, nomen tibi esse regi indicabo?
neque enim vulgaris hominis animum pr: te fers. » Tum
Themistocles : « Nomen, Artabane , meum nemo quisquam
rege prior audiet. » Hac narratio est Phaniz. Eratosthenes
in opere de Divitiis narrationi id adjecit , fuisse Themisto-
cli aditum ad Artabanum atque congressum paratum ab
hujus muliere, quee natione fuerit Eretrica.
10.

Plerique auctores tradunt Themistocli ab Artaxerxe datas
esse tres civitates, quarum e reditibus panem, vinum et obso-
nia pararet , Magnesiam, Lampsacum et Myuutem : duas ad-
dunt ad vestem stragulam et amictum ei concessas Neanthes
Cyzicenus et Phanias, nimirum Percoten et Paleescepsin.

11.

Timagoram , vel , ut ait Phanias Peripateticus , Entimum
e Gortyne Cretensem, qui e&mulatione Themistoclis ad
regem profectus erat, Artaxerxes honoris causea tentorio
donavit insigni pulchritudine amplitudineque, et lecto argen-
teis pedibus suffulto ; stragulaque ei misit pretiosa , οἳ ho-
minem quí ea sterneret, nescire dictitans Graecos lectum
sternere. Et ad cognatorum convivium vocatus hic Cre-
lensis est; (ita regis demulserat animum :) quod nulli
Gracorum, nec ante, nec post hunc, contigit : nam solis

FRAGMENTA. 297

ἐγένετο, dÀÀ' οὐὰ) Ücrepov. Αὔὕτη γὰρ ἡ τιμὴ τοῖς | δαρακοστῃ τῶν Φιλιππικῶν. “Ἱστοροῦσι γὰρ οὗτοι
αυγγενέσι διεφυλάττετο. Τιμαγόρα μὲν γὰρ τῷ Ἂ- | κοσμηθῆναι τὸ Πυθικὸν Ἱερὸν ὑπό τε τοῦ l'óyou καὶ
θηναίῳ, τῷ προσχυνήσαντι βασιλέα, xal μάλιστα τι- | τοῦ μετὰ τοῦτον Κροίσου, µεθ᾽ οὓς ὑπό τε Γέλωνος
µηθέντι, τοῦτο οὖχ ὑπῆρξε" τῶν δὲ παρατιθεµένων | χαὶ Ἱέρωνος τῶν Σιχελιωτῶν, τοῦ μὲν τρίποδα καὶ
βασιλεί τούτῳ τινὰ ἀπὸ᾽ τῆς τραπέζης ἀπέστελλε. | Νίκην χρυσοῦ πεποιημένα ἀναθέντος , xa0' οὓς χρόνους
Ἀνταλχίδα δὲ τῷ Λάκωνι τὸν αὐτοῦ στέφανον el; μύρον | Ἑέρξης ἐπεστράτευε τῇ ἛἙλλάδι, τοῦ δ' Ἱέρωνος τὰ
βάγας ἔπεμψε. τῷ δ᾽ Ἐντίμῳ τοιαῦτα πολλὰ ἐποίει , | ὅμοια. Λέχει δὲ οὕτως ὁ θεόποµπος: « Ἡν γὰρ κτλ. (v.
xal ἐπὶ τὸ συγγενιχὸν ἄριστον ἐχάλε. ἘἜφ' ᾧ οἱ | fr. 219.) Ἱστορεῖ τὰ αὐτὰ xoi Φανίας ἐν τῷ Περὶ τῶν
Πέρσαι χαλεπῶς ἔφερον, ὡς τῆς τε τιμῆς δημευοµένης, ἐν Σικελίᾳ τυράννων, ὣς χαλκῶν ὄντων τῶν παλαιῶν
xal στρατείας ἐπὶ τὴν Ελλάδα πάλιν ἐσομένης. "E- ἀναθημάτων καὶ τριπόδων xal λεθήτων xal ἔγχειρι-
πεµψε δὲ xal χλίνην αὐτῷ ἀργυρόποδα,, xo στρωμνὴν, | δίων, ὧν ἐφ᾽ ἑνὸς καὶ ἐπιγεγράφθαι φησίν"

xal σχηνην οὐρανόροφον ἀνθινὴν, xal θρόνὸν ἀργυροῦν,
καὶ ἐπίχρυσον σκιάδιον, xai φιάλας λιθοχολλήτους ὃν, ὅτε καλλικόµῳ μαρνάμεθ) ἀμφ' Ἑλένη
Χρυσᾶς, καὶ ἀργυρᾶς δὲ µεγάλας ἐχατὸν, καὶ χρατΏρας | καί μ’ Ἀντηνορίδης ἐφόρει χρείων Ἑλικάων.
ἀργυροῦς, xal παιδίσκας ἑχατὸν, xal παΐδας ἑκατὸν, Νῦν δέ µε Λητοίδου θεῖον ἔχει δάπεδον.
χρυσοῦς τε ἐξαχισχιλίους, χωρὶς τῶν εἷς τὰ ἐπιτήδεια |
καθ) ἡμέραν διδοµένων.

Quz ex his Phaniz debeantur, que Heraclide
Cumano , qui in antecedentibus memoratur, haud | Χάλκεός εἶμι τρίπους * Πυθοῖ 2 ἀνάχειμαι ἄγαλμα,
liquet. De Timagora «4ιλεπίεπεί v. Xenoph. Hell. καί μ’ ἐπὶ Πατρόχλω θῆχεν πόδας ὠκὺς Ἁγιλλεύς'
VII, r, 33, 38, ibiq. interpr. Τυδείδης δ' ἀνέθηχε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης,

Θάησαί μ'' ἑτεὸν γὰρ ἐν Ἰλίου εὗρέτ πύργῳφ

"Er δὲ τρίποδος , ὃς ἦν elc τῶν ἐπὶ Πατρόχλῳ ἆθλων
τεθέντων’

γικήσας ἵπποισι παρὰ πλατὺν "λλήσποντον.
- IIEPI TON ΕΝ ΣΙΚΕΛΙΑ TYPANNON. :3
"2. Idem I, p. 6, C : Φανίας δέ | qnatw, ὅτι Φιλόξενος
ὁ Κυθήριος ποιητής ; περιπαθὴς d ὧν τοῖς ὄψοις, δειπνῶν
ἀναθήματα τὰ ἀργυρᾶ xal τὰ | χρυσᾶ ὑπὸ πρώτου Γύγου | ποτε παρὰ Διονυσίῳ, ὡς εἶδεν ἐκείνῳ μὲν μεγάλην
τοῦ Λυδῶν βασιλέως ἀνετέθη" xal πρὸ τῆς τούτου βα- τρίγλαν παρατεθεῖσαν, ἑαυτῷ δὲ μικρὰν, ἀναλαθὼν
σιλείας ἆ ἀνάργυρος, ἔτι δὲ ἄχρυσος, ἦν 6 Πύθιος, ὡς αὐτὴν εἰς τὰς χεῖρας πρὸς τὸ οὓς προσήνεγκε. Πυθο-
Φανίας τέ φησιν 6 Ερέσιος xal Θεόπομπος ἐν τῇ τεσ-

Athenzus VI, p. 231, E : Καὶ τὰ £v Δελφοῖς δὲ

µένου δὲ τοῦ Διονυσίου, τίνος Évexev τοῦτο ποιεῖ, εἶπεν

cognatis ille honos concessus est. Neque enim Timagoras | riamexauróffactam dedicaverit, quo tempore Xerxes Graecice
Atheniensis, quum adorasset regem, magnoque honore esset | bellum intulit; Hiero vero rursus paria dona miserit. Theo-
exceptus, id consecutus est : sed illi solum ex appositis | pompi verba hac sunt.... Paria Phanias narrat in libro
regi ferculis qu:edam mittebatur portio. Antalcidaee vero | De Sicilize tyrannis , dicens ceenea fuisse prisca donaria, et
Lacedzemonio rex suam ipse coronam , unguento delibu- | quidem tripodas, lebetes et pugiones. In pugionum uno hos
tam, misit. Entimum vero multis talibus honorabat, et ad | inscriptos fuisse versus ait :

convivium vocabat cognatorum : egre ferentibus Persis , Aspice me : revera enim in Ilii ampla turri

quod et vulgaretur ille bonos, et nova expeditio jn Grze- eram , quum ob pulchricomam,pugnaremus Helenam
ciam instare videretur. Misit vero ei rex et lectum argen- et me Antenorides gestabat princeps Helicaon :
teis pedibus, et quidquid ad eum sternendum pertinebat , nunc me Latone filii fanum tenet."

et tabernaculum orbiculato tecto, floribus variegatum, et Super tripode vero, qui unus ex eis erat, quze in Patrocli
sellam argenteam, et umbellam inauratam, et aureas | funehribus ludis premia victoribus fuerant proposita , in-
phialas gemmis distinctas, et centum alias argenteas ma- scripta heec erant : |

jores, et crateres argenteos, puellas centum, totidemque

D 4Eneus sum tripus, Pythio consecratum donarium :
pueros , et aureorum numorum millia sex, prafer ea quae

in Patrocli funere premium me proposuerat Achilles :

ad quotidianam impensam dabantur. dedicavit autem Tydei filius, bello strenuus Diomedes,
DE SICILLE TYRANNIS postquam equis vicit juxta latum Hellespontum.
13.
12.

Phanias narrat Philoxenum Cytherium poetam , obso-

Fuerant autem argentea et aurea donaria in Delphico | niorum cupediis deditissimum , quum conaret apud Diony-
teinplo primum oninium a Gyge , Lydorum rege, dedicata; | sium , ut mullum ingentem vidit ei appositum, sibi vero
ante cujus regnum argento et auro caruit Pythius : ut parvum , manu sua prehensum hunc admovisse auri, et
Phanias scribit Eresius, et Theopompus Philippicorum libro interrogante Dionysio cur id faceret , respondisse : Gàlateam
XL. Narrant enim hi , exornatum fuisse Pythicum templum | se scribere, cupivisseque nonnihil eorum, quz apud Ne-
quum a Gyge, tum post hunc a Croeso, et postea a Geloneet | reum geruntur, ex illo pisciculo rescire; hunc vero inter-
àb Hierone Siculis , quorum ille tripodem aureum οἱ Victo- | rogatum respondisse : juniorem se esse captum, ideoque

298 PHANIJ/E ERESII

6 Φιλόζενος, ὅτι γράφων τὴν ]αλάτειαν βούλοιτό
τινα παρ ἐχείνης τῶν κατὰ Νηρέα πυθέσθαι" τὴν δὲ
ἠρωτημένην ἀποχεχρίσθαι, διότι νεωτέρα ἁλοίη: διὸ μὴ
παραχολουθεῖν' τὴν δὲ τῷ Διονυσίῳ παρατεθεῖσαν,
“πρεσθυτέραν οὖσαν, εἶδέναι πάντα σαφῶς ἃ βούλεται
μαθεῖν. Τὸν οὖν Διονύσιον γελάσαντα ἀποστεῖλαι αὐτῷ
τὴν τρίγλαν τὴν παραχειµένην αὐτῷ. Συνεμέθυε δὲ τῷ
Φιλοξένῳ ἡδέως 6 Διονύσιος. Ἐπεὶ δὲ τὴν ἐρωμένην
Γαλάτειαν ἐφωράθη διαφθείρων, cl τὰς λατοµίας éve-
λήθη: ἐν Ej ποιῶν τὸν Κύχλωπα συνέθηχε τὸν μῦθον
εἰς τὸ περὶ αὑτὸν γενόμενον πάθος, τὸν μὲν Διονύσιον
Κύχλωπα ὑποστησάμενος, τὴν δ᾽ αὐλητρίδα Γαλάτειαν,
ἑαυτὸν δ) Ὀδυσσέα. Hac etiam ad libros Περὶ ποιη-
τῶν referre licet.

TYPANNON ΑΝΑΙΡΕΣΙΣ EK ΤΙΜΩΡΙΑΣ.

14.

Idem III, p. 9o, E : Σωληνισταὶ 9' ἐχαλοῦντο οἱ
συνάγοντες τὰ ὄὅστρεα ταῦτα (sc. τοὺς σωλῆνας), ὡς
ἱστορεῖ Φανίας 6 ᾿Ερέσιος ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Tv-
ῥάννων ἀναίρεσις ἐκ τιμωρίας, γράφων οὕτως" « Φι-
λόξενος, 6 καλούμενος σωληνιστὴς, ἐχ δηµαγωγοῦ τύ-
pavvoc ἀνεφάνη, ζῶν τὸ μὲν ἐξ ἂργῖς ἁλιευόμενος xal
σωληνοθήρας ὦν, ἀφορμῆς δὲ λαθόµενος καὶ ἔμπορευ-
σάµενος βίον ἐχτήσατο. »

15.

Idem X, p. 438, C : Φανίας δὲ 6 Ἐρέσιος ἐν τῷ ἐπι-
γραφοµένῳ Τυράννων ἀναίρεσις ἐκ τιμωρίας Σχόπαν

qnoi, τὸν Κρέοντος μὲν viov, Σχόπα δὲ τοῦ παλαιοῦ
ὑϊδοῦν, φιλοποτοῦντα διατελέσαι, xal τὴν ἐπάνοδον
τὴν ἀπὸ τῶν συµποσίων ποιεῖσθαι ἐπὶ θρόνου καθή-
µενον, xal ὑπὸ τεσσάρων βασταζόµενον, οὕτως οἴχαδε
ἀπιέναι,

16.

Parthenius Erot. c. 7 : Περὶ Ἱππαρίνου, 'loto-
get Φανίας 6 Ἐρέσιος. — Ἐν δὲ τῇ Ιταλῇ Ἡραχλεία

παιδὸς διαφόρου τὴν ὅγιν, Ἱππαρϊῖνος ἦν αὐτῷ ὄνομα ,

τῶν πάνυ δοχίµων, Ἀντιλέων ἠράσθη” ὃς πολλὰ µηχα-
νώµενος οὐδαμῆ δυνατὸς ἦν αὐτὸν ἁρμόσασθαι, περὶ
δὲ γυμνάσια διατρίθοντι πολλὰ τῷ παιδὶ προσρυεὶς
ἔφη , τοσοῦτον αὐτοῦ πόθον ἔχειν, ὥστε πάντα πόνον
ἀνατλῆναι., xal ὅ τι ἂν χελεύοι μηλενὸς αὐτὸν ἅμαρ-
τήσεσθαι. 'O δὲ dpa χατειρωνευόμενος προσέταξεν
αὐτῷ, ἀπό τινος ἐρυμνοῦ γωρίου, ὃ μάλιστα ἐφρουρεῖτο
ὑπό του τῶν Ἡ ραχλεωτῶν τυράννου , τὸν χώδωνα xa-
τακοµίσαι, πειθόµενος μὴ ἄν ποτε -τελέσειν αὐτὸν
τόνδε τὸν ἆθλον. Ἀντιλέων δὲ χρύφα τὸ φρούριον ὑπελ-
θὼν xal λοχήσας τὸν φύλαχα τοῦ χώδωνος χατακαίνει,
xal ἐπειδ ἀφίχετο πρὸς τὸ µειράχιον, ἐπιτελέσας τὴν
ὑπόσχεσιν, ἐν πολλῆ αὐτῷ εὐνοίᾳα ἐγένετο, καὶ ἐχ
τοῦδε μάλιστα ἀλλήλους ἐφίλουν, ᾿Επεὶ δὲ 6 τύραννος
τῆς ὥρας ἐγλίχετο τοῦ παιδὸς καὶ οἷός τε ἂν αὐτὸν βία
ἄγεσθαι, δυσανασχετήσας 6 Αντιλέων ἐκείνῳ μὲν πα-
ῥεχελεύσατο μὴ ἀντιλέγειν χινδυνεύειν , αὐτὸς δὲ οἵ-
χοθῦεν ἐξιόντα τὸν τύραννον προσδραμὼν ἀνεῖλεν" xat
τοῦτο δράσας δρόµῳ ἵετο καὶ διέφυγεν ἂν, el μὴ προ-
θάτοις συνδεδεµένοις ἀμφιπεσὼν ἐχειρώθη. Διὸ τῆς
πόλεως εἰς τἀρχαῖον ἀποκαταστάσης, ἀμφοτέροις παρὰ

minus intelligere : illum autem qui Dionysio appositus esset ,
ut grandiorem , accurate omnia scire, quae ipse cognoscere
vellet. Risisse ad ea tum Dionysium, eique mullum , qni
penes ipsum erat positus, misisse. Libenter autem cum
Philoxeno potui indulgebat Dionysius. Verum ut ab eo vi-
tiatam comperit Galateam amasiam suam, in lapicidinas
eum conjecit : ubi Cyclopem fabulam scribens Philoxenus,
ad suum casum accommodavit argumentum , Dionysio Cy-
clopis tribuens partes, tibicinis partes Galatee, sibique
Ulyssis sumens personam.

TYRANNORUM C/EDES EX VINDICTA.

14.

Qui hacc ostrea (solenes sc. ) colligebant, Soleniste vo-
cabantur, ut Phanias Eresius in libro qui inscribitur Ty-
rannorum cedes ex vindicta , ubi sic scribit : « Philoxenus,
cognomine Solenista, ex demagogo tyrannus factus est.
ls initio victitans piscatu et solenum precipue captura,
postquam pecunie nonnihil corraserat, mercature dans
operam luculentas fortunas comparavit. »

15.

Phahias Eresius in libro cui titulus Tyrannorum cades
ex vindicta, Scopam ait, Creontis filium, vetusti illius
Seopwe nepotem , totam vitam potando traduxisse, et e
compofationibus haud fere aliter domum redire consuevisse

nisi in solio sedentem, quod a quattuor hominibus gesta-
retur.
16.

De Hipparino narratio Plhanir Eresii. In Heraclea Italica
excellentem forma puerum, Hipparinum nomine, celebri
familià ortum, Antileon amabat, qui multa machinatus
nullo modo poterat eum sibi conciliare. Circa gymnasia au-
teni versanti utplurimum puero se accommodans, tanto
ejus desiderio se teneri affirmavit, ut ejus gratia omnem
laborem subire velit, et quidquid jubeat, in nulla re de-
linqueré. Puer ergo per Judibrium mandavit οἱ, ut ex mu-
nito quodam loco, qui magna custodia ab Archelao Hera-
cleotarum tyranno servabatur, tintinnabula deturbaret ,
confisus nunquam ipsum hoc certamen perfecturum. Anti-
leon autem occulte priesidium: aggressus , ex insidiis custo-
dem tintinnabuli occidit, atque inde ad atlolescentulum
confecto opere reversus in magna apud eum benevolentia
fuit, et abhoc tempore amor inter eos vehementer excrevit.
Accidit autem ut aliquando tyrannus puerum de stupro sol-
licitaret : qui quum potens esset vel vi cogere , molestissime
rem tulit Antileon, atque illum quidem propter periculum
vilandum admonuit, ut nihil contradicere; ipse vero e domo
exeunfem tyrannum invadens occidit. Quo perpelrato,
cursu abiit ; et aufugisset sane , nisi in oves colligatas obviam
sihi factas incidens captus fuisset. Quare civitate in pristi-

FRAGMENTA. "

299

τοῖς Ἡρακλεώταις ἐτέθησὰν εἰχόνες qaÀxai , καὶ νόµος | σθαι δὲ τὸν Λέσχην Ἀρχτίνῳ xad νενικηχέναι. Cf. Wel-

ἐγράφη, µηδένα ἐλαύνειν τοῦ λοιποῦ πρόθατα συνδε-
δεμένα.

Προσρυεὶς ] προσφυεὶς Legrand. ; vulgatam tuetur
Bast. post Abresch. Lectt. Aristen. p. 151. — ὑπό
του τῶν Ἡρ. «vp. ] « cod. et Cornar. ; ὑπὸ τοῦ Gale
et Legrand. Margo codicis ascriptum habet τοῦ
Ἀρχελάου, quod Cornarii interpretatio lat. expres-
sit. » Passov, — Ad narrationem de ovibus ap. He-
racleenses colligatis Schneiderus : « An huc perti-
net locus Varronis De re rust. IT, 9, 6? De Heraclee
emporio et ovibus deductis τοῖς τὴν "Ηράχκλειαν
οἰχοῦσι Τυρρηνοῖς, Theophrast. Hist. plant. IX, 16. »

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΤΩΝ.
17.
E LIBRO SECUNDO.

! Athensus VIII, p. 353, C : Φανίας ὃ 6 Περιπα-
τητιχὸς ἐν δευτέρῳ Περὶ ποιητῶν « Στρατόνικος (φησὶν)
6 Ἀθηναῖος Goxei τὴν πολυχορδίαν εἰς τὴν ψιλὴν χιθά-
ρισιν πρῶτος εἰσενεγχεῖν, xal πρῶτος μαθητὰς τῶν
ἁρμονιχῶν ἔλαθε, xol διάγραµµα συνεστήσατο, "Hv
δὲ χαὶ ἐν τῷ γελοίῳ οὐχ ἀπίθανος. » Φησὶ δὲ xai τε-
λευτῆσαι αὐτὸν διὰ τὴν dv τῷ γελοίῷ παρρησίαν ὑπὸ
Νιχοχλέους τοῦ Κυπρίων βασιλέως φάρµακχον πιόντα,
διὰ τὸ σχώπτεν αὐτοῦ τοὺς υἱούς. Cf. Clearchus ap.
Athen. p. 35o, A.

18.

Clem. Alex. I, a1, p. 144, 8 : Ἑλλάνιχος γοῦν
τοῦτον (τὸν Τέρπανδρον) ἱστορεῖ κατὰ Μίδαν γεγονέναι,
Φανίας δὲ πρὸ Τερπάνδρου τιθεὶς Λέσχην τὸν Λέδθιον,
Ἀρχιλόχου νεώτερον φέρει τὸν Τέρπανδρον, διηµιλλή:

cker. (6. p. 314.
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΟΦΙΣΤΑΣ.
Cf. Westermann. Hist. Eloq. Gr. $ 78, 3.

19.

Athenzus XIV, p. 638, B : Καὶ μοχθηρῶν δὲ ἆσμά-
των γεγόνααι ποιηταὶ, περὶ ὧν φησὶ Φανίας 6 Ἐρέσιος
ἐν τοῖς Πρὸς τοὺς σοφιστὰς, γράφων οὕτως) « Τελένιχος
6 Βυζάντιος, ἔτι δὲ Αργᾶς ποιηταὶ μοχθηρῶν ὄντες
νόμων, πρὸς μὲν τὸν ἴδιον χαρακτῆρα τῆς ποιήσεως
εὐπόρουν, τῶν δὲ Τερπάνδρου xai Φρύνιδος νόμων
οὐδὲ χατὰ μικρὸν ἠδύναντο ἐπιφαῦσαι. ν

« Dicat aliquis Phaniam fortassis loquentem de
sophistarum plausu adductum videri esse ut vel
malorum cantorum in suo genere successum oppo-
neret. » Ebert. p. 83.

[ΠΕΡΙ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ.]
ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΣΩΚΡΑΤΙΚΩΝ.

20.

Diogenes L. VI, 8, de Antisthene : Ερωτηθεὶς
ὑπό του (χαθά φησι Φανίας ἐν τῷ περὶ Σωκρατικῶν),
τί ποιῶν καλὸς χἀγαθὸς (cotto, ἔφη « El τὰ χαχὰ
ἃ ἔχεις, ὅτι φευχτά ἐστι, µάθοις παρὰ τῶν εἰδότων.

21.

Id. ibid. II, 65, de Aristippo : Οὗτος σοφιστεύσας
(ὥς φησι Φανίας 6 Περιπατητιχὸς Ερέσιος) πρῶτος τῶν
Σωκχρατικῶν μισθοὺς εἰσεπράξατο, xat ἀπέστειλε χρή-
paca τῷ διδασχάλῳ. Kal ποτε πέρψας αὐτῷ μνᾶς εἴ-
χοσι, πφλινδρόµους ἔλαθεν, εἰπόντος Σωκράτους, τὸ δαι-
µόνιον αὐτῷ μ] ἐπιτρέπειν' ἐδυσχέραινε γὰρ ἐπὶ τούτῳ.

num statum et libertatem restituta, utrique apud Hera-
cleotas senem statuse sunt ereotm, ac lex scripta est, ne
quis colligatas oves in posterum ageret.

DE POETIS.
E LIBRO SECUNDO.

17.

Phanias Peripaticus secundo libro De poetis de Stratonico
haec scribit : « Stratonicus Atheniensis primum perhibetur"
in nuda cithare pulsatione instituisse ut plures simul chordae
pulsarentur, primumque concentus musicos docuisse et
tabulam musicam descripsisse. Erat vero etiam in ridicule
dictis non abeurdus. » Scribitque idem auctor, interfectum
esse ob suam in dicendo libertatem a Nicocle Cypriorum
rege, venenum bibere coactum, quod in filios ejus scom-
inata jactitasset.

18.

Hellanicus Terpandrum Mide temporibus vixisse ait, Pha-
nias vero ante Terpandrum Leschen Lesbium ponens
Archilocho juniorem facit Terpandrum , Leschen vero cum
Arctino cer(asse victoriamque de co reportasse narrat.

CONTRA SOPHISTAS.

19.

Fuere porro vilium canticorum poete illi, de quibus
Phanias Eresius in libris Contra Sophistas loquitur ita scri-
bens : « Telenicus Byzantinus, item Argas, vilium mo-
dorum poete, qui in suo quidem poeseos genere succes-
sum habuere, sed Terpandri aut Phrynidis modos ne
altingere quidem ausi sunt. »

DE SOCRATICIS.
20.

Antisthenes (uti Phanias libro De Socraticis ait) a quo-
dam interrogatus quid faciens vir bonus ac probus futurus
esset , respondit : « Si mala quee habes fugienda esse didi-
ceris ab iis qui noverant. »

21.

Aristippus , teste Phania Peripatelico Eresio, sophistarum
more primus inter Socraticos mercedem a discipulis exegit,
idemque magistro suo pecunias misit. Aliquando vero quum
viginli minas ei misisset, remisit has Socrates, dicens daemo-
nium ipsi, ut acceptaret, haud permittere, Nimirum agro
rem Socrates tulit.

400 .

22.

Plutarchus De defect. orac. c. 33, p. 423, E:
ππυς 6 "Ῥηγῖνος, οὗ µέμνηται Φανίας 6 Ἐρέσιος,
ἱστορεῖ δόξαν εἶναι ταύτην Πέτρωνος xal λόγον, ὡς
ἑχατὸν xal ὀγδοήχοντα xal τρεῖς χόσµους ὄντας, ἅπτο-
µένους 9^ ἀλλήλων χατὰ στοιχεῖον κτλ. ( vide Hippyis
Rhegini fr. 6 ).

Hinc et e sequenti fragm. colligo Phaniam non
modo de Socraticis, sed de reliquis etiam philo-
sophis egisse; nec improbabile est librum Περὶ
Σωκρατιχῶν nonnisi partem majoris De philosophis
operis fuisse.

(23.)

. Suidas : Ἀρχύτας Ταραντῖνος... φιλοσοφίαν ἐχπαι-
δεύων µαθητάς «’ ἑνδόξους ἔσχε xal βιθλία συνέγραψε
πολλά. Ἰ οὕτον φανερῶς γενέσθαι διδάσχαλον Ἔμπε-
δοχλέους.

« Latet auctoris cujuspiam nomen, nec multum
ópinor ab φανερῶς conjecturam recedere φησὶ Qa-
νίας ὅ Ἐρέσιος. » Bernhardy. Ceterum de re tradita
aliunde non constat, ac omnino caret veri simi-
litudine. V. Sturz. Empedocl. p. 19.

Reliquorum fragmentorum, quz ad historiam
minus pertinent, verba greca apposuisse habemus
satis.

ΠΡΟΣ AIOAQPON.

24.

Alexander Aphrodis, in Exc. Gr. ap. Brandis.
De perditis libr. Aristot. De ideis et de bono p. 18:
Λέγει δὲ Φανίας iv τῷ πρὸς Διόδωρον, Πολύζενον τὸν
σοφιστὴν τὸν τρίτον ἄνθρωπον εἰσάγειν λέγοντα el κατὰ
µετοχήν τε καὶ µετουσίαν τῆς ἰδέας xal τοῦ αὐτοανθρώ-
που 6 ἄνθρωπός ἐστι, δεῖ τινα εἶναι ἄνθρωπον , ὃς πρὸς
τὸν ἰδέαν ἕξει τὸ εἶναι" οὔτε δὲ 6 αὐτοάνθρωπος, ὅ ἐστιν
ἰδέα, χατὰ μετοχὴν ἰδέας, οὔτε ὃ τὶς ἄνθρωπος: λεί-
πεται ἄλλον τινὰ εἶναι τρίτον ἄνθρωπον τὸν πρὸς τὴν
ἰδέαν τὸ εἶναι ἔχοντα. Fortasse ex libro Πρὸς τοὺς
σοφιστᾶς, ut conjicit Ebert. 1. 1.

ΠΕΡΙ ΦΥΤΩΝ.

E LIBRO PRIMO.
25.

Athenzus II, p. 61, F : Φανίας δὲ ἐν πρώτῳ Περὶ
φυτῶν' « Τὰ δὲ οὐδὲ φύει τὴν ἀνθίνην, οὐδὲ τῆς σπερ-
ματιχῆς ἴχνος χορυνήσεως, οὐδὲ σπερματώσεως, olov

PHANLE ΕΒΕΣΡΙΙ

μύχης, ὕδνον, πτέρις, ἕλιξ. » Ὁ αὐτὸς qnot, « Πτέ-
gie, Ἂν ἔνιοι βλάχνον χαλοῦσι,. » Alium locum εκ
libro I vide fr. 27.

E LIBRO QUINTO.
. 26.

. dem II, p. Ίο, D : Φανίας δ ἐν πέµπτῳ Περὶ
φυτῶν κάκτον Σιχελιχήν τινα καλεῖ, ἀχανθῶδες φυτὸν,
ὡς καὶ Θεόφραστος ἐν ἔχτῳ Περὶ φυτῶν.

27.
Idem IX, p. 371, D : Μνημονεύει τοῦ σταφυλίνου
χαὶ Θεόφραστος. ἁνανίας δ’ ἐν πέµπτῳ Περὶ φυτῶν γρά-

| φει οὕτως: « Κατὰ δὲ τὴν αὐτοῦ τοῦ απέρµατος φύσιν

6 καλούμενος σὴψ xal vo τοῦ σταφυλίνου σπέρµα. » Kdv
τῷ πρώτῳ δέ φησι’ « Πετασώδη τὴν τῶν σπερµάτων
ἀπείληφε φύσιν ἄννησον, µάραθον, σταφυλῖνος, χαυ-
χαλὶς, χώνειον, xóptov , σχιὰς, ἣν ἔνιοι µυηφόνον. »
Ἐπεὶ δὲ ἄρου ἐμνημόνευσεν 6 Νίκανδρος, προσαποδο-
τέον, ὅτι xai Φανίας ἓν τῷ προειρηµένῳ βιθλίῳ γράφει
οὕτως * « Δραχόντιον, ὃ ἔνιοι ἄρον ἀρωνία. »

28.
E LIBRO SEPTIMO.

Idem, p. 64, D : Θεόφραστος δ᾽ ἐν ἑθδόμῳ ὠντι-
χῶν « Ἐνιαχοῦ ( φησὶν } οὕτω γλυχεῖς εἶσιν οἵ βολθοὶ,
ὥστε xai ὠμοὺς ἐσθίεσθαι, ὥσπερ ἐν τῇ Ταυρικη Χεῤ-
ῥονήσῳ. » Τὰ αὐτὰ ἱστορεῖ xal Φανίας. «"Εστι δὲ xol
γένος (φησὶ) βολθῶν (Θεόφραστος) ἐριοφόρων, ὃ φύεται
iv. αἰγιαλοῖς. Ἔχει δὲ τὸ ἔριον ὑπὸ τοὺς πρώτους χι-
τῶνας, ὥστε ἀνὰ µέσον εἶναι τοῦ ἐδωδίμου, τοῦ ἐντὸς
xal tU ἔζω. Ὑφαίνεται δ) ἐξ αὐτοῦ xoi πόδεια καὶ

ἄλλα ἱμάτια" » (ὥς xal Φανίας φησὶ) « τὸ δὲ ἐν Ἰνδοῖς

τριχῶδες ἐστί. »
E LIBRIS INCERTIS.

29.

Idem p. 54, E : Φανίας ἐν τοῖς Περὶ βυτῶν φησί;
« Τραγήματος ἔχει χώραν, ἁπαλὰ μὲν, ὠχρος, κύα-
uoc, ἐρέθινθος" ξηρὰ δὲ, ἐφθὰ xal φρυχτὰ σχεδὸν τὰ
πλεῖστα.

Idem II, p. 58, D : Φανίας δὲ ἐν «dl, Φυτικοῖςφησι -
« Tic ἡμέρου µαλάχης 6 σπερματικὸς τύπος χαλεῖται
πλαχοῦς, ἐμφερὴς ὢν αὐτῷ * τὸ μὲν γὰρ κτενῶδες ἀνά-
λογον κἀθάπερ ἡ τοῦ πλακοῦντος χρηπὶς, χατὰ μέσον
δὲ τοῦ πλαχουντικοῦ ὄγχου τὸ χέντρον ὀμφαλικόν. Καὶ
περιληφθείσης τῆς χρηπῖδος ὅμοιον γίνεται τοῖς θαλατ-
τίοις περιγεγραμμµένοις ἐχίνοις. » |

22.

Hippys Rheginus, cujus meminit Phanias Eresius, Pe-
tronis sententiam affert, ex qua centum et octoginta et
ires sint mundi, qui invicem se tangant etc. ( v. Hippyis
fr. 6).

23.
Archytas Tarentinus philosophiam docens celebres disci-

pulos habuit, multosque libros conscripsit. Hunc Phanias (?)
Eresius magistrum (2) Empedoclis fuisse ait.

FRAGMENTA.

3o.

Idem I, p. 29, F : 761 δὲ Φανίας 6 Ἐρέσιος,
Μενδαίους τοὺς βότρυς ἐπὶ τῇ ἁμπέλῳ ῥαίνειν τῷ ἔλα-
τηρίῳ" διὸ γίνεσθαι τὸν olvov µαλαχόν.

31.

' I]demIX, p. 406, C : Μετὰ ταῦτα περιενεχθεισῶν
ὀρνίθων τε ὁπτῶν gax7 τε xal πισῶν αὐταῖς χύ-
τραις, ἔτι δὲ τῶν τοιούτων, περὶ ὧν Φανίας 6 Ἐρέσιος
ἐν τοῖς Περὶ φυτῶν τάδε γράφει’ « Πᾶσα γὰρ χεδρο-
πώδης ἥμερος φύσις ἐναπέρματος ἡ μὲν ἑψήσεως ἕνεχα
σπείρεται, olov 6 χύαµος, πισός ' ἐτνηρὸν γὰρ ix τού-
των ἕψημα γίνεται" τὰ δὲ πάλιν αὖθις λεχιθώδη, χα-
θάπερ ἄραχος: τὸ δὲ φαχῆς, olov ἀφάχη, qaxóc: τὸ δὲ
χόρτου Évexa τῶν τετραπόδων ζῴων, otov ὄροθος μὲν
ἀροτήρων βοῶν , ἀφάχη δὲ προθάτων. »
3a.

Idem I, p. 32, A : Περὶ δὲ τῆς τοῦ ἀνθοσμίου οἴνου
σχευασίας Φανίας 6 ἘΕρέσιός φησι τάδε" « Γλεύχει
παραχεῖται ἐπὶ χοῦς πεντήχοντα εἷς θαλάσσης, καὶ γί-
"γεται ἀνθοσμίας. » Καὶ πάλιν" « Ἀνθοσμίας γίνεται ix
νέων ἀμπέλων ἰσχυρότερος 7| ἐκ παλαιῶν. » "Efe τέ
φησι’ « Τὰς ὀμφαχώδεις συµπατήσαντες ἀπέθεντο,
xal ἀνθοσμίας ἐγένετο. »

33.

IdemII,p. 5r, E : Φανίας δ) ὃ Ἐρέσιος, 6 Ἀριστοτέ-
λους µαθητὴς, τὸν τῆς ἀγρίας συχαµίνου χαρπὺν µόρον
καλεῖ, ὄντα xai αὐτὸν γλυχύτατον xal ἥδιστον, ὅτε
πεπανθείη. Γράφει δὲ οὕτως" « Τὸ µόρον τὸ βατῶδες,
ξηρανθείσης τῆς σφαίρας τῆς συκαμινώδους, σπερµα-
τικὰς ἔχει τὰς συχαμινώδεις διαγονὰς, χαθάπερ ὑπο-
Φαινούσας, xal διαφυὰς ἔχει ψαθυρὰς xal εὐχύμους. »

34.
Idem II, p. 66, D : Φανίας" « Βρωτὰ μὲν ἁπαλὰ τῷ

ἐπικαρπίῳ σιχυὸς xal πέπων ἄνευ τοῦ σπέρματος, πετ-
τόµενον δὲ τὸ περικάρπιον µόνον. Κολοχύντη δὲ ey)
μὲν ἄθρωτος, ἐφθὴ δὲ xal ὁπτὴ βρωτή. »

35.

IdemlIl, p.84, C, D: Τούτοις el τις ἀντιλέγειν ἔχει,
ὅτι μὴ τὸ νῦν χιτρίον λεγόμενον σηµαίνεται, σαφέστερχ

801

μαρτύρια παρατιθέσθω, xatrot καὶ Φανίου τοῦ Ἔρε-
σίου ἔννοιαν ἡαῖν διδόντος, µήποτε ἀπὸ τῆς χέδρου τὸ
κεδρίον ὠνόμασται. Καὶ γὰρ τὴν χέδρον φησὶν ἐν x£u-
πτῳ Περὶ φυτῶν ἀχάνθας ἔχειν περὶ τὰ φύλλα, "Οτι
δὲ τὸ αὐτὸ τοῦτο xal περὶ τὸ χιτρίον ἐστὶ, παντὶ ὅπλον.

36.

Etym. M. p. 515, 48 : Κίτριον. Φάνης (sic)
6 Ἐρέσιος ἔννοιαν ἡμῖν δίδωσι, µήποτε ἀπὸ τῆς χέ-
δρου τὸ χίτριον ὠνόμασται: xal γὰρ «Jv χέδρον φασὶν
ἀχάνθας ἔχειν περὶ τὰ φύλλα, ὥς τὸ χίτριον. Ἀθηναῖοι
δὲ ἀπὸ τοῦ τόπου αὐτὸ ἐτυμολογοῦσιν.

37.

Schol. Theocrit. VII, 134 : Φανίας δὲ φησὶν οἱ-
ναρίζειν, τὸ περιαιρεῖν τῶν οἰναρέων xal τρυγᾶν.

3δ.

Antigonus Mirab. c. 171 ( 155 Westerm. ) : Φα-
víav δὲ (sc. ἱστορεῖν quot) τὴν τῶν Πυράχων λίμνην
ὅταν ἀναξηρανθῃ κάεσθαι.

Πυράχων] Συράχων Bentleius; Πυρραίων (in
Thessalia Meursius.) Cf. Theophrast. De plant. II,
8. Noster locus item ex opere De plantis peti
potuit.

39.

Id. ibid. c. 186 ( 171 Westerm.| : Φανίαν δὲ
χατά τινας τόπους τῆς Λέσθου χαὶ περὶ τῶν Νεανδρί--
δων τὰς βώλους τὰς τῶν ὄψεων χαθηγήσεις γίνεσθαι
xat χρησίµας, xai eic ὕδωρ ἐμθληθείσας οὔτε χαταδύ-
νειν οὔτε χατατήχεσθαι.

40.

Hesych. v. Κήρυχες : Ἐχαλεῖτο δὲ καὶ γένος ἴθαγε-
νῶν, ἀπὸ Κήρυχος τοῦ Ἑρμοῦ. Φανίας. Καὶ τοὺς ἐρι-
νάζοντας τοὺς ἐρινοὺς κήρυχας λέγουσιν.

Fortasse Ρ]απίοε Eresii mentio latet apud Eustath.
ad Odyss. λ, 523, p. 1697, 6ο, ubi haec : Ἐρέσιος
δὲ ἱστορεῖ καὶ Ἡρωτεσιλάῳ δοθῆναι µνήµονα Δάρδανον
Θετταλὸν,, δοθέντος χρησμοῦ Φυλάχῳ τῷ πατρὶ, dvai-
ρεθῆναι εἰ προπηδήσει: ὃ καὶ γέγονε.

ErrcaaxxATA Phanizm, nescio cujus, leguntur
in Brunckii Anal. Vet. Poet. Gr. tom. II, p. 5a
sqq. Jacobs. Anthol. tom, II, p. 53 sqq.

CLEARCHUS SOLENSIS.

Clearchus (*) patriam habuit Solos , non Ciliciz
illam sed Cypri urbem, uti ipse auctor declarat
fr. 45, ubi de Cypriregulis loquens iterum ac se-
pius utitur verbis παρ᾽ ἡμῖν. Cujus vim testinionii
non erat cur addubitaret J. B. Verraert, in Diatribe
inaugurali de Clearcho Solensi (Gandavi 1828),
p. 4, propterea quod Clearchus ubique Σολεὺς
appellatur , Diogenes Laertius (I, 51 ) vero dicit :
Καὶ eiclv ot μὲν ἔνθεν (sc. ex urbe Ciliciz ) Σολεῖς,
ol 9' ἀπὸ Κύπρου Σόλιοι. Ejusmodi enim distinctio-
nes szpenumero sunt inania grammaticorum
commenta, et quod ad modo memoratam attinet,
aperte Diogeni refragatur Stephanus Byzantius,
qui de Solis Ciliciz sermonem faciens ait : 6 πολί-
της Σολεὺς xui Σόλιος. — Magistro Clearchus usus
est Aristotele, quod tum aliis locis declaratur, tum
vero fr. 46 ex Athenzo p. 701, C, ubi : Κλέαρχος
6 Σολεὺς οὐδενὸς δεύτερος τῶν τοῦ σοφοῦ Αριστοτέλους
μαθητῶν, et fragm. 69, ubi Josephus dicit : Κλέαρ-
χος 6 Ἀριστοτέλους ὧν µαθητὴς xat τῶν x περιπάτου
φιλοσόφων οὐδενὸς δεύτερος. Ρεαϊεγεα de vita Clear-
chi nihil constat. — Scripta Clearchi laudantur
hzc :

1. Βίοι, libris minimum VIII , fr. 1—24.

2. Γεργίθιος (De adulatoribus ), fr. 35. 26.

3. Περὶ φιλίας, lib. min. II, fr. 3ο. 31.

ή. Ερωτικά, lib. min. II, fr. 34—42.

5. Πλάτωνος ἐγκώμιον, fr. 43.

6. Περὶ τῶν àv τῇ Πλάτωνος πολιτεία µαθηµατι-

χῶς εἰρημένων, fr. 44.

7. Ἀρχεσιλᾶς, fr. 44 a.

8. Περὶ παροιμιῶν lib. II, fr. 45—60.

9. Περὶ γρίφων lib. II, fr. 61—68.

10. Περὶ ὕπνου, lib. min. II, fr. 69.

11. Περὶ νάρχης, fr. 7ο.

12. Περὶ πανικοῦ, fr. 71.

13. Περὶ σχελετῶν, lib. min. IT, fr. 7a.
τή. Περὶ τῶν ἐνύδρων, fr. 73.

15. Περὶ θινῶν, fr. 74.

(*) Distinguendus a nostro Clearcho est Clearchus comi-
cus, quem novimus ex Athenco VI , p. 218, B ; III, p.109,
D; VI, p. 258, B ; X, p. 420, D; VIII, p. 364, F ; LIT, p. 107,
E; IX , p. 381, E; 1, p. 5, Ε; Bekkeri Anecd. p. 1208. V.
Meinek. Fragm. Com. 1, p. 490 et IV, p. 562. — Clear-
chus rhetor, qui olim citabatur ex Rutilio Lupo init., est
Cleochares, monente Ruhnkenio. — Clearchus, quem
Clemens Alex. Strom. 1 ,p. 13 in Milesiorum Didymao se-
pultum dicit, neque statuarius neque scriptor est, uti puta-
runt, sed corrupta vox ; legi debet KA£oyo; , uti monebo ad
Mieandrii fragm. 5. Reliquos homines, quibus Clearchi
nomen, recensere ad nos nihil attinet. V. Verraert. |. |.
p. 111 sqq.

(16. Περὶ ouv? fr. 24a]
| 17. Τακτική fr. 15. ]

Scripta quorum titulos ignoramus, vide in
fr. 76 sqq. Cf. not. ad fr. 44 a.

Inter opera, qua modo recensuimus, ne unum
quidem est quod historicum jure dicere licet.
Quodsi nihilominus Clearcho locum in hoc volu-
mine concessimus , ita tamen ut paucissimis rem
absolveremus, movit nos quod auctor in libris
quiae ad philosophiam moralem pertinent doctri-
nam suam largissima exemplorum ex historia pe-
titorum copia illustravit atque major pars fragmen-
torum istius modi exemplis absumitur.

Historicum quidem opus esse videri possit plu-
rimisque esse visum est illud, quod Βίρι vel Περὶ
βίων inscribitur. Qua in sententia etiam Verraertius
perstitit p. 115 : « Ubi dico, inquit, Clearchum
Περὶ βίων scripsisse, hoc non ita accipiendum est,
ac si scripsisset de diversis vitze generibus , θεωρη-
τιχοῦ, πρακτιχοῦ, fOovixoU , sed eum scripsisse opus
historicum, fou; ἀνδρῶν. » Quod quam temere
dictum sit, docent fragmenta, qua ad ordinem
quendam historicum sive virorum sive ctiam po-
pulorum revocare frustra tentaveris. Nimirum
e libro primo inter alia sermo crat de parasitis
(fr. 1), ex secundo affertur Euxithei Pythagorei sen.
tentia de anima poenz causa corpori ἐν τῷ δεῦρο Bí
illigata deque vita usque ad naturalem ejus exi-
tum toleranda (fr. 2). Alterum ejuslibri fragmen-
tum est de Lacedzemoniis priscae vitze xócuov cum
enervi permutantibus mollitie ac luxuria. In eodem
argumento versantur quz e sequentibus libris su-
persunt. Name libro tertio laudatur fragmentum de
Parrhasio aliisque luxui deditis (fr. 4), libro quarto
agitur περὶ τρυφῆς Medorum, Lydorum, Milesio-
rum, Colophoniorum, Scytharum, Tarentinorum,
Dionysii junioris (fr. 5— 10); libro quinto de men-
sis Siculis sumptuosis (fr. 11), de Cantabari Persa,
de Sagari Mariandyno, viris ob turpem vitam
contemnendis ( fr. 12, 13), et de Clearchi Eudz:mo-
nici ineptiis ( fr. 14). Quibus e libro octavo accedit
locus de Gorgia ob sobrietatem longazvissimo ( fr.
15). Reliqua, quibus libri numerus non additur,
longe plurima in iisdem versantur arguments.
Manu igitur in eam ducimur sententiam, ut Clear-
chum pütemus in Βίων opere diversa genera vita-
rum , quibus indulgere homines student, eo ma-
xime consilio :descripsisse , ut vim salutarem quam
sobrietatis studium, et perniciosam quam luxuria
alisque pravae cupiditates in fortunam virorum

CLEARCHUS SOLENSIS. 303

populorumque exerceant, ostenderet atque sic
vite optime instituenda viam monstraret. Certius
tamen quiddam statui vix potest, quum fragmenta
tantum non omnia fluxerint ex Athenzo Dipno-
sophista, qui quum ea tantum attulerit, qua ad
rem suam facerent, minime inde sequitur reliqua
Clearchi omnia ejusdem fuisse generis.

Ceterorum operum argumenta ipsis reliquiis
satis declarantur. Qux utique virum magna do-
cirinz varietate instructum produnt. Eum multa
peripateticae doctrinz decreta pervertisse {πολλὰ
τοῦ περικάτου παρέτρεψεν) testatur Plutarchus
. fr. 76). Oratio non caret jucunditate quadam,
at non nativa illa, sed aliunde allata et affectata.
Denique Schweighzuserus, severius ille quidem at
non prorsus inique, ita judicat (ad Athen. XIII,
p. 701, C) : » Clearchum... sepius fatuum scripto-
rem et parüim in exaggerandis partim in contor-
quendis rebus , quas attingit, ineptum depre-
hendimus, » Cf. Idem in Indice v. Clearchus et
passim in Commentariis.

BIOI.

E LIBRO PRIMO.
I.

Athenzus VI, p. 234, F : Κλέαρχος 9' 6 Σολεὺς, εἷς
?' οὗτος τῶν Ἀριστοτέλους ἐστὶ μαθητῶν, dv τῷ πρώτῳ
τῶν Div τάδε γράφει’ « Ἔτι δὲ παράσιτον νῦν μὲν
τῶν ἅτιμον, τότε δὲ τὸν slc τὸ συμθιοῦν χατειλεγμένον.
Ἐν 99v τοῖς παλαιοῖς νόµοις al πλεϊῖσται τῶν πόλεων
ἔτι xal τήµερον ταῖς ἐντιμοτάταις ápy ato συγχαταλέ--
Ίυσι παρασίτους. »

ἄτιμον] sic pro vulgata ἕτοιμον scribendum esse
viderunt Piersonus ad Mor. p. 332 et Coray.
ap. Schweigh. ad h. ]. et Prellerus ad Polemo-
nem p. 120 , ubi hec: « Ceterum Clearchus non

de sacerdotalibus illis epulonibus, de quibus sunt
cetera Athenzi testimonia ( e Polemone petita )
loqui videtur, verum de iis qui vulgo dicebantur
ἀείσιτοι, Cf. Aristotelis Resp. Athen. fr. 47 b.; Thom.
Mag. p. 18ο ed. Ritsch., Moris p. 322 Piers. :
Παρασίτους, τοὺς δημοσία σιτουµένους iv τῷ πρυτα-
νείῳ Ἀττιχοί, quales erant prater prytanes lega-
tosque peregrinos sacerdotes Eleusinii, alii. Cf.
Corp. Inscrr. n. 190 sqq., Westermann. De publ.
Athen. honor. ( Lips. 1830) p. 45 sqq. »

E LIBRO SECUNDO.
2.

Idem IV, p. 157, 6: Εὐξίθεος 6 Πυθαγορικὸς, ὥς
φησι Κλέαρχος 6 περιπατητιχὸς ἐν δευτέρῳ Βίων, ἔλε-
γεν ἐνδεδέσθαι τῷ σώματι xal τῷ τῇδε Bio τὰς ἁπάν-
των ψυχὰς τιμωρίας χάριν, xal διείπασθαι τὸν θεὸν,
ὡς, εἰ μὴ μενοῦσιν ἐπὶ τούτοις, ἕως ἂν ἔκὼν αὐτοὺς
λύση, πλέοσι xai µείζοσιν ἐμπεσοῦνται τότε λύμαις. Διὸ
πάντας, εὐλαθουμένους τὴν τῶν χυρίων ἀνάτασιν, φο-
δεῖσθαι τοῦ ζην ἑχόντας ἐχθῆναι, µόνον τε τὸν ἐν τῷ
γήρα θάνατον ἀσπασίως προΐστασθαι {προσίεσθαι Ca-
saub. ), πεπεισµένους τὴν ἀπόλυσιν τῆς ψυχῆς μετὰ τῆς
τῶν κυρίων γίγνεσθαι γνώμης.

Euxitheus Pythagoreus aliunde non notus. Pro-
babile est eundem esse atque Dexitheum, quem
inter celebres Pythagoreos memorat Iamblich. V.
Pyth. 6 365 sqq.
| 3.

Idem XV, p. 681, C : Κλέαρχος δ᾽ ἐν δευτέρῳ Bi,
«"Opa, φησὶ, τοὺς τὸ χοσμοσάνδαλον ἀνευρόντας
(ἀνείροντας ?) Λαχεδαιμονίους, οἳ τὸν παλαιότατον τῆς
πολιτικῆς χόσµον συµπατήσαντες ἐξετραχηλίσθησαν.
Διόπερ χαλῶς περὶ αὐτῶν εἴρηχεν ὁ χωμῳδιοποιὸς
Ἀντιφάνης ἐν Κιθαριστῇ :

Οὐχ ἐφύσων οἱ Δάχωνες ὡς ἀπόρθητοί ποτε,
νῦν à ὀμηρεύουσ) ἔχοντες πορφυροῦς χεχρυφάλονς; »

Cf. JEschines Contra Ctesiphontem p. 72 , 33Steph.

: E LIBRO PRIMO.

1.

Clearehus Solensis, unus ille ex Aristotelis discipulis,
Vitarum libro primo scribit hac : « Praeterea parasitum
aunc quidem hominem vocant vilem et ignobilem, olim
vero eum qui esset ad convictum cooptatus. Certe vetustis
legibus plerseque civitates , atque etiam ad hunc diem [ non-
nnliz ] honoratissimis magistratibus accensent Parasitos. »

E LIBRO SECUNDO.
2.
Euxitheus Pythagoricus, ut ait Clearchus Peripateticus

secundo libro Vitarum, illigatas dixit esse corpori et ter-
reme vitze animas, poena caussa : et. edixisse deum, ni

maneant in his donec ipse ultro eos liberasset, fore ut
in plura dein gravioraque mala incidant. Quare omnes,
veritas dominorum minas illas, cavere ne sponte vita exce-
dant et solam in senectute mortem libenter admittere ,
persuasos illam anime liberationem ex dominorum fieri
voluntate.

3.

Clearchus secundo libro Vitarum : « Vide, inquit,
Lacedzmonios, qui, postquam cosmosandalum invene-
runt, conculcato antiquissimo administrandre reipublicze
ornatu, prexipites ruerunt. Quare commode in eos dixit
comicus Antiphanes in Citharista :

Nonne superbicbant olim Lacedaemonii quasi inexpugnabiles,
Nunc vero serviunt utentes purpureis reticulis? »

804 CLEARCHI SOLENSIS

E LIBRO TERTIO. " τῆς τρυφῆς xal τῆς πολυτελείας ἠσχεῖτο, ὡς καὶ Παρ-
ῥᾶσιον τὸν ζωγράφον πορφύραν ἀμπέχεσθαι, χρυσοῦν
4. στέφανον ἐπὶ τῆς χεφαλῆς ἔχοντα, ὡς ἱστορεῖ Κλέαρ-
Idem XV, p.687, A : Νῦν δὲ τῶν ἀνθρώπων οὐχ at | γος ἐν τοῖς Ἠίοις. Οὗτος γὰρ παρὰ µέλος ὑπὲρ τὴν
ὀσμαὶ µόνον, ὥς qot Κλέαρχος ἐν volvo Περὶ βίων, Υραφικὴν τρυφήσας λόγῳ τῆς ἀρετῆς ἀντελαμθάνετο,
ἀλλὰ xal αἱ χροιαὶ τρυφερὸν ἔχουσαί τι συνεκθηλύ- | χαὶ ἐπέγραφε τοῖς ὑφ᾿ αὑτοῦ ἐπιτελουμένοῦ ἔργοις"
νουσι τοὺς µεταχειριζοµένους. Ὑμεῖς δ᾽ οἴεσθε, τὴν ᾿Αόροδίαιτος ἀνὴρ ἀρετήν τε σέδων 165 Evae.
ἁθρότητα χωρὶς ἀρετῆς ἔχειν τι τρυγερόν; χαίτοι
Σαπφὼ, vuv! μὲν πρὸς ἀλήθειαν οὖσα καὶ ποιήτρια;
ὅμως ἠδέσθη τὸ καλὸν τῆς ἁδρότητος ἀφελεῖν, λέγουσα
ὧδε: «᾿Εγὼ δὲ φίλημ’ ἀθροσύναν, xat µοι τὸ λαμπρὺν | , j ! "
ἔρως ἀελίω xal τὸ καλὸν λέλογχε, » φανερὸν ποιοῦσα a cnr die id E i Ἠραψε,
πᾶσιν, ὡς ἡ τοῦ ζην ἐπιθυμία τὸ λαμπβρὸν xal τὸ χαλὸν | Οὐδὲ πατρὸς λαθόµην Εὐήνορος, ὅς νιν ἔφυσε
εἶχεν αὐτῃ. Ταῦτα δ᾽ ἐστὶν obuia. τῆς ἀρετῆς. Παρ- γνήσιον, Ἑλλήνων πρῶτα φέροντα τέχνης.
ῥράσιος δ᾽, 6 ζωγράφος, χαίπερ παρὰ µέλος ὑπὲρ τὴν E LIBRO QUARTO
ἑαυτοῦ τέχνην τρυφήσας, xal τὸ λεγόμενον ἐλευθέριον ]
ἐχ ῥαθδίων τινῶν xat ποτηρίων ἑλχύσας, λόγῳ γοῦν 5.
ἀντελάδετο τῆς ἀρετῆς, ἐπιγραψάμενος τοῖς ἐν Λίνδῳ{ — Athenzus XII, p. 514, D : Κλέαρχος δὲ 6 Σολεὺς
πᾶσιν αὑτοῦ ἔργοις᾽ ἐν τετάρτῳ Βίων προειπὼν περὶ τῆς Μήδων τρυ-
Ἀδροδίαιτος ἀνὴρ ἀρετήν τε σέδων τάδ’ ἔγραψε, φῆς, χαὶ ὅτι διὰ ταύτην πολλοὺς εὐνουχίσαιεν τῶν
Παρράσιος. περικτιόνων, ἐπιφέρει καὶ τὴν παρὰ Μήδων γενέσθαι
Ὢ κομψός τις, ὡς ἐμοὶ δοχεῖ, ὑπεραλγήσας ῥυπαί- | Πέρσαις uvAopoplav μὴ µόνον ὧν ἔπαθον τιµωρίαν,
νοντι τὸ τῆς ἀρετῆς ἀθρὸν xal καλὸν, ἅτε φορτιχῶς | ἀλλὰ καὶ τῆς τῶν δορυφορούντων τρυφῆς εἷς ὅσον ἦλθον
μεταχαλεσαμένῳ elc τρυφὴν τὴν δοθεῖσαν ὑπὸ τῆς τύ- | ἀνανδρίας ὑπόμνημα. Δύναται γὰρ, ὡς ἔοικεν, f; παρά-
ης χορηγίαν, παρέγραψε τὸ Ῥαθδοδίαιτος ἀνήρ. Ἁλλ' | χαιρος ἅμα xal µάταιος αὐτῶν περὶ τὸν βίον τρυγὴ xat
ὅμως διὰ τὸ τὴν ἀρετὴν φῆσαι τιμᾶν ἀνεχτέον. Ταῦτα | τοὺς ταῖς λόγχαις χαθωπλισµένους ἀγύρτας ἀποφαί-
μὲν ὁ Κλέαρχος. νειν. Καὶ προελθὼν δὲ γράφει’ « "Toi γοῦν πορίσασί
Idem XII, p.543, C: Οὕτω δὲ παρὰ τοῖς ἀρχαίοιςτὰ | τι αὐτῷ ἡδὺ βρῶμα διδοὺς ἆθλα τοῦ ποριαθέντος,

Kal τις, ὑπεραλγήσας ἐπὶ τούτῳ, παρέγραψε, Ῥαθὲο-
δίαιτος ἀνήρ. ᾿Επέγραψε δὲ ἐπὶ πολλῶν ἔργων αὐτοῦ

xat τάδε:

Adeo vero in usu apud veteres fuit luxuria et magnifi-

E LIBRO TERTIO. centia , ut etiam Parrhasius pictor purpura amictus ince-
deret, aureamque coronam in capite gestans, ut narrat
Clearchus in Vitis. Hic enim przeter modum et supra pi-
ctoris sortem luxurians, verbis virtutem professus est , et
in operibus a se confectis inscribere consueverat :

Elegantis vir vitz? , virtutemque colens, hocce pinxit.
Qua inscriptione indignatus aliquis, pro eo quod ille ἀόρο-
δίαιτος ait, ῥαθδοδίαιτος ascripsit ( quasi diceret baculo
vivens). Multis vero suorum operum etiam hos versus
inscripsit : .

Elegantis vir vit» virtutemque colens hsec pinxit

Parrhasius, cui patria est inclyta Ephesus.

Nec patris oblitus sum Enenoris qui me genuit
legitimum, Graecorum primas in arte ferentem.

4.

Nunc vero liominum non odores solum , ut ait Clearchus
tertio libro De vitis, sed et colores , luzuriosum quidpiam
habentes , efíeminant hos qui illos tractant. Vos vero pu-
tatisne elegantiam absque virtute delicati quidquam
: habere? Atqui Sappho, quum vere quidem mulier esset ,
eademque poetria , tamen verita est honestatem ab elegan-
tia separare, ita dícens: « Ego amo elegantiam et mihi
amor lucis et splendorem et honestatem sortitus est, » te-
statum faciens omnibus, vite amorem apud jpeam et
splendorem et honestatem habere : sunt autem haec cum |
virtute conjuncta. « Parrhasius vero pictor, quamquam prae. |
ter modum supra artem suam magnificus et arrogans, et libe-
ralem quee dicitur sortem vitamque ex bacillis quibusdam et | E LIBRO QUARTO.

poculis ducens, verbo tamen virtutem sibi vindicavit, quum 5

omnibus suis qux» Lindi sunt operibus hiec inscriberet : Clearchus Solensis, quarío libro Vitarum, postquam
de Medorum luxuria verba fecit, à quibus ea caussa mul.
tos, ait, e cireumvicinis castratos esse, subjicit deinde :
« ἃ Medis acceptam melophoriam Persis fuisse non modo
ultionem eorum quz passi essent , verum etiam admonitio-
nem, qui ( Medos ) commonefaceret pristinae satellitum
mollitiei, quousque effeminati animi fuissent delapsi. Po-
test enim, ut videtur, immodica illorum et stolida in
omni vita mollities etiam ex hominibus lanceis armatis

Elegantis vir vitie virtutemque colens hsc pinxit
Parrhasius.

Cui facetus aliquis, indignatus, puto, quod virtutis splendo-
rem pulchritudinemque poliueret , ut qui , quas fortuna οἱ
dederat opes, illas arroganter ad luxuriam revocasset :
mutato verbo pro ἀθροδίαιτος ascripsit ῥαθδοδίαιτος ἀνήρ.
Verum , quoniam tamen virtutem se colere ait , ferendus. »
Hxc quidem Clearchus.

VITARUM FRAGMENTA. 305

οὐχ ἑτέραις ἡδύνων ταῦτα τιμαῖς παρετίθει, πολὺ δὲ
μᾶλλον αὐτὸς ἀπολαύειν αὐτῶν, νοῦν ἔχων" τοῦτο μὲν
15p ἐστιν ὁ λεγόμενος, οἶμαι, καὶ Διὸς ἅμα xol βασι-
λέως ἐγκέφαλος. »

Idem XII, p. 539, D : Κλέαρχος δὲ, περὶ τοῦ [Ico-
cuv βασιλέως διηγούμενος, ὅτι « τοῖς αὐτῷ πορίσασιν
ἡδύ τι βρῶμα ἆθλα ἐτίθει, νοῦν [οὐχ] ἔχων" τοῦτο γάρ
ἐστιν ὁ λεγόμενος οἶμαι Διὸς ἅμα xat βασιλέως ἐγχέ--
qusc" ὅθεν 6 πάντων εὐδαιμονέστατος Σαρδανάπαλλος,
129' ὅλον τὸν βίον τιµήσας τὰς ἀπολαύσεις , xat τελευ-
τήσας δείχνυσιν ἐν τῷ τοῦ µνήµατος τύπῳ τοῖς δαχκτύ-
log, οἵου χαταγέλωτός ἐστιν diua τὰ τῶν ἀνθρώπων
αράγµατα, οὐκ ἄξια ὄντα ψόφου δακτύλων, ὃν πεποίη-
121 ποιούµενος, δις ἐν χορῷ (καὶ ὡς οὐδενὶ ἐν χώρῳ2),
ἡτερὶ τὰ λοιπὰ σπουδή. Φαίνεται οὖν (o. μέντοι οὐχ ὃ)
ἄπραχτος γενόμενος Σαρδανάπαλλος * xa γὰρ ἐπιγέγρα-
αταιαὐτοῦ τῷ µνήµατι« Σαρδανάπαλλος Ἀναχυνδαρά-
ζω Ἀγχιάλην ἔδειμε xal Γαρσὸν ji, ἡμέρῃ, ἀλλὰ νῦν
τέθνηχεν. » |

Zenobius IIl, 41 : Atbé ἐγκέφαλος; ἐπὶ τῶν
ἡδυπαθούντων ἡ παροιµία τέτακται. Κλέαρχος δὲ ἐν
τῷ πέµπτῳ { τετάρτῳῦ ) Περὶ βίων qol τὰ πολυτελῆ
βρώµατα παρὰ τοῖς Πέρσαις Διὸς xol βασιλέως ἐγχέ-
φαλον χαλεῖσθαι, Inter reliquos qui proverbii me-
minerunt, Clearchi mentionem facit Hesychius :
Διὸς ἐριέφαλος , ἣν Κλέαρχός φησιν εἱρῆσθαι, otov ἐπὶ
τῶν ἄγαν θείων. Cf. fr. 18

6.

Athen. XII, p. 515, E: Κλέαρχος 9' ἐν τῇ τετάρτη

Περὶ βίων « Λυδοϊ ( φησὶ ) διὰ τρυφὴν παραδείσους xa-
τασχευασάµενοι , xal χηπαίους αὐτοὺς ποιήσαντες
ἐσκιατροφοῦντο, τρυφερώτερον ἠγησάμενοι τὰ μηδ αὖ-
τοῖς ὅλως ἐπιπίπτειν τὰς τοῦ flou αὐγᾶς. Καὶ τέλος
πόορω προάγοντες ὕθρεως, τὰς τῶν ἄλλων γυναῖχας
xai παρθένους εἰς τὸν τόπον τὸν διὰ τὴν πρᾶξιν Ἁγνεῶνα
κληθέντα συνάγοντες ὕθριζον. — Kal τέλος τὰς ψυχὰς
ἀποθηλυνθέντες ἠλλάξαντο τὸν τῶν γυναικῶν βίον, διό:
περ xal γυναῖχα τύραννον ὃ βίος εὕρετο αὐτοῖς, μίαν
τῶν ὑθρισθεισῶν, Ὀμφάλην' ἥτις πρώτη χκατῆρξε μὲν
τῆς εἲς Λυδοὺς πρεπούσης τιμωρίας. Τὸ γὰρ ὑπὸ γυ-
ναικὸς ἄρχεσθαι ὑθριζομένους σημεῖόν ἐδτι βίας. Οὖσα
οὖν xal αὐτὴ ἀχόλαστος, καὶ ἀμυνομένη τὰς γενοµένας
«ot? πρότερον ὕδρεις, τοῖς ἐν τῇ πόλει δούλοις τὰς
t&v δεσποτῶν παρθένους ἐξέδωκεν, ἐν ᾧ τόπῳ πρὸς
ἐχείνων ὀθρίσθη" el; τοῦτον οὖν συναθροίσασα μετ
ἀνάγχης, συγχατέχλεισε τοῖς δούλοις τὰς δεσποίνας.
Ὄθεν οἱ Λυδοὶ, τὸ πικρὸν τῆς πράξεως ὑποχοριζόμε-
vot, τὸν τόπον καλοῦσι [ γυναιχῶν ἀγῶνα ] γλυκὺν
ἀγκῶνα. Οὖ µόνον δὲ Λυδῶν γυναῖχες ἄφετοι οὖσαι
τοῖς ἐντυγοῦσιν, ἀλλὰ xal Λοχρῶν τῶν Ἐπιζεφυρίων,
ἔτι δὲ τῶν περὶ Κύπρον, xai πάντων ἁπλῶς τῶν ἑται-
ρισμῷ τὰς ἑαυτῶν χόρας ἀφοσιούντων, παλαιᾶς τινος
ὕόρεως ἔοικεν εἶναι πρὸς ἀλήθειαν ὑπόμνημα xal τι-
µωρία. Πρὸς ἣν εἷς τῶν Λυδῶν εὖγενὴς ἂνὴρ ὁρμήσας,
xai τῇ παρ᾽ αὐτοῖς Μίδου βασιλεία βαρννθεὶς, τοῦ μὲν
Μίδου ὑπ᾿ ἀνανδρίας xal τρυφῆς xal ἐν πορφύρα χει-
µένου xal ταῖς γυναιξὶν ἐν τοῖς Ἱστοῖς συνταλασιουρ-
γοῦντος, Ὀμφάλης δὲ πάντας τοὺς συγκαταχλιθέντας

meros facere agyrlas. » Tum in progressu libri ait : « lis
igitur qui delicatiorem aliquem cibum ei excogitaverunt ,
premis dans inventi, non aliis honoribus condiens cibos
lales apponebat, sed ipse solus his fruebatur; qua ejus
sapientia erat. Hoc enim est , opinor, quod dicitur et Jovis
simul et regis cerebrum. »

Clearchus, ubi de Persarum rege verba facit, aitque
* his qui suaviorem aliquem cibum ei invenissent prz-
mia ab eo proposita esse, (non) prudenter faciente; est enim
hoc , puto , quod dicitur Jovis simul et regis cerebrum : »
bec deinde subjicit : « Quare omnium felicissimus Sar-
danapallus, postquam tota vita voluptates coluit, etiam post
mortem forma in sepulcrali monumento expressa digitis
eitendit, quam sint deridende omnes res humana, non
valere scilicet digitorum crepitum , quem faciens repriesen-
latur, et quam nihilisit studium circa reliqua. Apparet tamen
Mon prorsus nihil rerum gessisse Sardanapallum. Etenim
monumenío ejus inscripta hzec verba sunt : « Sardanapallus,
Anacyndara xe filius, Anchialen condidit et Tarsum uno die :
ài anne mortuus est. »

Jovis cerebrum : in eos qui laute vivunt jactatur pro-
verbum. Clearchus vero, libro quinto Vitarum scribit
opiparas ac lautas epulas apud Persas Jovis οἱ Regis cere-
brum appellatas. e

Clearchus quarto libro De vitis ita scribit : « Lydi,
vit» mollitie soluti , viridaria instrusere, quibus pro hor-
TfRACMEPNTA UIST. Gh. — Το. Η.

lis utentes umbram sectabantur ; delicatius existimantes , si
oninino solis radiis nuilis ferirentur. Ad extremum vero eo
progressi sunt contumelia , ut aliorum uxoribus et Virgini-
bus certum in locum coactis , qui ex ea re Hagneon nomi-
natus est , vim inferrent. Denique animis quum es:ent
prorsus effeminatis, virilem vitam muliebri mutarunt.
Itaque reginam etiam tyrannicam progenuit illorum ctas ,
unam ex his qu:e vim pass; erant, Omphalen : quse prima
exorsa est meritas a Lydis poenas exigere. Nam feminaz
imperio parere , quze contumelia afficit subditos, satis argu-
menti est imperii per vim parati. Hac igitur quum et ipsa
per se feroci esset ingenio, et ulcisci vellet contumelia:
sibi olim illatas, servis qui in civitate erant filias domino-
rum matrimonio junxit eodem in loco, ubi ipsa ab illis con-
tumeliam passa erat. In hunc locum per vim congregatas
dominas conclusit. una cum servis. Quare Lydi acerbita-
tem rei indignitatemque verbo lenientes, locum illum vo-
cant, duicem cubitum. Nec vero 80159 Lydorum mulie-
res libidini cujusvis prostitute, sed et Locrorum Epi-
zephyriorum itemque Cypriorum, et omnino omnium
qui meretricize consuetudini filias suas consecrant, verum
si quaeris, videntur esse admonitio et ultio pristinae cu-
jusdam qua illos populos afflixisset contumelizm. Adver-
eus illam igitur coortus unus e Lydis vir nobilis, Midi
etiam apud ipsos imperio offensus; quum Midas ignavus
et deliciis torpens in purpura jaceret , et cum mulieribus
lanificio operam daret, Omphale autem omnes qui cum ipsa
20

306 CLEARCHT

αὑτῃ Σενοχτονούσης, ἀμφοτέριως ἐχόλασε, τὸν μὲν
ὑπ᾿ ἀπαιδευσίας χεχωφηµένον τῶν ὥτων ἐξελχύσας, ὃς
διὰ τὴν τοῦ φρονεῖν ἔνδειαν τοῦ πάντων ἀναισθητοτά-
του ζῴου τὴν ἐπωνυμίαν ἔσγει τὴν δὲ" * »

Γλυχὺν ἀγχῶνα ] Cf. Hesych. s. h. v : Κλέαρχος
δέ φησι, τοὺς Αἰγυπτίους ἐξυθρίζειν sl; τὰς τῶν χατα-
δεεστέρων γυναῖχας xal παρθένους, xal τὸν τόπον, ἐν
ᾧ ταῦτα ἔδρων, ὀνομάσαι Τλυχὺν ἀγκῶνα. Ubi Αἰγυ-
πτίους Hesychius pro Λυδοὺς ponit miscens diversa.
Vide Zenobium If, 92 ibique interpretes p. 55,
coll. p. 470, 7 et 486,6. Cf. fr. αλ.

7.

Idem XII, p. 524, B : Κλέαρχος δ᾽ ἐν τετάρτῳ, ζη-
λώσαντάς φησι τοὺς Μιλησίους τὴν Κολοφωνίων τρυ”
φὴν, διαδοῦναι καὶ τοῖς πλησιοχώροις, ἔπειτ) ὀνειδιζο-
µένους λέγειν ἑαυτοῖς' « Οἴχοι τὰ Μιλήσια χἀπιγώρια,
καὶ u3) ν τῷ µέσῳ. »

δ.

Idem XII, p. 524, C : Καὶ περὶ Σχυθῶν δ' ἑξῆς
6 Κλέαρχος τάδε lotopet: « Μόνον δὲ νόµοις χοινοῖς
πρῶτον ἔθνος ἐχρήσατο τὸ Σχυθῶν' εἶτα πάλιν ἐγένοντο
πάντων ἀθλιώτατοι βροτῶν διὰ τὴν ὕδριν. ᾿Ετρύφησαν
μὲν γὰρ ὡς οὐδένες ἕτεροι, τῶν πάντων εὐροίας xai
πλούτου καὶ τῆς λοιπῆς αὐτοὺς χορηγίας χατασχούσης.
Τοῦτο δὲ δῆλον ἐκ τῆς ἔτι χαὶνῦν ὑπολειπούσης περὶτοὺς
ἠγεμόνας αὐτῶν ἐσθητός τε xai διαίτης. Ἑρυφήσαντες
δὲ, καὶ μάλιστα δὴ καὶ πρῶτοι πάντων τῶν ἀνθρώπων
ἐπὶ τὸ τρυφᾶν ὁρμήσαντες, εἰς τοῦτο προῄλθον ὕθρεως,

concubuerant hospites interficeret, de ambobus Ρραηᾶς
sumpsit : illi quidem, rudi homini et stolido, aures in
longum extrahens; cui, quoniam sensu communi carebat ,
stupidissimi omnium animalium cognomen impositum est :
hanc vero * * »

7.

Clearchus quarto libro ait, Milesios Colophoniorum
luxuriam cmulatos, eandem finitimis etiam tradidisse;
deinde quum id illis exprobraretur, dixisse ipsos sibi : « Domi
Milesia et patria, non in medio. »

8.

Ibidem deinde Clearchus de Scythis Ίο tradit : « Una
legibus communibus primum usa erat gens Scytharum;
deinde rursus omnium fuerunt miserrimi rhortalium ob
contumeliam injuriamque. Luxuriz enim dediti erant, ut
nemo alius populus magis, quum omnium rerum successu
uterentur et divitiis omnibusque copiis abundarent. Appa-
ret id autem etiam nunc ex vestitu et vite genere, quo
hodieque duces eorum utuntur. Voluptati igitur naxime
dediti, οἱ primi omnium hominum in luxuriam effusi , eo
progressi sunt contumelize, ut , quocumque venirent , nares
bominum decurtarent. Quorum nepotes, postquam alio
migrarunt , etiam nunc ab ea contumelia nomen habent.
Uxores vero Scytharum corpora mulierum Thracicarum,
euruim Thracum , qui ab occidente et a septentrione Scythis

n——————————————— eosn———————'/(''!€ (AAA AAA OMAONPI|OAüALIDLLVILLLLAÉLDDLOL.L]O. L.SG GL... E Eo
Lonc-—————————— ———— ————————————————— Hd

SOLENSIS

ὥστε πάντων τῶν ἀνθρώπων, εἰς οὓς ἀφίχοιντο, ἠχρωτη.
ρίαζον τὰς Divac* d: ὧν οἱ ἀπόγονοι μεταστάντες , 52
καὶ νῦν ἀπὸ τοῦ πάθους ἔχουσι τὴν ἐπωνυμίαν. Ai ci
γνναῖχες αὐτῶν τὰς Θραχῶν τῶν πρὸς ἑσπέραν xot
ἄρχτον τῶν περιοίχων γυναῖκας ἐποίχιλλον τὰ σώματα,
περόναις γραφὲν ἐνεῖσαι. Ὅθεν πολλοῖς ἔτεσιν ὕστερον
αἱ ὑθρισθεῖσαι τῶν Θρακῶν γυναῖχες ἰδίως ἐξηλείψαντο
τὴν συμφορὰν, προσαναγραφάµεναι τὰ λοιπὰ τοῦ
χρωτὸς, , (v^ 6 τῆς ὕόρεως xol τῆς αἰσχύνης ἐπ᾽ αὐταῖς
ζαραχτὶρ sl; ποικιλίαν καταριθμηθεὶς χόσµον προστγο-
pia τοὔνειλδος ἐξαλείψῃ. Πάντων δὲ οὕτως ὑπερηφάνως
προέστησαν, ὥστε οὐδένων ἄδαχρυς ἡ τῆς δουλείας
ὑπουργία γιγνοµένη , διήγγειλεν εἰς τοὺς ἐπιγιγνομένους
τὴν ἀπὸ Σχυθῶν ῥῆσιν, ofa τις ἦν, Auk τὸ πλῆθος οὖν
τῶν χατασχουσῶν αὐτοὺς συμφορῶν, ἐπεὶ διὰ τὸ πένθος
ἅμα τόν τε τῶν βίων λθον xal τὰς χόµας περιεσπά.
σθησαν παντὸς ἔθνους, ol. ἔξω τὴν ἐφ᾽ ὕθρει χουρὰν
ἀπεσκυθίσθαι προσηγόρευσαν. »

9

Idem XII, p. 522, D : Ταραντίνους δέ φησι Κλέαρ-
χος ἐν τετάρτῳ ΕΒίων, ἀλχὴν xat δύναμιν χτησαµένους,
εἰς τοσοῦτον τρυφῆς προελθεῖν, ὥστε τὸν ὅλον γρῶτα
παραλεαίνεσθαι, xat τῆς ψιλώσεως ταύτης τοῖς λοιποῖς
χατάρξαι. « ᾿Ἐφόρουν δὲ, φησὶ, xat παρυφὴν διαφανη
πάντες, οἷς νῦν 6 τῶν γυναικῶν ἀθρύνεται βίος. Δεύ-
τερον δ' ὑπὸ τῆς τρυφῆς el; ὕδριν ποδηγιθέντες ἀνά-
στατον µίαν πόλιν Ἰαπύγων ἐποίησαν, Καρθίναν, ἐξ
ἧς παῖδας xal παρθένους xai τὰς ἐν ἀκχμηῃ γυναῖχας
ἀθροίσαντες εἰς τὰ τῶν Καρθινατῶν ἱερὰ σχτινοποιησά-

finitimi sunt , variegarunt , subulis picturas quasdam cuti
illarum inserentes. Quare multis post annis Thracicze mu
lieres, quae eam contumeliam passze erant, proprio quodain
modo calamitatis notam deleverunt , reliquam etiam insa-
per cutem totam picturis variegantes : ut injurize et contu-
melio nota quo illis inerat, varie multiplicata, ornatus
nomine deleret probrum. Cunctieautem ita superbe Scythe
imperarunt, ut servitutis ministeria, qu:e nemini non la-
crimosa erant, etiam posteris declararent, quid illud fuerit
quod a Scythis dictum vulgo aiunt. Propter multitudi-
nem igitur malorum que illos premebant , quoniam ob lu-
ctum simul vite commoditates et come cujusque circum-
circa populi abstrahebantur, externi populi tonsuram quae
fit contumelize causa , ἀπεσχυθίσθαι vocarunt.

9.

Tarentinos vero, ait Clearchus quarto libro Vitarum,
robur et potentiarh nactos, eo luxurise mollitieique progres-
80s esse , ut totius corporis cutem lzvigarent , et hujus de-
glabrationis exemplum aliis omnibus przeirent. « Gestabant
vero etiam omnes (inquit) splendidos vestibus praetextos
limbos, quibus nunc luxuriat mollis feminarum vita.
Deinde a luxuria ad contumeliam injuriamque progressi ,
eversa Carbina, uno ex lapygiee ( sive Apulie ) oppidis ,
pueros et virgines et in flore zetatis matronas in Carbinatarum
delubra congregarunt, in quibus ipsi sedem figentes nuda
illorum corpora totum diem spectanda exposuerunt, ut ,

VITARUM FRAGMENTA.

utw, γυμνὰ πᾶσι τῆς ἡμέρας τὰ σώματα παρεῖχον
θεορεῖν' xat ὁ βουλόμενος, χαθάπερ εἷς ἀτυχῆ παρα-
πηδῶν ἀγέλην, ἐθοινᾶτο ταῖς ἐπιθυμίαις τὴν τῶν
ἀθροισθέντων ὥραν, πάντων μὲν ὀρώντων , μάλιστα δὲ
ὧν ἥχιστα ἐχεῖνοι προσεδόχων θεῶν. Οὕτω δὲ τὸ Σαι-
µόγιον ἠγανάχτησεν, ὥστε Εαραντίνων τοὺς ἐν Καρ-
θίνη παρανομήσαντας ἐχεραύνωσε πάντας. Καὶ µέχρι
xat vüv ἐν Τάραντι ἑχάστη τῶν οἰχιῶν, οὓς ὑπεδέξαντο
τῶν εἰς Ἰαπυγίαν ἐχπεμφθέντων, τοσαύτας ἔχει στήλας
πρὸ τῶν θυρῶν' ἐφ᾽ αἷς καθ᾽ ὃν ἀπώλοντο χρόνον οὔτ)
ἀχτίζονται τοὺς ἀποιγομένους, οὔτε τὰς νοµέίµους χέον-
ται χοὰς, ἀλλὰ θύουσι Ait Καταιθάτῃ. »

10.

Idem XII, p. 541, C : Καὶ Κλέαρχος δὲ iv τῷ τετάρ-
τω τῶν Βίων γράφει οὕτως” « Διονύσιος ὃ᾽ 6 Διονυσίου,
ἁπάσης γενόμενος Σικελίας ἁλάστωρ, εἷς τὴν Λοκρῶν
πόλιν παρελθὼν, οὖσαν αὐτῷ μητρόπολιν ( Δωρὶς γὰρ
ἡ µήττρ αὐτοῦ τὸ γένος ἦν Aoxpic), στρώσας y
τῶν ἐν τῃ πόλει τὸν µέγιστον ἑρπύλλοις xal ῥόδοις,
μετεπέμπετο μὲν ἐν µέρει τὰς Λοκρῶν παρθένους" xal
Ἱυμνὸς μετὰ γυμνῶν οὐδὲν αἰσχύνης παρέλιπεν, ἐπὶ
τοῦ στρώματος χυλινδούμενος. Γοιγαροῦν μετ) o0 πολὺν
χρόνον ok ὑθρισθέντες, γυναῖχα xal τέχνα ἐχείνου λα-
θόντες, ὑποχείρια ἐπὶ τῆς 6000 στήσαντες μεθ) ὕθρεως
ἐνπχολάσταινον αὐτοῖς' xal ἐπεὶ της ὕθρεως πλῄήρεις
ἐγένοντο, χεντοῦντες ὑπὸ τοὺς τῶν χειρῶν ὄνυχας βε-
λόναις ἀνεῖλον αὐτούς. Καὶ τελευτησάντων τὰ μὲν ὁστᾶ

κατέχοχαν dv ὅλμοις, τὰ δὲ λοιπὰ χρέα νεμησάµενοι,

307

ἐπηράσαντο πάντες τοῖς μὴ γευσαμένοις αὐτῶν: ὅθεν
πρὸς τὴν ἀνόσιον ἀρὰν χατήλεσαν αὐτῶν τὰς σάρχας,
ἵν' f τροφὴ σιτοποιουµένων κατεδεσθῃ' τὰ δὲ λείψανα
Χχατεπόντωσαν. Αὐτὸς δὲ Διονύσιος τέλος μητραγυρτῶν
καὶ τυμπανοφορούμενος οἰκτρῶς τὸν βίον χατέστρεψεν.
Ἑὐλαθητέον οὖν τὴν χαλουµένην τρυφὴν, οὖσαν τῶν
βίων ἀνατροπὴν, ἁπάντων τε ὀλάθριον ἡγεῖσθαι τὴν
ὕθριν. » Cf. Strabo VI , p. 359; απ, V. H. IX , 8.

E LIBRO .QUINTO.
rr.

Idem XII, p. 518, C: Διαθόητοι a£ εἶσιν ἐπὶ τρυφῃ
xai αἱ τῶν Σιχελῶν τράπεζαι, οἵτινες xai τὴν παρ)
αὑτοῖς θάλατταν λέγουσιν εἶναι γλυχεῖαν, χαίροντες
τοῖς ἐξ αὐτῆς Υινοµένοις ἐδέσμασιν, ὥς φησι Κλέαρχος
ἐν πέµπτῳ Βίων.

I2.

Idem X, p. 416, B: Κλέαρχος 9' ἐν πέµπτῳ Blov
Kavróaot φησὶ τῷ Ἱ]έρση, ὁπότε χοπιάσειε τὰς σια-
γόνας ἐσθίων, χεχηνότι καθάπερ εἷς ἄψυχον ἀγγεῖον
εἰσαντλεῖν τὴν τροφὴν τοὺς οἰχείους. Cantibarim Per-
sam memorat etiam /Flian. V. H. I, 17.

R 13.
Idem XII, p. 53o, C : Κλέαρχος δ’ ἐν πέµπτῳ Βίων

Σάγαρίν φησι τὸν Μαριανδυνὸν ὑπὸ τρυγῆς σιτεῖσθαι
μὲν µέχρι γήρως ἐκ τοῦ τῆς τιτθῆς στόματος, ἵνα μὴ

cuicomque libitum esset , is tanquam in miserum gregem
insliens , congregatarum flore suas cupiditates expleret,
spectantibus. omnibus, maxime vero, quos illi minime
coglabant, diis. Quo flagitio ita indignatum est dei nu-
men, ut, quotquot ex Tarentinis illud scelus admiserant ,
tos omnes fulmine percussos deleret. Et ad hunc usque
diem Tarenti unaquseque domus, quot illa olim ceperat
ex his qui in lapygiam missi erant, tot cippos habet pro
foribus, ad quos cippos , redeunte eo die quo illi perierunt,
neque lamentantur mortuos , neque consuetis inferiis hono-
γα, sed Jovi Fulminatori sacra faciunt. »

10. ,

Clearchus quarto libro Vitarum ita scribit : « Dionysius,
Dionysii filius , universe Siciliae exsecranda pestis, Locro-
run in urbem quum venisset, quse ei metropolis erat
(Doris enim , mater ipsius, genere fuerat Locrensis) , do-
mum in urbe amplissimam serpillo et rosis sterni jussit , in
quam per vices arcessivit Locrensium virgines : et nudus
«m nudis super strato illo sese volvens , nihil ad turpitu-
dinem flagitiumque reliqui fecit. Itaque haud multo post ,
qui illa contumelia affecti erant, postquam uxorem ejus et
uberos in potestatem acceperunt, in via publica prostitue-
πι, omni contumeliz lascivioeque genere in eos utentes :
tam, expleta libidine, subulis sub manuum unguibus com-
penctos interemerunt. Mortuorum ossa in mortariis con-
luerunt ; reliquam vero carnem distribuentes, diras impre-

cali sunt his qui non gustarent ; quare, pro scelesta impre-
catione, carnes illorum in pistrinis comminuerunt , ut in
cibo comederentur ab his qui panem coníicerent : rcli-
quias vero in mare projecerant. Ipse vero Dionysius ad
extremum stipem Matri Deüm emendicans tympanumque
pulsans , misere vitam finivit. Fugienda igitur luxuria, quae
recte τρυφὴ ἃ frangendo nominata est, at que vitam
omnem evertat, persuasumque habeamus , quovis modo
exitiosam esse contumeliam atque injuriam. »

E LIBRO QUINTO.
“ι.

Deliciarum et luxurie nomine οε]εῦγδί quoque sunt
mens: Siculorum; qui etiam mare, quod illorum insulam
alluit, dulce esse dictitant , gaudentes scilicet cibis quos il-
lud suppedilat, ut ait Clearchus,, quinto libro Vitarum.

12.
»

Clearchus, quinto libro Vitarum, scribit, Cantibaridi
Persse, quoties mandendo defatigate essent maxillae, hianti
domesticos cibum in os ingerere solitos, tanquam in vas
quoddam inane.

13.

Clearchus , quinto libro Vitarum , Sagarin ait Mariandy-
num pre mollitie usque ad senectutem cibum e nutricis
20.

306

αὑτῃ ζενοκτονούσης, ἀμφοτέρους ἐχόλασε, τὸν μὲν
ὑπ᾿ ἀπαιδευσίας κεχωφηµένον τῶν ὥτων ἐξελχύσας, ὃς
διὰ τὴν τοῦ φρονεῖν ἔνδειαν τοῦ πάντων ἀναισθητοτά-
του ζῴου τὴν ἐπωνυμίαν ἔσγει τὴν δὲ" *

Γλυχὺν ἀγχῶνα ] Cf. Hesych. s. h. v : Κλέαρχος
δέ φησι, τοὺς Αἰγυπτίους ἐξυθρίζειν elc τὰς τῶν χατα-
δεεστέρων γυναῖκας xai παρθένους, xai τὸν τόπον, lv
à ταῦτα ἕδρων, ὀνομάσαι Ελυχὺν ἀγχῶνα. Ubi Αἰγν-
πτίους Hesychius pro Λυδοὺς ponit miscens diversa.
Vide Zenobium II, 92 ibique interpretes p. 55,
coll. p. 470, 7 et 486,6. Cf. fr. 23.

7.

Idem XII, p. 524, B : Κλέαρχος 9' ἐν τετάρτῳ, ζη-
λώσαντάς φησι τοὺς Μιλησίους την Κολοφωνίων τρυ-
qv, διαδοῦναι xal τοῖς πλησιοχώροις, ἔπειτ᾽ ὀνειδιζο-
µένους λέγειν ἑαυτοῖς' « Οἶχοι τὰ Μιλήσια χἀπιγώρια,
καὶ μὴ ν τῷ µέσῳ. »

δ.

Idem XII, p. 524, C : Καὶ περὶ Σχυθῶν δ' ἑξῆς
6 Κλέαρχος τάδε latopet: « Μόνον δὲ νόµοις χοινοῖς
πρῶτον ἕθνος ἐγρήσατο τὸ Σχυθῶν' εἶτα πάλιν ἐγένοντο
πάντων ἀθλιώτατοι βροτῶν διὰ τὴν ὕθριν. Ἐτρύφησαν
μὲν γὰρ ὡς οὐδένες ἕτεροι, τῶν πάντων εὑροίας xal
πλούτου xal τῆς λοιπῆς αὐτοὺς χορηγίας χατασχούσης.
Τοῦτο δὲ δῆλον ἐκ τῆς ἔτι χαϊἰνῦν ὑπολειπούσης περὶτοὺς
ἠγεμόνας αὐτῶν ἐσθητός τε xai διαίτης. Τρυφήσαντες
δὲ, καὶ μάλιστα δὴ καὶ πρῶτοι πάντων τῶν ἀνθρώπων
ἐπὶ τὸ τρυφᾶν ὁρμήσαντες, εἰς τοῦτο προπλθον ὕθρεως,

ΟΙ ΡΑΠΟΗΙ SOLENSIS

ὥστε πάντων τῶν ἀνθρώπων, εἲς οὓς ἀφίχοιντο, ἠκρωτη.
ρίαζον τὰς ῥῖνας' ἀφ' ὧν οἱ ἀπόγονοι µεταστάντες, ἔτι
καὶ νΌν ἀπὸ τοῦ πάθους ἔχουσι τὴν ἐπωνυμίαν. AG:
γυναῖχες αὐτῶν τὰς Θρακῶν τῶν πρὸς ἑσπέραν καὶ
ἄρχτον τῶν περιοίχων γυναῖχας ἐποίχιλλον τὰ σώματα,
περόναις γραφὴν ἐνεῖσαι. Ὅθεν πολλοῖς ἔτεσιν ὕστερον
ai ὑθρισθεῖσαι τῶν Θραχῶν γυναῖχες ἰδίως ἐξηλείψαντο
τὴν συμφορὰν, προσαναγραψάµεναι τὰ λοιπὰ τοῦ
χρωτὸς, ἵν' 6 τῆς ὕόρεως καὶ τῆς αἰσχύνης ἐπ᾽ αὐταῖς
ζαρακτ]ρ sl; ποικιλίαν χαταριθμηθεὶς χόσμον vposzyo-
ρία τοὔνειδος ἐξαλείψη. Πάντων δὲ οὕτως ὑπερηφάνως
προέστήσαν, ὥστε οὐδένων ἄδακρυς ἡ τῆς δουλείας
ὑπουργία γιγνομµένη, διήγγειλεν elc τοὺς ἐπιγιγνομένους
τὴν ἀπὸ Σκυθῶν ῥῆσιν, ola τις ἦν. Auk τὸ πλῆθος οὖν
τῶν χατασχουαῶν αὐτοὺς συμφορῶν, ἐπεὶ διὰ τὸ πένθος
ἅμα τόν τε τῶν βίων ὅλθον xal τὰς χόµας περιεσπέ-
σθησαν παντὸς ἔθνους, ol. ἔξω τὴν ἐφ᾽ ὕδρει χουρὰν
ἀπεσχυθίσθαι προσηγόρευσαν. »
Oo.

Idem XII, p. 522, D : Ταραντίνους δέ φησι Κλέαρ-
χος ἐν τετάρτῳ Βίων, ἀλχὴν xai δύναμιν χτησαµένους,
εἰς τοσοῦτον τρυφῆς προελθεῖν, ὥστε τὸν ὅλον γρῶτα
παραλεαίνεσθαι, καὶ τῆς φιλώσεως ταύτης τοῖς λοιποῖς
κατάρξαι. « "Egópouv δὲ, φησὶ, καὶ παρυφῖν διαφανή,
πάντες, οἷς νῦν ὃ τῶν γυναιχῶν ἀθρύνεται βίος. Δεύ-
τερον δ᾽ ὑπὸ τῆς τρυφῆς εἷς ὕδριν ποδηγηθέντες ἀνά.
στατον µίαν πόλιν Ἰαπύγων ἐποίησαν, Καρθώτν, &
ἧς παῖδας xal παρθένους xai τὰς ἐν ἀκμῃ γυναῖχας
ἀθροίσαντες ic τὰ τῶν Καρθινατῶν ἱερὰ σχηνοποιησά-

concubuerant hospites interficeret, de ambobus panas
sumpsit : illi quidem, rudi homini et stolido, aures in
longum extrahens; cui, quoniam sensu communi carebat,
stupidissimi omnium animalium cognomen impositum est :
hanc vero * * »

7.

Clearchus quarto libro ait, Milesios Colophoniorum
luxuriam wmulatos, eandem finitimis etiam tradidisse ;
deinde quum id illis exprobraretur, dixisse ipsos sibi : « Domi
Milesia et patria, non in medio. »

8.

Ibidem deinde Clearchus de Scythis hiec tradit : « Una
legibus communibus primum usa erat gens Scytharum;
deinde rursus omnium fuerunt miserrimi rhortalium ob
contumeliam injuriamque. Luxurie enim dediti erant, ut
nemo alius populus magis, quum omnium rerum successu
uterentur et divitiis omnibusque copiis abundarent. Appa-
ret id autem etiam nunc ex vestitu et vitze genere , quo
hodieque duces eorum utuntur. Voluptati igitur haxime
dediti, οἱ prtmi omnium hominum in luxuriam effusi , eo
progressi sunt contumelia, μέ, quocumque venirent , nares
bominum decurtarent. Quorum nepotes, postquam alio
migrarunt, etíam nunc ab ea contumelia nomen habent.
Uxores vero Scytharuin corpora mulierum Thracicarum,
corum Thracum , qui ab occidente et a septentrione Scythis

finitimi sunt , variegarunt , subulis picturas quasdam cuti
illarum inserentes. Quare multis post annis Thracicz mw
lieres, quee eam contumeliam passe erant, proprio quodam
modo calamitatis notam deleverunt , reliquam etiam inse
per cutem totam picturis variegantes : ut injurize et contu-. |
melio nota quz illis inerat, varie multiplicata, ornatus |
nomine deleret probrum. Cunctie autem ita superbe Scytb?
imperarunt, ut servitutis ministeria, qu:e nemini non la
crimosa erant , etiam posteris declaratent, quid illud fueril
quod a Scythis dicium vulgo aiunt. Propter multitudi-
nem igitur malorum quse illos premebant , quoniam ob 16”
ctum simul vitze commoditates et comse cujusque circum-
circa populi abstrabebantur, externi populi tonsuram qu£
fit contumelize causa, ἀπεσχυθίσθαι vocarunt.

9.

Tarentinos vero, ait Clearchus quarto libro Vitarum,.
robur et potentiarh nactos, eo luxurisze mollitieique proge*
808 esse , nt totius corporis cutem lzevigarent , et bujus de-
glabrationis exemplum aliis omnibus preeirent. « Gestabasl,
vero etiam omnes (inquit) splendidos vestibus peelexioi
limbos, quibus nunc luxuriat mollis feminarum vii.
Deinde a luxuria ad contumeliam injuriamque progres
eversa Carbina, uno ex lapygite ( sive Apullz ) oppidis,
pneros et virgineset in flore tetatis matronas in Carbinatarum
delubra congregarunt, in quibus ipsi sedem figentes noa
illorum corpora totum diem spectanda exposuerunt, δν

VITARUM FRAGMENTA.

utv, γυμγὰ πᾶσι τῆς ἡμέρας τὰ σώματα παρεῖχον
θεωρεῖν' xat ὅ βουλόµενος, καθάπερ εἷς ἀτυχῆ παρα-
πγξῶν ἀγέλην, ἐθοινᾶτο ταῖς ἐπιθυμίαις τὴν τῶν
ἀθροισθέντον ὥραν, πάντων μὲν ὀρώντων , μάλιστα δὲ
ὧν ἄχιστα ἐχεῖνοι προσεδόχων θεῶν. Οὕτω δὲ τὸ δαι-
uóviov ἠγανάχτησεν, ὥστε Εαραντίνων τοὺς ἐν Καρ-
δίνη παρανομήσαντας ἐχεραύνωσε πάντας. Καὶ µέχρι
καὶ νῦν ἐν Τάραντι ἑκάστη τῶν οἰχιῶν, οὓς ὑπεδέξαντο
τῶν elc Ἰαπυγίαν ἐκπεαφθέντων , τοσαύτας ἔχει στήλας
πρὸ τῶν θυρῶν: ἐφ᾽ alg καθ᾽ ὃν ἀπώλοντο χρόνον oUc'
ἀχτίζονται τοὺς ἀποιχομένους, οὔτε τὰς νοµίµους yéov-

ται γοὰς, ἀλλὰ θύουσι At Καταιθάτη. »
10.

"Idem XII, p. 541, C : Καὶ Κλέαρχος δὲ ἐν τῷ τετάρ-
τω τῶν Βίων γράφει οὕτως * « Διονύσιος δ᾽ ó Διονυσίου.
ἅπασης γενόμενος Σικελίας ἁλάστωρ, εἰς τὴν Λοκρῶν
πόλιν παρελθὼν, οὖσαν αὐτῷ µητρόπολιν ( Δωρὶς γὰρ
ἡ µήτηρ αὐτοῦ τὸ γένος ἦν Aoxoic), στρώσας olxov
τῶν ἐν τῇ πόλει τὸν µέγιστον ἑρπύλλοις xal ῥόδοις,
µετεπέμπετο μὲν ἐν µέρει τὰς Λοκρῶν παρθένους, xal
Ἱυμνὸς μετὰ γυμνῶν οὐδὲν αἰσχύνης παρέλιπεν, ἐπὶ
το στρώματος χυλινδούµενος. Γοιγαροῦν μετ’ οὗ πολὺν
Ἰβόγον ok ὑθρισθέντες, γυναῖχα xal τέχνα ἐχείνου λα-
ἔόντες, ὑποχείρια ἐπὶ τῆς ὁδου στήσαντες μεθ) ὕθρεως
ἐνηκολάσταινον αὐτοῖς' xai ἐπεὶ τῆς ὕθρεως πλήρεις
ἐγένοντο, χεντοῦντες ὑπὸ τοὺς τῶν χειρῶν ὄνυχας βε-
λόναις ἀνεῖλον αὐτούς, Καὶ τελευτησάντων τὰ μὲν ὁστᾶ
χατέχοψαν ἐν ὅλμοις, τὰ δὲ λοιπὰ χρέα νεμησάμενοι,

307

ἐπηράσαντο πάντες τοῖς [49 γευσαµένοις αὐτῶν. ὅθεν
πρὸς τὴν ἀνόσιον ἀρὰν κατήλεσαν αὐτῶν τὰς σάρχας,
(v' f; τροφὴ σιτοποιουµένων κατεδεσθή' τὰ δὲ λείψανα
χατεπόντωσαν. Αὐτὸς δὲ Διονύσιος τέλος μητραγυρτῶν
καὶ τυμπανοφορούμενος οἴκτρῶς τὸν βίον χατέστρεψεν.
Εὐλαθητίον οὖν τὴν καλουµένην τρυφὴν, οὖσαν τῶν
βίων ἀνατροπὴν, ἁπάντων τε ὀλέθριον ἡγεῖσθαι cv
ὕθριν. » Cf. Strabo VI, p. 259; JElian, V. H. IX , 8.

E LIBRO .QUINTO.
II.

Idem XII, p. 518, C: Διαθόητοι δέ εἶσιν ἐπὶ τρυφῇ
xai al τῶν Σικελῶν τράπεζαι, οἵτινες xol τὴν παρ᾽
αὑτοῖς θάλατταν λέγουσιν εἶναι γλυχεῖαν,. χαίροντες
τοῖς ἐξ αὐτῆς γινοµένοις ἐδέσμασιν, ὥς φησι Κλέαργος
ἐν πέµμπτῳ Βίων.

12.

Idem X, p. 416, B: Κλέαρχος δ' ἐν πέµπτῳ Βίων
Καντιθάρι φησὶ τῷ Ἰ]έρση, ὁπότε χοπιάσειε τὰς σια-
γόνας ἐσθίων, χεχηνότι χαθάπερ sl; ἄφυχον ἀγγεῖον
εἰσαντλεῖν τὴν τροφὴν τοὺς οἰχείους. Cantibarim Per-
sam merorat etiam /Elian. V. H. I, α7.

13. ͵

e
Idem XII, p. 53o, C : Κλέαρχος 9' ἐν πέµπτῳ Βίων
Σάγαρίν φησι τὸν Μαριανδυνὸν ὑπὸ τρυφῆς σιτεῖσθαι
μὲν µέχρι γήρως Ex τοῦ τῆς τιτθῆς στόματος, ἵνα μλ

cuicumque libitum esset, is tanquam in miserum gregem
insliens, congregatarum flore suas cupiditates expleret,
spectantibus omnibus, maxime vero, quos illi minime
cogilabant , diis. Quo flagitio ita indignatum est dei nu-
men, ut, quotquot ex Tarentinis illud scelus admiserant ,
eus omnes fulmine percussos deleret. Et ad hunc usque
dien Tarenti unaquieque domus, quot illa olim ceperat
ex bis qui in lapygiam missi erant, tot cippos habet pro
foribus, ad quos cippos , redeunte eo die quo illi perierunt,
neque lamentantur mortuos, neque consuetis inferiis hono-
raat, sed Jovi Fulminatori sacra faciunt. »

10.

Clearehus quarto libro Vitarum ifa seribit : « Dionysius,
Dionysii filius , universze Sicilie exsecranda pestis, Locro-
run in urbem quum venisset, quee ei metropolis erat
(Doris enim , rnater ipsius, genere fuerat Locrensis) , do-
mum in urbe amplissimam serpiilo et rosis sterni jussit , in
quam per vices arcessivit Locrensium virgines : et nudus
cum nudis super strato illo sese volvens , nihil ad turpitu-
éinem flagitiumque reliqui fecit. Itaque haud multo post ,
qui illa contumelia affecti erant, postquam uxorem ejus et
liberos in potestatem acceperunt, in «ia publica prostitue-
τευἳ, omui contumelis lascivioeque genere in eos utentes :
tem, expleta libidine, subulis sub manuum unguibus com-
punctoe interemerunt. Mortuorum ossa in mortariis con-
tulerunt ; reliquam vero carnem distribuentes, diras impre-

cati sunt his qui non gustarent ; quare, pro scelesta impre-
catione, carnes illorum in pistrinis comrbinuerunt , ut in
cibo comederentur ab his qui panem con(icerent : rcli-
quias vero in mare projecerant. Ipse vero Dionysius ad
extremum stipem Matri Deüm emendicans tympanumque
pulsans , misere vitam finivit. Fugienda igitur luxuría, quz
recte τρυφὴ a. frangendo nominata est, ut quae vitam
omnem evertat, persuasumque habeamus , quovis modo
exitiosam esse contumeliam atque injuriam. »

E LIBRO QUINTO.
“.

Deliciarum et luxurie nomine celebratae quoque sunt
mens:e Siculorum; qui eliam mare, quod illorum insulam
alluit, dulce esse dictitant , gaudentes scilicet cibis quos il-
lud suppeditat, ut ait Clearchus , quinto libro Vitarum.

12.
»

Clearchus, quiato libro Vitarum, scribit, Centibaridi
Persse, quoties mandendo defatigate essent maxilla, hianti
domesticos cibum in os ingerere solitos, tanquam in vas
quoddam inane.

13.

Clearchus , quinto libro Vitarum , Sagarin ait Mariandy-
num pre mollitie usque ad senectutem cibum e nutricis
20.

508

µασώκενος πονήσειεν, οὗ πώποτε δὲ τὴν χεῖρα xato-

τέρω τοῦ ὀμφαλοῦ προενέγκασθαι,
14.

Idem XII, p. 548, B : Περὶ δὲ Ἀναξάρχου Κλέαρχος
6 Σολεὺς ἐν πέµπτῳ Βίων οὕτω γράφει’ « Τῶν Εὖδαι-
μονικῶν καλουµένων Ἀναξάρχῳ, διὰ τὴν τῶν χορηγη-
σάντων ἄγνοιαν περιπεσούσης ἐξουσίαςᾳ γυμνὴ μὲν
ᾠνοχόει παιδίσχη πρόσηθος, ἡ προχριθεῖσα διαφέρειν
ὥρα τῶν ἄλλων, ἀνασύρουσα πρὸς ἀλήθειαν τὴν τῶν
οὕτως αὐτῆ χρωµένων ἀκρασίαν. *O δὲ σιτοποιὸς, χει-
ρῖδας ἔχων xal περὶ τῷ στόµατι χημὸν, ἔτριθε τὸ σταῖς,
ἵνα μήτε ἱδρὼς ἐπιρρέοι, µήτε τοῖς φυράµασιν ὃ τρίδων
ἐμπνέοι. »

Locum Zenobii (III, 41) ubi Clearchus ἐν
πέμπτῳ laudatur de re, quam ex libro quarto
Athensus narrat, vide supra fr. 5.

E LIBRO OCTAVO.
15.

Idem XII, p. 548, D : Πόσῳ γὰρ τούτων βελτίων
Γοργίας 6 Λεοντῖνος, περὶ οὗ φησιν 6 αὐτὸς Κλέαρχος
ἐν τῷ ὀγδόῳ τῶν Βίων, ὅτι διὰ τὸ σωφρόνως ζην σχεδὸν
ὀγδοήχοντα ἕτη τῷ φρονεῖν συνεθίωσε. Καὶ ἐπεί τις
αὐτὸν ἤρετο, τίνι διαίτῃ χρώµενος οὕτως ἐμμελῶς xal
μετὰ αἰσθήσεως τοσοῦτον χρόνον ζήσειεν, Οὐδὲν πώποτε,
εἶπεν, ἡδονῆς Évsxev πράξας,

CLEARCHI SOLENSIS

E LIBRIS INCERTIS.
16. ,

Athenzus VIII, p. 344, C : Κλέαργος δὲ ἐν τοῖς
Περὶ βίων φίλικχθύν τινα ἀναγράφων, φησὶν οὕτως"
« Τέχνων ὃ παλαιὸς αὐλητὴς, Χάρμου τοῦ αὐλητοῦ
τελευτήσαντος, (ἦν δὲ φίλιχθυς,) ἀποπυρίδας ἐπὶ τοῦ
µγήµατος ἐνήγιζεν αὐτῷ. »

Idem I, p. 4, Α : Κλέαρχός φησι Χάρμον τὸν Συρα-
χόσιον εὐτρεπίσθαι στιχίδια xal παροιµίας slc ἕχαστον
τῶν ἐν τοῖς δείπνοις παρατιθεµένων. El; μὲν τὸν
ἰχθὺν,

Ἠχω λιπὼν Αἰγαῖον ἀλμυρὸν βάθος :
εἷς δὲ τοὺς χήρυχας,
Χαίρετε, χήρνυχες, Διὸς άγγελοι *
sl; δὲ τὴν χορδὴν,
Ελικτὰ , κοὐδὲν ὁγιές’
el, δὲ τὴν ὠνθυλευμένην τευθίδα,
Zog?), 00g?) σύ
elc δὲ τὸ ἐν τοις ἐψητοῖς ὡραῖον,
Ox &r' ἐμοῦ σχεδάσεις ὄχλον ;
εἰς δὲ τὴν ἀποδεδαρμένην ἔγχελυν,
O9 προχαλυπτοµένα βοστρνχώδεα.
Τοιούτους πολλούς φησι τῷ Λαρηνσίου παρεῖναι δείπνῳ
ὥσπερ συμθολὰς χοµίζοντας τὰ ἀπὸ τῶν στρωµατοδέ-

ore cepisse , ne mandendo fatigaretur : eundemque nun-
quam infra umbilicum protulisse manum.

14.

De Anaxarcho vero Clearchus Solensis, Vitarum quinto
libro, ita scribit : « Anaxarcho, ex eorum numero philoso-
phórum, qui Eudcmonici sunt appellati, postquam per
eoram stultitiam, qui eum sua magnificentia sustentarunt,
opes est consecutus, vinum fundebat nuda puella pubescens,
quae forma ceteris prostare videbatur, nudans illa, verum
si quaeris , eorum incontinentiam qui ea ad hoc ministerium
usi sunt. Ejusdem pistor manicatus et ore capistrato farinze
massam subigebat, ne sudor stillans influeret , neve pinsens
halitu suo afflaret farinam. »

E LIBRO OCTAVO.

"t. 15.

Quanto his melior Gorgías Leontinas! de quo idem
Clearchus, octavo libro Vitarum , ait : « Quia moderate
vixit, fere octoginta annos ín prudentis convictu transe-

git; ac si quando ex eo quireret quispiam, qua vivendi

ratione usus, ita commode et integris omnibus sensihus in
tam provecta state vitam transigeret? respondere solebat :
Nihil onquam voluptatis causa faciens. »

E LIBRIS INCERTIS.

16.

Clearchus in Vitarum libris , piscium lurconem quendam
memorans, ita scribit : « Technon olim tibicen, quum e vita
excessissel Charmon tibicen, qui strenuus fuerat obsonii
vorator, apopyride, (1. e. piscium sartagine fervida) tumulo
ingesta parentavit mortuo.

Clearchus refert, Charmum Syracusium quibusvis fercu-
lis in ccena appositis versiculos quosdam et adagia lepide
accommodasse. Veluti piscibus :

Adsum relicto gio salso pelago.
Buccinis conchis quas χήρυχας ( i. e. praecones) Greci vo-
cant :
Salvete , precones , Jovis nuntii !
Flexuosis agnorum aut heedorum lactibus :
Tortuosa sanique nihil !
Loligini exquisita arte parate :
Sapiens tu quidem , sapiens es!
Salsamento ex minutis pisciculis ;
Nonne a me turbam dispelles?
Anguillee excoriatze :
Non velata teneras cincinais-ornatas genas.
Tales multos, ait, interfuisse Larensii cenae , quie colle

VITARUM FRAGMENTA.

αµων γράµµατα. Guol δὲ καὶ ὅτι 6 Χάρυος εἰς ἕχαστον
τῶν παρατιθεµένων ἔχων τι πρόχειρον, ὡς προείρηται,
ἐδόχει τοῖς Μεσσηνίοις πεπαιδευµένος εἶναι, ὡς xol
Καλλιφάνης, ὁ τοῦ Παραθρύχοντος χληθεὶς, ἀρχὰς
ποιημάτων πολλῶν ἐχγραψάμενος, ἀνειλήφει µέχρι
τριῶν καὶ τεσσάρων στίχων, πολυµαθείας δόξαν προσ-
ποιούµενος. Locum hunc exscripsit Suidas v, Ἄθη-
ναῖος et Χάρμος.

Idem I, p. 4, D : Κλεάνθης δὲ 6 Ταραντῖνος, ὥς
φησι Κλέαρχος, πάντα παρὰ τοὺς πότους ἔμμετρα Deve,
καὶ Πάμφιλος δὲ ὁ Σιχελὸς, ὡς ταῦτα"

Ἔγχει πιεῖν µοι, xal τὸ πέρδιχος σχέλος.
Ἀμίδα δότω τις’ ἡ πλαχκοῦντά τις δότω.

Idem I, p. 4, Ε : Ὅτι Ἀρχέστρατος 6 Συραχόσιος
3| Γελῶος ἐν τῇ, ὡς Χρύσιππος ἐπιγράφει, Γαστρονομίᾳ,
ὥς δὲ Λυγχεὺς χαὶ Καλλίμαχος, Ἡδυπαθεία, ὡς δὲ
Κλέαρχος, Δειπνολογία, ὡς 9' ἄλλοι, ᾿Ὀψοποιία ---
ἐπιχὸν δὲ τὸ ποίηµα, οὗ ἡ ἀρχή:

Ἱστορίης ἐπίδειγμα ποιούµενος Ἑλλάδι πάσν...

Idem I, p. 5, F : Κλέαρχος δέ φησι Φιλόζενον προ-
λουόμενον περιέρχᾳσθαι τὰς οἰχίας, ἀχολουθούντων αὐτῷ
παίδων καὶ φερόντων ἔλαιον, olvov, άρον , ὄξος xat
ἄλλα f$$ócuara: ἔπειτα εἰσιόντα εἷς τὰς ἀλλοτρίας
οἴχίας, τὰ ἑ)όμενα τοῖς ἄλλοις ἀρτύειν ἐμθάλλοντα,
ὧν ἐστι χρεία, εἶθ οὕτως ἀνακάψαντα εὐωχεῖσθαι.
Oxo; εἰς "Eqecov χαταπλεύσας, εὑρὼν τὴν ὀψοπωλίαν
χενὴν, ἐπύθετο τὴν αἰτίαν' xai μαθὼν ὅτι πᾶν εἰς γά-

e
809
µους συνηγόρασται, λουσάµενος παρῆν ἄχλητος ὡς τὸν
νυμφίον. Καὶ μετὰ τὸ δεῖπνον σας ὑμέναιον, οὗ ἡ ἀρχὴ
« l'áps θεῶν λαµπρότατε » πάντας ἐψυχαγώγησεν. "Hv
δὲ διθυραµθοποιός. Καὶ 6 νυµφίος, « Φιλόξενε, εἶπε,
xal αὕριον ὧδε δειπνεῖς: » Καὶ 6 Φιλόξενος « "Av ὄψον,
ἔφη, μὴ πωλῆ τις. »
1 "7 €. .

IdemIX, p. 396, E: Κλέαρχος 5' ἐν τοῖς Περὶ βίων,
εἰς τοῦτό φησιν ὠμότητος Φάλαριν τὸν τύραννον ἐλάσαι,
ὡς γαλαθηνὰ θοινᾶσθαι βρέφη.

18.

Idem XII, p. 539, B : Κλέαρχος ὂ) ἐν τοῖς Περὶ
βίων, περὶ Δαρείου λέγων τοῦ καθαιρεθέντος ὑπὸ τοῦ
Ἀλεξάνδρου, φησίν' « *O Περσῶν βασιλεὺς, ἀθλοθετῶν
τοῖς τὰς ἡδονὰς αὐτῷ γνωρίζουσιν, ὑπὸ πάντων τῶν
δέων ἠττωμένην ἀπέδειξε τὴν βασιλείαν͵ xat χαταγω-
νιζόµενος ἑαυτὸν οὐχ σθετο πρότερον, d τὸ σχῆπτρον
ἕτεροι λαθόντες ἀνεχηρύχθησαν. » Cf. fr. 5.

19.

Zenob. IV, 87 : Λευχηπατίας” Κλέαρχος ἐν τῷ
Περὶ βίων φησὶ συµθαίνειν τι περὶ τὸ ἧπαρ ἐπί τινων,
ὃ δειλοὺς ποιεῖ * εἰρῆσθαι οὖν ἐπὶ τῶν τοιούτων τὴν πα-
ροιµίαν.

20.

Zenob. IV, 18 : Τιθωνοῦ q;pac*. ἐπὶ τῶν πο-

etaneorum suorum fasciculis libellos, veluti symbolas,
conferebant. Ait etiam , Charmum, quum ad apposita singula
fercula , ut paullo aute dictum est, aliquid in promptu
haberet, eruditum virum apud Messanenses esse habitum :
quod et Calliphani contigit , cui Parabrysontis cognomen ,
qui, quum multorum carminum et orationum principia in
suos commentariolos retulisset , tres aut quattuor versus
cujusque memoria tenebat, quibus recitatis multiplicis eru-
ditionis laudem affectabat.

Cleanthes Tarentinus, ut Clearchus refert, in conviviis
omnia versibus eloquebatur ; pariterque Pamphilus Siculus.
Velut ista :

Da quod bibam, et perdicís crus.

Matulam mihi aliquis , aut placentam porrigat.
Archestratus, Syracusius sive Gelous, in opere, cui,
Chrysippum si audias, titulus est Gastronomia , quasi dicas
Ventri leges; si Lynceum et Callimachum, Hedypathia, id
est, Voluptatis institutio ; si Clearcbum, Deipnologia, i. e de
Cone ratione ; si alios , Opsopeia , i. e. de Obsoniorum ap-
paratu : est vero carmen hexametris versibus compositum ,
cujus hoc initium :

Helladi doctrinis specimen nunc prsbeo toti...

Clearchus tradit, Philoxenum, quum in patría, tum in aliis
civitatibus, postquam lavasset, domos circumire solitum,
servulis comitantibus , qui oleum , vinum, garum , acetum
aliaque condimenta ferrent ; tum alienas domos ingressum,
qua pro aliis coquebantur, ea ipsum, injectie quae opus fo-

P

rent , condivisse , eoque labore defunctum epulis accubuisse.
Idem quum Ephesum aliquando navigasset , reperissetque
vacuum obeonio forum, causam percunctatus, ubi ad nu«
ptias omnia coempta fuisse cognovit , lotus ad sponsi domum
perrexit, non invitatus. Tum post ccenam carmen nuptiale
canens, cujus erat initium : Nuptic , dearum splendídis-
sima ! mirifice omnes oblectavit : erat enim dithyrambicus
poeta. Rogante vero sponso, num postridie rursus apud
eum veliet cenare : Sic sane, inquit, obsonium si nema
vendat.
17.

Clearchus in Vitis scribit, eo ssvitie p

Phalaridem, ut lactentibus vesceretur infantibus.
18.

Clearchus in libris De vitis, de Dario loquens qui ab
Alexandro sublatus est, scribit : « Persarum rex, premia
statuens hís qui novas sibi voluptates indicarent , ab omni -
bus íis deliciis frangi evertique suum imperium paseus est :
nec prius intellexit ipsum se debellare , quam alii renuntiali
sunt sceptrum manu tenentes. »

19.

Albi jecinoris homo) Clearchus libro De vitis auctor est,
quorum hepati certum quoddam vitium acciderit , meticu-
losos reddi. De quibus usurpatum proverbium.

20.
Tithoni senectus] De longrevis et decrepitis usurpatum.

esse

910. CLEARCHI

λυχρονίων xat ὑπεργήρων τάττεται. Ἱστορεῖται δὲ, ὅτι
ἘΤιθωνὸς xv εὐχὴν τὸ γὔρας ἀποθέμενος τέττιξ ἐγέ-
νετο, ὥς φησι Κλέαρχος ἐν τῷ Περὶ βίων.
Subjicio reliqua quz probabiliter ad Bou; refe-
renda sunt.
21.

Athenzus I, p. 6, B : Κλέαρχος δὲ Μελάνθιόν φησι
τοῦτ' εὔξασθαι, λέγων « Τιθωνοῦ Μελάνθος ἔοιχε Bov-
λεύσασθαι βέλτιον. Ὅ μὲν γὰρ ἀθανασίας ἐπιθυμήσας
ἐν Ga) qup χρέµαται, πάντων ὑπὸ γήρως ἑστερημένος
τῶν ἡδέων' Μελάνθιος δὲ τῶν ἀπολαύσεων ἐρῶν ηὔξατο
τῆς μαχραύχενος ἄρνιθος τὸν τράγηλον ἔχειν, ἵν ὅτι
πλεῖστον τοῖς ἡδέσιν ἐνδιατρίθη. » 'O αὐτός φησι Πί-
θυλλον τὸν τένθην χαλούμενον οὗ περιγλωττίδα µόνον
ὑμενίνην φορεῖν, ἀλλὰ xal προσελντροῦν τὴν γλῶτταν
πρὸς τὰς ἀπολαύσεις ' xol τέλος ἰχθὺν τρίέων ἀπεχά-
θαιρεν αὐτήν. Μόνος δ᾽ οὗτος τῶν ἀπολαυστικῶν xal
δαχτυλήθρας ἔχων ἐσθίειν λέγεται τὸ ὅγον, ἵν ὥς θερ-
µότατον 6 τρισάθλιος ἀναδιδῷ τῇ γλώττη.

22.

Idem XII, p. 540, E : Κλέαρχος δέ φηδιν, ὡς Πολυ-
χράτης, & τῆς ἀθρᾶς Σάμου τύραννος, διὰ τὴν περὶ
τὸν βίον ἀχολασίαν ἀπώλετο, ζηλώσας τὰ Λυδῶν µα-
λαχά. “Όθεν τῷ μὲν Σάρδεων ἀγκῶνι γλυχεῖ προσ--
αγορευομένῳ τὴν παρὰ τοῖς Σαμίοις λαύραν dvrtxa-
τεσχεύασεν ἐν τῇ nón, xai τῶν Αυδῶν ἆνθεσι πάντα
ἔπλησε (ἄνθεσιν ἀντεποίησε Dal. ) τὰ διαγγελθέντα
Σαμίων ἄνθεα. Τούτων δὲ ἡ μὲν Σαμίων λαύρα στενή
τις ἣν γυναικῶν δημιουργῶν, πλήθουσα καὶ τῶν πρὸς

Ferunt enim Tithonum ex voto , senio deposito , in cicadam
mutatum, auctore Clearcho, libro de Vitis.
21.

Clearchus Melanthium ita precatuni esse scribit : « Ti-
thono, inquit, Melanthius consultior fuit. llle enim, quo-
niam immortalem se fieri concupiverat, in cunis suspensus
hzeret , omnibus vitze voluptatibus ob senectutem privatus ;
Melanthius vero, voluptatis desiderio captus , precatus est,
ut volucris longo collo praediti guttur sibi daretur, quo
diutius ipsi duraret voluptatis sensus. » Idem Clearchus
narrat, Pithyllum, qui Catillo cognominatus est, non solum
membraneo tegmine involvisse linguam , verum etiam cru-
stam illi ceu loricam induxisse, luxuria causa , et denique
piscis affrictu illam repurgasse. « Solusque ille e catillonum
numero digitalibus utens cibos comedebat, ut eos quam
ferventissimos lingue traderehominum miserrimus posset. »

22.

Clearchus scribit : « Polycrates, delicatee Sami tyrannus,
ob vitz lasciviam periit, quum omne genus mollitiei Lydo-
rum amularetur. Quare dulci Anconi , qui Sardibus voca-
batur, apud Samios Lauram opposuit in urbe, et Lydorum
floribus opposuit, famosos illos Sarhiorum flores. Erat au-
tem Samiorum Laura vicus quidam in urbe, mulieribus
publicis repletus, et omnibus ad voluptatem et intempe-
rantiam facientibus cihis , quihus revera ille implevit Grze-
ciam. Sunt autem Samiorum flores, mulierum et virorum

SOLENSIS

ἀπόλαυσιν xai ἀχρασίαν πάντων βρωµάτων ὧν ὄντως
ἐνέπλησε τὴν Ἑλλάδα. τὰ δὲ Σαμίων ἄνθη γυναικῶν
xoi ἀνδρῶν κάλλη διάφορα, ἔτι δὲ τῆς συμπάσης πόλεως
ἓν ἑορταῖς τε xat µέθαις. Καὶ ταῦτα μὲν ὁ Κλέαρχος”.
Cf. fr. 6.

23.

Athenzus XIII, p. ὅοο, C : Κλέαρχος γὰρ περὶ
Ἐπαμινώνδου φησὶν οὕτως: « Επαμινώνδας 6 &,6atoc
σεµνότερον μὲν τούτων, οὐχ εὐσγημόνως δὲ περὶ τὰς
δμιλίας ἐσφάλλετο τὴν γνώμην, εἴ τις θεωροίη τὰ
πραχθέντα αὐτῷ περὶ τὴν Λάχωνος γυναῖχα. »

24.

Idem XIII, p. 611, B : Συνελόντι δὲ εἰπεῖν, χατὰ τὸν
Σολέα Κλέαρχον, οὐ καρτερικὸν βίον ἀσκεῖτε, xuvuxov
δὲ τῷ ὄντι ζητε΄ χαίτοι τοῦ (uou τούτου dv τέτταραι
τὴν φύσιν περιττὴν ἔχοντος, ὤνπερ ὑμεῖς τὰ γείρω
µερισάµενοι τηρεῖτε.

ΓΕΡΙΘΙΟΣ,. .
25.

Athen. VI, p. 355, €: Κλέαρχος 9' 6 Σολεὺς ἐν τῷ
ἐπιγραφομένῳ l'epyiio, xoi πόθεν ἡ doy3, τοῦ ὀνό-
µατος τῶν χολάχων παρῆλθε, διηγεῖται͵ xoa αὐτὸν τὸν
Γεργίθιον ὑποτιθέμενος, do' οὗ τὸ βιθλίον ἔχει τὴν
ἐπιγραφὴν, ἕνα γεγονότα τῶν Ἀλεξάνδρου χολάκων.
Διηγεῖται δὲ οὕτως, « Ἐ ἣν χολαχείαν ταπεινὰ ποιεῖν τὰ
ἦθη τῶν χολάχων, καταφρονητικῶν ὄντων τῶν περὶ
αὐτούς. Σημεῖον δὲ τὸ πᾶν ὑπομένειν εἰδότας ola τολ--
μῶσι. Τὰ δὲ τῶν χολαχευοµένων ἐμφυσωμένων τῇ xo-
excellentes formae, atque etiam totius civitatis in temu-
lentia et festis diebus et hilaritas εί laetitia. » Et hiec qui-

dem Clearchus.
23.

Clearchus de Epaminonda ita scribit : « Epaminondas
Thebanus his quidem gravior : sed tamen parum decora
ratione in colloquiis cum mulieribus de animi sui sententia
dimotus est, si quis illud quidem cogitet quod cum Laco-
nis uxore gestum est. »

24.

Ut paucis concludam , quod ait Solensis Clearchus , vos
non tolerantiam constantiamque vit; exercetis, sed cani-
nam revera vitam agitis : quamquam, quum in quattuor
rebus excellat canum natura, vos ex his pejora scligentes
imitamini.

GERGITHIUS.
25.

Clearchus Solensis in libro quem Gergithium inscripsit ,

exponit etiam unde initio nomen assentatorum progressum

sit. In eo libello ipsum illum Gergithium , cujus nomen ti-
tulus praefert , statuit unum ex Alexandri fuisse assentato-
ribus. Exponit vero ita : « Assentationem, ait, humiles red -
dere animos moresque assentatorum ; quandoquidem illos
fere contemnunt hi quibuscum versantur. Argumento esse ,
quod onmia patiantur, bene gnari quid sit quod illi audeant.

4

GERGITHII FRAGMENTA. 311

λαχεία, χαύνους xai χενοὺς wotoüvta , πάντων ἐν ὑπερ-
ση παρ) αὐτοις ὑπολαμθάνεσθαι κατασχευάζεσθαι. »
Ἑλῆς τε διηγούµενος περί τινος µειραχίου, Παφίου μὲν
τὸ γένος, βασιλέως δὲ τὴν τύχην, « Τοῦτο (φησὶ) τὸ
µειράχιον (οὐ λέγων αὐτοῦ τοὔνομα) κατέχειτο δι ὕπερ-
έάλλουσαν τρυφ.ν ἐπὶ ἀργυρόποδος χλίνης , ὕπεστρω.
µέγης Σαρδιανῃ ψΨιλοτάπιδι τῶν πάνυ πολυτελῶν.
Ἐπεθέθλητο δ᾽ αὐτῷ πορφυροῦν ἀμφίταπον ἁμοργίνῳ
χαλύμματι περιειλημµένον. Προσχεφάλαια δ᾽ εἶχε τρία
uiv ὑπὸ τηιχεφαλῃ βύσσινα παραλουργῆ, δι’ ὧν. ἡμύ-
vxo τὸ χαῦμα, δύο Ó' ὑπὸ τοῖς ποσὶν, ὑσγινοθαφῃ
τῶν Δωρικῶν καλουµένων' ἐφ ὧν χατέχειτο λευχῆ
Κλαμύδι. »

« Παραδεδεγµένοι δ᾽ εἰσὶ πάντες oi χατὰ τὴν Κύπρον
µόγαρχοι τὸ τῶν εὐγενῶν χολάχων Ὑένος, ὡς χρήσιμον.
IIzvo γὰρ τὸ χτηµα τυραννικὀν ἐστι. [Καὶ τούτων otov
Ἀρεοπαγιτῶν τινων οὔτε τὸ πλῆθος οὔτε τὰς ὄψεις ἔζω
τῶν ἐπιφανεστάτων οἶδεν οὐδείς. Διηρημμένων δὲ διχῆ
χατὰ συγγένειαν τῶν ἐν τῇ Σαλαμῖνι χολάχων, do ὧν
tistv ol χατὰ τὴν ἄλλην Κύπρον χόλαχες, τοὺς μὲν
Γεργίνους, τοὺς δὲ ΠΠρομάλαγγας προσαγορεύουσιν,
"liv oi. μὲν Γεργῖνοι συναναμιγνύμενοι τοῖς χατὰ τὴν
πόλιν Év τε τοῖς ἐργαστηρίοις xal ταῖς ἀγοραῖς ὦταχου-
στοῦσι, χατασχόπων ἔχοντες τάξιν, ὅτι δ᾽ ἂν ἀχούσωσιν
ἀναφέρουσιν ἑχάστης ἡμέρας πρὸς τοὺς χαλουµένους
ἄνακτας. Of δὲ Προμάλαγγες ζητοῦσιν ἀντὶ τῶν ὑπὸ
τῶν Γεργίνων προσαγγελθέντων, ὅ τι ἂν ἄξιον εἶναι
(πτήσεως 0057, ὄντες τινὲς ἐρευνηταί. Kal τούτων

οὕτως ἔντεχνος καὶ πιθαν] πρὸς ἅπαντας ἡ ἔντευσις,
ὥστ᾽ ἔμοιγε δοχεῖ, χαθάπερ xai αὐτοί qaot, παρ)
ἐκείνων εἰς τοὺς ἔξω τόπους διαδεδόσθαι τὸ σπέρμα τῶν
ἑλλογίμων χολάχων. Καὶ γὰρ οὖχ otov μετρίως ἐπὶ τῷ
πράγματι σεμνύνονται διὰ τὸ τετιμῆσθαι παρὰ τοῖς
βασιλεῦσιν, ἀλλὰ xal λέγουσιν ὅτι τῶν Γεργίνων τις,
ἀπόγονος &v τῶν Τρώων ἐχείνων, οὓς Τ εὔχρος ἀπὸ τῶν.
αἰχμαλώτων χαταχτησάµενος cic Κύπρον ἔχων ἀπώ-
Χισεν, οὗτος διὰ τῆς παραλίας μετ’ ὀλίγων στείλας ἐπὶ
τῆς Αἱολίδος χατὰ πύστιν ἅμα xal οἰχισμὸν τῆς τῶν
προγόνων χώρας, πόλιν οἰχίσειε περὶ τὴν Ἰ ρωικὴν
Ἴδην, συμπαραλαθών τινας τῶν Mucóv: ἡ πάλαι μὲν
ἀπὸ τοῦ γένους Γέργινα, νῦν δὲ Γέργιθα χέχληται,
Τούτου γὰρ, ὡς ἔοικε, τοῦ στόλου cic ἀποσπασθέντες
ἐν τῇ Κυμαία χατέσχον, ἐκ Κὐπρου τὸ γένος ὄντες, ἀλλ᾽
οὐκ ex τῆς Θετταλικῆς Ἱρίχκχης, χαθάπερ τινὲς εἰρή-
xactw, ὧν ἰατρεῦσαι τὴν ἄγνοιαν, οὐδ' Ἀσχληπιάδαις
τοῦτό γε νομίζω δεδόσθαι. ν

« Γεγόνασι δὲ παρ ἡμῖν καὶ ἐπὶ Γλοῦ τοῦ Καρὸς
xal γυναῖχες ὑπὸ τὰς ἀνάσσας, αἱ προσαγορευθεῖσαι
χολαχίδες, Ἀφ᾿ ὧν ὑπολιπεῖς τινες εἲς τὸ πέραν ἀφιχό-
µεναι µετάπεμπτοι πρός τε τὰς Ἀρταθάζου xal τὰς
Μέντορος γυναϊκας, Χλιμαχίδες µετωνοµάσθησαν, ἀπὸ
τοιαύτης πράξεως, ταῖς µεταπεμψαμέναις ἀρεσχενόμεναι
χλίµαχα κατεσχεύαζον ἐξ ἑαυτῶν οὕτως, Gat ἐπὶ τοῖς
νώτοις αὐτῶν τὴν ἀνάθασιν γίγνεσθαι χαὶ τὴν κατάθα-
σιν ταῖς ἐπὶ τῶν ἁμαζῶν ὀχουμέναις. El τοῦτο τρυφῆς,
ἵνα μὴ ἁθλιότητος εἴπω, προηγάγοντο τεχνώµεναι τὰς

Tum vero, quum jam per se inflati sint ii quibus assentan-
lur, prorsus etiam vanos futilesque eos sua adulatione red-
dunt, faciuntque ut supra omnes alios elatos se illi existi-
ment. » Tum de adolescentulo quodam verba faciens,
Paplio genere, conditione rege : « Hic adolescentulus , ait
(nomen ejus non edidit), ob immodicum luxum cubabatin le-
εἰπ]ο pedibus fulto argenteis , constrato tapete nudo Sardiano
€x eo genere qui sunt pretiosissimi. Superne corporiinjectus
eral purpureus tapes utrimque villosus, cui Amorginum
legnen circumdatum erat. Tres autem habebat pulvinos
byadnos purpureis fimbriis praetextos , quibus se defendebat
ης calor ipsi incommodaret ; duos vero a pedibus hysgino
linclos ex eo genere qui Dorici vocantur : super his recum-
bebat candida lzena indutus. »

s Est autem vetusto usu apud omnes Cypri reges receptum
nobilium assentatorum genus, tanquam rebus ipsorum utile.
Inprimis enim commodum est tyranno, teles homines in
parato babere. Horum autem, quasi quidam Areopagile
eint, neque numerum, neque faciem , exceptis illustris-
smis, novit Bemo. Jam qui in urbe Salamine sunt assen-
lalores, a quibus omnes in reliqua Cypro originem traxe-
rint, in duas distribuuntur familias, unam eorum qui
Gergni appellantur, alteram eorum qui Promalanges.
Ex bis Gergini, immiscentes se oppidanis, quum in ar-
tificum officinis, tum in foris, auscultant sermones , spe-
Culatorum vice fungentes, et quidquid audiverunt, id

quotidie regiis principibus , quos ἄναχτας vocant , renun- .

tint. Tum Promalanges eorum causa, qua ab his renun-

tiata sunt, uberius inquirunt, si quid inquisitione dignum
visum est; suntque veluti investigatores. Et sunt liorum
congressus et colloquia cum omnibus ita artificiosa atque
blanda, ut verum mihi videatur id quod ipei profitentur,
ab his in extera loc& sparsum esse semen illustrium assen-
tatorum. :Nec enim mediocriter sua arte gloriantur, quod.
in honore sunt apud reges , verum etiam narrant , Get-.
ginorum aliquein, ex illo Trojanorum genere oriundum,
quos ex captivis sibi Teucer adjunxit, cum eisque in Cy-
prum habitatum concessit , illum igitur Gerginum, aiunt ,
paucis comitantibus secundum oram maritimam versus
JEolidem navigasse, priscas majorum sedes exquisiturum
instanraturumque ; assumptisque Mysorum nonnullis , op-
pidum circa Idam montem Troadis condidisse. Oppidumque
illud olim quidem a familie nomine, unde €rtum duxit,
Gergina nominata est, nunc vero Gergitha vocatur. Videntur
enim nonnulli ex ista navigatione abstracti in Cumseorum
regione appulisse, Cyprii genere, non ex Thesealica Tricca,
ut affirmarunt nonnulli; quorum mederi errori ne Ascle-
píadis quidem datum esse arbitror. »

« Fuerunt vero apud nos etiam sub Glue Care femipee
quoque principibus matronis addictze , quae Colacides appel-
labantur. Quarum relique nonnulle , qui cis mare adve-
nerunt, ad Artabazi et Mentoris uxores accites , mutato
nomine Climacides appellate sunt, nomine a re ipsa de-
sumpto, quz erat hujusmodi. Quo placerent mulieribus , a
quibus erant arcessit: , scalam efficiebant ex se ipsis, ila
ut per ipsarum terga ille, quoties carpentis veherentur,

ἀφρονεστάτας. Τοιγαροῦν αὗται μὲν, ix τῶν λίαν µαλα-
χῶν ὑπὸ τῆς τύχης µεταθιθασθεῖσαι , σκληρῶς ἐθίωσαν
ἐπὶ γήρως, αἱ δὲ τῶν fap! ἡμῖν ταῦτα διαδεξάµεναι ,
ἐχπεσοῦσαι τῆς ἐξουσίας, χατῆραν elc Μαχεδονίαν, xal
τὰς τῶν ἐχεῖ χυρίας τε xai βασιλίδας ὃν τρόπον ταῖς
ὁμιλίαις διέθεσαν, οὐδὲ λέγειν xaXov, πλὴν ὅτι µαγευόμε-
ναιχαὶ μαγεύουσαι, ταυροπόλοι καὶ τρίοδοί τινες αὗται
πρὸς ἀλήθειαν ἐγένοντο, πλήρεις πάντων ἀποχαθαρ-
µάτων. Τοσούτων ἔοικε xal τοιούτων f, χολαχεία χαχῶν
αἰτία γενέσθαι τοῖς διὰ τοῦ χολαχεύεσθαι προσδεξαµέ-
νοις αὐτήν. »

Προελθὼν δὲ πάλω 6 Κλέαρχος xal τάδε φησίν'
«AX ἧδη χαὶ τῇ τούτων χρείᾳ µέμψαιτ ἄν τις τὸ
µειράχιον, ὥσπερ εἶπον. Οἱ μὲν γὰρ παῖδες μικρὸν
ἅπωθεν τῆς χλίνης dv Χιτωνίαχοις ἔστασαν ᾿ τριῶν
δ) ὄντων ἀνδρῶν, δι οὓς δὴ νῦν 6 πᾶς λόγος ἐνέστηκε,
xal τούτων ὄντων ἐπωνύμων παρ) ἡμῖν, 6 μὲν elc ἐπὶ
τῆς χλίνης πρὸς ποδῶν χαθῆστο, τοὺς τοῦ µειραχίου
πόδας ἐπὶ τοῖς αὐτοῦ γόνασι λεπτῷ λγδίῳ συνημφιακώς.
*O δὲ indu, δήπου χαὶ μὴ λέγοντος oüx ἄδηλον.
Καλεῖται δ) οὗτος ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων Παράθυστος, διὰ
τὸ xal τῶν μὴ παραδεχοµένων ὅμως τεχνιχώτατα χο-
λαχεύων παρεμπίπτειν ἐς τὰς ὁμιλίας. Ἅτερος δ' ἦν
ἐπί τινος δίφρου χειµένου παρ αὐτὴν τὴν χλίνην, xol
τοῦ νεανίσχου τὴν χεῖρα παρειχότος ἐχχρεμάμενος.
ταύτῃ καὶ προσπεπτωχὼς χατέψηχέ τα xal τῶν δα-
κτύλων ἕχαστον ἐν µέρει διαλαμθάνων, εἷλχέ τε καὶ
ἐξέτεινεν * ὥστε τὸν πρῶτον αὐτὸν ἐπονομάσαντα Σιχύαν

CLEARCHI SOLENSIS

εὐστόχως εἰρηχέναι δοχεῖν. 'O τρίτος, 6 3o ὁ revvaié-
τατος, ὅσπερ ἦν «ες ὑπηρισίας πρωταγωνιστὴς, προσ-
εστηχὼς αὐτῷ χατὰ χεφαλὴν, µετεῖχε τῶν βυσσίνων
προσχεφαλαίων, ἀποχεχλιμένος εἰς αὐτὰ πάνυ φιλικῶς.
Καὶ τῇ μὲν ἀριστερᾷ τὸ τοῦ µειραχίου τριχωµάτιον
ἐπιχοσμῶν, τῇ δεξιᾶ δὲ Φωκαϊκὸν φῦγμά τι διαχινῶν,
ὥς αἰωρῶν ἡδὺς ἦν, ἀλλ᾽ οὐχ ἁποσοθῶν. Διό µοι δοχεῖ
ἂν αὐτῷ δαίµων τις ἐλευθέριος νεµεσήσας ἐφεῖναι τῷ
μειραχίῳ μυῖαν, οὐχ ἄλλην ἡ χείνην, ἧς xal τὴν Άθη-
νᾶν φησιν Ὅμηρος ἐνεῖναι τῷ Μενελάῳ»τὸ θάρσος,
οὕτως ἦν ἐρρωμένη xal ἄφοθος τὴν ψυχήν. Δηχθέντος
δὲ τοῦ µειραχίου τηλικοῦτον ἀνέκραγεν ἄνθρωπος ὑπὲρ
ἐχείνου, xal οὕτως ἠγανάκτησεν, ὥστε διὰ τὴν πρὸς
μίαν ἔχθραν ἁπάσας ix τῆς οἰχίας ἤλαυνεν. "OGtv xal
φανερὸς ἐγένετο πρὸς τούτῳ τεταχὼς ἑαυτόν. »

26.

Athenzeus VI, p. 258, A : El οὖν ἂν ὃ τοῦ προειρη-
µένου µειραχίου Χόλαξ μαλακοχόλαξ, ὥς φησιν 6 Κλέαρ-
Ίος. Πρὸς γὰρ τῷ τοιούτῳ χολαχεύειν xal τὸ σχημα
τῶν χολαχευοµένων ἐπαχολουθοῦν ἀποπλάττεται, πα-
βαγχωνίζων xal σπαργανῶν ἑαυτὸν τοῖς τριθωναρίοις”
ὅθεν αὐτὸν οἳ μὲν παραγχωνιστὴν, of δὲ σχηµατοθήχην,
καλοῦσι, Κατ ἀλήθειαν γὰρ 6 κόλαξ ἔοικεν εἶναι τῷ
Πρωτεῖ 6 αὐτός. Γίγνεται γοῦν παντοδαπὸς οὐ µόνον
κατὰ τὴν μορφὴν, ἀλλὰ xal χατὰ τοὺς Aóq0uc- οὕτω
ποιχκιλόφωνός τις ἐστίν.

el ascenderent et descenderent. Eo ἰαχυτί, ne miserize
dicam , sua arte stultissimas illas adduxere. Itaque hee, ex
mollissima vita per fortunam deject:e , duram in senectute
vitam vixerunt : illi vero , quie ab his nostris ista accepe-
rant, postquam potestate exciderunt, in Macedoniam de-
latte sunt, ubi rerum dominas reginasque quales sua con-
suetudine reddiderint, ne eloqui quidem honestum est.
Verbo dicam, magicas artes et in se et in aliis exercentes,
tauropole ac vere dixerim trivise quxdam factae sunt omni
genere immunditiarum plene. Talium tantorumque malo-
rum causa adulatio his est, qui ejus lenocinio demulsi eam
admittunt. »

In progressu vero sermonis rursus hec dicit Clearchus :
« Jam vero ob istarum rerum usum merito aliquis repre-
henderit illum, quem dixi, adolescentulum. Pueri enim ex
modico intervallo ab lectulo stabant tunicis vestiti. Quum
vero tres sint viri, quorum causa nunc instituta est tota
hec disputatio, quorum etiam cuique apnd nos proprium
a re ipsa cognomen est : eorum unus lectulo a pedibus as-
sidebat, qui pedes adolescentuli suis genibus impositos
tenui veste contegebat ; qui quid porro fecerit, etiam me
non dicente haud obscurum est. Vocatur autem hic ab in-
digenis Parabystus (i. e. intrusus), quia in eorum etiam
consuetudinem , qui non sponte eum recipiunt , artificiosa
sua adulatione sese ingerit. Alter in sella quadam sedebat
juxta ipsum lectulum posita , et ab adolescente totus pen-
dens, quum manum ille languide demitteret, cupide eam
prehendens demulcebat, et digitos singulos vicissim pre-
hensos trahebat et extendébat, ut apte appositeque dixisse

videatur is qui primus Sicyam (1. e. cucurbitulam) hune
appellavit. Tertius vero, nobilissimus, Ther cognominatus
(i. e. fera, sive leo), qui totius ministerii antesignanus erat ,
&d caput ejus astans byssinorum cervicalium ejusdem
particeps erat, familiariter admodum in íis reclinatus. Et
leva quidem manu molliusculum adolescentuli capillum
adornabat , dextra vero Phocaicum flabellum ultro citroque
movens, veloti oscillans ( vel veluti oscillam ) jucundus
erat ; sed ita leniter id faciebat , ut non idcirco musce pror-
sus arcerentur. Quare iratus ei aliquis deus ingenuus mu-
scam adolescentulo immisit, non aliam atque illam cujus
audaciam a Minerva immissam Menelao esse Homerus ait :
ita valida erat et animo interrito. Quum igitur morderetur
adolescens, tam immaniter exclamavit hic homo pro illo,
atque ita iratus est, ut unius illios musca odio omnes
&edibus expelleret. Ex quo etiam apparuit, ad hoc ministe-
rium illum se constituisse. »
26.

« Fuerit igitur predicti adolescentuli adulator malaco-
colaz , ut ait Clearchus, id est snollitiei adulator. Nam
prieterquam quod tali homini adulatur, habitum ejus for-
mamque consentientem his quibus adulatur fingit : et modo
cubito propellit alios dimovetque , modo involvit se panni-
culis. Quare etiam alii eum paranconisten appellant, id est,
cubilo depulsorem, alii schematothecam, id est. varia-
rum formarum promptiuarium. Vere enim assentator

idem atque Proteus esse videtur. Fit enim multiplex et

omnifarius, non modo quod ad formam attinet, sed εἰ
quod ad sermonem : ita variare vocem novit; »

ΡΕ INSTITUTIONE, DE AMICITIA FRAGMENTA.

ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
27.
E LIBRO SECUNDO.

' Athenzus XV, p. 697, E : Κλέαρχος, «5 λῷστε,
iv δευτέρῳ Περὶ παιδείας οὑτωσί φησι’ « Λείπεταί τις
ὁ Συρθηναίων χορὸς, ὧν ἕκαστον τὸ δοχοῦν ἑαυτῷ κατᾶ-
σαι δεῖ, προσέχων οὐδὲν τῷ προχαθηµένῳ xal διδά-
σκοντι τὸν χορὸν, ἀλλ᾽ αὐτὸς πολὺ τούτων ἁτακτότερός
ἐστι θεατής. Καὶ χατὰ τὸν παρῳδὸν Μάτρωνα

Ot μὲν γὰρ δἡ πάντες ὅσοι πάρος ἦσαν ἄριστοι,

Εὔδοιός τε xai Ἑρμογένης δῖοί τε Φίλιπποι,

οἱ μὲν δὴ τεθνᾶσι xai εἰν Ἀΐδαο δόµοισιν.

Ἔδστι δέ τις Κλεόνικος, ὃν ἀθάνατον λάχε γὔρας,

οὖτε ποιητάων ἁδαήμων οὔτε θεάτρων’

ᾧ xal τεθνειῶτι λαλεῖν πόρε Περσεφόνεια. »

. 28.

Diogenes L. I, 9 : Κλίαρχος δὲ ὁ Σολεὺς ἐν τῷ
Περὶ παιδείας καὶ τοὺς γυμνοσοφιστὰς ἀπογόνους εἶναι
τῶν μάγων φησίν.

29.

Hesychius v. Μανέρως, : Τοῦτον φασὶν Αἰγύπτιοι
ὁμολογῆσαι πρῶτον παρὰ µάγων διδαχθέντα, xal διὰ
τοῦτο πᾶσιν ἀνὰ στόµα γενέσθαι, ὡς Κλέαρχος ἐν τοῖς

Περὶ παιδείας ἱστορεῖ. Pro μάγων ex Polluce VII,
c. 7 Vossius restitui jubet μουσῶν.

DE INSTITUTIONE.
27.

E LIBRO SECUNDO.

Clearchus, ο optime, secundo libro De institutione ita
acribit : « Superest aliquis Syrbenaeorum chorus in quo sin-
culos oportet occinere quidquid cuique visum fuerit, nihil
attendentes ad prasidentem chori magistrum, qui ipse
multo etiam his lumultuosior spectator est. Et, quod pa-
rodus Matron ait ,

Illi enim omnes, qui olim fuerant, prestantissimi viri,
Eubcus et Hermogenes, nohilesque Philippi ,

illi igitur mortui sunt, et Ditis subierunt domos.

Est vero quidam Cleonicus , cui immortalis obtigit senectus ,
neque poetarum ignarus, nec scenicarum fabularum :

cui , ut mortuus etiam loquetur, dedit Proserpina. »

28.
Clearchus Solensis De institutione etiam gymnosophistas
magorum posteros esse dicit.
29.
Maneron /Egyptii dicunt communi consensu statui a

magis ( Musis ) edoctum fuisse, ac propterea omnium ore
celebrari, uti Clearchus refert in libris De institutione.

313
ΠΕΡΙ ΦΙΛλΙΑΣ.
Jo.
E LIBRO PRIMO.

Athenzeus XII, p. 533, E : Κλέαρχος ὃ ἐν πρώτῳ
Περὶ φιλίας τὸν Θεμιστοχλέα quoi τρίχλινον οἴκοδομη-
σάµενον περιχαλλέστατον, ἀγαπᾶν ἔφησεν, εἰ τοῦτον
φίλων πληρώσειεν.

31.
E LIBRO SECUNDO.

Athenzus VIII, p. 349, F : Κλέαρχος 9' ἐν δευτέρῳ
Περὶ φιλίας, « Στρατόνιχος (φησὶν ) 6 χιθαριστὴς, dva-
παύεσθαι µέλλων, ἐκέλευεν del τὸν παῖδα προσφέρειν
αὐτῷ πιεῖν, Οὐχ ὅτι διφῶ , φησὶν, ἵνα δὲ μὴ δυψήσω.
Ἐν δὲ Βυζαντίῳ χιθαρῳδοῦ τὸ μὲν προοίµιον ἄσαντος
εὖ, ἐν δὲ τοῖς λοιποῖς ἀποτυγχάνοντος, ἀναστὰς ἐκήρυ-
ξεν, Ὃς ἂν χαταμηνύσή τὸν τὸ προοίµιον ἄσαντα xi-
θαρῳδὸν, λήψεται χιλίας δραχµάς. Ἐρωτηθεὶς δ’ ὑπό
τινος, τίνες εἰσὶν oi. µοχθηρότατοι, τῶν ἐν Παμφυλία
Φασηλίτας μὲν ἔφησε µοχθηροτάτους εἶναι, Σιδήτας
δὲ τῶν ἐν τῇ οἰχουμένῃ. »

EPOTIKA. .
3a.
E LIBRO PRIMO.

Idem VI, p. 355, B : Κλέαρχος 9" 6 Σολεὺς ἐν τῷ
πρὠτῳ τῶν Ἐρωτικῶν' « Κόλαξ μὲν οὖδεὶς (nei)

DE AMICITIA.
30.

E LIBRO PRIMO.

Clearchus, primo libro De amicitia, Themistoclem ait,
postquam triclinium singulari elegantia construendum
curasset , dixisse, contentum se fore , si amicis illud implere
possit.

91.
E LIBRO SECUNDO.

Clearchus, secundo libro De amicitia , scribit : « Strato-
nicus citharista, quando quietem volebat capere, puerum
semper jussit sibi potum afferre : « Non quod sitíiam, dicere
solebat, sed , ne sitiam. » Byzantii vero quum cithareedus
aliquis proemium quidem belle cecinisset, reliqua vero
prorsus perperam, surgens Stratonicus alta voce procla-
mavit : « Mille drachmas accepturum , 8i quis citharcedum
indicaverit , qui procemium istud cecinisset. » Interrogatus
ab aliquo, quinam essent bomines miserrimi? respondit :
« In Pamphylia miserrímos esse Phaselitas; Sidetas vero
omnium totius orbis gentium. »

EROTICA.
32.
E LIBRO PRIMO.

Clearchus Solensis primo Eroticorum : « Nullus assen-
tator, inquit, constans amicus est. Consumit enim tempus

314

διαρχεῖ πρὸς φιλίαν. Καταναλίσχει γὰρ Ó χρόνος τὸ
τοῦ προσποιήµατος αὐτῶν ψεῦδος, 'O δ᾽ ἐραστὴς xoAat
ἐστὶ φιλίας δι’ ὥραν 3) χάλλος. »
33.
Idem XIII, p. 564, A : Πρὸς ἀλήθειαν γὰρ, χα-

θάπερ φησὶ Κλέαρχος ἓν τῷ πρώτῳ τῶν Ἐρωτικῶν,
Λυχοφρονίδην εἰρηχέναι φησίν'
Οὔτε παιδὸς άρρενος, οὔτε παρθένων
τῶν χρυσοφόρων, οὔτε γυναικῶν βαθνχόλπων
χαλὸν τὸ πρόσωπον, ἀλλὰ χόσμιον πεφύχει.
Ἡ γὰρ αἰδὼς ἄνθος ἐπισπείρει.
34.

Idem XIII, p. 573, A : Κλέαρχος 9' ἐν πρώτῳ Ἔρω.:
τικῶν « Γύγης (φησὶν), 6 Λυδῶν βασιλεὺς, οὗ µόνον
περὶ ζῶδαν τὴν ἐρωμένην περιθόγτος γέγονεν, ἐγχειρίσας
αὑτόν τε xal τὴν ἀρχὴν ἐκείνη πᾶσαν, ἀλλὰ καν, τελευ-
τησάσης, συναγαγὼν τοὺς ἐχ τῆς χώρας Λυδοὺς πάντας,
ἔχωσε μὲν Λυδίας (Μεναλίας conj. Schweigh.) τὸ
νῦν ἔτι χαλούμενον τῆς ἑταίρας μνῆμα, el; ὕψος ἄρας,
ὥστε, περιοδεύοντος αὐτοῦ τὴν ἐντὸς Τμώλου γώραν,
οὗ ἂν ἐπιστραφεὶς τύχοι, χαθορᾶν τὸ μνῆμα, xat πᾶσι
τοῖς τὴν Λυδίαν οἰχόῦσιν ἄποπτον εἶναι. »

30.

Idem XIII, p. 589, D : Περιχλῆς δὲ 6 Ὀλύμπιος,
ὥς φησι Κλέαρχος dv πρώτῳ Ερωτικῶν, οὐχ Évexsv
Ἀσπασίας τῆς νεωτέρας, ἀλλὰ τῆς Σωκράτει τῷ σοφῷ
συγγενοµένης, χαΐπερ τηλικοῦτον ἀξίωμα συνέσεως

CLEARCHI SOLENSIS

xai πολιτικῆς δυνάµεως χτησάµενος, οὐ συνετάραξς
πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα;
36.

Idem XIII, p. 605 , D : Ὁρᾶτε οὖν xoi ὑμεῖς of φιλό-
σοφοι, ol παρὰ φύσιν τῇ Αφροδίτη χρώμενοι xal dot-
θοῦντες εἰς τὴν θεὸν, μὴ τὸν αὐτὸν διαφθαρῆτε τρόπον (5ο.
ὃν Φαρσαλία διὰ τὴν τοῦ θεοῦ μῆνιν διασπασθεῖσα). Τότε
γὰρ xat οἱ παϊδές εἶσι χαλοὶ, ὡς Γλυχέρα ἔφαχσκεν f; ἑταίρα
ὅσον ἐοίκασι γυναιχὶ χρόνον, καθάπερ ἱστορεῖ Κλέαρχος.

Idem XIII, p. 605, E : Ὑμεῖς δὲ, ὦ φιλόσοφοι , κἂν
ἐρασθέντες ποτὲ γυναικῶν v dvvola λάθητε ὡς ἀδύνατόν
ἐστι τὸ τυχεῖν μάθετε " " " παύονται ol. ἔρωτες, ὥς
φησι Κλέαρχος. "Tj τε γὰρ περὶ τὴν Πειρήνην γαλχῇ
Bot Bouc ἐπανέθη'' xal γεγραμµένη χυνὶ xat περιστερᾶ
xal γηνὶ τῇ μὲν χύων, τῇ δὲ περιστερὰ, τῇ δὲ χὴν
προσΏλθον xal ἐπεπήδησαν' φανέντων δὲ πᾶσι τούτοις
ἀδυνάτων, ἀπέστησαν, χαθάπερ Κλείσοφος 6 Σηλυµ-
θριανός. Οὗτος γὰρ; τοῦ ἐν Zap Παρίου ἀγάλματος
ἐρασθεὶς , χατέχλεισεν αὐτὸν ἐν τῷ ναῷ, ὡς πλησιάσαι
δυνησόµενος" xat ὡς ἠδυνάτει διά τε τὴν ψυγρότητα
xai τὸ ἀντίτυπον τοῦ λίθου, τηνιχαῦτα τῆς ἐπιθυμίας
ἀπέστη, xal προθαλλόµενος τὸ σαρχίον ἐπλησίασε.

Idem p. 606, 6: Ἐν Αἰγίφῳ δὲ παιδος ἠράσθη
3v, ὡς Κλέαργος ἱστορεῖ ἐν πρώτῳ Ερωτικῶν. Γὸν δὲ
παΐῖδα τοῦτον Θεόφραστος ἐν τῷ Ἐρωτικῷ Ἀμφίλοχον
χαλεῖσθαί φησι xal τὸ γένος "viov εἶναι. — Ibid. :
Ἐν δὲ Λευκαδία φησὶ Κλέαρχος οὕτως ἐρασθῆναι vao
παρθένου, ὡς χαὶ τὸν βίον ἐκλιπούση συναποθανεῖν.

mendacium illorum , qui amicitiam simulant. Amator vero
assentator est et amicitiae simulator ob :etatis florem sive
forme pulchritudinem. »

323.

Vere, quemadmodum Clearchus ait primo libro Eroti-
corum , dixisse inquit Lycophroniden :

Nec adolescentulum, nec virgines

aurum gestant.s , ncc mulieres amplos sinus habentes
tam pulchra facies, quam modesta decet.

Pudor enim florem inspergit.

94.

Clearchus primo libro Eroticorum haec scribit : « Gyges
Lydorum rex, non modo dum viveret amasia , miro illius
amore tenebatur, cui et sese et universum regnum tra-
diderat ; sed et quum e vivis illa discessisset , congregatis
omnibus Lydia incolis tumulum ei exstruxit, qui ad hunc
diem Hebero Lydize monumentum appellatur, ea altitudine,
ut, quemcumque tractum terre; intra Tmolum peragraret ,
quocumque se verteret, monumentum illud in oculis ha-
beret, essetque illud in conspectu omnium Lydiam inco-
lentium. »

35.

Pericles Olympius, ut ait Clearchus primo libro Erotico-
rum, propter Aspasiam, non hanc juniorem (Cyri amicam),
Ped illam qux cum sapiente Socrate versata esf, tantam

licet prudentize laudem , tantamque in republica potentiam
consecutus, nonne totam conturbavit Graeciam?

96.

Videte igitur vos, philosophi, qui prieter naturam Ve-
nere ( mascula) utimini et impii estis adversus deam, ne
eodem modo pereatis. Nam etiam pueri tum tantum pul.
chri sunt, ut aiebat Glycera meretrix, quo usque mulieri-
bus similes sunt, quemadmodum Clearchus refert.

Vos vero, o philosophi, etiamsi amore aliquando capti
mulierum in animum induxeritis fieri non posse ut illis po-
tiamibi , discite *** cessant amores, ut ait Clearchus. Nam
et eneam vaccam, quz ad Pirenen est, bos conscendit ,
et cum picta cane et columba et ansere congredi canis,
columba et anser, easque inscendere voluerunt ; quod quum
fieri non posse cognoscerent omnes, destiterunt : quod
ipsum etiam Clísopho usu venit Selymbriano. Hic enim
Sami captus amore statuze ex Pario marmore , inclusit sese
in templo, quasi quum illa congredi posset, οἱ quum non
posset ob saxi frigiditatem renixumque , tum quidem cupi-
ditate abstitit, et praetendens carunculam explevit libi-
dinem.

J£gii puerum amavit anser, ut Clearchus narrat primo
libro Eroticorum , pueroque illi Theophrastus in Amatorio
ait nomen fuisse Amphilocho, fuisse aulem genere Ole.
nium.

In Leucadia pavonem ait Clearchus tam vehementer
amasse virginem , ut illa mortua ipse cum ea exspiraret.

EROTICI FRAGMENTA.

1].

Idem XIV, p. 619, C : Κλέαρχος ὃ ἐν πρώτῳ Ἔρω-
τῶν νόµιον χαλεῖσθαι τινά φησιν ᾠδὴν dtt Ἠριφα-
γίδος, γράφων οὕτως: «Ἠριφανὶς f µελοποιὸς, Μενάλχου
χυνηγετοῦντος ἐρασθεῖσα, ἐθήρευε µεταθέουσα ταῖς ἔπι-
θυµίχις. Φοιτῶσα γὰρ xal πλανωμένη πάντας τοὺς
ὀρείους ἐπεξήει δρυμοὺς, ὡς μῦθον εἶναι τοὺς λεγομένους
Ἰῶς δρόμους ὥστε μὴ μόνον τῶν ἀνθρώπων τοὺς
ἁστοργία διαφέροντας, ἀλλὰ xal τῶν θηρῶν τοὺς ἄνη-
µεροτάτους συνδακρῦσαι τῷ πάθει, λαθόντος αἴσθησιν
ἐρωτιῆς ἐλπίδος. “Όθεν ἐποίησέ τε χαὶ ποιήσασα πε-
βήει χατὰ τὴν ἐρημίαν, ὥς φασιν, ἀναθοῦσα xat ἄδουσα
τὸ χαλούµενον νόµιον, ἐν ᾧ ἐστι" Μακραὶ Ἀρύες,
ὦ Μέναλχα. v

38.

Idem XV, p. 669, F : 4x οὖν, διὰ τί, τῶν ἐστεφα-
νωµένων ἐὰν λύηται b στέφανος, ἐρᾶν λέγονται; πό.
τερον, ὅτι 6 ἔρως τοῦ τῶν ἐρώντων ἦθους περιαιρεῖται
τὸν χόσµον, διὰ τοῦτο τὴν τοῦ ἐπιφανοῦς χόσµου περιαί-
pev φρυχτόν τινα, φησὶ Κλέαρχος ἐν πρώτῳ "Epo-
τιχῶν, καὶ σγμεῖον νοµίζουαι τοῦ xai τὸν τοῦ Ίθους
χόσμον περιηρῆσθαι τοὺς τοιούέους;

Sequitur longior disputatio, quam totam ex
Clearcho fluxisse vix dubium est. Exscribere ine-
ptia bas nolui. Adi Athenzum, Ceterum eodem
loco legebatur, puto, quod sequitur fraginentum.

37.

Clearchus, libro primo Eroticorum , nomium (i. e. pasto-
rale ) vocari ait canticum quoddam ab Eriphanide ductum.
Scribit autem in hunc modum : « Eriphanis poetria melica ,
amere capía Menalcie venatoris, venabatur et ipsa, sua
persequens desideria. Discurrens igitur et errans omnia
montana nemora emetiebatur, ita ut fabulze sint 148 qui
dicuntur. cursus , utque non modo hominum ii etiam qui
madluralis oronis amoris maxime expertes erant, verum
eliam belluarum ferissimce malis illius illacrimarentur,
wtisu quodam amatorize spei tactze. 1taque etiam carmina
lerit, cum illisque deserta oberravit, ut aiunt, alta voce
clamans, cantansque nomium, qüod vocatur, carmen,
ia quo est istud : Ingentes quercus , o Menalca. »

38.

Queris cur, si coronatorum dissolvuntur corone, ii,
quibus id accidit, dicantur amore capi? « Utrum, quo-
biam amor aufert morum ornamentum his qui amant,
ideirco jactura conspicui ornamenti ( verba sunt Clear-
dii, primo libro Eroticorum ) pro signo quodam babetur,
quo declaretur morum ornatum amisisse eos quibus id
accidit? » etc.

39.

Clearchus Solensis in Amatoriis : « Quid cause est, ait,
cur flores et poma et id genus alia manibus gestamus? An,
quod matura in his qui talibus delectantur, ostendit, esse
tus pulchritudinis appetentes? Igitur veluti documentum

—

$15
39.

IdemXII, p.553, E : Κλέαργος δὲ 6 Σολεὺς ἐν τοῖς
Ἐρωτικοῖς « Διὰ τί (ynat) μετὰ χεῖρας ἄνθη, xat μῆλα,
καὶ τὰ τοιαῦτα φέροµεν; Πότερον, ὅτι xol διὰ τῆς
τούτων ἀγαπήσεως ἡ φύσις μηνύει τοὺς τῆς ὥρας
ἔχοντας τὴν ἐπιθυμίαν; Διὰ τοῦτο οὖν, οἱονεὶ δεῖγμα
τῆς ὄψεως, τὰ ὁραῖα μετὰ χεῖρας ἔχουσι, xal Καΐρου-
σιν αὐτοῖς; Ἡ δυοῖν χάριν ταῦτα περιφέρουσιν; ἀρχή
τε γὰρ οὐτυχίας xai παράδειγµα τῆς βουλήσεως αὐτοις
γίνεται διὰ τούτων, αἰτηθεῖαι μὲν τῷ προσαγορευθῆναι,
δοῦσι δὲ προὐπογράφειν, ὅτι δεῖ xol αὐτοὺς µεταδιδόναι
τῆς ὥρας, Ἡ γὰρ τῶν ὡραίων ἀνθέων xal καρπῶν αἷ-
τησις εἰς ἀντίδοσιν τῆς τοῦ σώματος ὥρας προχαλεῖται
τοὺς λαθόντας. "Hi τὴν τούτων ὥραν παραψυχὴν xoi
παραμυθίαν τῆς ἐπὶ τῶν ἐρωμένων ὥρας ταῖς ἐπιθυμίαις
Χαίροντες ἔχουσιν αὑτοῖς. ᾿Εκχρούεται γὰρ ὑπὸ τῆς
τούτων παρουσίας ὃ τῶν ἐρωιμένων πόθος. IL μὴ dpa
τοῦ περὶ αὑτοὺς χόσµου χάριν, καθάπερ ἄλλο τι τῶν
πρὸς χαλλωπισμὸν συντεινόντων, ἔχουσί τε ταῦτα xal
χαίρουσιν αὐτοῖς. Οὐ γὰρ µόνον στεφανουµένων τοῖς
ὥὧραίοις ἄνθεσιν, ἀλλὰ καὶ μετὰ χεῖρας ἐχόντων τὸ πᾶν
εἶδος ἐπιχοσμεῖται, Τάχα δ' ἴσως διὰ τὸ φιλοχάλους
εἶναι: δηλοῖ δὲ τὸ τῶν χαλῶν ἐρᾶν χαὶ πρὸς τὰ ὡραῖα
φιλιχκῶς ἔχειν. Καλὸν γὰρ ὅτι τὰς ὀπώρας xal τὸ τῆς
ὥρας ὄντως πρόσωπον ἕν τε χαρποῖσι xai ἄνθεσι θεω-
ῥούμενον. Ἡ πάντες ol ἐρῶντες οἵον ἐκτρυφῶντες ὑπὸ
τοῦ πάθους χαὶ ὡραινόμενοι τοῖς ὡραίοις ἀθρύνονται.
Φυσυιὸν γὰρ δή τι τὸ τοὺς οἰομένους εἶναι χαλοὺς καὶ

nalura sua pulchros flores fructusque in manibus habent
eisque delectantur ? An duarum rerum causa circumferunt
ista? Exsistit enim per haec illis et initium congressus (ἐντεύ-
ξεως conj. ), et documentum ejus quod cupiunt : nam (ob-
viam venientes) qui ab illis petunt ut sibi impertiant , allo.
quuntur eos; et ipsi, quum illis dant, significant oportere
et illos sue pulchritudinis copiam facere. Nam qui petit
ut sibi de venustis floribus (ructibusque impertias , is quum
accipit, eo ipso invitatur ut vicissim sui corporis venusta-
tis participem se faciat. Fortasse etíam delectantur horum
pulchritudine et penes se ista gestant, quo consolentur
leniantque vehemens desiderium pulchritudinis eorum quos
amant : nam harum rerum pr:esentia retunditur eorum
quos amamus desiderium. Nisi potius proprii ornatus
éausa, quemadmodum alia qure ad ornamentum corporis
pertinent, gestant ista eisque delectantur : non modo
enim qui coronantur venustis floribus , sed et qui manibus
gestant, eorum universe form: venustas aliqua et orna-
tus inde accedit. Fortasse vero etiam qued quaecumque
pulchra sunt amant : declarat enim rerum pulchrarum
amorem delectatio quam ex Vernorum florum fructuumque
horeeorum aspectu percipimus : pulchra quippe revera cst
autumni et veris facies , in fructibus floribusque conspecta.
Aut omnes amantes, ob hunc ipsum animi affectum ad
luxuriam et eleganti: studium propensi , florum venustate
cultum sibi conciliare gestiunt. Natura enim ingenitum est
his , qui pulchri et venusti esse sibi videntur, ut flores col-
ligant. Quare et Proserpina cum suis comitibus flores col-

816

é»putouc ἀνθολογεῖν,. Ὅθεν al τε περὶ τὴν Περσεφόνην
ἀνθολογεῖν λέγονται, xai Σαπφώ φησιν' « ἰδεῖν ἆνθε)
ἀμέργουσαν Trato. ἄγαν ἁπαλάν. »

Quz deinde narrantur de ἱερῷ Αφροδίτης χαλ-
λιπύγου ejusdem fuerint Clearchi.

E LIBRO SECUNDO.
4ο.

Athenzus XIV, p. 639, A : Κλέαρχος δ' ἐν δευτέρῳ
Ἐροτικῶν τὰ ἐρωτικά φησιν dapgata xol τὰ Aoxpix&
καλούμενα οὐδὲν τῶν Σαπφοῦς καὶ Ἀναχρέοντος διαφά.
pet.

E LIBRIS INCERTIS.

At.

Idem II, p. 57, E : Ἄλεξις δὲ ἡμίτομά που ᾧᾠῶν
λέγει. Ώὰ δὲ οὗ µόνον ἀνεμιαῖα ἐχάλουν, ἀλλὰ xal
ὑπηνέμια. « ᾿Ἐκάλουν δὲ xal τὰ νῦν τῶν οἰχιῶν παρ)
ἡμῖν χαλούµενα ὑπερφῷα o » φησὶ Κλέαρχος ἐν Ἔρω-
τιχοῖς, τὴν Ἑλένην φάσχων, iv τοιούτοις οἰχήμασι
τρεφοµένην, δόξαν ἀτενέγχασθαι παρὰ πολλοῖς, ὥς ἐξ
ᾠοῦ εἴη γεγεννηµένη.

42.

Idem XIII, p. 597, A : Ἐπὶ τούτοις 6 Μυρτίλος
µέλλων σιωπᾶν, Ἀλλὰ μιιροῦ, ἔφη, ἄνδρες φίλοι»
ἐξελαθόμην ὑμῖν εἰπεῖν τήν τε Αντιμάχου Λυδὴν, προσ-
έτι δὲ καὶ τὴν ὁμώνυμον ταύτης ἑταίραν Aviv, fjv
ἠγάπα Λαμύνθιος 6 Μιλήσιος. Ἑχάτερος yàp τούτων
τῶν ποιητῶν, ὥς endi Κλέαρχος ἐν τοῖς ᾿Βρωτικοῖς, τῆς
βαρθάρου Λυδῆς slg ἐπιθυμίαν χαταστὰς ἐποίησεν
6 μὲν ἐν ἐλεγείοις, 6 δ᾽ ἐν µέλει τὸ χαλούμενον ποίηµα
Λυδήν,

CLEARCHI SOLENSIS

ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ.
43.

Diogenes L. III, 2 : Σπεύσιππος δ’ ἐν τῷ ἐπιγρα
φομένῳ Πλάτωνος περιδείπνῳ xol K λέαρχος ἐν τῷ
Πλάτωνος ἐγκωμίῳ καὶ Ἀναξιλαΐδης ἐν τῷ δευτέρῳ
Περὶ φιλοσόφων φασὶν ὡς Ἀθήνησιν ἦν λόγος, ὁραίαν
οὖσαν τὴν Περικτιόνην βιάζεσθαι τὸν Ἀρίστωνα xal
μὴ ἐπιτυγχάνειν' παυόμενόν τε τῆς βίας ἰδεῖν τὴν τοῦ
Ἀπόλλωνος ὄψιν, ὅθεν καθαρὰν γάμου φυλάξαι ἕως τῆς
ἀποχυήσεως.

Hieronymus Adv. Jovian. I ( Opp. tom. H,
p. 35 ) : Speusippus quoque , sororis Platonis filius,
et Clearchus in Laude Platonis et A4naxilides in
secundo libro philosophiae, Perictionen, matrem
Platonis, phantasmate Apollinis oppressam ferunt,
et sapientie principem non aliter arbitrantur, nisi
de partu virginis, editum.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ EN TH ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ.
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΣ ΕΙΡΗΜΕΝΩΝ.

45.

Athenzus IX, p. 393, A : Περὶ δὲ τῆς τῶν ὀρτύγων
θήρας ἰδίως ἵστορεῖ Κλέαρχος 6 Σολεὺς, ἐν τῷ ἔπιγρα-
φομένῳ ερὶ τῶν ἐν τῇ Πλάτωνος Πολιτείαµα-
θηματικῶς εἰρημένων, γράφων οὕτως: « Οἱ ὅρ-
τυγες περὶ τὸν τῆς ὀχείας χαιρὸν, ἐὰν κάτοπτρον ἐξ
ἐναντίας τις αὐτῶν, καὶ πρὸ τούτου βρόχον 07, τρέ-
χοντες πρὸς τὸν ἐμφαινόμενον ἐν τῷ χατόπτρῳ, ἐμπί-
πτουσιν εἰς τὸν βρόχον. » Καὶ περὶ τῶν χολοιῶν δὲ xa-
λουμένων τὰ ὅμοια ἵστορεῖ, ἐν τούτοις: « Καὶ τοῖς

legisse fertur, et Sappho ait, puellam se vidisse teneriuscu-
lam flores decerpentem. »

EX LIBRO SECUNDO.
40.

Clearchus secundo libro Eroticorum ait, amatoria can-
tica et Locrica quse vocantur, nihil a Sapphás et Anacreon-
iis carminibus differre.

E LIBRIS INCERTIS.
41.

Alexis alicubi dimidiatas dixit ovorum partes. Subven-
tanea vero ova et. ἀνεμιαῖα dicebant et ὑπηνέμια. Ova vero
vocabant olim, qui nunc ὑπερῷα ( superiora sedium {8-
bulata ) dicimus , ut Clearchus docet in Eroticis, ubi ait
Helenam , quoniam in ejusmodi conclavi educata est, vulgo
creditam esse ex ovo fuisse natam.

42.

His dictis Myrtilus quum taciturus videretur : At prope-
modum , inquit , viri amici, oblitus eram Antimachi vobis
Lydam nominare, itemque cognominem hujus aliam Lydam,
quam amavit Lamynthius Milesius. Uterque enim horum
poetarum, ut ait Clearchus in Amatoriis, barbare Lydi

desiderio flagrans, carmen Lydam inscriptum, alter elegia-
cum, lyricum alter, composuit.

PLATONIS LAUDATIO.
43.

Enimvero Speusippus in libro qui De ccena Platonis fune-
bri inscribitur, et Clearchus in Laudatione Platonis et
Anaxilaides secundo De philosophis libro asserunt Athenis
famam esse Aristonem Perictionze, quum esset speciosis-
sima, vim inferre conatum esse : verum fuisse illius cona-
tus irritos, vidisseque in somnis Apollinem, atque eo
auctore mundam & conjugali copula, quoad pareret,
uxorem servasse.

DE IIS οὗ IN PLATONIS REP.
EX RATIONE MATHEMATICA DICTA SUNT.

44.

De venatione coturnicum singulare quiddam tradit Cle-
archus Solensis in libro qui inscribitur De his quse in Pla.
tonis Republ. ex ratione mathematica dicta sunt , ubi ita
scribit : « Coturnices quo tempore veneris pruritu concitan-
tur, si quis ex adverso earum speculum posuerit , et ten-
diculam ante speculum , currentes ad imaginem in speculo
conspectam , incidunt in tendiculam. » idem de graculis ,

ΡΕ PHILOSOPHIS FRAGMENTA.

πολοιοῖς δὲ, διὰ τὴν φυσιχὴν φιλοστοργίαν. Καὶ γὰρ
τοσοῦτον πανουργία διαφέρουσιν, ὅμως ὅταν ἔλαίου
κρατὴρ τεθῇ πλήρης, οἱ στάντες αὐτῶν ἐπὶ τὸ χεῖλος,
xal χαταθλέψαντες ἐπὶ τὸν ἐμφαινόμενον, καταράτ-
τουσι. Διόπερ ἐλαιοθρόχων γενοµένων, fj τῶν πτερῶν

αὐτοῖς συγχόλλησις αἰτία γίνεται τῆς ἁλώσεως. »
ΑΡΚΕΣΙΛΑΣ.
44 a.

Schol. Platon. p. 451 Bekk. : Παρὰ παροιµίας
Φησὶ τῆς « Κινήσω τὸν ἀφ᾿ ἱερᾶς , » ἡ τέταχται ἐπὶ τῶν
τὴν ἐσχάτην βοήθειαν χινούντων, Μετείληπται δὲ ἀπὸ
τῶν πεττευόντων. Παρὰ τούτοις γὰρ χεῖταί τις ψῆφος
οἷον ἱερὰ καὶ ἀχίνητος, θεῶν νομιζοµένη, ὥς φησι
Κλέαρχος ἐν Ἀρχεσίλα. — De proverbio cf. Dioge-
nian. III, 36, Apostol. V, 14 et quz multa Leut-
schius congessit ad Diogenian. V, 41. Eustathius
ad Odyss. p. 1397, 33 de Grecorum πεττεία agens
inter alia affert : Κλέαρχος τοῖς πέντε φησὶ πλάνησιν
ἀναλογεῖν (sc. τοὺς πέντε πεσσοὺς τῶν πεττευόντων ).
— De argumento libri Ἀρχεσιλᾶς Ῥατυπι liquet.
Verisimillinum tamen est fuisse de Arcesilao Aca-
demico, Clearchi equali, qui vitam duxit usque
ad an. 241 a. Chr. (v. Clinton, ad an. 299). —
Fortasse etiam de aliis philosophis Clearchus scri-
psit. Quod si est, pertinuerint huc que de Pytha-
gora et de Septem sapientibus afferuntur.

44 b.

A. Gellius IV, 11, de Pythagorz transformatio-
nibus, Vide Diczarchi fr. 30. Eadem habet Phle-
gon De mirab. c. 4, ubi pro Κλείταρχος reponen-
durh Κλέαρχος esse monuimus ad Clitarchi fr. 25.

44 ο.
Diogenes L. I, 3o, de phiala quam Cresus sapien-
tissimo Grecorum dari voluit : Δαίδαλος δ' & Πλα-

811

τωνιχὸς χαὶ Κλέαρχος φιάλην ἀποσταλῆναι ὑπὸ Κροίσου
Πιττακῷ xal οὕτω περιενεχθῆναι (φασίν).

Idem I, 81, de Pittaco : 'Tosto γυµνασία ἦν airov
ἀλεῖν, ὥς φησι Κλέαρχος 6 φιλόσοφος.

Stobaeus Floril XXI, 12, de dicterio Ενῶθι
σεαυτόν : Εἴτε Κλεάρχῳ προσεκτέον μᾶλλον τοῦ μὲν
Πυθίου φράζοντι st είναι παράγγελµα, χρησθῆναι δὲ Χεί-
λωνι τὸ ἄριστον ἀνθρώποις μαθεῖν πυνθανοµένῳ.

Apostolius VI, 42 : Oi πολλοὶ δὲ Χίλωνος εἶναι τὸ
ἀπόφθεγμα (φασίν)' Κλέαρχος δὲ ὑπὸ τοῦ θεοῦ λεχθῆναι
Χίλωνι Δαμαγήτου Λαχεδαιμονίῳ. Chilonem senten.
tiam sibi vindicasse, ἐξιδιοποιεῖσθαι, narrat Dioge-
nes L. I, 4o. De auctorum variis opinionibus
v. Schneidewin, Parcem. I, p. 391. Ceterum locus
noster etiam ad Proverbiorum opus potest referi,

IIEPI TIAPOIMIQN.
45.
E LIBRO PRIMO. ,

Athenzus X, p. 457, C : Τ (να.δὲ χόλασιν ὀπέμενον
Ἀθήνηαιν ol μὴ λύσαντες τὸν προτεθέντα γρῖφον, sl γε
ἔπινον φιάλην Χχεχερασµένην, ὣς xal 6 Κλέαρχος
προεῖπεν dv τῷ Opu ; Κάν τῷ πρώτῳ δὲ Περὶ παροιμιῶν
γράφει οὕτως" « Τῶν γρίφων ἡ ζήτησις οὐχ ἀλλοτρία
Φιλοσοφίας ἐστί. Καὶ oi παλαιοὶ τὴν τῆς παιδείας ἀπό--
δειξιν ἐν τούτοις ἐποιοῦντο. Προέθαλλον γὰρ παρὰ τοὺς
πότους, οὐχ ὥσπερ oi νῦν ἐρωτῶντες ἀλλήλους, τίς τῶν
ἀφροδισιαστικῶν συνδυασμῶν, Ἄ τίς Ά ποῖος ἰχθὺς
ἄδιστος, Ἆ τίς ἀχμαιότατος, ὅτι δὲ τίς μετ) Ἀρχτοῦρον
3 μετὰ Πλειάδα, $ τίς μετὰ Κύνα μάλιστα βρωτός,
Καὶ ἐπὶ τούτοις ἆθλα μὲν τοῖς νιχῶσι φιλήματα, µί--
σους ἄξια τοῖς ἐλευθέραν αἴσθησιν ἔχουαι , ζημίαν δὲ
τοῖς ἠττηθεῖσι τάττουσιν ἄχρατον πιεῖν, ὃν ἥδιον τῆς
ὑγιείας πίνουσιν, Κομιδῃ γάρ ἐστι ταῦτά γε τινὸς τοῖς
Φιλαινίδος xal τοῖς Ἀρχεστράτου συγγράµµασιν ἑνῳ-
χηχότος, ὅτι δὲ περὶ τὰς χαλουµένας Γαστρολογίας

qui vocantur, simile quiddam narrat, dicens : « Atque etiam
graculis tale quid accidit propter innatum sui similium
amorem. His enim, quamvis adeo versutía praestantibus ,
tamen si patera apponatur oleo repleta, in labio patere
residentes, et introrsum spectantes, cum impetu ruunt
versus avem quam intus conspexerunt. Itaque oleo maden-
tibus conglutinantur alte , et facile ipste capiuntur. »

ARCESILAUS.
44 c.

Daedalus Platonicus et Clearchus phialam a Croeso ad
Pittacum missam atque sic per orbem ( sapientium ) cir-
cumlatam esse dicunt.

Pittaco exercitium erat triticum molere, ut Clearchus
philosophus testatur.

DE PROVERBBIIS.
45.

Quasnam vero poenas dabant Athenis hi qui propositum
griplium solvere non possent , si quidem phialam mixtam
biberunt , ut ait'Clearchus in Definitione? Idem vero etiam
libro primo De adagiis sic scribit : « Griphorum propositio
solutioque non est aliena a philosophia , et in his veteres
specimen edebant eruditionis. Quas enim in conviviis quae-
stiones proponebant , non erant ille» similes his quc nostris
temporibus agitari solent, quum queerunt invicem, quodnam
genus venerei concubitus sit jucundissimum , aut quis qua-
lisve piscis sit suavissimus, aut quis maxime in preesens
vigeat? tum quis post Arcturi aut Pleiadum ortum, aut
post Caniculam maxime edendo sit? Et super his praemia
vincentibus statuunt oscula, odiosa hominibus ingenuum
sensum habentibus; poenam vero victis, bibere merum,
quod libentius bibunt quam sanitatis poculum. Sunt sane

313

ἐσπουδαχότος' ἀλλὰ μᾶλλον τὰς τοιαύτας, τῷ πρώτῳ
ἔπος ἰαμθεῖον εἰπόντι τὸ ἐγόμενον ἕκαστον λέγειν, xol
τῷ κεφάλαιον εἶπόντι ἀντειπεῖν τὸ ἑτέρου ποιητοῦ τι-
νος, εἰ τὴν αὐτὴν εἶπε vou: ἔτι δὲ λέγειν ἕχαστον
ἰαμθεῖον. Ἡρός τε τούτοις ἔχαστον εἰπεῖν ὅσων ἂν
προσταχθη συλλαθῶν ἔμμετρον' xai ὅσ ἀπὸ τῆς τῶν
γραμμάτων xal συλλαθῶν ἔχεται θεωρίας. Ὁμοίως δὲ
τοῖς εἰρημένοις Ἠγεμόνος ἑχάστου λέγειν ὄνομα τῶν ἐπὶ
Τροίαν 3) τῶν Τρώων! xal πόλεως ὄνομα τῶν ἐν τῇ
Acla λέγειν ἀπὸ τοῦ δοθέντος γράμματος τὸν δ᾽ ἐχό-
μενον τῶν ἐν τῃ Εὐρώπη, xat τοὺς λοιποὺς ἐναλλάξαι,
dv τε Ἑλληνίδος ἄν τε βαρθάρου τάξη τις, Ὥστε τὴν
παιδιὰν μὴ ἄσκεπτον οὖσαν μηνύματα Υίνεσθαι τῆς
ἐχάστου πρὸς παιδείαν οἰχειότητος. Ἐφ᾽ oic ἆθλον ἑτί-
θεσαν στέφανον xal εὐφημίαν, οἷς μάλιστα γλυχαίνεται
τὸ φιλεῖν ἀλλήλους. ν Ταῦτα μὲν οὖν Κλέαρχος εἴρηκε.
46.

Idem XV, p. 701, C : Κλέαρχος 6 Σολεὺς, οὐδενὸς
ὢν δεύτερος τῶν τοῦ σοφοῦ Ἀριστοτέλους μαθητῶν, dv
τῷ προτέρῳ Περὶ παροιμιῶν τὴν Λητώ φησιν ἐκ Ἁαλκί-
δος τῆς Εὐδοίας ἀναχομίζουσαν el; Δελφοὺς Απόλλωνα
xal Αρτεμιν, γενέσθαι παρὰ τὸ τοῦ χληθέντος Πύθω-
νος σπήλαιον. Καὶ φεροµένου τοῦ Πύθωνος ἐπ᾽ αὐτοὺς,
$ Λητὼ, τῶν παίδων τὸν ἕτερον ἐν ταῖς ἀγχάλαις
ἔχουσα, προσθᾶσα τῷ λίθῳ τῷ νῦν ἔτι κειµένῳ ὑπὸ
τῷ ποδὶ τῆς χαλκῆς εἰργασμένης Λητοῦς , (ὃ τῆς τότε
πράξεως µίµηµα γενόµενον ἀνάχειται παρὰ τὴν πλά-

hec prorsus talia, ut iis conveniant hominibus qui Phbi-
lenidis et Archestrati scriptis innutriti sunt, et omnino
gastrologiis (i. e. iis doctrinis quie ventrem curare docent )
dant operam. Sed tales potius questiones olim proponebant.
Postquam primus versum aliquem dixisset, tenebatur
quisque dicere versum sequentem; aut si quis primus ali-
quem locum eommunem (e poeta quodam ) protulisset ,
singuli dicebant alterius cujusdam poete locum, si quis
eandem sententiam enuntiasset. Ac deinde singuli iambum
eliam recitare tenebantur. Ad hec recitare jubebantur ver-
suin quemcumque {οἱ syllabarum quot esset prescriptum:
item quaecumque pertinont ad litterarum aut syllabarum
notitiam. Similiter jubebantur nomina dicere unius cujus-
que e ducibus Greecorum ad Trojam , vel e ducibus Troja-
norum; aut edere nomen civitatis Asie à data quadam
littera incipiens, tam proximus nominare debebat Europe
urbem, et reliqui per vices pergere, sive Greecse civitatis
sive barbariez nomen fuisset quzesitum. Itaque lusus ille ,
quum non inconsultus esset, occasionem preebebat unicuique
eruditionis. suse specimen edendi. Et premium propositum
erat corona et plausus : quibus rebus maxime dulcescit
mutua amicitia. » Haec igitur Clearchus ecripsit.
46.

Clearchus Solensis, discipulorum sapientis Aristotelis
nulli secundus, primo libro De parcemiis, « Latonam , ait,
quum ex Chalcide Kubc Apollinem et Dianam Delphos
duceret, ad Pythonis qui vocatur specum fuisse. Tbi
quum in eos Python impetum faceret, Latona liberorum

CLEARCIHI SOLENSIS

τανον ἐν Δελφοῖς, ) εἶπεν ' ἴε παῖ. Τυχεῖν δὲ τόξα μετὰ
χεῖρας ἔχοντα τὸν Ἀπόλλωνα. Τοῦτό δ᾽ ἐστὶν ὡς ἂν
εἴποι τις" diu mat, xal* βαλὲ mai, Διόπερ ἀπὸ τούτου
λεχθῆναί φασι τὸ "Is vat, xai "Is παιών.

E LIBRO SECUNDO.

47.

Atheneeus VII, p. 317, A : Ἱστορεῖται δὲ xal, ὅτι
φεύγων (ὁ πουλύπους) διὰ τὸν φόθον µεταθάλλει τὰς
χρόας, xal ἑξομοιοῦται τοῖς τόποις, ἐν οἷς χρύπτεται,
ὡς xat 6 Μεγαρεὺς Θέογνίς φησιν ἐν ταῖς Ἐλεγείαις».

Ηουλύπου ὀργὴν ἴαχε πολυπλόχον, ὃς toti πέτρη
τῷ προσοµιλήση, τοῖος ἰδεῖν ἐφάνη.
Ὁμοίως ἱστορεῖ xal Κλέαρχος ἐν δευτέρῳ Περὶ παροι-
μιῶν , παρατιθέµενος τάδε τὰ ἔπη, οὐ δηλῶν ὅτου ἐστὶ,
Πουλύποδός µοι, téxvov , ἔχων νόον, Ἀμφίλοχ) fico,
τοῖσιν ἐφαρμόζον, τῶν xev κατὰ ὀῆμον ἵχηαι.

Περὶ δὲ Ἐροιζῆνα τὸ παλαιὸν, φησὶν 6 αὐτὸς Κλέαρ-
χος, οὔτε τὸν ἱερὸν χαλούμενον πουλύπουν, οὔτε τὸν
χωπηλάτην πουλύπουν, νόμιμον ἦν θηρεύειν, ἀλλ
ἀπεῖπον, τούτων τε χαὶ τῆς θαλαττίας χελώνης μὴ
ἅπτεσθχι. Ὅ δὲ πουλύπους ἐστὶ συντηκτικὸς, xal λίαν
ἀνόητος. Πρὸς γὰρ τὴν χεῖρα τῶν διωχόντων βαδίζει,
καὶ διωχόµενος ἔστιν ὅτε οὐχ ὑποχωρεῖ. Συντήκονται
δ) αὐτῶν ai θήλειαι μετὰ τὸν τόχον , xal παρίενται ' διὸ
καὶ ῥαδίως ἁλίσχονται. Εωράθησαν δέ ποτε xol ἐπὶ

alterum ulnis eomplexa saxum illud conscendit, quod
etiamnum pedi Latone ex ere fabricat:e subjectum est,
imaginem rei tunc gest:e continens, prope Delphicam pla-
tanum dedicatum , dixitque : (e, nai, quum forte tela mani-
bus teneret Apollo. Jd est autem quasi dicas : « Mitte
telum, fili » et : « feri, fili. » Itaque ab illo tempore
aiunt dici solitum illud : tt παῖ et te παιών.
41.

Traditur porro , ubi per metum fugiat, mutare polypum
colorem , et similem fieri locis in quibus occultetur : quem-
admodum etiam Megarensis Theognis in elegiis ait :

Polypi mentem tene versipellis , qui petrte
cuicumque adhzserit , talis visu apparet.

Similiter et Clearchus tradit secundo libro De proverbiis,
ubi hos etiam versus apposuit , cujusnam sint auctoris non
declarans :

Polypodis mihi, fili, mentem tenens, Amphiloche nobilis;

eis te accommoda , quorumcunque ad gentem veneris.
Jdem Clearchus scribit, circa Troezenem olim nefas habi-
inm esse venari vel eum qui sanctus dicitur polypum, vel
polypum remigantem. Vetitum erat quum his vesci, tum et
marina testudine. Est autem polypus tabi obnoxius, et
alioqui valde brutus. Etenim ad eorum manum qui captant
accedit, et a persequentibus interdum se non recipit. Ta-
bescunt autem eorum femin:z post partum, et elangue-
scunt; quare et facile capiuntur. Conspecti sunt etiam
nonnunquam in siccum exeuntes, maxime vero in loca

DE PROVEBBIIS FRAGMENTA.

τὸ ξηρὸν ἐξιόντες, μάλιστα δὲ πρὸς τὰ τραχέα τῶν γω-
ρίών’ φεύγουσι γὰῤ τὰ Acta. Καὶ γαίρουσι δὲ τῶν φυτῶν
καὶ ταῖς ἐλαίαις, καὶ πολλάκις εὑρίσχονται ταῖς πλεχτά-
ναις περιειληφότες τὸ στέλεχος. ᾿Εφωράθησαν δὲ καὶ
συχέαις προσπεφυχυίαις «Tj, θαλάττη προσπλεχόµενοι,
καὶ τῶν σύχων ἐσθίοντες, ὥς φησι Κλέαρχος ἐν τῷ
Πεοὶ τῶν ἐν τῷ ὑγρῷ. Ἔστι δὲ δεῖγμα τοῦ ἤδεσθαι
αὐτοὺς τῇ ἐλαία xal τοῦτο" ἐάν τις χλάδον τοῦ φυτοῦ
τούτου καθη εἷς τὴν θάλασσαν, καθ᾽ fjv εἶσι πουλύπο-
δες, xal μικρὸν ἐπίσχη, ἀπονητὶ ἀνέλχει τῷ κλάδῳ
περιπλεκοµένους, ὅσους ἐθέλει. "Ἔχουσι δὲ τὰ μὲν ἄλλα
µέρη ἰσχυρότατα, τὸν δὲ ἐράχηλον ἀσθενῇ.

48.

Zenobius V. 47 : Οὐδὲν ἑερὸν ὑπάρχεις

Κλέαρχός φησιν ὅτι Ἡραχκλῆς ἰδὼν tov Ἄδωνιν ἵδρυ-:

μένον, ἔφη, Οὐ δὲν ἱερόν. Εἴρηται οὖν ἡ παροιμία
ἐπὶ τῶν παντελῶς εὐτελῶν χαὶ ἀχρήστων.

Schol, Theocrit. V, 21 : Παροιμία ἐστὶν ἐπὶ τῶν
µηδενος ἀξίων" φησὶ δὲ ὅ Κλέανδρος ( Κλέαρχος
Schottus) ἐν δευτέρῳ τῶν Παροιμιῶν , ὅτι “Ἡ ραχλῆς
iov ἱδρυμένον τὸν Ἄδωνιν, ἔφη, οὐδὲν lepóv* οὐ
γὰρ αὐτὸν ἄξιον τιμῆς xol ἱδρύσεως ἔχρινεν. Laudan-
tur deinceps Asclepiadis εἰ Dionvysodori (Treeze-
nii) explicationes, Ceterum cf, Diog. VII, 13,
Apostol. XV, 8, Arsen. p. 395, Hesych, Photius
Suidas s. v. ; Müller. Dor. II, p. 474.

E LIBRIS INCERTIS.
|. 49.

Athenzus XIII, p. 555, C : Κλέαρχος ὃ 6 Σολεὺς
ἐν τοῖς Περὶ παροιμιῶν, « Ἐν Λαχεδαίμονι (nol)

319

τοὺς ἀγάμους αἱ γυναῖχες ἐν ἑορτῇ τινι περὶ τὸν βωμὸν
ἕλκουσαι ῥαπίζουσιν, ἵνα τὴν ἐκ τοῦ πράγματος ὕόριν
φεύγοντες φιλοστοργῶσί τε xal ἐν ὥρα προσίωσι τοῖς
γάµοις. "Ev δὲ ᾿Αθήναις πρῶτος Κέχρογ µίαν ivi ἔζευ-
ξεν, ἀνέδην τὸ πρότερον οὐσῶν τῶν συνόδων , xat χοι-
νογαµίων ὄντων. Διὸ xat ἔδοξέ τισι διρυλς νομισθῆναι,
οὐκ εἰδότων τῶν πρότερον διὰ τὸ πλῆθος τὸν πατέρα. »

50.

Idem VII, Ῥ. 347, F : Πόθεν δὲ xal εἰδέναι δύναται,
ἅπερ εἶπε Στρατόνιχος 6 χιθαριστὴς εἷς Πρόπιν, τὸν
Ῥόδιον κιθαρῳδόν; Κλέαρχος γὰρ ἐν τοῖς Περὶ παροι-
μιῶν φησιν, ὡς 6 Στρατόνικος, θεασάµενος τὸν Πρό-
xiv, ὄντα τῷ μὲν µεγέθει µέγαν, τῇ δὲ τέχνη καχὸν,
xal ἐλάττονα τοῦ σώματος, ἐπερωτώντων αὐτὸν ποϊός
τίς ἐστιν, εἶπεν: « Οὖδεὶς χαχὸς μέγας ἰχθύς, » αἶνισ-
σόµενος, ὅτι πρῶτον μὲν οὐδείς ἐστιν , εἰθ᾽ ὅτι χαχὸς,
καὶ πρὸς τούτοις µέγας μὲν, ἰχθὺς δὲ διὰ τὴν ἀφω-
víav.

51.
Idem VIII, p. 337, B : Κλέαρχος δὲ ἐν τοῖς Περὶ

παροιμιῶν xal διδάσχαλον τὸν ΑἈρχεστράτου γενέσθαι
qnoi Τερψίωνα. *Ov καὶ πρῶτον Γαστρολογίαν γρά-
Ψαντα διαχελεύεσθαι τοῖς μαθηταῖς, τίνων ἀφεχτέον.
Ἀπεσχεδιαχέναι τε τὸν Τερφίωνα xai περὶ τῆς χελώνης
τάδε’
Ἡ δεῖ χελώνης χρέα φαγεῖν, 5 μὴ φαγεῖν.
52.

Idem VII, p. 385, C. D: Κλέαρχος ὃ $6 περιπα-
τητικὸς dv τοῖς Περὶ παροιμιῶν περὶ τῆς ἀφύης φησί;

asperiora ; fugiunt enim Ιστία. Delectantur etiam arbusculis
nonnullis, przesertim oleis, et deprehenduntur nonnunquam
caudicem cirris suis circumplexi. Deprehensi sunt etiam
ficubus ad mare natis adhaerentes, ficosque comedentes, ut
ait Clearchus in libro De his qua in aqua degunt. Delectari
autem iilos olea , hoc etiam documento est , quod , si quis
ramum bojus arboris in mare demiserit in quo degant
polypi , et paullum temporis manserit , sine labore extrahat
adhzrentes ramo quotquot voluerit. Habet autem polypus
alias quidem pertes robustissimas, cervicem vero parum
validam. .

48.

Nihil sacri es] Refert Clearchus Herculem conspecta
Adonidis statua hoc extulisse, "Vihil sacri. Usurpatur
proverbium de usquequaque ineptis atque inutilibus.

49.

Clearchus Solensis, in libris De adagiis, ait : « Lacedaemone
festis quibusdam diebus viros caelibes nuptee mulieres circa
altare trahentes colaphis czedunt; quo illi, indignitatem
ejus contumeliz fugientes, naturali affectui procreandae
sobolis pareant, et tempestivum ineant matrimonium. Athe-
nis vero primus Cecrops unam uní junxit , quum promiscui
olim congressus et communes nuptie fuissent. Quam ob

causam etiam , ut statuunt nonnulli, διφνὴς habitus est
Cecrops (i. e. duplicis nature , vel utriusque generis au-
ctor, quum paterni, tum materni), quum olim homjnes,
ob promiscuam multitudinem , patrem nescivissent. »

60.

Unde porro nosse hic poterit qua» Stratonicus citharista
dixit in Propin Rhodium cithareedum? Clearchus enim , in
libro De proverbiis, scribit Stratonicum, quum vidisset
Propin, qui corpore quidem magnus erat , sed in arte tenuis
et minor quam corpore, interrogantibus nonnullis, quis-
nam ille esset , respondit : « Nullus malus magnus piscis »
significans primum , bominem nihili esse, deinde malum;
ad hzec magnum quidem , sed piscem , ut qul voce careret.

b1.

Clearchus, in libro De proverbiis, magistrum Archestrati
fuisse ait Terpsionem , eumque primum Gastrologiam scri-
psisee , in qua preeceperit discipulis , quibus cibis abstinere
deberent. Eundem Terpsionem ait etiam illud de testudine
praeceptum e re nata pronuntiasse :

Aut edere de testudine oportet, aut non edere.
$2.

Clearchus peripateticus , in libris De proverbiis, de apua
dicit : « Quia exiguo igne opus habet in sartaginibus , jubet

920

« Λιὰ τὸ μιχροῦ δεῖσθαι πυρὸς ἐν τοις τηγάνοις οἱ περὶ
Ἀρχέστρατον ἐπιθάλλοντες κελεύουσιν ἐπὶ θερμὸν τή-
γανον σίζουσαν ἀφαιρεῖν. "Apa ὃ) ἅπται xal σίζει, xa-
θάπερ τοὔλαιον, εὐθύς. Δὼ λέγεται, δε πὸρ ἀφύη. »

53.

Idem IV, p. 160, C: Κλέαρχος δὲ, 6 ἀπὸ τοῦ περι-
πἄτου, ἐν τοις Περὶ παροιμιῶν ὡς παροιµίαν à ἀναγράφει
τος Ἐπὶ τῇ φαχῇ µύρον. »

54.

Idem III, P. 16, D : Ἁλλ' ἐπεὶ περὶ ταρίχων ἐστὶν
ὁ λόγος, περὶ ὧν οἶδα, xal παροιµίαν µνήµης ἠξιωμένην
ὑπὸ τοῦ Σολέως Κλεάρχου '

Σαπβρὸς τάριχος τὴν ὀρίγανον gut.
55.

Zenobius V, 44 : Οἶἰταῖος alg ov: Κλέαρχός
Φησιν, ὅτι δαίµων τις Οἰταῖος ἐπωνομάσθη, ὃς ὕθριν
xai ὑπερηφανίαν πάνυ ἐμίσησεν. « Eadem Plutarch.
Prov. 96. Diogen. VII , 33. Aut Hercules aut Jup-
piter significatur. Cf. Propert. III, 1, 31. Heyn.
ad Apollod. II, p. 197. » Lrursca.

56.

Idem V, 48 : Ob xoc ἄλλος Ἡραχκλῆς; Κλέαρ-
χος ἐξηγούμενος τὴν παροιµίαν quat τὸν Βριάρεω χα-
λούμενον Ἡραχλέα Ζλθεῖν el; Δελφοὺς xal λαθόντα τι
τῶν ἐκεῖ χειμηλίων χατά τι παλαιὸν ἔθος , ὁρμῆσαι ἐπὶ
τὰς Ἡρακλέους στήλας χαλουµένας xat τῶν ἐχεῖ περι-
γενέσθαι. Χρόνῳ δὲ ὕστερον τὸν Τύριον Ἡραχλέα
ἐλθεῖν εἰς Δελφοὺς χρησόµενον τῷ µαντείῳ' τὸν δὲ
θεὸν προσειπεῖν αὐτὸν ἄλλον Ἡραχλέα" xai οὕτω τὴν
παροιµίαν χρατῆσαι.

Cf. Diogenian. I, 63 ibique laudata a Goettin-
gensibus. Ceterum pertinet huc Tzetzes ad Lyc.
649 : Κλέαρχος τὰς χατὰ Γάδειρα στήλας τοῦ Βριάρεω

Archestratus , calidz injectam sartagini auferri stridentem.
Simul enim atque stridet , continuo etiam cocta est , sicut
oleum. Itaque dici solet : Vidit ignem apua. »

58.

Clearchus Peripateticus, in libris De proverbiis etiam
illud in proverbiis recenset : « In lente unguentum. »

$4.

Sed quoniam de salsamentis agitur, quibus de novi etiam
proverbium , duod memoratu dignum judicavit Clearchus
Solensis :

Vetustum salsamentum origanum amat.
$5.

Φίασις genus ] Clearchus daemonem quendam (Eizeum
cognominalum esse ait, qui injuriam et arrogantiam ve-
hementer odisset.

56.
Alter hic Hercules. ] interpretans Clearchus hoc prover-

CLEARCHI SOLENSIS

Ἡρακλέος εἶναι λέγει, μεθ ὃν δεύτερος Ἡρακλῆς
6 Ἠύριος ἦλθεν ἐπὶ τὰ Γάδειρα xal τρίτος Ἕλλην. Ni-
hil erat cur Reinesius ap. Müllerum Κλέαρχος mu-
tari vellet in Κλείταρχος. Ex libro Περὶ θινῶν sive
De arenosis desertis ( Athen. VIII, p. 345, D)
locum petitum esse opinabatur Müllerus ad h. 1,

57.

Schol. Platon. p. 381 Bekk. postquam de pro-
verbio Πρὸς δύο οὐ δ’ 6 Ἡ ραχλῆς apposuit expli-
cationem Duridis et Echephyllidis, addit : Τὰ δὲ
αὐτὰ xal Φερεχύδης xal Κώμαρχος xal Ἴστρος ἐν τοῖς
Ἡλιακοῖς ἱατοροῦσι. In his pro Κώμαρχος reponen-
dum esse Κλέαρχος monui ad Herodor. fr, 14.

Verba scholii v. in Pherecyd. fr, 36.

58.

Zenobius VI, 28, de proverbio : 'Y 3à τὰ Καλ-
λιχράτους, Vide Aristot. fr. 69.

59.

Schol. Platon. p. 319 ed. Bekk. : Κλέαρχος
δέ φησιν ὑπὸ Χαλχιδέων τῶν ἐν Εὐθοίᾳ πεμφθῆναι
δῶρα εἷς Δελφοὺς Ἀπόλλωνι xai "Apr£u τῶν δὲ
Δελφῶν μαντευομένων, el ἐξ ἴσης τὴν ἀνάθεσιν ποιή-
σωνται, ἔφησεν ὃ θεός. Κοινὰ τὰ τῶν φίλων. Aliter
de his Timsus apud Zenob. IV , 79. Cf. Leutsch.
et Schneidewin. Paraem, I, p. τοῦ et 266.

60.

Hesychius : Διομήδειος ἀνάγχη" παροιμία.
Κλέαρχος µέν φησι, Διομήδονς θυγατέρας γενέσθαι
πολὺ μοχθηρὰς ; αἷς ἀναγχάζειν πλησιάζειν τινὰς, καὶ
εὐθὺς αὐτοὺς φονεύειν. Clearchi explicationem prz-
bent etiam schol. in Aristoph. Eccl. 1074, Suidas
s. v. et Apostolius VII, τὸ. Aliorum sententiam
v. ap. Zenob. III, 8 ibique professores Geettingenses.

bium , Briareum , qui et Hercules est nominatus , Delphos
venisse refert , sublatoque inde ex thesauris aliquo donario ,
more quodam prisco , ad columnas qua Herculee vocan-
tur navigasse , et ibi victorem exstitisse. Post vero Hercu-
lem Tyrium Delpbos ad oraculum consulendum delatum ,
quem alloquens deus alium Herculem appellasset, indeque
valuisse proverbium.

$9.

Clearchus dicit a Chalcidensibus Euboe dona missa esse
Delphos Apollini et Dianse. Delphis vero interrogantibus
num ex a&equo dedicatio ipsis facienda sit, deum respondisse :
Res amicorum communes.

60.

Diomedea necessitas. Clearchus dicit. Diomedis filias
moribus fuisse improbissimis. Diomedem nonnullos coegiese
cum iis consuescere, eoque facto statim eos interficere
solitum esse.

DE GRIPHIS FRAGMENTA.

Ceterum confer proverbia, qua in Βίων opere
passim laudantur fr, 5, 19, 20, et quod posuimus
fr. 44. c.

—— dutipQ00«m—— —

ΠΕΡΙ ΓΡΙΦΩΝ.
6ι.

Athenzus XIV , p. 620, C : Κλέαρχος ἐν τῷ προτέρῳ
Περὶ γρίφων ( vgo. γραφῶν)' « Τὰ Ἀρχιλόχου (φησὶν)
ὁ Σιμωνίδης 6 Ζαχύνθιος ἐν τοῖς θεάτροις ἐπὶ δίφρου
καθήµενὸς ἐρραψώδει. Vulgatam Περὶ γραφῶν tuetur
Schweighzuserus ad h, |. « In libro qui Περὶ γρα-
iov, id est De picturis, inscriptus erat, occasionem
de rhapsodis disputandi inde fortasse ceperat
Clearchus, quod illi baculum manu tenentes in
pictis tabulis ostendere consueverant auditoribus
formas hominum verumve, de quibus agebatur in
carminibus quz ab ilfis decantabantur (!). »

62.

Idem VII, p. 275, B : Κλέαρχος Ἀριστοτέλους µα-
θητὴς, Σολεὺς δὲ τὸ γένος, ἐν τῷ προτέρῳ Περὶ γρίφων
( pq vgo) (κρατῶ γὰρ xal τῆς λέξεως διὰ τὸ σφόδρα
μοι εἶναι προσφιλή) οὑτωσί πως εἴρηχε᾽ « Φαγήσια, οἱ
δὲ Φαγηαιπόσια προσαγορεύουσι τὴν ἑορτήν. ᾿Εξέλιπε
δὲ αὕτη, χαθάπερ ἡ τῶν ῥαψῳδῶν, fjv ἦγον κατὰ τὴν
τῶν Διονυσίων: dy jj παριόντες ἕκαστοι τῷ θεῶ, olov
τιμὴν ἀπετέλουν τὴν ῥαψῳδίαν. ν ac! εἶπεν 6 Κλέαρ-
ος. ELS ἀπιστεις, ὦ ἑταῖρε, xoi τὸ βιθλίον χεχτη-
μένος οὗ φθονήαω col* ἀφ᾿ οὗ πολλὰ ἐχμαθὼν εὐπορή-

321
σεις προβλημάτων. Καὶ γὰρ Καλλίαν ἱστορε, τὸγ
Ἀθηναῖον γραμματικὴν συνθεῖναι τραγῳδίαν, do' fc
ποιῆσαι τὰ µέλη xal τὴν διάθεσιν Εὐριπίδην ἐν Μη-
δεία, xat Σοφοχλέα τὸν Οἰδίπουν.

63.
Idem X , p. 448,C: Ὁ μὲν Σολεὺς Κλέαρχος οὕτως

ὀρίζεται: « Γρῖφος πρόθληµα ἐπιπαιστιχὸν, προστα--
χτιχὸν τοῦ διὰ ζητήσεως εὑρεῖν τῇ διανοία τὸ προόλγ-
θὲν, τιμῆς ἡ ἐπιζημίου χάριν εἱρημένον. » Ἐν δὲ τῷ
Περὶ γρίφων $ αὐτὸς Κλέαρχός φησιν ἑπτὰ εἴδη εἶναι
Υρίφων. « Ἐν γράµµατι μὲν, olov ἐροῦμεν ἀπὸ τοῦ
ἄλφα, ὡς ὄνομά τι ἰχθύος ἡ φυτοῦ. 'Ὁμοίως δὲ x&v
ἔχειν τι χελεύη τῶν γραμμάτων, 7| μὴ ἔγειν * χαθάπερ
οἱ ἄσιγμοι χαλούμενοι τῶν γρίφων * ὅθεν xa Πίνδαρος
πρὸς τὸ a ἐποίησεν ᾠδὴν , οἵονεὶ γρίφου τινὸς dv µελο-
ποιίᾳ προθληθέντος. Ἐν συλλαθῇ δὲ λέγονται γρίφοι,
olov ἐροῦμεν ἔμμετρον ὀτιδήποτε, οὗ ἡγειται Ba, οἷον
βασιλεύς: 7 ὧν ἔχει τελευτὴν τὸ ναξ, ὡς Καλλιάναξ-
3j ὧν τὸν λέοντα χαθηγεῖσθαι, olov Λεωνίδης: 7j ἕμπα-
λιν τελιχὸν εἶναι, olov Θρασυλέων. Ἐν ὀνόματι δὲ,
olov ἐροῦμεν ὀνόματα ἁπλᾶ 3) σύνθετα δισύλλαθα, οὗ
µορφή τις ἐμφαίνεταιτραγυ}, 3 πάλιν ταπεινή; 7) ἄθεα
ὀνόματα, olov Κλεώνυμος, 3 θεοφόρα, olov Διονύσιος.
Καὶ τοῦτο ἦτοι ἐξ ἑνὸς θεοῦ πλεόνων, olov Ἕρμα-
φρόδιτος" ἀπὸ Διὸς ἄρχεσθαι, Διοχλῆς' ἡ Ἑρμοῦ,
Ἑρμόδωρος" 9| λήγειν, εἰ τύχοι, elc νιχος. Ot δὲ μὴ
εἰπόντες οἷς προσετάττετο ἔπινον τὸ ποτήριον. » Καὶ
6 μὲν Κλέαρχος οὕτως ὡρίσατο. V. Casauboni Excurs.
ad h. l.

DE GRIPHUIS.
E LIBRO PRIMO.

61.

Clearchus, priore libro De griphis, ait : « Archilochi
carmina in theatris decantavit Simonides Zacynthius, super
sella sedens. »

62.

Clearchus , Aristotelis discipulus, genere Solensis, priore
libro De griphis (nam ipea verba teneo, quoniam perquam
mihi carus est ) in hunc fere modum scripsit : « Phagesia ;
alii vero Phagesiposia id festum vocant. Desitum antem
est illud celebrari, quemadmodum rhapsodorum festum,
quod Bacchanalium tempore agebant , quo prodeuntes sin-
σι]! rhapsodiam canebant , veluti deo honorem tribuentes. »
Hsec Clearchus scripsit. Quod si tu minus credis, atice,
ipsum etiam librum, quum possideam , lubens tecum com-
municabo, e quo multa addiscere poteris, quibus cognitis
suppetet tibi difficilium quistionum proponendarum copia.
Narrat enim idem quoque , Calliam Atheniensem gramma-
ticam tragoediam composuisse, e qua Euripides in Medea,
et Sophocles in CEdipo*et carminum exemplum et argu-
menti tractationem sumpeerint.

63.

Solensis quidem Clearchus griphum ita definit : « Griphus

est. problema ludicrum quo jubemur quarendo invenire
FBACMENTA HISTOR. GB.— vOL. n.

mentis cogitatione id quod propositum est, quod honoris
aut mulcta causa dicitur. » In tractatu vero De griphis
idem Clearchus ait , septem esse species griphorum. In lit-
tera , quum dicendum est nomen, veluti piscis aut planta,
a certa littera, verbi causa ab α incipiens. Similiter quum
jubet (is qui griphum proponit) dicere quidpiam cui
insit aut non insit certa quaedam littera. Tales sunt quos
asigmos vocant griphos : unde et Pindarus ( v. fr. 68) in
σ litteram oden fecit, quasi quodam gripho in lyrico car-
mine proposito. In syllaba vero dicuntur griphi, quum
dicere jubemur versum quempiam, a βα syllaba , velut in
voce βασιλεὺς, incipientem , aut in vat, verbi causa in Καλ-
λιάναξ, desinentem : aut ( versus quosdam ) quorum in
fronte sit leo, verbi causa nomen Leonidas ; aut quorum
in fine, ut Thrasyleon. In nomine vero, quum dicimus
nomina simplícia aut composita disyllaba , quibus signifi-
cetur forma quaedam tragica, sive rursus humilis, ut no-
mina deo carentia, verbi causa Cleonymus; aut deum ha-
bentia , ut Dionysius : et quidem sive unum tantummodo,
sive plures, ut Hermaphroditus ; aut quie incipiant a Jove,
ut Diocles; aut a Mercurio, ut Hermodorus ; aut quee desi-
nant, verbi causa, in νικος (Victoriam), [ut Epinicus]). Qui-
bus vero tale quid imperabatur, ii si dicere non poterant ,
propositum poculum ebibebant. » Atque ita quidem de.
finiit Clearchus.

322
Schol. Aristoph. Vesp. 20 : Ἑπτὰ δὲ ἀναγρά-
φει αὐτῶν (Υρίφων) γένη ὁ Κλέαρχος dv τῷ Περὶ
γρίφων συντάγµατι. Γρίφοι δὲ λέγεται τὰ dv τοῖς
συµποσίοις προθαλλόµενα αἰνιγματώδη ζητήματα.

64.

Athenzus X, p. 457, C : Τίνα δὲ κόλασιν ὑπέμε-
vov Ἀθήνησιν οἱ μὴ λύσαντες τὸν προτεθέντα γρῖφον,
εἶ y ἔπινον φιάλην χεχερασµένην, ὡς xal Κλέαρχος
προεῖπεν ἐν τῷ Ὄρῳ:

ἐν τῷ ὄρῳ] « Inteligitur autem ὄρος τοῦ Yelgov ;
ac fortasse prior is liber fuerat eorum, qui περὶ
γρίφων inscripti erant. » Schweigh.

65.

Idem XIV, p. 648, F : Τοῦ δὲ ἡμῖν παραχειµένου
μελιπήκτου µέμνηται Κλέαρχος 6 Σολεὺς ἐν τῷ Περὶ γρί-
qv (γραφῶν olim edebatur), οὑτωσὶ λέγων « Σχεύη
χελεύοντα (χελεύοντος Schw. ) λέγειν ὅμοια, εἰπεῖν

Τρίπους, χύτρα, λυχνεῖον, ἀκταία , βάθρον,
σπόγγος, λέδης, σκαφεῖον, ὄλμυς, λήχνθος,

σπυρὶς, µάχαιρα, τρυθλίον , κρατὴρ, ῥαφίς.
Καὶ πάλιν ὄψων , οὕτως '

Ἔτνος , φαχὴ, τάριχος, ἰχθὺς, Υογγνλὶς,

σχόροδον, χρέας , θύννειον , ἄλμη, χρόμμνον,

σχόλυµος, ἑλαία, Χάππαρις, βολόὸς, µύκης,
Ἐπί τε τῶν τραγηµάτων ὁμοίως;

Ἄμης, πλαχοῦς , ἔντιλτος , ἴτριον, ῥόα,
«àv , ἐρέδινθος, σησάµη, χοπτὴ, βότρυς ,
ἰσχὰς, ἄπιος, πέρσεια, i3 , ἀμύγδαλα. »

64.

Quasnam vero poenas dabant Athenis hi qui propositum
- griphum solvere non possent, si quidem phialam mixtam
biberunt , ut ait Clearchus in Definitione?

65.

Apposili nobis dulciarii operis Clearchus meminit Solensis
in libro De griphis, ubi ita scribit : si quis vasa jubeat nomi-
nari similia, dicendum :

Tripus, chylra, candelabrum , mortarium , scamnunm

spongia, lehes, pala , pila , olearia ampulla,

sporta , culter, catinus, calix , acus.

Rursus obsoniorum nomina , hoc modo :

Puls fabacea, lenticula, salsamentum, piscis , rapum,

allium, caro, thynni pulpamentum , muria, cepa,

carduus edulis, oliva, capparis, bulbus, fungus.

De bellariis similiter :

Ames , placenta , entiltus, itrium, punicum malum,

ovum , cicer, sesamum, copta, uva,

carica, pyrum, persica, porna ( &. mala Persica ), amygdalz.

66.
Sunt vero multi etiam griphi similes illi :
Virum vidi igne zs viro adglutinantem
ita tenaciter, ut fierent consanguinei.

CLEARCHI SOLENSIS

66.
Idem X , p. 452, B : Πολλοὶ δὲ (ρίψων καὶ τοιοῦτοί

τινές εἶσιν , οἵον
Ἄνδρ' εἴδον πυρὶ χαλκὸν ἐτ' ἀνέρι χολλήσαντα
οὕτω σνγχόλλως, ὥστε σύναιµα ποιεῖν.
Τοῦτο δὲ σηµαίνει σιχύας προσθολήν. Καὶ τὸ Πανάρχους
δ) ἐδτὶ τοιοῦτον, ὥς φησι Κλέαρχος ἐν τῷ Περὶ γρίφων,
ὅτι βάλοι ξύλῳ τε xal οὗ ξύλῳ χαθηµένην ὄρνιθα xoi
οὐχ ὄρνιθα ἀνήρ τε xal οὐχ ἀν]ρ λίθῳ τε xat οὗ λίθῳ.

Dehoc gripho videSchol. Platon. p. 167 Ruhnk.
et Eustath. (Athenzum exscribens) ad Il. p. 713,
10 Rom. Suidas v. Alv, et Schweigh. ad Athen. 1. 1.

6).

Idem Χ., p. 45a, F : TG δὲ Θεοδέχτει παραπλησίως
ἔπαιζε γρίφους xal Δρομέας 6 Κῷος, ὥς φησι Κλέαρ-
Χος" xai Ἀριστώνυμος 5 ψιλοχιθαριστῆς, ἔτι δὲ Κλέων
6 µίµαυλος ἐπικαλούμενος, ὅσπερ xal τῶν Ἰταλιχκῶν
µίμων ἄριστος γέγονεν αὐτοπρόσωπος ὑποχριτής. Quee
deinde sequitur apud Athenzum longa exemplo-
rum series ex eodem Clearcho petita fuerit.

68.

IdemX, p. 455,A :Τὸ δὲ Καστορίωνος τοῦ Σολέως,
ὡς 6 Κλέαρχός φΊσιν , elc τὸν Πᾶνα ποίηµα τοιοῦτόν
ἐστι: τῶν ποδῶν ἕχαστος ὅλοις ὀνόμασι περιειλημμµένος
πάντας ὁμοίως ἡγεμονιχοὺς xal ἀχολουθητιχοὺς ἔχει
τοὺς πόδας, οἷον :

Σὲ τὸν βόλοις νιφοκτύποις δυσχείµερον
ναίονθ’ ἔδος, θηρονόµε Πὰν, χθόν᾽ Ἀρκάδων,
χλῄσω gay? τῇδ’ àv cog?) πάγκλειτ’ ἔπη
συνθεὶς, ἄναξ, δύσγνωστα μὴ σοφοῖς χλύειν,
Μουσοπόλε θὴρ, χηρόχντον ὃς μείλιγμ’ Unc.

Quo significatur admota cucurbitula. Tale etiam illud
Panarcis est , ut ait Clearchus in libro De griphis , nempe :
« Feruit ligno nec ligno insidentem avem nec avem vir nec
vir lapide nec lapide. »

67.

Quemadmodum Theodectes , similiter etiam griphis lu-
dere Dromeas Cous solebat , ut ait Clearchus : item Aristo-
nymus, qui pulsanda nuda cithara nullo adhibito cantu
excelluit : itemque Cleo is qui Mimaulus cognominatus est,
Italicorum mimorum solertissimus histrio non personatus.

68.

Castorionis Solensis, ut memorat Clearchus, carmen in
Panem ejusmodi est : singuli versus iis pedibus constant,
qui integris verbis comprehenduntur, et omnes perinde vel
ante alios poni vel illis postponi possunt. Verbi gratia :

Eb τὸν βόλοις νιφοκτύποις δυσχείμερον etc.
ld est :
Te, qui nivibus curn impetu cadentibus infestam
habitas sedem, ferarum altor Pan, terram Arcadiam ,
invocabo scripto hocce sapiente , inclytos versus
componens, difficiles intellectu parum eruditis :
o Fere musarum sodalis, qui cerata tibi mollia carmina
funtlis.

DE GRIPHIS, ΡΕ SOMNO FRAGMENTA

Καὶ τὰ λοιπὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, Τούτων Ó ἕκαστον
τῶν ποδῶν, ὡς ἂν τῇ τάξει θΊς, τὸ αὐτὸ µέτρον ἀπο-
δώσει, οὕτως

Σὲ τὸν βόλοις νιφοκτύποις ὀυσχείμερον.

Νιφοκτύποις σὲ τὸν βόλοις ὀνσχείμερον.
Kal ὅτι τῶν ποδῶν ἕκαστός ἐστι δεχαγράµµατος. Ἔστι
xal μὴ τοῦτον τὸν τρόπον, ἀλλ᾽ ἑτέρως ποιῆσαι, ὥστε
πλείω πρὸς τὴν χρῆσιν ἐκ τοῦ ἑνὸς ἔχειν, οὕτω λέ-
γοντας"

Μέτρον φράσον µοι, τῶν ποδῶν µέτρον λαθών.

Λαθώὼν µέτρον uot τῶν ποδῶν µέτρον φράσον

Οὐ βούλομαι γὰρ τῶν ποδῶν µέτρον λαθεῖν.

Λαθεῖν µέτρον γὰρ τῶν ποδῶν οὗ βούλομαι.

Πίνδαρος δὲ πρὸς τὴν ἀσιγμοποιηθεῖσαν ᾠδὴν , ὡς

6 αὐτός φηαι Κλέαρχος, olovel γρίφου τινὸς ἐν µελο-
ποιίᾳ προθληθέντος, ὡς πολλῶν τούτῳ προσκρουόντων
διὰ τὸ ἀδύνατον εἶναι ἀποσχέσθαι τοῦ σίγµα, χαὶ διὰ
τὸ μὴ δοχιµάζειν, ἐποίησε

Πρὶν μὲν εἶρπε σχοινοτένειά τ᾿ ἀοιδὰ [ διθυράµδων ]

καὶ τὸ σὰν κίδδαλον ἀνθρώποισιν [ ἀπὸ στοµάτων ].
Ταῦτα σηµειώσαιτ) ἄν τις πρὸς τοὺς νοθεύοντας Λάσου
τοῦ "Ερμιονέως τὴν ἄσιγμον ᾠδὴν, ἥτις ἐπιγράφεται
Κένταυροι,

ΠΕΡΙ ΥΠΝΟΥ.
E LIBRO PRIMO.
69.

jesephus C. Apion. I, 44 : "Ox δὲ οὗ µόνον

ἠπίσταντο τοὺς Ἰουδαίους, ἀλλὰ xal ἐθαύμαζον ὅσοις |

323
αὐτῶν ἐντύχοιεν οὐχ ol pauAÀóravot τῶν Ἑλλήνων,
ἀλλ’ of ἐπὶ σοφίᾳ µάλιστα τεθαυμασμένοι, ῥάδιον γνῶ-
ναι. Κλέαρχος γὰρ, ὁ Ἀριστοτέλους àv μαθητὴς καὶ
τῶν ἐχ τοῦ Περιπάτου φιλοσόφων οὐδενὸς δεύτερος,
ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ ὕπνου βιθλίῳ φησὶν Ἀριστοτέλην
τὸν διδάσχαλον αὐτοῦ περί τινος ἀνδρὸς "loudatou ταῦτα
ἱστορεῖν, αὐτῷ τε τὸν λόγον Ἀριστοτέλει ἀνατίθησι.
Ἔστι δ) οὕτω γεγραμµένον. « Ἀλλὰ τὰ μὲν πολλὰ
« μακρὸν ἂν εἴη λέχειν * ὅσα δ’ ἔχει τῶν ἐκείνου θαυ-
« µασιότητά τινα xal φιλοσοφίαν , ὁμοίως διελθεῖν οὗ
« χεῖρον. Σαφῶς δ᾽ ἴσθι, εἶπεν, Ὑπεροχίδη, ὀνείροις
« laa. σοὶ δόξω λέγειν. Καὶ 6 'Ὑπεροχίδης εὐλαθού-
«μενος, Δι αὐτὸ γὰρ, ἔφη, τοῦτο xol ζητοῦμεν
« ἀχοῦσαι πάντες. Οὐχοῦν , εἶπεν 6 Ἀριστοτέλης, χατὰ
«τὸ τῶν ῥητορικῶν παράγγελµα,, τὸ γένος αὐτοῦ πρῶ-
« tov διέλθωµεν, ἵνα μὴ ἀπειθῶμεν τοῖς τῶν ἆπαγγε-
« λιῶν διδασχάλοις, Λέγε, εἶπεν ὁ Ὑπεροχίδης, ὅ τι
«σοι δοχεῖ. Κάχεῖνος τοίνυν τὸ μὲν γένος ἦν ᾿Ιουδαῖος
«ix τῆς Κοίλης Συρίας, οὗτοι δέ εἶσιν ἀπόγονοι τῶν
«ἐν Ἴνδοῖς φιλοσόφων. Καλοῦνται δὲ, ὥς φασιν, οἱ
« φιλόσοφοι παρὰ μὲν '[vÓoi; Καλανοὶ, παρὰ δὲ Σύ-
« pot; Ἰουδαῖοι, τοὔνομα λαθόντες ἀπὸ τοῦ τόπου"
« προσαγορεύεται γὰρ ὃν κατοιχοῦσι τόπον, Ιουδαία.
« Τὸ δὲ τῆς πόλεως αὐτῶν ὄνομα πάνυ σχολιόν ἐστιν,
« Ἱορουσαλὴμ γὰρ αὐτὴν χαλοῦαιν. Οὗτος οὖν 6 ἄνθρω-
«πος ἐπιξενούμενός τε πολλοῖς χἀχ τῶν ἄνω τόπων εἷς
« τοὺς ἐπιθαλαττίους ὑποχαταθαίνων Ἑλληνιχὸς ἦν ;
« οὗ τῇ διαλέχτῳ µόνον, ἀλλὰ xal τῇ duy. Καὶ τότε
« διατριθόντων ἡμῶν περὶ τὴν Ἀσίαν, παραθαλὼν εἰς
« τοὺς αὐτοὺς τόπους dv οἷς ἦμεν, ἐντυγχάνει ἡμῖν τε

Et ad huac modum reliqua. Horum pedum unumquemque
quocumque loco ponas, idem melrum ille reddet. Velufi

Σὲ τὸν βόλοις νιφοχτύποις δνσχείμερον.

Νιφοχτύποις σὲ τὸν βόλοις δνσχείμερον etc.
Notandumque efiam, singulos pedes decem [imo unde-
cim ] litteris constare. Licet vero etiam non eadem, sed
diversa ratione facere , ut plura ad hunc usum ex uno ha-
bcamus, si ite dicimus :

Mensuram dicito mibi, pedum mensuram capiens.
Capiens mensuram mihi pedum , mensuram dicito.
Nolo enim pedum mensuram capere.
Capere mensuram enim pedum nolo.

Pinderusin oden absque littera sigma compositam, ut idem
ait Clearchus, quasi griphus quidam fuisset propositus in
γείου carmine exsequendus , quum multi boc essent offenai,
quoniam (ieri non poeset ut litera sigma abetineretur, et
quum eam litteram non probarent , fecit illud : « Olim qui-
dem carmen dithyrambicum in funis longitudinem exten-
sum et san reprobum fluxit ex ore hominum. » Quod no-
tandum conta eos qui pro spuria habent Lasi Hermionensis
asigmon oden, quse inscribitur Centauri. '

DE SOMNO.

69.

Quod autem non noverunt solum Judzos , sed ut incide-
raBt in eos admirabantur, non e vulgo Graci, sed ob sa-

pientiam maxime celebres , ostendere facile est. Clearchus
enim Aristotelis discipulus, et Peripateticorum nulli secun
dus, libro primo De somno dicit Aristotelem doctorem suum
de quodam víro Judzeo ista referre, Aristotelem in bunc
modum loquentem inducens. Ita antem scriptum est. « Sed
longum esset narrare plurima : quicquid vero hoc in ho-
mine admirationis aliquid habere ac philosophum sapere
videtur, eodem modo persequi uljle fuerít. Tibi autem,
Hyperochida, ut aperte quod res est dicam, somniorum
quid persimile narrare videbor. Cui Hyperochides vere-
cunde, Et hacipsa de causa, inquit, nobis omnibus au-
diendi desiderium cietur. Ergo, subjicit Aristoteles, genus
bominis, ut precipiunt rhetores, in primis aperiamus, ne
harum narrationum magistris fidem denegemus. Tu vero dic
quod libuerit , inquit Hyperochides. Ille ergo gente quidem
Judzeus erat ex Ccele Syria : isti vero originem ducunt a
philosophis apud Indos , vocanturque , ut aiunt, philosophi
apud Indos quidem Calani, apud Syros autem Judei, no-
men a loco accipientes ; qu:& enim ab iis regjo imcolitur,
Judmam nominant. Urbis autem ipsorum nomen tortuosum
admodum ; Hierusalem enim vocant. Hic igitur homo quum
8 plerisque hospitio exciperetur, et a superioribus partibus
&d maritima loca descenderet , non sermone tantum, sed
etiam animo Graecus erat. Et tunc nobis, ín Asia forte do.
gentibus, acridi ut eadem appulsus ad loca, nobiscum
aliquamdiu, simulque cum aliis quibusdam philosophiae
studiosis, versaretur, eoruin sapientie experimentum [8-
31.

324
« xal τισιν ἑτέροις τῶν σχολαστικῶν, πειρώμενος αὐτῶν
«τῆς qopíac. Ὡς δὲ πολλοῖς τῶν dv παιδεία συνῳ-
«χείωτο, παρεδίδου τι μᾶλλον ὧν εἴγεν. » Ταὔῦτ' εἴρη-
x&v Ἀριστοτέλης παρὰ τῷ Κλεάρχῳ, xai προσέτι πολ-
λὴν xai θαυμάσιον χαρτερίαν τοῦ Ἰουδαίου ἀνδρὸς ἐν
τῇ διαίτῃ xal σωφροσύνη διεξιών. Ἔνεστι δὲ τοῖς βου-
λομένοις ἐξ αὐτοῦ τὸ πλέον γνῶναι τοῦ βιρλίον΄ φυλάτ-
χομαι γὰρ ἐγὼ τὰ πλείω τῶν ἱχανῶν παρατίθεσθαι.
Κλέαρχος μὲν οὖν dv παρεχθάσει ταῦτ) εἴρηκεν (τὸ γὰρ
προχείµενον αὐτῷ ἦν ἕτερον ), οὕτως ἡμῶν µνηµο-
νεύσας.

Eadem e Josepho Eusebius P. E. IX , 5, p. 409.
Obiter rei meminit Cleinens Alexandr. Strom. I,
p. 139, 1ο ed, Sylb. : Κλέαρχος 6 περιπατητικὸς
εἰδέναι φησί τινα Ιουδαῖον, ὃς Αριστοτέλει συγεγέ-
veto, Quod attinet Clearchi librum Περὶ ὕπνου,
forma dialogica scriptum , in quo inter alia Aristo-
telem convenisse Judeum fingit, eum esse sup-
posititium vel ab ipso Josepho fictum censue-
runt Jonsius Scriptt. hist, phil. p. 98 et Meiners,
Histor. doctrin. etc. I, p. 214. Argumenta ta-
men quae pretulerunt justo carent momento, uti
recte exponit Verraert. p. 72 sqq. Coinmentum
istud de Judzis a Gymnosophistis oriundis tangit
Bohlen. 4/t. 7ndien I, p. 289.

ΠΕΡΙ NAPKHZ.
70,

Athen:eus VII, p. 314, C : Θεόφραστος δ᾽ ἐν τῷ Περὶ
τῶν φωλευόντων διὰ τὸ φῦχός φησι τὴν νάρχην κατὰ
γῆς δύεσθαι. Ἐν δὲ τῷ Περὶ τῶν δαχέτων χαὶ βλητικῶν
διαπέμπεσθαί φησι τὴν νάρχην τὴν dg! αὐτῆς δύναμιν
καὶ διὰ τῶν ξύλων xal διὰ τῶν τριοδόντων, ποιοῦσαν

CLEABRCHI SOLENSIS

ναρχᾶν τοὺς ἐν Ἱεροῖν ἔχοντας. Etpnxe δὲ τὴν αἰτίάν
Κλέαρχος 6 Σολεὺς ἐν τῷ Περὶ νάρχης. Ἅπερ µακρό-
τερα ὄντα ἐπιλέλησμαι, ὑμᾶς δὲ ἐπὶ τὸ σύγγραμμα
ἀναπέμπω.

ΠΕΡΙ ΠΑΝΙΚΟΥ.

7I.

Athenzeus IX, p. 389, E, F : Κλέαρχος δὲ ἐν τῷ Περὶ
τοῦ Πανικοῦ, « Ot στρουθοὶ (Φησὶ) qol πέρδικες, ἔτι
δὲ οἱ ἀλεχτρυόνες καὶ oi ὄρτυγες, προΐενται τὴν γονὴν
οὗ µόνον Ἰθόντες τὰς θηλείας, ἀλλὰ x&v ἀχούσωσιν
αὐτῶν τὴν φωνήν. Τούτου δὲ αἴτιον ἡ τῇ ψυχἩ ινο-
µένη Φαντασία περὶ τῶν πλησιασμῶν. Φανερώτατον
δὲ γίνεται περὶ τὰς ὀχείας, ὅταν ἐξ ἐναντίας αὐτοῖς θῆς
κάτοπτρον προστρέχοντες γὰρ διὰ τὴν ἔμφασιν ἁλί-
σχονταί τε xai προΐενται τὸ σπέρµα, πλὴν τῶν ἆλε-
κτρυόνων * τούτοις δὲ ἡ τῆς ἐμφάσεως αἴσθησις εἰς µά-
γην προάγεται µόνον. » Ταῦτα μὲν 6 Κλέαρχος.

ΠΕΡΙ ΣΚΕΛΕΤΩΝ.
. E LIBRO SECUNDO.

72.

Athenzus IX , p. 399, B : Κλέαρχος δ᾽ ἐν δευτέρῳ
Περὶ σχελετῶν οὕτως φησί' « Σάρχες μυωταὶ xaO
ἑχάτερον µέρος (μηρὸν 2), ἃς οἱ μὲν ψύας, ot δὲ ἁλώ-
πεχας, οἱ δὲ νεφροµήτρας χαλοῦσι. »

Pollux II, 185 : Οἱ δὲ ἔνδοθεν χατὰ τὴν ὀσφὺν μῦες
καλοῦνται ψόαι xal νευρομῆτραι (1. νεφρομ.) καὶ ἁλώ-
πεχες. 'O δὲ Κλέαρχος τοὺς ἔξωθεν χατὰ τῆς ῥάχεως
Uc οὕτως ὀνομάζει. Eadem habet Rufus Ephesius
in libello De appellatione partium corporis hu-
mani, nisi quod pro Clearcho perperam laudat

ciens. Atque , ut cum plurimis doctrina praestantibus fami-
liariter vixerat, plus aliquanto quam acciperet nobiscum
ille communicabat. » Haec dixit Aristoteles apud Clear-
chum, et super hiec multam ac mirabilem Judei viri in
victu continentiam et castimoniam narrat. Licet autem vo-
lentibus plus ex ipso libro cognoscere : mihi enim cautum
ο. ne plara quam sufficiat adjiciam. Et Clearchus quidem
ex digreasione ista dixit (aliud enim ipsi propositum erat),
nostri generis ad hunc modum mentione facta,

DE TORPEDINE.
70.

Theophrastus, in libro De latitantibus, torpedinem ait
hieme ob frigus terram subire. In libro vero De animantibus
quae morsu et ictu laedunt , vim suam emittere ait torpedi-
nem etiam per fustes et furcas, torpere facientem hos qui
in manibus tale quid tenent. Cujus rei causam explicavit
Clearchus Solensis in libro De torpedine; sed verba ejus
quum prolixiora sint, memoria non teneo; quare ad ipsum
librum vos temíitto.

DE PANICO.

71.

Clearclius in libro de Panico scribit : « Passeres et per-
dices , item galli gallinacei et coturnices , semen emittunt,
non modo quum vident feminas , sed et voce tantum earum
audita. Cujus rei causa est impressa in animo veneris et
coitus imaginatio. Fit hoc manifestissimum, si pruritus
tempore ex adverso masculi speculum posueris. Accurrunt
enim specie decepti , et capi se sinunt , semenque emittunt,
exceptis tamen gallis. Hi enim imaginis aspectu non nisi
ad pugnam excitantur. « Hactenus Clearchus.

DE SCELETIS.

72.

Clearchus , secundo libro De sceletis, ait : « Carnes mu-
sculosw ab utraque parte ; quas nonnulli lumbos, alii vulpes ,
alii nervorum matres appellant. » ;

Interiores circa lumbum musculi vocantur psoee et ner-
vorum matres et vulpes. Clearchus autem exteriores circa
spmam musculos sic nominavit.

NATURALIUM FRAGMENTA.

Clitarchum. Vide disputationem Casauboni ad Athe.
neeum ]. 1.

Pollux II, 146 : Τῆς μὲν οὖν ὅλης χειρὸς ὁστᾶ ἓξ,

xai εἴχοσιν εἶναί φησιν ὁ Σολεὺς Κλέαρχος, εἷς τῶν
Ἀριστοτέλους μαθητῶν.

Idem II, 164 : Μόνα δὲ ἐν στήθεσιν ἔχει μαστοὺς
ἄνθρωπος xal νυχτερὶς xal ἐλέφας. Καὶ οὕτω μὲν ὁ Σο-
"λεύς. Accuratior Aristoteles H. An. II, rz.

Schol. Platon. p. 334 Bekk. : Λέγουσι δὲ λήκυ-

Δον... καὶ τὸ μεταξὺ τοῦ λευχανίου xat αὐχένος ἠχῶ-

δες, ὥς φησι Κλέαρχος. Eadem Hesych. , missa men-
tione Clearchi.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΝΥΔΡΩΝ.
23.

Athenzus VIII , p. 332, € : Oóx ἔλαθε δέ µε οὐδὲ
Κλέαρχος 6 ἀπὸ τοῦ περιπάτου, ὃς εἴρηχε xal περὶ τοῦ
ἐξωχκοίτου καλουµένου ἰχθύος ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
Περὶ τῶν ἐνύδρων. Ἑΐρηκε γάρ (κρατεῖν δ' ol
xai τῆς λέξεως, οὕτως ἐχούσης y « ᾿Ἐξώχοιτος ἰχθὺς,
ὃν Évtot χαλοῦσιν ἅδωνιν , τοὔνομα μὲν εἴληφε διὰ τὸ
πολλάχις τὰς ἀναπαύσεις ἔσω τοῦ ὑγροῦ ποιεῖσθαι.
στι δὲ ὑπόπυρρος, xai ἀπὸ τῶν βραγχίων ἑκατέρω-
θεν τοῦ σώματος µέχρι τῆς χέρχου µίαν ἔχει διηνεχῆ
λευχὴν ῥάθδον. "Ear δὲ στρογγύλος, ἀλλ᾽ οὗ πλατὺς
Gv, κατὰ τὸ μέγεθος ἴσος ἐστὶ τοῖς παραιχιαλίταις
χεστρινίσχοις: οὗτοι à^ εἶσὶν ὀχταδάκτυλοι μάλιστα τὸ
μΏχος. Τὸ δὲ σύνολον ὁμοιότατός ἐστι τῷ καλουμένῳ
τράγῳ ἰχθυδίῳ, πλὴν τοῦ ὑπὸ τὸν στόµαχον µέλανος,
ὃ χαλοῦσι τοῦ τράγου πώγωνα. ᾿"Εστι δὲ ὁ ἐξώχοιτος

323

τῶν πετραίων, xoi βιοτεύει περὶ τοὺς πετρώδεις τόπους.
Καὶ ὅταν ἡ γαλήνη, συνεξορούσας τῷ χύματι χεῖται
ἐπὶ τῶν πετριδίων πολὺν χρόνον ἀναπαυόμενος ἐν τῷ

^s LI , j ὅ
ξηρῷ, καὶ µεταστρέφει μὲν ἑαυτὸν πρὸς τὸν ἥλιον * ὅταν
ὃ) ἰχανῶς αὐτῷ τὰ πρὸς τὴν ἀνάπαυσιν ἔχη » προσκυ"
λινδεῖται τῷ ὑγρῷ, µέχρι οὗ ἂν πάλιν ὑπολαθὸν αὐτὸν
τὸ χὔμα χατενέγχη μετὰ τῆς ἀναρροίας εἷς τὴν θάλασ-
σαν. Ὅταν ὃ᾽ ἐγρηγορὼς ἐν τῷ ξηρῷ τύχη, φυλάττεται
τῶν ὀρνίθων τοὺς παρευδιστὰς χαλουµένους, ὧν ἐστι
χηρύλος, τροχίλος, καὶ ὁ τῇ χρεχὶ προσεμφερὴς ἑλώ-
ριος. Οὗτοι γὰρ, ἐν ταῖς εὐδίαις παρὰ τὸ ξηρὸν veuó-
µενοι, πολλάχις αὐτῷ περιπίπτουσιν. Οὓς ὅταν προϊδη-
ται, φεύγει πηδῶν xal ἀσπαίρων, ἕως ἂν εἰς τὸ ὕδωρ
ἀποχυθιστήσῃ.» "Ex ὃ αὐτὸς Κλέαρχος xat ταῦτά
φησι, σαφέστερον τοῦ Κυρηναίου Φιλοστεφάνου, οὗ
πρότερον ἐμνήσθην᾽ « Ἐπεί τινες τῶν ἰχθύων ox
ἔχοντες βρόγχον φθέγγονται. Τ οιοῦτοι δ᾽ εἰσὶν oi περὶ
Κλείτορα τῆς Ἀρχαδίας, ἐν τῷ Λάδωνι χαλουμένῳ

^e ; ^ ENKI 5 ^

ποταμῷ. Φθέγγονται γὰρ xat πολὺν ἦχον ἀποτελοῦσι. »

Athenzus VII, p. 317, ubi laudatur KA. ἐν τῷ
Περὶ τῶν ἐν τῷ ὑγρῷ , v. supra. fr. 47.

ΗΕΡΙ ΘΙΝΩΝ.

4.
Athenzeus VIII, p. 345, E : Οὐκ ἀγνοῶ δὲ xal τοὺς

l/Ovopdyouc παῖδας, ὧν Κλέαρχος μνημονεύει ἐν τῷ

Περὶ θινῶν, φάσχων Wap utor τὸν Αἰγυπτίων βα-
σιλέα παῖδας θρέψαι ἰχθυοφάγους, τὰς πηγὰς τοῦ Nei-
λου βουλόμενον εὑρεῖν ' x«i ἄλλους δὲ ἀδίψους ἀσχῆσαι
τοὺς ἐρευνησομένους τὰς ἐν Λιθύη ψάµµους, ὧν ὀλίγοι
διεσώθησαν.

Totius manus ossa sunt viginti sex ,ι teste Clearcho So-
lensi , Aristotelis discipulo.

Mammas in pectore solus habet homo, et vespertilio et
elephas. Sic Solensis ( Clearchus ) tradit.

Lecythum dicunt etiam quod inter guttur et cervicem
est sonumque edit ( gurgtulionem), teste Clearcho.

DE AQUATILIBUS.
73.

Nec vero me latent qua» de exocoto, quem vocant,
pisce Clearchus Peripateticus scripsit in libro qui De aquati-
libus inscribitur. Ait igitur ( nam ipsa verba meminisse mibi
videor, sic habentia) : « Exocetus piscis, quem adonin
vocant nonnulli, inde nomen invenit, quod saepius extra
aquam quietem capit. Est autem subrufus, et a branchiis
ab utraque corporis parte, usque ad caudam , unam con-
tinuam virgam babet albam. Est autem rotundus, sed,
quum non latus sit , magnitudine par est litoralibus minutis
mugilibus : quorum longitudo octo admodum digitorum
est. Omnino vero simillimus est pisciculo quem tragum
( i. e. hircum) vocamus, excepta nígra sub stomacho ma-
cula, quam tragi barbam vocant. Est autem exocatus
e saxatilium genere, vitamque degit in locis saxosis. Igitur
«quum tranquillum mare cst, subsilit una cum fluctu, et
io parvis cautibus diu jacet, requiescens in sicco, et soli

se obverlens. Postquam satis quievit, provolvit se versus
mare , donec eum alius excipiens fluctus , uhi reciprocatur,
in mare rursus defert. Quum vero vigilat in sicco, cavet
aves ejus generis, qui pareudistze vocantur (s. pareudiaste,
qua tranquillo mari circa littora pascuntur), quales sunt
cer ylus, trochilus et creci similis helorius. Hee enim , quum
serenum celum et mare tranquillum est, in siccis circa
mare locis cibum querentes, sepe eum invadunt. Qua:
ubi prospexit, fugit subsultans et palpitans, donec rursus
in aquam pr;ecipitem se dederit. »

Preeterea idem Clearchus etiam haec dicit , apertius quam
Cyrenzus Philostephanus, quem ante nominavi. « Nam

nonnulli ex piscibus (inquit) , quamvis guttur non habeant, -

sonum edunt. Tales sunt qui circa Clitorem Arcadja in
Ladone, qui vocatur, fluvio gignuntur. Nam οἱ sonum
edunt, et eum quidem validum admodum. »

DE ARENOSIS DESERTIS.
74.

Nec me fugiunt illi piscibus vescentes pueri, quorum
Clearchus meminit in libro De arenosis locis, ubi scribit ,

Psammitichum /Egyptiorum regem pueros aluisse vescente-

piscibus, quum vellet Nili fontes investigare, aluisseque
item alios sitim tolerare edoctos, qui arenosa Libyse de-
serta pervestigarent , horum vero paucos evasisse incolumes.

. (Περι "QAN?)
74 a.

Photius et Suidas : Νεοττός, ἡ τοῦ ᾠοῦ λέχι-
θος.. Κλέαρχος ἐν τῷ Περὶ οἴνων (φῶν corr. Toup. )
συγγράµµατί φησιν" « v" (99 correxit Toup. ) δια-
δίδοται ἀρχὴ ὑπὸ τὸν ὑμένα τὸ Muxóv* dv τούτῳ γὰρ
τὸ σπέρµα, καὶ οὐκ ἐν τῷ χαλουµένω νεοττῷ ' διεψεύ-
σθησαν γὰρ oi πρῶτοι τοῦτο φήσαντες, xal ἔστι τὸ
ὠχρὸν περίττωµα τοῦ σπέρματος.

Pro περὶ οἴνων Menagius ad Diog. L. 1, 9 ex
Athenzo reponi jussit Περι θινῶν, quod uti facil-
limum, sic tamen propter argumentum fragmenti
admodum dubium. Toupius (Ein. in Suid, 1I,
427) correxit περὶ ᾠῶν, idque etiam Athenzi loco
restitui vult, Illud probo, hoc addubito.

( TAKTIKH.)
79.

Arriam, Tact. init. : 'O Πύρρου rai, xat Κλέαρ-
f9« οὐγ 6 τῶν µυρίων "Ἑλλήνων ἐπὶ βασιλέα ἡγησά-
ενος, ἀλλὰ ἄλλος, οὗτος Κλέαρχος, sc. de arte tactica
scripserunt, /Elian. Tact. init. : Πύρρος τε 6 Ἠπει-
βώτης Τακτιχὰ συνέγραψε xat Ἀλέξανδρος xat τούτου
υἷὸς xat Κλέαρχος. — Quibus num nester aliusne
Clearchus indicetur, nen constat. At puto si no-
tisimum nostrum Aristotelicum Arrianus intelle-
xisset , eum verbo id indicaturum fuisse.

GLossas scripsisse Clearchum putari possit pro-
pter Athenzum XI, p. 486, À : Λοιθάσιον, χύλιξ,
ὥς φησι Κλέαρχος xai Νίκανδρος 6 Θυατειρηνός. Sed
reponendum ibi Κλείταρχος, recte monet Verraert.
p. 80, et ipse dixeram in fragm. Clitarchi histor.
p. 74 net. Eodem modo mutandum Κλέαρχος ἐν

CLEARCHI SOLENSIS

ταῖς Γλώτταις in. schol. Villois. ad 1l. y, δι, eti
alibi id nomen opusque occurrit.

EX OPERIBUS QUORUM TITULUS NON
TRADITUR.

46.

Plutarchus De facie lume c. 4, p. 91ο, E: Ὃν-
τως γὰρ ὑποδύεται περιιόντα τοῖς λαμπροῖς τὰ σχιερὰ ,
xai πιέζει πάλιν ὑπ αὐτῶν καὶ ἁποχοπτόμενα - xat
ὅλως πέπλεκται δι’ ἀλλήλων" [ὥστε] Υβαφικὴν τὸν δια-
[τύπωσιν] εἶναι τοῦ σχήματος" [ὅθεν αὐτὸ τοῦτο] χαὶ
mpi Κλέαρχον, ὦ Ἀριστότελες, οὖχ ἀπιθάνως ἐδόχει
λέγεσθαι τὸν ὑμέτερον' ὑμέτερος γὰρ ὁ ἀνὴρ, Ἄριστο-
τέλους τοῦ παλαιοῦ γεγονὼς συνήθης, sl xal πολλὰ τοῦ
Περιπάτου παρέτρεψεν.

Ὑπολαθόντος δὲ τοῦ Ἀπολλωνίδου τὸν λόγον, xai,
τίς ἦν ἡ δόξα τοῦ Κλεάρχου, διαπυθοµένου, Παντὶ
μᾶλλον, ἔφην, ἀγνοεῖν, ἃ σοὶ, προσῆκόν ἐστι λόγον
ὥσπερ ἀφ᾿ ἑστίας τῆς γεωμετρίας ὁρμώμενον" λέγει
γὰρ ἀνὴρ, εἰκόνας ἐσοπτριχὰς εἶναι xai εἴδωλα τῆς µε-
Υάλης θαλάσσης ἐμφαινόμενα τῇ σελήνη τὸ καλούμενον
πρόσωπον΄ f| τε γὰρ ἵτυς ἀνακλωμένη πολλαχόθεν
ἅπτεσθαι τῶν οὐ κατ’ εὐθυωρίαν δρωμένων πέφυκεν, $e
πανσέληνος αὐτὴ πάντων ἐσόπτρων ὁμαλότητι χαὶ στιλ-
πνότητι κάλλιστόν ἐστι xal καθαρώτατον. Ὥσπερ ouv
τὸν Ί[ριν] οἴεσθε € ὑμεῖς ἀνακλωμένης ἐπὶ τὸν ἥλιον τῆς
ὄψεως ἐνορᾶσθαι τῷ νέφει λαδθόντι νοτερὰν ἡσυγῇ λειό-
τητα καὶ oven], οὕτως ἐχεῖνος ἐνορᾶσθαι τῇ σελήνη
τὴν £o θάλασσαν, οὐχ ἐφ᾽ $c ἐστι χώρας. ἀλλὰ ὅθεν
ἡ χλάσις ἐποίησε τῇ ὄψει τὴν ἐπαφὴν αὐτῆς καὶ τὴν
ἀνταύγειαν ὥς που ὃ Ἀγησιαναξ εἴρηκεν

"H πόντου µέγα χκῦμα χαταντία χυµαίνοντος
δείχελον ἱνδάλλοιτο πυριφλεγέθοντος ἑσόπτρου.

DE OVIS.

74 a.

Clearehus in libro De ovis : « Album sub membrana est
ovi prineipium : in hoc enim semen contineuir, non autem
in vitello. Decepti fuerunt. qui primi hoc dixerunt. Lutum
autem ovk est exerementum seminis. »

( ARS TACTICA.)
15.

Pyrrhus Epirota et Alexander hujus filius , et Clearchus,
non ille decem millium Gracorum dix, sed alius, de
Arte tactica scripserunt.

76.
Omnino eniue abdumlur umbrosa: circumfusis lucidis,
vicissimque ea premunt abscissa : prorsusque inter se im-

plicantur ; ut fere conformatio exstet pictoria figurae : quod
et adversus Clearchum πι Aristoteles, videtur vestrum

non inconvenienter vero dictum fuisse : vester enim est
Clearchus, Aristotelis antiqni familiaris, quanquam multa
Peripateticze philosophüs decreta pervertit.

Qum Apollonides orationem interrumpens quaereret,
quanam Clearchi fuisset opinio : Nemo, inquam ego,
omnium est, quem minus ignorare deceat , atque te, ejus
sententiam , quasi e penatibus accitam 4 geometria. Dicit
enim eam quae vocatur facies, simulacra esse specularia ct
imagines magni maris in juna apperentes. Nam et orbis
qnum reflectitur, ex multis partibus attiagere solet ea qua:
per rectam lineam non videntur : et plena luna ipea est
omnium speculorum &quabilítate et splendore purtssimem.
Haque sicut arcum celestem vos putatis visu ad solem re-
fracto in nube conspid, cui bumida sensim lzvitras et
colfiquatio inest : ita ille existimavit mare exterum in luna
conspici , non eo, quo est situm, loco, sed quo visui radii
refracti resplendentiam et tactum illius maris praehent ; sic -
ut rursum Agesianax scripsit :

Aut maris immensi opposita sub parte [reinentis
in speculo ardenti repraesentatur imago.

FRAGMENTA.

Ἡσθεὶς οὖν ὁ Ἀπολλωνίδης, Ως ἴδιον, εἶπε, καὶ
xatvóv ὅλως τὸ σχευώρηµα τῆς δόξης, τόλμαν δέ τινα
xat μοῦσαν ἔχοντος ἀνδρός' ἀλλὰ πῆ τὸν ἔλεγχον αὐτῷ
προσΏχε; Sequitur Plutarchi refutatio.

77*

Plutarch. De animz procreat. in Timzo c. 20,
p. 1025, D : ποδεδειγμένων δὲ τούτων, τὸ μὲν συµ-
πληροῦν τὰ διαστήματα , xal παρεντάττειν τὰς µεσό -
τήτας, εἰ καὶ μηδεὶς ἐτύγχανε πεποιηκὼς πρότερον,
ὑμῖν ἂν αὐτοῖς ἕνεχα γυµνασίας παρῆχα ' νῦν δὲ πολ-
λοῖς χἀγαθοῖς ἀνδράσιν ἐξειργασμένου τούτου, μάλιστα
δὲ Κράντορι καὶ Κλεάρχῳ καὶ Θεοδώρῳ τοῖς Σολεῦσι,
μικρὰ περὶ τῆς τούτων διαφορᾶς εἰπεῖν οὐκ ἄχρηστόν
ἐστιν.

Quz Clearchi sententia fuerit, non legitur in
nostris Plutarcheis majore lacuna truncatis.

38.

Themistius in Aristot, De anim. lib. II, c. 1,
p. 74, 1ο ( ed Venet. 1534) : Τῶν δὲ φυσικῶν τὰ
μὲν ἔχειζωὴν, τὰ 9 οὐχ ἔχει. "(va δὲ λέγοµεν τὴν ζωὴν
ἔφθημεν εἰπόντες, ὅτι τὴν δι ἑαυτοῦ τροφήν τε xal
αὔξησιν. Ταῦτα δὲ ἦν τὰ ζῶα xol τὰ φυτά: τὰ γὰρ
λεγόμενα στοιχεῖα, φυσικὰ μὲν, ὅτι κινήσεως ἀρχὴν
ἔχει, οὗ ζῶντα δὲ, ὅτι μὴ τρέφεται δι’ ἑαυτῶν" ἡ γὰρ
τῶν λίθων αὖξησις, ὁμώνυμος (ὁμολογούμενον 1) ὅτι
προσθήκη 3) εἶπερ xai οἱ λίθοι διόλου αὔξονται , εἴη
ἂν iv τούτοις εἶδος ζωῆς, ἀλλὰ λίαν γε ἀμυδρᾶς - ἐπεὶ

His delectatus Apollonides, Peculiare, inquit, profecto
etf novum hoc opinionis commentum est, hominis neque
insciti, et audacis : sed a qua parte refellebatur?

71.

His ita demonstratis, quomodo expleantur intervalla et
inferantur medietates, etigmsi nemo jam ante common-
strasset, tamen vobis exercitationem hanc reliquissem :
nunc quum multi iique przclari viri id absolverint, Crantor
maxime, Clearchus, et Theodorus, Solenses; pauca de
corum dissidio dicere non abs re fuerit.

78.

Physicorum alia habent vitam, alia non habent. Quam
vero dicamus vitam, in antecedentibus monuimus , scilicet
quum aliquid habet vim ex 8e ipso se nutriendi et augendi.
Hsec vero est animalibus et plantis. Nam elementa , qua
vocant, physica quidem sunt, quoniam motus habent ini-
lium, non viventia tamen , quoniam non ex se ipsis nu-
triuntur. Nam lapidum augmenta per agglomerationem
fiunt, uti satis constat. Sin vero omnino etiam lapides
quidam ex se nutriuntur, foret sane in his quoque genus
quoddam vite , sed perobscure illius atque exilis. Ceterum
etiam parere lapides nonnullos Clearchus dicit.

Lr ——— ———————— end

327.
xal γεννᾶν τινὲς λίθοι λέγονται ; ὡς Κλέαρχός φησιν.
Cf. Plinius H. N. XXXVI, c. 18 : Theophrastus

et Mutianus esse aliquos lapides qui pariant cre-
dunt,

79.

/Elianus H. A. XII, 34 : Λέγει δὲ Κλέαρχος 6 ix
τοῦ περιπάτου, µόνους Πολοποννησίων Ἀργείους ὄφιν μὴ
ἀποχτείνειν ' dy δὲ ταῖς ἡμέραις, ἃς καλοῦσιν Ἀρνηΐδας
ol αὐτοὶ , ἐὰν χύων ἐς τὴν ἀγορὰν παραθάλη, ἀναιροῦ-
atv αὐτόν. Cf. Athenzus III, p. 99, E. Conon Nar-
rat. 19.

(δο.)

Schol. Apoll. Rh. I, 368 : Κλάρος πόλις πλησίον
Κολοφῶνος... ἀπὸ Κλάρου τινὸς ἥρωος, ὥς Θεόπομπος.
Νέαρχος (Κλέαρχος cod. Par. ) φησὶν, ὅτι κατὰ χλῆ -
pov Ἀπόλλων ἔλαχε τὴν πόλιν καὶ ἀπὸ τοῦ χλήρου
οὕτως αὐτὴν ὠνομάσθαι,

δι.

Athenzus II, p. 43, Ε : Κλέαρχός φησι, τὸ μὲν
ὕδωρ, ὥσπερ καὶ τὸ γάλα , λευχὸν λέγεσθαι, οἶνον δὲ,
καθάπερ καὶ τὸ νέχταρ, ἐρυθρὸν, µέλι δὲ καὶ ἔλαιον
χλωρὸν, τὸ δ᾽ ἐκ τῶν µύρων θλιθόµενον μέλαν.

δα.

Idem lI, p. 49, F : Κλέαρχος δ' ὁ Περιπατητικός
φησι, Ῥοδίους xai Σιχελιώτας βράθυλα χαλεῖν τὰ
χοχχύμηλα, ὡς xal Θεόχριτος 6 Συραχόσιος.

T9.

Clearchus Peripateticus dicit solos de Peloponnesiis Ar-
givos serpentem non interimere; et si canis in forum in-
grediatur diebus , quos illi sacros agunt οἱ Arneidas vocant
eum interficere.

80.

Clarus, urbs prope Colophonem, nomen habet à Claro
heroe, ut Theopompus. Nearchus ( Clearchus) vero inde
nominatam esse dicit , quod Apollo sorte sive κλήρῳ urbem
obtinuerit.

. 81.

Clearchus ait : aquam, sicut οἱ lac, candidam dici,
nectar οἱ vinum , rubrum; mel ac oleum e viridi flave-
scens; quod e myrti baccis exprimitur, nigrum.

82.

Clearchus Peripateticus scribit, Rhodios et Siculos bra-
byla nominare, que vulgo pruna. Sic et Theocritus Syra-
cusius.

LEO BYZANTIUS.

Suidas : Λέων, Λέοντος, Βυζάντιος, φιλόσο-
qoc περιπατητικὸς xal σοφιστής, μαθητὴς Πλάτωνος,
3, ὥς τινες, Ἀριστοτέλους. Έγραψε τὰ κατὰ Φίλιππον
καὶ τὸ Βυζάντιον βιθλίοις ζ, Γευθραντιχὸν, Περὶ Βη-
σαίου, Τὸν íspov πόλεμον, Περὶ στάσεων, τὰ xac?
Ἀλέξανδρον. (Eadem Eudocia p. 383.)

Οὔτος ἦν σφόδρα παγύς' xal πρεσθεύσας πρὸς
Ἀθηναίους έλωτα ἐχίνησε, xal τῆς πρεσθείας ἐκρά-
τησεν, ἐπειδὴ πίων ἐφαίνετο καὶ περιττὸς τὴν γαστέρα.
Ταραχθεὶς ὃ οὐδὲν ἀπὸ τοῦ Ὑέλωτος, « Ti, ἔφη,
e Ἀθηναῖοι, γελᾶτε; 3 ὅτι παχὺς ἐγὼ xal τοσοῦτος;
"στι got καὶ γυνὴ πολλῷ παγχυτέρα, xai ὁμονοοῦντας
μὲν ἡμᾶς χωρεῖ ἡ χλίνη, διαφεροµένους δὲ οὐδ' ἡ οἱ-
xia, » Καὶ εἰς £v ἦλθεν 6 τῶν Αθηναίων ὀπμος, ἆρμο-
αθεὶς ὑπὸ τοῦ Λέοντος, σοφῶς ἐπισχεδιάσαντος τῷ
καιρῷ, Οὗτος 6 Λέων ἀποχρουόμενος τὸν Φίλιππον
ἀπὸ τοῦ Βυζαντίου διεθλήθη παρὰ Φιλίππου πρὸς τοὺς
Βυζαντίους δι’ ἐπιστολΏς ἐχούσης οὕτως: « El τοσαῦτα
χρήματα παρεῖχον Λέοντι, ὁπόσα µε ἠτεῖτο, ἐκ πρώ-
της ἂν ἔλαθον τὸ Βυζάντιον, » Ταῦτα ἀχούσαντος τοῦ
δήμου xai ἐπισυστάντος τῇ οἰχίᾳ τοῦ Λέοντος, φαθηθεὶς
µή πως λιθόλευστος παρ αὐτῶν γένηται, ἑαυτὸν Ίγξε,
μηδὲν ἀπὸ τῆς σοφίας καὶ τῶν λόγων χερδάνας ὁ δεί-
λαιος (*).

Idem : Λέων, Ἄλαθανδεύς, ῥήτωρ. Έγραψε
Καρικῶν βιθλία 5, Λυχιαχὰ ἐν βιθλίοις β’, Τέχνην,
Περὶ στάσεων, Tov ἱερὸν πόλεμον Φωχέων xoi Ῥοιω-
τῶν (Θηθαίων cod, E). Eadem Eudocia p. 381.

'J'eu6pavztxóv ] cod. Paris. A; τεθρανικόν V, τυ-
θραντικόν V, τευθρανικόν reliqq. — Περὶ Βησαίου |
sic duo codd. Paris. AV; omisit et lacunam indiea-
vit E; reliqui : Περι Βησάλον. « Sine dubio corru-
: ptum. Meursius Gloss. Gr.- barb. v. Βήσαλον, scr.
Περὶ βησάλων, insigni errore, a quo nec Ducan-
gius cavit in Gloss. med. et inf. Gr., quasi βήσαλον,
ortum a latino Pessalis, ea lateris cocti significatione

(*) Cf. Plutarch. Mor. p. 804, C :'O Βνζάντιος Λέων Ἶχε δή
ποτε τοῖς 'Aünvatot; στασιάζονσι διαλεξόµενος ᾽ ὀφθεὶς δὲ
. μικρὸς xai γελασθεὶς , Τί δὴ, εἶπεν, el τὴν γυναϊκά µου θεά-
σαισθε μόλις ἐξικνουμένην πρὸς τὸ γόνυ; Πλείων οὖν ἐγένετο
γέλως Ἀλλ ἡμᾶς, ἔφη, μιχροὺς οὕτως ὄντας, ὅταν διαφερώ.
µεθα πρὸς ἀλλήλους ἡ Βνζαντίων πόλις 09 χωρεῖ.

Idem p. 633, C : Λέων 6 Βυζάντιος, εἰπόντος Πασιάδον
πρὸς αὐτὸν, ὀφθαλμισθῆναι OV αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς, ἈΑσθέ.
νειαν, ἔφη, σώματος ὀνειδίζεις, νέµεσιν οὐχ ὁρῶν ἐπὶ τῶν
ὤμων βαστάζοντά σου τὸν vióv* siye δὲ χυρτὸν ὁ Πασιάδης
νἱόν. [ Ἀνθρώπινον, ἔφη, πάθος ὀνειδίδεις , ἐπὶ τοῦ νώτον φέ-
θων τὴν νέμεσιν, idem p. 88, Ε. ]

Idem Vit. Nicie c. 22 : Ὁ Βυζάντιος Λέων εἶπε πρὸς τοὺς
ἑαντοῦ πολίτας ᾽ « Βούλομαι γὰρ μᾶλλον ὑφ' ὑμῶν ?) μεθ'
ὑμῶν ἀποθανεῖν, »

Grzceis quo tempore vixit Leo Byz. fuisset notum. »
HxwsrTERHusrUS. « Suspicor latitare nomen regis
Βηρισάδου. » ΒΕΚΚΗΑΑΟΧυς. Perbene; certe optime
hoc argumentum cadit in auctorem Byzantium
(Vide de Berisade illo Ponti rege Athenzum
VIII, p. 349, D; Demosthenem p. 624; Dinar-
chum p. 95, 36. In numis et inscriptionibus
nomen est Παιρισάδης. V. Boeckh. C. I. II, p. 92.)
Licet tamen tueri lectionem x. Brsatov; intelligi
potest scriptum De oraculo Besz, dez JEgyptie
(de quo vide Vales. ad Ammian, Marcellin. XIX,
12), qua in Besa urbe ( postea. Ántinoopolt ap-
pellata est) colebatur. — IIept στάσεων ] om. E. —
οὗτος ἦν... καιρῷ ] Fluxerunt haec e Philostrat. Vit.
Sophist. 1, 2, p. 485. — Καὶ τῆς πρεσθείας ἐχράτι-
σεν] « Hzc Philostratus ignorat, quz sub finem
narrationis oportuit collocari. » ΒΕΔΝΗΑΔΟΥ. —
Ἀποχρουόμενος κτλ. ] Historiam uberius narrat
Hesychius Milesius De Constantin. Orig. 6 36,
P. 49 sq. Cf. Stephan. Byz. v. Βόσπορος, Eusta-
thius ad Dionys. Per. 140 extr.

Jam si sub examen vocaveris Suidiana hzc,
fácile intellexeris misceri incongrua. Primum enim
patet Leontem 'Byzantiorum demagogum et so-
phistam , qui anno 340 a, C. vitam suspendio fini-
vit, diversum esse ab eo qui res Philippi et Alexan-
dri literis tradidit. Ad demagogum illum pertinet
Plato magister, uti patet e Philostrato Vit, Soph.
I, 2, p. 485 (ex quo hausisse Suidas putandus est),
qui juvenem Leontem audiisse Platonem refert.
Idem ex Plutarchi Phocion. c. τή patet, ubi : Λέων
(sic scrib. pro vg. KAéwv) ἀνὴρ Βυζαντίων πρῶτος
ἀρετῃ xal τῷ Φωχίωνι γεγονὼς ἐν Ἀκαδημεία συνή-
θης. Idemque haud dubie est cum Leonte Acade.
mico philosopho, cui Alcyonem dialogum Plato-
nicum vindicabant Nicias apud Athenezum XI,
Ρ. 503, C, et Favorinus apud Diogenem L. Il,
62. Qued deinde Aristotelem attinet, non potuit
is Leontis. demagogi magister esse. Igitur verba
περιπατητιχὸς et μαβητὴς Ἀριστοτέλους simplicissime
referuntur ad historicum nostrum , qui item fue-
rit Byzantius. (Frequens enim apud Byzantios no-
men Leontis. ) De vita ejus nihil traditum accepi-
mus. Fortase est Leon Melante et Pancreontis
pater, cujus in testamento Theophraste mentio
fit (Diog. L. V, 51).

Ex operibus, que apud Suidam memorantur,

; libri septem De bello quod Philippus contra By-

zantios gessit, libri De bello sacro sive Phocico ,

LEO ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ.

et De rebus 4ἰσταπαγί, αἱ argumentis inter se
juncti sunt, sic eidem omnes auctori deberi non
dubito. Contra liber Περὶ στάσεων sive De sta-
tibus ( De rebellionibus verterat Vossius , probante
Eberto) vindicandus est Leonti Alabandensi , Té-
χνης ῥητορυζις auctori, inter cujus opera ab i ipso
etiam Suida commemoratur. T ευθραντιχός sive
Declamatio de Teuthrante Mysia rege, et liber
Περὶ Βησαίου vel Βησάλου, num recte Aristote-
lico Leonti adscribatur, non ausim dijudicare.
Quodsi cum Bernhardyo scribendum putaveris Περὶ
Βηρισάδου, ea scriptio in "Byzantinum hominem
cadit optime; sin Alabandensi, Caricorum auctori,
assignanda est, conjeceris titulum fuisse Περὶ Mav-
σώλου; si denique lectio Περὶ Βησαίου probanda
deque Bes» Ἐργριία oraculo intelligenda est,
quzritur an non referendus liber sit ad. Zeontem
Pellceum , quem de mythologumenis /Egyptiorum
scripsisse novimus. —- Praeterea Plutarchus De
fluv. c. 2 et 24 meminit Zeonis Byzantii iv τοῖς
Βοιωτιαχοῖς, et ἐν Υ Περὶ ποταμῶν. Ac nescio an
apud'eundem Plutarchum 1. l. c. 11 pro ἱστορει
Ἰάσων ἐν τοῖς Θραχιχοῖς reponendum sit ἵ. ΛΕΩΝ
Ceterum Boeotica illa et Thracica nonnisi partes
operis Περὶ ποταμῶν, in quo fluvii secundum terras
distributi , fuisse puto. Ne cum Westermanno ( ad
Voss. Hist. p. 70 ) putem ea, que e ΕΒοιωτιαχοῖς
Plutarchus affert, ex belli Phocici historia repe-
tita esse, vel argumento fragmenti prohibeor.
Probabile vero est Leontem illum Pseudo-Plutar-
chi aut serioris zvi hominem esse, aut nomen
Aristotelici nostri fuisse mentitum. — Memoratur
denique ap. schol. Apoll. Rhod. 1, 297 Leon
nescio cujas v Π ερίπλῳ. At vereor ne corru-
ptura scholium sit, Pro οὗ μνημονεύει xa Λέων ἐν
Περίπλῳ χαὶ Δημοσθένης (. Τιµοσθένης ) ἐν τοῖς
Λιμέσιν, reponendum est, ni fallor : οὗ uv. Κλέων
ἐν τῷ περὶ λιμένων xoi Tw. etc Similiter Κλέων
pro Λέων legitur ap. Plutarch. "Phocion. c. 14, ut
modo monui.

Fragmenta Leontis Aristotelici habemus nulla,
preter unum locum Athenzi; quamquam ne hic
quidem dubitationi locum non relinquit.

[TA ΚΑΤΑ ΦΙΛΙΠΠΟΝ ΚΑΙ BYZANTION.]
oJ

Athenzus XII, p. 55o, F : Καὶ Πύθων ὃ' ὁ Bu-

ζάντιος ῥήτωρ, ὡς Λέων ἵστορεῖ 6 πολίτης αὐτοῦ,

-

(DE PHILIPPI CONTRA BYZANTIOS BELLO.)
1.

Fuit etiam Python Byzantius orator ( vel potius Leon ),
ut Leon civisejus narrat , obeso admodum corpore , et orto

329

πάνυ ἦν παχὺς τὸ σῦμα" καὶ Βυζαντίοις ποτὲ στασιᾶ-
ζουσι πρὸς ἀλλήλους τοῖς πολίταις παρακαλῶν εἷς φιλίαν
ἔλεγεν, « Ὁρᾶτέ µε, ἄνδρες πολῖται, οἷός εἰμι τὸ σῶμα'
ἀλλὰ χαὶ γυναῖχα ἔχω πολλῷ ἐμοῦ παχυτέραν. Ὅταν
οὖν ὁμονοῶμεν, καὶ τὸ τυχὸν ἡμᾶς σχιµπόδιον δέγεται᾽
ἐὰν δὲ στασιάσωµεν, οὐδὲ ἡ σύαπασα οἰχία. »

Igitur de Pythone h. 1. narrantur, quz Suidas
et Plutarchus de Leonte tradunt , eo tantum diffe-
rentes , quod nostro loco Byzantii , apud illos vero
Athenis res gesta dicatur. « Sed , opinor, corrigen-
dus Athenzus et scribendum Πύθων δὲ ὁ B. ῥήτωρ
ἱστορεῖ ὁ ὡς Λέων ὃ πολίτης αὐτοῦ. » Τουρ. ad Suidam
l. 1. Addit Bernhardyus : « Haud frustra Τουρίας
contendit Athbenzum esse mendosum. Nimirum
Pythonem Byzantium constat legationem ad Ath.
nienses obiisse (v. Fabric. in Sext. Empir. p. 297;
cf. Westermann, Gesch. d. gr. Bereds. 6 62,12)
clarissimam, eamque perturbandis duorum Byzan-
tiorum facundia potentium negotiis satis opportu-
nam ; Leontis industriam in domesticis rebus suo-
rum civium unice positam fuisse videmus. Przterea
quae desipientis foret argumentatio, ut publicus
orator risum componeret Atheniensium allata
conjugii meritione vel maxime ridicula, eam ap-
paret vel peridoneam exstitisse, si quidem Leonti
discordie civiles essent componenda. Cujus rei
indicium , ut Athenzum mittam, habet Philostra-
tus, loco illud non suo propositum : xat πρε-
σθεύων δὲ παρ᾽ Ἀθηναίοις οὗτος, ἐστα σίαζε μὲν
πολὺν Ov χρόνον fj πόλιςκαὶ παρὰ τὰ ἦθη
ἐπολιτεύετο : atque tum intemperantiz crimine
Byzantios flagrasse haud pauci scriptores testan-
tur (V. Meinek, in Menandr. p. 26 sq.), quorum
unus Áthenzus p. 442, C sive 7Elian. V. H. III,
τή, quem nominavit Leonidem imperatorem, eum
nihil suspicor ab Leonte nostro discrepare. Hunc
item decet et dictum a Plutarcho (Nic. c. 22) pro-
ditum et eventus mortis ab ipso sponte susceptus.
De Athenaeo tamen non libet definire, quum et
errorem ille potuerit rerum similitudine commi-
sisse et correctio przsto sit haud violenta, quam
epitomes scriptura commendat : xal Πύθων δ' 6 B.
ῥήτωρ, Ἡ, ὡς ἱστορεῖται Λέων 6 πολίτης αὐτοῦ.
Omnibus igitur perpensis saltem obtinebimus Athe-
niensium nomen ab Leontis memoria prorsus essc
removendum. »

Ego propono : Πύθων ὁ Βυζάντιος ῥήτωρ ἡ Λέων,
ὡς Λέων ἱστορεῖ 6 πολίτης αὐτοῦ. Facillime alterum

aliquando inter Byzantios dissidio , ad concordiam hortans
cives, dixit : « Videtis me, o cives, quali sim corpore : at
uxorem habeo multo etiam crassiorem. Et tamen quum
concordes sumus, quilibet nos lectulus capit ; sin discor-
des , ne tota quidem domus. »

330

Λέων omitti potuit. Epitome habet : Λέων À' 6 Bu-
ζάντιος παχὺς ὧν τὸ σῶμα τοις πολίταις ποτὲ στασιά-
ζουσι πρὸς ἀλλήλους, m. d. φ., ἔλεγεν κτλ. Ceterum
suspicor istam Byzantinorum dissidentiam ad illud
pertinere tempus, quo Atheniensium classis sub
Phocione duce Byzantium venit. Jam antea Athe-
nienses sub Charete classem miserant auxiliarem ;
at non receperant eam Byzantii diffidentes ( Plu-
tarch. Phocion. 14). Similis diffidentia animos
occupaverit civium, quum deinde Phocionadvenit,
quem altera pars, puto, in urbem recipiendum,
altera vero contra putabat , donec sententia Leo-
nis , qui probitatem Phocionis noverat, pervicit.
(Λέων, dvip Βυζαντίων πρῶτος ἀρετῃ xai τῷ Φω-
κίωνι γεγονὼς ἐν Ακαδημία συνήθης, ἀνεδέξατο τὴν
πίστιν ὑπὲρ αὐτοῦ πρὸς τὴν πόλιν. Plutarch. l. 1.)
Hzc igitur Byzantiorum seditio, cujus causa Athe-
nienses fuerunt, deinde in Atheniensium seditionem
apud alios auctores abiisse videtur. Quo facto,
in promptu erat Leonti substituere Pythonem.

Ceterum admodum probabilis est Bernbardyi-

sententia, ex qua Leon ille idem est qui alio
"Athenzi loco Leonidas appellatur. Eo vero loco
auctorem Athenzus laudat Damonis opus Περὶ
Butavcíou; quod quum alias nusquam memo-—
ratum videam, nescio an ΔΑΜΩΝ corruptum sit ex
ΛΕΩΝ.

BOIOTIAKA.
2.

Plutarch. De fluv. 2, 2 : Παράχειται δ αὐτῷ
[τῷ Ἰσμηνῷ) Κιθαιρὼν ὄρος, ὀνομαζόμενον δὲ πρότερον
Ἀστέριον, δι) αἰτίαν τοιαύτην. Βοιωτοῦ τοῦ Ποσειδῶ-
vog éx δυοῖν γυναικῶν τῶν ἐπισήμων θέλοντος γῆμαι
τὴν ὠφελιμωτέραν, xal ἐν ταῖς ἀχρωρείαις λόφου τινὸς
ἀνωνύμου νυκτὸς περιµένοντος ἀμφοτέρας, ᾽αἰφνίδιος
ἐξ οὐρανοῦ κατενεχθεὶς ἀστὴρ ἔπεσε τοῖς Εὐρυθεμίστης
ὤμοις, καὶ ἀφανὴς ἐγένετο. Βοιωτὸς δὲ τὸ σηµαινόµε-
vov γοήσας, τὴν μὲν κόρην ἔγημε, τὸ 9 ὄρος ὠνόμασεν

BOEOTICA.

Adjacet Ismeno Cithaeron mons , prius Asterius ideo vo-
tatus, quod, quam Bootus Neptuni filius ex duabus nobi.
libus mulieribus eam , quz sibi utilior videbatur, ducere
vellet, et in cacumine collis cujusdam innominati nocte
ulramque exspectaret , derepente stella de coelo delata ceci-
dit in humeros Eurythemistes et evanuit statim. Quod $si-
gnum reputans secum B«otus hanc puellam uxorem duxit et
montem Asterium ab illo casu denominavit, quem postremo
Cithzeronem vocarunt ob hanc causam. Quum Tisiphone,
Furiarum una , Citheeronis pulcherrimi pueri amore cor-
repía esset, et cum occultare nullo modo posset, illius
congressus ausa est petere. At Cith»ron Furiae horrorem

LEO BYZANTIUS.

Ἀστέριον ἀπὸ τοῦ συγχυρήµατος. "Yovepov δ᾽ ἐχλήθη
Κιθαιῤὼν δι) αἰτίαν τοιαύτην. ἍΤισιφόνη µία τῶν
Ἐριννύων, εἰς ἐπιθυμίαν ἐμπεσοῦσα παιδὸς εὐπρε-
ποῦς, Κιθαιρῶνος τοὔνομα, xal μὴ στέγουσα τὸν ἐπί--
τασιν τῶν ἐρώτων, λόγους αὐτῷ περὶ συνόδων ἀπέστει-
λεν ' 6 δὲ τὸ καταπληκτικὸν τῆς προειρηµένης φοθηθεὶς,
οὐδ' ἀποχρίσεως αὐτὴν ἠξίωσεν ' ἡ δ' ἀκοτυχοῦσα τῆς
προαιρέσεως , ἐκ τῶν πλοχάµων ἕνα τῶν δραχόντων
ἀπέσπασεν, xat ἐπὶ τὸν ὑπερήφανον ἔδαλεν ὃ δ’ ὄφις
τοις Χόλποις περισφίγξας αὐτὸν ἀνεῖλεν, Ἀστερίου
ποιµαίνοντος ἐν ταῖς ἀχρωρείαις. Κατὰ δὲ πρόνοιαν
θεῶν, τὸ ὄρος ἀπ᾿ αὐτοῦ ᾖετωνομάσθη Κιθαιρὼν, χαθὸ
ἱστορεῖ Λέων 6 Βυζάντιος ἐν τοῖς Βοιωτιαχοῖς.

Boeotiaca hec Leontis cujusdam Byzantini non
peculiare opus sed caput fuerint operis De fluviis
quod eodem modo quo Plutarcheum fuerit adorna-
tum. Idque de aliis similibus tituli$ sepenumero
valere mihi persuasum est. — Apud eundem Plu-
tarchum ( De fluv. 11, 2) leguntur hzc : 1 εννᾶ -
ται Ó' ἐν αὐτῷ (τῷ Στρυμῶνι) λίθος Παυσίλυπος χαλού-
µενος” ὃν ἐὰν εὕρη τις πενθῶν, παύεται παραχρῆμα τῆς
χατεχούσης αὐτὸν συμφορᾶς, καθὼς ἱστορε Ἰ]άσων
6 Βυζάντιος ἐν τοῖς Θρακικοῖς ( vgo Τραγικοῖς, emend.
Jonsius H. phil. III, 2, 2). Iason aliunde non
notus. Num scribendum ἱστορεῖ AEQN?

ΠΕΡΙ ΠΟΤΑΜΩΝ.
E LIBRO TERTIO.
3.

Plutarch. De fluv. 24, 2, de Tigri fl. : ΓΕ εννᾶται
ὃ ἐν αὐτῷ λίθος, Μυνδὰν καλούμενος, πάνυ Aeuxóe*
ὃν ἐὰν κατέχη τις, οὐδὲν ὑπὸ θηρίων ἀδικεῖται: χαθὼς
ἱστορεῖ Λέων ὁ Βυζάντιος ἐν y! Περὶ ποταμῶν.

h.
( ITEPITIAOYZ. )

Schol, Apoll. Rh. II, 297 : Ἔστι γὰρ καὶ Αἶνος
ὄρος τῆς Κεφαλληνίας, ὅπου Αἰνησίου ( scrib. Alvritou

€X08US , ne dignatus est quidem ei responsum dare : unde
vana spe delusa e crinibus serpentum unum avulsit, et in
superbum juvenem projecit, quem serpens nexibus suis
constringens interemit in Asterii montis cacuminibus greges
tunc temporis pascentem. Diis autem ita volentibus, mons
ille ab eo vocatus est Cithzeron , ut auctor est Leo Byzantius
in libris Rerum Beeoticarum.

DE FLUVIIS.
E LIBRO TERTIO.
3.
Nascitur in Tigride iapis, Myndan nomine , albo prorsus

colore, quem qui lenet, is a. bestiis nihil lweditur, sicuti
' parrat Leon Bvzantius libro tertio De fluminibus.

LEO ALABANDENSIS ΕΤ LEO PELL/EUS.

cum cod. Paris.) Διὸς ἱερόν ἐστιν: οὗ μνημονεύει |’

καὶ Λέων ἐν Περίπλῳ xol Δημοσθένης ( scr. Τιμοσθέ-
vic) ἐν τοῖς Λιμέσιν. Antecedit fragm. Hesiodi 151
ed. Didot.

Auctor Peripli idem esse cum eo , qui Περὶ πο-
ταμῶν scripsit, videri possit. Mihi tamen pro xol
Λέων etc., scribendum videtur xal Κλέων ἐν τῷ Περὶ
λιμένων. De quo Cleonis opere aliunde constat.

5,

Schol. Eurip. Med. 169 : Λέων 6 ῥήτωρ οὐ σφα-
Υῆναι (sc. τὴν Μήδειαν ), ἀλλὰ διαφθαρΏναι αὐτὸν
( sc. fratrem ) φαρμάχοις ( φησίν ).

Hzc num ad Leontem, Byzantium àn ad Ala-
bandensem referenda sint, nescio.

LEO ALABANDENSIS.

Scripsit Leo Alabandensis, rhetor, Suida teste , -

Carica libris quattuor, Lyciaca libris duobus, Ar-
tem rhetoricam, De statibus, Quibus temere Suidas
subjungit Historiam belli sacri : hac enim ad
Leontem Byzantium pertinet. Αίας scriptoris
ignota. Laudatur semel.

Hesychius : Βαιᾶγις, ἑορτὴ παρὰ ᾿ἈΑσσυρίοις, ὡς
Λέων 6 Ἀλαθανδεὺς ἐν τρίτῳ. De re mihinon constat.
Num cogitandum de βαιοφόρῳ ἑορτῇ Syrorum? In
Lyciacis, que duorum solummodo librorum erant,
hzc legi non poterant, Num igitur in Caricis? an
etiam Assyriaca Leon scripsit ?

LEO PELL.EUS.

Leo Pellzus Αἰγυπτιαχὰ scripsit, vel uti Clemens
(fr. 3) accuratius tradit, Περὶ τῶν χατ᾽ Λἴγυπτον θεῶν.
fEtate suppar fuisse videtur Alexandro Magno.
Verisimiliter enim Lobeckius , ex comparatis inter
se scholio Apollonii Rhodii ( fr. 1 ) et Augustini
locis concludit scriptum opus fuisse ad Olympia-
dem matrem Alexandri, cujus divinitatem Leo
etiam sua de diis doctrina comprobari voluisse
mihi videtur. Vide not. ad Pseudocallisth, Pra-
fat. p. XIX.

331
ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΚΑΤ” AIC'YIITON ΘΕΩΝ.
I.
E LIBRO PRIMO.

Schol. Apoll. Rh. IV, 262 : Κόσμης δὲ ἐν πρώτῳ
Λἰγυπτιαχῶν xal Λέων ἐν πρὠτῳ τῶν Πρὸς τὴν μητέρα
xai Κνωσσὸς ( Eü8oLoc?) ἐν α΄ ΙΓ εωγραφικῶν τῆς
Ἀσίας πάντων ἀργαιοτάτους τοὺς Αἰγυπτίους φασὶ,
xal ἐν Αἰγύπτῳ πρώτην χτισθῆναι πόλιν Θήθας. Καὶ
Νιχάνωρ δὲ τούτοις συμφωνεῖ xal Ἀρχέμαχος ἐν τοῖς
Μετονομασίαις.

Πρὸς τὴν μητέρα] « Hoc est , nisi fallor, πρὸς τὴν
Ἀλεξάνδρου μητέρα. Nihilo tamen secius Jablons-
kio assentior Panth. Proleg. p. XXX fictarn essc
illam Alexandri M. epistolam, in qua ad matrem
scribit sibi a Leone quodam antistite sacrorum
AEgyptiorum metu suc potestatis proditum esse,
qui dii vulgo haberentur, eos homines fuisse (Aug.
C. D. VIII, 5); ipsosque hujus epistole fictores
Leonis Pellei qui librum suum Olympiadi inscri-
psisse videtur, nomine ad fingendum Leonem hie-
rophantam /Egyptium abusos arbitror. » Losscx.
AÁglaoph. p. 1000. — Nicanorem intellige eum
qui , sicuti Archemachas, Μετονοµασίας scripsit. Cf.
Fragm. Hist. Rer. Alex. p. 152.

2

Clem. Alex. Strom. I, 21, p. 139 Sylb. : Λέων
δὲ 6 τὰ Περὶ τῶν xav! Αἴγυπτον θεῶν πραγµατευσά-
µενος τὴν "low ὑπὸ Ἑλλήνων Δήμητρα χαλεῖσθαί
φησιν. Eadem ex Clem, Eusebius P. E. X, 11,
P. 499; B.

3.
Tertullian. De coron. mil. 7 : Leonis scripta

evoleas, prima Isis repertas spicas capite circum -
udit.

4.

Augustinus. Civ. D. VIII, 25 : De Jside uxore
Osiris et de parentibus eorum qui omnes reges fuisse

scribuntur, quibus parentibus suis illa quum sacrift-
| caret , invenit hordei segetem : quee et quanta mala

PERIPLUS.
4.

Jn Ἐπο monte Cephaleniae fanum est Jovis Aneii ; cujus
metbinerunt Leon in Periplo et Timosthenes De pottubus.

9.
Leon rhetor Medeam dicit non mactasse fratrem , sed .
veneno sustulisse.

LEO ALABANDENSIS.

Beeayis , festum apud Assyrios , teste Leone Alabandensi
1n libro tertio.

LEO PELL/EUS.

DE DIIS JEGYPTIIS.

1. Cosimnes libro primo De rebus AEgyptiis et Leon libro
primo ( De diis /Egyptiis ) quem ad matrem ( Alexandri?)
scripsit, οἱ Eudoxus libro primo Geographiarum Asia:
omnium anliquissimos esse /Egyptios dicunt, primamque
in £gypto urbem Thebas conditam. Quibuscum consen
tiunt Nicanor et Archemachus in Metonomasiis.

2.

Leon qui De diis /Egyptiis exposuit, Isidem a Gracis

Demetrem appellari dicit.

342

non a poetis, sed mysticis eorum literis memorie
mandata sint, sicut. Leone sacerdote prodente ad
Olympiadem scribit 4lexander, legant qui volunt.
Cf. etiam Idem De cons. Evang. I, 233.

5.

Arnobius IV, 39 : Possumus quidem hoc in loco
omnes istos, nobis quos inducitis atque appella-
tis deos, homines fuisse monstrare, vel erigen-
tino Euhemero replicato... vel Nicagora Cyprio
vel Pelieo Leone vel Cyrenensi Theodoro vel
Hippone ac Diagora Meliis vcl auctoribus aliis
mille.

Pro JVicagora nonnulli exhibent JVicazore , at-
que ita etiam Clem. Al. Pr. 2, p. 7, 12, qui ex
Arnobio sua petiverit. Hunc Nicanorem Lobeck.
Aglaopham. p. 1ooo eundem esse censet cum eo,
qui ap. schol. Apollon. ( fr. 1) memoratur. Quod
mihi non persuasit. Nam JVicogaras veram noimni-
nis formam jam inde colligas, quod nomina in
αγόρας desinentia apud Cyprios sunt frequentis-
suna, Deinde vero NVicagoram de Cypri loco lau-
dat Antigon. Mir. 173 ( 157 Westerm. ) : Περὶ δὲ
τῆς ἐν Κιτίῳ (λίμνης Καλλίμαχός) φησιν, Νικαγό-
pv (εἰπεῖν), ὅτι ἀνιμηθείσης ἐπ᾽ ὀλίγον τῆς γῆς ἅλες
εὑρίσχονται. Cf. Plin. 31, 7. Ex quo loco apparet
Nicagoram scripsisse ante Callimachum; neque ta-
ymen multo antiquior Callimacho fuerit. Adde Ful-

gent. Myth. II, 8 de Prometheo : Quamvis Nica-

goras in Disthemithea libro quem scripsit primum
. illum (Prometheum) formasse idolum referat etc.,

LEO PELL/EUS.

ubi Voss, Hist. p. 474 scrib. conjicit in δεσµ. Ἡρο-
µηθέως libro. Fortasse erat in Περὶ τῆς Ἡμιθέας ἐἷ-
bro, — Schol. Apoll. Rh. II, 369 : Νικαγόρας δὲ
φησὶν ἀπὸ τῶν ἀντοίκων αὐτὸν (τὸν Νεῖλον) ῥεῖν. Is
num idem N. sit an alius nescio. Alius est Nicagoras
Atheniensis sophista, qui sub Philippo Romano-
rum imperatore floruit. V. Suidas v. Νιχαγόρας;
Voss. Hist. Gr. p. 287. Nicagoram Zeliten , Alexan-
dri zqualem, memorat Clemens Al. Protr. c. 4,
p. 16 Sylb. : Τί δεῖ xal. Νιχαγόρου μεμνῆσθαι. ---
Ζελείτης τὸ γένος ἦν χατὰ τοὺς Αλεξάνδρου γεγονὼς
Ὑρόνους, — Ἑρμῆς προσηγορεύετο 6 Νιχαγόρας xat τῇ
στολῇ τοῦ Ἑρμοῦ ἐχέχρητο, ὡς αὐτὸς μαρτυρεῖ.
0.

Hyginus Poet. astron. II, 20 : De Hammonis
simulacro Leon, qui res JEgyptias conscripsit,
ait : Quum Liber JEgyptum et reliquos fines regno

' teneret , et omnia primus hominibus ostendisse di-

ceretur, Hammonem quendam ez Africa venisse
εί pecoris multitudinem ad Liberum adduxisse,
quo facilius et ejus gratia uteretur et aliquid primus
invenisse diceretur, Itaque pro beneficio ejus Liber
existimatur agrum dedisse , qui est contra Thebas
JEgyptias; et qui simulacra faciunt Hammonis,
capite cornuto instituunt, ut homines memoria
teneant, eum primum pecus ostendisse. Qui autem
Libero factum voluerunt assignare, quod non
petierit ab Hammone , sed ultro sit ad eum addu-
ctus, Liberi cornuta simulacra fecerunt et arietem
meiorice causa inter sidera fixum dixerunt.

CLYTUS MILESIUS.

ΠΕΡΙ MIAHTOY.
E LIBBO PRIMO.

Athenzus XIV, p. 655, B : Κλύτος 6 Μιλήσιος,
Ἀριστοτέλους δὲ μαθητὴς, dv τῷ πρώτῳ Περὶ Μιλή-
του γράφει περὶ αὐτῶν οὕτως, « Περὶ δὲ τὸ ἱερὸν τῆς
Παρθένου ἐν Λέρῳ εἰσὶν οἱ καλούμενοι ὄρνιθες µελεαγρί-
δες. 'O δὲ τόπος ἐστὶν ἑλώδης, ἐν ᾧ τρέφονται. "Εστι
δὲ ἄστοργον πρὸς τὰ ἔχγονα τὸ ὄρνεον καὶ ὁλιγωρεῖ τῶν
νεωτέρων, ὥστε ἀνάγχη τοῖς ἱερεῦσιν ἐπιμελεῖσθαι
αὐτῶν. Ἔχει δὲ τὸ μὲν μέγεθος ὄρνιθος γενναίου, τὴν
δὲ χεφαλὴν μικρὰν πρὸς τὸ σῶμα, xal ταύτην ψιλὴν,
ἐπ αὐτῆς δὲ λόφον σάρχινον, σχληρὸν, στρογγύλον,
ἐξέχοντα τῆς χεφαλῆς ὥσπερ πάτταλον, xai τὸ χρῦμα
ξυλοειδη. Πρὸς δὲ ταῖς γνάθοις ἀπὸ τοῦ στόματος dp-
ξαμένην ἀντὶ πώγωνος μαχρὰν σάρκα xal ἐρυθροτέραν
τῶν ὀρνίθων. Έ ην δὲ τοῖς ὄρνισιν ἐπὶ τῷ ῥύγχει γινοµέ-
νην, ἣν ἔνιοι πώγωνα καλοῦσιν, οὐχ ἔχει" διὸ καὶ ταύτη
κολοδθόν ἐστι. Ῥύγχος δὲ ὀξύτερον xal μεῖζον ἡ ὄρνις
ἔχει, Τράχηλος µέλας, παχύτερος xal βραχύτερος
τῶν ὀρνίθων. Τὸ δὲ σῶμα ἅπαν ποικίλον, µέλανος
ὄντος τοῦ χρώματος ὅλου, πτίλοις λευχοις καὶ πυχνοῖς
διειλημµένου [οὗ 2 ] µείζοσι φακῶν, Οὗτοι δ᾽- εἰσὶν
ἐν ῥόμθοις ol χυχλίσχοι µέλασι τοῦ ὅλου χρώμµατος'
διὸ xal ποικχιλίαν τινὰ ol ῥόμθοι παρέχονται, τοῦ μὲν
µέλανος ἔχοντος λευχότερον τὸ χρῶμα , τοῦ δὲ λευχοῦ
πολὺ µελάντερον. Τὸ δὲ χατὰ τὰς πτέρυγας αὐταῖς
πεποίχιλται λευχῷ πριονώδεσι σχήµασι [ πυρώδεσι] xat
παρ) ἄλληλα χειµένοις, Σχέλη δὲ ἄχεντρα, ὅμοια τοῖς
ὀρνιθείοις, Παραπλήσιαι δ᾽ εἰσὶν at θήλειαι τοῖς dopsov:
διὸ xal δυσδιάκριτόν ἐστι τὸ τῶν µελεαγρίδων γένος. »
Τοσαῦτα xat 6 περιπατητιχὸς φιλόσοφος περὶ τῶν µε-
λεαγρίδων ἱστόρησεν.

Leros insula a Milesiis erat incolis frequentata.

Cf. Strabo XIV, p. 635. De avibus illis Dianz sacris
cf. JElianus H. An. IV, 42, ubi inter alia : Ὅσοι δὲ
ἄρα αἰδοῦνται τὸ θεῖον, xal el μᾶλλον τὴν Ἄρτεμιν,
οὖχ dv ποτε τῶνδε τῶν ὀρνίδων ἐπὶ τροφὴν προσά-
Ψαιντο" xal ἥτις fj alia, ἴσασί τε οἱ τὴν νῆσον ol-
κοῦντες τὴν Λέρον, xal ἕνεστι μαθεῖν .ἀλλαχόθεν.
Nicander libro tertio Metamorphoseón ap. Anto-
ninum Lib. c. 3 narrat : At δὲ ἀδελφαὶ αὐτοῦ (sc.
Meleagri qui ira Diane perierat) παρὰ τὸ σημα
ἐθρήνοὺν ἁδιαλείπτως, ἄχρις αὐτὰς Ἄρτεμις ἂψαμένη
ῥάθδῳ µετεμόρφωσεν εἰς ὄρνιθας xal ἀπῴκισεν εἰς
Λέρον τὴν νησον, ὀνομάσασα Μελεαγρίδας. Locus ubi
templum Diane Virginis stetit, etiam nunc voca-
tur Παρθένοι. Vide Ross. Πείτε auf. d. gr. Inseln
II, p. 141 σα.

E LIBRIS INCERTIS.
2.

Athenzus XII, p. 540, C : Κλύτος {Κλεῖτος edd.
ante Schweigh.) δ) & Ἀριστοτελιχὸς ἐν τοῖς περὶ
Μιλήτου Πολυχράτη φησὶ , τὸν Σαμίων τύραννον, ὑπὸ
τρυφῆς τὰ πανταχόθεν συνάγειν᾽ χύνας μὲν ἐξ Ἠπεί-
pou , αἶγας δὲ ἐκ Σχύρου, ἐκ δὲ Μιλήτου πρόθατα., ὃς
δὲ ἐκ Σιχελίας. Eadem tradit Alexis libro tertio
Samiorum Annalium apud Athen. l. ]. De ovium
et lane Milesie praestantia v. Strabo XII, p. 578;
Plinius VIII, 48, 73; XXIX, a, 9; Virgil. Georg.
III, 306; IV, 334; Columella VII, 2, 3.

3.

Diogen. L. I, 25, de Thalete Milesio : Aoxet δὲ
xal ἐν τοῖς πολιτικοῖς ἄριστα βεθουλεῦσθαι. Κροίσου
γοῦν πέµψαντος πρὸς Μιλησίους ἐπὶ συμμαχία, ἐχώλυ-
σεν" ὅπερ, Κύρου χρατήσαντος, ἔσωσε τὴν πόλιν. Κλύ-
τος (olim xal αὐτὸς) δέ φησιν, ὡς Ἡρακλείδης ἱστορεῖ,
μονήρη αὐτὸν γεγονέναι χαὶ ἰδιαστήν.

DE MILETO.
l.
E LIBRO PRIMO.

Clytus Milesius, Aristotelis discipulus, primo libro De
Mileto de meleagridibus ita scribit : « Circa Dianre Virginis
templum, quod Leri est, aves sunt quee meleagrides vo-
cantur. Palustris locus est in quo aluntur. Pullos suos
nullo amoris affectu prosequitur haec avis, et teneros ita
negligit, ut sacerdotes curam eorum gerere oporteat.
Magnitudo ei est generosi galli gallinacei; caput pro cor-
poris mole parvum , idemque glabrum; super capite vero
habet cristam carneam , duram, rotundam, qua ex capite
eminet veluti clavus , colore ligneo. Ad maxillas, loco bar-
ba: , habet oblongam carunculam , ab ore incipientem, ru-
bentiorem quam in gallinaceis. Quam vero galli gallinacei
rostro adhserentem habent , quam barbam nonnulli vocant,
[ latine palea vel mentum dicitur, ] eam non habet, eaque
parte mutila est. Rostrum vero acutius et majus habet ,

quam gallinaceus : collum nigrum, crassius e£ brevius ρα].
linaceis : corpus vero totum variegatum , universo quidem
colore rubro, sed eo frequentibus albis maculis distincto ,
[ non ] majoribus quam lentes. Insunt autem hi orbiculi in
rhombis, qui magis nigri sunt quam color universus. Quare
etiam ipsi rhombi varietatem aliquam efficiunt : quum id,
quod in illis nigrum est, intra se contineat colorem candi-
diorem ; id vero quod album, colorem multo nigriorem. »
2.

Clytus Aristotelicus in libris De Mileto Polycratem ait,
Samiorum tyrannum, luxus studio quidquid eseet ubique
nobile et clarum coegisse, canes ex Epiro, capras e Scyro,
Mileto oves, sues e Sicilia. .

3.

Constat Thaletem etiam reipublice commodis optime
consuluisse. Nam quum Milesios Crosus ad societatem
ineundam sollicitaret , obstitit ille : eaque res postea, Cyro
victoria potito, salus civitatis fuit. Clytus vero asserit, uttra-
dit Heraclides, solitariam eum ac privatam vitam adamasse.

M/EANDRIUS MILESIUS.

(LEANDER MILESIUS ).

Clyto Milesio alium subjungimus Milesium item-
que rerum Milesiarum scriptorem, Mazandrium,
ad quem si non omnia, certe longe plurima eorum,
quae in duodecim nostris fragmentis leguntur,
referenda esse censeo, Librorum quidem auctori-
tatem si premamus , duo potius Milesii Μιλησιαχῶν
auctores, alter Maandrius, alter Leandrius sive
Leander, distinguendi forent; verum quum duo
ista nomina ob similitudinem confundi facillime
possent , deinde vero forma Λεάνδριος, quz locis
plurimis obtinet, tamquam nomen proprium nus-
quam, quatenus equidem scio, occurrat : verisi-
jllimum sane est (*) fragmenta que de rebus
Miletialiisque Ασίας minorisregionibus ex M:eandrio
vel Leandrio vel Leandro citantur, uni eidemque
auctori esse vindicanda ; nominum vero confu-
sionem inde explicandam, quod Leandri nomen
multo notius esset, et fortasse revera Leander qui-
dam scriptor (cui vindicari possint fr. 10 et 11)
a nostro Milesio dignoscendus sit, — Nomen
Μαιάνδριος nosti ex Herodoto III, 123, 1425qq.,
aibi de Mzeandrio Polycratis Samii scriba sermo est ;
tum vero occurrit in numo Mileti ap. Mionnet,
Descr. 11. p. 164 n. 735, et in inscriptione
Nysza (C. I. n. 3943), et Teja ( n. 2078), deinde
autem in titulo Prienensium (n. 3905) , ubi lau-
dantur τὰ ἐν ταῖς συγγραφοµέναις Μαιανδρίου τοῦ
Μιλησίου ἱστορίαις χαταχεχωρισµένα (v. fr. 7 ). Quee
ibi afferuntur, etsi non proxime ad Miletum
spectant, apte tamen memorari potuerunt in Mi-
lesiorum historia , tot illa nominibus cum Samio-
rum ct Prienensium rebus conjuncta. Preterea Ma-
crobius (fr. 6) de Apollinis οὐλίου apud Milcsios
cultu laudat. Meardrum (sic). Strabo denique
Mcandrum (fr. 9) citat de Henetis, Asiz mino-
ris populo, eorumque migrationibus. Que num
c Milesiacorum loco, ubi de coloniis Milesiis ad
Pontum sitis sermo erat , an ex alio opere geogra-
phico vel historico sint petita, dijudicari jam ne-
quit. His addendus est locus Athenzi (fr. 12), ubi

(^) Eandem sententiam esse Keilii in Vindiciis onamo-
tol. p. 9 sq., approbante Westermanno, disco ex Pauly's
Realencycl. v. Mcandrius.

ex Clearcho, uti videtur, memoratur Μαιανδρίου
τοῦ συγγραφέως liber Παράγγελµα inscriptus , cujus
grammaticum argumentum fuerit. Reliquis locis
omnibus nomen scriptoris est Λεάνδριος, rarius
Aéay3pe,. Opus de rebus Mileti expresse laudatur
semel ( fr. 1 ), aliis locis argumento fragmentorum
indicatur ( fr. 3 — 6). Fragmenta 10 et ix ex
alio opere, cujus titulum ignoramus, repetita
sunt, οἱ quidem omnino ad Milesium nostrum,
neque ad Leandrum quendam pertinent. Ad Mi-
lesium refero quae leguntur apud Clementem
Alexandrinum Strom. VI, 2, p. 367, a Svlb., ubi
inter eos qui Melesagore scripta expilaverint etiam
Leandrius recensetur : Μελησαγόρου γὰρ ἔχλεψαν
Γοργίας 6 Λεοντῖνος xal Ἑὔδημος 6 Νάξιος... Ἁμοί-
λογός τε xal Ἀριστοχλῆς x«l Λεάνδριος xal Ἑλλάνι-
xoc x«l Ἀνδροτίων κτλ. — Quod statem scriptoris
attinet , ex fragm. 3 patet eum Callimacho, quippe
qui usus eo sit, vel equalem vcl antiquiorem fuisse.
Sin recte conjeci Athenzum ( fr. 1a ) sua hausisse
ex Clearcho, Mzandrius ipso Clearcho antiquior
vel suppar aetate esse debuit. Ne multo antiquiorem
fuisse putemus, argumentum fragmenti 12, quo
Peripateticorum industria indigitatur, videtur im-
pedire. Ceterum hac incerta sunt, Nihilo tamen
certior est Meinekii conjectura , qui ( uti disco ex
Westermanni Boyp. p. 60) Maandrium histori-
cum nostrum reponendum putat in Vita Arati IV
ap. Westerm., ubi hzc : Συνήκμασε δ’ (sc. "Apat)
Ἀλεξάνδρῳ τῷ Αἰτωλῷ xal Καλλιμάχῳχαϊ Μεν άν δρῳ
(Μελαγχρίῳ cod. Matrit. ) xal Φιλήτα.

MIAHZIAKA.

I.
Ε LIBRO SECUNDO.

Schol. Aristoph. Pac. 363 ad verba οὐδὲν πονη-
ρὸν, ἀλλ’ ὅπερ καὶ Κιλλικῶν ] : Οὐκ οἷδ ὅπως φησὶν
οὐδὲν πονηρὸν ποιεῖν ταῦτα πράττειν εἶναι ὅπερ χαὶ
Κιλλικῶν; 6 γάρ τοι Κιλλικῶν ἐπὶ πονηρίᾳ διαθόητός
ἐστι. Φασὶ γὰρ αὐτὸν οἱ μὲν Σάμον ἡ Μίλητον προ-
δοῦναι ἩΠριηνεῦσι. Θεόπομπος ( codd, Θεόφραστος )
δὲ iv τῷ y! τῶν Ἱστοριῶν τῶν ἑαυτοῦ Σύρον φησὶν

E LIBRO SECUNDO.
1.

Nescio quoinodo Aristophanes dicat nihil snali facere hoc
esse facere idem quod. Cillicon fecit. Nam Cillicon ob
pravitatem infarnis erat, quippe quem Samum vel Miletum

prodidisse Prienensibus dicunt. Theopompus vero Historia-
rum suarum libro decimo tertio tradit eum Syrum insulam
Samiis prodidisse. Quaerentibus autem ex eo sepius quibus-
dam , quidnam esset facturus, respondisse omnia bona. Igi-
tur ( apud Aristophanem Trygeus ) omnia bona facere di-
cit codem sensu quo Cillicon dixit. Ceterum Cillicontera

MJEANDRIUS MILESIUS. 345

αὐτὸν τὴν νῆαον προδεδωχέναι Σαμίοις. Πυνθανομέ-
νων δὲ πολλάχις αὐτοῦ τινῶν τί µέλλοι ποιεῖν, ἔλεγε
Πάντα ἀγαθά. Πάντα οὖν ἀγαθά φησι ποιεῖν, ὡς ἔφη
καὶ Κιλλικῶν. 'Tzc δὲ προδοσίας τοιαύτην ὑποσχεῖν
τιµωρίαν. Θεαγένην τινὰ ἄνδρα Σύριον, τῆς νήσου τῆς
ὑπὸ τοῦ Κιλλιιῶντος προδοθείσης πολίτην, πρὸ πολλοῦ
µετοιχήσαντα si; τὴν Σάμον χρεοπωλεῖν xal οὕτως
ἀπάγειν τὸν ἑαυτοῦ βίον. ᾽Αγανακτήσαντα δὴ ἐπὶ τῇ
προδοσίᾳ τῆς πατρίδος, ἐπιστάντος τοῦ Κιλλυιῶντος
ὠνήσασθαι παρ᾽ αὐτοῦ χρέας , δοῦναι χρατεῖν αὐτῷ (^),
ἵνα ἀποχόψη τὸ περιττόν. "ToU δὲ πεισθέντος xal xpa-
τοῦντος, τοῦ Κιλλικῶντος, προφάσει τοῦ πλεονάζον
ἀποχόψαι τὸ xpfac, ἐπανατεινάμενον τὴν χοπίδα χό-
ψαι τὴν χεῖρα τοῦ Κιλλικῶντος, xal εἰπεῖν ὡς ταύτη
τῇ χειρὶ ἕτέραν οὗ προδώσεις πόλιν. Μέμνηται δὲ
Καλλίμαχος [ fr. 227]: « Μὴ σύ γε, Θειόγενες, χόψιις
γέρα Κιλλιχόωντος. » Ἱστορεῖ δὲ xal Λέανδρος dv δευ-
τέρῳ Μιλησιαχῶν προδοῦναι Μίλητον, καὶ ὅτε ἀνέωξε
τὰς πύλας, τῶν πολεμίων (2) πυνθανοµένου τινὸς ὅτι τοῦτο
ἐποίησεν, ἀποχρίνασθαι ἀγαθὰ Κιλλικῶν.

De eodem homine adduntur hec : Απολλώνιος
δὲ ὄνομα μὲν αὐτῷ φηαὶν εἶναι Ἀχαιὸν παρωνύµως
Κιλλυῶντα, τὸ γένος Μιλήσιον. Οὗτός ἐστιν ὅ προδοὺς
Μίλητον Πριηνεῦσιν, Ἄλλως, Οὗτος Ἀχαιὸς ἐκαλεῖτο,
Μέροπος υἱὸς, Μιλήσιος γένος, προδοὺς τὴν πατρίδα
τοῖς Πριηνεῦσι. Κιλλικῶν δὲ ἐχλήθη ἀπὸ Κιλίσσης τρο-
φοῦ. Ἄλλως. ὅτι πονηρός" ἄδηλον δὲ πότερον κύριον
ὄνομα d) ἐπώνυμον. Ἁμμώνιος δὲ ὄνομα ἀναγράφει,
καί φησιν ὅτι Λάχων xol Κιλλικῶν ἐκαλεῖτο , ὃς προδέ-
δωχε Σάμµον * οἱ δὲ Μίλητον.

Eadem ex parte narrant Suidas s. v. Κιλλίκων;
paucis attingit Hesych. s. v. Pro Κιλλικῶν Suidas
vitiose exhibet Καλλίχων et Καλλιφῶνς. v. Πονηροις
et Καλλίχων. Cf. Zenobius I, 3, Diogenian. I, 9, ibiq.

(*) Δουναι κρατεῖν αὐτῷ κτλ. Suidas ita : κἀχεῖνος ὑποδεῖξαι
ἐχέλευσε , τόθεν χόψαι θέλει * προτείναντος δὲ τὴν γεῖρα ἀπέ-
χοψς καὶ εἶπε᾽ « ταύτῃ τῇ χειρὶ xt.

Leutsch., Eustath. p. 1669, 57 formam Καλλιχῶν,
quam cod. Ven. in schol. Arist. exhibet , probans,
nomen significare vult χαλὸν εἷς τὸ χοεῖν. Cf. etiam
Herodian. Il. jov. Xét. p. το. Pro Theophrasto
reponendum esse 7Àeopompum perbene monuit
Prellerus ad Polemon. p. 59. Locus inserendus
post Theopompi fragm. 122. — Ex iisdem Mile-
siacis fluxerunt sequentia :

2.

Clemens Alex. Strom. I, p. 129, 44 : Θαλῆς, ὡς
Λέανδρος xa Ἡρόδοτος (1, 170) ἱστοροῦσι, Φοῖνιξ ἦν,
ὡς δέ τινες ὑπειλήφασι Μιλήσιος. Eadem , missis
auctorum nominibus , Euseb. P. E. X, 4, p. 471, B;
Theodoret. Ther. I, p. 700. Accuratiora de Thale-
tis origine Phonicica vid. apud Diogenem I , a2,
qui item Leandro nostro usus est.

3.

Diogenes L. I, 37, de Thalete : Συνεθίω δὲ xol
Θρασυθούλῳ τῷ Μιλησίων τυράννῳ, καθά φησι Μινύης
(nomen corrupt.). Τὰ δὲ περὶ τὸν τρίποδα φα”
νερὰ, τὸν εὑρεθέντα ὑπὸ τῶν ἁλιέων xal διαπεµφθέντα
τοῖς σοφοῖς ὑπὸ τοῦ δήµου τῶν Μιλησίων. Daci γὰρ
Ἰωνιχούς τινας νεανίσχους βόλον ἀγοράσαι παρὰ Μιλη-
αίων ἁλιέων. Ἀνασπασθέντος δὲ τοῦ τρίποξος ἀμφισθή-
τησις ἦν, ἕως ot Μιλήσιοι ἔπεμψαν εἷς Δελφούς: xai
6 θεὸς ἔχρησεν οὕτως"

Ἔκγονε Μιλήτου, τρίποδος πέρι Φοῖδον ἑρωτᾶς ;

ὃς σοφίγη πάντων πρῶτος, τούτου τρίποδ’ αὐδῶ.
Διδόασιν οὖν aX: 6 δὲ ἄλλῳ καὶ ἄλλος ἄλλω ἕως
Σόλωνος. 6 δὲ ἔφη σοφίᾳ πρῶτον εἶναι τὸν θεὸν xci
ἀπέστειλεν el; Δελφούς. Ταῦτα δὲ Καλλίμαχος ἐν τοῖς
Ἰάμθοις ἄλλως ἱστορεῖ, παρὰ Λεανδρίου λαθὼν τοῦ
Μιλησίου. Βαθυχλέα γάρ τινα Ἀρχάδα φιάλην χατα-
λιπεῖν xai ἐπισχῆψαι δοῦναι τῶν σοφῶν τῷ ὀνηΐστῳ.

Ἓδόθη δὴ Θαλῇ xai μετὰ περίοδον πάλιν Θαλῇ: 6 δὲ

proditionis suse talem dedisse prenam "Theopompus narrat,
Theagem quendamSyrium, inquit, civem ejus insula, quam
Cilliphon prodiderat , ante multum temporis Samum com-
migrasee , ibique carnes vendendo vitam egisse. Hunc igitur
ob patriam proditam iratum, quum Cillicon carnes emendi
causa ad ipsum concessisset , jussisse ei , ut manu admota
ostenderet ipsi, ubi id quod nimium esset abscindendum
foret. Quod ubi ille faceret, laniam, quasi nimium illud
vellet abscindere, cultrum extendisse atque sic manum
Cilliconti przcidisse dicentem : « Hac tu manu aliam haud
prodes civitatem. » Meminit hujus rei Callimachus : « Ne
tu, Theogene, csedas manum Cillicontis. » Preeterea Leander
(Νααπάγίκε) libro secundo Rerum Milesiarum narrat Cil-
licontem Miletum prodidisse atque quum portas urbis hosti
aperiret, a civium quodam interrogatum , quidnam hoc
faceret , respondisse : Bona faci! Cillicon.

2
Thales, uti Leander et Herodotus narrant, genere Phae-
nix erat , secundum alíos Milesius.
8
Thales Thrasybulo quoque Milesiorum tyranno, ut ait
Minyas (?) , convixit. Qui vero de tripode a piscatoribus re-
perto , sapientibusque a plebe Milesiorum dedicato memo-
rantur, nofa sunt. Aiunt enim Ionicos adolescentes quosdam
ἃ piscatoribus Milesiis jactum retis emisse ; capto deinde et
educto tripode orta contentio non ante est sedata, quam
Delphos a Milesiis missum responsumque a deo est :
De tripode ex Phebo qusris, Milesia proles?
Huic tripodem addico , cui sit sapientia prima.
Datur ergo Thaleti , Thalesque illum alii dat et rursus alius
alii, donec ad Solonem ventum est : qui deum primum esse
sapientia asserens illum Delphos misit. Ista Callimachus in
lambis aliter tradit , accepta a Leandrio Milesio. Bathyclem

386

τῶ Διδυμαίῳ Ἀπόλλωνι ἀπέστειλεν, εἰπὼν οὕτω κατὰ
τὸν Καλλίμαχον;

Θαλῆς µε τῷ μεδεῦντι Νειλέω δήµον

δίδωσι, τοῦτο δὶς λαθὼν ἀριστεῖον.
Τὸ δὲ πεζὸν οὕτως ἔχει" « Θαλῆς Εξαμίου Μιλήσιος
Απόλλωνι Διδυμαίφ Ἑλλήνων ἀριστεῖον δις λαθών. »
'O δὲ περιενεγχὼν τὴν φιάλην τοῦ Βαθυχλέους παῖς
Θυρίων ἐκαλεῖτο, χαθά φησιν Ἔλευσις ἐν τῷ Περὶ
Ἀχιλλέως καὶ Ἀλέξανδρος 6 Μύνδιος ἐν ἐνάτῳ Μυθικῶν.

4.
Idem I, 41 : Στασιάζεται δὲ xal περὶ τοῦ ἀριθμοῦ
αὐτῶν (sc. τῶν σοφῶν ). Λεάνδριος μὲν γὰρ ἀντὶ Κλεο-

βούλου καὶ Μύσωνος Λεώφαντον Γορσιᾶδα, Λεθέδιον

ἡ ᾿Ἐφέσιον, ἐγχρίνει, καὶ ᾿Επιμενίδην τὸν Κρῆτα.

Horum utrumque inter suos sapientes septem-
decim Hermippus quoque recenset ἐν τῷ Περι τῶν
σοφῶν, v. Diog. l.l.

5.

Clemens Al. Protr. 3, p. 13, Sylb. : Λεάνδριος δὲ
Κλέαρχον ἐν Μιλήτῳ τετάφθαι ἐν τῷ Διδυμαίῳ φησίν.

Λεάνδριος ] sic libri Clementis; apud Eusebium P.
E. p. 71,D, ubi eadem, Λέανδρος, Λεάνδρειος Cyrill.
Κλέανδρος Joann. ---Κλέαργος] Euseb. , KAeóuayoc.
Arnobius lib. VI , p. 706 : Jn Didyma'o Milesio
Cleochum dicit habuisse suprema Leandrius. Cleo-
chus ( namsic scribendum est) filius est Arec, quz
Miletum Apollini peperit. V. Apollodor. III, 1, a.

6.

Macrob. I, 17 : Meandrius (sic codd. ) scribit
Milesios Ἀπόλλωνι οὐλίῳ pro salute sua immolare.
Sequentia vide in Pherecyd. fr. 106. Cf. Spanhem.
ad Callimach. in Apoll. 41 et 46; Müller. Dor. I,

Ῥ. 297.

MJEANDRII MILESII

p
/*

Titulus Prienensis apud Boeckh. in Corp. Inscr.
II, p. 573, n. 39055; quo continetur Rhodiorum
sententia Litem dirimentium, quz Prienensibus
atque Samiis erat de Cario et Dryusa regione, in
confiniis ditionis utriusque sita :

^. Σάμον apsó,... a * τὸν δὲ xal xa0' δ[ν] χαιρὸν....
ἐπιστολὰς ὑπὸ Ἀγησάρχου, ἐν alc ὑπὲρ μὲν [ἰδιωτικῶν
ἀμφισθασιῶν ἐλέγετο, ὑπὲρ δὲ τὰς περὶ Δρυοῦσαν ]
xai τὰς περὶ τὸ Κάριον χώρας οὐθεὶς ἀμφεσθάτει: [νῦν
δὲ Σαμίους ἐλθεῖν ἐπὶ χρίσιν xal ἀφορισμὸν ὃ ] τὸν
Ῥοδίων, ἐγχαλοῦντας ὅτι χώρας τε πλῆθο[ς ἔχοιεν
Πριανεῖς Σαμίων ὃν xai ἐν τούτῳ τὸ ] Κάριον, ὑπὲρ
οὗ νῦν διακρίνεσθαι. Οἵ δὲ Σάμιοι τά τε [περὶ τᾶς ὑπὲρ
τούτων χλαρώσιος ἔλεγον 5] xa0à xol ἐπὶ τᾶς κρίσιος
τᾶς ὑπὲρ τοῦ Βατινήτου ἀπο[φανθῆναι αὐτοῖς παρεδεί-
xvuov, ὅτι] τὸ Κάριον xal & περὶ τοῦτο χώρα αὐτοῖς
ἐπιχλαρωθείη) xol γὰρ ] αὐτῶν [Πριαν]έων [διαχλα-
ῥρούντων ὃ τὰν] χώραν λαχεῖν αὐτοὶ Κάριον καὶ Δρυοῦ-
σαν χ[ατὰ τὰ ἐν ταῖς συγ]γραφομένα[ι]ς Μαιανδρίου
τοῦ Μ[ι]λησίου ἱστορίαις χαταχεχωριαµένα, διότι λά-
χοι[εν Κάριον xat Δρυ]οῦσαν * µετά τε τὰν παράτα[ζ]ιν.
τὰν «γενομέναν αὖτοις mori llpuxveig ἐπὶ Aput καὶ
[πᾶσα]ν ταύταν τὰν χώραν ἐν ταῖς συνθήχαις αὐτῶν
γενέσθαι" ὀρίξασθαι γὰρ ποι αὐτούς: ὡς ὑ[φα γ]έοντο
ἱστοριογράφους τοὺς μαρτυροῦντας [Σαμίοι]ς, ὅτι μὲν
τὸ Κάριον ἔλαχον, Μετα[γέ]ν[ε]α (?) Πάριον, ὅτι δ[ὲ
ὁ]ρί[ξ]αντο ποτὶ [τ]οὺς Πριανε[τς] , .... ων[α] Ῥόδιον '
ἀγῶνά τε xal Ὀλυμπικὸν ... λοχριν ..... ωλε Κάριον
£G ...... V αὐτῶν χατὰ.... ( magna lacuna ).

De setate hujus tituli, cujus non nonnisi primam
partem exhibuimus , non constat ; scriptus tamen
esse debet post Ol. 133 et ante Ol. 16ο. V. Boeckh.
Qua de controversiis Samiorum et Prienensium

enim quempiam Arcadem phialen reliquisse, atque jussisse
dari ei qui inter sapientes excelleret, datamque Thaleti ,
ac postquam in orbem transiisset ad omnes , rursus Thaleti :
quam ille Apollini Didym:oeo misit, sic dicens secundum Cal-
limachum :
Poplum regenti Nilei Thales donum
me dat, bis assecutu' Greci» palmam.
Pedestris autem oratio sic se habet : « Thales Examii filius
Milesius Apollini Didymzao, Gracorum prsemium bis na-
ctus. » Qui autem circumtulerat phialam Batbhyclis filius ,
Thyrion vocabatur, ut Eleusis ait in libro De Achille et
Alexander Myndius ia nono Fabulosorum.
4
Etiam de numero sapientum discordia est. Leander enim
pro Cleobulo et Mysone Leophantum Gorsiadz:? , Lebedium
sive Eplesium, insorit Epimenidemque Cretensem.
5
Leander Cleochum Mileti in Didymseo sepultum esse ait.
6

Samum... Hunc vero et quo tempore... literas ab Agesar- |

cho, in quibus de privatis quidem controversiis sermo fue-
rit, verum de iis qug sunt circa Dryusamet circa Carium
regionibus nemo litem moverit ; nunc vero Samios confugere
ad Rhodiorum de finibus constituendis arbitrium, accusantes
Prienenses, quippe qui multamterram fenerent, quc Sa-
miorum ditionis esset, in eaque etiam Carium, de quo
nunc dijudicandum. Contra vero Samii de sortitione barum
regionum eadem protulerunt, qua etiam in judicio de Bati-
nete rcgione (de qua Lysimachi temporibus cum Prienen-
sibus litigaverant ) demonstrata ab ipsis esse declara-
runt , scilice! Carium et finitimam huic regionem sorte se
obtinuisse , atque ab ipsis Prienensibus terram sorte distri-
buentibus accepisse Carium et Dryusam, secundum ea que
in Mz:eandrii Milcsii historiis consignata essent, testantibus il-
lis Samios sorte obtinuisse Carium et Dryusam. Porro post
preelium quod cum Prienensibus ad Quercum commisissent ,
umnem hanc regionem in pactis ipsis adjudicatam esse :
namque fines tum cum iis constituisse. Atque historicos ad.
duxerunt testantes Samiis, e£ quidem quod sorte Carium
obtinuerint, Mefagenem (?) Parium, quod vero fines cum
Prienensibus constituerint, Zenonem Rhodium.

ΕΒΑΟΜΕΝΤΑ.

comperta habemus, paucis Boeckhius comprehen-
dit ad titulum, n. 2254, p. 214 : « Mature , ait,
nata inter Samios et Prienenses controversia de
agris prope Prienen in continente sitis exarsit in
bellum , de quo dixit Panofka Sam. p. 38. Qui
quum aliquamdiu sese invicem mediocriter infe-
stassent , acri postremo pugna conserta mille Samios
interfecerunt Prienenses : at septimo anno post
Prienensescum Milesiis, fortasse eorundem agrorum
causa, congressi magnam cladem acceperunt apud
Δρῦν, quo tempore Βίας 4 Prienensibus ad Samios le-
gatus missus gloriam sibi insignem comparavit (Plut.
Qu. Gr. c. 20, Aristotelis fr. 179). Tum igitur Bias
videtur cum Samiis de illis agris non sine successu
pactus esse; sed Olymp. 84 extr. denuo Samii ob
terram prope Prienen sitam bellum gesserunt cum
Milesiis, quod Atheniensium Pericle et Sophocle
aliisque ducibus advenientium opera finitum est,
Samiis tum in ditionem Atticam redactis ( Panofka
p. 67). Repetitam Prienensium et Samiorum
litem esse , quum Lysimachus Thracie rex Asiam
minorem teneret , docet hzc inscriptio (n. 2254),
et Lysimachum Prienensibus adjudicasse ditionem
discimus ex actis quae in Prienensium titulis
( n. 2901) edemus; ex quibus simul rem postea ad
Ptolemzum Philopatorem (Panofka p. 100), mox
ad Antiochum, Antiochi filium, regem, tum ad
Rhodios, postremo ad senatum Romanum delatam
esse. » —— Quod litem, quz Lysimachi temporibus
erat , attinet, mutavit Beeckhius sententiam in an-
not. ad n. 3901, ubi hzc : « Apud Lysimachum
agebatur de Terra Batinetide, quam utris addixe-
rit Lysimachus nonconstat ; tamen quod Lysimachi
judicium publice inscriptum apud Samios est, et
ob ea que n. 2254 vs. 4—6 ab Lysimacho dicta
sunt, nunc mihi probabilius est Samiis favisse Lysi-
machum. »

Ceterum quod ex Mzandro Milesio affertur, id
in ipsis Milesiacis historiis locum habere potuit.
Qui deinceps notatur Rhodius historicus, haud
dubie est Zeno Rhodius; de altero Pario non

liquet.

8.

Hyde, Lydix urbe, in qua Omphale habitabat. Leander
vero, quem Nicanor in Metonomasiis laudat, Hyden urbem
eandem quam Sardes esse dicit.

9.

Maeandrius Henetos e Leucosyris profectos Trojanis in
bello opem tulisse ait; inde cum Thracibus avectos sedes
posuisse in Hadrize sinus angulo; eosque Henetos, qui ex-
peditioni non interfuerint , Cappadoces esse factos.

10. .

Alii ὁ Δελφύνης masculino genere, alii & Δελφύνη feminino

genere flectunt. Delphynen fuisse oraculi Delphici custodem
FRAGMENTA HISTOR. GR. — Τομ. 1.

$337
8.

Stephan. Byz.: Ὕδη, πόλις Λυδίας, ἐν ᾗ ὧχει
Ὀμφάλη.,. Λέανδρος δὲ, ὃν Νικάνωρ παρατίθησι ἐν
Μετονομασίαις, τὴν αὐτὴν Ὕδην χαὶ Σάρδεις φησίν.

Λέανδρος δὲ, ὃν ] libri Λέανδρος δ’ & Ν. Nicanor
Μετονομασιῶν auctor Cyrenzus grammaticus est.
V. fragm. Nicanoris in Scriptt. rex. Alex. p; 153.

9.

Strabo XII, p. 553 : Μαιάνδριος γοῦν ἐκ τῶν
Λευχοσύρων rol τοὺς Ἐνετοὺς ὅρμηθένταςσυμμαχῆσαι
τοῖς Τρωσίν; ἐχεῖθεν δὲ μετὰ τῶν Θρακῶν ἁπδραι, xal
οἰχῆσαι περὶ τὸν τοῦ Ἀδρίου pug óv* τοὺς δὲ μὴ µετα-
σχόντας τῆςστρατείας Ἐνετοὺς, Καππάδοχας γενέσθαι,

10.

Schol. Apoll. Rh. II, 706 : Οἱ μὲν 6 Δελφύνης
χλίνουσι ἀρσενιχῶς, oi δὲ jj Δελφννη θηλυχῶς. Ὅτι
Δελφύνης ἐχαλεῖτο ὅ φυλάσσων τὸ ἐν Λελφοῖς χρηστήτ
piov, Λέανδρος xal Καλλίμαχος εἶπεν: δράχαιναν δὲ
αὐτήν φησιν Εἶναι θηλυχῶς χαλουµένην Δελφύνην αὐτὸς
6 Καλλίμαχος (6 αὐτὸς K. 2). --- T3» δὲ ἀναιρεθεῖσαν
[ἐν τῷ χρηστηρίῳ τῶν Δελφῶν] δράκαιναν [ὑπὸ Ἀπόλ-
λωνος ] Δελφύνην καλεῖσθαι θηλυχῶς φησὶ Λέανδρος

καὶ Καλλίμαχος. Cf. Müller. Eumenid. p. 175.

II.

Etym. M. p. 426, 8 : Ἠλις, ἡ πόλις, ἥτοι, ὡς
Λέανδρας, διὰ τὸ τοὺς ἐκ τοῦ καταχλυσμοῦ περισω-
θέντας ἐν αὐτῇ ἁλισθῆναι, ὅ ἐστιν ἀθροισθῆναι; 7) διὰ
τὸ κατὰ χώµας οἰχοῦντας ὕστερον slc µίαν πόλιν ἁλι-
σθῆναι, etc.

IIAPATTEAMA.
12.

Atheneus X, p. 454, A, postquam ex Calliz tra-
gedia grammatica apposuit versus :

Κύω γὰρ, ὦ γνναῖχες *AXX' αἶδοῖ, φίλαι,

ἐν γράµµασι σφῷν τοῦνομ’ ἐξερῶ βρέφονς.
Ὀρθὴ μακρὰ γραµµή Ίστιν * ἐκ ταύτης µέσης
μιχρὰ παρεστῶσ' ἑκατέρωθεν ὑπτία ».

ἔπειτα χύκλος , πόδας ἔχων βραχεῖς δύο "

Leander et Callimachus tradunt. lidem dicunt dracaeuan,
non vero draconem fuisse.
11.

Elís urbes secundum Leandrum nomen nacía inde est ,
quod e diluvio servati ibi ἁλισθῆναι, i. e. congregati esie
dicuntur.

PR/ECEPTUM.

Gravida sum, o mulieres; sed pra» pudore, amica",
singulis literarum elementis nomen fetus vobis edicam.
Linea recta longa est , cui in medio

parva utrimque reclinata adjacet ;

deinde circulus , pedes habens breves duo,

338 ANTIPATER MACEDO ET PAL/EPHATUS ABYDENUS.

addit : "Oüev ὕστερον, ὡς ὑπονοήσειέ τις, Μαιάνδριος , Ἀθυδηνὸς, ἱστοριχός. Κυπριακά, Δηλιακά, 'Avtuxz,
μὲν ὁ συγγραφεὺς, μικρὸν διὰ τῆς ἑρμηνείας τῇ | Ἀραθικά. l'éqove 9 ἐπ᾽ Ἀλεξάνδρου τοῦ Μαχεδόνος,
µιμήσει παρεγκλίνας, συνέγραφεν ἐν τῷ Παραγ- | παιδικὰ δ Ἀριστοτέλους τοῦ Φιλοσόφου, ὡς Φίλων ἐν
£A. att φορτικώτερον τοῦ ῥηθέντος. Nomen indica- | τῷ ει στοιχείῳ (2) τοῦ Περὶ παραδόξου ἑστορίας βιθλίου
tum.est V, ἀγροικικὸν προσφώνηµας teste Hesy- | ( βιθλίον codd.) α΄, καὶ Θεόδωρος 6 Ἰλιὺς ἐν B
chio. Significari |oav, putrem graveolentiam, | Ἔρωικῶν.

fetidum ventris crepitum, monet Dalecampius. De his quid dicam nihil habeu. Ceterum quum
Parangelma hoc egisse de literarum elementis | scriptoris hujus Theodorus in Troicis memine-
putat Welcker. RAeía. Mus. 1833, p. 146. Cete- | rit, credi possit ad eundem Palzphatum perti-
rum haud improbabile est locum nostrum, sicuti | nere Troica (fortasse pro 'Apa6ud apud Sui-
reliqua plurima, que in antecedentibus et subse- | dam repon. Τρωικά), quorum Stephanus et Harpo-
quentibus Athenaeus affert, fluxisse ex Clearchi | eration. mentionem faciunt. Quamquam Suidas,
libro De griphis. Quam etiam Schweigheuseri sen- | in iis quz de Palzphatis corrssit, ab aliis Troica
tentiam esse video. Palzephato Atheniensi , ab aliis Pario tribui dicat.
Etenim recenset Suidas preter Abydenum nostrum,
primum Atheniensem , epopeerum, AcUei vel Mer-
curii filium , deinde duos hosce :

Παλαίφατος, Πάριος 3 Πριηνεύς, Ὑεγονὰς χατὰ
Ἀρταξέρξην. Απίστων βιθλία ε’. τινὲς δὲ ταῦτα ck
τὸν Ἀθηναῖον ἀναφέρουσι: πλὴν xal οὗτος ἔγραψε.

Παλαίφατος, Αἰγύπτιος 3; ᾿Αθηναῖος, γραμματικός.
Αἰγυπτιακὴν θεολογίαν. Μυθικῶν βιθλίον α’. Λύσεις
τῶν μυθικῶς εἰρημένων. Ὑποθέσεις εἷς Σιμωνίδην.
Ἐρωικά, d τινες εἰς τὸν Ἀθηναῖον, τινὲς ὃ δὲ εἰ τὸν
Πάριον ἀνήνεγχαν. Ἔγραψε καὶ ἱστορίαν ἰδίαν.

TPOIKA.
E LIBRO SEPTIMO.

ANTIPATER MACEDO.

Αντίπατρος, Ἰολάου (scr. Ἰόλλου), πόλεως δὲ
Παλιούρας (1. Παλαιοτρίου vel Ποτιδαίας) τῆς Ma-
χεδονίας, στρατηγὸς Φιλίππου, εἶτα Ἀλεξάνδρου καὶ
διάδοχος βασιλείας, µαθητὴς Ἀριστοτέλους. Κατέλι-
πεν ᾿Ἐπιστολῶν σύγγραμμα ἐν βιθλίοις δυσί, χαὶ Ἴστο-
ρίαν, τὰς Περδίχχου πράξεις Ἰλλυρικάς. ( Eudocia :
Ἔγραψεν Ἱστορίαν καὶ σύγγραμμα ᾿Επιστολῶν dv βι-
θλίοις εἴκοσι). Ex opere historico nihil superstes.
Epistolarum mentionem facit Plutarch. Compar.
Alcib. et Coriol. c. 3 : Αντίπατρος μὲν οὖν dy ἔπι-
GT0ÀT, τινι γράφων περὶ τῆς Ἀριστοτέλους τοῦ φιλοσό-
ou τελευτῆς' « Πρὸς μὲν ἄλλοις, φησὶν, 6 dv)p xoi
το πείθειν εἶχε. » — Cicero De offic. IL, 14 : Exstant
epistole Philippi ad 4lexandrum, et Antipatri ad
Cassandrum et Antigoni ad Philippum, trium
prudentissimorum. De-his commerciis epistolicis
v. Jonsius Hist. scr. phil. p. 7o, Heeren. De fontt,
Plut. p. 6ο sq. Ste-Croix Exam. critiq. p. 201
sqq. Singularem de hac re commentationem pro-
mittit Geierus Scriptor. rerum Alexandri p. XXIV.
— De Epistola quadam de Jndia ejusque mirabili-
hus, quam CeaarkBus ad Aristopatram matrem
seripsisse dicebatur ( Strabo XV, p. 702), monui in
Praefat. ad Pseudocallisthenem p. XIX.

Stephan. Byz. : Χαριμᾶται, ἕθνος πρὸς τῷ Blovre.
Παλαίφατος ἐν ἑθδόμῳ Ἐρωικῆς (1. Ἑρωικῶν aut sup-
ple περιηγήσεως)" « Κερχεταίων ἔχονται ἩΜόσχοι xal
Χαριμᾶται [οἳ] τοῦ Παρθενίου χρατοῦσιν εἰς τὸν Εὖύ-
ξεινον πόντον. »

Holstenius scrib. proposuit Κερχεταῖοι, ὧν; ego
supplevi ol post Χαριμᾶται, Neque tamen sic per-
sanatus locus. Nam quid sibi volunt sequentia? De
Parthenio Bithynim fluvio cogitari nequit; ac si
posset, vel sic tamen grammatica verborum ralio
laboraret. Moschi εἰ Charimatz , quum supra Cer-
cetas septentrionem versus habitent, eo loci dc-
gunt, ubi Palus Mzotis in Pontum Euxinum in-
funditur. Quare sententiam loci nostri fuisse hanc
puto : ot ἐκ τῆς παραλίας κρατοῦσιν τῶν εἷς τὸν Ej-
ξεινον Ππόντον πλεόντων. Ceterum Cf. Hellanici
fr. 109.

PAL/EPHATUS ABYDENUS.

Subjungere his liceat qua Suidas tradit de Pa-
Ἰαρ]ιαίο quodam Aristotelis, uti ferunt, amasio
codemque historico, Ita enim Suidas : Παλαίφατος

mE E ÉDEPIIPAMAIIIEEIFEMmU m nea ame Qo ERREUR —————————————————————— JA ÁÓ——ÀÓ'—"—

Hoc postea, ut suspicetur aliquis, imitatus Meandrius, TROICA.
prosaicus scriptor, sed nonnihil diversa in enuntiando ratione j
4 . it a d 9 φ .
usus, scripsit ea quas apud ipsum in Preecepto leguntur Charimatz, populus ad Pontum. Palephatus libro. se-

crassiore quidem stylo expressa quam a przedicto ( Callia ) plitno Troicorum : « Cercetaeis ( sive Cercetis) finitimi Mo-

schi et Charimata.... »

PAL/EPHATUS ABYDENUS. .

2.

Harpocration : Μαχροχέφαλοι. Ἀντιφῶν ἐν τῷ
Περὶ ὁμονοίας. Ἔθνος ἐστὶν οὕτω καλούμενον, οὗ xal
Ἡσίοδος µέμνηται ἐν γ΄ Γυναιχῶν χαταλόγῳ. — Πα-
λαίφατος ἐν ζ Τρωιχκῶν ἐν τῇ Λιθύη φησὶν ὑπεράνω
Κόλχων olxeiv τοὺς Μακροχεφάλους.

Ρα]αρ]αί nomen fortasse excidit apud Stephan.
Byz.,ubi : Μακροκέφαλοι, πρὸς τοῖς Κόλχοις, ὡς ( ol
cod. Rhedig.) * γὰρ Ἡμίχυνες, Μακροχέφαλοι xal
Ilvypatot. — ἐν τῇ Λιθύη] nescio an hoc nomen,
modo recte se habeat , alias occurrat, Intelligenda
regio Libystinorum, quos dicit Stephanus : Λιθυ-
στῖνοι, ἔθνος παραχείµενον Κόλχοις, ὡς Διόφαντος ἐν
Πολιτιχοις ( scribe ἐν Ποντικοῖς ).

E LIBRO NONO.
3.

Harpocration : Δυσαύλης" Δείναρχος ἐν τῇ Περὶ
τῆς ἱερείας διαδικασίᾳ, el γνήσιος Ἀσχληπιάδης δ᾽ ἐν
δ Ἑραγῳδουμένων τὸν Δυσαύλην αὐτόχθονα εἶναί
φησι, συνοικήσαντα δὲ Βαυθοῖ σχεῖν παῖδας Πρωτο-
νόην τε xai Νίσαν. Ἰ]αλαίφατος δ ἐν 9' (πρώτη cod.
A. Bekkeri) Τρωικῶν σὺν τῇ Ὑυναικί φησιν αὐτὸν
ὑποδέξασθαι τὴν Δήμητραν.

Cf. Clemens Alex. p. 13 ed. Sylb. : χουν δὲ τη-
νικάδε τὸν Ἐλευσῖνα ol γηγενεῖς' ὀνόματα αὐτοῖς

Βαυθὸ, Δυσαύλης xat Τριπτόλεμος: ἔτι δὲ καὶ Εὔ-]

µολπός τεχαὶ Εὐβουλεύς... Kat δ)... ξενίσασα ἡ Βαυθὼ
τὴν An, ὀρέγει χυχεῶνα abi κτλ. Eadem Armno-
bius Adv. Gent. V, p. 175. Alia atque plura vide
ap. Pausaniam I, τή, a et II, 14, a. Δυσαύλου no-
men Hermannus reposuit in Orphic. H. 4o. Cete-

839

rum quz ex Asclepiade afferuntur, filie Baubüs
aliunde non notz. Pro Νίσαν codd. D E νήσαν,
cod. B. χνίσαν. Nihil horum genuinum esse mihi
videtur. Historia de Cerere ab anu hospitaliter
excepta haud uno modo narratur, uti constat. Ne
de Iambe dicam , apud Antoninum Lib. c. 24 sive
ap. Nicandrum, Antonini auctorem , Cererem ex-
cipit Μίσµη, Ascalabi mater. Illa Μίσμη vero pro-
cul dubio est idem nomen cum Mía» , cum Cereris.
cultu illa apud Orphicos ante conjuncta. V. Orphic.
hymn. 41, ἁγνήν.. Μίσην, ἄρρηταν ἄνασσαν. Ean-
dem , puto, significavit Suidas verbis : Μίσις, ιδος,
non addita explicatione. Denique Hesych. Μίσα
τις, Μίσης (1. Μίση) , τῶν περὶ τὴν μητέρα τις, ἣν xoi
ὀμνύουσιν, — Jam quum nihil frequentius sit quam
ut cognata natura sua sive cultu conjuncta juxta
ponantur genealogorum operá, non dubito quin
apud Harpocrationem pro Νίσαν scribendum sit
Μίσαν vel Μίσην, itemque fortasse apud Antoni-
num ]. 1.

EX LIBRO INCERTO.

ή.
Strabo XII, p. ὅδο : Ὁ δὲ Παλαίφατός φησιν ἐξ
Αμαζόνων τῶν ἐν τῇ Ἁλόπῃ οἰχούντων, νῦν δ’ ἐν Ζε-
λεία, τὸν Ὁδίον xal τὸν ᾿Επίστροφον στρατεῦσαι. Ple-
nius hunc locum exhibebimus in Menecratis Elaitz
fr. 2. Ceterum vides Troica Palzephati peramplum
opus fuisse' plenumque eruditionis periegeticz.
Ex fragmentis hisce unus locus ad res Trojanas
propius attinet, Totum vero opus tale fere cogitare
debemus, quale fuit 6 Τρωικὸς διάχοσµος doctissimi
Demetrii Scepsii.

2.

Palephatus libro septimo Troicorum dicit in Libya ( in
Libystinorum regione) supra Colchos habitare Macroce-
phalos.

9.

Palephatus Troicorum libro-nono dicit Dysaulen cum

uxore sua Cererem hospitio excepisse.

4.

Palzphatus dicit Hodium εἰ Epistrophum Trojam cum
exercitu venisse ex regione Amazonum, Alopen tunc , nung
Zeliam inhabitantium.

22.

LIBER QUARTUS.

RELIQUI SCRIPTORES QUI FLORUERUNT INDE AB ALEXANDRI TEMPORIBUS USQUE
AD MORTEM ΡΤΟΙΕΜΑΙ PHILADELPHI. .

336—247 a. C.

— Mao m ———
MENECRATES ELAITA. DEMODAMAS MILESIUS..
ANDRON HALICARNASSENSIS. DzgwocHARES LS&UCONOENSIS.
Diopomgus PERIERGETA. — HigBOoNYMUS CABDIANUS.
(MEN.EcnMUS Sicvonius.] PynnnRus EPrnoTA.
[Πεακδιας MaGNESIUS.] PROXENUS.
Div£LUS ÁTHENIENSIS. CiwgAs THESSALUS ET 90109.
D&gMETRIUS PHALEBEUS. Dunis SAMIUS.
SrRATO LAMPSACENUS. IpnouENEUS LAMPSACENUS.
ΤΗΕΟΡΕΟΤΕΡ PHASELITA. [Trwzus TaUROMENITA.]
Lycos ΒΗΕαΙΝΟΝ. [DxMo.]
NvMPHODORUS SYRACUSANUS. [Αποβοτιον.]
CALLIAS SYBACUSANUS. [PRILOCHORUS.]
ANTANDER SYRACUSANUS. BznRosus CHALD/EUS.,
HzcaATAXUS ÁBDEBITA. MANETHO SEBENNYTA.
MEGASTRENES. DEMETRIUS BYvzANTIUS.
DAIMACHUS. CTESIB1US.
PATBOCLES. : SosiBiUsS LAco.

Fragmenta Mencchmi et Hegesie exhihuimus inter scriptores rerum Alexandri Magni;
fragmenta Tim&i, Demonis, Androtionis et Philochori in primo hujus collectionis volumine
exstant.

MENECRATES ELAITA.

Menecrates discipulus (*) fuit Xenocratis (fr. 2),
qui Speusippo successit an, 339, et cui ipsi successit
Polemo an. 315 (v. Clinton. ad h. α.). Itaque
Menecrates floruerit sub regno Ptolemzi Lagide.
Scripsit Κτίσεις atque geographicum opus, Περίο-
δος Ἑλλησποντιαχή inscriptum.

KTIZEIZ.
I.

Strabo XIII, p. 621 : Μενεκράτης 6" EXatvw dv τοις
Περὶ χτίσεων φησὶ τὴν παραλίαν τὴν νῦν Ἰωνιχὴν
πᾶσαν, ἀπὸ Μυχάλης ἀρζαμένην, ὑπὸ Πελασγῶν οἱ-
χεῖσθαι πρότερον xal τὰς πλησίον νήσους.

Loquitur Strabo de Cyme Phriconide quz con-
dita est non ita longe ab Larissa, quam tum Pelasgi
adhuc tenebant.

2.

Strabo XII, p. 572 : Τοὺς Μυσοὺς ot μὲν Θρᾶχας,
el δὲ Λυδοὺς εἰρήχασι, xav! αἰτίαν παλαιὰν ἱστοροῦν-
τες, ἦν άνθος 6 Λυδὸς (fr. 8) γράφει xoi Μενε-
χράτης 6 ᾿Ελαΐτης ' ἐτυμολογοῦντες xal τὸ ὄνομα
τὺ τῶν Ἠυσῶν, ὅτι τὴν ὀξύην οὕτως ὀνομάζουσιν οἱ
Λυδοί: πολλὴ δ' fj ὀξύη xarà τὸν Ὄλυμπον, ὅπου

(*) Alius Xenocratis Academici discipulus fuit PRocLes,
qui Περὶ £op có v scripsit. Plutarch. Qu.Conviv. IV, 2,4 :
"En δὲ οἶμαι Προκλέους ἐντετυχηκέναι γραφῃ, περὶ τῶν "Ig-
θµίων ἱστοροῦντος, ὅτι τὸν πρῶτον ἀγῶνα ἔθεσαν περὶ στερά-
Vov πιτυῖνου * ὕστερον δὲ τοῦ ἀγῶνος ἱεροῦ γενοµένου, ix τῆς
Νεμεαχκῆς πανηγύρεως µετήνεγχαν ἐνταῦθα τὸν τοῦ σελίνονυ
στέφανον. 'O δὲ Προχλῆς οὗτος ἦν εἷς τῶν dv ᾽Ακαδημίᾳ Za-
νοχράτει σνσχολασάντων.

Eundem laudat Alexandé? Aphrodisiensis in Aristotel.
Elench. Sophist. p. 4 b, ubi : Προχλῆς ἐν τῷ τῶν ἑορτῶν
ἀναριθμήσει. Fragmentum exscribere non possum, quia
libro eo nunc careo. Junior quidam Procles est Cartbagi-
niensis, cujus meminit Pausanias II, 21, 6; IV, 25, 3.

URBIUM ORIGINES.
1.

Menecrates Elaita in libris de Urbium originibus dicit
litoralem Jonicam omnem inde a Mycale, nec non vicinas
insulas 8 Pelasgis olim inbabitatas esse.

2.

Mysos alii Thraces, alii Lydos faciunt. Atque hi quidem
causam ex antiquitate repetunt, quam literis mandarunt
Xanthus Lydus et Menecrates Elaita : qui et rationem
nominis Mysorum reddunt , quod Lydorum lingua fraxinus
arbor sfiysus vocatur, qua juxta Olympum copiosa nasci
tur, ubi expositos aiunt fuisse decimatos , quorum proge-
nies sint Mysi, sic ab myso arbore dicti. Astipulari etiam
linguam aiunt mixtam e Phrygia et Lydia. Nimirum Mysos

ἐχτεθῆναί Φασι τοὺς δεχατευθέντας ^. dxslwov δὲ
ἀπογόνους εἶναι τοὺς ὕστερον Μυσοὺς, ἀπὸ τῆς ὀξύης
οὕτω προσαγορευθέντας μαρτυρεῖν δὲ καὶ τὴν διά-
Àextov* µιζολύδιον γάρ πως εἶναι xal μιξοφρύγιον -
τέως μὲν γὰρ οἰχεῖν αὐτοὺς περὶ τὸν ὍὌλυμπον. Γῶν
δὲ Φρυγῶν ix τῆς Θράχης περαιωθέντων, εἵλοντο τόν
τε τῆς Τροίας ἄρχοντα xal τῆς πλησίον γῆς. Εχείνους
μὲν ἐνταῦθα οἰχῆσαι" τοὺς δὲ Μυσοὺς ὑπὲρ τὰς τοῦ
Καΐχου πηγὰς πλησίον Λυδῶν.

ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΕΛΛΗΣΠΟΝΤΙΑΚΗ.
3.

Strabo XII, p. 550, Quzritur ubi habitarint Ha-

lizones, quos memorat Homer. Il. II, 856 :
Αὐτὰρ Ἁλιζώνων ᾿Οδίος καὶ ᾿Επίστροφος ἤρχον,
τηλόθεν ἐξ Ἀλύδης, ὅθεν ἀργύρου ἐστὶ γενεθλή.

Ἐπαινεῖ δὲ µάλιστα (sc. Δημήτριος 6 Σχήψιος)
τὴν Ἑχαταίου τοῦ Μιλησίου (fr. 202) xai Μενεχράτους
τοῦ "EAatrov, τῶν Ξενοχράτους γνωρίµων ἀνδρὰς (sic
3 codd. ; vulgo ἀνδρῶν), δόξαν xal τὴν Παλαιφάτου...
Ὁ δὲ Μενεκράτης ἐν τῇ Ἑλλησποντιακῇ περιόδῳ ὕπερ-
χεῖσθαι λέγει τῶν ὑπὲρ τὴν Μύρλειαν τόπων ὀρεινὴν .
συνεχΏ, ἣν χατῴχει τὸ τῶν Ἁλιζώνων ἔθνος. δεῖ δὲ.
φησὶ, γράφειν ἐν τοῖς λλ, τὸν δὲ ποιητὴν dv τῷ ἑνὶ γρά-
Φειν διὰ τὸ µέτρον. Ὁ δὲ Παλαίφατός φησιν, ἐξ Ἅμα-
ζόνων τῶν ἐν τῇ Ἁλόπη οἰκούντων, νῦν δ᾽ ἐν Ζελείᾳ, τὸν
Ὁδίον καὶ τὸν ᾿Επίστροφον στρατεῦσαι. Vide qua in
seqq. contra disputat Strabo. Ceterum cf. Callisthe-
nis fr. 39.

Subjungo fragmenta Menecratis Xanthii, qui
Ionica dialecto (fr. 4) Λυχιαχὰ ( fr. x. 2) scripsit,
aliaque quzdam composuisse videtur, quz accu-
ratius definire non licet.

aliquamdiu circa Olympum habitavisse : quum autem Phry-
ges e Thracia trajecissent, ceperunt Trojse et viciniz princi-
pem. Eos quidem híc consedisse ; Mysos autem supra fontes
Caici prope Lydiam.

HELLESPONTI CIRCUITIO.
8.

Maxime laudat Demetrius Scepsius Hecatei Milesii οἱ
Menecratis Elaite , qui Xenocratis discipulus fuit, opinio-
nem ac Palaphati... Menecrates vero in Hellesponti circui-
tione imminere ait locis Myrleam circumjacentibus montana
continentia, quee Halizones habitaverint, et duobus L litteris
scribendam vocem; poetam omisisse alteram metri causa.

MENECRATES XANTHIUS.

MENECRATES XANTHIUS.
AYKIAKA,
r.
E LIBRO PRIMO.

Steph. Byz. : Ἀρτύμνησος, πόλις Λυχίας, ἄποιχος
Ἐανθίων. τὸ ἐθνιχὸν Ἀρτυμνησεύς, Μενεχράτης ἐν
πρὠτῃ τῶν Λυχιαχῶν φησὶν ὅτι πολυανθρωπήσασαν
τὴν Ξάνθον τοὺς πρεσθύτας εἷς τρία µέρη διελεῖν
τούτων δὲ τὴν μὲν ἐπὶ τὸν Κράγον ἐλθεῖν καὶ οἰχίσαι
ἐν τῷ ὄρει λόφον στρόγγυλον [ χατοιχίσαι] καὶ xa-
λέσαι τὴν πόλιν Πύνάραν, ἦν μεθερμηνεύεσθαι στρογ-
γύλην. Τὰ γὰρ στρογγύλα πάντα Λύχιοι πίναρα χα-
λοῦσιν.

Vox χατοιχίσαι ejicienda, notante Salmasio.
Ceterum ipsum Stephanum Menecratis locum inte-
griorem dedisse patet. De Artyrmneso urbe aliunde
non constat.

σα.

Antoninus Liberal. c. 35 : Ἱστορεῖ Μενεχράτης
Ἐάνθιος Λυχιαχοῖς xal Νίκανδρος. Anto, ἐπεὶ ἔτεχεν
Ἀπόλλωνα xai Ἄρτεμιν ἐν Ἀστερία τῇ νήσῳ, ἀφίκετο
εἰς Λυχίαν ἐπιφερομένη τοὺς παῖδας ἐπὶ τὰ λουτρὰ τοῦ
Ἐάνθου᾽ xal ἐπεὶ τάχιστα ἐγένετο ἐν τῇ γῇ ταύτῃ,
ἐνέτυχε πρῶτα Μελίτη κρήνη ' xai προεθυμεῖτο πρὶν
ἐπὶ τὸν Ξιάνθον ἐλθεῖν, ἐνταυθοι τοὺς παῖδας ἀπολοῦσαι.
Ἐπεὶ δ᾽ αὐτὴν ἐξήλασαν ἄνδρες βουχόλοι, ὅπως ἂν
αὐτοῖς ol βόες ix τῆς χρήνης πίωσιν, ἀπαλλάττεται
χαταλιποῦσα τὴν Μελίτην ἡ Λητώ. Λύχοι δὲ συναντό-
μενοι xat σήναντες, ὑφηγήσαντο τῆς ὁδοῦ, xat ἀπήγα-

843

yov ἄχρι πρὸς τὸν ποταμὸν αὐτὴν τὸν Ἔάνθον. ] δὲ
πιοῦσα τοῦ ὕδατος xai ἀπολούσασα τοὺς παῖῥας, τὸν
μὲν Ἐάνθον ἱερὸν ἀπέδειξεν Απόλλωνος , τὴν δὲ qv
Ἑριμιλίδα λεγομένην Λυχίαν µετωνόµμασεν ἀπὸ τῶν
χαθγγησαµένων λύχων. "Ent δὲ τὴν χρήνην αὖτις ἑξί-
χετο, δίχην ἐπιβαλοῦσα τοῖς Φπελάσασιν abri βουχό-
λοις: xai οἳ μὲν ἀπελούοντο ἔτι παρὰ τὸν χρήνην τοὺς
βοῦς' Anto δὲ μεταθαλοῦσα πάντας ἐποίησε βατρά-
Χους xai λίθῳ τραχεῖ τύπτουσα τὰ νῶτα xal τοὺς
ὤμους χατέθαλε πάντας slc τὴν κρήνην, καὶ βίον ἔδω-
χεν αὐτοῖς χαθ᾽ ὕδατος. Οἱ δ᾽ ἄγρι νῦν παρὰ ποταμοὺς
βοῶσι xat λίµνας. Cf. Müller Dor. I, p. 207.

E SCRIPTIS INCERTIS.
j.

Steph. Byz. : Βλαῦδος, πόλις Φρυγίας, ἀπὸ Βλαύ-
δου τοῦ τὸν τόπον εὑρόντος, ὡς Μενεκράτης.

4.

Dionysius Hal. A. R. 1,48, p. 121 Β : Mtvexod-
της δὲ 6 ZdvOtoc προδοῦναι τοῖς Ἀχαιοῖς αὐτὸν (τὸν Αἱ-
νείαν) ἀποφαίνει τὴν πόλιν ( Τροίαν ) τῆς πρὸς Ἁλέ-
ξανδρον ἔχθρας Évexa* xal διὰ τὴν εὐεργεσίαν ταύτην
Ἀχαιοὺς αὐτῷ συγχωρῆσαι διασώσασθαι τὸν oixov.
Σύγχειται δὲ ὁ λόγος αὐτῷ ἀρξαμένῳ ἀπὸ Ἁχιλλέως
vage, τὸν τρόπον τόνδε' « Ἀχαιοὺς 0^ ἀνίη εἴχε , xai
ἐδόκεον τῆς στρατιῆς τὴν κεφαλὴν ἀπηράχθαι’ ὅμως δὲ
τάφον αὐτῷ δαίσαντες ἐπολέμεον γ πάση, ἄχρις Ἴλιον
ἑάλω Αἰνείεω ἑνδόντος. Αἰνείης γὰρ ἅτιτος ἑὼν ὑπὸ
Ἀλεζάνδρου, xal ἀπὸ γερέων ἱερῶν ἐξειργόμενος,
ἀνέτρεψε Πρίαμον. Ἐργασάμενος δὲ ταῦτα d Ἀχὰιῶν
ἐγεγόνες »

ΡΕ REBUS LYCLE.

1.

Artymnesus , urbs Lycize , Xanthiorum colonia. Gentile
Artymnesensis. Menecrates libro primo De rebus Lyciis dicit
cives Xanthi urbis , nimia hominum multitudine laboran-
tie, in tres a preefectis partes esse dtvisos, eorumque unam
ad Cragaum montem emigrasee , et in ejus colle quodam ro-
tundo urbem condidisse , quam Piaaram ( Pinara Strabo)
vocassent, id est. rotundam; etenim qute rotunda sunt,
Lydi pinara dicunt.

, 2.

Narrant Menecrates Xanthius in libris De rebus Lyciz et
Dijcander. — Latona, quum in Asteria insula Apollinem et
Dianam peperisset , in Lyciam venit, infantes ad lavacrum
Xanthi apportans. Quamque primum eam regionem atti-
gisset , in Meliten fontem incidit ; statuitque ibi abluere in-
fantes, antequam ad Xanthuni pervenisset. Sed pulsa inde a
pastoribus, qui eo potum boves egissent , discessit. Lupi au-
tem obvium facti et adulantes deze, usque ad amnem
Xanthum ductores se vie probuerunt. Cujus aquam quum
bibisset Latona , infantesque abluisset, Xanthum Apollini
consecral ; terree autem quie tunc. Trimilis appellabatur,

Lycise notnen fecit, a lupis, qui viam preseiverant. Rursum
deinde ad fomtem pervenit , supplicium de pastoribus sum-
ptura, qui adhuc bobus lavandisibi vacabant. Eos dea uni-
versos in ranas convertit ; tergisque et humeris aspero lapide
percussis, in fontem conjecit victumque in aquis attribuit.
lique etiamnum apud amnes et paludes vociferantur.

3. "

Bl: ndus , urbs Phrygix , a Blaudo, qui locum eum repe-
rit, nomen nacta , uti Menecrates refert.

4.

Menecrates Xanthius Trojam Grieci3 ab nea proditam
affirmat , propter simultates quas cum Alexandro gerebat :
atque ob istud beneficium Graecos ipsi permisisse , ut suam
domum servaret, Is autem suam historiam ab Achillis fu-
nere auspicatus in hunc modum scribit : « Grsecos autem
moestitia tenebat , et exercitus capite se privatos existima-
bant. Ei autem exstructo sepulcro, totum agrum (Trojanum)
bello premere perrexerunf, donec που proditione captum
est lium. /Eneas enim , quod in nullo pretio apud Alexan-
drum esset , et ab omnibus sacerdotii honoribus arceretur,
Priami res evertit. His autem perpetratis, civis Grarcorum
est factus. »

844

MENECRATES OLYNTHIUS,
9.

Bekker. Anecd. p. 782, 19: Φοινικήια τὰ γράµ-
µατα ἐλέγοντο, ὥς φησιν... Ἄνδρων xal Μενεχράτης
6 Ὀλύνθιος ἀπὸ Φοινίκης τῆς ᾽Ακχταίονος θυγατρός.
De M. Olynthio aliunde non constat. Num fortasse
erat M. 6 Λύχιος) Ceterum Phenicem quendgm
e Tyro Menecratem memorat Zenobius.

MENECRATES TYBRIUS.
6.

Zenob. IV, 38 : Ἰνοῦς ἅχη: "Ivo 4 Κάδµου
συνελθοῦσα Αθάμαντι δύο ἐγέννησε παϊδας, Λέαρχον
καὶ Μελιχέρτην, καὶ θυγατέρα Εὐρύχλειαν. Οὗτοι ὑπὸ
Ἀθάμαντος µανέντος χατετοζεύθησαν. '᾿Μετὰ δὲ Μελι-
χέρτου ἡ "Ivo ἔρριψεν ἑαυτὴν elc τὴν πρὸς τῷ MoAov-
pip θάλασσαν. Καὶ τὴν μὲν εἰς Μέγαρα προσθρασθεῖ-
σαν Μεγαρεῖς ἀνελόμενοι καὶ πολυτελῶς χηδεύσαντες
ἐχάλεσαν Λευχοθέαν ' τὸν δὲ sl; Κόρινθον Κορίνθιοι θά-
Ψαντες Μελιχέρτην ἄγουσιν ἐπ᾽ αὐτῷ ἀγῶνα τὰ ἴσθμια.
Διὰ δὴ ταῦτα εἴρηται Ἰνοῦς ἄχη. ᾿χος γὰρ ἡ λύπη,
ἀγανεῖς ποιοῦσα τοὺς χαχῶς παθόντας. Ἱαῦτα δὲ δη-
λώσει xai Μενεχράτης 6 Τύριος ( 6 Λύχιοςὃ). Πέπονθε
δὲ οὕτως "Ivà àv αἰτίαν τήνδε. Ἀθάμας πρότερον γυ-
ναῖκα ἐσχηχὼς Νεφέλην, δύο παΐδας ἐκ ταύτης Ἕλλην
καὶ Φρίξον ἐγέννησεν. Ἀποθανούσης δὲ τῆς Νεφέλης,
δευτέραν ἠγάγετο γυναῖχα "Ivto* ἥτις ἐπιθουλεύσασα
τοῖς τῆς Νεφέλης παισὶ, παρέπεισε τὰς τῶν ἐγχωρίων
χυναῖκας φρυγεῖν τὰ σπέρματα. Ἡ «7, δὲ πεφρυγµένον
τὸν σπόρον δεχοµένη χαρποὺς ἐτησίους οὐκ ἀνεδίδου,
]]έμψας οὖν εἰς Δελφοὺς ὃ Ἀθάμας περὶ τῆς ἀφορίας
ἐπυνθάνετο. Δώροις δὲ πείσασα Ἰνὼ τοὺς πεμφθέντας
ὑπέθετο αὐτοῖς εἰπεῖν ὑποστρέψασιν, ὡς ἀνεῖλεν 6 θεὸς,
Ἕλλην xai Φρίξον σφαγιασθῆναι, εἰ θέλοιεν ἀπαλλα-
γὰν τῆς ἀφορίας ἔσεσθαι. Πεισθεὶς οὖν ὁ Ἀθάμας "EA-
λην xal Φρίξον τῷ βωμῷ παρέστησεν. Ἀλλ᾽ ἐχείνους

MENECRATES OLYNTHIUS, TYRIUS, NYSAENSIS.

μὲν κατοιχτείραντες ol θεοὶ διὰ τοῦ γρυσοµάλλου κριοῦ
ἐναερίους ἀφήρπασαν. "Olev Ἕλλη μὲν ἀντέχειν μὴ
δυναµένη, εἰς τὸν ἀπ᾿ ἐχείνης κληθέντα Ἑλλήσποντον
χαταπίπτει"' Φρίξος δὲ εἰς τὴν Κολχικὴν διασώζεται
γῆν. [ Ἀθάμαντι δὲ µανίαν ἐμθαλόντες τὴν "lvo
τοιαῦτα παθεῖν παρεσχεύασαν. | Cf. Apostol. I, 49,
schol. Aristoph, Nub. 325; Müller. Min. p. 169 sq.

7.

Servius ad Virg. /En. VI, 14 : Menecrates Όα-
dalum occiso patruele fratre Cretam petiisse dicit;
Icarum filium ejus ab Atticis pulsum dum fratrem
petit naufragio periisse, unde mari nomen. Wac
cujusnam Menecratis sint nescio.

MENECRATES NYSAENSIS.

Strabo XIV, p. 65ο : Ἄνδρες δὲ γεγόνασιν ἕνδο -
ξοι Νυσαεῖς Απολλώνιος... καὶ Μενεχράτης, Αριστάρ-
χου µαθητὴς, xai Ἀριστόδημος, ἐκείνου υἱὸς, o
διηκούσαµεν ἡμεῖς ἐσχατόγηρω νέοι παντελῶς dv τῇ
Νύση. Suidas : Ἰάσων, Μενεκράτους, Νυσαεὺς
ἐκ πατρὸς, ἀπὸ δὲ μητρὸς 'Ῥόδιος, μαθητὴς xal θυγα-
τριδοῦς xai διάδοχος τῆς ἐν 'Ῥόδῳ διατριθῆς Ποσειδω--
νίου τοῦ φιλοσόφου. Floruit igitur M. circa 150-100
a. Chr. (£linton. F. H. III, p. 554 ). Hic fortasse
est Menecrates, cujus meminit scholiasta Pindari
ad Ol. II, 16 : Μενεκράτης δέ φησι ληρεῖν τὸν
Αρτέμωνα: μὴ γὰρ χαμεῖν τοὺς περὶ Ἀντίφημον περὶ
τὴν ἀποιχίαν, ἀλλὰ μᾶλλον xarà εὐπέτειαν πολλὴν
αὐτοῖς πάντα συµθεθηκέναι κτλ. Unde colligas eum
commentario illustrasse carmina Pindarica. Idem
laudatur a schol. ad Nem. III, 104, de numero
liberorum Megara; quo loco que afferuntur de
eadem re sententia Dionysii cyclographi, Eu-
ripidis, Diniz, Pherecydis, Bati, Herodori, ex
eodem fluxerint Menecrate. Adde schol. Soph,

5.

Phenici» literee dicunfur secundum Andronem et Me-
necratem Olynthium ( Lycium ?) a Phoemice Acta:onis filia.

δ.

Inus crumnc. Ἰπο, Cadmi filia, Athamanti peperit
duos pueros, Learchum οἱ Melicerten, atque filiam Eury-
cleam. Learchus et Euryclea a patre furente sagittis inter-
fecti sunt ; cum Melicerte autem Ino in mare, quod ad Mo-
lurium est, praecipitem se dedit. Ac Inonem quidem, cujus
corpus in Megaricum litus ejectum est, Megarenses sustule-
runt , ac splendido funere honorantes eam Leucotheam no-
minarunt; Melicerten vero Corinthum delatum sepelive-
runt Corinthii, in ejusque honorem celebrant Isthmia. Hinc
natum proverbium Ἰνοῦς ἄχη. Ἄχος enim est tristitia , do-
lor, qui mala patientes reddat ἀχανεῖς, mulos. Haec vero

etiam Menecrates Tyrius docebit. Ino ob hanc causam talia
perpessa est. Athamanti prius Nephele nupserat, ex qoa
filios duos Hellen et Phrixum sustulit : qua mortua alteram
duxit uxorem Ino. Ea Nepheles liberis insidiala est, et per-
suasit indigenis mulieribus, semina ut in sartagine torre-
rent. Quibus aspersum solum annuos non rettulit fructus.
Atlhamas igitur Delphos misit, qui de agrorum sterilitate
oraculum consulerent. Ino vero corrupit legatos, iisque ρει-
suasit , ut reversi dicerent respondisse Apollinem, si steri-
litatem avertere vellet, Hellen ac Phrixum mactandos
esse. Itaque persuasus Athamas Phrixum et Hellen im-
molaturus ara admovit, Sed illorum miserti dii, aurei vel-
leris ariete vectos illos per aera sustulerunt. Helle quidam
quum sein arietis tergo tenere non posset , decidens in Pon-
tum nomen Hellesponto dedit ; Phrixus autem in Colchida
salvus pervenit. Athamanti autem rabiem injicientes, ut
ino ista mala pateretur effecerunt.

MENECRATES NYSAENSIS.

Trachin. 354 : Φερεχύδης φησὶν ( v. fr. 3o) ...
Μενεκράτης δὲ οὕτω Mec: Ἡραχλέα εἷς ἐπιθυμίαν
Ἰόλης ἀφικέσθαι τῆς Εδρώτου, τὸν δὲ μὴ θελεῖν διδό-
ναι’ ἥρα τε γὰρ αὐτῆς xai µίγνυσθαι ἔμελλεν τῇ θυγα-
pl, εἰ i3) Ἀργεῖοι ἐξηλθον εἷς τὴν Εὔδοιαν. Cf. etiam
Eustath. ad Il. II, a et 11, p. 857 et 859. — Ce-
terum idem Menecrates quem de Megarz liberis
schol. Pindari laudat, de Nicza urbe librum com-
posuisse videtur. Nam ita Tzetzes ad Lyc. 662 :
Μενεχράτης 6 Περὶ Νικαίας γεγραφὼς Ἀλκαϊόν φησι
πρότερον χαλεῖσθαι Ἡραχλέα, ὁπότε τοὺς ἐκ Μεγάρας
αὐτῷ Ἱεγεννηµένους ὀκτὼ παῖδας, καὶ o) τέσσαρας,
ἀνεῖλεν, ὥς φησι Πίνδαρος (Isthm. III, 104). Verum
hec aperte Tzetzes hausit ex schol. Pindari, ubi
nihil legitur de Menecrate Nicaensis historic
auctore, quem asciverit ex Plutarcho Thes. c.
26 , ubi laudatur Μενεχράτης τις Ἱστορίαν περὶ Ni-
xa(ac... ἐχδεδωχώς. Nam legisse Tzetzen hunc Plu-
tarchi locum patet ex schol, ejus ad Antehom.
p. 238 ed. Jacobs. ( vide Herodori fr. 17; ).
Quare num revera Menecrates quem scholiasta
Pindari laudat, atque auctor historie Nicaensis
fuerit unus idemque, in medio relinquo.

ΠΕΡΙ ΝΙΚΑΙΑΣ.
8.

Plutarch. Thes. c. 26 : Μενεκράτης δέ τις,
ἱστορίαν περὶ Νικαίας τῆς ἐν Βιθυνία πόλεως
ἐχδεδοκὼς, Θησέα φησὶ τὴν Ἀντιόπην ἔχοντα
διατρῖψαι περὶ τούτους τοὺς τόπους" τυγχάνειν δὲ συ-
στρατεύοντας αὐτῷ τρεῖς νεανίσχους ἐξ Ἀθηνῶν, ἀδελ-
φοὺς ἀλλήλων, Εύνεων xai Θόαντα xal Σολόεντα.
Τοῦτον οὖν ἐρῶντα τῆς Ἀντιόπης, xal λανθάνοντα τοὺς
ἄλλους, ἐξειπεῖν πρὸς ἕνα τῶν συνήθων * ἐκείνου δὲ περὶ
τούτων ἐντυχόντος τῇ Αντιόπη, τὴν μὲν τὴν πεῖραν

DE NIC/AEA.

. 8.

Menecrates quidam , qui Historiam Νἰως urbis Bithynioe
edidit, Theseum memorat, quum Antiopam teneret, de-
moratum aliquamdiu illis in oris : habuisse autem eum se-
cum commilitones, tres Athenienses juvenes, fratres inter se,
Euneum, Thoantem οἱ Soloenta. Hunc Antiopee amore in-
flammatum, quum ardorem suum celaret alios, uni ex fa-
miliaribus detexisse ; qui quum Antiopam hac de re ἀρρε]-
laret, eam attentationem hujus repulisse acriter, prudenter
id tamen tulisse et leniter, neque ad Theseum detulisse. At
Suolois , abscissa spe quum in amnem quendam se abjecisset

——————— M ——————— RAEE"C"C''"""""—————— Jü ÓÜa a M————Á'————

345

ἰσχυρῶς ἀποτρίψασθαι, τὸ δὲ πρᾶγμα σωφβόνως ἅμα
xal πράως ἐνεγχεῖν, xal πρὸς τὸν Θησέα μὴ χατηγο-
proc. Τοῦ δὲ Σολόεντος, ὡς ἀπέγνω, ῥίψαντος ἑαυτὸν
elc ποταμόν τινα xol διαφθαρέντος, ἠσθημένον τότε τὴν
αἰτίαν καὶ τὸ πάθος τοῦ νεανίσχου τὸν Θησέα βαρέως
ἐνεγχεῖν, xat δυσφοροῦντα λόγιόν τι πυθόχρηστον &vs-
νεγχεῖν πρὸς ἑαυτόν " εἶναι γὰρ αὐτῷ προστεταγµένον
ἐν Δελφοῖς ὑπὸ τῆς Πυθίας, ὅταν ἐπὶ ξένης ἀνιαθή
μάλιστα καὶ περίλυπος γένηται, πόλιν ἐχεῖ χτίσαι, xol
τῶν ἀμφ᾽ αὐτὸν τινὰς Ἀγεμόνας χαταλιπεῖν Ἐκ δὲ
τούτου τὴν μὲν πόλιν, ἣν ἔχτισεν, ἀπὸ τοῦ θεοῦ [Πυθό-
πολιν προσαγορεῦσαι' Σολόεντα δὲ τὸν πλησίον ποτα-
μὸν ἐπὶ ctu, τοῦ νεανίσχου. Καταλιπεῖν δὲ xat τοὺς
ἀδελφοὺς αὐτοῦ οἷον ἐπιστάτας χαὶ νοµοθέτας, χαὶ σὺν
αὐτοῖς Ἔρμον, ἄνδρα τῶν Ἀθήνησιν Εὐπατριδῶν'
ἀφ᾿ οὗ καὶ τόπον Ἑρμοῦ καλεῖν οἰχίαν τοὺς Πνῤοπολί-
τας οὐκ ὀρθῶς τὴν δευτέραν συλλαθὴν πἑρισπῶντας xol
τὴν δόξαν ἐπὶ θεὸν ἀπὸ ἥρωος µετατιθέντας.

Reliquos scriptores, quibus Menecratis nomen,
ut Milesium grammaticum (ap. schol. Hom. ll. 4,
94 ; 11, 677; 24, 804), et Ephesium , Arati prece-
ptorem (Suidas v. Ἄρατος), carminis de Agricultura
auctorem ( Varro R. R. I, 1, 9; III, 16, 18;
Plin. H. N. VIII, et IX, 7); porro M. comicum
(Suidas v. Μενεχρ. V. Meinecke Com. fr. I, p. 493),
$myrneum poetam (cujus duo epigrammata in
Anthol. I, p. 476), Syracusanum medicum ( Athen.
p. 289, B, Suidas v. Μενεχράτης, Plutarch. Agesil.
21, JElian. V. H. XII, 51 ), alium M. medicum
quem laudat Ccelius Aurel. Chron. pass. I, 4, et
tertium item medicum, de quo v. Fabric. B. Gr.
XIII, p. 332 et Sprengel. Gesch. de 4rzneik. Il,
p. 72 sq., hos omnes, inquam, verbo memorasse
satis est,

et interiisset , explorata tunc causa et. adolescentis amore,
tulisse Theseum rem graviter, discruciatumque oraculum
quoddam Apollinis ad se applicasse. Nam a Pythia sibi Del-
phis praeceptum , quum peregre gravissime angeretur et
esset pertristis, urbem ibi ut conderet, et aliquos de suis re-
linqueret ejus rectores. Hinc urbem, quam condidit, a dei
nomine Pythopolin nuncupasse; atque in honorem adole-
scentis , propinquum flumen , Soloentem : reliquisse etiam
illius fratres velut rectores et legislatores, cum iisque Her-
mum, Atheniensem ex patriciis; a quo locum quendam
Ἑρμοῦ οἰχίαν ( id est zedes Herm [Mercurii] , quum debe-
rent Ἔρμου, Hermi ) dicere Pythopolitas : qui parum recte
circumflectunt secundam syllabam hgnoremque ad deum
Mercurium ab heroe traducunt.

ANDRONES.

Andrones distinguumnus quattuor, Ephesium,
Halicarnassensem , Tejura, Alexandrinum, Quorum
omnium enotavi fragmenta, etsi Ephesius ille atque
Tejus ex instituti nostri ratione omitti potuissent (").

Andron Ephesius expresse citatur locis duobus
( fr. 2 et 5), quos comparanti cum iis quz fr. 1 et
6 ex Tripode Andronis afferuntur, nulla relinqui-
tur dubitatio, quin auctor hujus operis sit Andron
: Ephesius. Argumentum scriptionis de septem erat
sapientibus; titulus a tripode isto repetitus esse
videtur, qui sapientium destinatus erat sapientis-
simo. — Scripsit auctor, antequam Theopompus
Philippica sua absolvisset (vide fr. 6). Quamvis
enim quz de furtis Theopompi Porphyrius prodit,
haud magni equidem faciam, tamen ad temporum
rationes eum in commento isto attendisse consen-
taneum est. Ceterum quanto Theopompum «setate
Andron superaverit, accuratius dici nequit, Jonsius
(Scr. hist. phil. 1, 8, 3) Philippi Amynte filii
zqualem fuisse asseverat, nullo tamen satis firmo
usus argumento. ScilicelL quem Apollonius ( Hist.
Mir. c. 8 ) laudat Ἄνδρωνα dv 8 τῶν πρὸς Φίλιππον
θυσιῶν, Ephesium esse statuit, qui opus de sacrifi-
ciis ad Philippum regem scripserit, Equidem etsi
Philippum hugc esse filium Amynte coneesserim,
opus tamen de sacrificiis ad alium Andronem
majori cum verisimilitudinis specie referri censeo.

πάγοι Tejus scripsit Periplum. Nomen ejus
scriptoris in 'Áxao(ev corruptum esse statui ap.
schol. Apoll, Rh. II, 168. Quod si verum est,
sequitur Andronem Nymphide Heracliensi fuisse
antiquiorem. Ας, nisi egregie fallor, Peripli auctor
idem est cum Androne Tejo, Cebalei filio, quem
comitem Alexandri M. atque unum ex ducibus
navigationis Indicz fuisse novimus ex Arriani Ind.
c. 18, 5.

Andron 4lezandrinus, Chronicorum auctor,
vel post Ptolemzum VII vixit vel equalis hujus
regis fuit. Patet res ex uno quod superest frag-
mento.

Andronis Halicarnassensis disertam mentionem

(^) Alios Andrones invenio hos : Afheniensem, unum
ex viris quadringentis , ap. Harpocrat. v. 'Avópov; patrem
Androtionis sophistee, ap. Suidam v. Ἀνδροτίων, Plutarch,
X Orat. I, 23; medicum ap. Athenzeum XV, p. 680 D; Cel-
sum V, 20. IV, 14 et 18; Galenum II, p. 118, 135, 189,
202 ; IV, p. 90, 98, 191,210,218;ap.'Aetium med.; Andro-
nem Argtvum , de quo Apollonius Mirab. c. 25 et Laertius
IX, 81 ex Aristotele. — Geometram et musicum , M. An-
tonini magistrum , ap. Capitolinum Marc. Cf. Jonsius Hist.
ph.1 8,2. .

duo exhibent fragmenta. Quorum alterum est de
Oceani prosapia ( fr. 1); altero agitur de proedria
Atheniensium in ludis Isthmiis, quos, uti ἔνιοί
Φασιν, Theseus διὰ τὴν συγγένειαν ipsi cum Scirone
intercedentem instituit ( fr. 13). Inter ἑνίους illos
ipse etiam fuerit Andron Halicarnassensis. Rem
narraverit in opere, quod inscriptum erat Συγγέ-
νειαι. Earum liber octavus de Phorbanteo Athe-
niensium citatur fr. 10. Operis satis ampli ipse An-
dron, sicuti Atthidis suz Philochorus, confecit epi-
tomen, ex qua de matre Iasonis quzdam afferuntur
fr. 15. -— Ut vero Andronem Halicarnassensem a
Συγγενειῶν auctore non diversum esse putemus, vel
id suadere videtur, quod et fr. 13 et fr. 30 Androni
jungitur Hellanicus. Idem quum factum sit fr. 2 et
6, hzcquoque eidem Androniascribenda esse facile
concedes, Fragm. 15 sociatur Pherecydi et Hero-
doro. Fragm. 12 τοὺς τὴν Ἀτθίδα συγγράψαντας τούς
γε λόγου ἀξίους excitans Strabo nominatim adducit
testimonia Andronisnostri et Philochori. Neque ta-
men Atthidem Andronis a Συγγενειῶν opere sejun-
ctam fuisse censeo, Imo quemadmodum Hellanici
Atthis postremam partem constituit majoris operis,
quod simul Phoroneam, Deucalioneam et Atlanti-
dem continebat , similiter Andron rem instituerit,
quem Hellanici vestigia pre ceteris secutum esse
omnia suadent. Ita vero ut statuamus, facit Harpocra-
tienis locus (fr. 11), unde quz ad antiquissimam
Atheniensium historiam pertinent θὰ in Συγγενείαις
inque octavo demum earum libro exposita fuisse
discimus. Antecesserint igitur quae spectant ad
historiam Deucalionez prosapiez (fr. 1—2), atque
reliqua partim genealogica , partim geographica,
quz genealogiis eodem quo Hellanicus studio im-
miscuerit. Porro in eo Andron similis Hellanici
fuisse videtur, quod reliquorum Ὁταοία populo-
rum mythicam tantum historiam persecutus est,
in Atheniensium vero rebus ad historica tempora
et ad suam usque statem descendit, Certe unicum
fragmentum, quod ad secula historiz luce clara
pertinet ( fr. 14), de Alcibiade Atheniense agit.
Apud schol. Hom. (fr. 5) , ubi de Sellis sermo
est, quos ἀνιπτόποδας Homerus vocat, laudatur
Ἄνδρων ἐν ταῖς Ἱστορίαις, Quasquidem Historias
cur diversas a Συγγενειῶν opere, vel abalio Ándrone
profectas esse putemus, causam idoneam desidero.
Preterea ad Andronem Halicarnassensem refero
libros Περὶ θυσιῶν, quos auctor dedicavit Phi-
lippo (fr. 16). Eosdem Jonsius vindicavit Androni
Ephesio, qui De septem sapientibus scripsit. At

ANDRON EPHESIUS.

nonne melius Συγγενειῶν auctori convenit argumen-
tum antiquarium, quod accuratam familiarum gen-
tiumque cognitionem sibi postulat? Num Philippus
ille fuerit rex Macedonum an alius quilibet, non
discerno. Quamquam non ita multo juniorem
fuisse auctorem nostrum suspiceris, quippe qui ubi-
que fere cum historicis antiquissimis, Pherecyde,
Hellanico, Herodoro , Xenophonte, componatur.
Sed nihil ea re dirimitur. Nec quidquam liquere
videtur, nisi antiquis Homeri interpretibus eum
fuisse vestustiorem. Namque Eustathius ad Homeri
Iliad. (fr. g) Andronem historicum memoratum
invenit dy τοῖς παλαιοῖς, i. e. apud Aristophanem
vel Aristarchum, Ex Aristarcho procul dubio
fluxit fragm. 14, ubi de tempore quo fugerit Alci-
biades, Andronis et Aristarchi sententie compo-
nuntur, Unde simul nos colligimus non pertinere
fragmentum ad Andronem Alexandrinum chrono-
logum, id quod in mentem alicui venire facile
possit.
ANDRON EPHESIUS.

ΤΡΙΠΟΥΣ.
1.

Diogen. L. I, 31 : Ἄνδρων δ᾽ lv τῷ Ἐρίποδι, Ἀρ-
γείους ἆθλον ἀρετῆς τῷ σοφωτάτῳ τῶν "Ελλήνων τρί-
ποδα θεῖναι" χριθΏναι δὲ Ἀριστόδημον Σπαρτιάτην, ὂν
παραχωρῆσαι Χείλωνι. De hoc Aristodemo vide qua
sequuntur ap. Diogenem,

2.

Schol. Pind. Isthm. HI, 17 : Σπαρτιάτην δὲ Ἆρι-
στόδηµον ἐν τοῖς ἑπτὰ σοφοις ἀναγράφεται xal ᾿Ανδρων
6 ᾿Εφέσιος, V. Dissen. ad loc. Pind.

9347
3.

Clemens Alex. Strom. I, p. 143, 39 Sylb. : Συν-
εχρόνισαν οἳ συγχαταλεγέντες σοφοὶ τῷ Θαλεῖ, ὥς
φησιν Ἄνδρων ἐν τῷ Τρίποδι,

Á.

Aristides tom, III, p. 517 Steph. : Οὐχ Ἡρόδο-
τος Σόλωνα σοφιστὴν χέχληκεν; οὗ Πυθαγόραν πάλιν;
οὐκ Ἀνδροτίων (Ἄνδρων correx. Siebelis ) τοὺς ἑπτὰ
σοφιστὰς προσείρηχε; λέγω δὴ τοὺς σοφούς.

5.

Diogenes L. I, 119 : Ἄνδρων δ᾽ 6 Ἐφέσιος δύο
qal γεγονέναι Φερεχύδας Zuplouc: τὸν μὲν ἀστρολό-
qov* τὸν δὲ θεολόγον viov Βάθυος, ᾧ xai Πυθαγόραν
σχολάσαι. Ἐρατοσθένης δ᾽ ἕνα µόνον, χαὶ ἕτερον Ἄθη-
ναῖον γενεαλόγον.

6.

Eusebius P. E. X, p. 464 ( ex Porphyrio) : 'Av-
δρωνος ἐν τῷ Τρίποδι περὶ Πυθαγόρου τοῦ φιλοσόφου
τὰ περὶ τὰς προρρήσεις ἱστορηχότος εἰπόντος t£, ὡς
διφήσας ποτὲ ἐν Μεταποντίῳ xal ἔχ τινος φρέατος
ἀνιμήσας xal πιὼν προεῖπεν, ὡς εἷς τρίτην ἡμέραν
ἔσοιτο σεισμὸς, xal ἕτερά τινα τούτοις ἐπαγαγὼν ἐπι-
λέγει» aU" οὖν τοῦ Ἄνδρωνος περὶ Πυθαγόρου ἔστο-
θηΧότος , πάντα ὑφείλετο Θεόπομπος. El μὲν γὰρ περὶ
Πυθαγόρου λέγων, τάχα [ἃ] ἂν xal ἕτεροι ἠπίσταντο περὶ
αὐτοῦ xat ἔλεγον, ταῦτα xai αὐτὸς ἂν εἶπον []. εἶπεν] .
νῦν δὲ τὴν χλοπὴν δήλην πεποίηχεν fj τοῦ ὀνόματος µε-
τάθεσις. Τοῖς μὲν γὰρ πράγµασι χέχρηται τοῖς αὐτοῖς,
ἕτερον δ᾽ ὄνομα µετενήνοχε’ Φλερεχύδην γὰρ τὸν Σύριον
πεποίηχε ταῦτα προλέγοντα. OO µόνον δὲ τούτῳ τῷ ὀνό-
ματι ἀποχρύπτει τὴν χλοπὴν, ἀλλὰ καὶ τόπων µετα-
θέσει’ τό τε γὰρ περὶ τῆς προρρήσεως τοῦ σεισμοῦ ἐν
Μεταποντίῳ ὑπ᾿ Ἄνδρωνος ῥηθὲν, ἐν Συρία ( Zópo? )

TRIPUS.

1.

Andron in Tripode Argivos ait virtutis premium sa-
pientissimo Gra:corum tripodem constituisse ; eumque Ari-
stodemum Spartanum fuisse judicatum, qui concesserit
Chiloni.

2.

Spartanum Aristodemum inter septem sapientes Andron
quoque Ephesius recenset.

3.

Qoi ume cum -Thelete sapientium collegio aseribeban-
tur, eodem vixerunt tempore, uti Andron ait in Tripode.

4.

Nomme Herodotus Solenem sophistam vocavit? nonne
item Pythagoram? nonne Androtion ( Andron) septem il-
los, sapientes dieo , appellavit sophiatas ?

5.

Andron Ephesius duos Pherecydes Syrios foisse dicit, al-
terum astrologum, alterum theologum Babyis filium , cujus

Pythagoras studiosus fuerit. Eratosthenes vero unum tan-
tum Syrium , alterum Atheniensem genealogum fuisse as-
serit.

6.

Andron qui in Tripode res a Pythagora philosopho pree-
dictas collegit, inler cetera commemorat eum aliquando
Metaponti sitientem, quum haustam ex quodam puteo
aquam bibisset, terrz? motum ante diem tertium futurum
prsedixisse. Alisque nonnulla adjenxit. Hlam igitur Andro-
nie de Pythagora historiam Theopompus integram furatus
est. Quodsi eam de Pythagora ceommemoraret, ea, quie forte
etiam aliis nofa et narrata erant, etiam ipse Theopompus
narrasse videretur. Nunc vero furtum ipse suum nominis
mulíatione patefecit. Rem enim eandem scribens, nomen
supposuitalienum. Id videlicet à Phereeyde Syrio prtedi-
ctum fuisse tradit. Imo non hujus tantum nomínis integu-
mento, verum etiam loci mutatione suum ipse plagium oc-
cultare conatur. Quam enim de illo terree motu predi-
ctionem Metaponti factam esse Andro commemorat, eam
in Syría contigisse Theopompus hahet. Navigium item iliud

8498

εἰρῃσθαί φησιν ὃ Θεόπομπος" τό τε περὶ τὸ πλοῖον οὐχ
ἀπὸ Μεγάρων τῆς Σικελίας, ἀπὸ δὲ Σάμου φησὶ θεω-
ρηθῆναι” xal τὴν Συθάρεως ἅλωσιν ἐπὶ τὴν Μεσσήνης
µετατέθειχεν’ ἵνα δέ τι Box, λέγειν περιττὸν, καὶ τοῦ ξέ-
νου προτέθειχε τοὔνομα, Περίλαον αὐτὸν χαλεῖσθαι
λέγων. V. Theopompi fr. 66. Theopompum secuti
Cicero De divin. I, 2, Plinius H. N. II, 79, Apol-
lon. Hist. Mir. c. 5.

"m
“.

Suidas. Σαμίων ὁ G5 uoc ὡς πολυγράμμµα-
τος... ὅτι παρὰ Σαμίοις εὑρέθη πρώτοις τὰ κδ΄ γράμ-
µατα ὑπὸ Καλλιστράτου, ὡς Ἄνδρων ἐν Τρίποδι. Τοὺς
δὲ Αθηναίους ἔπεισε χρῆσθαι τοῖς τῶν lov» γράµ-
µασιν Ἀρχῖνος ὅ ᾿Αθηναῖος ἐπ᾽ ἄρχοντος Εὐχλείδου"
τοὺς δὲ Βαθυλωνίους ἐδίδαξε διὰ Καλλιστράτου Ἆρι-
στοφάνης ἔτεσι πρὸ τοῦ Εὐχλείδου x9' ἐπὶ Εὐχλέους.
Περὶ δὲ τοῦ πείσαντος ἱστορεῖ Θεόπομπος (fr. 169 ).

Ἀρχῖνος ὁ Ἀθηναῖος ]sic Taylor. in Vit. Lys. p. 142.
"Apgovoc 6 Αθηναίου Apostol. XVII, 25, 'Apyívou
6 Ἀθηναίου codd. A. B. V. E. ed. Med. Ἀρχίνους
6 Ἀθηναίου ed. Bas.; corruptiora etiam Photius
s. h. v. — x$' ἐπὶ] xai ἐπὶ codd, et editt. Med. et
Add.; κα’ ed. Bas.; xai Ἐπιχλέους Apostol.; x5' corr.
Corsin. F. A. III, 355, Clinton. F. H. ad. a. 426.
Ceterum cf. Ephori fr. 128, Duridis fr. 6ο.

Ex eodem Andronis locopetita fuerint quse legun-
tur in Bekk. Anecd. p. 782, 19 : Gowixzia τὰ γράµ-
µατα ἑἐλέγοντο, ὥς qua... Ἄνδρων xal Μενεκράτης
6 Ὀλύνθιος ἀπὸ Φοινίκης τῆς Ἀχταίονος θυγατρός.

ANDRON TEJUS.
ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ.

Schol. Apoll. Rhod. I1, 354 : 'Axpa χατὰ τὴν
Ἡράκλειαν, fv Ἀχερούσιον καλοῦσιν ol ἐγχώριοι.

ANDRON TEJUS.

Ἡρόδωρος δὲ ( fr. 35) xat Ε ὐφορίων ἐν τῷ Ξεγίω Luivy
φασὶ τὸν Κέρθερον ἀνῆχθαι ὑπὸ τοῦ Ἡραχλέους, καὶ
ἐμέσαι χολήν: ἐξ ἧς φυῆναι τὸ καλούµενον ἀχόνιτον
φάρµαχον. Ἄνδρων δὲ ὁ Trix ἐν τῷ Περίπλωῳ φτσὶν
Αχέροντα τινὰ βασιλεῦσαι τῶν τόπων, οὗ θυγατέρα
γενέσθαι Δαρδανίδα. Τ αύτῃ δὲ 'Η ρακλέα πλησιάσαντα
ἐσγηχέναι υἱὸν Ποιμένα λεγόμενον. Ἀποθανόντων δὲ
κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον τῆς τε Δαρδανίδος xal τοῦ vici
αὐτῆς Ποιμένος , τοὺς τόπους ἀπ᾿ αὐτῶν χληθῆναι χατὰ
τὴν Ἡράκλειαν Δαρδανίδα τε xat Ποιμένα.

: 2.

Idem II, 946 : [Πόλις τοῦ Πόντου ἡ Σινώπη, ov--
µασµένη ἀπὸ τῆς Ἀσωποῦ θυγατρὸς Zwoxn: ἂν
ἁρπάσας 6 Ἀπόλλων, χατὰ Φιλοστέφανον, ἀπὸ Bow-
vac ἐχόμισεν el; τὸν Πόντον, καὶ μιγεὶς acts, ἔσιε
Σύρον, dq' οὗ oi Σύροι. Τὴν δὲ τῶν Ασσυρίων χώραν
Λευχοσύρων qat χαλεῖσθαι Ἄνδρων ἐν τῷ Περὶ Πόντου,
xarà ἀντίφρασιν τῶν ἐν τῃ Φοινίκη Σύρων. Ὁ à
T ioc "Avboev φησὶ µίαν τῶν Αμαζόνων φεύγουσαν
εἰς [Ióvcov γήµασθαι τῷ τῶν τόπων ἐχείνων βασιλεῖ,
πίνουσάν τε πλεῖστον οἶνον, ὀνομασθῆναι Σανάπην,
ἐπειδὴ μεταφραζόμενον τοῦτο σηµαίνει τὴν πολλὰ πί-
νουσαν.

Cf. ibid. : Ἐπεὶ δὲ οἱ µέθυσοι Σανάπαι λέγονται
παρὰ Θραξὶν (3 διαλέκτῳ χρῶνται καὶ Αμαζόνες),
χληθῆναι τὴν πόλιν" ἔπειτα χατὰ φθορὰν Σινώση.
Ἡ δὲ µέθυσος Ἀμαζὼν ἐκ τῆς πόλεως παρεγένετο πρὸς
Λυτίδαν, ὥς φησι Ἑχαταϊος (fr. 351, coll. 353,353].
Philostephani locum eodem modo exhibet Etym.
M. p. 736, 1. Paullo aliter rem narrat idem
p. 713, 51 : Σινώπη πόλις ἐστίν: εἴρηται δὲ ἀπὶ
Σινώπης τῆς Ἀσωποῦ θυγατρός * ἣν ἐκόμισε Ζεὺς doo
Ασσυρίας tlc τὸν Πόντον, βουλόμενος αὐτὴν διαφθεῖ-
pat, ὁμόσας δώσειν αὐτῃ ὃ βούλεται: ἡ δὲ τὴν παρθε-
νίαν ἠτήσατο. Ὁ δὲ Ἄνδρων φησὶν, µίαν τῶν Aat
νων φυγοῦσαν elc Πόντον παρὰ τὸν βασιλέα τοῦ τόπου,

non ab Megaris, Sicilie urbe, sed ab Samo visum fuisse.
l'ostremo Sybaris eversionem ad Messanze cladem transtu-
lit. Ut vero etiam novi aliquid afferri videretur, hospitis
quoque nomen adjunxit, Perilaum ipsum nuncupari scri-
hens.

7.

«amiorum populus ( ab Aristophane in Babyloniis ) πο-
λνγράµµατος dicitur propterea quod apud Samios viginti
quattuor litere primum inventze sunt a Callistrato, ut An-
dron In Tripode narrat. Archinus vero Atheniensis archonte

Fuclide Atheniensibus persuasit, ut Ionum literis uterentur.
Aristophanes: antem. Babylonios docuit per Callistratum
annis viginti quattuor ante Euclidem sub Eucle archonte.

Phanicir Πίος dictee sunt, uti Andron et. Menecrates
Olvnthius narrant , ab Phenice Actionis filia.

PERIPLUS.

l.
Promontorinm ad. Heracleam est, quod Acherusium in.

digenze vocant... Andron Tejus in Periplo dicit Acheron-
tem quendam hujus tractus regem fuisse, eumque filiam
habuisse Dardanidem , quacum Hercules congressus filium
ex ea suscepisset Peemenem nomine. Deinde quum eodem
fere tempore Dardanis et Pcemen filius ejus vita defuncli
essent , locos qui ad Heracleam sunt Dardanidem el Peeme-
nem ab illis nominatos esse.

2.

Sinope, Ponti urbs, nominata ab Asopi filia Sinope, quam
rapiens Apollo , Philostephano teste, e Berotia in Pontum
transtulit , ubi cum ea congressus filium suscepit Syrum,
4 quo Syri nomen habent. Ceterum Assyrite (?) terre in-
colas Leucosyros nominari dicit Andron ( Agathon ) is
Ponti Periplo, uti sic opponantur Syris Pboenicis. Tejus
vero Andron ait ex Amazonibus unam in Pontum confu-
gisse, atque regi tractus istius nupsisse. Fandem, quum
plurimum biberet, nominatam esse Sanapen , quod nomen,
si interpreteris , significet mulierem multum bibentem.

ANDRON HALICARNASSENSIS.

πίνουσάν τε πλεῖστον olvov , προσαγορευθῆναι Σινώπην'
μεταφράσει δὲ τοῦτο σηµαίνει τὴν πολλὰ πίνουσαν.

Apud schol. Apoll. 1. |. Tejus Andron, qui Pe-
riplum scripsit, opponitur Androni non dicitur
cui. Tam male enuntüata oppositio suspicionem
movet, alterum Andronem h. |. deberi corru-
ptele. Emendandi rationem ipse suppeditat sche-
lista, a quo ad II, 1015 laudatur A γάθων iv τῷ τοῦ
Πόντου περίπλῳ ( v. Agathon. fr. 3). Ejusdem Aga-
thonis vel, quod malim, Andronis (Teji) nomen
in AKAPIQN abiisse puto ap. schol. Apoll. II,
168, ubi hzc : Νύμφαιος (scr. Νύμφις, cujus v. fr.)
μὲν οὖν φησὶν ἱστορεῖν Ἀχαρίωνα, ὅτι Φρύγες τὸ πα-
Ἰαιὸν βουληθέντες διαπερᾶσαι τὸν πορθμὸν , κατεσχεύα-
σαν ναῦν ταύρου τύπον ἐπὶ τῆς πρώῴρας ἔχουσαν xal,
ὡς εἰπεῖν, ταυροπρόσωπον, χαὶ ταύτῃ φησὶν αὐτοὺς
ῥιαπερᾶσαι, xal τὸν πορθμὸν ἀπὸ τῆς νεὼς Βόσπορον
αλγθῆναι, ὥσπερ xat Φρίξον φασὶν ἐπὶ νεὼς κριοπροσ-
ὥπο εἰς τὴν Σχυθίαν πλεῦσαι, Ἔφορος δέ φησιν etc.
(V. Ephori fr. 79).

ANDRON HALICARNASSENSIS.
XYTITENEIAI.
( IZTOPIAI.)

I.
Tzetzes Lyc. 894: Ἄνδρων δὲ 6 Αλιιαρνασσεὺς
Dbuavóv gnat γῆμαι δύο γυναῖκαξ, Πομφολύγην xoi
Παρθενόπην, ἐξ ὧν τέσσαρας θυγατέρας γεννᾶ, τῆς
μὲν Ἀσίαν xai Λιθύην, θατέρας δὲ Ἑὐρώπην xoi
θράχην, d" ὧν λέγει xal χληθῆναι τὰς χώρας.
Eadem Tzetz. ad Lyc. 1283, in Exeg. Il. p. 135,
13 ed. Herm.; schol, /Eschyl. Pers. 185; Eudocia
P. 439.

849

2

Etym. M. p. 655, 5 : Παρνασὺς, ὄρος ἐστὶ Δελ-
φῶν, ἀπὸ Παρνασοῦ ἐγχωρίου ἥρωος. "Ανδρων δέ φη--
ai, ἐπειδὴ προσώρµισεν ἡ λάρνας τοῦ Δευχαλίωνος :
xal τὸ μὲν πρότερον Λαρνησσὸς ἐκαλεῖτο, ὕστερον δὲ
xat' ἐναλλαγὴν τοῦ λ εἰς π, Παρνασσός.

Schol. Apoll. Rh. II, 705 : Ὠνομάσθη δὲ Παρ-
νασσὸς ἀπὸ Παρνησσοῦ τοῦ ἐγχωρίου ἤρωος, ὡς 'EA-
λάνικος. Ἄνδρων δὲ, ἀπεὶ προσωρµίσθη fj λάρναζ τοῦ
Δευχαλίωνος' x«l τοπρότερον Λαρνασσὸς ἐχαλεῖτο,
ὕστερον δὲ χατὰ φθορὰν τοῦ στοιχείου Παρνασσός.

3.

Steph. Byz. Δώρων : Καὶ οἱ Κρῆτες Δωριεῖς éxa-
λοῦντο *

Δωριέες τε τριχάϊῖκες, δῖοί τε Πελασγοί (Od. XIX, 177).
Περὶ àv ἱστορεῖ Ἄνδοων, Κρητὸς dv τῇ νήσῳ βασι-
λεύοντος, Ἐέκταφον τὸν Δώρου τοῦ ἝἛλληνος, ὅρμή -
σαντα ἐχ τῆς ἐν Θετταλία τότε μὲν Δωρίδος, νῦν δὲ
Ἱστιαιώτιδος χαλουµένης, ἀφιχέσθαι ei; Κρήτην μετὰ
Δωριέων τε χαὶ Ἀχαιῶν χαὶ Πελασγῶν , τῶν οὐκ ἆπα-
ῥάντων eic Τυρρηνίαν. Cf. Characis Hellen. fr. 1.

4.

Strabo X, p. 476 :

Άλλη ὃ άλλων γλῶσσα μεμιγµένη * (gnotv ὁ ποιητὴς) ἐν μὲν

Ἐν δ᾽ Ἐτεόκρητες µεγαλήτορες , ἐν δὲ Κύδωνες, [Ἀχαιοὶ,]

Δωριέες τε τριχάϊῖκες, δίοί τε Πελασγοί....
Τοὺς μὲν οὖν ᾿Ετεόκρητας χαὶ τοὺς Κύδωνας αὐτόχθο-
νας ὑπάρξαι, sixóc* τοὺς δὲ λοιποὺς ἐπήλυδας, οὓς ἐκ
Θετταλίας ἐλθεῖν φησὶν Ἄνδρων τῆς Δωρίδος μὲν πρό-
τερον, νῦν δὲ τῆς Εστιαιώτιδος λεγοµένης; ἐξ ἧς ὁρμή-
θησαν, ὥς φησιν, οἱ περὶ τὸν Παρνασὸν οἰχήσαντες
Δωριεῖς' xal ἔχτισαν τήν τε Ερινεὺν xai Bóiov. χαὶ

( Κυτίνιον, ἂφ οὗ καὶ Τριχάϊκες ὑπὸ τοῦ ποιητοῦ λέ-

Nymphis dicit narrare Acarionem ( Andronem), Phry-
&e* fretum trajicere volentes navem construxisse quce in
pora babehat tauri imaginem, sive navem ταυροπρόσωπον.
Tali igitur nave quum trajecissent , ab ea fretum nomina-
trm esse Bosporum. Similiter etiam Phrixum in nave χριο-
Ἰροσώκῳ (arielis imaginem praffixam habente) in Scy-
lhiam navigasse.

COGNATIONES.

(HISTORLE.)
1.

Andron Halicarnassensis ; Oceanum dicit duas duxisse
"ores , Pompholygen et Parthenopen, ex quibus quattuor
Wstepit. filias, ex altera Asiam et Libyam, ex altera Eu-
m εἰ Thracen, a quibus terra cognomines sint nomi-
Dale.

2.

Parnassus, mons Delphorum, a Parnasso heroe indigena
Wen habet. Andron vero dicit inde esse nominatum quod
225, i. e. arca , Deucalionis ihi appulerit; nam primum

montem Larnassum vocatum , quod deinde literarum L et
P permutatione abierit in Parnassum.
3.

Cretenses quoque Dores vocabantur , ut apud Homerum :
Doresque trifariam divisi et divini Pelasgi.

De his Andron narrat , Crete in insula illa regnante, Tecta-
phum , Dori filium Hellenisque nepotem , ex Thessali ea
parte, qua: tum Doris appellabatur, nunc Hestizotis est,
profectum venisse in Cretam insulam cum Doríensibus et
Achaeis et Pelasgis iis, qui non in Tyrrheniam abierunt.

4.
Ait Homerus :
Alia autem aliorum lingua mixta : insunt quidem Achaei,

insunt et indigena Cretenses magnanimi, insumt et Cydones,
Doresque trifariam divisi, divinique Pelasgi...

Probabile est Eteocretas et Cydones fuisse indigenas, reli-
quos advenas, quos Andron scribit e Thessalia venisse ,
qua olim Doris, nunc Hesticotis dicitur; ex qua , ut ait ,

849

εἰρῆσθαί φησιν ὃ Θεόπομπος" τό τε περὶ τὸ πλοῖον οὐκ
ἀπὸ Μεγάρων τῆς Σιχελίας, ἀπὸ δὲ Σάμου qnot θεω-
ρηθῆναι΄ xal τὴν Συθάρεως ἅλωσιν ἐπὶ τὴν Μεσσήνης
µετατέθειχεν" ἵνα δέ τι Box, λέγειν περιττὸν, καὶ τοῦ ξέ-
νου προτέθεικε τοὔνομα, Περίλαον αὐτὸν χαλεῖσθαι
λέγων. V. Theopompi fr. 66. Theopompum secuti
Cicero De divin. I, 2, Plinius H. N. II, 79, Apol-
lon. Hist. Mir. c. 5.
7.

Suidas. Σαμίων 6 84 poc ὡς πολυγράµµα-
τος... ὅτι παρὰ Σαμίοις εὑρέθη πρώτοις τὰ κδ΄ γράµ-
µατα ὑπὸ Καλλιστράτου, ὡς Ἄνδρων ἐν Ἐρίποδι. Τοὺς
δὲ ᾿Αθηναίους ἔπεισε χρῆσθαι τοῖς τῶν Ἰώνων γράµ-
µασιν Ἀρχῖνος ὃ Ἀθηναῖος ἐπ᾿ ἄρχοντος Εὐχλείδου'
τοὺς δὲ Βαθυλωνίους ἐδίδαξε διὰ Καλλιστράτου "Apt-
ατοφάνης ἔτεσι πρὸ τοῦ Εὐχλείδου x9' ἐπὶ Εὐχλέους.
Περὶ δὲ τοῦ πείσαντος ἱστορεῖ Θεόπομπος (fr. 169 ).

Ἀρχῖνος ὅ "'A0nvaix ]sic Taylor. in Vit, Lys. p. 142.
Ἀρχῶνος 6 Αθηναίου Apostol. XVII, 25, Ἀρχίνου
6 Ἀθηναίου codd. A. B. V. E. ed. Med, Ἀρχίνους
6 Ἀθηναίου ed. Bas.; corruptiora etiam Photius
s. Ὦ, v. — x$' ἐπὶ] καὶ ἐπὶ codd. et editt. Med. et
Αά.; χα ed. Bas.; χαὶ ᾿Επιχλέους Apostol. ; x5' corr.
Corsin. F. A. III, 255, Clinton. F. H. ad. a. 426.
Ceterum cf. Ephori fr. 128, Duridis fr. 60.

Ex eodem Andronis loco petita fuerint qus legun-
tur in Bekk. Anecd. p. 783, 19 : Φοινικήϊα τὰ γράµ-
µατα ἐλέγοντο, ὥς φησιν... Ἄνδρων xal Μενεχράτης
6 "Ολύνθιος ἀπὸ Φοινίχης τῆς Ἀχταίονος θυγατρός.

ANDRON TEJUS.
ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ.

I.

Schol. Apoll. Rhod. II, 354 : Ἄχρα κατὰ τὴν
Ἡράχλειαν, ἣν Ἀχερούσιον χαλοῦσιν ol ἐγχώριοι.

ANDRON TEJUS.

Ἡρόδωρος δὲ ( fr. 25) καὶ Εὐφορίων iv τῷ Ξενίῳ ἐχείνς
φασὶ τὸν Κέρθερον ἀνηχθαι ὑπὸ τοῦ Ἡρακλέους, χαὶ
ἐμέσαι χολήν; ἐξ ἃς φυΏναι τὸ καλούµενον ἀχόνιτον
φάρµαχον. Ἄνδρων δὲ ὁ "Trio ἐν τῷ Περίπλῳ φητῖν
Αχέροντα τινὰ βασιλεῦσαι τῶν τόπων, οὗ θυγατέρα
γενέσθαι Δαρδανίδα. Ταύτῃ δὲ ᾿Ηραχλέα πλησιάσαντα
ἰσγηκέναι υἱὸν Ποιμένα λεγόμενον, Ἀποθανόντων δὲ
κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον τῆς τε Δαρδανίδος xal τῷ vios
αὐτῆς Ποιµένος , τοὺς τόπους ἀπ᾿ αὐτῶν κληθῆναι xata
τὴν Ἡράκλειαν Δαρδανίδα τε καὶ Ποιμένα.

' 2.

Idem II, 946 : Πόλις τοῦ Πόντου ἡ Σινώπη, àvo-
µασµένη ἀπὸ τῆς Ἀσωποῦ θυγατρὸς Σινώκης' ἂν
ἁρπάσας 5 Ἀπόλλων , χατὰ Φιλοστέφανον, ἀπὸ Βοιω-
τίας ἐχόμισεν εἷς τὸν Πόντον, καὶ μιγεὶς aii, loc
Σύρον, dq' οὗ oi Σύροι. Ἐν δὲ τῶν Ἄσσυρίων χώραν
Λευχοσύρων φησὶ καλεῖσθαι Ἄνδρων ἐν τῷ Περὶ Πόντου,
χατὰ ἀντίφρασιν τῶν dv τῇ Φοινίκη Σύρων. Ὁ &
Ἠ ioc Ἄνδρων φησὶ µίαν τῶν Ἁμαζόνων Φφεύγουσαν
el; Πόντον γήµασθαι τῷ τῶν τόπων ἐχείνων βασιλει,
πίνουσάν τε πλεῖστον olvov, ὀνομασθῆναι Σανάκην,
ἐπειδὴ μεταφραζόµενον τοῦτο σηµαίνει τὴν πολλὰ πι-
νουσαν.

Cf. ibid. : ᾿Ἐπεὶ δὲ oi µέθυσοι Σανάπαι λέγονται
παρὰ Θραξὶν (3, διαλέκτῳ χρῶνται καὶ Αμαζόνες),
χληθῆναι τὴν πόλιν’ ἔπειτα χατὰ φθορὰν Σινώπη.
Ἡ δὲ µέθυσος Ἀμαζὼν ἐκ τῆς πόλεως παρεγένετο πρὸς
Λυτίδαν, ὥς φησι Ἑκχαταῖος (fr. 351, coll. 3041 253).
Philostephani locum eodem modo exhibet Etym.
M. p. 736, 1. Paullo aliter rem narrat idem
p. 713, 51 : Σινώπη πόλις ἐστίν: εἴρηται δὲ ἀπὶ
Σινώπης τῆς Ἀσωποῦ θυγατρός * ἣν ἑχόμισε Ζεὺς ἀπὸ
Λασυρίας elc τὸν Πόντον, βουλόμενος αὐτὴν διαφθεῖ-
gut, ὁμόσας δώσειν αὐτῃ ὃ βούλεται" ἡ δὲ τὴν παρθε-
νίαν ἠτήσατο. Ὅ δὲ Ἄνδρων φησὶν, µίαν τῶν Ἁμαζν-
νων φυγοῦσαν elc Πόντον παρὰ τὸν βασιλέα τοῦ τόπον,

non ab Megaris, Sicilie urbe, sed ab Samo visum fuisse.
Postremo Sybaris eversionem ad Messanae cladem transtu-
lit. Ut vero etiam novi aliquid afferri videretur, hospitis
quoque nomen adjunxit, Perilaum ipsum nuncupari scri-
bens.

7.

Samiorum populus ( ab Aristophane in Babyloniis ) πο-
λυγράµµατος dicitur propterea quod apud Samios viginti
quattuor literze primum invente sunt a Callistrato, ut An-
dron in Tripode narrat. Archinus vero Atheniensis archonte
Euclide Atheniensibus persuasit, ut Ionum literis uterentur.
Aristophanes autem Babylonios docuit per Callistratum
annis viginti quattuor ante Euclidem sub Eucle archonte.

Phenicisz litere dictte sunt, uti Andron et Menecrates
Olynthius narrant , ab Phoenice Acteeonis filia.

PERIPLUS.

| ο
Promontorium ad Heracleam est, quod Acherusium in.

digenze vocant... Andron Tejus in Periplo dicit Acheroo
tem quendam hujus tractus regem fuisse, eumque filiam
habuisse Dardanidem , quacum Hercules congressus filium
ex ea suscepisset Poemenem nomine. Deinde quum eodem
fere tempore Dardanis et Poemen filius ejus vita defunc
essent , locos qui ad Heracleam sunt Dardanidem el Pome-
nem ab illis nominatos esse.

2.

Sinope, Ponti urbs, nominata ab Asopi filia Sinope, quam
rapiens Apollo , Philostephano teste, e Beeotia in Pontom
transtulit , ubi cum ea congressus filium suscepit $yrum,
a quo Syri nomen habent. Ceterum Assyrise (?) ferre wu
colas Leucosyros nominari dicit Andron (Agafhon) 1
Ponti Periplo, uti sic opponantur Syris Pbenicie. Teu
vero Andron ait ex Amazonibus unam in Pontum οί”
gisse, atque regi tractus istius nupeisse. Eandem, quum
plurimum biberet, nominatam esse Sanapen , quod Bomen,
si interpreteris , significet mulierem multum bibentem.

ANDRON HALICARNASSENSIS.

πίνουσᾶν τε πλεῖστον olvov, προσαγορευθῆναι Σινώπην'
μεταφράσει δὲ τοῦτο σηµαίνει τὴν πολλὰ πίνουσαν.

Apud schol. Apoll. 1.1. Tejus Andron, qui Pe-
rplum scripsit, opponitur Androni non dicitur
cui. Tam male enuntiata oppositio suspicionem
movet, alterum Andronem h. l|. deberi corru-
ptele. Emendandi rationem ipse suppeditat sche-
liasta, a quo ad II, 1015 laudatur^A y 40 v iv τῷ τοῦ
Πόντου περίπλῳ ( v. Agathon. fr. 3). Ejusdem Aga-
thonis vel, quod malim, Andronis (Teji) nomen
in ΑΚΑΡΙΩΝ abiisse puto ap. schol. Apoll. II,
168, ubi haec : Νύμφαιος (scr. Νύμφις, cujus v. fr.)
μὲν οὖν φησὶν ἱστορεῖν Ἀκαρίωνα, ὅτι Φρύγες τὸ πα-
λαιὸν βουληθέντες διαπερᾶσαι τὸν πορθμὸν , κατεσχεύα-
σαν ναῦν ταύρου τύπον ἐπὶ τῆς πρῴρας ἔχουσαν καὶ,
ὡς εἰπειν, ταυροπρόσωπον, xal ταύτη φησὶν αὐτοὺς
διαπερᾶσαι, χαὶ τὸν πορθμὸν ἀπὸ τῆς νεὼς Βόσπορον
χληθηναι, ὥσπερ xai Φρίξον φασὶν ἐπὶ νεὼς χριοπροσ-
ὥπου εἰς τὴν Ἔχυθίαν πλεῦσαι, Ἔφορος δέ φησιν etc.
(V. Ephori fr. 79).

ANDRON HALICARNASSENSIS.
ZYTTENEIAI.
( TZTOPIAI.)
I. .

Tzetzes Lyc. 894. : Ἄνδρων δὲ 6 Ἁλικαρνασσεὺς
"Qxsavóv φησι γῆμαι δύο γυναῖχαξ, Πομφολύγην xol
Παρθενόπην, ἐξ ὧν τέσσαρας θυγατέρας γεννᾶ, τῆς
μὲν Ἀσίαν xai Λιθύην, θατέρας δὲ ΕἙὐρώπην xoi
Θράχην, ἀφ᾿ ὧν λέγει καὶ χληθῆναι τὰς χώρας.

Eadem Tzetz. ad Lyc. 1285, in Exeg. Il. p. 135,
13 ed. Herm.; schol. /Eschyl. Pers. 185; Eudocia

p. 439.

849

2

Etym. M. p. 655, 5: Παρνασὸς, ὄρος ἐστὶ Δελ-
qüv , ἀπὸ Παρνασοῦ ἐγχωρίου ἥρωος. "Ανδρων δέ φη--
σιν, ἐπειδὴ προσώρµισεν fj λάρναξ τοῦ Δευχαλίωνος -
xal τὸ μὲν πρότερον Λαρνησσὸς ἐκαλεῖτο, ὕστερον δὲ
xaz' ἐναλλαγὸν τοῦ λ elc π, Παρνασσός.

Schol. Apoll. Rh. II, 705 : Ὠνομάσθη δὲ Παρ-

νασσὺς ἀπὸ Παρνησσοῦ τοῦ ἐγχωρίου ἥρωος , ὡς Ἑλ-

λάνιχος. Ἄνδρων δὲ, ἐπεὶ προσωρµίσθη ἡ λάρναζ τοῦ
Δευκαλίωνος" καὶ τοπρότερον Λαρνασσὸς ἐχαλεῖτο,
ὕστερον δὲ χατὰ φθορὰν τοῦ στοιχείου Παρνασαός.

3.

Steph. Byz. Δώρων : Kal ol Κρῆτες Δωριεῖς ἐχα-
λοῦντο "

Δωριέες τε τριχάῖκες , δίοί τε Πελασγοί (Od. XIX, 177).
Περὶ ὧν ἱστορεῖ Ἄνδοων, Κρητὸς ἐν τῇ νήσῳ βασι-
λεύοντος, Τέχταφον τὸν Δώρου τοῦ ἝἛλληνος, ὁρμή-
σαντα ix τῆς ἐν Θετταλία τότε μὲν Δωρίδος, νῦν δὲ
Ἱστιαιώτιδος χαλουµένης, ἀφιχέσθαι εἰς Κρήτην μετὰ
Δωριέων τε xat Ἀχαιῶν xat Πελασγῶν , τῶν oüx ἆπα-
ράντων εἰς Τυρρηνίαν. Cf. Characis Hellen. fr. 7.

4.

Strabo X, p. 476 :

λλη 8' άλλων γλῶσσα μεμιγμένη' (φησὶν ὁ ποιητὴς) ἐν μὲν

Ἐν 8 Ἐτεόχρητες µεγαλήτορες , ἐν δὲ Κύδωνες, [Ἀχαιοὶ,]

Δωριέες τε τριχάϊῖκες, δίοί τε Πελασγο....
Τοὺς μὲν οὖν ᾿Ετεόκρητας xat τοὺς Κύδωνας αὐτόχθο-
νας ὑπάρξαι, sixóc* τοὺς δὲ λοιποὺς ἐπήλυδας, οὓς dx
Θετταλίας ἐλθεῖν φησὶν Ἄνδρων τῆς Δωρίδος μὲν πρό-
τερον, νῦν δὲ τῆς Ἑστιαιώτιδος λεγοµένης͵ ἐξ ἧς ὠρμή-
θησαν, ὥς φησιν, ol περὶ τὸν Παρνασὸν οἰκήσαντες
Δωριεῖς: xal ἔχτισαν τήν τε Ερινεὸν xai Βόϊον χαὶ

Κυτίνιον. ἀφ οὗ x«i Τριγάῖκες ὑπὸ τοῦ ποιητοῦ Àé-
4 ; «9 eux

Nymphis dicit narrare Acarionem ( Andronem), Phry-
ges fretum trajicere volentes navem construxisse qui in
prora habebat. tauri imaginem, sive navem ταυροπρόσωπον.
Tali igitur nave quum trajecissent , ab ea fretum nomina-
lum esse Bosporum. Similiter etiam Phrixum in nave χριο-
προσώπῳ (arietis imaginem prafixam habente) in Scy-
thiam navigasse.

COGNATIONES.

(HISTORLE.)
1.

Andron Halicarnassensis ; Oceanum dicit duas duxisse
nxores , Pompholygen et Parthenopen, ex quibus quattuor
*uscepit filias, ex altera Asiam et Libyain, ex altera Eu-
ropes et Thracen, a quibus terrae cognomines sint nomi-
naíz.

2.

Parmassus, mons Delphorum, a Parnasso heroe indigena
Bomen habet. Andron vero dicit inde esse nominatum quod
i352, i. e. arca , Deucalionis ihi appulerit; nam primum

montem Larnassum vocatum , quod deinde literarum L et
P permutatione abierit in Parnassum.

3.

Cretenses quoque Dores vocabantur , ut apud Homerum :
Doresque trifariam divisi οἱ divini Pelasgi.

De his Andron narrat , Crete in insula illa regnante, Tecta-
phum, Dori filium Helienisque nepotem , ex Thessali ea
parte, qua: tum Doris appellabatur, nunc Hestieotis est ,
profectum venisse in Cretam insulam cum Doriensibus et
Achaeis et Pelasgis iis, qui non in Tyrrheniam abierunt.

4.
Ait Homerus :

Alia autem aliorum lingua mixta : insunt quidem Achei,

insunt et indigenz Cretenses magnanimi, insunt ct Cydones,
Doresque trifariam divisi, divinique Pelasgi...

Probabile est Eteocretas et Cydones fuisse indigenas, reli-
quos advenas, quos Andron scribit e Thessalia venisse ,
quie olim Doris, nunc Hestizotis dicitur; ex qua , ut ait ,

350

γονται. OÀ πάνυ δὲ τὸν τοῦ Ἄνδρωνος λόγον ἀποδέ-
χονται, τὴν μὲν τετράπολιν Δωρίδα τρίπολιν ἀποφαί-
νοντος, τὴν δὲ μητρόπολιν τῶν Δωριέων ἄποιχκον Θετ-
ταλῶν" τριχάϊκας δὲ δν ντει , ἦτοι ἀπὸ τῆς τριλοφίας,
4 ἀπὸ τοῦ τριχίνους είναι τοὺς λόφους ἐφαμίλλους.
Antecedit Staphyli fr. Cf. Diodor. V , δο; Müller.
Dor. 1, p. 27. 3o. 33. II, p. 76.

5.

Schol. ad Il. II, 335 : Σελλοὶ ἀνικτόποδες]
Ἄνδρων δὲ dv Ἱστορίαις φησὶν οὕτως κληθῆναι, ἐπεὶ
φιλοπόλεμοι ὄντες οὕτως ἑαυτοὺς ἐσχληραγώγουν.

6.

Strabo X, p. 456 : 0ὐδ' Ἑλλάνωος (fr. 103)
Ὁμηρικὸς Δουλίχιο τὴν Κεφαλληνίαν λέγων. Τὸ
μὲν γὰρ ὑπὸ Μέγητι εἴρηται xa at λοιπαὶ αἱ ᾿Ἐχινά-
δες, ol τε ἐνοιχοῦντες Ἐπειοί τε ἐξ Ἠλιδος ἀφιγμένοι:
διόπερ χαὶ τὸν τον τὸν Κυλλήνιον Φυλέως ἑταῖρον
μεγαθύμων ἀρχὸν Ἐπειῶν kat:

Αὐτὰρ ᾿Οδυσσεὺς ἦγε Κεφαλλῆνας μεγαθύμους.
Ov οὖν Δουλίχιον ἡ Κεφαλληνία καθ "Όμηρον,
οὔτε τῆς Κεφαλληνίας τὸ Δουλίχιον, ὣς Ἄνδρων φησί;
τὸ μὲν γὰρ Ἐπειοὶ κατεῖχον, τὴν δὲ Κεφαλληνίαν ὅλην
Κεφαλλῆνες; xal οἱ μὲν ὑπὸ ᾿Οδυσσεῖ, oi δ᾽ ὑπὸ Μέ-
γητι. Οἱ δὲ Παλεῖς Δουλίχιον ὑφ᾽ Ὁμήρου λέγονται,
ὡς γράφει Φερεχύδης.
7.

Schol. Ambros. ad Odyss. Δ, 797 (p. 170 Buttm.)
ad verba ἰφθίμῃ χούρη κτλ., de sorore Penelopes,
ubi nonnulli Ἰφθίμῃ nomen proprium esse puta-

. ANDRONIS HALICARNASSENSIS

runt : "Acwx (fr. 4) δέ φησιν’ « Κοῦραί τ’ Ἴκαροι
M καὶ Πηνελόπεια. » Ἄνδρων δὲ Οηκύλην λέγει.
Corrige Σψιπύλην ex schol. Pal. sequente, ubi

Icarüi filie nominantur Πηνελόπη χαὶ Μήδη (sc

$ ᾿Υψιπύλη (Ὀψικύλη cod. Q.) j Λαοδάµεια.
8

Schol. Il. A, 52 : Ἡ δὲ αἰτία τοῦ καίεσθαι τὰ «ὐ-

paca παρὰ τοῖς Ἕλλησιν αὕτη. Πρῶτος , φασὶν, οὕτως
ἑτάφη Ἀργεῖος 6 Λιχυμνίου δύ ἀνάγκην ὑπὸ Ἡρι-

χλέους. Συναγαγόντος γὰρ, φασὶ, στρατιὰν ἐπὶ Ἴλιο —

Ἡρακλέους διὰ τὸ Λαομέδοντα παρὰ σύνταξιν modica
Ἡραχλεῖ σώσαντι τοῦ κήτους τὴν θυγατέρα αὐτοῦ
Ἡσιόνην, xal μὴ δοῦναι τοὺς ἵππους οὓς ὑποσχόμενα

ἦν αὐτῷ ὑπὲρ τῆς τοσαύτης εὐεργεσίας, ἐπεζήτει χεὶ
τὸν Ἀργεῖον ὡσανεὶ οἰκεῖον. Λικύμνιον δέ φασι τὸν

πατέρα Ἀργείου, φοθούµενον ὅτι xal τὸν πρότρο —

αὐτοῦ υἱὸν ὀνόματι Οἰωνὸν ἀποστείλας εἷς Λαχεδαίμως
μεθ) Ἡρακλέους ἀπέδαλεν, οὗ βούλεσθαι προεσίαι —
τοῦτον, ἕως ΠΗραχλῆς ὤμοσεν ἀπάξειν πάλιν αὐτόν.
Τότε οὖν συμπεσούσης τῷ Ἀργείῳ τῆς τοῦ βίου τε- —
λευτῆς, διαπορηθεὶς 6 Ἡρακλῆς πῶς ἂν ἐπιτελέσοι —
τὸν ὄρχον, ἔκαυσεν αὐτὸν, xal πρῶτόν φασι τοῦτο —

τοιαύτης ἐπιμελείας τυχεῖν. Ἡ ἱστορία παρὰ "Avbpem.
Cf. Welcker. Cycl. p. 332a.

9.

Eustathius ad Homeri Od, A, 517, p. 150, |

44 ad verba Μαλειάων ὄρος... ἀγρῶ ix^ ἐσχατὴν,
ὅθι δώματα vais Θυέστης : Ὁ δὲ ῥηθεὶς ἀγρὸς, φαν
ol παλαιοὶ, ὅτι κατὰ τὸν ἱστορικὸν Ἄνδρωνα ὑφίσταται
περὶ Κύθηρα εἶναι, ὅπου, φασὶν, 4 τοῦ Θυέστον dia

Dores Parnasso vicini profecti sunt, et condiderunt Eri-
neum, Boum ac Cytinium , unde etiam a poeta Τριχάϊῖκες,
tripartiti, dicuntur. Non admodum autem Androsis hic
germo probatur, Doridem , quie urbibus quattuor constat ,
tribus urbibus circumscribentis , et metropolim Dorien-
sium 'Thessalorum facientis coloniam ; τριχάῖκας autem in.
telligunt vela triplice crista, vel quod e crinibus eam
haberent.
5.

Selli illotos pedes habentes ) Andron in Historiis eos sic
vocatos ait propterea quod bellicis rebus operam dantes sic
duros se efficere studissent. )

6.

Hellanicus quoque Homericus non est Dulichuum Cephal-
leniam appellans. Nam Dulichium et reliquas Echinades
Megeti subjicit Homerus, et incolas earum Epeos ex Elide
profectos, unde etiam Otum Cyllenium, Phylei socium,
maguanimorum ducem Epeorum nominat ;

Verum Ulysses duxit Cephallenes magnanimos.

Ergo neque Dulichium est Cephallenia Homeri , neque ad
Cephalleniam pertinet, quod Andron scripsit : quum Duli-
chium Epei obtinuerint, totam Cephalleniam Cephallenes,
hique Ulyssi paruerunt, illi Megeti : Pales autem ab Ho-
mero dici Dulichium , Plierecydes autumat.

7.
Asius dicit : « Filiseque Icarii Meda οἱ Penelope. » A
dron vero Hypsipylen dicit ( sc. sororem Penelopes ).
8

Causas cur crementur apud Grecos cadavera hec ei.
Primus, aiunt, sic sepultus est Argius Licymnii filius b
Hercule , qui ut ita faceret necessitate cogebatur. Etenim
Hercules , aiunt , quo tempore expeditionem contra Trojam
parabat, quod Laomedon contra pacta Herculi, Hesione
a bellua marina devorandze liberatori, equos promissos pro
hoc beneficio dare recusaverat, inter alios eliam Argum
socium sibi adjungere studebat. Verum Licymnius , paler
Argil, metuens filio (jam enim amiserat majorem filium
(Eonum qui cum Hercule contra Laced:emonem profedus
erat), noluit eum dimittere usquedum Hercules jururt
se eum reducturum esse. Jam igitur, quum inler expel
tionem Argio diem obire contigisset, Hercules amus
quaerens quomodo juramento staret , corpus LicytnBi στ”
mavit ( atque cineres ejus in patriam asportavit ). How 1£-
tur Licymnio primo hoc funeris genus adhibitum est
narrant. Historia haec apud Andronem exstat.

9.
Ager, in quo Homerus Thyestem habitasse dicit, ad 0)

thera situm fuisse Andron historicus tradit , uti antiques |

Homeri interpretes monent.

FRAGMENTA.

σις. Eadem schol. ad h. l. : Ἀνδρῶν (sic) τοῦ Θυέστου
τὴν οἴχησιν περὶ Κύθηρα ὑφίσταται.
10.
E LIBRO OCTAVO.
ΑΤΘΙΣ.

Harpocratio : Φορθαντεῖον. "Ότι τὸ Ἀθήνησι
Φορθαντεῖον ὠνομάσθη ἀπὸ Φόρθαντος βασιλεύσαντος
Κουρήτων καὶ ὑπ᾿ Ἐρεχθέως ἀναιρεθέντος, δεδήλω-
χεν Ἄγδρων dv η΄ Σωγγενειῶν. "Hv δὲ Ποσειδῶνος υἱὸς
ὁ Φόρθας, xatd φησιν "EXAdvixoc dv α΄ Ἀτθίδος.

11.

Schol. Sophocl. OEd. Col, 1046 : Άνδρων μὲν
cv γράφει, οὐ τὸν [ πρῶτον] Εὔμολπον εὑρεῖν τὴν
µύτσιν, ἀλλ᾽ ἀπὸ τούτου Εὔμολπῳν πέµπτον γεγονότα.
Εὐμόλπου γὰρ γενέσθαι Κήρυχα" τοῦ δὲ Εὔμολπον :
τ δὲ Ἀντίφημον τοῦ δὲ Μουσαῖον τὸν ποιητήν’ τοῦ
3 Εὔμολπον τὸν χαταδείξαντα τὴν μύησιν , xal ἵερο-
φάντην γεγονότα.

Ἄνδρων ] sic codex et Triclinius. Vulgo Ἄνδρο-
τίων; quare nos quoque locum inter Androtionis
fragmenta (34) exhibueramus. Perperam; neque
id commissum foret , si notum tum fuisset fragmen-
tum Androtionis in Lex. Rhetor. ad calc. Photii
p. 671, 16, ubi : K'jpuxec* Ἀνδροτίων ἐν πρώτη
Ἀτθίδος, Κέχροπος γενέσθαι τρεῖς θυγατέρας, Ἄγραυ-
λον, Ἔρσην xoi Πάνδροσον (Ἄρσην καὶ Πανδρόσην
εοἆ,): ág' f ἐγένετο ΚἩρυξ, Ἑρμῆ συγγενοµένης.
Vides igitur Androtioni Cerycem esse Mercurii,
apud Andronem Eumolpi filium. — « Ceryci Eu-
molpidarum quidem vanitas Eumolpum patrem
fingebat, ipsa. Preconum gens in patre Cerycis
Mercurio sibi magis placebat, differebat autem
in matre, quam etsi omnes unam ex Cecropis
filiabus jactabant, alii tamen Aglaurum, alii Pan-
drosum ferebant ; illos Pausanias I, 38, 3 secutus

851

est, hos Pollux VIII, 103 et hic grammaticus. »
Meier. ad Lex. Rhetor. l.l. ,

12.

Strabo IX , p. 392 : Οἴτε δη τὴν Ἀτθίδα συγγρά-
Ψαντες, πολλὰ διαφωνοῦντες, τοῦτό γε ὁμολοχοῦσιν,
οἵ ye λόγου ἄξιοι, ὅτι, τῶν Πανδιονιδῶν τεσσάρων
ὄντων, Αἰγέως τε xai Λύκου xal Πάλλαντος xal τοῦ
τετάρτου Νίσου, xal τῆς Ἀττικῆς εἲς τέτταρα µέρη
διαιρεθείσης, $ Νίσος τὴν Μεγαρίδα λάχοι, καὶ χτίσαι
τὴν Νίσαιαν. Φιλόχορος (fr. 35) μὲν οὖν ἀπὸ Ἰσθμοῦ
µέχρι Πυθίου διήχειν αὐτοῦ φησὶ τὴν ἀρχήν Ἄνδρων
δὲ µέχρι Ἐλευσῖνος xa τοῦ Θριασίου πεδίου.

De re vide Curtium in Delphicis (Berolin. 1843)
P. 5 sq.

12.

Plutarchus Thes. c. 35, 10 : Ἔνιοι δέ φασιν ἐπὶ
Σχείρωνι τὰ Ἴσθμια τεθῆναι τοῦ Θησέως ἀφοσιουμένου
τὸν φόνον διὰ τὴν συγγένειαν: Σχείρωνα γὰρ υἱὸν εἶναι
Κανήθου xal Ἡνιόχης τῆς Πιτθέως. Οἱ δὲ Σίνιν , οὗ
Zxslptva * xal τὸν ἀγῶνα τεθῆναι διὰ τοῦτον ὑπὸ Θη-
σέως, οὐ δι’ ἐχεῖνον. " "Εταξεν οὖν xai διωρίσατο πρὸς
τοὺς Κορινθίους, Αθηναίων τοῖς ἀφιχνουμένοις ἐπὶ τὰ
Ἴσθμια παρέχειν προεδρίαν, ὅσον ἂν τόπον ἐπίσχη
χαταπετασθὲν τὸ τῆς θεωρίδος vem ἱστίον, ὡς Ελλά--
νιχος xai Ανδρων ὁ Ἁλικαρνασσεὺς ἱστορήχασυ».

I4.

Schol. Arist, Ran. 1422 : Πρῶτον μὲν οὖν περὶ
Ἀλκιθιάδου] Περὶ τῆς δευτέρας αὐτοῦ λέγει ἀποχω-
βήσεως, ἣν ἐχὼν ἔφυγε, χατελθὼν μὲν ἐπὶ Αντιγένους
(Olymp. 93, 3. 407) πρὸ ἐνιαυτοῦ τῶν Βατράχων,
διὰ δὲ τὸ πιστεῦσαι Αντιόχῳ τῷ χυθερνήτη τὸ ναυτιχὸν
xal ἠττηθῆναι ὑπὸ Λυσάνδρου δυσχερανθεὶς ὑπ Ἀθη-
ναίων. [ Ἄνδρων δὲ διαφέρεται πρὸς Ξενοφῶντα περὶ
τῆς καθόδου. Καλλίστρατος δέ φησιν ὅτι οὗτος ἦν ὅ και»
θὸς, xa0 ὃν ἔφυγεν 6 ᾽Αλκιθιάδης. Ὁ δὲ ἸΑρίσταρχός

10.
E LIBRO OCTAVO.

ATTHIS.

Pborhanteum Atheniense nomen habet a Phorbante Cu-
relam rege, quem Erechtheus interfecit , uti narrat An-
dron Cognationum libro octavo. Ceterum Phorbas ille Ne-
puni filius erat , teste Hellanico libro Atthidis primo.

11.

Audren scripsit non hunc primum Eumolpum invenisse
initiationem, sed ab eo quintam Eumolpum; Eumolpi enim
flium esse Cerycem, hujus Eumolpum, hujus Museum
poetam, bujus Eumolpum qui initiationem invenerit caere-
moniasque docuerit.

12.

Qui res Atticas scripserunt , quamquam in multis dissen.
(iust , in eo tamen omnes, qui quidem alicujus sunt nomi-
bi;, consentiunt, quod, quum Pandionida fuissent quat-

tuor, Ageus, Lycus, Pallas et Nisus, Atticaque divisa fuis-
set in quattuor portiones, Nisus Megaridem sorte obtinuerit,
Niseamque condiderit. Philochorus ab Isthmo ad Pythium
usque regnum ejus pertigisse scribit; Andron usque ad
Eleusinem et campum Thriasium.

13.

Sunt tamen qui dicant Scironi Isthmia dicata, ut ob pro-
pinquitatem expiaret illius czedem Theseus : Scironem enim
filium Canethi fuisse et Henioches Piithei filie. Alii Sinin
dicunt , non Scironem , atque hujus gratia ludos , non illíus,
& Theseo sfatutos. Constituit certe et convenit ei cum Co-
rinthiis, ut Atheniensibus , qui ad Isthmia venissent , attri-
buerent prima subsellia tanto spatio , quantum navis theo -
ridis expansum humi veluni occupasset : quod Hellanicus
et Andron Halicarnassensis scriptum reliquerunt.

14.

De altero Alcibiadis exilio poeta loquitur, quod volens

subiit : reversus enim sub Antigene archonte anno ante-

352

qnot, xx0' ὃν ἐχπεσὼν ἐν Λακεδαίμονι διατρίθων
ἔπεισε Λαχεδαιμονίους Ἀθηναίοις Δεχέλειαν ἐπιτει-
χίσαι. ]

Uncis inclusa absunt a codice Ravennate. Clin-
toni (F. H. ad an. 407 et 406, ubi vide) scholiasta
archonte Antigene Alcibiadem reversum esse di-
cens Andronem potius quam Xenophontem (I, 5
et 6) secutus esse videtur.

ΕΠΙΤΟΜΗ TQN ΣΥΓΓΕΝΕΙΩΝ.
15.

Schol. Apolion. Rh. I, 46 (et Eudocia p. 34) :
Pherecydes ( fr. 59 ) matrem Iasonis dicit Alcime-
den, Phylaci f. , Herodorus (fr. 36) Polyphemen,
Autolyci f. : Ἄνδρων δὲ dv τῇ Exvroy? τῶν συγγε-
νειῶν Θεογνήτην τὴν θυγατέρα Λαοδίχου, μητέρα "la-
σονος γεγονέναι φησίν. Alii aliter. V. Schol. Od. XII,
70; Diodor. IV, 5o; Tzetz. Lyc. 872, Chil. VII,
89o. Heyn. ad Apollod. I, 9, 16.

ΠΕΡΙ ΘΥΣΙΩΝ ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΝ.
E LIBRO QUARTO.
16. .
Apollonius Hist, Mir. c. 8 : Ἄνδρων ἐν τῇ 2 τῶν

πρὸς Φίλιππον θυσιῶν" χορώνη ἐν τῇ Ἀττικὴ εἷς τὴν
ἀχρόπολιν οὐδεμία ἑώραται εἰσερχομένη , χαθάπερ οὐδὲ

[nnd

ANDRON ALEXANDRINUS.

ἐν Πάφῳ περὶ τὰ θυρώματα τὰ τῆς Ἀφροδίτης μυῖα
ἐφιπταμένη. Cf. Antigon. Caryst. Mir. c. 12; JElian.
H. An. V, 8; Plinius H. N. X, 11.

ANDRON ALEXANDRINUS.
XPONIKA.

Athenzus IV, p. 184, B : Oo γὰρ οἶδας ἱστοροῦντα
MevexMa , τὸν Βαρχαῖον συγγραφέα, ἔτι τε Ἄνδρωνα
iv τοῖς Χρονικοῖς, τὸν Ἀλεξανδρέα, ὅτι ᾽Αλεξανδρεῖς
εἰσὶν oi παιδεύσαντες πάντας τοὺς Ἕλληνας xal τοὺς
βαρθάρους, ἐχλειπούσης ἤδη τῆς ἐγχυχλίου πα:δείας
διὰ τὰς γενοµένας συνεχεῖς χινήσεις ἐν τοῖς κατὰ τοὺς
Αλεξάνδρου διαδόχους χρόνοις, ᾿Εγένετο οὖν ἀνανέωσις
πάλιν παιδείας ἁπάσης κατὰ τὸν ἕθδομον βασιλεύ-
σαντα Αἰγύπτου βασιλέα Πτολεμαῖον, τὸν χυρίως ὑπὸ
τῶν Ἀλεζανδρέων χαλούµενον Κακεργέτην. Οὗτος γὰρ,
πολλοὺς τῶν Ἀλεξανδρέων ἀποσφάζξας, οὐκ ὀλίγους δὲ
xal φυγαδεύσας τῶν κατὰ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐφηόη-
dávrov , ἐποίησε πλήρεις τᾶς τε νήσους xal πόλεις
ἀνδρῶν γραμματικῶν, φιλοσόφων, γεωμετρῶν, µου-
σιχῶν, ζωγράφων, παιδοτριθῶν τε χαὶ ἰατρῶν χαὶ
ἄλλων πολλῶν τεχνιτῶν , ot, διὰ τὸ πένεσθαι διδάσκον-
τες ἃ ἠπίσταντο,, πολλοὺς χατεσχεύασαν ἄνδρας ἑλλο-
γίµους, :

quam Rane ederentur, mox, quum Antiocho gubernatori
classem commisisset et a Lysandro victus esset , iram Atlie-
niensium denuo incurrit. Ceterum Andron De reditu Alci-
biadis dissentit ab Xenophonte.

EPITOME COGNATIONUM.

15.

Andron in Epitome Cognationum Theogneten Laodici
filiam , matrem lasonis fuisse dicit.

DE SACRIFICIIS AD PHILIPPUM.
E LIBRO QUARTO.

16.

Andron libro quarto De sacrificiis ad Philippum, narrat
coturnicem nunquam in acropolim Atticam involantem con.
Spici, sicuti neque muscam in Papho ad valvas templi Ve-
neris

€ ———————Ó—— d

CHRONICA.
1.

Nescis enim docere Meneclem Barceum, historiarum
scriptorem, et Andronem Alexandrinum in Chronicis, ab
Alexandrinis eruditos esse Graecos omnes et barbaros, quum
jam defecisset encyclica eruditio propter continuos motus,
qui temporibus successorum Alexandri obtinuerant. Exsti-
tit igitur renovatio rursus universe eruditionis , regnante in
JEgypto Ptolemaeo VII , qui proprio peraptoque nomine Κα:
κεργέτης, Maleficus, ab Alexandrinis vocatur. Hic enim ju-
gulatis multis Alexandria civibus, et haud paucis eorum qui
cum ipsius fratre adoleverant, in exilium actis, insulas et
oppida replevit viris grammaticis , philosophis , geometris ,
musicis , pictoribus, puerorum magistris, medicis aliisque
multis artificibus; qui quum ob inopiam docerent artes
quibus valebant , multos eruditos clarosque viros produxe-
runt.

DIODORUS PERIEGETA.

Ῥακιιεκ. ad Polem. p. 170 : « Primus qui se
periegetam inter scriptores professus est, videtur
fuisse Diodorus ( Atheniensis ); certe hic arttiquis-
simus est eorum, de quibus satis magno ad judi-
candum numero fragmentorum constat. Hunc ante
duodecim tribus Atticas institutas i. e. ante annum
308 a. C. scripsisse Ahrens. (De Athen. statu poli-
tico et litter. p. 37) ingeniose conclusit ex eo , quod
Harpocration aliique, quorum de demis Atticis
notationes maximam partem ex Diodoro derivatz
sunt, nunquam memorant Antigonidem, Deme-
triadem, Ptolemaidem , Attalidem. Cf. Grotefend.
in Zeitschft. f. Alterthumsw, 1936 p. 1040. Scri-
psisse eum post statem Anaximenis, h. e. post
Alexandrum M., patet ex Athenzo XIII, p. 591
E (fr. 5) : ut fuerit equalis Theophrasti, Dicearchi,
Eudemi, Heraclidis Pontici , Philochoro autem an-
tiquior, ut qui scripsit post duodecim tribus insti-
tutas. De patria Diodori non constat , sed puto eum
vel natione vel civitate Atheniensem fuisse, Certe
periegesis ejus tota Attica erat, neque ultra terminos
Atticz progressa esse videtur, et constat illa etate
antiquitatum Atticarum studium et apud gram-
maticos et apud historicos summe floruisse. Ita de
sepulcro Themistoclis Diodorus adhibetur ap. Plu-
tarch. Themist. c. 3a ( fr. 1) dv τοις Περὶ µνηµά-
των, i. e. De monimentis ut videtur sepulcrorum.
Fabulas etiam ritusque sacros in monumentis per-
quirendis Diodorum persecutum esse cernitur ex
Plutarch. Thes. c. 36 (fr. 3). Inquirebat etiam in
stirpes familiarum Atticarum (fr. 4). Plurimum
vero studii atque opera demis Atticis accurate re-
censendis eorumque gentilibus ad certas gramma-
tics leges revocandis navavit; ex quo opere, Περὶ
OX uv ut videtur inscripto (fr. 16), multa excerpsit
Harpocration. Ex singulorum locorum compara-
tione patet eum ita fere in hoc opere versatum esse,
ut et denmorum nomina et phylarum, quibus
quisque ascriptus esset, notaret et nomen gentile
ex demi nomine recte derivandum subjiceret , ad-
dita simul cautione, si plura ejusdem demi no-
mina gentilia vel similia diversorum demorum usu
recepta essent, ne hzc confunderentur. Qua docto

ERREUR REFERO ORDER DD E RU P C UR S RN QUUD "n QD —— IÁ—À———— —— ——Pná

insuper testimoniorum variorum apparatu instructa
fuisse affirmaverim, qua ex seriorum gramma-
ticorum more omisit Harpocration. » Ceterum
Vossio p. 43o Diodorus periegeta idem esse vi-
detur, qui Περὶ σταθμῶν scripsit (schol. Il. V,
576; Suidas v. Τάλαντον). Quod haud facile cre-
dideris. Fefellit Vossium periegeta» titulus Nostro
tributus, quem de geographo orbis terrarum perie-
geseos auctore accipere solent. Idem accidit Leo-
poldo, qui ad Plutarch. Thes. extr. de Diodoro
Per. scribit : Gente Characenus fuit, geographus
celeberrimus, qui Augusti temporibus foruerit.
Diodorum confundit cum Dionysio Characeno,
periegeseos geogr. scriptore, cujus Plinius me-
minit,
ΠΕΡΙ MNHMATON.

I.

Plutarch. Themistocl. c. 32, postquam Ando-
cidem et Phylarchum vana tradere de Themisto-
clis reliquiis dixerat, pergit : Διόδωρος 3 6 περιη--
γητὴς ἐν τοῖς Περὶ τῶν µνημάτων εἴρηχεν, ὡς ὁπονοῶν
μᾶλλον 3) γινώσκων , ὅτι περὶ τὸν λιμένα τοῦ Πειραιῶς
ἀπὸ τοῦ xarà τὸν Ἄλχιμον ἀχρωτηρίου πρόχειταί τις
olov ἀγχὼν , καὶ χάμψαντι τοῦτον ἐντὸς ᾗ τὸ ὑπεύδιον
τῆς θαλάττης χρηπίς ἐστιν εὐμεγέθης καὶ τὸ περὶ αὐτὴν
βωμοειδὲς τάφος τοῦ (Θεμιστοχλέους, Οἴεται δὲ xal
Πλάτωνα τὸν χωμιχὸν αὐτῷ μαρτυρεῖν dv τούτοις»

Ὁ σὸς δὲ τύμδος àv xo) κεχωσµένος

τοῖς ἐμπόροις πρόσρησις ἔσται πανταχοῦ,

τούς τ’ ἐχπλέοντας εἰσπλέοντάς τ’ ὄψεται

χὠπόταν ἅμιλλα τῶν νεῶν θεάσεται.
« Accuratissima loci descriptio, ut oculis stilum
auctoris sequi possis, eaque Comici insuper, quo-
rum testimoniis omnis hac antiquitatum doctrina
apud antiquiores illustrari solebat, loco stabilita.
Neque asseverantius suam opinionem posuit ; scri-
bebat enim ὡς ὑπονοῶν μᾶλλον 3) γιγνώσχων, quod
noli ad descriptionem loci referre, qua satis lucu-
lenta est, verum nolebat confidenter de ossibus :
Themistoclis in Atticam deportatis commemorare,
de quibus dubitanter narrat etiam Thucyd. 1, 138.
Cf. Pausan. I, 1, 2. » Parrzzn. ad Polem. p. 171.

DE MONUMENTIS.
1.

Diodorus Periegetes in opere De monumentis scribit, ifa
tamen ut conjectari magis, quam certo scire videatur,
juxta portum Pircei, a promontorio, quod est pone Αἱοὶν
aum, porrigi quendam veluti cubitum, secundum quem
si intro flectat quis cursum , quo loco mare fere tranquillum

FRACMENTA HISTOR. GR. — VOL, Ii.

est, ibi juste magnitudinis exstare crepidinem, atque ad
eam ars» formam habens Themistoclis esse bustum. Censet
etiam sibi Platonem comicum suffragari his versibus :

Qua tumulus est apto editus tibi loco
negotiatores salutabunt eum .
semper : videbit advchi et discedere
eos , videbit navium certamina.

864
2.
E LIBRO TERTIO,

Plutarchus Vit. X, Orat, p. 849, C de Hyperi-
dis vitae fine postquam Hermippi narrationem ap-
posuerat, pergit : Ot δ’ dv Κλεωναῖς ἀποθανεῖν αὐτὸν
Mov ἁπαχθέντα μετὰ τῶν ἄλλων, ὅπου γλωττοτο-
μηθΏναι xal διαφθαρῆναι ὃν προείρηται τρόπον, τοὺς
δ᾽ olxelouc τὰ ὁστᾶ λαθόντας θάψαί γε ἅμα τοῖς γονεῦσι
πρὸ τῶν Ἱππάδων πυλῶν, ὥς φησι Διόδωρος ἐν τῷ
Υ Περὶ µνηµάτων. Νυνὶ δὲ χατερήρειπται τὸ μνῆμα
χαί ἐστιν ἄδηλον.

γε] «τε vg. , quod aut delendum , aut ante θάψαι
addendum χοµίσαι elc Ἀθήνας censuit Frankius Ann,
phil. 12, p. 331. » M/estermann. in Βιογρ. p. 313.
— Διόδωρος] Ruhnken. Hist, crit. or. p. 86 pro
vulg. 'Ἡλιόδωρος. — Quse sequuntur fragmenta
(3—5) ex eodem Περὶ µνηµάτων opere petita esse
censeo.

3.

Plutarch. Thes, c. 36 : Θυσίαν δὲ ποιοῦσιν αὐτῷ
τῷ ost) τὴν µεγίστην ὀγδόη Πνανεφιῶνος, ἐν ᾗ μετὰ
τῶν ἠιθέων ἐκ Κρήτης ἐπανῆλθεν. OO μὴν ἀλλὰ xai
ταῖς ἆλλαις ὀγδόαις τιμῶσιν αὐτὸν, 9) διὰ τὸ πρῶτον
dx Τροιζῆνος ἀφιχέσθαι τῇ ὀγδόῃ τοῦ Ἑκατομθαιῶνος,
ὡς ἱστόρηχε Διόδωρος 6 περιηγητής, 3) νοµίζοντες ἔτέ-
ρου μᾶλλον ἐχείνῳ προσήχειν τὸν ἀριθμὸν τοῦτον κτλ.

4.

- Plutarch. Cimon. c. 16 : "Hv μὲν οὖν ἀπ᾿ ἀρχῆς
φιλολάχων ' xal τῶν γε παίδων τῶν διδύμων τὸν ἕτερον
Λακεδαιµόνιον ὠνόμασε, τὸν δ’ ἕτερον Ἠλεῖον, ἐκ γυ-
ναιχὸς αὐτῷ Κλειτορίας γενοµένους, ὣς Στησίμθροτος
ἱστορεῖ: διὸ πολλάκις τὸν Περιχλέα τὸ μητρῷον αὐτοῖς
γένος ὀνειδίζειν, Διόδωρος 9' 6 Περιηγητὴς xal τούτους
φησὶ xat τὸν τρέτον τῶν Κίµωνος υἱῶν Θεσσαλὸν ἐξ
σοδίχης γεγονέναι τῆς Εὐρυπτολέμου τοῦ Μεγακλέους.

Hzc eo loco Diodorus exposuerit, quo de Κιµω-

DIODORUS PERIEGETA.

νείοις µνήµασιν ad Meliten portam sitis sermo erat,
5.

Áthenzus XIII, p. 591, D : Ἀριστογείτων ὃ) ἐν τῷ
Κατὰ Φρύνης τὸ χύριον αὐτῆς φησιν εἶναι ὄνομα My-
σαρέτην. Ox ἀγνοῦ δὲ ὅτι τὸν ἐπιγραφόμενον χατ αὖ-
τῆς Ἐὐθίου λόγον Διόδωρος $ περιηγητὴς Ἀναξιμένους
φησὶν εἶναι. V. Westermann. Gesch. d. gr. Bereds.
δή, 35. De Phrynz monumento satis constat.

ΠΕΡΙ TON ΔΗΜΩΝ,
a. Ἐρεχθηίς,
6.

Harpocratio : Εὐωνυμεῖς ... δηµός ἐστι τῆς Ἐρι-
χθηίδος, ὥς φησι Διόδωρος.
- Cf. Stephan. Byz. v. Εὐωνυμία : "Eon καὶ 8x
Αθηναίων ἀπὸ Εὐωνύμου τοῦ Γης xai Οὐρανοῦ dj Knp-
σοῦ. 'O δημότης Ἐδωνυμεύς. Τὰ coru ἐξ Εὐωνυμίων.
Λέγεται xal 6 δημος Εὐώνυμος. Enonymum Cephisi
filium Aulidis patrem Stephanus habet v. AU.
Hesych. v. Εὐώνυμον: Καὶ δημος φυλῆς tX Ἐμ-
χθηίδος. Steph. Byz. v. Βέννα : Οἱ μὲν γὰρ ἐν Béive
(curia Ephesi) Βέννιοι, ot δ' ἐν Εὐωνύμῳ τῆς Άττ-
χῆς Εὐώνυμοι. Alteram formam, Εὐωνυμεύς, tuen- —
tur Anacreon in Anthol. Palat. VÍ, p. 346, 9,
JEschines p. 8, 18; Inscript. ap. Boeckh. C. I. I,
n. 143, 144 etc. — Ceterum qus de singulis de-
mis Stephanus Byz. , Suidas, Photius, Hesychius, —
alii grammatici exhibent, enotare non est hujus
loci. Lectorem relego ad Meursium J* populi:
"ftticis, ad Corsini Fastos Att, tom. I , diss. 5, et li-
brum G. L. Grotefendi De demis s. pagis Attice
(Getting. 1829, 8), et ad Stephan. Thesaur., ubi
Dindorfius locos vett. et inscriptiones huc perti
nentes indicavit. V. etiam Grotefend. in Paul's
Reat-encyclop. v. «ίλα. |

Id. :Θημακεύς... δημός ἐστι φυλῆς τῆς Epp

2.
E LIBRO TERTIO.

Aliiapud Cleonas Hyperidem aiunt, eo cum aliis abductum,
lingua truncatum periisse, eo quo dictum est modo : cognatos
autem ossa abstulisse, atque humavisse juxta parentum
reliquias, ante portam Hippadem sive equestrem : auctor
Diodorus libro De monumentis tertio.

8.

Sacrum maximum Thesei exhibent octavo die mensis
Pyanepeionis , quo ex Creta rediit cum impuberibus. Atta-
men aliorum etiam mensium octavo quoque die colunt
eum; vel quod primum ex Troszene octavo Hecatombebo-
nis, ut memorie tradidit Diodorus Periegetes, appuliseet ,
vel quod ad illum precipue convenire existimarent hunc
numerum.

» 4.
Fnit Cimon jam inde ab initio Lacedremoniorum studio-

sus. Et narrat Stesimbrotus , duobus eum gemelli sibi ο
Clitoria uxore natis, alteri Lacedeemonio, Eleo alteri nomen
posuisse , ideoque iis Periclem ssepe maternum genus ezpro
bravisse. Diodorus Periegetes et hog οἱ tertium Domine -
Thessalum , ex 1sodica Cimoni natos refert, filia Euryplo- |
lemi , Megaclis nepte.
$. |
Aristogiton in orat. contra Phrynen dicit proprium Phry-
nes nomen esse Mnesareten. Ceterum haod ignore 0:
tionem contra eam, qua Euthic tribui solet, ab Diodoro
Periegeta Anaximenis esse tradi. |

DE PAGIS ATTICIS.
6.
ERECTHEIS.

Euonymenses. Suomyus, pagus Erechiheidis tribus,
uti ait Diodorus.

ΡΕ MONUMENTIS. ΡΕ PAGIS. 355

θήμαχος, ὥς φησι Διόδωρος 6 περιηγητὴς ἐν τδι Περὶ
τῶν δήμων.

Id. : Λαμπτραὶ δημος τῆς Ἐρεχθηίδος, ὡς A. prat.
β ὃ del Λαμπτραί, αἱ μὲν παράλιαι, ai δὲ χαθύ-
περθεν.

”.
8'. AITHIX.

Id. : Ἐρχείαθεν. Ἐρχεία Suo ἐστι τῆς Αἰγηίδος,

ὥς qnot Διόδωρος.
Id. : Ἰχαριεύς, δημός ἐστι τῆς Αἰγηίδος, ὥς φησι
Διόδωρος,
8.
1 - ΠΑΝΔΙΟΝΙΣ.

Id. : Οἴηθεν... Δῆμος τῆς Πανδιονίδος ἡ Ol, ὡς
Διόδωρος. Οἵηθεν δὲ ἐκ τόπου ἐπίρρημα.

Id. : Παιανιεῖς καὶ Παιονίδαι... Eie δὲ διττοὶ δἥμοι
Ππιανιέων τῆς Πανδιονίδος φυλῆς, οὓς Διόδωρος κα-
λεῖσθαί φησι Παιανιέαν χαθύπερθεν xal Παιανιέαν
ὑπένερθεν' ὁμοίως δ' ἑκατέρου τῶν δήµων τὸν δηµό-
την χαλεῖσθαί φησι Παιανιέα. Διαφέρουσι δὲ οὗτοι τῶν
Παιονιδῶν, ὡς Ἔστρος ἐν ΑἉτάχκτῳ ὑποσημαίνει. Μνη-
μονεύουσι δὲ xal τούτων ol ῥήτορες, ὥσπερ xal Δεί-
γαρχος ἓν τῷ Κατὰ Στεφάνου περὶ τοῦ ὀχετοῦ. Λῆμος δέ
ἐστι xal οὗτος τῆς Λεοντίδος, ὡς 6 αὐτὸς Διόδωρος δη-
loi. Eadem , nominato Diodoro , Photius Lex. , sed
brevius.

9.
δ. AEONTIZ.

Idem : Κηττοί... ημός ἐστι τῆς Λεοντίδος, ὡς A.
$ περιηγητής φησιν.

Tbemacensis. Themacus, pagus Erechtheidis tribus, uti
ait Diodorus.

Lamptra. Duo hujus nominis in Erechtheide tribu pagi
sunt, Lamptre maritime et Lamptre superiores, teste
Diodoro.

7. .
2. /EGEIS.
Erchía, /Egeidis pagus, teste Diodoro.
kariensis. Jcaría /Egeidis pagus., teste Diodoro.
8.
3. PANDIONIS.

(E2 , Pandionidis pagus , teste Diodoro. Loci adverbium
tsl Otnbev.

Duo sunt Preanienstum pagi in Pandionide tribu, quos
Diodorus ait appellari Pzeaniam superiorem et Peeaniam in-
feriorem ; incolam vero utriusque pagi eodem modo dici
Peaniensem. Differunt vero Pewanienses a Peonidis, ut
Isler in Atacto significat. Horum quoque rhetores memine-
runt, velut Dinarchus oratione contra Stephanum De aqua
darts. Ceterum Peonidze pagus est Leontidis tribus, ut
idem Dioderus testatur.

Idem : Λευκόνοιον δημος τῆς Λεοντίδος, ὡς Διό--
δωρός φησιν. T

Idem : Ofov... ὅημοί εἶσιν ἐν τῇ Ἀττιχὴ διττοὶ οὖδε-
τέρως λεγόμενοι, καλοῦνται δὲ Ofov. ΚεχλΏῆσθαί φησιν
οὕτω Φιλόχορος ἐν τῇ vy διὰ τὸ x. τ. λ. (v. fr. 76).
Ἔστι δὲ τὸ μὲν Κεραμειχὸν Οἷον τῆς Λεοντίδος φυλῆς,
τὸ δὲ Δεχελεικὸν τῆς Ἱπποθοωντίδος, ὡς Διόδωρος, Οἱ
δὲ δηµόται ἑκατέρωθεν ἐλέγοντο ἐξ Οἵἴου. Ἄλλοι δὲ
ἦσαν οἱ λεγόμενοι Οἴηθεν , ὡς προείρηται.

De Paonidis Leontidis pago, vide fr. 8.

Idem : Πήληξ... Δημός ἐστι τῆς Λεοντίδος Πήλη-
χες, ὥς φησι Διόδωρος ὁ περιηγητής.

το.
ε. ΑΚΑΜΑΝΤΙΣ,

Idem : Ἔρμος, δῆμος ἐστὶ τῆς Ἀττικῆς, φυλῆς
Ἀχαμαντίδος, ὥς φησι Διόδωρος dv τῷ Περὶ δήμων.
Διονύσιος 6 τοῦ Τρύφωνος ἐν τῷ Περὶ ὀνομάτων φησὶν
ὡς ἔοιχεν οὐδέτερον εἶναι τὸ τοῦ δήµου ὄνομα, τὸ
"ἝἜρμος ὣς τὸ Épxoc. Ζώπυρος δὲ ἐν τοῖς Περὶ ποταμῶν
καὶ ποταμὸν Ἕρμον φγσὶν εἶναι dv τῃ Ἀττικῇ καὶ δη-
μον ὁμώνυμον αὐτῷ. Cf. Stephan. Byz., Suidas,
Photius, Hesychius s. v.

Idem : Ἰτεαῖος.. Δημός ἐστι τῆς Ἀκαμαντίδος
Ἰτέα, ἂφ᾿ ἃς 6 δημότης Ἰτεαῖος, ὥς φησι Διόδωρος.

Idem : Κεραμεῖς... Δῆμός ἐστι φυλῆς τῆς 'Axagav.
τίδος Κεραμεῖς, ὥς φησι A.

Idem : Θόριχος,... δημός ἐστι τῆς Ἀχαμαντίδος , ὡς
ὃ αὐτὸς Δ. φησιν ἐν τῷ Περὶ τῶν δήµων.

Idem : Κεφαλῆθεν... Κεφαλὴ, δἥμος τῆς Ἄχαμαν-
τίδος, ἀφ᾿ ἃς 6 δηµότης λέγεται Κεφαλῆθεν, καθά
φησι A.

9.
4. LEONTIS.

Cetti, Leontidis pagus, ut D. periegeta dicit,

Leuconceum , Leontidis pagus , Diodoro teste.

CEum... Bini sunt in Attica pagi, quorum uterque audit
(Eum, neutro genere; alterum CEum est Ceramici in
Leontide tribu, alterum Deceleicum in Hippothoontide tribu,
αἱ Diodorus ait. Pagani utriusque pagi dicebantur ἐξ Otov,
ex (Eo; à quibus diversi fuerunt οἱ Οἴηθεν, ut ante traditum
(fr. 8).

Peleces , pagus Leontidis , ut ait Diodorus periegeta.

10.

5$. ACAMANTIS.

Hermus, Atlicus pagus Acamantidis tribus, ut Diodorus
ait in libro De demis. Dionysius vero Tryphonis filius De
nominibus ait demi hujus nomen neutrius generis esse vi-
deri, τὸ "Eouoc, ut τὸ ἔρχος. Zopyrus autem libro De
fluviis etiam fluvium Hermum in Attica , pago cognominem
esse dicit. .

Jtea,: Acamantidis pagus, cujus paganus Iteus, teste
Diodoro.

25.

966

Stephan. Byz, : Χόλαργος. Οὕτω Δίδυμος καὶ Διό-
δωρος. Διονύσιος δὲ Χόλαργοι καὶ πληθυντικῶς µαρτν-
ptt. Ἔστι δὲ δῆμος τῆς Ακαμαντίδος φυλῆς, Ὁ δηµό -
της Χολαργεύς,

1I.

c'. OINHIZ.

Harpocrat. : Λουσιεύς... Δημός ἐστι τῆς Οἰνηίδος
Λουσία, ἀφ᾿ οὗ 6 δημότης Λουσιεύς, ὡς A. φησίν.

Idem : Τυρμεῖδαι... Δῆμος τῆς Οἰνηίδος of. Τυρ-
µείδαι, ὥς φησι Διόδωρος.

12.

ζ. ΚΕΚΡΟΠΙΣ.

Idem : Ἐυπεταίονες... Δῆμος τῆς Κεχροπίδος Eu-
πέτη, ἀφ' ἧς 6 δημότης Ἐνπεταίων, ὡς A.

Stephan. Byz. : Τρινεμεῖς, δηµος τῆς Κεχροπίδος
φυλῆς. Διόδωρος xai Δίδυμος Τρινεμεῖς ἀναγράφουσι
τὸν δηµον, Καλλίμαχος Εκάλη Τρινέµειαν. Ὁ δημότης
Τρινεµεύς. Τὸ τοπιχὸν Τρινεµέαθεν, el; τόπον Τρινε-
µήνδε, dv τόπῳ Τρινεµεάσι.

13.
π. ΙΠΠΟΘΟΩΝΤΙΣ.

Stephan. Byz. : Ἐλαιεύς, δῆμος τῆς Ἱπποθοωντίδος
φυλῆς, ὡς Διονύσιῶς. Διόδωρος δ’ ἸΕλαιοῦς, ἀφ᾿ οὗ ὁ δη-
µότης Ἐλαιούσιο. Τὰ τοπιὰ ᾿µἘΕλαιουντόθεν καὶ
Ἐλαιουντάδε xal ᾿Ελαιοῦσι, Λέγεται xal ἐξ ᾿Ελαιέως.

Harpocratio : Ἐροιάδαι. Οἱ Ἐροιάδαι δηµός ἐστι

τῆς Ἱπποθοωντίδος, ὥς φησι Διόδωρος.

DIODORUS PERIEGETA DE PAGIS.

Idem : Θυμαιτάδαι... ὃημος τῆς Ιπποθοωντίδος,
ἀπὸ Θυμµαίτου ἥρωος ὀνομασθείς, ὡς A.

Idem : Κειριάδης... "Orc Κειριάδαι δημός ἐστι τῆς
Ἱπποθοωντίδος, εἴρηχε A. ἐν τῷ Περὶ τῶν δήμων.

De OE£o Ῥεεεί]εα, pago Hippothoontidis, v.
fr. 9.

15.
6. AIANTIZ.

Stephan. Byz : Τριχόρυνθον (Τριχόρυθον correxit
Meurs.) οὐδετέρως Δίδυμος xal Διόδωρος, Διονύσιος
ἀρσενικῶς, Εὐφορίων θηλυχῶς: ἔστι δὲ δημος τῆς Alav-
τίδος φυλῆς. 'O δημότης Τρικορύσιος, xal θηλυχὸν
Τριχορυσία. Αριστοφάνης Λυσιστράτη (1032):

Ovx ὁρᾷς, oUx ἐμπίς ἐστιν fie Τρικορυσία;
xai Τριχορυνθόθεν xal Τρικορυνθόνδε xai Ἔριο-
ρυνθοῖ (Τρικορυθόθεν etc. correx. M.)

Harpocrat. : Φηγαιεῦσι... Φηγαιῆς (φηγαιὴς cod.
Α., φηγαιος C., φηγαλὺς B. Nomen pagi Φηγαία.)
δῆμος τῆς Ἀϊαντίδος, ὥς quot Διόδωρος.

15.
c. ANTIOXIZ.

Idem : Θόραι, δημος τῆς Ἀντιοχίδος, ὥς φησι A.

Idem : Κριωεύς.. Δημός ἐστι τῆς Ἀντιοχίδος
Κριώα, ὥς φησι Διόδωρος ἐν τῷ Περὶ τῶν δήμων.

Idem. v. Κολαναίτας : Περὶ τῶν Κολωνῶν ΔΛιόδω-
góc τε 6 περιηγητὴς xal Φιλόχορος ἐν Υ Ἀτθίδος διεζ-
Ῥλθεν.

Ceramenses. Ceramicus , pagus Acamantidis, ut ait Dio-
dorus.

Thoricus, pagus Acamantidis, ut D. De demis.

Cephale , pagus Acamantidis, cujus paganus dicitur Κι-
ψαλῦθεν, ut D. ait.

Cholargus. Sic Didymus et Diodorus. Dionysius vero
(Tryphonis f.) ctiam Cholargi plurali numero affert. Est
autem pagus Acamantidis tribus ; paganus Cholargensis.

11.
6. OENEIS.
Lusia , pagus CEneidis; paganus Lusiensis , ut D. ait.
Tyrmidie , CEneidis pagus, ut D. ait,
12.
7}. CECROPIS. .

X , Cecropidis pagus, paganus Xypetzeon, ut Dio-
dorus ait.

Trinemenses, Cecropidis pagus, Diodorus et Didymus
Τρινεμεῖς scribunt , Callimachus vero in Hecale Trinemiam
dicit. Paganus Trinemensís. Adverbia : inde ab loco, Τρι-
γεµέαθεν; in locum Τρινεμήνδε ; in loco Towepsáot.

13.

' 8. BHIPPOTHOONTIS.
€laeus, ut Dionysius, Ekeós, ut Diodorus, pagus Hip-

pothoontidis; paganus Elsusius. Topica : 'EXexovvróliev,
Ἐλαιουντάδε, Ἐλαιοῦσι. Dicitur etiam : ἐξ Ἑλαιέως.
Erceadze , pagus Hippothoontidis , ut D. ait.

Thymetadzs, pagus Hippothoontidis, a Thymaete heroe

appellatus , ut D.
Ciriadz , pagus Hippothoontidis , ut D. libro De demis.
14.
9. /EANTIS.

Tricorythum, neutro genere, Didymus et Diodorus;
Tricorythus, masculino genere, Dionysius; feminino ge-
nere, Euphorion ; est vero pagus JEantidis tribus. Paganus
Tricorysius; feminino genere, Tricorysia. Aristophanes in
Lysistrata :

Vides? annon iste culex est Tricorysius ?
Adverbia loci : Τρικορυθόθεν, Τρικορυθόνδε, Τρεχορνυθοῖ.

Phegsea , pagus JEantidos , ut D. ait.

16.
10. ANTIOCHIS.

Thorz , pagus Antiochidis, ut D. ait.

Crióa, pagus AnGochidis, ut D. De demis ait.

De Colonis Diodorus periegeta et Philochorus libro tertio
Atthidis exposuerunt.

TABULA PAGORUM ATTICORUM.

Exhibuimus locos, quos ex Diodori Περὶ δήµων
opere afferuntur, nominato auctore. Dubium vero
vix est quin etiam reliqua, que de pagis Atticis
apud grammaticos leguntur, magnam certe partem
ex eodem font, vel ex Didymo, qui Diodori libro
maxime usus est, sint deprompti. Quare haud in-
gratum fuerit subjicere tabulam pagorum Attico-
rum, quam Grotefendius junior elaboravit et in
Pauls Realencycl..Y, p. 944 sqq. excudendam

AHMOZ AHMOTHZ. X TRIBUS.
1 Ἀγγελή Ἄγγελῆθεν 8. Ἀγγελεύς Pandionis
2 Ἁγκώη Ἀγκυλῆθεν 8. Ἀγχνλεύς JEgeis
3A Ἁγνούσιος Acamantis
4 AT eve Ἁχνιάδαι 2) Ἀγριάδης Bippothoontis
$ * ἐν 9 3 , .
s Άγρυλ à παθύπερθι ὶ Ἀγρυλῆθεν 8. ᾽Αγρυλεύς Erechtheis
7 Ἀζηνία Ἀζηνιεύς Hippothoontis
8 Ἄθμονον & Ἀθμονα Ἀθμονεύς Cecropis
9 Αἰγιλία Αἰγιλιεύς Antiochis
10 Αἰθαλίδαι Αἰθαλίθης Leontis
11 Αἰξωνή Αἰξωνεύς Cecropis
12 Αλαὶ Αἰξωνίδει Ἁλαιςεύς Cecropis
13 'Alai Ἀραφηνίδες Ἁλαιεύς ' JEgeis
14 "Alto Ἁλιμούσιος Leontis
13 Ἁλωπεχή Ἁλωπεχῆθεν Antiochis
16 Ἁμαξάντεια Ἀμαξαντειεύς et Ἅμα- Hippothoontis
17 Ἀμφιτρόπη Ἀμφιτροπῆθεν [ξαντεύς.. ο. «όν»...
18 Ἀναγυροῦς Ἀναγυράσιος Erechtheis
19 Ἀναχαία Ἀνακαιεύς Hippotboontis
20 Ἀνάφλυστος Ἀναφλύστιος Antiochis
21 Ἀπολλωνία Ἀπολλωνιεύς TIPP
22 Ἀραφήν Ἀραφήνιος JEgeis
23 Ἀτήνη . Ἁτηνεύς Antiochis
24 Ἄφιδνα Ἀφιόναῖος /Eantis
25 Ἀχαρναί Ἀχαρνεύς πας ᾽
26 Ἀχερδοῦς 5. Ἀχραδοῦς ἸἈχερδούσιος Hippothoontis
27. Bat m ολα ee t t t ton
28 Βερενικί Ἡερνιχίδὺὸ) ᾽λ «ο ον νους
D Boa aie rd Antiochis
: 9 Βουτάδαι 8. Βούτεια Ῥοντάδ neis "
|. Γαργηττός Γαργήκτιος neis
32 Δαιδαλίδαι Δαιδαλίδης Cecropis
33 Δειράδες Δειραδιώτης Leontis
44 Δεχέλεια Δεκελειεύς 8 8. Δεχελεύς Hippothoontis
35 Ερεσίδαι 8. Ἠρεσίδαι Εἱρεσίδης Acamantis
36 Δ Διομειεύς 4Egeis.
37 Ἐχαλή ἙἜκάλειος (?) Leontis
38 'Ελαιοῦς Ἐλαιούσιος Hippothoontis
39 Ἐλευσίς "EXsuatvtoo Hippothoontis
40 Ἐπιειχίδαι s. Ἐπειχίδαι Ἐπεικίδης . 9
41 Ἐπικηφησία Ἐπιχηφήσιος : 9 ο ας ο ο ο
32 Ἐρίχαια Ἐρικαιεύς eer m n
A3 7 ἝἜρμειος Acamantis
4 αι Ἔροι Hippothoontis
45 Ἐρχία Ἐρχιεύς AEgeis
46 Εὐπνρί Emwün 0 ......- .
47 Εὐά Εὐωνυμεύς Erechtheis
48 Ἡφαιστιάδαιβ. Ter Ἡφαιστιάδης er t ern n
49 Θηµαχός [δαι θηµακεύς. Erechtheis
90 Oopai Θόραθεν Antiochis
51 Θορικός Θορίχιος Acamantis
$2 ota Θριάσιος Antiochis
$3 θυµαιτάδαι θυµαιτάδης Hippothoontis
9$ θυργωνίδαι ωνίδης JEantis
$5 Ἰχαρία Ἰκαριεύς JEgeis
36 Ἱπποταμά Ἡπποταμάδης CEneis
v Ἱστιαίχβ. Ἑστιαία Ἡστιαιόθεν AEgeis

XII TRIBUS.

857

curavit. Ita vero rem Grotefendius instituit, ut
prima columna exhibeat nomen demi, altera no-
men demotz; tertia nomen tribüs, ad quam sin-
guli pagi pertinuerint iis temporibus, quibus decem
erant tribus, sive usque ad Olymp. 118, 2, ubi Pto-
lemais et Demetrias accesserunt. Αά tempora tri-
buum duodecim spectat columna quarta; qBinta
demum columna tempora quibus tredecim tribus
erant, amplectitur.

XIII TRIBUS.

ege nis Pandionis .
Demetrias, dein Atfalis Attali
Attalis ο ο ο ο ο ο ο .
Hippothoontis . ......
Atkalis Attalis
Antiochis . J ..... . PDA
Anligois? — — ........ . «9 ο
Cecropis Cecropis
Cecropis Cecropis
AEgeis ere. tant n
Leontis ecco ον ο ο ο
Antiochis Antiochis
Hippothootis — — ..... "PPM
Antiochis — ........... .
Erechtheis Erechiheis
Hippothoontis ett tn
Antiochis ecc nnn . .
pon Attalis

els * 86 0€ υ - à 5 s 9$ € e.
Attalis ect nn l9 snm t .
Ptolemais Hadrianis
ert ο ο s CEneis

els 100 0. * 9 ο v ο e v. .
Ptolemais Ptolemais
μα yv Hadrianis

e18 5 5» 9$ ο s ε 9 9
θες C JEgeis

ecopis —— .....s eet n

Leontis 5 0 ο ο 9 s ο
Hippothoontis —— ..... EM
Fac ntis Acamantis

ens e 9 9» 4 4 - 9! ο ο ο 4 !
Leontis ος n . .

TD Hadrianis
Hippothoontis ος . t

ropis Cecropis
CEneis ert zt nm ng .
JEgeis 9 9 ϐ » 4 * ο $9 ο ες
Acamantis Acamantis
Hippothoontis — ...... PA "
ZEgeis ets ο.
Leontis Leontis
Erechtheis 9 ο 9 ο . 9 e ο ο
Acamantis — .......... .
Ptolemis | | ............
Antiochis er "P
Acamantis Acamantis
Antiochis ον νο ο V
Hippothoontis ert t |
Ptolemis . ./— .......... e
AEgeis etat t m "P
CEneis VR * υφουο
AEgeis «Egeis

866

Stephan. Byz. : Χόλαργος. Οὕτω Δίδυμος xal Διό-
δωρος. Διονύσιος δὲ Χόλαργοι καὶ πληθυντικῶς µαρτυ-
pti. "Een δὲ δῆμος τῆς ᾿Αχαμαντίδος φυλῆς. 'O δηµό -
της Χολαργεύς.

1I.

e'. OINHIZ.

Harpocrat. : Λουσιεύς... Δημός ἐστι τῆς Οἰνηίδος
Λουσία, ἀφ᾽ οὗ ὁ δηµότης Λουσιεύς, ὡς Δ. φησίν.

Idem : Τυρμεῖδαι... Δῆμος τῆς Οἰνηίδος ol. Tup-
μεῖδαι, ὥς φησι Διόδωρος.

12.

ζ. KEKPOIIIZ.

Idem : Ἐνπεταίονες... Δῆμος τῆς Κεκροπίδος &u-
πέτη, d ἧς ὃ δηµότης Ἐνπεταίων, ὡς A.

Stephan. Byz. : Τρινεμεῖς, δημος τῆς Κεχροπίδος
φυλῆς, Διόδωρος καὶ Δίδυμος Τρινεμεῖς ἀναγράφουσι
τὸν ὅῆμον, Καλλίμαχος Εκάλη Τρινέµειαν. Ὁ δημότης
Ἱρινεμεύς. Τὸ τοπιχκὸν Τρινεµέαθεν, ei; τόπον Τρινε--
μήνδε, ἐν τόπῳ Τρινεµεάσι.

13.
η. ΙΠΠΟΘΟΩΝΤΙΣ.

Stephan. Byz. : Ἐλαιεύς, Speo τῆς Ἱπποθοωντίδος
φυλῆς, ὡς Διονύσιός. Διόδωρος δ᾽ ' EXatoUc, dp οὗ 6 δη-
µότης Ἐλαιούσιο. Τὰ τοπιὰ ᾿ἘΕλαιουντόθεν xal
Ἐλαιουντάδε xal Ἐλαιοῦσι. Λέγεται καὶ ἐξ Ἐλαιέως.

Harpocratio : Ἐροιάδαι, Οἱ Ἐροιάδαι δηµός ἐστι

τῆς Ἱπποθοωντίδος, ὥς φησι Διόδωρος.

Ceramenses. Ceramicus , pagus Acamantidis , ut ait Dio-
dorus.

"Thoricus , pagus Acamantidis, ut D. De demie,

Cephale , pagus Acamantidis, cujus paganus dicitur Κε-
φαλῆθεν, ut D. ait.

Cholargus. Sic Didymus et Diodorus. Dionysius vero
(Tryphonis f.) ctiam Cbolargi plurali numero affert. Est
autem pagus Acamantidis tribus ; paganus Cholargensis.

11.
6. OENEIS.
Lusia , pagus CEneidis; paganus Lusiensis , ut D. ait.
Tyrmidze , CEneidis pagus , ut D. ait.
12.
7. CECROPIS.

Xypete, Cecropidis pagus, paganus Xypetzeon, ut. Dio-
dorus ait.

Trinemenses, Cecropidis pagus, Diodorus οἱ Didymus
Τρινεμεῖς scribunt , Callimachus vero in Hecale Trinemiam
dicit. Paganus Trinemensis. Adverbia : inde ab loco, Τρι»
νεµέαθεν; in locum Τρινεμήνδε; in loco Τρινεµεάσι.

13.

' 8. BIPPOTHOONTIS.
£laeus, ut Dionysius, Ekeüs, ut Diodorus, pagus Hip-

DIODORUS PERIEGETA DE PAGIS.

Idem : Θυμαιτάδαι... ὅῆμος τῆς Ἱπποθοωντίδος,
ἀπὸ Θυμαίτου ἥρωος ὀνομασθείς, ὡς A.

Idem : Κειριάδης... "Oct Κειριάδαι δήμός ἐστι τῆς
Ἱπποθοωντίβος, εἴρηχε A. dv τῷ Περὶ τῶν δήμων.

De OEo Decelez, pago Hippothoontidis, v.
fr. 9.

14.
09. ΑΙΑΝΤΙΣ.

Stephan. Byz : Τριχόρυνθον (Tpuxopulov correxit
Meurs.) οὐδετέρως Δίδυμος xal Διόδωρος, Διονύσιος
ἀρσενικῶς, Εὐφορίων θηλυχῶς' ἔστι δὲ δῆμος τῆς Aln-
τίδος φυλῆς. 'O δημότης Τριχορύσιος, χαὶ θηλυχὸν
Τριχορυσία. Ἀριστοφάνης Λυσιστράτη (1032):

Oy, ὁρᾶς, οὐκ ἐμπίς ἐστιν ἥδε Τρικορνσία;
καὶ Τρικορυνθόθεν xal Γριχορυνθόνδε χαὶ Τριυ-
ρυνθοῖ ( Τρικορυθόθεν etc. correx. M.)

Harpocrat. : Φηγαιεῦσι... Φηγαιῆς (pnyack cod.
A, φηγαιὸς C., φηγαλὸς B. Nomen pagi Quia.)
δῆμος τῆς Αἱαντίδος, ὥς Φησι Διόδωρος.

15.
v. ΑΝΤΙΟΧΙΣ.

Idem : Θόραι, δημος τῆς Ἀντιοχίδος, ὥς φησι Δ.

Idem : Εριωεύς.. ΔΏμός ἐστι τῆς Ἀντιοχίδος
Κριώα, ὥς φησι Διόδωρος ἐν τῷ Περὶ τῶν δήμων,

Idem. v. Κολαναίτας : Περὶ τῶν Κολωνῶν Λιόδω-
ρός τε 6 περιηγητὴς xol Φιλόχορος ἐν Y Ἀτθίδος ὃμζ-
Ῥλθεν.

..... ή ὕἧὕ θθθθ MÀ

pothoontidis; paganus Elaeusius. Topica : "EXowrerrólos
Ἐλαιουντάδε, Ἐλαιοῦσι. Dicitur etiam : ἐξ Ἐλαιέως.
Ετααζα., pagus Hippothoontidis , ut D. ait.

Thymatad:e, pagus Bippothoontidis, a Thymazte Ώετος

appellatus , ut D.
Ciriade , pagus Hippothoontidis , ut D. libro De dems.
14.
9. /EANTIS.

Tricorythum, neutro genere, Didymus et Diodorus; |
Tricorythus, masculino genere, Dionysius; feminino
nere, Euphorion ; est vere pagus /Eantidis tribus. Pagasus
Tricorysius; feminino genere, Tricorysia. Aristophanes !
Lysistrata : |

Vides? annon iste culex est Tricorystus 7
Adverbia loci : Τρικορυθόθεν, Τρικορυθόνδε, Τρικορνθοῖ.
Pheggoa , pagus AEantidos , ut D. ait.
16.
10. ANTIOCHIS.

Thore , pagus Antiochidis, ut D. ait.

Crióa, pagus Antiochidis, ut D. De demis ait.

De Colonis Diodorus periegeta et Philochorus libro tertio
Atthidis exposuerunt.

TABULA PAGORUM ATTICORUM.

Exhibuimus locos, quos ex Diodori Περὶ δήμων
opere afferuntur, nominato auctore. Dubium vero
vix est quin etiam reliqua, quz de pagis Atticis
apud grammaticos leguntur, magnam certe partem
ex eodem fonté, vel ex Didymo, qui Diodori libro
maxime usus est, sint deprompti. Quare haud in-
gratum fuerit subjicere tabulam pagorum Attico-
rum, quam Grotefendius junior elaboravit et in
Paulys HealencycL. 1, p. 944 sqq. excudendam

AHMOZ ΔΗΜΟΤΗΣ. X TRIBUS.
! Ἁπιλή Ἀγγελῆθεν s. Ἀγγελεύς Pandionis
1 Uie αν 4. Ἀγχνλεύς JEgeis
1 Acamantis
á ure (s. Ἁχνιάδαι 2) Ἐν ιάδης Hippothoontis
$ Mr PR AM ὶ Ἀγρυλῆθεν s. ᾽Αγρυλεύς Erechtheis
7 Ἀζηνία Ἁζηνιεύς Hippothoontis
8 Ἄθμονον 8. Ἀθμονία Ἀθμονεύς Cecropis
9 Αἰγιλία Αἰγιλιεύς ^ Antiochis
10 Αἰθαλίδαι Αἰθαλίθης Leontis
1t Αἰξωνή Αἰξωνεύς Cecropis
n Ἁλαὶ ών Ἀλαιεύς cin pis
l A f Ἁ αιεύς : eis
14 Ἁλιμοῦς Ἁλιμούσιος Leontis
13 Ἁλωπεχή Ἁλωπεχῆθεν Antiochis
16 Ἁμαξάντεια Ἀμαξαντειεύς et Ἅμα- Hippothoontis
17 Ἀμφιτρόπη Ἀμφιτροπῆθεν [ξαντεύς.. 2. es
18 Ἀ e Ἀναγυράσιος Erechtheis
19 Avaxata Ἀνακαιεύς Hippothoontis
20 Ἀνάφλυστος Ἀναφλύστιος Antiochis
21 À vía, Ἀπολλωνιεύς d 0707777
22 Ἀραφήν Ἀραφήνιος
23 Ἀτήνη . Ἀτηνεύς Antiocbis
34 Ἄφιδνα Ἀφιδναῖος /Eantis
25 Ἄχαρναί Ἀχαρνεύς πας
26 A X eoboüc $. Ἀχραδοῦς Ἀχερδούσιος Hippothoontis
77, Batfj δα, HAM ». ο 9 ος ου ο ο ο
28 Βερενικί Ἡερνιωίδι)ὸ) — 0 0... lee.
29 B3ca Βησαιεύς Antiochis
30 Βουτάδαι s. Βούτεια Ἀουτάδης CEneis
4r ὄ r τος CEneis (2)
3) Δαιδαλίδαι Δαι ίδης Cecropis
33 Δειράδες Δειραδιώτης Leontis
34 Δεχέλεια Δεχελειεύς 8. Δεχελεύς — Hippothoontis
35 Βἱρεσίδαι s. Ἠρεσίδαι Εἰρεσίδης Acamantis
36 Διόμεια Διομειεύς els
37 Ἑκαλή Ἑχάλειος (?) Leontie
38 'Ελαιοῦς ᾿Ελαιούσιος Hippothoontis
39 Ἐλευσίς ᾿Ελενσίνιος Hippothoontis
40 Ἐκιειχίδαι δ. Ἐπειχίδαι ᾿Επειχίδης eco
41 Ἐπικηφησία ᾿Επικηφήσιος e ος «ο ο
42 Ἐρίκαια Ἐρικαιεύς TP
43 Ἔρμος Ἔρμειος Acamantis
44 Ἐροιάδαι Ἐροιάδης, Hippothoontis
45 Ἐρχία Ἐρχιεύς JEgeis
vienen Εζωννμείς Erechibe
veis
48 "Heaicvábos s. dev Ἡφαιστιάδης enn
49 θηµαχός ἴδαι θημακεύς Erechíheis
$0 θοραί θεν Antiochis
91 θορικός Θορίχιος Acamantis
32 θρία Θριάσιος Antiochis
$3 θυµαιτάδαι θυµαιτάδης Hippothoontis
9$ θυργωνίδαι Θνργωνίδης AEantis
* ανα T" acit CE
36 "Ixx Ἱπποταμάδης ? neis
9; Ἱστιαίχθ, Ἑστιαία dee AEgeis

XII TRIBUS.

Pandionis

Ageis
Démeiriu, dein Attali Atfalis

Attalis

Hippothoontis
Attalis
Antiochis

Miu
ip oon
Antlochis
Erechtheis
Hippothoontis
Antiochis
Attalis

Acamantis .

Hippoihoontis t

Cecropis

CEneis

JEgeis

Acamantis

Hippothoontis
eis

Hippothoontis
Ptolemais
AEgeis

CEneis

AEgeis

857

curavit. Ita vero rem Grotefendius instituit, ut
pruma columna exhibeat nomen demi, altera no-
men demota; tertia nomen tribüs, ad quam sin-
guli pagi pertinuerint iis temporibus, quibus decem
erant tribus, sive usque ad Olymp. 118, 2, ubi Pto-
lemais et Demetrias accesserunt. Àd tempora tri-
buum duodecim spectat columna quarta; qtinta
demum columna tempora quibus 'tredeciz tribus
erant, amplectitur.

. XIII TRIBUS.
Pandionis

5 05 c. * 5 9 9*9 9 à 9 5» ο

258 TABULA PAGORUM ATTICORUM.

AHMOZ. ΔΗΜΟΤΗΣ. X TRIBUS. χι TRIBUS. Xll! TRIBUS.

48 Ἰτέα 3. Εἰτία Ἰτεαῖος Acamantis Acamantis . TE .
59 Ἰωνιδαι Ἰωνίδης Αἱροῖυ Απἃ — — ) 3| 33 ............
60 Κειριάδαι Κειμάδης Hippothoontis Hippothoontis ere

61 Κεραμειχός ix pev Acamantis e «ος. Acamanti

03 Kui! Κεφαλήῤεν Acamantis »» 9 t22229 Acam3dhtis

63 Κηδαί ix Κηδῶν Erechtheis ertt rtm e Erechtheis

64 Κηττοί Κήττιος Leontis Lenis | .— AA 3........ .

605 Κηφισία Κηφισιεύς Erechtheis MODI Erechtheis

66 Kixvvva Κιχυννεύς Acamantis eret À I n] n9 Acamantis

67 Κοθωκίδαι Κοθωκίδης (Eneis 5 ο ο i ο «ο ν nm s eet rh tcs
68 Κοίλη ix Κοίλης eet msn JOD Hippothoonlis

69 Κολλντός Κολλυτεύς JEgeis /Egeis ect nn
70 Κολωνός ὑχ Κολωνοῦβ. Κολωνῆ- Antiochis Ἐμεὶθ er

71 δν Κονθυλεύς [θεν Pandionis n Ptolemais ui nothoonís T
72 ρος όπρειος ippetthoonus «ον νο «ο ip i

73 ion Κορνδαλλεύ Hippthoontis —— ........... Attalis

74 Κριῶα Κριωεύς Antiochis Antiocbhis «925 .
75 Κρώπεια 8. Κρωπίδαι Κρωπίδης Leontis Leontis ecce tn
76 [ Κυδαθήναιον ] Κυδαθηναιεύς Pandionis Pandionis Pandionis

77 Kubaxvribat Κνδαντίδης JEgeis 4Egeis, dein Ptolemais ..........--
78 κύ Κνυθήριος Pandionis Pandionis Pandiohis

79 Κύχαλα er tm nn e»t ο οσο 2 1 À ] 9 9 Αη ΣΥ... n
80 Κνρτίδαι Κντίδηυ) — — — ..... TED Acamantis Acamantis

el Λαχιάδαι 1 παράλ Λακιάδης CEneis CEneis et nn

2 Λαμπτραὶ αἱ παράλιοι ,

83 Λαμπτρχὶ al καθύπερ-) Λαμπτρευς Erechtheis 6 6 ο ο υ 0 0ο ο Erechtbeis

84 Atxxov [06 . ..««.. . . estote Antiochs . . — ...... VETE
85 Λευχονόη S. Λενκόνοιον Λευχονοεύς Leontis ... . Leontis

86 Asuxotuoa — 0... ees . ect] rt tms Antiochis —— .....- TP
87 Δουσιά Λονσιεύς (Eneis (Ennis .— w— ) 3 ....... en
88 Μαραθών Μαραθώνιος /Eantis ecl m nt JEantis

89 Mv va. Μελαινεύς o; JEEP . Antiochis eet t tts ,
90 Μελίτη ελιτεύς ecropis TOPPED Cecropis

91 Μνυρρινοῦς - Mupptvouatoc Pandionis Pandionis Papdionis

92 Μυρρινοῦττα ἐχ ἩΜνρρινούτηυ «..« «ος ο «ον eis eem htt nta
93 Ἐνπέτη SEunetatuv Cecropis Cecropis PEE .
94 "Oa "OcX,. Οαθεν Pandionis Pandionis Pandionis

95 'Of, s. Ol ^O 0£v CEneis Qneis -— .....- , x
96 Oivón ad Marathonem Οἰναῖι JEantis Attalis() — .....e.nn nnn .
97 Olvónad Eleusinem Οἰναῖος Hippothoontis Ptolemais (?) ert .
98 Oiov Δεχελεικόν ἐξ Olov Hippothoontis eer hh, n EDT ,
99 Olov Κεραμµειχόν ἐξ Οἷον Leontis Leontis Leontis

100 " "A Οτρυνεύς PPM Αμ — à 0 ....nnnnng .
101 Παιανία χαθύπερθεν , 2 un or

102 Πα:ανία ὑπένερθεν ] Παιανιεύς Pandionis Pandionis . Pandionis

108 Παιονίδαι Παιονίδης Leontis | | ) ..... ett s Leontis

104 Παλλήνη Παλληνεύς Antiochis Antiochis Antiochis

105 Παμθωτάδαι Παμδωτάδης Erechtheis Erechtheis Erechtheis

106 ΠΗειραιεύς Η1ειραιεύς Hippothoontis Hippothoontis Hippothoonlis

107 Πεντελή Πεντελῆθεν e.a o Étn Antiochis ielflÓ..
108 Περγασή [Ιεργασῆθεν Erechtbeis Erechtheis Erechtheis

109 Περιθοῖδαι Περιθοίδης CEneis Attalis (?) ett s .
110 Περρίδαι Περρίδης JEantis Antiochis stor ttt
111 Πήληχες Πήληξ Leontis Leontis etre htt tgn
112 Πίτθος s. Πίθος LAIT. Cecropis Cecropis Cecropis

113 Πλώθεια Πλωθειεύς 9. Πλωθεύς — /Eyeis ο

114 Πόρος Πόριος Acamantis Acamantis Acamanilis
115 Ποταμός Ἱ]στάμιος Leontis etel fts ta .lrrtt ο”...
116 Πρασίαι Πρασιεύς Pandionis Pandionis Pandionis

117 ΠΗροδάλινθος Προδαλίσιος eh tnn Pandionis etn .
118 Πρόσπαλτα Πρεστάλτιος Acamantis Acamantis — — ......-:-- .
119 Πτέλεα Πτελεάσιος EODD CEneis .
120 'Ραχίδαι “Ρακχίδης Acamantis He] ant et] d. secet rs ttt
121 ᾿Ραμνοῦς Ῥαμνούσιος antis Aantis

122 Σηµαγίδαι Σηµαχίδης Antiochis Απο — .......ennnng
123 Σχαμόωνίδαι Σχαμόδωνίδης Leontis Leontis — — | .....- .

124 Σούνιον Σουνιεύς Leontis Attalis Attalis

125 Στειρία Στειριεύς Pandionis Pandionis Pandionis

126 Συθρίδαι Σνυθρίδης Erechtheis Erechtheis Ecechtheis

127 Σνπαληττός Συπαλήττιος Cecropis Cecropis νεος.

128 Στενδάλη Σφιδαεύὐ «κο rn n Hippothoontis ^ — ..-..- EE
129 Σφηττός Σφήττιος Acamantis Acamantis Acamanüie

130 [ Τάρσος ] Τάρσιος πμ... Ptolemáis |— — |... nnn.
13t Τίθρας Τιθράσιος ΛΕρεῖς /Egeis . .
1832 Τιταχίδαι Τιτακίδης AEantis Andiochis MT .

TABULA PAGORUM ATTICORUM. , 339

ΔΗΝΟΣ ΔΗΜΟΤΗΣ X TRIBUS. XII TRIBUS. XIII TRIBUS.
133 Τριχόρυθος Ἐριχορύσιος AEantis Αη —— ...-....... .
134 T, Ἱμρνιμµμ — 0 0 0 5 0e eene Cecropis Cecropis
135 Ῥυρμιδης CEneis CEneis (?) Attalis
136 *Y6aón Leontis Leontis(f) — ...........-«
137 Φαληρεύς Antiochis, dein £antis /£antis /Eantis
139 Φηγαία Φηγαιεύ ........... :. 5 9 6 ο ος ο fs "
140 Φηχοῦς Φηγούσιος Erechtheis Erechtheis Erechtheis
1 Φιλαῖδαι eis &E&geiS — 1 ......... cnn
141 Φλύα Φλνάσιος Cecropis Ptolemais Ptolemais
143 Φρέαρροι Leontis Leontis Leontis
{1 Φυλή Φνλάσιος ἀρΠοδ . (| | ........... CEneis
145 ΦΥΡΝ ** QYPN** /— | | ,.,...-..-..^.-. ^c t n t m s] st n Antiochis
146 Xr]? Χ[αστιεύς] ? 5.0: «οσο. cnt n 52... MErechtheis
WX Χολαργεύς Acamantis Acamantis Acamantis
148 X A Χολλίδης Leontis AEgeis Leontis (9)
149 Ῥαφίς Ψαφίδης ο. ο Οϱϱ t] s] tn sn |] JEantis
150 ** θών (?) **óóbwoc 5 ...... CODD Leontis

Pagi Attici, qui cujusnam tribus fuerint non constat.

151 Μρίδαι (5) Cop Inscr. n. 594, 595.
152 Τεφυρεῖς Eiym. M

55 Ἐρετρία Strabo X, p. 4
tis Ἐχελίδαι Steph. Byz. Etym. M. v. Ἔχελος. Hesych. v. Ἐνεχελιδών.
157 Mose (P) Corp. Inscr. 181,182,268, "592 «d- Boeckh. ad C. I. n. 2297, II p. 242. Allgem. Lit. Zig. 1835, n. 33. p. 267.
158 Οὗσιά Arcadius ined. ap. Ruhnk. ad Hesych. v. Λούσιος.
139 Πεπάρηθος schol. Soph. Phil. 548. Cf. Seneca Troad. 846 : A/tica pendens Peparethos ora.
100 Πλακιάδαι (9) Suidas. Acuába ?

DIYLLUS ATHENIENSIS.

Diodorus XVI , 14, 4 ad Οἱ. 105, 4. a. C. 357:
Καλλισθένης τὴν τῶν Ελληνιιῶν πραγμάτων ἱατορίαν
γέγραφε ἐν βιθλίοις δέκα, καὶ κατέστροφεν εἰς τὴν xa-
τάληψιν τοῦ ἱεροῦ xal παρανοµίαν Φιλομήλου τοῦ Φω-
χέως: Δίυλλος 9 6 Ἀθηναιος ρκται τῆς ἱστορίας
ἀπὸ τῆς ἱεροσυλήσεως xal γέγραφε βίδλους εἶκοσι xai
ἑπτὰ, συμπεριλαθὼν πάσας τὰς ἐν τοῖς χρόνοις τούτοις
γενομένας πράξεις περί τε τὴν Ἑλλάδα xal τὲν Σι-
χελίαν.

Idem XVI., 76, 5 ad Ol. 109, 4. a. C. 341 : Tow
δὲ συγγραφέων Έφορος μὲν 6 Κυμαῖος τὴν ἱστορίαν
ἐνθάδε χατέστροφεν tic τὴν Περίνθου πολιορχίαν...
Δίυλλος δ) 6 Ἀθηναῖος τῆς δευτέρας συντάξεως ἀρχὴν
πεποίηται τῆς Εφόρου ἱστορίας τὴν τελευτὴν, xal τὰς

ἑξῆς πράξεις συνείρει τάς τε τῶν Ἑλλήνων xai τῶν.

βαρθάρων µέχρι τῆς Φιλίππου τελευτῆς.

Idem XXI, 5 (Exc. Hoschel.) : "Ότι Δίυλλος
(cod. Δίαλλος) ᾽Ἀθηναῖος συγγοαφεὺς τὰς χοινὰς πρά-
ξεις συντάξας ἔγραψε βιθλία εἴκοσιν ἕξ (supra. εἴχοσι
xal ἕπτα)' Ψάων δὲ 6 Πλαταιεὺς τὰς ἀπὸ τούτου δια-
δεξάµενος πράξεις ἔγραψε ῥιθλία τριάκοντα.

Quod antecedit in Excerptis Hoeschelianis frag-
mentum est de Agathocle Crotonem occupante,
circa an. 299 a. Chr.; quod sequitur fragmentum
de Samnitis a Fabio clade affectis pertinet ad an-
num 295, Olymp. 121, 2.

Jgitur Diylli historie in plures συντάξεις sive
partes, in libros vero viginti septem vel viginti sex
distribute erant; prima pars spatium amplecte-
batur annorum sedecim (357—341), cujus hi-
storiam Demophilus, Ephori patris opus absolvens,
summis tantum lineolis adumbraverat ; altera con-
tinebat qua sequentibus annis quinque (341—336)
ad-obitum usque Philippi sunt gesta.

Ex tertie partis libro nono res narratur, que
pertinet ad an. 315 a. C. Quousque auctor de-
scenderit, accuratius quidem definiri nequit, pro-
babile vero est eum substitisse eo in anno, quo
patria urbs obsidione et fame pressa, post fugam
Lacbaris tyranni, Demetrio Poliorcete sese dedi-
dit. (*) Quod contigit circa annum 295, uti videtur :
nam ne hoc quidem accuratissime exputare licet (v.

Diyllum statuarium memorat Pausanias X, 13, 7;
alium Atheniensem habes ap. Boeckh. C. I. 1 , p. 220, 7.

(^) Dahlmannus (Forschungen tom. 1, p. 33) historias
usque ad mortem Agathoclis deductas esse putavit.

Clinton. F. H. a. 299. Droysen. Helienism. I,
Ρ. 734). — fEtasscriptoris ex tradita ab ipso historia
et ex loco Plutarchi constituenda est. Etenim Plu-
tarchus De glor. Athen. c. 1 (p. 423 Didot.) : Ξε-
νοφῶν;, ait, αὐτὸς ἑαυτοῦ γέγονεν ἱστορία... οἱ δὲ ἄλλοι
πάντες ἱστορικοὶ, Κλειτόδηµοι, Δίυλλοι, Φιλόχορος, Φύ-
λαρχος, ἀλλοτρίων γεγόνασιν ἔργων, ὥσπὲρ δραµάτων,
ὑποχριταί. Clitodemus floruit inter Ol. 9o et 1οο,
Philochorus ab Ol. 119—129. Medio inter hos
Diyllo assignamus tempus medium , floruisse eum
dicentes ab Ol. 112 ad Ol. 12a (33o—a9o).—
Quod auctoritatem et famam scriptoris attinet,
vide fragm. 1, ubi Plutarcho dicitur ἀνὴρ οὗ τῶν
παρημελημένων ἐν lavopía. — Apud Plinium Diyllus
historicus recensetur inter auctores, ex quibus liber
VII Hist. Nat. consarcinatus est.

ΙΣΤΟΡΙΑ.
i.

Plutarch, De Herodoti mal. c. 26 (p. 105o
Didot.) : (Ἡρόδοτος) τὴν διχθολλν... ἔχει χολαχεύσας
τοὺς Αθηναίους ἀργύριον πολὺ λαθεῖν παρ) αὐτῶν...
"Ost μέντοι δέχα τάλαντα δωρεὰν ἔλαθεν ἐξ Ἀθηνῶν,
Ἀνύτου τὸ ψήφισμα γράφαντος, ἀνὴρ Ἀθηναῖος οὗ τῶν
παρημεληµένων ἐν Ἱστορία, Δίυλλος, εἴρηχεν.

Cf. Euseb. Chron. ad Ol. 83, 4. a. C. 445 : Ἡρό-
δοτος ἐτιμήθη παρὰ τῶν Ἀθηναίων βουλῆς ἐπαναγνοὺς
αὗτοις τοὺς βίόθλους. « Herodotus quum libros suos
Athenis legisset, honore affectus est. » Vide Dahl-
mann. Forschungen etc. 1, p. 32, quirecitationem :
hanc sicuti alteram, Olympicam, serioris evi com-
mentum habet. Qua sententia adversarios nacta
plurimos, V. Baehr. Herod. tom. IV, p. 384 sq.
Heyse De vit, Herodot. p. 56 : « Maxime consen-
taneum esse videtur eam potissimam partem hac
occasione in lucem protractam, que Grecis et
ante omnes Atheniensium fortiter et gloriose facta
enarrabat, Quorum enarrationem si audivisse sta-
tueris Athenienses, facile intelliges cur non satis
sibi habuerint laudibus et plausu persecutos esse
auctorem, sed insuper premio eum donaverint
Premium enim retulisse neque per se improbabile
est, neque magnum virum dedecet , modo ne cor-
ruptum sed ornatum hoc pretio eum putes. » —
Locus Diylli ex procemio petitus esse videtur.

HISTORLE.

1 .
Herodolo exprobratur, quod magnam ab Atheniensibus

propter adulationem acceperit pecuniam... Sane decem ta-
lenta Athenis dono venisse ipsi, Anyto rogationis auctore ,
Diyllus scripsit Atheniensis, homo in historia haud con-
temnendus,

DIYLLUS ATHENIENSIS.

2,
[ΤΡΙΤΗ ZYNTAEZIZ.)

Harpocratio : Ἀριστίων' Ὑπερίδης Κατὰ Δημο-
σθένους. Οὗτος Σάμιος µέν ἐστιν Πλαταιεὺς, ὡς Δίυλ-
λός (ὝΎιλλος corrupt.) φησιν, ἐκ µμειραχυλλίου
δ ἑταῖρος Δημοσθένους, ἐπέμφθη δ' ὑπ αὐτοῦ πρὸς
Ἡφαιστίωνα ἕνεκα διαλλαγῶν, ὥς φησι Μαρσύας ἐν
&' τῶν Περὶ Ἀλέξανδρον (Ol. 111, 2, 335). Vide
Marsyz Pellsi fr. 9.

3.
E LIBRO NONO.

Athenzus IV, p. 155, A : Δίυλλος (Διύαλος libri;
corr. Cas.) δ 6 Ἀθηναῖος ἐν τῇ ἐνάτη τῶν ἱστοριῶν
φησὶν, ὡς Κάσσανδρος ix Βοιωτίας ἐπανιὼν, xal
θάψας τὸν βασιλέα xal τὴν βασίλισσαν dv Αἰγαῖς, χαὶ
μετ) αὐτῶν τὴν Κύνναν, τὴν Εὐρυδίχης μητέρα, xal
τοῖς ἄλλοις τιµήσας, οἷς προσήχει, καὶ μονομαχίας
ἀγῶνα ἔθηκεν, εἰς ὃν κατέθησαν τέσσαρες τῶν στρα-
τιωτῶν.

Diyllum expressit Diodorus XIX, 53, 5 (ad Ol.
116, 1. a. C. 315 init) : Μετὰ δὲ ταῦτα βασιλιχῶς
ἤδη διεξ άγων (Κάσσανδρος) τὰ κατὰ τὴν ἀρχλν, Βὺ-
ρυδίχην xat. Φίλιππον τοὺς βασιλεῖς, ἔτι δὲ Κύνναν,
ἂν ἀνεῖλεν Ἀλχέτας, ἔθαψεν dv Αἰγαῖς, χαθάπερ ἔθος
ἦν τοῖς βασιλεῦσι. Γιμήσας δὲ τοὺς τετελευτηχότας
ἐπιταφίοις ἀγῶσι, κατέγραφε τῶν ἹΜαχεδόνων τοὺς
εὐθέτους, διεγνωχὼς elc [Πελοπόννησον στρατεύειν.

De Cynna, Philippi et Audatz Illyriz filia, cf.

36t

Polyen. VIII , 60. Arrianus De Success. Alex. 623
p. 243 Didot. (ubi Κυνάνη), Arrian. Exped. Alex.
I, 5, 7 (ubi Kova).

DUBIA.

(4-)

Athenzus XIII, p. 593, F : Δημήτριος δὲ 6 da-
ληρεὺς, Λαμπιτοῦς τῆς Σχμίας ἑταίρας ἐρασθεὶς,
ἡδέως δι αὐτὸν xai Λαμπιτὼ προσηγορεύετο, ὥς φησι
Δίνλλος” ἐχαλεῖτο δὲ xal Χ αριτοθλέφαρος. -

Cf. Diog. L. V, 76 : Δίδυμος δὲ ἐν Συμποσιαχοῖς,
καὶ Χαριτοθλέφαρον xal Λαμπετὼ χαλεῖσθαι αὐτόν
(τὸν Δημήτριον) φησιν ἀπό τινος ἑταίρας.

« Legendum apud Athenzum Δίδυμος pro Δίυλ-
λος recte ex Laertio monuerunt viri docti , Casau-
bonus ad Laertium et Meursius ad Hesychium
Miles. (p. 16 extr. Orelli). » Mernagius.

(5.)

Etym. M. p. 536, 3o : Κόμανα] παρὰ τὸ χόµη
γίνεται θηλυχὸν xopdvz * τὸ οὐδέτερον, χόµανον, xal τὰ
Κόμανα᾽ λέγεται | yàp τὸν Ἀγαμέμνονος υἱὸν Ορέστην
φεύγοντα μετὰ τῆς ἀδελφῆς ἐχεῖσε τὴν χόµην ἀποχεί-
ρασθαι. Ἰ]όλις Κόμανα Θύιλλις; μεθερμηνεύεται σύ-
σχια κατὰ τὴν Ἰώνων φωνήν.

Locum turbatum ita fere expleverim : ὅθεν
πόλις Κόμανα Δνομάσθη. Δίυλλος vel ὡς Δίυλλος"
ἄλλοις δὲ κτλ. Post xat τὰ ἹΚΚόμανα fortasse excidit
Καππαδοκίας. Fuit etiam ὄρος Κόμανον Cappadocise,
cujus ex Damascii Vita Isidori meminit Photius
Bibl. p. 340, 18 : ἐπὶ τὸν Kópavov τὸ ὄρος τῶν Ὄρε-

στιαδῶν.

2.
PARS TERTIA.

Aristion, Samius est vel Platzeensis, ut Diyllus ait. Inde
a prima adolescentia amicus fuit Demosthenis, a quo ad
Hepheestionem reconciliationis causa missus est, ut Marsyas
ait libro quinto Rerum Alexaadri.

E LIBRO NONO.

Diyllus Atheniensis nono Historiarum libro scribit, Cas-
sandrum e Boeotia redeuntem, quum regem et reginam
sepeliisset /Egis, cum iisque Cynnam matrem Eurydices, et
omnibus honoribus quibus par erat prosecutus esset defun-

ctos, cerlamen etiam edidisse gladiatorium, in illudque
descendisse quattuor ex militibus.
4.

Demetrius Phalereus amore captus Lampitüs, Samie
meretricis , lubens et ipse Lampito se appellari passus est,
ut ait Diyllus (Didymus); idem vero etiam Charitoblepharus
(i. e. venustis superciliis ) appellabatnr.

6.

Κόμανα. Α χόµη fit κοµάνη femininum, et neutrum xó-
uavoy οἱ τὰ Κόμανα. (Cujus nominis urbs est Cappadociae.)
Fertur enim Agamemnonis filium Orestem cum sorore fu-
gientem ibi comam totondisee, unde nomen urbi inditum.
Diyllus (P). Alii secundym lonicam dialectum vocem inter.
pretantur σύσχια, umbrosa.

De vita ac scriptis Demetrii Phalerei disserue-
runt preter Vossium Bonamyus in Mém. de l' 4cad.
d. inscr, tom. VIII, p. 157 sqq.; H. Dohrn, De vita
et rebus Demetrii Phal., Kilie 1835; H. W. Grau-
ert. Histor. u. philol, Anal. tom. I, p. 215, 310
sqq. Cf. Clinton. F. H. III, p. 4785q. Hos tn adeas;
non est enim cur hoc loco pluribus de illo Theo-
phrasti discipulo agamus , quum historica Demetrii
fragmenta paucissima supersint, reliqua autem
operas, quorum quinquaginta fere numero Dio-
genes reeenset , jam nihil ad nos pertineant.

DiogenesL. V, 8o, de scriptis Demetrii Phalerei :
Πλήθει δὲ βιθλίων xal ἀριθμῷ στίχων σχεδὸν ἅπαντας
παρελήλαχε τοὺς xat' αὐτὸν Περιπατητικοὺς , εὐπαί-
δευτος ὢν xal πολύπειρος xao! ὀντινοῦν. Ὃν ἔστι τὰ μὲν
ἱστορικὰ, τὰ δὲ πολιτικὰ, τὰ δὲ περὶ ποιητῶν, τὰ
δὲ ῥητορικὰ , δημηγοριῶν τε καὶ πρεσθειῶν, ἀλλὰ μὴν
xai λόγων Αἰσωπείων συναγωγαὶ xad ἄλλα πλείω. Se-
quitur deinde scriptorum enumeratio, ex quibus
ad ἱστοριχὰ pertinet :

Περὶ τῆς δεχαετείας βιθλ. α’, sive De de-
cennio illo, per quod penes Demetrium erat Athe-
narum administratio. Cujus libri meminit etiam
Strabo IX, p. 398 : "Ev δέ φασι, καὶ βέλτιστα
τότε αὐτοὺς πολιτεύσασθαι δεκαετῆ χρόνον, ὃν ἦρχε
Μακεδόνων Κάσσανδρος. Οὗτος γὰρ 6 ἂνλρ πρὸς μὲν
τὰ ἄλλα δοχεῖ τυραννικώτερος γενέσθαι, πρὸς Ἄθη-
valouc δὲ ηὐγνωμόνησε λαθὼν ὑπήχοον τὴν πόλιν. ἐπέ-
στησε γὰρ τῶν πολιτῶν Δημήτριον τὸν Φαληρέα, τὸν
Θιοφράστου τοῦ φιλοσόφου γνώριµον, ὃς οὗ µόνον οὐ
κατέλυσε τὴν δΔημοχρατίαν, ἀλλὰ καὶ ἐπηνώρθωσε.
Δηλοῖ δὲ τὰ ὑπομνήματα, ἃ συνέγραψε περὶ τῆς πολι-
τείας ταύτης ἐχεῖνος.

Alterum opus, quod in Catalogo Diogenes, sic-
uti alia complura, omisit , quamquam ipse id laudat
lib. I, 3a et II, 7, Recensus archontum erat sive
Ἀρχόντων ἀναγραφή. Alia qus historicum argumen-
tum pre se ferunt, Diogenes laudat hzc : Περὶ τῶν
Ἰώνων, Ἀθηναίων χαταδροµή. Quorum tamen nihil
superest. Deinde vero historicis scriptis accenseri
possunt : Τὰ περὶ τῆς Ἀθήνησι vouotisc(ac βιθλ. ε’,

DEMETRIUS PHALEREUS.

Περὶ τῶν Ἀθήνησι πολιτῶν βιθλ. β’. Quse quasi me-
dium locum obtinuisse videntur inter opera mere
historica atque theoretica illa, quz ad politicam
pertinent, Περὶ νόμων α’, Περὶ πολιτικῆς β’, Περὶ δηµα.
Ὑωγίας. — His adde titulos : Προοίμιον ἱστορικόν,
Κλέων a'; Ἀρταξέρξης a'; Διονύσιος a', quibus fortasse
item historica scripta significantur. — Fragmenta
vero operum modo recensitorum non nisi duorum
deprehendi, nempe Ἀρχόντων ἀναγραφῆς, et Τῶν
περὶ τῆς Ἀθήνησι νομοθεσίας.

ΑΡΧΟΝΊΩΝ ΑΝΑΓΡΑΦΠΗ.
1.

Diogenes Laert. I, 22, de Thalete : Καὶ πρῶτος
σοφὸς ὠνομάσθη, ἄρχοντος Ἀθήνησι Δαμασίου, χαθ
ὃν xal of ἑπτὰ σοφοὶ ἐχλήθησαν, ὥς φησι Δημήτριος
ὁ Φαληρεὺς ἐν τῇ τῶν Ἀρχόντων ἀναγραφῇ.

λ.

Idem 11, 1, de Anaxegora : "Ἠρξατο δὲ φιλο-
σοφεῖν Ἀθήνησιν ἐπὶ Καλλιάδου ἐτῶν εἴκοσιν ὧν, ὡς
Δημήτριος 6 Φαληρεὺς ἐν τῇ τῶν Ἀρχόντων ἀναγραφῇ,
ἔνθα καί φασιν αὐτὸν ἐτῶν διατρῖψαι τριάκοντα.

3.

Marcellin. Vit. Thuc. 6 5o : Δῆλον ὅτι χάθοδος
ἐδόθη τοῖς φεύγουσιν, ὡς xai Φιλόχορος λέγει xal An-
µήτριος dv τοῖς Ἄρχουσι,

Toi φεύγουσιν]»ο. τοῖς φυγάσι πλὴν τῶν Πεισιστρα-
τιδῶν μετὰ τὴν ἦτταν τὴν dv Σικελία. Ol. 92, r, 41a.
Vide notata ad fragm. Cratippi 3, p. 77.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ AGHNHZI ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ.
4.
. E LIBRO SECUNDO.
Lex. Rhet. ad calcem Photii p. 672, 3 v. Κυρία

ἐχκλησία. Vide Aristot. fragm. 32, p. 116.

ARCHONTUM RECENSUS.

1.

Primus Thales vocatus est sapiens , quo tempore Dama-
sius Athenis archon erat, sub quo septem quoque sapientes
vocati sunt, ut ait Demetrius Phalereus in Archontum
Recensione.

2.
Anaxagoras philosophari ccpit Athenis sub Calliada ar-

chonte (480 a. C.) , vitse anno vicesimo, ut Demetrius Pha-
lereus in Archontum recensu dicit; Athenisque eum per
annos viginti commoratum esse tradunt.

9.
Exulibus (post cladem Siculam, 412 a. C.) redeundi po-

teslatem factam esse patet, testantibus etiam Philochoro
et Demetrio Phalereo.

362

DEMETRIUS
5.
E LIBRO TERTIO.

Harpocratio : Σχαφηφόροι... Δημήτριος γοῦν iv
Υ΄ Νομοθεσίας φησὶν ὅτι προσέταττεν Ó νόμος τοῖς µε-
τοίχοις ἐν ταῖς πομπαῖς αὐτοὺς μὲν σχάφαςφέρειν, τὰς δὲ
θυγατέρας αὐτῶν ὑδρεῖα xal σχιάδια. Διείλεχται περὶ
τούτων xal Θεόφραστος iy V Νόμων. Cf. Photius et Sui-
das s. v. Pollux III, 55 : Σχαφηφόρος' οὕτως δὲ τοὺς
µετοίχους ὠνόμαζον * xal τὰς γυναῖχας αὐτῶν ὑδριαφό-
ρους, ἀπὸ τοῦ ἔργου ἑκατέρους. JElian. V. H. VI , 1:
T& γοῦν παρθένους τῶν µετοίκων σχιαδηφορεῖν ἐν ταῖς
πομπαῖς ἠνάγχαζον ταῖς ἑαυτῶν χόραις, τὰς δὲ γυναῖχας
ταῖς γυναιξὶ, τοὺς δὲ ἄνδρας σχαφηφορεῖν. Suidas et
Etym. v. Ἀσκοφορεῖν; Ammonius v. Ἱσοτέλης. Her-
mann. Gottesd. Alterth. 54, 27.

E LIBRIS INCERTIS.
6.

Harpocratio : "Epxeto; Ζεύς,... ᾧ βωμὸς ἐντὸς
Épxouc ἐν τῇ αὐλῃ ἵδρυται' τὸν γὰρ περίθολον ἔρχος
ἔλεγον. "Occ δὲ τούτοις μετῆν τῆς πολιτείας, οἷς sls
Ζεὺς ἔρχειος, δεδήλωκε xal Ὑπερίδης dv τῷ ὑπὲρ δη-
µοποιήτου, εἰ γνήσιος, xoi Δημήτριος ἐν τοῖς Περὶ
τῆς Ἀθήνησι νοµοθεσίας. Cf. Phot. et Suidas.

7.

Harpocratio : Παράστασις... ἔστι δὲ δραχμὴ xa-
ταθαλλοµένη ὑπὸ τῶν δικαζοµένων τὰς ἰδίας δίχας
(Sequitur Aristotelis fr. 31)... Δημήτριος δὲ 6 a-
ληρεὺς ἐν τοῖς Περὶ νομοθεσίας τοὺς διαιτητάς act
λαμθάνειν τὰς δραχμὰς , µίαν μὲν ἀπὸ τῆς λήξεως, ἣν
παράστασιν ἐκάλουν, ἑτέραν δὲ χατὰ ὑπωμοσίαν ἑκάστην.

PHALEREUS. 363

V. Hudtwalcker. De diztetis p. 134, Schoemann.
Hist. jur. publ. 384. 267.
Ex eodem opere fluxerunt sequentia.

8.

Plutarch. Solon. c. 33 : Ὅλως δὲ πλείστην ἔχειν
ἀτοπίαν οἱ περὶ τῶν γυναιχῶν νόμοι τῷ Σόλωνι δοκοῦσι.
Μοιχὸν μὲν γὰρ ἀνελεῖν τῷ λαθόντι ἔδωχεν: ἐὰν
δ) ἁρπάσῃ τις ἐλευθέραν γυναῖχα καὶ βιάσηται, ζημίαν
ἑχατὸν δραχμὰς ἔταξε: χᾶν προαγωγεύη, δραχμὰς εἴ-
χοσι, πλὴν ὅσαι πεφασµένως πωλοῦνται, λέγων δὴ τὰς
ἑταίρας. αὗται γὰρ ἐμφανῶς φοιτῶσι πρὸς τοὺς διδόντας.
τι δ) οὔτε θυγατέρας πωλεῖν οὔτ' ἀδελφὰς δίδωσι,
πλὴν ἂν μὴ λάθη παρθένον ἀνδρὶ συγγεγενηµένην.
Τὸ δ) αὐτὸ πρᾶγμα ποτὲ μὲν πιχρῶς xal ἀπαραιτή-
τως χολάζειν, ποτὲ δ) εὐχόλως xal παίζοντα πρόστιµον
ζημίαν τὴν τυχοῦσαν δρίζοντα ἅλογόν ἐστι’ πλὴν εἰ μὴ
σπανίζοντος τότε τοῦ νομίσματος ἐν τῇ πόλει µεγάλας
ἐποίει τὰς ἀργυρυιὰς ζημίας τὸ δυσπόριστον. Εἰς µέν
Ys τὰ τιµήµατα τῶν θυσιῶν λογίζεται πρόδατον xal
δραχμὴν ἀντὶ µεδίµνου, τῷ δ’ Ἴσθμια νυκήσαντι δρα-
χμὰς ἔταξεν ἑκατὸν δίδοσθαι, τῷ δ᾽ Ὀλύμπια πενταχο-
σίας, λύχον δὲ τῷ χοµίσαντι πέντε δραχμὰς ἔδωχε, λυ-
χιδέα δὲ µία, ὧν φησιν 6 Φαληρεὺς Δημήτριος τὸ μὲν
βοὺς εἶναι, τὸ δὲ προθάτου τιμήν.

9.

Schol. Arist, Nub, 34 : Δημήτριος δὲ ὃ Φαληρεύς

φησι" « Καὶ δημάρχους οἳ περὶ Σόλωνα χαθίσταντο iv

πολλῃ σπουδῇ , ἵνα οἱ χατὰ δῆμον διδῶσι xal λαμθά-
νωσι τὰ δίκαια παρ’ ἀλλήλων. » Cf. Aristotelis fr. 18

10

Lexicon Rhetor. ad ,calcem Photii p. 667, v.

DE LEGISLATIONE ATHENIENSI.
5.
E LTBRO TERTIO.

Demetrius librotertio De legislatione (Atheniensium) dicit
legem jubere , ut inquilini ligones in pompis ferant , eorum-
que filie hydrias gestent et umbellas. De his disseruit
etiam Theophrastus libro decimo De legibus.

6.

Juppiter Herceus, cui arà intra septum in aula structa
erat. Nam septum appellebant ἔρχος. Habuisse autem jus
civitatis, qmbus esset Juppiter Herceus, Hyperides decla-
ravit in oralione pro cive facía , si genuina est, et Demetrius
in libris De legislatione Atheniensium.

7.

Parastasis drachma fuit deposita ab iis , qui privatis inter
ee de controversiis disceptarent... Demetrius autem Pha-
lereus in libris De legislatione tradit arbitros cepisse
drachmam unam post sortitionem 6851899, aliam qu
dies diffissus esset.

8.
Sed leges Solonis de mulieribus omnium absurdissiinae

videntur. Jus enim adulterum occidendi deprehendenti con-
cessit; quodsi quis liberam mulierem raperet et vim ei
inferret, mulctam ei centum drachmas constituit; sin
prostituisset ( exceptis iis, quse palam venduntur, hoc est
meretricibus, qua pretium danti obsequuntur), viginti.
Filias vendere sororesque prohibuit, nisi qua in stu-
pro deprehensz essent. Enimvero rationi consentaneum
non est, idem facinus modo acri et extremo supplicio Ρίο:
ctere, modo leviter e£ quast per jocum quacumque mulcta
proposita. Nisi forte rara tum Athenis pecunia, mulctam
difficultas, numi parandi magnam effecerit. Nam et sa-
crificia ove estimabantur, et pro medimno denarius : et
qui Isthmia vicisset , ei centum denarios dari jussit Solon,
qui Olympia , quingentos ; qui lupum attulisset , quinque,
qui catulum lupi, unum, quorum boc ovis, illud bovis
pretium esse Demetrius Phalereus asserit.
9.

Demetrius Phalereus dicit : « Demarchos quoque Solon
instituit, magnopere studens, ut pagani in singulis pagis a
se invicem jus acciperent, sibique darent. »

10.
In judiciis de εἰσα γγελέαεις secundum Philochorum judices

864
εἰσαγγελία : [Ἔκρινον δὲ τὰς εἰσαγγελίας] ὡς μὲν Φι-
λόχορος (Φιλόχανος οοἆ.), χιλίων καθεζοµένων, ὡς δὲ
Δημήτριος ὁ Φαληρεὺς, χιλίων πενταχοσίων. Inclusa
supplevit Meierus.

Pollux VIII, 53 : XO«ot δὲ χατὰ μὲν Σόλωνα τὰς
εἰσαγγελίας Éxpwov: χατὰ δὲ τὸν Φαληρέα, xal πρὸς
πενταχόσιοι.

« Àb Polluce quum Demetrius Soloni oppo-
natur, ut Solonis nomine leges Solonis, ita Demetrii
nomine Demetrii leges significari credideris ; contra
ea hic grammaticus quum Demetrium opponat Phi-
lochoro , ut Philochori nomine Philochori libros,
ita Demetrii nomine Demetrii libros significare vi-
detur ; hunc igitur sic interpretere , quasi vero Phi-
lochorus narraverit de εἰσαγγελίαις semper mille,
Demetrius autem tradiderit de iis semper MD judi-
ces judicasse , quum, Pollucem si audis , olim Solo-
nis legibus mille, postea Demetrii ex legibus MD de
εἰσαγγελίαις judicarint. Atque cum hoc rhetorico
lexico ut facere malim, illud mihi persuadet, quod
Demetrii libris Περὶ τῆς ἸἈθήνησι νομοθεσίας ab
Harpocratione ter, ab hoc lexico rhetorico semel
diserte (p. 672, 4), semel minus diserte (p. 673, 4),
ejus autem legibus nunquam ab his grammaticis
testimonium denunciatur; itaque apud Pollucem
quoque tur eo, quo nunc agitur, loco VIII, 53,
xatk δὲ τὸν Φαληρέα non significat ex legibus sive
tempore Phalerensis , um VIII, 102, νομοφύλαχας
δὲ κατὰ τὸν Φαληρέα, µετωνοµάσθησαν non est cum
Kuhnio explicandum tempore Ρλαἰέγεποίς, sed
uterque locus ad eos quos diximus libros De legi-
bus Atticis referendus est, Jam via parata est, qua
Pollucem cum hoc lexico, qua Philochorum cum
Demetrio conciliemus. Etenim Philochorus quod
mille judices de εἰσαγγελίαις judicasse scripsit, ad
veterem Solonis legem , Demetrius, quod mille
quingentos judices in illis accusationibus sedisse
tradidit, ad morem postea , nescio quando, intro-
ductum respexisse putandus est. » Μκισκυς.

11.

Lexic. Rhet. p. 673, 3 v. [Ἡ] μὲ οὖσα δίκη;
Δημήτριος 6 Φαληρεὺς ἐνίους λέγει τῶν κρινοµένων
καχοτεχνεῖν τοῖς διώχουσιν ἀντιλαγχάνοντας τὴν μὴ

oUcav* δεῖ γὰρ τοὺς [ μὲ ] ὑπὲρ δέχα δραχμῶν ἀμφισ-

DEMETRII PHALEREI

θητοῦντας διαιτητὰς δέχα ἔτη Aay6dvsw - διὸ καὶ
ἔχειτο νόμος μὴ εἰσάγεσθαι δίκην, εἰ μὴ πρότερον ἕξε-
τασθείη παρ) αὗτοις το πρᾶγμα * ἑνίους δὲ ἀσθενὲς τὸ
δίκαιον ἔχοντας xal δεδοιχότας τὴν χαταδίαιταν, χρό-
vous ἐμθάλλειν) xai σχήψεις, otc δοχεῖν εἶναι εὔλόγους .
xal τὸ μὲν πρῶτον παραγράφεσθαι, τὸ [ δὲ δεύτερον ]
ὑπόμνυσθαι νόσον 7| ἀποδημίαν, xal τελευτῶντας ἐπὶ
τὴν χυρίαν αὐτῆς [τῆς ] διαίτης ἡμέραν οὐκ ἀπαντῶν--
τας. [ ἀπαντῶντας δὲ ] AD ou] δύνοντος, ἀντιλαγχάνειν
τὴν μὴ οὖσαν τῷ ἑλόντι, ὥστε ἐξ ὑπαρχῆς ἀχέραιον
αὐτοῖς καθίστασθαι τὸν ἀγῶνα,

Hactenus Demetrii sententia, Subjiciuntur vero
hec : Κατ) ἑνίους δὲ ἡ ἀντίληξις [οὐδεμία 3v], 008
[ὄλ]ως ἀντιλαχεῖν ἔξῆν, x«l µετέγραψαν 3) ὅλως ἐκ
τῶν δικῶν αὐτὴν ἀνεῖλον ' τούτου δὲ αἴτιον ἡ τοῦ ἔθους
ἔχλειψις' ἀνήρηται γὰρ μετὰ τῶν διαιτῶν ἡ ἀντίληξις,
Ἔξην δὲ ἀντιλαγχάνειν ἐντὸς ἡμερῶν δέχα.

ἀντιλαγχάνοντας ] ἀντιλαγχάνουσι cod.; xaxotty-
γοῦντας.... ἀντιλαγχάνειν dedit Meier.; idem moxad-
didit i3; — διαιτητὰς ] Meier, διαιτητεῖς codex. Ce-
terum Meierus: « In δέχα ἔτη quid lateat, nondum
perspexi; nam quod C. F. Hermannus in Procm.
ind. schol. Marburg. an 1833—34 conjecit διαι-
τὰς Ó' sive τέσσαρας ἐπιλαμθάνειν, id sane non
multum recedit ab literarum vestigiis, repugnat
autem , ni fallur, tum usui sermonis (certe nun-
quam , quod sciam, ἐπιλαμθάνειν διαιτητὴν dicitur),
tum etiam magis antiquitatis fidei; nam unum
exemplum causs ab quattuor arbitris judicate
eo minus probat debuisse coram quaternis arbi-
tris causas disceptari, quo plura novimus exempla
litium ab singulis arbitrisjudicatarum, » [Equidem
pro διαιτητεῖς δέχα ἔτη λ. proposuerim : διαιτητὰς
εἰς δίκην ἑχάστην λαμθάνευ, vel διαιτητὰς ὡς διχαστὰς
λαμθάνεν, quod non ita longe abest ab literis
quas fraditas accepimus, —] « Verum illud utut
est, si modo priora verba recte emendavi, lites,
qua essent infra decem drachmas, debebant antea
apud arbitros disceptari, quam in judicium defer-
rentur heliasticum; qua igitur decem drachmis
majores essent private controversie, poterant
illa quidem, sed non debebant arbitris antea ad
disceptandum dari. Id vero tum nature rerum
convenientius est , quam quae est vulgata scriptura
sententia, ut decem drachmis majores debuerint,

mille, secundum Demetrium Phalereum mille quingenti
sedebant. .
11.

Demetrius Phalereus dicit nonnullos reos malis artibus
jn accusatores uti eo, quod restitutionem litis peterent. Do-
bent enim ii, quorum lis est infra decem drachmarum pre-
lium, ad arbitros eam deferre. Atque lex erat ne ejusmodi
causa in judicium publicum introduceretur antequam apud
arbitros esset instructa. Jam vero nonnulli, qui justitiae

causte sue parum fiderent, vererenturque ne ab arbitris
condemnarentur, moras nectere ac praetextus et exceptiones
speciosas afferre studebant; ac primum quidem exceptione
actionis non recte instifutee uti, deinde vero morbum aut
peregrinationem sub jurisjurandi fide preetexentes dilationem
petere, denique dicta die aut omnino non, aut occidente jam
sole se sistentes restitutionem litis petere, adeo ut de integro
prorsus causa denuo instituenda esset.

FRAGMENTA.

inferiores .potuerint diztetis committi , tum eidem
respondet, quod quadraginta viri sive pagani
judices lites , quz essent decem drachmis minores,
ipsi judicabant, que majores essent, judicibus
heliasticis judicandas deferebant; ita enim et Lex.
Rhet. p. 306, 15 : τεσσαράχοντα... πρὸς οὓς αἱ ἴδιαι
δίκαι ἐλαγχάνοντο xal τὰ [ malim ἔλ. ai] µέχρι δέχα
δραχμῶν, τὰ [malim τὰς] δ᾽ ὑπὲρ τοῦτο τὸ τίμημα
τοῖς διιασταῖς παρεδίδοσαν. Id enim verius videtur
Pollucis narratione, qui VIII, 100 scribit : Ot
περιιόντες κατὰ δήµους τὰ µέχρι δραχμῶν δέχα ἐδίχα-
ζον, τὰ δ᾽ ὑπὲρ ταῦτα διαιτηταῖς παρεδίδοσαν, nisi
mavis utrique reddere : τοῖς 9x ac catio 3 διαι-
τηταῖς παραδιδόασιν (παρεδίδοσαν). Sic etiam Lex.
Rhet. 310, a1 : ἕως Bíxa δραχμῶν ἐδίκαζον κατὰ
δήμους, Nihil autem tribuendum est Zonare v.
Διαιτηταί : of ὑπεράνω τῶν πεν τήχοντα νομισμάτων
δίκας χρίνοντες ὡς εἶναι τοὺς διαιτητὰς µεγίστους χρι-
τάς, neque tribuitei quidquam Iludtwalckerus De
arbitris p. 39, quamquam de pecuniz summa, infra
quam lites arbitris publicis disceptande sint dat,
Hudtwalckerus ab ea sententia vehementer disce-
dil, quam ipse modo professus est. » — In se-
quentibus quz uncis intercluduntur, suppleta ,
alia correcta sunt ab Meiero. Codex : ... ἡμέραν
οὐχ ἁπάντων τὰς ὅπη δύνοντας, et mox : ὥστε ἐξ
ὑπ ἀρχῶν ἀχέραιον; dein : ἡ ἀντίληξις οὕτως ἀντι-
λαχεῖν... ὅλως ix. τῶν λόγων, De postrema loci parte
ita Meierus exponit : « Quicumque ab arbi-
tris condemnati essent , iis judicium τῆς μὴ οὔσης
non secus dabatur, atque iis, qui ab /Aelíasticis
judicibus absenti: nomine damnati essent, si inju-
riam sibi factam opinarentur, τὴν ἐρήμην ἀντιλα-
yt» concedebatur. Quod igitur, qui hic comme-
morantur, nonnulli τὴν μὴ οὖσαν plane negarunt
atque de actionum numero funditus sustulerunt,
id ex sententia hujus grammatici sic explicandum
est, quod cum arbitris sublatis ea quoque actio per
desuetudinem abrogata est. Itaque docet hic locus
arbitrorum munus potestatemque aliquando, id-
que reliquis legibus et judiciis Atheniensium su-
perstitibus, esse sublatam, quamquam non docet,
quando id acciderit. Quod vero in fine enarratio-
nis positum est, rectius autem esset ante χατ᾽ ἑνίους
collocatum, ἐξῆν δὲ ἀντιλαγχάνειν ἐντὸς ἡμερῶν δέκα,
idem tradit et Photius p. 267, 11 v. M3, οὖσα δίχη :
ἐντὸς δὲ ἡμερῶν δέκα ἐξῆν λαχεῖν τὴν μὴ οὖσαν δίκην,
μετὰ δὲ ταύτας οὐχέτι, et, qui utroque melior auctor
est , Pollux VIII, 6ο, ubi pro ἐξηνοέντὸς δέχα ήμε-

12.
Undecimviri sunt, quorum singuli e singulis eliguntur
tribubus, ipsisque scriba adnumeratus. Secundum Deme-
trium Phalereum nomophylaces denominati sunt.

365

pv τὴν μὴ οὖσαν ἀντιγράφειν rescripserim ἄντιλα-
fttv. Iis igitur qui ab arbitris propter desertum

vadimonium condemnati essent, decem tantum -
dies concedebantur, intra quos iis permitteretur
τῇ μὴ οὔση uti; idem dierum numerus iis, qui
testularum judicio condemnati essent, prescribe-

batur, intra quem urbe excederent, Qui vero ab
judicibus heliasticis absentes condemnati essent,
his legitima erat duorum mensium praescriptio,
intra quos iis licebat τὴν ἐρήμην ἀντιλαχεῖν. »

12.

Pollux VIII, 102 : Ot ἔνδεχα, εἷς dg! ἑκάστης
φυλῃς ἐγίγνετο, xal γραμματεὺς αὐτοῖς συνηριθμεῖτο *
νομοφύλακες δὲ χατὰ τὸν Φαληρέα µετωνομάσθησαν.
— Addit : ᾿Ἐπεμελοῦντο δὲ τῶν dv τῷ δεσµωτηρίῳ,
xai ἀπῆγον χλέπτας, ἀνδραποδιστὰς, λωποδύτας, si
μὲν ὁμολογοῖεν θανατώσοντες᾽ εἰ δὲ μὴ , εἰσάξοντες εἷς
τὰ δικαστήρια, χἂν ἁλῶσιν, ἀποχτενοῦντες. Τοῦ δὲ
νοµοφυλαχίου θύρα µία χαρωνεῖον ἐχαλεῖτο, δι) ἧς τὴν
ἐπὶ θανάτῳ ἀπήγοντο.

Κατὰ τὸν Φαληρέα ] V. Meier. in annot. ad fr. 10,
— νομοφύλαχκας] Aliter schol. Aristoph. Vesp.
1108 : Ot ἔνδεχα" ἐτήρουν οἵδε τοὺς δεδεµένους᾽
οὗτοι δὲ νῦν θεσμοφύλαχες χαλοῦνται. Ἡ τῶν
ἕνδεχα ἀρχὴ τοὺς μὲν ὅμρλογοῦντας xal ἀνδραποδιστὰς
xai λωποδύτας θανάτῳ ἐχόλαζον, τοὺς δὲ ἀρνουμένους
εἰς διχαστήριον εἰσῆγον. Proclivis conjectura esset
pro θεσμοφύλακες scribendum esse δεσμοφύλακες,
nisi obstaret geminum νοµοφυλάχων vocabulum.
Distinguendi igitur hi nomophylaces ab septem
( vel sex sec. Meierum ) nomophylacibus, de qui-
bus Pollux VIII, 94, et Suidas s. v. et Lex. Rhet.
in Append. ad Photium p. 673, 23, ubi vide
Meierum,. Non distinguendos esse suspicatus est
Ulrichius, improbante Schoemanno Hist. jur.
publ. p. 399, n. 3. Ceterum de Undecimviris v.
Scheemann. |. 1. p. 346.

His subjigio alia quzdam, qua etsi non ex histo-
ricis libris desumpta, ad historiam tamen pertinent,

13.

Plutarch. Lyc. 33: Ὁ δὲ Φαληρεὺς Δημήτριος
(φησὶ) οὐδεμιᾶς ἀψάμενον ( sc. Λυχοῦργον ) πολεμιχῆς
πράξεως, ἐν εἰρήνη καταστήσασθαι τὴν πκολιτείαν.
"Eotxs δὲ καὶ τῆς Ὀλυμπιακῆς ἐχεχειρίας ἡ ἐπίνοια
πράου xol πρὸς εἰρήνην ἔχοντος οἰκείως ἀνδρὸς εἶναι.
Hzc ad libri Περὶ πολιτικῆς vel Περὶ νόµων retule-
rim. Contrariam his sententiam probavit Hippias
fr. 9, p. 64.

13.

Demetrius: Phalereus Lycurgum ait nullam bellicam
actionem attigisse, sed in pace rempublicam constituisse au-
tumat. Sane Olympiacarum induciarum excogitatio man-
sueti el pacis perquam studiosi liominis videtur fuisse.

366 DEMETRII

14.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ.

Plutarchus Aristid. ο, 1 : Ἀριστείδης 6 Λυσιμάχου
φυλῆς μὲν ἦν Ἀντιοχίδος, τῶν δὲ δήµων Ἀλωπεκῆθεν.
Περὶ δ᾽ οὐσίας αὐτοῦ λόγοι διάφοροι γεγόνασιν, of μὲν,
ὡς dv πενία συντόνῳ χαταθιώσαντος xal μετὰ τλν
τελευτὴν ἀπολιπόντος θυγατέρας δύο πολὺν χρόνον
ἀνεχδότους BU ἁπορίαν γεγενηµένας" (2) πρὸς δὲ τοῦτον
τὸν λόγον ὑπὸ πολλῶν εἱρημένον ἀντιτασσόμενος
6 Φαληρεὺς Δημήτριος ἐν τῷ Σωχράτει χωρίον τε
Φαληροῖ φησὶ γινώσχειν Ἀριστείδου λεγόμενον, ἐν
ᾧ τέθαπται, καὶ τεχµήρια τῆς περὶ τὸν οἶκον εὐπορίας
ἓν μὲν ἡγεῖται τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, ἣν ρξε τῷ xudpup
λαχὼν éx τῶν γενῶν τῶν τὰ μέγιστα τιµήματα xe-
κτηµένων, οὓς Πενταχοσιομεδίμνους προσηγόρευον, ἔτε-
gov δὲ bv ἐξοστραχισμόν' οὐδενὶ γὰρ τῶν πενήτων,
ἀλλὰ τοῖς ἐξ οἴκων μεγάλων xal δι’ ὄγχον ἐπιφθόνων
ὅστραχον ἐπιφέρεσθαι " (a) τρίτον δὲ xal τελευταῖον,
ὅτι νίκης ἀναθήματα χορηγικοὺς τρίποδας dv Διονύσου
κατέλιπεν, οἳ xai καθ ἡμᾶς ἐδείχνυντο τοιαύτην ἐπι-
γραφὴν διασώζοντες, « Ἀντιοχὶς ἑνίχα, Ἀριστείδης
ἐχορήγει, Ἀρχέστρατος ἐδίδασχε. » (9) Τουτὶ μὲν οὖν,
καίπερ εἶναι δοχοῦν µέγιστον, ἀσθενέστατόν ἐστι. Καὶ
γὰρ Ἐπαμεινώνδας, ὃν πάντες ἄνθρωποι γινώσχουσιν
ἐν πενίᾳ xai τραφέντα πολλῆ xal βιώσαντα, xai Πλά-
των ὅ φιλόσοφος οὐκ ἀφιλοτίμους ἀνεδέξαντο χορηγίας,
6 μὲν αὐληταις ἀνδράσιν, 6 δὲ παισὶ χυχλίοις χορηγή-
σας, τούτῳ μὲν Δίωνος τοῦ Συραχοσίου τὴν δαπάνην
παρέχοντος, ᾿Επαμεινώνδα δὲ τῶν περὶ Πελοπίδαν.

PHALEREI

(s) Oo γὰρ ἔστι τοῖς ἀγαθοῖς ἀχήρυχτος καὶ ἄσπονδος
πρὸς τὰς παρὰ τῶν φίλων δωρεὰς πόλεμος, ἀλλὰ τὰς
εἰς ἀπόθεσιν xal πλεονεξίαν ἀγεννεῖς ἠγούμενοι xal
ταπεινὰς, ὅσαι φιλοτιµίας τινὸς ἀχερδοῦς ἔχονται xal
λαμπρότητος, οὐχ ἀπωθοῦνται, (6) Παναίτιος μέντοι
περὶ τοῦ τρίποδος ἀποφαίνει τὸν Δημήτριον ὁμωνυμίᾳ
διεψευσµένον' ἀπὸ γὰρ τῶν Περσικῶν εἰς τὴν τελευτὴν
τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου δύο µόνους Ἀριστείδας
χορηγοὺς ἀναγράφεσθαι νικῶντας, ὧν οὐδέτερον εἶναι
τῷ Λυσιμάχου τὸν αὐτὺν, ἀλλὰ τὸν μὲν Ξενοφίλου
πατρὸς, τὸν δὲ χρόνῳ πολλῷ νεώτερον, ὡς ἐλέγχει τὰ
γράµµατα τῆς μετ Εὐχλείδην ὄντα γραμματικῆς xol
προσγεγραµµένος 6 Ἀρχέστρατος , ὂν ἐν τοῖς Μηδικοῖς
οὐδεὶς, ἐν δὲ τοῖς Πελοποννησιακοῖς συγνοὶ χορῶν δι-
δάσκαλον ἀναγράφουσι. Τὸ μὲν οὖν τοῦ Παναιτίου
βέλτιον ἐπισκεπτέον ὅπως ἔχει. (7) Τῷ δ' ὁστράχῳ κᾶς
6 διὰ δόξαν 3 γένος 3| λόγου δύναμιν ὑπὲρ τοὺς πολλοὺς
νομιζόμενος ὑπέπιπτεν ' ὅπου xal Δάμων 6 Περιχλέους
διδάσκαλος, ὅτι τὸ φρονεῖν ἑδόχει τις εἶναι περιττὸς,
ἐξωστραχίσθη. (8) Καὶ μὴν ἄρξαι γε τὸν Ἀριστείδην
6 Ἰδομενιὺς οὗ χυαμεντὸν, ἀλλ᾽ ἑλομένων Ἀθηναίων
φησίν. Εἰ δὲ xoi μετὰ τὸν ἐν Πλαταιαῖς µάχην ἡρ-
ξεν, ὡς αὐτὸς ὃ Δημήτριος γέγραφε, καὶ πάνυ πιθανόν
ἐστιν ἐπὶ δόξη τοσαύτῃ καὶ χατορθώµασι τηλικούτοις
ἀξιωθῆναι δι) ἀρετὴν ἧς διὰ πλοῦτον ἐτύγχανον ol λαγ-
χάνοντες. (9) Ἀλλὰ γὰρ ὁ μὲν Δημήτριος οὗ µόνον
Ἀριστείδην, ἀλλὰ xal Σωχράτην δηλός ἐστι τῆς πενίας
ἐξελέσθαι φιλοτιμούμενος ὡς μεγάλου χαχοῦ * xal γὰρ
ἐχείνῳ φησὶν οὗ µόνον τὴν οἰχίαν ὑπάρχειν, ἀλλὰ xal
μνᾶς ἑθδομήχοντα τοχιζοµένας ὑπὸ Κρίτωνος,

14.

Aristides Lysimachi filius, de tribu Antiochide, ουσία
Alopecensis fuit. De facultatibus ejus diversa traduntur.
Quidam summa in paupertate vitam exegísse , duasque mo-
rientem filias reliquisse scribunt, qui diu ob inopiam ma-
ritos noninvenerint. (2) Huic multorum narrationi Demetrius
Phalereus in Socrate repugnans, cognitum sibi in Phalero
predium ait Aristidis, in quo is sepultus sit. Non defuisse
autem rem ei familiarem , primum ος eo colligit, quod is
sorte fabarum lectus magistratum , qui Eponymus appel-
latur, gesserit , qui iis modo cominitteretur, quorum familice
maximum censum explerent, videlicet quingentorum me-
dimnorum , unde πεντακοσιοµέδιμνοι dicebantur : deinde,
quod ostracismo in exilium &it pulsus; id vero non pau-
peribus , sed illustri genere natis atque invidise ob potentiam
obnoxiis, decerni solitum. (3) Postremo, quod victoris
donaria tripodes spectaculis sacros reliquerit in (ano Bacchi,
qui noetro quoque ostendehantur tempore, hac inscriptione :
« Vicit Antiochis, Aristides sumptum fecit, Archestratus
docuit. » (4) Postremum hoc argumentum, quum maximum
videatur, omnium minime valet. Nam et Epaminondas,
quem extrema in paupertate et educatum fuisse et vixisse
notum est omnibus, et Plato philosophus, haud illiberales
uterque sumptus , in tibicines alter, alter in cyclicoe pueros
fecit : suppeditante huic quidem Dione Syracusano , illi
autem Pelopida. (5) Neque enim viris bonis tale adversus

omnia amicorum munera bellum suscipitur, quod componi
nulla pace aut conditione possit ; sed ea qute ad reponendum
et divitias parandas spectant , illiberalia et vilia judicantes
non tamen ea repudiant, que liberalitati nullum lucrum
admitfenti et splendori serviunt. (6) Panzetius quidem De-
metrium in tripode illo nominis communitate deceptum
asserit : nam a Persico ad finem usque Peloponnesiaci
belli , duos tantum recenseri Aristidas , qui choro sumptibus
suppeditatis vicerint, neutrum vero cum Lysimachi 6lio
eundem fuisse, sed unum Xenophili filium , alterum multo
post tempore natum; quod et liters ipse ostendant , eo
modo scriptis, qui post Euclidem ccpit, et Archestratus.
ascriptus, quem fabulas Medico bello docuisse nemo , multi
Peloponnesiaco scribunt. De hoc Pan:etii sermone qualis
sit, amplius cogitare expedit. (7) Ostracismo quidem qui-
cumque gloria , genere aut eloquentia multitudinem excel-
lere existimarentur, erant obnoxii : quando Damon etiam
Periclis magister, quod nimiumsapere putaretur, testularum
suffragiis in exilium missus est. (8) Sane Idomeneus mon
sorte fabarum dactum, sed electum ab Atheniensibus Ari-
stidem ad gerebdum eum magistratum scribit : quod si ac-
cidit, ut ipse tradidit Demetrius, post Platceensem pugnam,
equidem probabile admodum est , virum tanía rerum gesta-
rum gloría insignem iis dignum judicatum honoribus , quos
alii divitiarum nomine adipiscerentur. (9) Verum Demetrius
non Aristidem modo, sed et Socratem a paupertate tanquam

FRAGMENTA.

Idem ib. c. 5, 10 : Ἀριστείδης δὲ τὴν ἐπώνυμον
εὐθὺς ἀρχὴν ἦρξε. Καίΐτοι φησὶν 6 Φαληρεὺς Δημήτριος
ἄρξαι τὸν ἄνδρα μικρὸν ἔμπροσθεν τοῦ θανάτου μετὰ
"v iv Πλαταιαῖς µάχην. Ἐν δὲ ταῖς ἀναγραφαῖς μετὰ
μὲν Ξανθιππίδην, ἐφ᾽ οὗ Μαρδόνιος ἠττήθη Πλαταιᾶ-
atv, οὖδ ὁμώνυμον Ἀριστείδην ἐν πάνυ πολλοῖς λαθεῖν
loni, μετὰ δὲ Φάνιππον, ἐφ᾽ οὗ τὴν iv Μαραθῶνι µά-
yn» ἑνίκων, εὐθὺς Ἀριστείδης ἄρχων ἀναγέγραπται.

Quod ad ἀρχὴν illam Aristidis pertinet, patet
Plutarchum cogitasse de Aristide archonte ἐπωνύ-
po. Quod ab ipso Demetrio, ἀρχόντων ἀναγραφῆς
auctore, alienum fuisse tum per se probabile est,
tum pluribus ostendit Beeckbius in Commentatione
De archontibus pseudeponymis. Et omnino sepius
factum est ut ii, qui aliam quamcumque ἀρχὴν
exercuerant, eponymi numerati sint.

15.

Idem ib. c. 27, 4 : Δημήτριος δ 6 Φαληρεὺς
xal Ἱερώνυμος 6 Ῥόδιος xal Ἀριστόξενος 6 μουσιχὸς
xai Αριστοτέλης (sl δὴ τὸ Π ερὶ εὖγενείας βιθλίον
dv τοῖς γνησίοις Ἀριστοτέλους θετέον ) ἱστοροῦσι Μυρτὼ
θυγατριδην Ἀριστείδου Σωκράτει τῷ σοφῷ συνοικῆσαι,
γυναῖχα μὲν ἑτέραν ἔχοντι, ταύτην δ' ἀναλαθόντι χη-
ῥρεύουσαν διὰ πενίαν καὶ τῶν ἀναγχαίων ἐνδεομένην.
Πρὸς μὲν οὖν τούτους ἰχανῶς 6 Παναίτιος dv τοῖς Περὶ
Σωκχράτους ἀντείρηχεν. *O δὲ Φαληρεὺς ἐν τῷ Σωχρά-
τει φησὶ μνημονεύειν Ἀριστείδου θυγατριδοῦν εὖ µάλα
πένητα Λυσίμαχον, ὃς ἑαυτὸν Ex πιναχίου τινὸς ὀνειρο-
χριτιχοῦ παρὰ τὸ Ἰαχχεῖον λεγόμενον χαθεζόµενος
ἔδοσκε. Τῃ δὲ μητρὶ καὶ τῇ ταύτης ἁδελφῃ ψήφισμα
γράψας δωρεὰν ἔπεισε τὸν δημον διδόναι τριώθολον
ἑκάστης ἡμέρας. Αὐτὸς μέντοι ὁ Δημήτριος νομοθετῶν

magno malo vindicare studet : huic enim non domum tan-
tum fuisse ait, sed etiam minas septuaginta apud Critonem
in fcenore positas.

Statim deinde Aristides magistratum eponymum gessit :
quanquam Demetrius Phalereus paullo ante mortem ac post
Platzense prelium hoc factum dicat. Atqui in commentariis
a Xantbippida, sub quo ad Plateas victus es Mardonius,
ne alium quidem ullum qui Aristidis nomen tulerit invenire
inter tam multos licet; post Phanippum , sub quo Mara-
thonia victoria parta est, statim Aristidem magistratum
gessisse annotatur.

15.

Demetrius Phalereus, Hieronymus Rhodius, Aristoxenus
musicus, et Aristoteles (si quidem liber de Ingenuitate inter
ejus £enuínos libros haberi debet) narrant , Myrtonem filia
Aristidis natam, Socratis sapientis uxorem fuisse, qui quum
aliam haberet in matrimonio, viduam eam et egenam sus-
ceperit. Contra hoe satis est a Pansetio dictum in iis quee de
Socrate scripsit. Demeirius idem in Socrate meminisse
se ait Lysimachi , filia Aristidis nati admodum pauperis , qui
tabella quadam insomniorum significationes continente fre-
tus, ad laccheum sedens sese aluerit. Ipse Demetrius roga-
tionem tulit , ut matri ejus et materteree doni nomine po-

307

ἑἐψηφίσατο ὁραχμὴν ἑχατέρα τάζαι τῶν γυναιχῶν, Cf.
Athen. XIII, p. 555, A, ubi eadem. Vide not. ad
Callisthenis fr. 16.

16.

Plutarch. Demosthen. c. 9 : Ἐπεὶ τόλµαν γε xol
θάρσος ol λεχθέντες ὑπ᾿ αὐτοῦ λόγοι τῶν γραφέντων
μᾶλλον εἶχον, εἴ τι δεῖ πιστεύειν Ἐρατοσθένει xal
Δημητρίῳ τῷ Φαληρεῖ καὶ τοῖς χωμικοῖς, Ὃν Ἔρα-
τοσθένης µέν φησιν αὐτὸν dv τοῖς λόγοις πολλαχοῦ γε-
Ὑονέναι mapá6Gaxyov: ὁ δὲ Φαληρεὺς τὸν ἔμμετρον
ἐχεῖνον ὄρχον ὀμόσαι ποτὲ πρὸς τὸν δῆμον, ὥσπερ ἐν-
θουσιῶντα;

Μὰ γῆν, uà χρήνας, μὰ ποταμοὺς, μὰ νάµατα.

Hzc et seqq. fortasse e libris Περὶ ῥητορικῆς petita,
Plura etiam de Demosthene dixerit in libris Περὶ
δηµαγωχγίας.

17.

Idem ib. c. 11 : Toi; δὲ σωματικοῖς Dacrópaot
τοιαύτην ἐπῆγεν ἄσχησιν, ὡς 6 Φαληρεὺς Δημήτριος
ἱστορεῖ, λέγων αὐτοῦ Δημοσθένους ἀχούειν πρεσθύτου
γεγονότος τὴν μὲν ἀσάφειαν καὶ τραυλότητα τῆς γλώτ-
της ἐκθιάζεσθαι xal διαρθροῦν εἰς τὸ στόµα ψήφους
λαμθάνοντα, xal ῥήσεις ἅμα λέγοντα" τὴν δὲ φωνὴν -
ἐν τοῖς δρόµοις γυµνάζεσθαι καὶ ταῖς πρὸς τὰ σιμὰ
προσθάσεσι, διαλεγόµενον, xal λόγους τινὰς, 3 στί-
χους, .ἅμα τῷ πνεύματι πυχνουµένῳ προφερόµενον -
εἶναι δ) αὐτῷ µέγα κάτοπτρον οἴχοι, xal πρὸς τοῦτο
τὰς µελέτας ἐξ ἐναντίας ἱστάμενον περαίνειν. Λέγεται
δ᾽, ἀνθρώπου προσελθόντος δεοµένου συνηγορίας, xal
διεξιόντος ὡς ὑπό του λάθοι πληγάς’ « Ἁλλὰ σύ γε, »
φάναι τὸν Δημοσθένην, « τούτων, ὧν λέγεις, οὐδὲν

pulus in singulos diea tres obolos daret : idem tamen leges
ferens decrevit, at harum feminarum utrique drachma
quotidie penderetur.

16.

Plus enim audaci atque confidentie dicta ejus quam
scriptae orationes habuerunt, si quidem Eratostheni, De-
metrio Phalereo , et Comicis credimus. Eratosthenes enim
siepe eum ait inter dicendum furore abreptum. Demetrius
eum velutí divinitus percitum , juramentum illud numeris
comprehensum jurasse ad populum :

Adjuro terram, fontes, latices, flumina.
17.

Corporis autem viliis uf mederetur, hujusmodi usus est
exercitatione, ut quidem Demetrius Phalereus ex Ipso se
jam sene audivisse perhibet. Aseumptis in oe calculis , verba
simul aliquot recitans, hesitantiam et balbutiem lingue
correxit. Vocem inter currendum exercuit , interque ascen-
dendum per acclivia locutus est, simulque increbrescente
spiritu versus aliquot aut sententias protulit. Domi habuit
magnum speculum, ex adverso ejus stans declamare solitus.
Ferunt etiam homini cuidam ad se venienti patrocinium-
que petenti, quod vapulasse a quodam se diceret, respon-

365

πέπονθας. » Ἐπιτείναντος δὲ τὴν φωνὴν τοῦ ἀνθρώπου
xal βοῶντος, « "Evo, Δημόσθενες, οὐδὲν πέπονθα ; »
« NÀ Δία, qdvat, νῦν ἀχούω φωνὴν ἀδικουμένου
καὶ πεπονθότος. » Οὕτως dro µέγα πρὸς πίστιν εἶναι
τὸν τόνον, καὶ τὴν ὑπόχρισιν τῶν λεγόντων. Toi; μὲν
οὖν πολλοῖς ὑποχρινόμενος ἤρεσχε θαυμαστῶς: ol δὲ
χαρίεντες ταπεινὸν ἡγοῦντο καὶ ἁγεννὲς αὐτοῦ τὸ
πλάσμα xai μαλαχὸν, ὧν καὶ Δημήτριος 6 Φαληρεύς
ἐστιν.

18.

Idem ib, ο. 38 : Oratoribus populiscito capitis
damnatis, Demosthenes fuga evasit. Ἄλλων δ᾽ ἆλ-
λαχοῦ διασπαρέντων, 6 Ἀντίπατρος περιέπεµπε τοὺς
συλλαμθάνοντας, ὧν ἡγεμὼν ἦν Ἀρχίας, 6 κληθεὶς
Φυγαδοθήρας. Τοῦτον δὲ θΘούριον ὄντα τῷ γένει
λόγος ἔχει τραγῳδίας ὑποχρίνεσθαί ποτε, xal τὸν Αἰγι-
νήτην Πῶλον, τὸν ὑπερθαλόντα τῇ τέχνη πάντας,
ἐχείνου γεγονέναι µαθητὴν ἱστοροῦσιν. Ἕρμιππος δὲ
τὸν Ἀρχίαν ἐν τοῖς Λαχρίτου τοῦ ῥήτορος μαθητὴν
ἀναγράφει: Δημήτριος δὲ τῆς Ἀναξιμένους διατριθῆς
μετεσχηχέναι φησὶν αὐτόν.

Fragmentum de JEschine rhetore vide in Ido-
menei fr, 15.

I9.
E LIBRO ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ.

Polybius ( Exc. Vatican.) XXIX, 6, c, postquam
de interitu regni Macedonici dixerat, subjicit :

Ὥστε πολλάχις xal λίαν μνημονεύειν τῆς Ànun-
τρίου τοῦ Φαληρέως φωνῆς' ἐχεῖνος γὰρ dv τῷ Περὶ
τῆς τύχης ὑπομνήματι βουλόμενος ἐναργῶς ὕποδει-

p—————————— Bde A———————— ———————ÓóÓÓ———————— Á ÓO————— Á—————— -—-—»—--Ü

DEMETRIUS PHALEREUS.

χνύναι τοῖς ἀνθρώποις τὸ ταύτης εὐμετάθολον, ἐπιστὰς
ἐπὶ τοὺς xat! Ἀλέξανδρον χαιροὺς, ὅτε χατέλνσε τὴν
Περσῶν doy, , λέγει ταῦτα *

« El. γὰρ λάβοις {πρὸ τῆς ἐννοίας add. Diodor.)
μὴ χρόνον ἄπειρον , μηδὲ γενεὰς πολλὰς, ἀλλὰ πεντή-
χοντα µόνον dev, ταυτὶ τὰ πρὸ ἡμῶν, Ὑνοίης ἂν ὡς τὸ
τῆς τύχης χαλεπὸν ἐνταῦθα) πεντηχοστῷ vào ἔτει
πρότερον οἶεσθ) ἂν 3 Πέρσας 3 βασιλέα τῶν Περσῶν
ἡ Μακεδόνας 3| βασιλέα τῶν Μακεδόνων , el τις θεῶν
αὐτοῖς προὔλεγε τὸ µέλλον, πιστεῦσαί ποτ’ ἂν, ὥς slc
τοῦτον τὸν χαιρὸν Περσῶν μὲν οὐδ' ὄνομα λειφθήσεται
τὸ πἀράπαν , ot πάσης σχεδὸν τῆς οἰκουμένης ἐδέσπο-
ζον. Μακεδόνες δὲ πάσης κρατήσουσιν, ὧν οὖὐδ'
ὄνομα πρότερον ἦν (ὄνομα ἣν γνώριμον Diodor. );
"AX ὅμως ἡ πρὸς τὸν βίον ἡμῶν ἀσύνθετος τύχη (ἡμῶν
ἀναλογία τῆς τύχης D.), xal πάντα παρὰ τὸν λογι-
σμὺν τὸν ἡμέτερον καινοποιοῦσα , xal τὴν αὑτῆς δύνα-
µιν dv. τοῖς παραδόξοις ( ἐνδόξοις D.) ἐνδειχνυμένη,
xai vov , ὣς ἐμοὶ δοχεῖ, δείχνυσι πᾶσιν ἀνθρώποις (xai
νῦν ὁμοίως ἐνδείκνυται, M. Diodor. ) , Μαχεδόνας ic

v Περσῶν εὐδαιμονίαν (ἡγεμονίαν D.) εἰσοιχίσασα,

διότι xal τούτοις ταῦτα (τούτοις ἡ τύχη D.) τἀγαθὰ
χέχρηκεν, ἕως ἂν ἄλλο τι βουλεύσηται περὶ αὐτῶν. »
Ταῦτα μὲν 6 Δημήτριος ὡσανεὶ θείῳ τινὶ στόµατι
περὶ τοῦ μέλλοντος πεφοίδαχεν... Δοχεῖ γάρ µοι θειο-
τέραν 3) χατ) ἄνθρωπον τὴν ἀπόφασιν ποιήσασθαι :
σχεδὸν γὰρ ἑχατὸν xal πεντήχοντα πρότερον ἔτεσι τὰ-
ληθὲς ἀπαφήνατο περὶ τῶν ἔπειτα συµθησοµένων.
162-]-150z-z3175. a. C.; itaque hunc libellum
Demetrius scripserit quo tempore Athenarum erat
administrator. — Eundem locum ex Polybio
transcripsit Diodorus (Exc. Vat. ) XXXI, το.

disse : At tu quidem nihil eorum quae narras passus es.
Intendente eo deinde vocem et clamante : Ego vero, o De-

* mosthenes , nihil passus sum ? dixisse : Jam profecto homi-
nis injuria affecti vocem audio. Adeo multum conducere ad
fidem faciendam vocis contentionem gestusque putabat.
Multitudini porro actio ipsius mirum ín modum placuit ;
politiores humilem eam et indignam mollemque judicabant,
inter quos Demetrius etiam Phalereus est.

18.

Aliis damnatorum alio dilapsis, Antipater circummisit qui
eos caperent, principe inquisitorum Archia, eo qui Phygado-
theras (i. e. fugitivorum indagator) cognominatus fuit.
Hunc Thurium natione aliquando histrionem fuisse tragicum
perbibent , et Polum Aginetam, qui eo artificio neminem
habuit parem, hujus dicipulum fuisse. Hermippus Archiam
inter Lacriti oratoris discipulos numerat, Demetrius Anaxi-
menis auditorem fuisse tradit.

19.

Que quum ita habeant, ssepe equidem ac magnopere
mente recolui Phalerei Demetrii effatum. Is enim in Com-
mentario qui inscribitur De fortuna , dum hujus vult mor-
talibus evidenter demonstrare volubilitatem, animum ad-

vertens ad Alexandri tempora , quum is Persarum imperium
delevit, hsec verba facit :

« Nam si quis haud quidem immensum tempus, neque
multas hominum eetates, sed quinquaginta tantummodo
ante hrec nostra tempora annos consideret , jam hinc , quam
dura sit fortuna , agnoscet. Ante annos enim quinquaginta ,
putatisne vel Persas regemve Persarum, vel Macedones
eorumve regem , si quis deus ipsis futura fata revelavisset ,
putatisne , inquam, sibi fore persuasnros, hac ipsa setate
ne nomen quidem Persarum superfuturum, qui tum uni-
verso fere orbi dominabantur; Macedones autem omnium
rerum potituros, quorum eo tempore ne nomen quidem
notum erat ? Profecto infida ista vitee nostrae fortuna , atque
omnia praeter opinionem nostram innovans, potentiamque
suam inopinatis casibus patefaciens, etiam nunc, ut arbi-
tror, cunctis hominibus demonstravit, dum Persarum feli-
cilatem ad Macedones transtulit, hos quoque tamdiu his
bonis ex concessu frui permittens, donec aliter deiis statuere
ei videbitur. »

H:ec Demetrius divino quodam ore ac veluti de Apollinis
tripode vaticinatus est; qui sane mihi videtur divinius
quam humana conditio fert , effatum edidisse ; nam centum
prope et quinquaginta ante annos, id quod futurum erat,
verissime enuntiawit.

STRATO LAMPSACENUS. THEODECTES PHASELITA.

Josephus C. Apion. I, 23 : Multi historici Greci
Judeorum mentionem fecerunt, Qui quamvis in
multis erraverint , χοινῶς μέντοι περὶ τῆς ἀρχαιότητος
ἅπαντες µεμαρτυρήχασιν... Ὁ μέντοι Φαληρεὺς Δη-
µήτριος xal Φίλων 6 πρεσθύτερος καὶ Εὐπόλεμος οὗ
πολὺ τῆς ἀληθείας διήµαρτον. Verum nullus dubito,
quin Demetrius ille sit non Phalereus, sed Deme-
trius is qui Judaeorum historiam scripsit, Pto-
lemzi IV vel V coevus (V. Clem, Alex. Strom. I,
p- 146).

Hec e Demetrii *eliquiis attulisse sufficiat. Re-
liqua ad literas et philosophiam etc. spectantia de
industria omitto,

STRATO LAMPSACENUS.

Strato Arcesilai filius, Lampsacenus, Theo-
phrasti, sicuti Demetrius Phalereus, discipulus,
ejusque in schola successor (287 a. C.), preter
philosophica, quorum titulos recenset Diogenes
Laert. V, 38, opus scripsit Περὶ εὑρημάτων, sive,
ut Diogenes ait, Εδρημάτων ἐλέγχους δύο : quod
quid sibi velit, liquet ex Plinio, qui inter auctores
ad concinnandum Hist. Nat. librum VII adhibitos
ponit Stratonem qui contra Ephori εὑρήματα
scripsit. Ceterum Polybius ( Exc. Vatican. ) ΧΗ,
25 c. ed. Didot, postquam de Timzo aliorum
scriptorum objurgatore dixerat, subjicit : Παρα-
πλήσιον Στράτωνι τῷ φυόικῷ συµθέθηχε' xal γὰρ
ἐχεῖνος ὅταν ἐγχειρήσῃ τὰς τῶν ἄλλων δόξας διαστέλ-
λεσθαι x«l ψευδοποιεῖν, θαυμάσιός ἐστιν" ὅταν δ) ἐξ
αὗτοῦ τι προφέρηται καί τι τῶν ἰδίων ἐπινοὴμάτων

369

ἐξηγῆται, παρὰ πολὺ φαίνεται τοῖς ἐπιστήμοσιν εὖτθέ-
στερος αὑτοῦ xxl νωθρότερος.

ΠΕΡΙ ΕΥΡΗΜΑΤΩΝ.

Clemens Alex. Strom. 1, p. 149, 29 Sylb. :
Χίλωνι τῷ Λαχεδαιμονίῳ ἀναφέρουσιτὸ 7,02 v dira v.
Στράτων δὲ iv τῷ Περὶ εὑρημάτων Στρατοδήμῳ τῷ
Τεγεάτῃ προσάπτει τὸ ἀπόφθεγμα, Δίδυμος δὲ Σόλωνι
αὐτὸ ἀνατίθησιν. Pro Στρατοδήµῳ procul dubio scri-
bendum Ἀριστοδήμῳ, quanquam hunc non Tegea-
tam, sed Argivum vel Lacedemonium reliqui
dicunt.

Idem ibid. p. 133, postquam varia variorum in-
venta recensuerat , inter fontes suos preter Scam-
monem aliosque etiam Stratonem Peripateticum £v
τοῖς Περὶ εὑρημάτων nominat. (V. fragm. Scam-
monis. )

THEODECTES PHASELITA.

Suidas : Θεοδέχτης Φασελίτης, ῥήτωρ, υἱὸς τοῦ
προτέρου (sc. Theodectis rhetoris et tragici), ἔγρα-
ψεν ἐγχώμιον Ἀλεξάνδρου Ἠπειρώτον, Ἱστοριχὰ ὕπο-
µνήµατα, Νόμιμα βαρθαριλὰ , [ Τέχνην ῥητορικὴν ἐν
βιθλίοις ζ’, ] καὶ ἄλλα πολλὰ Ὑπομνήματα,

De Theodecte seniore, Isocratis et Platonis disci-
pulo, qui natus circa Ol. 100, jam mortuus erat
Ol. 1x1, 4. 333 (Plutarch. Alex. 17), vide Wester-
mann. in Gesch. d. gr. Bereds. 5o, 6; 68, a1, et
Wagner. in Fragm. tragg. p. 113 sqq. De filio
Theodecte , qui sub Ptolemzo I floruisse debet,
aliunde non constat; neque operum fragmentum
aliquod potui indagare.

DE INVENTIS.
lllud ι Ne quid nimis Chiloni Lacedsemonio ascribunt.

Straton vero in libro De inventis dictum hoc Stratodemo
(Aristodemo) Tegeate tribuit; Didymus denique $oloni
vindicat. '

-

FRAGMENTA HIST. GR. — YOL. Il.

LYCUS RHEGINUS.

Suidas : Λύχος, 6 καὶ Βουθήρας, Ῥηγίνος, ἵστορι-
χὸς, πατὶρ Λυχόφρονος τοῦ τραγικοῦ , ἐπὶ τῶν διαδό-
χων γεγονὼς καὶ ἐπιθουλευθεὶς ὑπὸ Δημητρίου τοῦ Φα-
ληρέως. Οὗτος ἔγραψεν Ἱστορίαν Λιθύης xal Περὶ
Σιχελίας. Cf. Eudoc. p. 284, ubi pro Βουθήρας est
Βουθύρας.

Idem v. Λυκόφρων, Χαλχιδεὺς ἀπὸ Εὐθοίας, υἱὸς
Σωκλέους, θέσει δὲ Λύχου τοῦ Ῥηγίνου. — Tzetzes
De vit. Lycophr. p. 363 ed. Müller. : 'O Λυχόφρων
τῷ μὲν γένει ἦν Χαλχιδεὺς, υἱὸς Σωχλέους, Λύχου
τοῦ ἱστοριογράφου χατά τινας.

De inimicitiis, que Lyco cum Demetrio inter-
cedebant, accuratiora non traduntur. Ceterum ex
iis colligimus Lycum vixisse Alexandrie (*). Opus
historicum scripsisse videtur De Alexandro (fr. 1,
coll. fr. 3), Olympiadis fratre, rege Epirotarum,
qui bellum in Italia gessit. Reliqua fragmenta non
tam historica sunt quam periegetica de rebus me-
morabilibus Italie, Sicilie, Libye. Quarum re-
gionum descriptione bene meruisse Lycum testatur
Agatharchides De mar. Rubr. init. : Τὰ μὲν πρὸς
ἑσπέραν ἐξείργασται Λύχος τε xal Τίμαιος, τὰ δὲ πρὸς
ἀνατολὰς Ἑκαταῖος χαὶ Βάσιλις. De alio quodam
scripto ad Lycum nostrum fortasse referendo
vide fr, τὸ (**).

“ΠΕΡΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.)
I.

Stephan. Byz. : Σχίδρος, πόλις Ἰταλίας. Τὸ düvixóv
Σχιδρανός, ὡς Λύχος dv τῷ Περὶ Αλεξάνδρου. Urbis

(*) Demetrius Phalereus in JEgypto vixit an. 296--
283 a. C.

(**) A Rhegino distinguendus Lycus Neapolitanus, medi-
eus, cujus Ἐξηγητιχὸν τοῦ Διοσχούριδος laudat Erotian. v.
Ἁρτίων. Alia ex eodem afferunt Suidas et Phot. v. Πύθω,
et l'lin. XX, 20, 83. Cf. Indic. ad Galen. — Lycon [α-
sensis , qui de Pythagora scripsit. V. Athensgeus X , p. 480,
F;418,F; ll, p. 69, E, ubi perperam scribitur A ύχος ὁ Πν-
θαγόρειος; Porphyrius Vit. Pyth. p. 4, ubi item Λύχος ἐν
9 'Iaxvoguov.— Lycon Tarentinus Pythagoreus laudatur ap.
Jamblich. V. P. 36. — Alius Lycon item Pythagoreus, ap.
Euseb. P. E. XV, 2. Reliquos Lycones nihil curo. — Lycus
Περὶ θηόαίων, qui laudatur ap. Tzetz. ad Lyc. 526, 1206,
esso debet procul dubio Lysimachus, cujus v. fragm.

preter Lycum unus meminit Herodot. VI, 21 : £v-
θαρῖται, ol Λάον τε xal Σχίδρον οἴχεον, τῆς πόλιος
ἀπεστερημένοι, Recentiorum de situ urbis conjectu-
ras vide ap. Schillerum De Thuriorum Rep. p. 8.

2

Schol, Aristoph. Pac. 935 : Περὶ δὲ τῶν λαρινῶν
βοῶν Λύχος μὲν 6 Ῥηγίνος ἐπὶ ταῖς πρὸς Ἀλέξανδρόν
φησιν ἀπὸ Λαρίνου τινὸς βουχόλου ταύτην αὐτοὺς την
προσηγορίαν ἐσχηκέναι, Εἰσὶ δέ τινες ot παρὰ τὸν λά-
pov ἀξιοῦσιν αὐτοὺς οὕτω χαλεῖσθαι; οἱ δὲ τὴν pt συλ-
λαθὴν δασύνουσιν, ἵν ἡ λαβινοὺς τοὺς μεγαλορίνους!
Ἐν δὲ τῇ Χαονία φασὶ τοιούτους εἶναι βοῦς, οὓς xot
Κεστρινοὺς καλοῦσιν. Ἄλλως. Τοὺς δὲ ἨἩ πειρωτικοὺς
βοῦς οὕτω λέγουσιν ἀπό τινος Λαρίνου βουχόλου., πα-
ῥαλαθόντος παρὰ Ἡραχλέους τὰς Γηρυόνου βοῦς, xol
θρέψαντος εἷς εὐεξίαν.

Cf. Suidas : Λαρινοὶ βόες, ot à Ἠπείρῳ, ἀπὸ
Λαρίνου βουχόλου, χλέψαντος τὰς Ἡρακλέους βοῦς, ὡς
Λύχος ὃ Ῥηγινος, ὅτε τὰς Γηρυόνου βοὺς ἤλαυνε: Προ:
ξενος δὲ, αὗτον τὸν Ἡ ραχλέα ἀνεῖναί τινας τῷ Λωῤω"
ναίῳ Διί’ Ἀπολλόδωρος δὲ αὖ τοὺς ἐὐτραφεῖς λαρινούς'
λαρινεύειν γὰρ τὸ σιτεύειν. Photiuss. v.; Eustath. ad
Il. p. 1243, f1, ad Odyss. p. 1383, x. Jlianus
Hist. An. XII, r1 : Μέγιστος δὲ ἦν ἄρα βοῶν οὗτος
(Ὄνουφις) xal ὑπὲρ τοὺς Χάονας, οὕσπερ xal λαρι-
νοὺς χαλοῦσι Θεσπρωτοί τε xal Ἠπειρῶται, τῆς σπο-
ρᾶς τῆς τῶν ΓΓηρυόνου βοῶν γενεαλογοῦντες. Ηεεαίαὶ
Mil. fr. 349; Aristoteles H. An. III, 16,7 ; Athenzus
IX, p. 376, B; Plinius H. N. VIII, 45, 76; Oppian.
Cyn. II, 109; Apostolius XI, 77; Steph. Thes. s. v.
— Verbis ἐπὶ ταῖς πρὸς Ἀλ., idem Lyci Βουθήρου
opus significari , quod fragm. 1 citatur, non dubito,
Quzritur quodnam fuerit. De Historia Alexandri
Magni cogitavit Creuzerus Hist. Kunst p. 364.
Quod quam sit veri dissimile monui in Praefat. ad
Scriptor. Rer. Alex. p. V. Equidem cogitaverim
de Historia expeditionis Italice Alexandri Epi-
τοῖς, adeoque ap. schol. Arist. rescripserim ἐν ταῖς
περὶ Ἀλέξανδρον sc. ἱστορίαις. Quanquam fragmenta
ad argumentum hoc haud proxime pertinent. Sin
veriorem titulum indicat scholiastz locus, utrum-

(DE REBUS ALEXANDRI EPIROT/E?)
: 1.

dicit nomen habere a Larino quodam bubulco (qui Geryonis
boves ab Hercule acceperit [ vel furatus sit ] et eximie alue-
ri). Sunt tamen qui eos a λάρος ( marina avi? ) sic dietos

Scidrus, urbs Italie. Gentile Scidrianus, uti est apud | ee velint ; alii autem syllabam ox cum spiritu aspero scri-

Lycum in libro De Alexandro.
2.
Lari.j)0s boves Lycus Rheginus in Historiis de Alexandro

bunt , ut λαρίνους sit idem quod µεγαλορίνους ( magno naso
praeditos ) : cujusmodi boves in Chaonia esse dicunt, quos
etiam Cestrinos vocant.

LYCI RHEGINI

que fragmentum referre licet ad Italica, cum Si-
culis illa conjuncta, qux Alexandro ( Epirotze?)
J.vcus dedicaverit.

[ITAAIKA.]
3.

E LIBRO TERTIO.

Tzetz. ad Lyc. 615 : 'AXoócne τῆς Τροίας Διομή-
bvc ἀντὶ βάρους λίθους ix τοῦ τείχους τῆς Τροίας εἷς
τὸν ἑαυτοῦ ναῦν ἐνέδαλε. Παραγενόμενος δὲ εἷς τὸ
Ἄργος, καὶ μόλις φυγών τὸν ἐχ τῆς γαμετῆς αὐτοῦ
θάνατον, παρεγένετο eic τὴν Ἰταλίαν. Ἑὐρὼν δὲ τηνι-
χαῦτα τὸν Κολγικὸν δράκοντα λυμαινόμενον τὴν Φαια-
κίδα ἔχτεινε, τὴν τοῦ Γλαύχου χρυσῆν ἀσπίδα κατέ -
χων. ἸΕνόμισε γὰρ 6 δράχων τὸ χρυσοῦν εἶναι δέρας τοῦ
Χριοῦ. Τιμηθεὶς δὲ ὃ Διομήδης ἐπὶ τούτῳ σφόδρα,
ἀνδριάντας χατεσχεύασεν ἑαυτοῦ ix τῶν λίθων τῆς
Ἰλίου, ὧν ἐνέθαλε τότε εἰς τὴν ναῦν, xal ἔστησε τού-
τους χατὰ πᾶν τὸ ἐχεῖσε πεδίον. Ὕστερον δὲ ἀνελὼν
6 Δαννὸς αὐτὸν ἔρριψε xal τοὺς ἀνδριάντας sl; τὸν
θάλασσαν. Οὗτοι δὲ ἀνεχόμενοι ὑπο τῶν χυµάτων πάλιν
ἐξήρχοντο πρὸς τὰς βάσεις αὐτῶν. Ἱστορεῖ δὲ τοῦτο
Τίμαιος 6 Σικελὸς (fr. 13) καὶ Λύχος dv τρίτῳ.

Tv Φαιαχίδα Tzetzes et Lycophron v. 618 et
632, non Corcyram intelligunt, sed Dauniorum
ditionem nomine isto latius patente designant.
Nostra autem narratio apud alios conflata esse vi-
detur cum ea, ex qua in. Corcyra Diomedes dra-
conem interfecit ; atque sic explicanda esse puto
que leguntur in Heraclidz Pont. fr. 27, p. 220.
Draco iste e Colchis venerat πρὸς ζήτησιν τοῦ χρυ-
σοῦ δέρους, uti Tzetzes ait ad ν. 63ο. Secundum An-
toninum Lib. c. 37 Diomedes senectute confectus
apud Daunios diem obiit. Lyci narrationem ex
parte dederit Tzetzes ad Lye. 603 : (Diomedes
'Troja redux) μέλλων ὑπὸ τῆς αὐτῆς Αἱγιαλείας dvat-
ῥεθῆναι, τότε plv slo τὸν τῆς Ἀργείας ρας Ῥωμὸν
χαταφυγὼν σώζεται. ὕστερον δὲ eic Ἰταλίαν ᾧχετο,
καὶ si; Λαύνιον ἕθνος βάρθαρον ὃν, οὗ ἐδασίλευσε Δαῦ-
voc, ὃς πολιορχούμενος ἐδεήθη Διομήδους βοηθῆσαι
αὐτῷ, ὑποσχόμενος δώσειν αὐτῷ τῆς γῆς µέρος. ὍὉ δὲ
θοηθήσας καὶ νίχην poniieas καὶ νίκη παβασχὼν Aun, ὄχι mé Exe ad Virg, JEn, Xa 00 Δαυνίοις, ἔχτισε πόλιν

[ITALICA.]
8.

E LIBRO TERTIO.

Capta Troja, Diomedes saburre loco lapides muri Tro-
jani in navem suam injecit. Qua quum Argos navigasset,
ibique necem ab uxore ipsi intentatam vix effugisset, pro-
fectus est in Italiam. Offendit tum draconem Colchicum,
quem Phasacidem terram vastantem interfecit manu tenens
Glauci clypeum aureum. Scificet putavit draco clypeum
istum esse aureum vellus arietis. Propterea Diomedes quum
maximopere honoraretur, statuas sui ex lapidibus illis quos

3:1
Ἀργύριππαν, ἦτοι “ἴππιον Ἄργος. Ὕστερον δὲ 6 Δαῦνος
αἴρεσιν αὐτῷ ἐδίδου, el βούλοιτο, 3| ὅλην τὴν λείαν
λαβεῖν τοῦ πολέμου ἢ τὴν γην ἅπασαν. Κριτὴς ' αὖ-
τῶν γέγονεν Ἄλαινος, - ἀδελφὸς νόθος τοῦ Διομέήδους,
ἐρῶν Εὐίππης τῆς τοῦ Δαύνου θυγατρὸς, ὃς ἔχρινε
τὸν Δαῦνον ἔχειν τὴν Th», Διοικήδην δὲ τὴν λείαν λα-
θεῖν τοῦ πολέμου. "Eg! ᾧ ὀργισθεὶς Διομήδης χατη-
ράσατο μὴ δύνασθαι σπείρειν τὴν γῆν, τὴν δὲ μὴ σπει-
βοµένην ἀναδιδόναι χαρπὸν, sl µή τις αὐτὴν σπείρη
τῶν αὐτοῦ συγγενῶν 3) συμπολιτῶν, xal μεταχινῆσαι
τὰς στήλας αὑτοῦ µηδένα δύνασθαι. “Ύατερον δὲ 6 Διο-
µήδης πρὸς τοῦ Δαύνου ἀνηρέθη. οἳ δὲ φίλοι αὐτοῦ
θρηνοῦντες µετεθλήθησαν εἰς ὄρνεα ὅμοια χύχνοις κτλ.

ᾖ.

Antigonus Mir. 172 (188 W.) : Περὶ δὲ τῶν
ζῴων Λύχον μὲν ἐν τῇ Διομηδεία τῇ νήσῳ φησὶν ( Καλ-
λίµαχος) ἱστορεῖν, τοὺς ἐρωδιοὺς ὑπὸ μὲν τῶν Μήδων
(1. Ἑλλήνων), ὅταν παραθάλλη τις εἷς τοὺς τόπους, οὐ
µόνον ψΨαυοµένους ὑπομένειν, ἀλλὰ xal προσπετοµένους
εἰς τοὺς χόλπους ἐνδύνειν καὶ aaívetv φιλοφρόνως» M-
γεσθαι δέ τι τοιοῦτον ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων, ὡς τῶν τοῦ
Διομήδους ἑταίρων εἷς τὴν τῶν ὀρνέων τούτων φύσιν
μετασχηματισθέντων.

Ἑλλήνων pro Μήδων correx. Meursius, ex Pseudo-
Aristot. Mir. ausc. c. 8o, ubi pluribus res narra-
tur, finiturque narratio hisce : Μνθεύεται δὲ τού-
τους Ὑενέσθαι ἐχ τῶν .ἑταίρων τῶν τοῦ Διομήδους,
ναναγησάντων μὲν αὐτῶν περὶ a τὴν νῆσον , τοῦ δὲ Διο-
μήδους δολοφονηθέντος ὑπὸ τοῦ Δαύνου (sic Heyn. ;
Αἰνέου libri) τοῦ τότε βασιλέως τῶν τόπων ἐχείνων
γενοµένου. Quibus probabile fit hec ex eodem Lyco
esse desumpta. Cum nostro fragmento ad verbum
fere concinit Stephanus Byz. v. Διομήδεια. Post
verba ὑπὸ μὲν τῶν Ελλήνων x1). aperte omissum est
alterum colum, quo barbaris infests esse aves di-
cendz erant, uti apud Aristot. 1. ]. et /Elianum
Hist. An. I, 1, quem exscripsit Philes De propr.
An. c. 5. Cf. Plinius H. N. X, 41, 61; Lycophron
v. 595 ibique Tzetzes ; Servius ad Kn. XII, 221;
Ovid. Met. XIV, 503; Augustin, D. C. XVIII, 16,
et diversa narratio zm Antonin, Lib. 37. Heyn.
Exc. ad Virg. /En. XI, 243.

Troja —— — T ITALICA.] [ Troja solvens in navem injecerat, confecit et per om in navem injecerat, confecit e£ per omnem
istic campum collocavit. Postea vero Daunus, ubi eum in-
terfecerat, etiam statuas evertit et in mare conjecit. illae
autem a fluctibus sustentatie in terram ad fundamenta «ua
redierunt. Narrant hzec Timzeus Siculus et Lycus libro tertio.
4.

De animalibus Callimachus ait Lycum narrare in Dio-
medea insula ardeas a Grsecis quidem istuc locorum delatis
non solum tangi se pati, verum etiam advolare ad eos et
in sinus eorum capita ahdere, ac benevole adbiandiri ; ferri
autem ab indigenis Diomedia socios in avinm harum natu.
ram transmutatos esse.

24.

-

3
5,

JElianus N. An. XVII , 16 : θεόποµπος λέγει τοὺς
περὶ τὸν Ἀδρίαν οἰχοῦντας '᾿Ενετοὺς, ὅταν περὶ τὸν
ἄροτον τρίτον xal σπόρον ἡ ὥρα 1, τοῖς χολοιοῖς ἆπο-
στέλλειν δῶρα;. εἴη δ ἂν τὰ δῶρα ψαιστὰ ἅττα xal
µιµαγμέναι μᾶζαι χαλῶς τε xol εὖ. Βεθούληται δὲ
doa fj τῶνδε τῶν δώρων πρόθεσις µειλίγματα τοῖς χο-
λοιοῖς εἶναι xai σπονδῶν ὁμολογίαι, ὡς ἐχείνους τὸν
καρπὸν τὸν Δημήτριον μὴ ἀνορύττειν χαταθληθέντα
εἰς τὴν γῆν μηδὲ παρεχλέγειν. |

Λύχος δὲ dou xal ταῦτα μὲν ὁμολοχεῖι, xal ἐχεῖνα
δὲ ἐπὶ τούτοις προστίθησι, " xal φοινιχοὺς ἵμάντας τὴν
Κρόαν, xal τοὺς μὲν προθέντας ταῦτα εἶτα dva-
Κωρεῖν" xal τὰ μὲν τῶν χολοιῶν νέφη τῶν ὅρων ἔξω
Χχαταµένειν, δύο δὲ doa 1| τρεῖς προηρηµένους xarà
τοὺς πρέσθεις τοὺς ἐκ τῶν πόλεων πέµπεσθαι, χατα»
σχεψοµένους τῶν ξενίων τὸ πλῆθος * οἴπερ οὖν ἐπανίασι
θεασάµενοι , xal χαλοῦσιν αὐτοὺς, 7j πεφύχασιν ol μὲν
καλεῖν, ol. δὲ ὑπαχούειν. Ἔρχονται μὲν xavà νέφη,
ἐὰν δὲ γεύσωνται τῶν προειρηµένων, ἴσασιν of Ενετοὶ
ὅτι ἄρα αὐτοῖς πρὸς τοὺς ὄρνιθας τοὺς προειρηµένους ἔν -
σπονδά ἐστιν, ἐὰν δὲ ὑπερίδωσι xal ἀτιμάσαντες ὡς
εὐτελῆ μὴ γεύσωνται, πεπιστεύχασιν οἱ ἐπιχώριοι,

ὅτιτῆς ἐκείνων ὑπεροψίας ἐστὶν αὐτοῖς λιμὸς τὸ τίµηµα. |.

γευστοι γὰρ ὄντες ol προδιρηµένοι xal ἀδέχαστοί γε,
ὡς εἰπεῖν, ἐπιπέτονταί τε ταῖς ἀρούραις χαὶ τό γε
πλεῖστον τῶν χατεσπαρµένων συλῶσι πιχρότατά γε
ἐκεῖνσι σὺν τῷ θυμῷ xal ἀνορύττοντες xal ἀνιχνεύοντες.

Cf. Theopomp. ( fr. 143) ap. Antigon. Mir. 189
(173 Westerm.), ubi eadem brevius, ita tamen
quasi totus locus e Theopompo fluxerit. Eadem
etiam Aristot, Mir. ausc. 119, celans nomina
auctorum. — προστίθησι χτλ.] « Orationem hiul-
cain omissione laborare monuit Schneiderus. Sen-
tentiam expleveris scribens : προστίθησι’ προτιθέναι
vel προθεῖναι (τοὺς ' Evsvoc sc. ) xal φοινιχοῦς ἱμάν-
τας, Quale additamentum ea qus sequuntur tan-

2 FRAGMENTA.

tum non flagitant. φοινικούς 7M. m; πρὸς τὴν χρόαν
Ρα. [et cod. Paris. 1694 ], in qua lectione for-
tasse superest vestigium vocabuli omissi, quod
quaerimus. « Jacoss. Ceterum haud perspicio cur
loros purpureos apposuerint.

Ἐενίων τὸ πλῆθος ] ξένων τὸ πλ. cod. Reg. 1694.
ξενίων dedit Schneider; τῷ πλήθει τῶν ξένων alii li-
bri, quod Jacobs. retineri vult scribendo x. πλ. τὰ
τῶν ξένων, multitudinis, a qua missi sunt, in gra-
tiam inspicientes res hospitum Penetorum.

6.

Schol. Theocrit. VII, 78 : Ἔδεκτο τὸν αἶπό-
Xov &üpéa A dpvaE κτλ. ] AUxoc(sic Toup. ; libri
Λύχιος) φησὶ τῆς Θουρίας ὄρος θαλαμὸν, ὃφ᾽ 8 ἄντρον τῶν
Νυμφῶν. Καλοῦσι δὲ αὐτὸ Ἀλουσίας οἱ ἐπιγώριοι, ἀπὸ
τοῦ παραρρέοντος Ἀλουσίου ποταμοῦ. Ἐν τούτῳ ποιμὴν
ἐπιχώριος δεσπότου θρέµµατα βόσχων, ἔθυε συχνῶς ττῖς
Μούσαις, Οὗ χάριν δυσχεράνας ὁ δεσπότης elc λάρναχα
χαταχλείσας αὐτὸν ἀπέθετο. Γούτῳ 9' ἐδίσταξεν ὁ δε-
σπότης βουλευόµενος el σώσειαν αὐτὸν αἱ Μοῦσαι. []α:
ῥαδραµόντος δὲ διμηνιαίου χρόνου, παραγενόµενος xol
τὰ ζύγαστρα τοῦ λάρναχος διανοίξας, ζῶντα χατείληφε,
x«i τὴν λάρναχα πεπληρωμένην κηρίων εὗρεν.

θαλαμὸν] θαλαμὼν conj. Reiskius; θαλάσσιον
Toupius; ego : χθαμαλὸν, quod montis epitheton
in humilem et aquosam Sybareos Thuriorumque
regionem bene quadrare mihi videtur. Flumen in
sequentibus memoratum apud /Elian. Nat. An. X,
38 dicitue Lusias, hodie Lucimo sive Lucido (de
quo Schiller. De Thuriorum Rep. p. 1 laudat Ro
manelium 7opografía del regno di Napoli 1,
P. 239); quocum concinit Timaeus apud Athen.
XII, p. 519, B : τοῦ θέρους of νεώτεροι αὐτῶν ( sc. Sy.
baritarum) εἲς τὰ τῶν Νυμφῶν ἄντρα τῶν Λουσιά-
δων ἀποδημοῦντες διετέλουν μετὰ πάσης τρυφῆς. Vix
puto Τππααπι, qui Lyco sepius usus est, de no-
mine hoc ab eo dissensisse. Defendi tamen vulgata

5.

Theopompus Venetos inquit Adriam accolentes, quum
arationis tertia et. sementis faciende^ tempus adest, mone-
dulis placentas quasdam et mazas optime confectas muneri
mittere; quas quidem idcirco proponunt, ut veluti placa-
menta monedulis sint, et inducie cum iis pacte, ne Ce-
reris fructum terree commissum refodiant aut sublegant.
"Lycus quum hzc vera esse fatetur, tum. eosdem addit loros
etiam rubros proponere, et his propositis discedere; mone-
xdularum greges quidem extra fines manere, verum duas
aut tres selectas obviam mitti legatis urbium , ut inspiciant
quanta donorum oblatorum sit copia; quee ut eam perspexe-
runt , ad &uas revertuntur, easque i,vitant eo mudo, quo hse
quidem vocare , ille intelligere solent. Jam igitur gregatim,
instar nubium, accedunt , ac si offas objectas comederint ,
se cum jis pacemn οἱ foedus habere Veneti intelligunt; sin
contempserint, et tanquam vilia non dignentur comedere,

indigenze sibi persuasum habent illarum contemptum famem
minari. Nam veluti homines muneribus incorrupti , sic ile
nihil ex objectis escis gustantes in arationes involant, et
maximam satorum partem acerbissime priedantur, anime
irato effodientes et investigantes.

6.

Lycus narrat Thurie regionis montem esse humilem,
sub quo antrum situm sit Nympharum, cui Alusise nomes
indigenze indiderunt ab Alusia amne preetetfluente. In monte
isto pastor indigena pecora domini sui pascens frequentibus
Musas honoravit sacrificiis. Quod segre ferens herus eum in
arca inclusum exposuit. Sed animo rem volvens ambigebat
herus, num forte Musre illum servaverint. Itaque, quar-
quam bimestre jam temporis spatium przeterlapeum erat,
ad arcam accedit , claustrisque remotis hominem viventem
deprehendit , arcam vero favis repletam repperit.

LYCI RHEGINI

petest aliorum analogia nominum, quibus a mobile
prefigitur. Exempla collegit Schneidewinus ad
Meraclid. fr. 239. — ταῖς Μούσαις] Musas apud
Lydos Nymphas vocari refert Suidas v. Νύμφαι.
Nostro tamen loco vereor ne Μούσαις substituendze
sint Λουσίαι vel Λουσιάδες.

7. .

AthenseusII, p. 47, À ; Λύχος δὲ πολυχρονίους φησὶν
εἶναι τοὺς Κυρνίους, ( οἰχοῦσι ὃ' οὗτοι περὶ Σαρδόνα, )
διὰ τὸ µέλιτι del χρῆσθαι’ πλεῖστον δὲ τοῦτο γίνεται
παρ) αὐτοῖς. .

Cur h. |. Schweighzuser. pro Λύχος scribi volue-
vit Λύχων causa est nulla, uti recte monet Clinton.
F. H. IHI, p. 485. Ceterum quo loco Lycus hec pro-
tulerit, nescio. Timzus de Sardinia dicit fr. 26 sq.

XIKEAIKA.
8.
Antigon. Mirab. c. 148 (133 W.) : Περὶ δὲ τῶν

ποταμῶν καὶ κρηνῶν Λύχον µέν φησιν (Καλλίμαχος)
λέγειν, ὅτι 6 μὲν Κάμιχος θαλάττης ζεούσης pei, ὁ δὲ
Κάπαιος χαὶ Κριμισὸς ὅτι τὰ μὲν ἐπιπολῆς τῶν ὑδά-
των εἰσὶ ψΨυχροὶ, τὰ δὲ χάτω θερμοὶ, τὸν ὃ Ἱμέραν
ἐκ μιᾶς πηγῆς αχιζόµενον τὸ μὲν ἁλυκὸν τῶν ῥείθρων
ἔχειν , τὸ δὲ πότιµον.

θαλάττης] διὰ θαλ. conjec. Beckmann. ---- Κάπαιος]
Ἴλναπος conj. Meurs. , Καχύπαρις Bentl. Cf. Solin,
ο. 11; Vitruv. 8, 3.

9.

Idem ibid. 154 (139 W.) : Auxov δὲ τὸν ᾿Ρηγῖνον
λέγειν τὴν μὲν dv τῃ Σιχανῶν χώρα (κρήνην) , φέρειν
ὄξος, περ ἐπὶ τῶν ἐδεσμάτων χρῶνται, τὴν δὲ ἐν
Μυτιστράτφ olov ζλαίῳ ῥεῖν' τοῦτο δ' ἔν τε τοῖς λύχνοις
χάεσθαι xal δύνασθαι φύματα χαὶ Ψώραν ἰᾷσθαι,
προσαγορευόµενον Μυτιστράτιον * πλησίον δὲ εἶναι τὴν

7.
Lycus Cyrnios, Sardinie incolas, ἱοημαγο esse dicit ,
quod melle semper vescantur, cujus magna apud eos copia
est.

SICULA.
8.

De (luviis et fontibus loquens Callimachus ait Lycum
narrare Camicum per mare fervens fluere, Anapum (?)
vero et Crimisum in superficie aquam frigidam , infra vero
calidam habere; porro Himeram ex uno eodemque fonte
profectum in duos scindi alveos , quorum alter salsam ha-
heret , alter potabilem aquam.

9.

Lycum Rheginus, Callimaclio teste, narrat fonteum in
Sicanorum ditione acetum ferre, quo ujerentur ad con-
dienda cibaria; fontem vero in Mytistrato quasi oleo fluere,
idque oleum , quod Mytistratium vocant, in lucernis usur-
pari ac tuberibus et scabiei posse mederi. Haud longe inde

373

ἀπὸ μὲν ἀρκτούρου µέχρι πλειάδος ἀναθάλλουσαν οὐ-

δενὸς Κεῖρον τῶν ἄλλων ὑδάτων, ἀπὸ δὲ πλειάδος µέχρι

πρὸς ἀρχτοῦρον τῆς μὲν ἡμέρας χαπνὸγ ἀναφέρουσαν

xai πνέουσαν θερμὸν, ἐν δὲ τῇ νυχτὶ φλογὸς πληρου-

μένην. Cf. Aristot. Mirab. Ausc. c. 123 sq. (113 W.).
10.

Plinius H. N. XX, 2, 14 : Lvcos (ait) in 7ndie
terris fontem esse, cujus aqua lucernee ardeant.
Hujus fontis memorandi occasionem dedit fons
Mytistrati (fr. 9). Ab eodein profectus Polvcritus
Mendszus ( fr. 5 in Fragm. Script. Alex. M. p. 133)
de simili Cilicie fonte verba fecit.

11.

Antigonus Mir. 170 ( 154 W.) : Λύχον δὲ περὶ
viv ἐν Μύλαις (λίμνην ) τῆς Σικελίας δένδρα φύεσθαι
(s. Καλλίμαχός φησι), διὰ µέσης δ αὐτῆς ἀναθεῖν
(ἀναζεῖν Bentl.) ὕδωρ τὸ μὲν ψυχρὸν, τὸ δὲ τοὐναντίον.

11.

Idem ibid. 175 (159 W.) : Ἐν δὲ «7j Λεοντίνων
ἱστορεῖν Λύχον τοὺς ὀνομαζομένους ", ἀναξεῖν μὲν ὡς
θερµότατον τῶν ἑψομένων , τὰς δὲ πηγὰς εἶναι ψυχρᾶς:
τῶν δὲ πλησιαζόντων αὗτοῖς τὸ μὲν τῶν ὀρνίθων γένος
ἀποθνήσχειν εὐθὺς, τοὺς δὲ ἀνθρώπους μετὰ τρίτην
ἡμέραν.

Post ὀνομαζομένους Meursius supplet Δείλλους,
Cluver. Κρατῆρας. Callias (fr. 1) : ὐὗτοι χκρατῆρες δύο
εἰσὶν, οὓς ἀδελφοὺς τῶν Παλικῶν οἱ Σικελιῶται vou
ζουσιν.

AIBYKA.
13.
Stephanus Byz. : Ἀδρότονον Λύχος 6 'Payivoc

χωρίον οἵεται εἶναι, Στράδων δὲ (XVII, p. 835)
πόλιν qnot xat ἄλλοι. Πόλις δὲ Λιθυφοινίχων.

aliom esse fontem, qui ab Arcturo usque ad Pleiadem
nihilo pejorem quam alii aquam ejiceret , ab Pleiade vero
usque ad Arcturum interdiu fumum exhalaret calidum, noctu
flammis repletus esset.
11.
Lycuim, Callimacho leste , narrat lacum ad Mylas arbo-
ribus circumdatum, in medio sio aquam ejicere aliam
frigidam , aliam contra calidam.

12.

In Leontinorum regione Lvcus narrat esse lacus duos,
| quos Palicorum fraíres vocant ; ferventissimam aquam eja.
culari, fontes vero frigidos esse; avium genus appropin-
quans eis statim exspirare, homines post diem tertium.

LIBYCA.
13.

Abrotonum Ls3cus Rheginus castellum e»*e putat; Strabo
alique arbem dicunt ; urbs scilicet Libypheenicum est.

M. cr — — —— Ó

374 FRAGMENTA.

14. Inter alios Dionysius Thrax sive Rhodius, post-

! ; 20. uam τὴν διάταξιν poculi enucleasse sibi
Antigonus Mir. 66 (6ο W.) : Λύχος ἱστορεῖ.,. ἐν Mer τὸν uM κατασχευάσαι, xv podre
Αιδύῃ τὰ κτήνη τὸν μὲν ἄλλον χρόνον τὰ μὲν αὐτοῖς αὐτῷ συνενεγκάντων τὰργύριον ( Athen. XI, p. 487!
ἐναντία, τὰ 8' ὡς ἔτυχεν χοιμᾶσθαι, τῇ δὲ vox, καθ | peculiare vero opus de vase isto scripsiave constat
ἣν τοῦ χυνὸς ἀνατολὴ Ὑΐνεται, πρὸς αὑτὸ τὸ ἄστρον Asclepiadem Myrleanum (Athen. XI, 61-56]
ἐστραμμένα , καὶ τούτῳ véxumplo τῆς ἐπιτολῆς τοὺς qui etiam in Theocritum commentarios fecit , μα

εχεῖ χρῆσθαι, piusque in scholiis nostris citatur. Sosibium quo-
(IIEPI TOY NEXTOPOZ.) que, qui in aula Ptolemzi Philadelphi versabatur,

de versibus Homeri , quibus poculi hujus mentio

(15.) fit, disputasse scimus ex Athenzo vel potius ex

Schol. cod. Genev. ad Theocrit. XVII, 123 : µατρὶ Asclepiade ap. Atheneum XI, $ 85, quo ipso loco
φίλα χαὶ πατρὶ θυώδεας εἴσατο ναώς» sc. Πτολεμαῖος | narratur etiam quomodo Ptolemzus nugas Laco-
Φιλάδελφος ] "Ort πολλοὺς ναοὺς ἱδρύσατο xai Λύ- nis grammatici traduxerit. — Qua quum ita sint,
χος ( Λύχως cod. ) 9 ἐν τῷ Περὶ τοῦ Νέστορος "* nescio an Philadelphus quoque τὴν Νεστορίδα κύ-
ἐποίησεν ὁ Φιλάδελφος, φησὶν οὕτως: «Ὠκοδόμησε καὶ λιχκα construendam curaverit, eumque in patris
τῶν γονέων ἀμφοτέρων παμμεγέθη vaov, xal ταῖς ἆδελ | templo tanquam donarium collocaverit [ Capuz
φαῖς Ἀρσινόη xal Φιλωτέρα {φωτῆρα cod.) **. » quoque in Dianz templo Nestoreum poculum in-

Nomen PAiloterc , Philadelphi sororis, egregia | ter donaria visebatur ], sicuti in Arsinoes templo
emendatione eruit Letronnius Zzscript. gr. et lat. | ῥντὸν artificiosissimum a Ctesibio faciendum , so-
de l'Égypte tom. 1, p. 181 sq., ubi vide. Minus | rorisque statuas ῥυτὸν manu tenentes repraesentari
certa, probabilia tamen sunt reliqua, quibus pur- | curavit. V. Athen. XI, p. 497, D. Itaque nostro loco
gare locum Letronnius studet. Ejiciendum censet | refinxerim : ... ἐν τῷ περὶ τῆς τοῦ Νέστορος [ xoAc-
xal ante λύχως» pro λύχως reponit Λύχος; deinde | xoc, ἣν ] ἐποίησεν 6 Φιλάδελφος. Jam si verba xoi
etiam verba ἐποίησεν 6 Φιλ. aliunde illata statuit; | λύχος recte se habent, facillime fieri potuit ut in
tum scribit τοῖν Ὑονέοιν ἀμφοτέροιν, denique post | seqq. vox χύλικος excideret; sin corrupta sunt, ex
ῴχοδ. addit particulam δὲ. — In καὶ λύχως, etsi | ipsa voce χύλιχος loco suo mota oriri poterant; quid
ferri potest Kai Λύχος δὲ, latere possit nomen uti | vero tum reponendum sit, nescio. — Ceterum
Καλλίξενος, quem auctorem multum fuisse de re- | auctor fueritidem atque ille, ex quo mox ad v. 118
bus Ptolemzi ejusque institutis ex luculentis frag—- | afferuntur alia quedam de Ptolemzo II aliunde pa-
mentis constat. In mentem etiam venit Ca/linicus, | rum nota: Πτολεμαίῳ, ait, τῷ Φιλαδέλφῳ συνώχει
de rebus Alexandrie scriptor et Seleucus 4leran- | πρότερον Αρσινόη ἡ Λυσιμά Κου, d οὗ καὶ τοὺς παϊ-
drinus grammaticus, quem de poculis loquens et | δας ἐγέννησεν Πτολεμαῖον xai Λυσίμαχον xai Βερενί-
alias sepius Athenaeus excitat. Verumtamen nostra | xav: ἐπιθουλεύουσαν δὲ ταύτην εὑρὼν xal σὺν αὐτῃ
e libro [Περὶ τοῦ Νέστορος citantur; quod sane mi- | Αμύνταν xai Χρύσιππον τὸν 'Ῥόδιον ἰατρὸν, τούτους μὲν
rum; non novi hujus tituli librum ; suspicor autem | ἀνεῖλεν' αὐτὴν δὲ ἐξέπεμψεν elc Κοπτὸν 7j εἷς τόπον τῆς
titulum decurtatum vel corruptum esse, ac signi- | Θηθαΐδος, xal τὴν οἰχείαν ἀδελφὴν Ἀρσινόην Fyrpa-
ficari librum de poculo Nestoris Homerico (1l. A, | χαὶ εἰσεποιήσατο αὑτῇ τοὺς ἐκ τῆς προτέρας Ἀρσινόης
631 sqq.), in cujus forma et adornatione expli- | γεννηθέντας παῖδας. Ἡ γὰρ μμ. xal γυνὴ αὐτοῦ
canda mirum quantum grammatici desudarunt. ' ἄτεχνος ἀπέθανεν.

Lycus narrat in Libya pecora reliquo quidem tempore ( DE NESTORE?)

vel ex adverso inter se posita dormire ; vel pp" ut ; Multa templa a Plolemao Philadelpho conseerata esse

ea autem nocte, n Sirius MW a ad sidus hoc Lycus (?) quoque, eo loco, quo loquitur de Nestoris ( poculo,

conversa , eoque ortus signo indigenas uti. quod (?)) Philadelphus faciendum curavit, declarat ita lo-
quens : « /Edificavit etjam utrique parenti templum perma-
gnun), et sororibus Arsinog et Philotere. »

14. (15)

NYMPHODORUS SYRACUSANUS.

Nymphodoros vulgo (*) distinguunt duos, Syra.
cusanum et AÁmphipolitam : illi tribuunt libros
Περὶ τῶν ἐν Σιχελία θαυµαζοαένων et Περίπλουν, ad
hunc referunt opus Περὶ νοµίµων βαρθαρικῶν. Id
nui recte fiat dubito. Argumenta librorum, quos
modo dixi, ut inter se simillima, sic ab uno eo-
demque Nymphodoro tractata esse suspicor. Statui
itaque possit Nymphodorum Syracusis natum diu-
tius degisse Amphipoli. Sed altera etiam datur ra-
tio. Etenim Νυμφ. 6 Ἀμφιπολίτης, quem uni debe-
mus loco Clementis (fr. 20), primitus fuerit N. 6
ἀμφίπολος sc. Διὸς Ολυμπίου. Similiter Philochorus
fuit µάντις xal ἱεροσχόπος. De amphipolia, summo
apud Syracusanos magistratu, quem Timoleon
(a. 343 a. C. ) instituerat, vide Diodor. XVI, 7o,
6 et Ebert. in libro Σικελιών inscripto p. 122 sqq.
Neque vero alienum a Sicula Nymphodororum
familia tale munus fuisse, ex Agrigentinorum pse-
phismate colligo, quod scriptum est ἐπὶ ἱεροθύτα
Νυμφοδώρου τοῦ Φίλωνος (v. Gruter. p. 401.
Ebert. 1. |. p. 130 et in Diss. Sicul. p. 158. * *).
Alius Nymphodorus, nobilis sine dubio Syracu-
sanus, Dinocratis exulum Syracusanorum ducis
familiaris et socius, qui Centoripinorum urbem
Agathoclis presidio firmatam oppugnans cecidit
( 312 a. C.), memoratur a Diedoro ( XIX, 103).

Vixise Nymphodorum Philippi vel Alexandri
temporibus statuit Ebert. in Diss. Sic. l. 1. Verum
argumentatio viri doctissimi fundamento nititur
debilissimo, Scilicet persuasit sibi Ebertus Nym-
phodorum τὸν θαυματοποιὸν, cujus -Duris (fr. 44
ubi vide) ap. Athenzum [I, p. 19, F, mentionemfa-
cit, eundem esse cum eo, qui de Sicilie scripsit
miraculis. Quam opinionem dudum refellerunt
Westermannus in Pref. ad Scriptt. Paradox.
p. XXXIV et Hüllmann. ad fragm. Duridis
p. 13ο. — Auctor Institutorum Barbaricorum sub
Ptolemao Philadelpho scripsise mihi videtur.

(*) Vossius H. Gr. p. 476 ed. Westerm. ; Weichert. Leb.
d.Apoll. Rh. p. 259, n. 331. Ebert. in Dissert, Sicul. p. 154
sqq., ubi fragmenta N. Siculi collegit.

(**) Inscriptio ad ea tempora pertinere videtur, quibus in
Romanorum ditionem insula jam devenerat. Fabric. B. Gr.
IV, p. 753 Harl.; Tittmann. Gr. δίααίσυ. p. 513; Ebert.
p. 158. Atque Nymphodorum Agrigentinum memorat Ci-
cero Verrin. IV, 22.

— Ó—— MURDER rtt itc ο ο US ge Ert

Ν.

Nam quz fr. 30 de Sarapide leguntur, scripta vix
sunt antequam fama hujus numinis a Ptolemsmo
Sotere instituti percrebuerit; ab altera parte Nym-
phodorus scripsit ante Apollonium; videlicet
Scholiasta ad Apoll. Rh. fr. 17 dicit : ὥς φησι
Νυμφόδωρος, ᾧ ἠχολούθησε vel sec. cod. Parisin,
ᾧ δοχεῖ ἠκολουθηχέναι {Ἀπολλώνιος ). Quz. etiamsi
e conjectura posita sint, admittere tamen conje-
cturam setas scriptoris debuit. Denique e fr. 2 col-
ligimus Nymphodorum librum De Siciliz rebus
mirabilibus scripsisse post quam Theocritus idyl-
lium, quod primum in editionibus nostris legitur,
composuerat. -Certius aliquid exputari posset, si
quidem constaret de defectione servorum Chiorum,
qua paullo ante Nymphodori zvum {μικρὸν πρὸ
ἡμῶν fr. 12 init. ) accidisse narratur.

T& ἐν Σικελία θαυμαζόμενα , si Ebertum audia-
inus , non peculiare constituerunt opus, sed pars
fuere Peripli. Res incertissima , nec quidquam im-
pedit quominus cum Westermanno (l.l. p. XXXV)
statuas Nymphodorum, etsi nonnulla Sicilie mira-
bilia in Periplo passim attigisset, idem caput accu-
ratius et copiosius libro singulari persecutum esse,
— Periplum in plures libros distributum fuisse
inde patet, quod laudatur Ν. ἐν Περίπλοις (fr. 10)
et ἐν Ασίας περίπλῳ (fr. 10, 11). Fragm. ra citatur
N. ἐν Ἀσίας παράπλῳ. Quodsi hec lectio genuina
est, uti esse videtur, Ασία minoris tantum oram
occidentalem Nymphodorus describendo legisse
videtur; neque contrarium ex fragmentis demon-

trari potest. Totum igitur opus fuerit Periplus
maris Mediterranei, adjunctis fortasse oris Ponti
Euxini, Ceterum non tam geographum Noster egit,
quam periegetam. Homo doctus et curiosus, sed
a vitiis sui zevi minime liber.

ΠΕΡΙ TON EN ΣΙΚΕΛΙΑ GAYMAZOMENQN,
I.

Athenzus XIII, p. 589, A : Νυμφόδωρος 9' ὁ Συ-
ραχούσιος ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐν Σιχελίᾳ θαυμαζοµένων ἐξ
Ὑχκάρου qnoi Σικελιχοῦ φρουρίου εἶναι τὴν Λαΐδα.
Cf. Polemo fr. 44. 'Yxxagev corrigi voluit
Meursius, sine causa. Vid. Philist, fr. 5.

DE SICILLE MIRABILIBUS.

1.

Nymphodorus Syracusanus in libro De mirabilibus Sicilice refert Laidem ex Hyvcaris Siciliae oppido oriundam fuisse.

376 ΝΥΜΡΗΟΡΟΒΙ

2.

Schol. 'Fheocrit. 1, 69 : Νυμφόδωρος ἐν τῷ Περὶ
XouAac θαυμαζοµένων φησὶν ὅτι ἐπὶ Δάφνιδος Ἶλχις
ποταμὸς Σιχελίας οὐκ ἦν. Cf. Eustath. ad Il. II, p.
588 fin.

ivi» libri; Ebertus conj. ὅτι ἀπ᾿ Ἄχιδος Ἆχις κ
Σιχελία ivi». Quod quam parum sit verisimile expo-
suit Dübnerus (in Revue de pAilolog. 1847, p. 457),
qui ipse locum hunc corruptum manu lenissima
sanitati restituit. « Causaubon, ait, a corrigé ὅτι
ἐπὶ Δάφνιδος, du temps de Daphnis; mais il a laissé
la suite intacte. Le poéte dit : « Oà étiez-vous
donc, Nyinphes, lorsque Daphnis se mourait?
Vous n'étiez ni dans l'Anapus, ni sur l'Etna, ni
dans l'Acis. » Sur cela un savant scholiaste avait
fait la remarque : Nuug... φησὶν ὅτι ἐπὶ Δάφνιδος
"Axte ποταμὸς Σιχελίας οὐχ 3v, du temps de Daphnis
il n'existait pas de fleuve Acis en Sicile. En effet
ce fleuve prit naissance sous le rocher avec lequel
Polyphéme écrasa son rival, tandis que Daphnis se
liait aux plus anciennes traditions de l'ile. » De
Acide fl. cf, quem Ebert. laudat, Carrera Monu-
ment. urbis Catan. II, 4 et 6 (Thes. Sic. vol, X),
et Interpr. ad Vib. Seq. p. 4 ed. Oberlin.

3.

JElian. N. A. XI, χο: Ἐν Σικελία Ἀδρανός ἐστι
πόλις, ὡς λέγει Νυμφόδωρος, xai dv τῇ πόλει ταύτη
Ἀδρανοῦ νεὼς ἐπιχωρίου δαίµονος" πάνυ δὲ xal ἐναργῇ
φησιν εἶναι τοῦτον. Καὶ τὰ ἄλλα μὲν ὅσα ὑπὲρ αὐτοῦ
λέγει, xol ὅπως ἐμφανής Bat, καὶ ἐς τὸ τῶν δεοµένων
προχείρως εὐμενής τε ἅμα xal ἴλεως, εἰσόμεθα: νῦν δὲ
ἐχεῖνα εἰρήσεται. Κύνες εἶσὶν ἱεροὶ, καὶ οἵδε θεραπευ-
τῆρες αὐτοῦ καὶ λατρεύοντές ol, ὑπεραίροντες τὸ χάλ-
λος τοὺς Μολοττοὺς χύνας xat σὺν τούτῳ xal τὸ µέγε-
oc, χιλίων οὐ µείους τὸν ἀριθμόν,. Οὐχοῦν οὗτοι
μεθ) ἡμέραν μὲν αἰχάλλουσί τε xal σαΐνουσι τοὺς ἐς
τὸν νεὼν xai τὸ ἆλσος παριόντας, εἴτε εἷεν ξένοι, εἶτε
ἐπιχώριοι’ νύχτωρ δὲ τοὺς µεθύοντας ἤδη x«i σφαλλο-
µένους χατὰ τὴν ὅδον οἵδε πομπῶν δίχην καὶ ἡγεμόνων

SYRACUSANI

τε µάλα εὐγενῶς ἄγουσι, προηγούμενοι dc τὰ οἰχεῖα
ἕκαστον. Καὶ τῶν μὲν παροινούντων τιµωρίαν ἀρχοῦ-
σαν εἰσπράττονται' ἐμπηδῶσι γὰρ χαὶ τὴν ἐσθῆτα
αὐτοῖς χαταρρηγνύουσι, xat σωφρονίζουσιν ἐς τοσοῦτον
αὐτούς τούς γε μὴν πειρωµένους λωποδυτεῖν διασπῶσι
πικρότατα.

ἐς τὸ τῶν δεοµένων ] sc. πλῆθος, quod excidisse
putat Schneider.; item ad vocem εἰσόμεθα cum
eodem supple ἄλλοθι vel ὕστερον, aut cum Jacobsio
scribe ἑασόμεθα., — εὐγενῶς ] εὐμενῶς Jacobs. —
σωφρονίζουσιν ] Gesner.; libri σωφρονοῦσιν. — De
Adrano urbe a Dionysio condita v. Diodor. XIV,
37, 4. Adranus, pater Palicorum, Hesych. v. Ils-
λικοί (1. q. P'ulcanus ).

ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ.

4.

Athenzus VIII, p. 331, E : Νυμφόδωρος 9 6 Συ-
βαχόσιος ἐν τοῖς Περίπλοις, ἐν τῷ Ἑλώρῳ ποταμῷ
Ad6paxac εἶναί φησι xal ἐγχέλεις µεγάλας οὕτω τιθα-
σοὺς, ὡς ἐκ τῶν χειρῶν δέχεσθαι τῶν προσφερόντων
ἄρτους.

5.

Schol. Hom. Od. M, 3o1 : Νυμφόδωρος 6 τὴν
Σιχελίαν περιηγησάµενος xat Πολύαινος xai [Πανύασις
φύλαχα τῶν Ἡλίου βοῶν Φυλάκιον (Φύλαιον codd.
Vindobb. Φυλάῖχον cod. Harl. 5674 in Cram.
An. Paris. III, p. 480) φησὶ γενέσθαι, ὃν Φιλοσιέ-
Φανος Αἰολιδῶν εἶναί φησι χαὶ ἔχειν ἐν Mola
ἡρῷον.

Μεμψήδωρος, Μεμφόδωρος libri; corr. Ebert. Bu-
bulci nomen fuerit Φύλαχος, sicuti alius Phylacus,
Deionis f., /Eoli nepos, ap. Pherecyd. fr. 75 et
alios memoratur. Cf. Müller. Dor. 1, 425. Schol.
Par. Apoll. Rh. IV, 965 : Μύλας δέ qnot χερρόνη-
σον εἶναι ἐν XuxeMa , iv ᾗ at τοῦ Ἡλίου βόες ἐνέμοντο.
Ubi ad vocem φησὶ 5αρΡρ]εο Tia ex anteceden-
tibus.

2.

Nymphodorus in Mirabilibus Siculis Acidem fluvium Si-

cilie Daphnidis tempore nondum exstitisse narrat.
8.

In Sicilia Adranus est civitas, ut ait Nymphodorus, et
in ea Adrani daemonis vernaculi templum, quod omnino
insigne ac splendidum esse ait, Sed quee de hoc deo refert
cetera, quamque sit clarus, et in supplices prompte facilis
ac propitius, alias dicam ; nunc aliud explicabo. Canes ei
sacri sunt , qui et ipsi colunt eum atque inserviunt , Molossis
canibus tum forma tum magnitudine superiores, numero
non pauciores quam mille. Hi interdiu blande et adulantes
tum peregrinos, tum indigenas, qui templum lucumque
ingrediuntur, excipiunt.

tes tanquam vise duces et comites, egregie deducunt, ad
suam usque domum quemque antecedentes. Ceterum
contumeliosos ut par est puniunt ; insiliunt enim, et vestes
eorum laeerant , et eatenus castigant; eos vero, qui furari
prseedarive moltupntur, crudelissime dilaniant.

PERIPLUS.

4.

Nymphodorus Syracusanus in Periplis ait in Heloro fluvio
labraces et magnas anguillas eese adeo mansuefas, ut pa-
nem e rmanibus porrigentium excipiant.

5.
Nymphodorus in Sicilia descriptione οἱ Polyamnws et

Nocte vero jam ebrios et tituban. ! Panyasis Solis boum custodem fuisse dicit Phylacium ,

FRAGMENTA.

5. a.

Schol. Theocrit. V, 15 : Νυμφόδωρος δὲ xal
Θιόφραστός φασι τοῦ Κράθιδος τὸ ὕδωρ ξανθίζειν.
Supple τὰς τρίχας. Vide Aristot. Mir. ausc. 183;
Theophrast, ap. /Eliau. N. A. XII, 36; Plinius,
XXXI, 2.

6.

JElian. N. A. XVI, 34 : Νυμφόδωρος λέγει τὴν
Σαρδὼ εἶναι θρεμµάτων μητέρα ἀγαθήν. Θαυμάσαι
δὲ ἄξιον τίχτει ζῷον τὰς αἶγας αὕτη * τὰς γάρ τοι δορὰς
τοῖς ἐπιχωρίοις ( τοὺς ἐπιχωρίους Ebert. ) ἠσθῆσθαι,
xa εἶναι ταῦτα σχέπην ' xal διὰ χειμῶνος μὲν ἀλεαί-
νειν, ψΨύχειν δὲ ἐν τῷ θέρει, φύσει τινὶ ἀπορρήτῳ.
Συμπεφυλέναι δὲ doa ταῖς δοραῖς xal πήχεως. τὴν
τρίχα” τοῦ φορήµατος δὲ doa τούτου ἔοιχε χρῆναι διὰ
μὲν τοῦ χρυμοῦ τὰς τρίχας ἐς τὸν χρῶτα ἀποστρέφειν,
διὰ τοῦ θέρους δὲ ἔξω, εἰ µέλλοι ὁ ἠσθημένος διὰ μὲν
τοῦ κρυμοῦ θάλπεσθαι, διὰ δὲ τοῦ θέρους μὴ ἀπο-
πνίγεσθαι.

De Sardorum .mastrucis cf. Wesseling. ad Dio-
dor. V, 15. Münter. Sard, 1dole p. 34 sq., citante
Eberto.

(7-)

Natal. Com. Mythol. IX, 2a : Narrant Oresti
post illam caedem diem dictam fuisse apud 4γεο-
pagitas, ut sensit Nymphodorus, ab Erinnybus,
ultricibus scelerum, ut vero Dionysiocles, a Tyn-
daro, patre Clytaemnestre, at vero A4morgius
Simonides, ab Erigone, JEgisthi et Clyteemnestree
filia. Ydem ib. : 4i istud ipsum (sc. Orestem
sanitati restitutum esse ) juxta Gytheum saxum
contigisse memorant, quod Otiosum (i. e. 'Apyóv
Λίθον ) vocarunt; super quo ubi sedisset Orestes,
fuit ab insania liberatus, ut ait Nymphodorus
Syracusius in Περίπλῳ sive Navigatione , et Pau-
sanias in Lacomicis ( 11, 22, x, ubi v. Siebelis;
c& O. Müller. Eumen. p. 149 ). Quz priore loco
Natalis affert, eadem leguntur ap. Tzetz. ad Lyc.
p. 1374 ( p. 1016 ed Müll. ), non laudatis tamen
auctoribus, quos suopte ingenio nugator noster
addiderit. Neque altero loco Nymphodori mentio
genuina esse mihi videtur in dies magis dubitanti
num usquam Gomes fontes adierit, qui nos jam
lateant.

quem Philostephanus JEoli nepotem esse et Mylis heroum
habere dicit.

5 a.
Nymphodorus et ''heophrastus Crathidis aquam flavo co-
lore ( comas ) tingere narrant.
6.

Sardiniau) pecudum optiinam.esse parentem Nymphodo-
Kus scribit , caprasque procreare , quarum pellibus pro ve-

- 877
(8.)

Idem VIII, 4 : 4t Nymphodorus Syracusius in
libro Asiaticte navigaWonis non ab 4thamante,
sed a furíata Ino scevitum esse scripsit in filios , quae
et Learchum et Melicertam trucidaeerit, ac posta
desperatione capta in mare insilierit ob impatien-
tiam doloris, ut ibi suffocaretur. Hec Natalem e
schol. Eurip. Med. 1272 sqq. consuisse, consuta

dedise Nyzphodoro, recte sine dubio statuit
Ebert.
9.

Steph. Byz. : ᾿Αθύρας, ἐπίνειον καὶ ποταμὸς περὶ
τὸ Βυζάντιον. Ἔστι δὲ καὶ Σχυθίας ποταμὸς Ἀθύρας,
ὡς Νυμφόδωρος. — De Athyra Thraciz fluvio v,
Plin. IV, 11; Ptolem. III, 11; P. Mela II, 1, 6;
Agathias Imp. Justin. V, p. 158, C; Eustath. ad Il.
K, p. 864, 32,04. I, p. 1625, 5. « Nymphodori
Athyran vereor ne invenire non possim. Putet
aliquis nullum preter Thracium dici Athyran,
quum septemtrionales et Ásie et Europe populi
sepe communi Scytharum nomine appellentur.
Non deerunt etiam qui de Τύρας cogitent, quem
Nymphodorus aut inscite confuderit cum Ἀθύρα,
aut docte ita nuncuparit. Suidas in Μοργούς: οὕτω
χαλοῦσι τοὺς ἀμοργοὺς, τὸ α ἀφαιροῦντες, ὥσπερ καὶ
ἐπ᾽ ἄλλων" μαῦρον γὰρ τὸ ἁμαυρὸν, xal σφόδελον τὸ
ἀσφόδελον καλοῦσιν. Horum omnium nihil facile
placeat; in quo mihi certe solatium haud parvum
hzsitantem etiam vidisse Casaubonum. Videlicet
Holstenius ad hunc Stephani locum pro Σχυθίας
Casaubonum affirmat legisse Σικελίας : que duo
nomina sane permutari potuere. Verum Athyras
Siculus aut rarissime aut nusquam occurrit : testi-
bus Hesychio v. T»píac, Diodor. XIV, 14, XXII,
2, Plinio III, 8, in Sicilia erat fluvius Τηρίας, qui
olim male Ευρίας appellatus est. Quocirca si cum
alius homine farinz hic agerem , haud erubescerem
dicere, natam eam conjecturam esse e perperam
intellectis Procopii verbis De zdif. Justin. IV, 8 :
τοῦ δὲ Ῥ η γίου ἐπέχεινα πόλις ἐστί που Ἀθύρας ὄνομα
χτλ., ubi manifesto dicitur Rhegium Constanti-
nopoli vicinum » Enrar. Cf. Mannert. Geogr. VII,

. 172.
| De Cio urbe a Polyphemo condita vide fragm.

stimentis indigens utantur ; tamque mirifica nature vi esse,
ut hiberno tempore calefaciant , sstivo refrigerent ; simul-
que in iis ipsis pellibus cubiti longitudine pilos innasci :
atque ei qui iis indutus fuerit, si commodum videatur, quum
est frigida tempestas, pilos ad corpus convertit, ut ab iis
calescat ; quum autem est eestas, invertit, necalore vexetur.
9.

Alhyras , navale οἱ fluvius ad Byzantium. tst etiam Scy-

thie (?) fluvius Athyras , ut Nymphiodorus.

378 .

1:8, quod num ad Periplum an ad Nomima Bar-
barica pertineat, incertum est,

10.

Athenzus XIII, p. 609, E : Νυμφόδωρος δ' ἐν τῷ
τῆς Ασίας Περίπλῳ χαλλίονας φησὶ γίνεσθαι γυναῖχας
τῶν πανταχοῦ γυναιχῶν ἐν Τενέδῳ, «7, Τρωικῇ νήσῳ.

Eadem ex Athenzo Eustath. in Il. A, p. 875, 53.
1I.

Athenzus VII, p. 321, F : "Εστι δὲ ποιχίλος 6 ἰχθὺς
(sc. $ σάλπη), ὅθεν χαὶ τὸν Aoxpóv 7j Κολοφώνιον
Μνασέαν, συνταξάµενον τὰ ἐπιγραφόμενα Παίγνια,
διὰ τὸ ποιχίλον τῆς συναγωγΏς Σάλπην ol συνήθεις
προσηγόρευον. Νυμφόδωρος δὲ 6 Συραχούσιος dv τῷ
τῆς Ἀσίας Περίπλῳ Λεσθίαν φησὶ γενέσθαι Σάλπην
τήν τὰ Παίγνια συνθεῖσαν. Ἄλκιμος δὲ κτλ.

Excerpsit Eustath. ad Il. Σ, p. 1163, 12. Salpa

piscis frequens ad Mytilenen ( Athen. Ἱ. 1. ); hinc
Lesbia poetria Nymphodori. De re v. Bodeum
Gesch. d. lyr. DichtK. tom. III, p. 468. Salpen
quandam obstetricem laudat Plin, XXVIII, 1, 23.
12.

Athenzus VI, p. 215, C : 'O μὲν οὖν Θεόπομπος
( fr. 134) ταῦθ᾽ ἱστόρησεν. ᾿Εγὼ δὲ τοῖς Χίοις ἡγοῦ-
μαι διὰ τοῦτο νεμεσῖσαι τὸ δαιµόνιον ypovot γὰρ
ὕστερον ἐξεπολεμήθησαν διὰ δούλους. Νυμφόδωρος γοῦν
6 Σνραχόσιος iv τῷ τῆς Ασίας Παράπλῳ τάδ ἵστορεί
περὶ αὐτῶν. « Τῶν Χίων ol δοῦλοι ἀποδιδράσχουσιν αὐ-.
τοὺς xa εἷς τὰ ὄρη ὁρμώμενοι, τὰς ἀγροιχίας αὐτῶν
καχοποιοῦσι, πολλοὶ συναθροισθέντες. Ἡ γὰρ νῆσός
ἐστι τραγεῖα xal κατάδενδρος. Μιχρὸν δὲ προ ἡμῶν,
οἰχέτην τινὰ μυθολογοῦσιν αὐτοὶ οἱ Ἆϊοι ἀποδράντα dv

10.
Nymphodorus in Asi: Periplo ait mulieres omnium pul-
cherrimas esse in Tenedo insula Trojana.

11.

Variegatus hic piscis (salpe) est. Quapropter Mnaseam
Locrum aut Colophonium , poematum auctorem qua Lu-
dicra inscribuntur, Saipen appellahant familiares , ob col -
lectionis varietatem. Nympliodorus vero Syracusanus in
Asie Periplo Lesbiam scribit fuisse Salpen, quie Ludicra
illa composuerit.

*

12.

Hzc igitur Theopompus scripsit. Ego vero arbitror,
Cliis idcirco infensum fuisse divinum numen : nam inse-
quentibus temporibus bello a servis petiti oppressique sunt.
Nymphodorus quidem Syracusius in Asie Paraplo haec de
eis narrat: « Chiorum servi, desertis dominis, profugiunt
in montana ; unde magno numero congregati impetum fa-
ciunt in villas, quas ipsi habitaverant, multaque damna
inferunt. Est enim insula Chius aspera et silvis obsita.
Parum vero ante nostram dstatem servum quendam nar-
rant ipsi Chii, deserto domino, montes occupasse ; et, quum
eeset vir fortis et felix in bello, fugitivos duxisse haud secus

NYMPHODORI SYRACUSANI

τοῖς ὄρεσι τὰς διατριθὰς ποιεῖσθαι, ἀνδρεῖον δέ τινα
ὄντα xai τὰ πολέμια ἐπιτυχῆ, τῶν ὁραπετῶν ἀφηγεῖ-
σθαι ὡς ἂν βασιλέα στρατεύματος. Καὶ πολλάχις τῶν
Χίων ἐπιστρατευσάντων ἐπ᾽ αὐτὸν xal οὐδὲν ἀνύσαι
δυναµένωνι ἐπεὶ αὐτοὺς ἑώρα µάτην ἀπολλυμένους
6 Δρίμαχος (τοῦτο γὰρ ἦν ὄνομα τῷ δραπέτη ), λέγει
πρὸς αὐτοὺς τάδε: Ὑμῖν, ὦ Xtol τε xat χύριοι, τὸ μὲν
ινόμενον πρᾶγμα παρὰ τῶν οἰκετῶν οὐδέποτε μὴ
παύσηται. Πῶς γὰρ, ὁπότε xavà χρησμὸν γίνεται θεοῦ
δόντος: Ἀλλ᾽ ἐὰν ἐμοὶ πείθησθε xai ἐᾶτε ἡμᾶς ἠσυ-
χίαν ἄγειν, ἐγὼ ὑμῖν ἔσομαι πολλῶν ἀγαθῶν ἀρχηγός.

« Σπεισαμένων οὖν τῶν Χίων πρὸς αὐτὸν xal dvo-
χὰς ποιησαµένων χρόνον τινὰ , κατασχευάζεται µέτρα
xal σταθμὰ xal σφραγίδα ἰδίαν. Καὶ δείξας τοῖς Ἆίοις
εἶπε διότι Λήψομαι ὅ τι ἂν παρά τινος ὑμῶν λαμθάνω,
τούτοις τοῖς µέτροις xai σταθμοῖς, καὶ λαθὼν τὰ ἱχανὰ,
ταύτη τῇ σφραγϊδιτὰ ταμιεῖα σφραγισάμενοςχαταλείψω.
Τοὺς δ) ἀποδιδράσκοντας ὑμῶν δούλους ἀναχρίνας τὴν
αἰτίαν, ἐὰν µέν pot δοχῶσιν ἀνήχεστόν τι παθόντες
ἀποδεδραχέναι, Et) μετ’ ἐμαυτοῦ, ἐὰν δὲ μηδὲν λέγωσι
δίχαιον, ἀποπέμψω πβρὸς τοὺς δεσπότας. Ορῶντες οὖν
ol λοιποὶ οἰχέται τοὺς Χίους ἡδέως τὸ πρᾶγια προσδεο
ξαμένους, πολλῷ ἔλαττον ἀπεδίδρασχον, φοθούμενοι
τὴν ἐχείνου χρίσιν. Καὶ οἱ ὄντες δὲ μετ) αὐτοῦ δραπέ-
ται πολὺ μᾶλλον ἐφοθοῦντο ἐχεῖνον ἡ τοὺς ἰδίους αὐτῶν
δεσπότας, καὶ πάντ᾽ αὐτῷ τὰ δέοντ᾿ ἐποίουν, πειθαρχοῦν-
τες ὡς ἂν στρατηγῷ. ᾿Ετιμωρεῖτό τε γὰρ τοὺς τα-
χτοῦντας, καὶ οὐδενὶ ἐπέτρεπε συλᾶν ἀγρὸν οὐδ' ἄλλο
ἀδιχεῖν οὐδὲ ἓν ἄνευ τῆς αὑτοῦ γνώμης. ᾿Ελάμθανε δὲ
ταῖς ἑορταῖς ἐπιπορευόμενος ἐκ τῶν ἀγρῶν οἴνον xal
ἱερεῖα τὰ καλῶς ἔχοντα , ὅσα δ᾽ (καὶ ὅσα Eb.) ἂν αὗτοις
δοίησαν οἱ κύριοι’ xal el τινα αἴσθοιτο ἐπιθουλεύοντα
αὑτῷ, 7| ἐνέδρας κατασχευάζοντα. ἐτιμωρεῖτο.

alque rex exercitum ducit. Contra quem quum sepe
egressi essent Chii , nec vero quidquam profecissent ; videns
Drimacus ( id nomen fugitivo erat) frustra illos perire , lis
verbis eos est allocutus : Vobis, o Chii, olim domini
nostri, hac quc a servis patimini finem nunquam ha-
bebunt. Qui enim possint, quum ex oraculo fant a deo
edito? At, me si audiverilis, nosque siveritis agere
otium, e3o vobis multorum bonorum auctor ero.

« gitur fedus cum eo quum iniissent Chii , induciasque
in aliquod tempus essent pacti; mensuras ille et pondera
et proprium sigillum sibi fieri curavit. Atque hac osten-
dens Chiis, dixit : Quidquid a quopiam vesirüm ce.
pero, his mensuris hisque ponderibus capiam : et
postquam que satis sini cepero, hoc sigillo horrea ob-
signata relinquam. Servorum autem , qui vobis au-
fugienl, caussam cognoscam : quos si comperero ea
caussa profugisse, quod indigne et non ferendo modo
iractati fuerint α dominis , apud me retinebo ; si qui
justam fugi caussam pftoferre non potuerint, hos ad
suos dominos remittam. — Videntes igitur reliqui servi
Chios libenter conditiones istas accipere, multo ad profu-
giendum tardiores fiebant, judicium illius viri metuentes.
Et qui cum illo erant fugitivi, multo magis ipsum timebant ,

FRAGMENTA.

« Eiz', ἐκήρυξε γὰρ ἡ πόλις χρήματα δώσειν πολλὰ τῷ
αὐτὸν λαδόντι 3 τὴν χεφαλὴν χοµίσαντι, οὗτος ὁ Δρίμα
κος, πρεσθύτερος γενόμενος, καλέσας τὸν ἐρώμενον τὸν
ἑαυτοῦ εἷς τινα τόπον, λέγει αὐτῷ ὅτι Ἐγώ σε πάν-
των ἀνθρώπων ἠγάπησα μάλιστα, xal σύ uot el xal
παῖς xai υἱὸς χαὶ τὰ ἄλλα πάντα. ᾿Βμοὶ μὲν οὖν
X povos [κανὸς βεθίωται, σὺ δὲ νέος εἶ, xol ἀχμὴν ἔγεις
τοῦ (Xv. Τί οὖν ἐστίν; ἄνδρα σε δεῖ γενέσθαι xaXov
κἀγαθόν. Ἐπεὶ γὰρ ἡ πόλις τῶν Χίων δίδωσι τῷ ἐμὲ
ἀποκτείναντι χρήματα πολλὰ ; xal ἐλευθερίαν ὄπισ-
χνεῖται, δεῖ σε, ἀφελόντα µου τὴν χεφαλὴν, sl; Χίον
ἀπενεγχεῖν , xai λαθόντα παρὰ τῆς πόλεως τὰ χρήματα
εὐδαιμονεῖν. Ἀντιλέγοντος δὲ τοῦ νεανίσχου, πείθει
αὐτὸν τοῦτο ποιῆσαι. Καὶ ὃς, ἀφελόμενος αὐτοῦ τὴν
χεφαλὴν, λαµθάνει παρὰ τῶν Χίων τὰ ἐπικηρυχθέντα
χρήματα , xai θάψας τὸ σῶμα τοῦ δραπέτου, εἰς τὴν
ἰδίαν ἐχώρησεν. Καὶ ol. Χϊοι πάλιν ὑπὸ τῶν οἰκετῶν
ἀδιχούμενοι xat διαρπαζόµανοι, µνησθέντες τῆς τοῦ
τετελευτγκότος ἐπιειχείας, ἡρῷον ἱδρύσαντο χατὰ τὴν
χώραν, xat ἐπωνόμασαν ἦρωος εὐμενοῦς, Καὶ αὖὐ-
τῷ ἔτι xal νῦν ol δραπέται ἀποφέρουσιν ἀπαρχὰς πᾶν-
των ὧν ἀφέλωνται. Daci δὲ xal καθ ὄπνους ἐπιφαι-
γόµενον πολλοῖς τῶν Χίων προσηµαίνειν οἰχετῶν ἐπι-
θουλάς. Καὶ ας ἂν ἐπιφανΏ, οὗτοι θύουσιν αὐτῷ, ἑλ-
θόντες ἐπὶ τὸν τόπον οὗ τὸ ἡρῷόν ἐστιν αὐτοῦ. » Ὁ μὲν
οὖν Νυμφόδωρος ταῦτα ἴστόργσεν.

De servis (θεράπουσι) Chiorum cf. Thuc. VIII,
40; Stephan. Byz. v. Χίος, Nicol. Damasc. ap.
Athen. p. 266, F. De tempore seditionis, que
paullo ante Nymphodori statem exarserit, nihil
compertum habemus. Narrationis occasionein Pe-
riegetz prebuit ἡρῷον Drimaci.

3179
(13.,

Natal. Com. IX, 4 : Alcimus in Rebus Siculis
et Syracusius Nymphodorus Chimeram | Lyciae
montem esse dixerunt, in quo ignis nasceretur.
Ejus in summa parte leones dicti sunt habitasse,
in medio erant uberrima et amanissima pascua,
ad radices serpentes.

Hoc N. excerpsit ex Eustath. ad Il. Z, p. 634,
60, ut monet Heyn. ad Il. tom. V, p. 224.

NOMIMA BAPPRAPIKA.
14.

Clem. Alex. Protrept. I, c. 5, p. 19 Sylb. : T(
μοι Σαυρομάτας χαταλέγειν, οὓς Νυμφόδωρος ἐν Νομ(-
tot; βαρθαρικοῖς τὸ πῦρ σέθειν ἱστορεῖ;

15. |
Schol. Apollon. Rh. II, 1010 : Τιδαρηνοὶ, Evo;

Σχυθίας. Οὗτοι δικαιότατοι λέγονται καὶ οὐδέποτε
μάγην τινὶ συνέθαλον, εἰ μὴ πρότερον καταγγείλειαν
καὶ ἡμέραν xat τόπον xai ὥραν τῆς μάχης. "Ev δὲ τη
τῶν Τιθαρηνῶν γῇ al γυναῖκες, ὅταν τέχωσι, τηµε--
λοῦσι τοὺς ἄνδρας, ὥσπερ λεγούς" (ὡς ἱστορεῖ Nuugo-
δωρος £v τισι νόµοις [ l. ἐν τοῖς Νομίμοις]. Hiec omittit
cod, Paris.) De Tibarenorum moribus cf. Epho-
rus fr. 82.
16.

Schol. Ap. Rh. II, 1029, λιμῷ µιν (sc. regem
Mossynecorum) xeiv ἦμαρ κτλ.] : Ἱστορε .
Ἔλορος καὶ Νυικφόδωρος περὶ τούτων, ὅτι τὸν βασιλέα
αὐτῶν ἀθιχόν τι χρίναντα ἐγχλείουσι xal λιμαγκονοῦσι.
Eadem Nicolaus Damasc. in Nou. βαρθ. v. Μόσυ-

quam olim dominos : et omnia ejus imperia exsequebantur,
haud secus atque imperatori obedientes. Puniebat enim
immorigeros, neque cuiquam permittebat , ut aut agros
spoliaret, aut aliam quamcumque faceret injuriam, nisi
$uo ex mandato. Diebus vero festis agros obiens accipie-
bat vinum et opimas victimas, et si quid aliud domini
largirentur : sin insidias sibi quempiam intelligeret struen-
tem ant exitium parantem , ab eo penas exigebat. »

« Progressu temporis, quum publice magnam pecu-

nize vim pollicita esset civitas ei qui vel vivum Drimacum ,

caperet vel occisi caput afferret, jam grandior natu ille
amasium suum in secretum locum vocatum, tali modo
allocutus est : Ego (e omnium hominum dilexi maxime,
ac (u mihi et famulus et filius es et reliqua omnia.
Jam vero satis temporis vixi equidem : tu autem juve-
nis adhuc 6s et. in etatis flore. Quid ergo? Virum te
oportet esse fortem bonumque. | Quoniam igitur Chio-
rum civitas ei, qui meocciderit , e£ magnam pecunice
vim et liberlatem pollicita est, volo (e abscissum
meum caput in urbem deferre, et accepta a civitate
pecunia, beatam posthac agere vitam. — Et reluctanti
quidem juveni , idque se facturum neganti, tandem ut id
' faceret persuasit. 1s igitur, amputato viri capite , pecuniam
accipit a Chiis publice promissam : et, sepulto cadavere,

suam in patriam rediit. Chii vero, quum rursus injuriis
et rapinis affligerentur a fugitivis, memores twequitatis le-
nitatisque defuncti illius, Heroum illi in agro suo exstruxe-
runt , appellaruntque Herois benevoli. Eidemque &d hunc
usque diem fugitivi primitias offerunt omnium quae deprz-
dantur. Aiunt vero, multis eum etiam Chiorum per $0-
mnum apparere , de insidiis servorum eos pramonentem.
Et, quibus ille apparuit, hi locum adeuntes ubi consecra-
tum ejus heroum est , sacra illi faciunt. »

INSTITUTA BARBARICA.

14.
Sauromatas N. in Institutis Barbaricis ignem revereri dicit.
15.

Tibareni, Scythix populus, justissimi esse dicuntur,
nec unquam pugnam cum aliquo commiserunt, nisi antea
certiorem fecissent de die et loco et hora pugne. Porro in
Tibarenorum terra mulieres, ubi pepererint, viros , tanquam
puerperas , curant, in Institutis Nymphodorus ait.

16.

Ephorus et Nymphodorus narrant Mossyneecos reseni,
si injustum de re aliqua judicium ediderit , includere atque
fame necare.

vot, Mela De sit. orb. I, 19. Cf. Apoll. Rh. 1.1. qui
etiam reliqua quz de Mossynccis narratex N, sum-
pserit. Diodor. XIV, 3o, 7, ibique Wesseling. Hem-
sterhus. ad Aristoph. Plut. p. 87; Berkel. ad Steph.
p. 564.

17.

Schol. Apoll. Rh. III, 202 : Τὰ τῶν ἁρσένων
σώματα οὐ θέμις Κόλχοις oüte χαίειν οὔτε θάπτειν"
βύρσαις δὲ νεαραῖς εἱλοῦντες ἐχρέμων τῶν ἀρσένων τὰ
σώματα, τὰ δὲ θήλεα τῇ γῇ ἐδίδοσαν, ὥς φησι Νυμφό-
δωρος, ᾧ ἠκολούθησε ( D δοχεῖ οὗτος ἠχολουθηχέναι
cod, Paris. ). Σέθονται δὲ μάλιστα οὐρανὸν xal γῆν.

18.

Schol. Apoll. Rh. IV, 1470 : Πολύφημος ἐν
Μυσία καταλειφθεὶς ἔχτισε πόλιν Κίον, τὴν οὕτως
ὀνομασθεῖσαν ἀπὸ τοῦ παραρρέοντος ποταμοῦ. Μαχό-
µενος πρὸς Χάλυθας οὗτος ἐτελεύτησεν, ὥς φησι Nup.-
φόδωρος. Ὅτι δὲ τὴν Κίον ἔχτισεν, εἴρηχεν Αὐτόχαρις

ἐν πρώτῳ Χρόνων. Cf. Müller. Min. p. 192. Num,

hec quoque, sicuti reliqua, qua schol. Apoll. e
Nymphodoro citat, ad Nomima pertineant, an
e Periplo petita sint, in medio relinquo.
LIBER TERTIUS.
19.

Schol. Lucian. Lexiph. ο. 6, p. 151 ed. Jaco-
bitz. : 'A θυρτάχη: σχεύασµα βαρθαριχὸν διὰ καρδά-
µου καὶ πράσων. Νυμφόδωρος δὲ ἓν τρίτῳ Βαρθαρικῶν
νόμων φησὶν ὡς λυτικῷ τῆς κοιλίας χρῆσθαι τούτῳ
τοὺς βαρθάρους.

De ἀθυρτάχη Medorum cf. Theopomp. fr. 337
et Steph. Thes. s. v.

20.
(επι, Alex. Strom. I, a 1r, p. 139 Sylb. : Νυμφό-

NYMPHODORUS SYRACUSANUS.

δωρος δὲ 6 Ἀμφιπολίτης ἐν τρίτῳ Νομίμων Ασίας τὸν
Ἆπιν τὸν ταῦρον τελευτήσαντα καὶ ταριχευθέντα ei
σορὸν ἀποτίθεσθαι τῷ ναῷ τοῦ τιµωµένου δαίµονος, -
κἀντεῦθεν Σορόαπιν χληθῆναι xal Σάραπιν συνηθεία
τινὶ τῶν ἐγχωρίων ὕστερον. Cf. Heyn. ad Apollodor.
I1, 1, 1, 6. et quos. laudat Droysen. Σεἰζοπίεηι.
ll, p. 41.
31.

(LIBER DECIMUS TERTIUS?]

Schol. Soph. OEd. C. 335 : Νυμφόδωρος δὲ ἐν xi,
vy. [ἐν τῷ Υ scrib. videtur ] τῶν [ Νομίμων ] Βαρ-
θαρικῶν γράφει οὕτως" « Ἔθεσι δὲ τὰ μὲν ἑναντίοις, τὰ
δὲ ὁμοίοις χρῶνται (sc. ol Αἰγύπτιοι) τοῖς Ἕλλησι, Τὸ
μὲν γὰρ ἑξίστασθαι τοῖς πρεσθυτέροις τοὺς νεωτέρους,
ὁμοτρόπως xal ἡμῖν διοικοῦσι, τῶν δ) ἄλλων οὐδέν.
Ἐν μὲν γὰρ τοῖς Ἕλλησιν ob μὲν ἄνδρες xarà τὴν
ἀγορὰν οἰχογομοῦσιν, αἱ δὲ γυναῖχες ἔνδον µένουσαι
ταλασιουργοῦσιν΄ ἐχεῖ δὲ ai μὲν γυναῖχες dv ἀγορᾶ
περιπατοῦσι xal χαπηλεύουσιν, οἱ δὲ ἄνδρες κατὰ τὸν
οἰκίαν ὑφαίνουσιν. "O γὰρ Σέσωστρις ἐχθηλῦναι τοὺς
ἄνδρας βουλόμενος, ἅτε µεγίστης χώρας γεγενηµένους
xai πολλοὺς ὄντας, ὅπως μὴ συστραφέντες ἐπ᾽ ἴσομοι-.
ῥίαν ὀρμήσωσι, τὰ μὲν ἐχείνων ἔργα ταῖς γυναιξὶ, τὰ
δὲ τῶν γυναικῶν ἐχείνοις προσέταξεν, ἵνα μὴ µόνον
τῶν ὅπλων στερηθέντες, ἀλλὰ xal τὴν ψυχἠν ὑπὸ τῶν
ἐπιτηδευμάτων ἀνεθέντες, ἀσμένως ἐπὶ τοῖς ὑπάρχουσι
χαταµένωσιν. "O0sv τοὺς μὲν ψιλοὺς εἶναι, τὰς δὲ
ἀνιέναι τὰς τρίχας προσέταξε: xal τοὺς μὲν ἐπὶ τῶν
χεφαλῶν φέρειν τὰ φορτία, τὰς δὲ ἐπὶ τῶν ὤμων ἠνάγ-.
χασε. Ἔπειτα δὲ τοὺς μὲν χαθηµένους, τὰς δὲ ὀρθὰς
ἑστώσας οὐρεῖν. Καὶ τοὺς (τοῖς Br.) μὲν β΄ ἵμάτια
περιέθαλε , τὰς ( ταῖς Br. ) δὲ ἕν' ὑπολαμθάνων ἅμα
τοῖς ἐπιτηδεύμασι xal τὰς ψυχὰς αὐτῶν ἐχθηλύνειν

17.

Marium corpora non fas est apud Colchos neque cremare
neque sepelire ; sed coriis recens detractis involventes sus-
pendunt marium corpora, feminarum vero terre commit-
tunt, utí tradit Nymphodorus, quem Apollonius sequitur.
l'rze ceteris Colchi venerantur solem et terram.

18.

Polyphemus in Mysia relictus Cium urbem condidit , quae
a flumine praeterfluente nominata est. Diem Polyphemus
obiit contra Chalybes pugnans , teste Nymphodoro. Cium
vero urbem ab eo conditam esse, tradit Autocharis Chro-
nicorum iibro primo.

19.

Abyrtace , barbaricum edulium e cardamo et porris con-
fectum. Nymphodorus vero in tertio Institutorum Barba-
rícorum ait barbaros eo ad alvum solvendam uti.

20.

Nymphodorus Amphipolita (?) libro tertio Institutorum
Asi: narrat Apim taurum vita defunctum et rite conditum
deponi in loculum (σορὸν) in templo dei honoralissinii ;

híncappellari Soroapim , quod nomen deinceps usu quodam
lingue indigenarum abierit in Sarapim.
21. |

Nymphodorus libro fertio Institutorum Barbaricorum,
scribit: « Agyptii moribus utuntur, qui Grzecis partim con-
trarii partim similes sunt. Nam quod surgunt senioribus ju-
niores, id quidem cum Nostrorum usu concinit ; cetera vero
omnia differunt. Apud Grecos enim viri in macello res do-
mesticas curant, mulieres domi manentes lanam tractant ;
illic autem mulieres in foro deambulant et venalia nundinan-
tur, viri texentes domi desident. Nimirum Sesostris quum,
virorum animos effeminare vellet, ne per terram maximam.
dispersa ingens eorum multitudo coiret et juris acqualitatem
obtinere contenderet, viris officia mulierum, mulieribus
officia virorum imposuit , adeo ut non modo armis privati ,
sed animis etiam propter negotia quotidiana relaxati, lu-
benter praesenti rerum statu acquiescerent. Quare etiam
viros tondere comam, mulieres demissam gerere jussit ;
porro illos ut capite, has ut humeris onera gestarent , coegit ;
denique imperavit ut illi mingerent sedentes, hae vcro ,
slantes; ut illi pallium duplex , feminae simplex induerent .

NYMPHODORUS.

(ἐχθηλύνεσθαι ed. Rom. ). *O xal Λυδοῖς ὕστερον
συμπεσεῖν φασίν. »

, Mores /Egyptiorum h.l]. memorati eodem or-
dine legis ap. Herodotum II, 35 sq., ubi v. Valcken.
coll, Welcker. 7ril. p. 59o. Nymphodori esse
videtur istud de Sesostri commentum. Ceterum
sumpta hec ex eodem haud dubie libro tertio, quo
de Sarapi sermo erat.

22.

Hesych. v. Aly(« : Νυμφόδωρος δὲ xal τὸν θώ-
gaxa αἰγίδα λέγεσθαί φησιν ὑπὸ Λαχώνων. Cf. Steph.
Thes. I, p. 903, A.

Barpocrat. : Aly (8a ἐχάλουν τὰ ix τῶν στεµµά-
των δίχτυα. Λυχοῦργος ἐν τῷ περὶ διοικήσεως xal
Νυμφόδωρος. Ἡρόδοτος δ᾽ iv δ' ταύτας φησὶν ὑπὸ
Ἀιθύων αἴγεας χαλεῖσθαι.

Ὡς λυκοῦργος xat Ἡρόδοτος, N. δ᾽ cod. E ; καὶ Ἡρ.
ἐν δ’, Ν. δ) reliqui; transposuit Maussacus. Herodo-
tus IV, 189 : ix τῶν αἰγέων τουτέων αἰγίδας ot "EA-
ληνες µετωνόμασαν. --- « Aly, Rete contextum ἐκ
στεµµάτων, inquit Dionys. ap. Eustath. (p. 603, 15
sqq.) Idem tradit ibidem Pausanias, addens esse τὸ
ix στεµμµάτων πλέγμα. Sed qua res sit hujusmodi
αἰγίς ait Eust., aperte non significarunt. Verisimile
est autem hujusmodi στέµωχτα esse lanea; et quz
ex iis contexta erant, non re ipsa fuisse retia pisca-
toria, sed quzdam αἰγιδοειδη, /Egidis formam ha-
bentia, » Steph. Thes. T, p. 904 A. — Ceterum hzc
ex eo petita fuerint loco, ubi de Libyum Νομίμοις
sermo erat. Eodem pertinent sequentia.

(1 .)
Nat. Com. Myth. VII, 12 : Μεπιογίᾶ prodidit

381

Nymphodorus libro tertio Historiarum, et Theopom-
pus libro XXVII, Gorgones non squamosarum
anguium spiris capita habuisse implicita , sed ipsa
capita fuisse draconum squamosorum dentesque in
morem aprorum habuisse , ac oculum , singulas ma-
nus ferreas alasque , quibus volarent.

Petita hzc videri possint e schol, ZEschyli Prom.
792 : Εἶχον ( ai Γοργόνες ) καὶ αὗται ἕνα ὀφθαλμὸν,
ὥσπερ al Φορχίδες, ἦσαν δὲ xal πτερωταὶ , xat τρίχας
δράχοντος ἔχουσαι. Εἶχον δὲ καὶ συῶν μεγάλων ὀδόντας,
χεῖρας χαλχᾶς xal πτέρυγας aic ἐπέτοντο, — H. istorice,
quas Natalis dicit, sunt Νόμιμα βαρθαρικά, ac
bene quadrat libri numerus , quum eodem in libro
et /Egyptiorum et Libyum instituta tradita esse
probabile sit, Peripli fragmentis locum tribuit
Ebert.

23.

Plinius H. N. VII, 2, p. 5 Tchn. : 72 eadem
Africa familias quasdam effascinantium , Isigonus
et Nymphodorus : quorum laudatione intereant pro-
bata, arescant arbores, emoriantur infantes. Esse
ejusdem generis in Triballis et Illyriis adjicit Isi-
gonus, Nymphodori mentio ex scriptis Isigoni fluxe-
rit. Dere cf. Phylarch. fr. 68 et Damonis fr. 1.

Nymphodorus ap. Plinium recensetur etiam in-
ter auctores libr. V, XXXIII, XXXIV, XXXV.
Quz vero ex eocitantur libr. XX XIV, s. 33, produnt
esse medicum, a nostro scriptore diversum , eun-
dem vero, puto, cujus meminit Galenus tom. IV,
p. 653 et Celsus VIII , 30. Nymphodorum qui De
machinationibus scripsit, habes ap. Vitruv. pref.
P. 7.

Ejusmodi igitur moribus corpora eorum assuefaciens, simul

Agides dixerunt retia ex infulis nexa, ut Lycurgus et

etiam animos se effeminaturum putavit. Idem postea etiam | Nymphodorus. Herodotus vero libro quarto eas αἴγεας

Lydis accidisse aiunt. »
24.
Nymphodorus eliam thoracem αἰγίδα a Lacedsmmoniis
dici ait.

appellari a Libybus refert.

CALLIAS ET ANTANDER SYRACUSANI.

Uterque scripsit historiam Agathoclis. Antandri,
tyranni fratris, opus uno tantum loco memoratur
( vide fr. 6 ). Paullo plura tradita accepimus de
Callia (*), cujus historim duos et viginti libros
complectebantur ( fr. 6 ). De fide et auctoritate
scriptoris edocemur loco Diodori (XXI, 17, 4),
ubi haec : Ὅτι x«i Καλλίας 6 Συραχούσιος διχαίως xal
προσηχόντως κατηγορίας ἀξιωθείη. Αναληφθεὶς Υὰρ
ὑπ Ἀγαθοχλέους xal Δώρων μεγάλων ἀποδόμενος τὴν
προφῆτιν τῆς ἀληθείας ἱστορίαν, οὐκ ἀπολέλοιπεν ἁδί-
χως ἐγκωμιάζων τὸν µισθοδότην. Οὐκ ὀλίγων γὰρ αὐτῷ
πεπραγμένων πρὸς ἀσεθείας θεῶν xai παρανοµίας
ἀνθρώπων, Φησὶν Ó συγγραφεὺς αὐτὸν εὐσεθεία xal
φιλανθρωπία πολὺ τοὺς ἄλλους ὑπερβεθληκέναι. Καθό-
λου δὲ χαθάπερ Ἀγαθοχλῆς ἀφατρούμενος τὰ τῶν πολι-
τῶν ἐδωρεῖτο τῷ συγγραφεῖ µηδεν προσήχοντα παρὰ
τὸ δίκαιον, οὕτως 6 θαυμαστὸς ἱστοριογράφος ἐχαρί-
ζετο διὰ τῆς γραφῆς ἅπαντα τἀγαθὰ τῷ δυνάστη. Ῥά-
διον δ᾽ ἦν, οἶμαι, πρὸς ἄμειψιν χάριτος τῷ γραφεῖ τῶν
ἐχχωμίων μὴ λειφθῆναι τῆς ἐκ τοῦ βασιλικοῦ γένους
δωροδοχίας,

In antecedentibus Diodorus de Timzo dixerat,
qui odio tyranni multa de eo mendacia tradiderit.
Ex Diodoro sua Suidas v. Καλλίας. His adde locum
Josephi Contr. Apion. I, 3 (quem exscripsit Euse-
bius P. E. X, 7 p. 478) : 'AAX οὐδὲ περὶ τῶν Σιχε-
)uxGv τοῖς περὶ Ἀντίοχον xal Φίλιστον ἡ Καλλίαν Τ(-
µαιος συμφωνεῖν ἠζίωσεν.

ΤΑ HEPI ATAGOKAEA.
I.
E LIBRO SEPTIMO.

Macrob. Sat. V, 19 : Callias autem in septima
historia De rebus Siculis ita scribit : Ἡ δὲ Ἐρύχη

(*) Alius Callias Syracusanus memoratur ap. Plutarch.
Demosth. c. 5, Vit. Dec. Orat. p. 844, D (p. 1028, 49
Didot. ). — Callias Mytilenzus, qui in Sapphüs et Alcci
carmina commentarios scripsit, v. ap. Athenzeum III, p. 85,
F, et Strabon. ΧΙ, p. 618. — Callias, musicus et gram-

τῆς μὲν Γελώας ὅσον ἐννενήχοντα στάδια διέστηχεν-
ἐπιειχῶς δὲ χερρός ἐστιν τό τ’ ὄρος xal fj τὸ παλαιὸν
Σικελῶν γεγενηαένη πόλις, ὑφ jj xal τοὺς Δείλλους
καλουμένους εἶναι συµθέβηχεν. Οὗτοι δὲ χρατῖρες
δύο εἰσίν, οὓς ἀδελφοὺς τῶν Παλίχων οἱ Σικελιῶται
νοµίζουσιν, Τὰς δὲ ἀναφορὰς τῶν πομφολύγων παρα-
πλησίας βραζούσαις ἔχουσιν. Hactenus Callias. Pole-
mon "vero etc,

2.
E LIBRO OCTAVO.
Athenzus XII, p. 542, A : Ἡ δὲ Πανοραῖτις τῆς

Σιχελίας πᾶσα χΏπος προσαγορεύεται, διὰ τὸ πᾶσα
εἶναι πλήρης δένδρων ἡμέρων, ὥς φησι Καλλίας ἐν
ὀγδόη τῶν Περὶ Ἀγαθοχλέα ἱστοριῶν.

3.
E LIBRO DECIMO.
JElian. N. A. XVI, 238 : Καλλίας ἐν τῃ δεχάτη

τῶν Περὶ τὸν Συραχούσιον 'Aa00xA£a Oqwv qr,ol τοὺς
κεράστας ὄφεις δεινοὺς εἶναι τὸ δηγμα; ἀναιρεῖν γὰρ
xal ζῷα ἆλογα xai ἀνθρώπους, εἰ μὴ παρείη Λίδυς
ἀνλρ, Ἡ ύλλος ὧν τὸ γένος. Οὗτος γοῦν ddv τε χλητὺς
ἀφίχηται, ἐάν τε xal παρῇ χατὰ τύχην, καὶ θεάσηται
πράως ἔτι ἁλγοῦντα τὴν πληγὼν d) τὸ δῆγμα, µόνον
προσπτύσας εἶτα μέντοι τὴν ὀδύνην ἐπράῦνε, xal χατε-
γοήτευσε τὸ δεινὸν τῷ σιάλῳ. "Ekv δὲ εὕρη δυσανα--
σγετοῦντα καὶ ἀτλήτως φέροντα; ὕδωρ ἀθρόον σπάσας
εἴσω τῶν ὁδόντων, xal χρησάµενος αὐτῷ τοῦ cTÓua-
τος χλύαμστι, εἶτα τοῦτο εἰς χύλικα ἐμδαλὼν δίδωσι
ῥοφῆσαι τῷ τρωθέντι. ᾿Εὰν δὲ περαιτέρω xal τοῦδε τοῦ
φαρμάκου κατισχύη τὸ xaxbv, 6 δὲ τῷ νοσοῦντι παρα-
χλίνεται γυμνῷ Ὑυμγὸς, xal τοῦ γρωτός οἱ τοῦ ἰδίου
προσανατρίψας τὴν ἰσχὺν τὴν συμφυῆ, tiva μέντοι τοῦ
καχοῦ πεποίηχε τὸν ἄνθρωπον ἐξάντην.

maticus ap. Alexandr. Aphrodis. p. 362; alios ejus nomi-
nis viros vide in Steph. Thes. s. h. v. et in Indicibus ad
Polybium et Appianum et Athenzeum. etc. Quorum notissi-

| mos recensitos habes in Pauly's Real-encycl. s. bh. v.

DE REBUS AGATHOCLIS.
1. .

Eryce a Gela distat stadiis circiter nonaginta; solum
aeperum et incultum est mons et urbs, quz Siculorum olim
fuit, sub qua Dilli quos dicunt siti sunt, id est crateres
duo, quos Palicorum fratres esse Siceliotz:e putant. Bullas
emittunt ad instar aque ferventis.

2.

Panormitis vero Sicilize tota hortus appellatur, quoniam
lota sativis arboribus repleta est , ut ait Callias octavo libro
llistoriarum Agathoclis.

3.
Callias libro decimo historie quam conscripsit de Sy-

racusano Agathocle , cerastas inquit pestiferum morsum in-
fligere solere, et bestias ratione carentes et homines inter-
ficere, nisi Libycus vir e Psyllorum gente ad curandum
accesserit. Hic sane si evocatus sive fortuito advenerit ,
et plagam adhuc tolerabiliter dolentem viderit, solam sa-
livam ictui morsuive inspuens dolorem mitigat οἱ perstrin-
git. Sin percussum offenderit aegerrime dolentem , intra
dentes permultam aquam haurit, et os suum primo ex ea
colluit, post vero eam in poculum injectam vulnerato ex-
sorbendam tradit. Quodsi etiam post hoc veneni acerbitas
acrius invalescit, hic dgrotanti nudo nudus accumbit , et
proprio suo corpore morbi vim frangit et malo hominem
liberat.

FRAGMENTA CALLLE SYRACUSANI.

Spectant hecad narrationem de itinere Ophellz,
qui Cyrenis per regiones desertas cum manu
auxiliari Agathoclem convenire properavit ( Ol.
118, 1. 3o7). Vide Diodor. XX, 42. De Psyllis cf.
versus Nicandri ap. ZElian. 1. ]. et fragment. Aga-
tharchidis ap. /Elian. XVI, 27, ibique interpretes.

4.

Schol. Apoll. Rhod. III, 41 : Τῶν Αἱόλου νήσων
ἐστὶν 4 "lépa καλουµένη, dv $ φασὶ τὸν Ἡφαιστον
χαλχεύειν. Ἱστορεῖ ἰΚαλλίας £v δεχάτῳ τῶν Περὶ Ἄγα-
θοχλέα, λέγων εἶναι xal ὄροφον ὑψηλὸν, ἐφ᾽ οὗ κρατῆ-
ptc εἰσὶ δύο" ὧν 6 ἕτερος ἐστὶ τὴν περίµετρον τριστά-
διος, ἐξ οὗ πολὺ φέρεται φέγγος, ὥστε ἐπὶ πολὺν τόπον
διήκειν φωτισµόν. Ἔπειτα ἐκ τοῦ χάσµατος ἀναφέρον-
ται διάπνροι λίθοι ἀπλετομεγέθεις' xal τηλιχοῦτος
βρόµος Ὑίνεται, χαθ᾽ ὃν χαιρὸν συµθαίνει ἐργάζεσθαι
τὸν Ἡφαιστον, ὥστε ἐπὶ πεντακόσια στάδια ἀχούεσθαι
τὸν ἦγον. Οἱ δὲ ἐχ τοῦ ἐχφυσήματος ἀναρριπτούμενοι
μύδροι διὰ τὴν ἐκπύρωσιν πάντοτε Ἰώδεις εἰσὶ καὶ δια-
κεχαυμένοι τὴν ὄψιν, xal τὴν δύναμιν xa" ἥλιον ἔχου-
σαν. Νύχτωρ μὲν οὖν πάντα τὰ περὶ τὴν ἐργασίαν τοῦ
θεοῦ γινόμενα καλῶς δηλοῦται’ μεθ) ἡμέραν δὲ ἐκ τῆς
κορυφΏς, ὅθεν ἡ φλὸξ ἀνίησιν, ὥσπερ νέφος ὑπερχείμε-
vov ὁρᾶται. Paulo ante ap. eundem schol, vulgo
legitur Καλλίας pro Καλλίμαχος.

5. ^"

Dionys. Hal. A. R. I, 75, p. 18a R. : Καλλίας
5' ὁ τὰς Ἀγαθοχλέους πράξεις ἀναγράψας Ῥώμην
τινὰ Τρῳάδα τῶν ἀφιχνουμένων ἅμα τοῖς ἄλλοις Τρω-
σὶν εἰς Ἰταλίαν, γήµασθαι Λατίνῳ τῷ βασιλεῖ τῶν
Ἁδθοριγίνων, xal γεννῆσαι δύο παῖδας, Ῥῶμον καὶ
Ῥωμόύλον' οἰχίσαντας δὲ πόλιν, ἀπὸ τῆς μητρὸς abc
θέσθαι τοὔνομα.

Eadem ex Dionysio Euseb. Chron. p. 205 ed.

383

Mai. Ex alio fonte hausisse videtur Syncellus
p. 197 A : Πρὸς τούτοις χαὶ Καλλίας 6 τὰς πράξεις
Ἀγαθοχλέους γράφων γυναϊκά τινα Ῥώμην τοὔνομα
φησι Τρφάδα τὸ γένος σὺν τοῖς Τρωσὶν ἐλθοῦσαν τῷ τη-
νιχαῦτα βασιλεύοντι Λατίνῳ τῆς Ἰταλίας γήµασθαι xal
τεχεῖν αὐτῷ παῖδας τρεῖς, Ῥῶμον xoi Ῥωμύλον xai
Τηλέγονον, ὃν οἰχῆσαι ἐν ἄλλοις χωρίοις ἐλέγετο: Ῥῶ-
μον δὲ xai Ῥωμύλον παῖδας Λατίνου καὶ Ρώμης τῆς
Ἑρῳάδος τὴν πόλιν Χτίσαι καὶ “Ρώμην χαλέσαι ro
μητρῴῳ ὀνόματι, τούς τε ἀπὸ Λατίνου Λατίνους,
τοὺς xai Ἀδορίγινας πρότερον λεγομένους, Ῥωμαίους
προσαγορεῦσαι.

Turbata ab excerptore esse videntur, quz le-
guntur ap. Festum p. 269 ed. Müller. : Ca/tinus
[ Callias Scalig. ], Mgathoclis Siculi qui res gestas
conscripsit, arbitratur e manu Trojanorum fugien-
tium Λίο capto, cuidam fuisse nomen Latino,
eumque habuisse conjugem Rhomam, a quo, ut
Jtalia sit potitus, urbem condiderit, quam Rhomam
appellavisse ( a qua... urbem, quam condiderit,
RA. appellavisse , Müller. ].

Cf. Niebuhr. Ram? Gesch. I, p. 189. Ceterum
de Romanis Callias quaedam interposuerit eo loco ,
quo de Agathoclis in Italia rebus gestis sermo erat.

6.
Diodor. XXI, 16, 5 : Ἀγαθοχλῆς μὲν πλείστους

xal ποικιλωτάτους φόνους ἐπιτελεσάμενος χατὰ τὴν
δυναστείαν, xal τῇ χατὰ τῶν ὁμοφύλων ὠμότητι προσ-
Oel; xal τὴν elc θεοὺς ἀσέθειαν, πρέπουσαν παρέσχε
τῇ παρανοµίᾳ τὴν τοῦ βίου καταστροφὴν, δυναστεύσας
μὲν Ee δύο τῶν τριάκοντα λείποντα, βιώσας δὲ δύο πρὸς
τοῖς ἑθδομήχοντα ἔτη, χαθὼς Τίμαιος ὃ Συραχόσιος
συγγράφει, xal Καλλίας xal αὐτὸς Συραχούσιος, εἴχοσι
δύο βίθλους συγγράψας, xal Ἄντανδρος ὃ ἀδελφὸς Ἄγα-
θοχλέους xal αὐτὸς συγγραφεύς.

4.

Ex JEoli insulis una vocatur Hiera , quam Vulcani offici -
pam esse alunt, Cailias libro decimo de rebus Agathoclis
altam esse cameram narrat, duos habentem crateres, quo-
rum alter trium stadiorum sit ambitu. Multam inde efferri
flammam, que in adjacentes locos longissime pelluceat.
Tum ex hiatu illo ejaculari lapides ignitos immanis magni-
tudinis. Tantusque , ait, quando operi Vulcanus incumbit,
fragor fit, ut per quingenta stadia sonitus exaudiatur. Eje-
ctae vero eructationibus masse per inflammationem prorsus
ferruginose et peruste sunt aspectu. Noctu igitur omnia
baec quie sunt circa dei opificium bene manifesta sunt;
interdiu vero vertici montis, unde flamma surgit, quasi
nubes qusedam superjacet.

$.

Callias, qui Agathoclis res gestas conscripsit, ait, Romam
quandam , unam e Trojanarum numero, quz cum ceteris
Trojanis in Jtaliam venerant, Latino Aboriginum regi nu-
peisse eique duos filios peperisse, Remum et Romulum :

eosque urbi ab ipsis conditae matris nomen posuisse.

Ad hac Callias, rerum ab Agathocle gestarum scriptor,
mulierem quampiam nomine Romam, genere Troadem,
cum Trojanis profectam , Italie tunc regi Latino conjugio
locatam, filiostres, Romum, Romulum et Telegonum, quem
alia loca incoluisse ferunt, peperisse narrat; Romum vero
et Romulum Latino Romaque Troade procreatos urbem
condidisse , quam materno Roma nomine appellassent, et. -
Latinos a Latino , Aborigines prius dictos, nuncupasse.

- 6.

Agathocles, quum plurimas diversissimasque cades
imperii sul tempore edidisset , et crudelitati in suse gentis
homines impietatem in deos etiam accumulasset , dignum
sceleribus exitum vite exhibuit, postquam duodetriginta
annos in vita exegerat, ut Timsus Syracusanus refert , et
Callias,, etiam ipse Syracusanus, viginti duorum librorum
auctor, Antander praeterea , Agathoclis frater, qui ipse quo-
que historías scripeit.

— — — m9 Q0-amm———-— — ——

^ . HECATJEUS ABDERITA.

Strabo XIV, p. 644 : Ἐφ' οὗ (sc. Ἀναχρέοντος)
Τήϊοι, τὴν πόλιν ἐχλιπόντες, elc Ἄθδηρα ἀπῴχησαν,
Θραχίαν πόλιν, o0 Φέροντες τὴν τῶν Περσῶν ὕθριν:
ἀφ οὗ καὶ τοῦτ' εἴρηται, « Ἄθδηρα, καλὴ Τηΐων
᾿ἀποιχία. » Πάλιν δ ἐπανηλθόν τινες αὐτῶν χρόνῳ
ὕστερον.... Γέγονε δὲ καὶ συγγραφεὺς Ἑκχαταϊῖος ἀπὸ
τῆς αὐτῆς πόλεως.

Diogenes L. IX, 69 : Διήχουσε τοῦ Πύρρωνος
Ἑχαταῖός τε 6 Ἀθδηρίτης xat Τίμων 6 Φλιάσιος κτλ.

Joseph. C. Apion. I, aa : Ἑχαταῖτος 6 Αθδηρί-
της, &vhp φιλόσοφος ἅμα xal περὶ τὰς πράξεις ἴχα-
νώτατος, Αλεξάνδρῳ τῷ βασιλεῖ συναχµάσας xol
Πτολεμαίῳ τῷ Λάγου συγγενόµενος (fr. 14). ΄

Suidas : Ἑκχαταῖος, Ἀθδηρίτης, φιλόσοφος’ ὃς ἐπε-
χκλήθη xai κριτικὸς γραμματικὸς, οἷα γραμματιχὴν
ἔχων παρασχευήν. Γέγονε δὲ ἐπὶ τῶν διαδόχων. Βι-
θλία αὐτοῦ ταῦτα. Περὶ τῆς ποιήσεως 'Ὁμήρου xat
Ἡσιόδου. Eadem Eudocia.

Quemadmodum Protagoras aliis Abderita, aliis
Tejus dicebatur ( v. Eudoc. v. Πρωταγόρας}, sic
etiam Hecatzus, quem reliqui omnes Abderitam
habent, Straboni est Tejus, sive quod Teji natus
Abdera migraverit, sive quod Abderis oriundus
in Tejum metropolin a Persarum jugo liberatam
se contulerit. Inter cognatos Nostri fortasse fuit
Hecatzeus, Alexandri familiaris Cardianorumque
tyrannus (v. Droysen. 4flez. p. 57, 63; Heillenism.
I, p. 78. τος. Diodor. XVII, 3, 5.5; 3; XVIII,
14, 4). De Hecatzo Eretriense geographo , que
comperta habemus, attuli in not. ad Onesicrit.
fr. 5 (*). Quibus adde not, ad fr. 11 Hecatzi Abde-
rit;e.

JEtate Hecatzeus Alexandro vel zqualis fuit vel
suppar. Hoc fortasse malueris, quoniam magister
ejus, Pyrrho philosophus, Anaxarchum audiisse
atque hunc Alexandri comitem in Asiam secutus
esse dicitur (**). Verum Pyrrho tum temporis jam
quadraginta, quod minimum est, annos natus
erat (v. Clinton, F. H. III, p. 376), adeo utde ejus

(*) Qua Creuzerus ad Fragm. Hecatsei Milesii p. 85 die-
putavit de Hecateo Eretriense utpote per errorem nato
neque ab Abderita distinguendo , ea revocavit in libro De
arte historica p. 388 edit. alterius.

(**) Ste-Croix Exam. p. 558 Hecatzum inter comites
Alexandri fuisse vult ob descriptionem templi Hierosoly-
mitani, quam legis fragm. 14. Id argumentum nihili plane
esse patet. Quod prseterea apud multos legere est, ac nuper
vel Creuzerus repetivit ( Histor. Kunst p. 388), scilicet
Hecateeum una cum Alexandro M. educatum esse, nititur
. hoc, nisi fallor, vetere versione Josephi (fr. 14 init.) , uhi
verba ΑἈλεξάνδρῳ τῷ βασιλεῖ συναχµάσας redduntur : «na
cum Al. rege enutritus est.

setate nihil dirimi possit. — Expeditionibus Alexan-
dri num Hecatzus interfuerit querere inutile
est (*); nam de vita ejus omnino nihil compertum
habemus, nisi quod apud Ptolemzum Lagidam
versatus sit ( Joseph. l. |. ), eo regnante Thebas iter
susceperit (Diodor. v. fr. 13), regemque in expe-
ditione Syriaca sit comitatus ( Joseph. v. fr. 14).
Fortasse etiam ad alia negotia Ptolemszus Hecatsei
opera usus est. Nam Josepho teste non modo φι-
λόσοφος Hecatzus erat, sed simul etiam περὶ τὰς
πράξεις ixavorratoc. Quatenus χριτιχὸν γραμματικὸν!,
quem Suidas dicit, se praestiterit, ignoramus; nam
libri, qui huc pertinere videtur, De Homeri et He-
siodi poesi, ne levissim&tm quidem in veterum scri-
ptis vestigium deprehenditur, Reliquorum ope-
rum , qux Hecatzus composuit, tituli a Suida prz-
termissi sunt. Laudantur vero hi :

1I. Περὶ Ὑπερθορέων, fr. 1—6.
a. Αἰγυπτιαχά, fr. 7—13.
Περὶ τῆς Αἰγυπτίων φιλοσοφίας, fr. 7.
[Περὶ Ἰουδαίων, fr. 14—16]
[Περὶ Αθράμου, fr. 17---τδ. ]

Religio Grecorum Hecatei temporibus varias
ob causas adeo jam fuit dissoluta, ut mox impune
scribere posset Euemerus, µεγάλας τῷ ἀθέῳ λεῷ
χλισιάδας ἀνοίγων xal τὰ θεῖα ἐξανθρωπίζων ( Plut.
De Is. c. 33). Verum quanto propius a ruina ab-
fuit, tanto majus (uti fieri solet) apud multos exci-
tatum est firme religionis desiderium. Cujus rei
documentum luculentissimum habes humanz impo-
tentiz refugia, scilicet mysteria, orgia, supersti-
tiones astrologicas, magicas, Sibyllinas, qus pul-
lulare tum ubique coeperant. Quum ea esset ani-
morum conditio, Jambulus historiam scripsit de
insulis istis beatorum , ad quos omnis virtus vide-
retur confugisse; Hecateus vero, Eliensis sacer-
dotis alumnus, in suo de Hyperboreis libro po-
puli piissimi summam vitz felicitatem nitidissimis
coloribus depinxit. Licet hzc relegare ad fa-
bellas Milesias, modo ne nihil nisi delectationem
legentium auctorem spectasse putes. Immo altius
quiddam narrationibus istis subest, quippe quas

(*) Diogen. L. IX, 61, de Pyrrhone "Hxoucs : Βρύσωνος τοῦ
Στίλπωνος , ὡς Ἀλέξανδρος ἐν Διαδοχαῖς, εἴτ Avatápyoo tuv-
αχολουθῶν πανταχοῦ, ὡς καὶ τοῖς γυμνοσοφισταῖς ἐν νδίφ
συμμµίξαι xal τοῖς µάγχοις. Ὅθεν γενναιότατα δοχεῖ φιλοσοφῇ
σαι, τὸ τῆς ἀχαταληψίας xai ἐποχῆς εἶδος εἰσαγαγὼν, ὡς
Ἀσκάνιος ὁ Ἀθδηρίτης φησίν’ οὐδὲν γὰρ ἔφασχεν οὔτε καλὰν
οὔτε αἰσχρὸν , οὔτε δίχαιον , οὔτε ἄδιχον efc. Ascanius hono
ignotus mihi. Num forte scribendum Ἑκαταῖος ὗ

HECAT/EUS ABDERITA.

tamquam sancle vitz atque virtutis exempla sui
zvi hominibus proposuerint. — Quodsi nonnulli
iut Müllerus in Dor. I, 278) censent ipsum Heca-
tzum credidisse revera esse populum quendam
Hyperboreorum, eos errore teneri mihi persua-
sum est. Sane quidem dixit Hecatzus Hyperbo-
reos ad sua usque tempora perdurare (fr. 1); sed
quid hoc probat? Nihil, puto, nisi quod fidem et
auctoritatem figmentis suis conciliare auctor stu-
duerit. Neque aliud inest descriptionibus istis geo-
graphicis, quas nonnulli inani sane consilio dili-
gentissime examinandas esse putant,

ἘΕαγριίας historias expressis verbis memorat
Diodorus ( fr. 11). Apud Diogenem Laert. (fr. 7)
laudatur Hecataeus ἐν τῇ πρώτῃ περὶ τῆς Αἰγυπτίων
φιλοσοφίας; quibus tamen non peculiare opus, sed
primam partem /Egyptiacov indicari suspicor.
Admodum multum Hecawgsm fuisse de doctrina
&gypuorum cosmogonica deque reliqua mytho-
logia, atque monumentorum descriptiones dedisse
uberrimas patet ex fragmentis (*).

Περὶ Ἰουδαίων βιθλίον ab Hecatzo compo-
situm esse testantur Josephus C. Ap. I, aa (fr. 14)
et Origenes C. Cels. I, 15. Ab eo libro non diver-

sus fnisse videtur βιθλίον Περὶ Ἀδθράμου (Joseph.

Ant. Jud. I, 7, 2; fr. 16), sive τὸ χατ᾽ Ἄθραμον
χαὶ τοὺς Αἰγυπτίους, uti Clemens Alex. ( v.«fr. 18)
dicit, novem versus Sophocleos ex eo adducens.
Àt versus istos esse a sequioris evi homine, a Ju-
dzo haud dubie Hellenista, confictos dudum inter
omnes constat. Similiter totum de Judzis opus
Hecateo' Abderitz abjudicandum esse unanimi
fere consensu censuerunt viri doctissimi. Facem
pretulit Herennius Pbilo apud Origenem Contra
Celsum |. 1. , ubi hec :

Ἑκαταίου τοῦ ἱστορικοῦ φέρεται Περὶ Ἰουδαίων βι-
Giov , ἐν ᾧ προστίθεται μᾶλλόν πως ὡς σοφῷ τῷ ἔθνει
ἐπὶ τοσοῦτον, ὡς xci “Ερέννιον Φίλωνα dv τῷ Περὶ
Ἰωυθαίων συγγράµµατι πρῶτον μὲν ἀμφιθάλλειν , εἰ
τοῦ ἱστορικοῦ ἐστι τὸ σύγγραμμα, δεύτερον δὲ λέγειν,
ὅτι, εἴπερ ἐστὶν αὐτοῦ, εἰχὸς αὐτὸν συνηρπάσθαι ὑπὸ
τῆς παρὰ Ἴουδαίοις πιθανότητος xal συγχατατεθεῖσθαι
αὐτῷ τῷ λόγῳ. |

Neque sine causa Philonem dubitasse affatim
docent operis reliquis. Sic Pseudo-Demetrius
Phalereus in epistola ad Ptolemaum narrasse
dicitur poetas et historicos nusquam Judaeorum

(*) De ποιήµασιν Αἰγυπτίοις Hecatmi logographi ap.
Arrian. in Exp. Al. V, 6, deque iis αυ Hecatzeus Mile-
sius ex Herodotea /Egypti descriptione in suum opus ad
verbum transtulisse dicitur, vide Fragmenta et Vitam Hec.
Milsii p. ΧΙΗ sqq. Figri tamen facile potuit vt in his
"que similibus Milesius cum Abderita plus semel sit con-
usus.

FRAGMENTA HISTOR. CR. — YOL. Ii.

κό

legislationis mentionem injecisse propterea quod
sancta impuro suo ore profanare reveriti essent
(fr. 15). Alia complura, que in honorem po-
puli Judaici impudenter efficta apud Josephum
leguntur, recensere h. l. tedet (v. fr. 15). Quz
quidem omnia ejusmodi sunt, ut nemo paullo
sanior Judzi cujusdam commenta non agnoscat (*).
Αἲ minime inde sequitur omnino nihil de Judis
Hecatzum scripsisse. Immo contrarium docet Dio-
dorus (fr. 13), qui libro XL Pompeji bellum
contra Jüdaos gestum expositurus, quz de gentis
hujus originibus et institutis comperta haberet,
premittenda esse duxit; Ex Hecatzo igitur narrat
«Ἠργρίος quondam lue vexatos, ut iram divinain
averterent, omnes alienigenas qui in /Egyptum con-
fluxissent expulisse. Horum alios Danao et Cadino
ducibus in Grzciam, alios in alias regiones ini-
grasse , majorem vero partem in Syriam profectam
esse; ductoremque coloniz fuisse Mosem, virum
sapientia et fortitudine insignem, qui civitatis
conditor et legislator exstitisset. Deinde instituta
Mosaica pluribus persequitur. Hzc quin ex eodem

(*) Ex eorum numero , qui librum ab Hellenista com-
positum et sub Hecatei Abderitz?e nomine in vulgus edi-
tum censuerunt , nominasse sufficiat : Jos. Scaligerum in
Epist. 115 ad Casaubonum; de Dahlen. in dissert. de
Aristea c. 29, p. 222; Rich. Simonium in Histoire crili-
que du vieux tresiament, lib. Il, c. 2, p. 211; Humphred.
Hody. in Diss. contra historiam Ariístee p. 217 ; Bentlejum
in Epist. ad Millium p. 530 ed. Lips. ; virum doctum in
Eichhornii Bibl. d. bibl. Lierat. vol. V, part. 3, p. 431,
citante Creuzero in Fragm. Hec. Miles. p. 35; Valckenariwn
De Aristobulo (cap. VI: De Judais quibusdam Gracien-
sibus fabulatoribus , eliam iis , qui , visi non Judai, de
rebus scripsere Judaeorum) p. 18 (etin Euseb. D. E.
tom. IV, p. 356 ed. Gaisford. ), ubi dicit : « Sed et histo-
rici Hecataeus, Eupolemus, Artapanus, Demetrius, Ari-
steas, meo quidem arbitratu fuerunt omnes religione Judzei,
seu his nominibus inter populares fuerint noti , seu nomina
mentiti. » His adde qui nuper de eadem re denuo disputa-
vit, P. M. Cruice in Dissert. De Flav. Josephi in auctoribus
contra Apionem afferendis fide et auctoritate. Paris. 1844,
p. 66 sqq. — Genuinum esse Hecataei opus opinati sunt
Spenzer. in not. ad Originem 1.1, et Zornius in Hecatai
Abder. Fragmentis (sed iis tantum, qui ad Judeorum
hist. pertinent) , Alton. 1730, p. 4. Tenendum tamen Zor-
nium, ut judicium suum tueatur, statuere Hecateeum Mi-
lesum, quem Diodorus de Judzis laudat, non eundem
esse cum Abderita , quamvis Abderite fere sequalis
fuisse debeat. Idem Zornius in verboso commentario pro
sua sententia laudat Jaquelotum sur l'existence de Dicu
p. 484. 500. — Sainte-Croiz in Exam. critiq. d. hist.
d'Alex. p. 558 n. 4: « Hécatée aurait été payé par les
Juifs pour parler d'eux, ou l'ouvrage qu'en cite Joséphe
ne serait pas de lui, si l'onen croyait au témoignage d'Hé-
rennius , lui-méme un des plus hardis faussaires de l'an-
tiquité. » Quz quid probent ego quzaro. — Vossius De
Hist. gr. p. 87 nihil decernit; « Fortasse, ait, Hecatzeus
a Judxis persuasus defecerit a religione Graecorum, si non
in universum , saltem hactenus , ut videri posset constitu-
tuis τη confinio tenebrarum lucisque. »

286

Hecatzo, quem in /Egyptiacis et Hyperboreorum
historia Diodorus adhibuit, narrata sint, nulla jam
superest dubitatio. Multa quidem in his erronea
sunt, sed ita tamen, ut iis ipsis comprobetur nar-
rationem a Greco homine , non a Judzo esse pro-
fectam. Abrahami vides ne verbo quidem mentio-
nem fieri, sed ita narrationem adornatam esse,
ut Moses primus quasi gentis auctor putandus sit,
neque singularis de Judzis liber sed digressio
AEgyptii historiis attexta coarguatur. Fortasse
sepius in eodem opere de Judzis Hecatzus locu-
tus est, uti illo loco, quo de Ptolemzo in Syriam
contra Demetrium expediente dicendum erat. Ne-
que quidquam est quod cogat, ut quis Josephus
de Hecatzo cum rege in Syria versato narrat, omni
fundamento carere statuamus. Denique honorifice
Hecatzum de Judzis sensisse vel ex Diodoro col-
ligas, libenterque hoc ego largior, quum ex reli-
quis philosophi nostri studiis explicationem facile
admittat. Quz quum ita sint, nihil miramur, cur
Hecatzei potissimum nomine scriptisque Judsus
Greciensis abusus sit, Is igitur qua in /Egyptia
historia de gente sua dicta reperit, excerpsisse,
eaque pro consilio suo interpolata vel mutata mul-
tisque commentis aucta, tamquam peculiare Grzci
auctoris de Judzis libellum divenditasse videtur.

Num przter allata Hecatzus alia quaedam scri-
pserit, neque negare neque affirmare ausim.
Exstant certe fragmenta nonnulla, que unde pe-
tita sint, certo judicio dici nequit.

ΠΕΡΙ TON ΥΠΕΡΡΟΡΕΩΝ.

1.

Schol. Apoll. Rh. II, 616 : Ἑχαταῖος δὲ µέχρι
τοῦ αὐτοῦ χρόνου εἶναί φησι τὸ τῶν Ὑπερθορείων
ἔθνος. Ἔστι δὲ αὐτῷ βιθλία ἐπιγραφόμενα Περὶ τῶν
Ὑπερθορέων. Recentiores qui in eodem argu-.

ΗΕΟΑΤΑΙΙ ABDERIT,E

mento desudarunt, diligenter recenset Baumstar-
kius in Pauly's Realencl. v. Hyperborei.

2.

Diodor. 11, 47 : Ημεῖς 5 ἐπεὶ τὰ πρὸς ἄρχτους
χεχλιµένα µέρη τῆς Ἀσίας ἠξιώσαμεν ἀναγραφῆς, οὖχ
ἀνοίχειον εἶναι νοωίζοµεν τὰ περὶ τῶν Ὑπερθορέων
μυθολογούµενα διελθεῖν ' τῶν γὰρ τὰς παλαιὰς µυθο-
λογίας ἀναγεγραφότων *Exatatoc καί τινες ἕτεροί Φασιν
ἐν τοῖς ἀντιπέραν τῆς Κελτικῆς τόποις χατὰ τὸν Ὥχεα-
νὸν εἶναι νῆσον οὐχ ἑλάττω τῆς Σικελίας ταύτην
ὑπάρχειν μὲν κατὰ τὰς ἄρχτους, κατοιχεῖσθαι δὲ ὑπὸ
τῶν ὀνομαζομένων Ὑπερθορέων ἀπὸ τοῦ πορρωτέρω
χεῖσθαι τῆς βορείου πνοῆς : οὖσαν δ᾽ αὐτὴν εὔγειόν τε
x«l πάµφορον, ἔτι δὲ εὐχρασίᾳ διαφέρουσαν διττοὺς
xat ἔτος ἐχφέρειν χαρπούς. (4) Μυθολογοῦσι δ᾽ ἐν αὐτῃ
τὴν Λητὼ γεγονέναι’ διὸ xal τὸν ᾽Απόλλω μάλιστα
τῶν ἄλλων θεῶν παρ) αὔθες τιμᾶσθαι : εἶναι δ) αὐτοὺς
ὥσπερ Ἱερεῖς τινας Απόλλωνος διὰ τὸ τὸν θεὸν τοῦτον
καθ) ἡμέραν ὑπ᾿ αὐτῶν ὑμνεῖσθαι μετ ᾠδῆς συνεχῶς
xal τιμᾶσθαί διαφερόντως. Ὑπάρχειν δὲ xat χατὰ
τὴν νῆσον τέµενός τε Ἀπόλλωνος μεγαλοπρεπὲς xal
ναὸν ἀξιόλογον ἀναθήμασι πολλοῖς κεχοσμηµένον,
σφαιροειδῃ τῷ σχήματι, (5) Καὶ Κόλιν μὲν ὑπάρ-
γειν ἱερὰν τοῦ θεοῦ τούτου, τῶν δὲ χατοικούντων
αὐτὴν τοὺς πλείστους εἶναι χιθαριστάς, xol συνεχῶς
ἐν τῷ wa χιθαρίζοντας ὕμνους λέγειν τῷ θεῷ μετ
ᾠδῆς, ἀποσεμνύνοντας αὐτοῦ τὰς πράξεις, (4) "Eyew
δὲ τοὺς “Ὑπερθορέους ἰδίαν τινὰ διάλεκτον , xal πρὸς
τοὺς Ἓλληνας οἰχειότατα διαχεῖσθαι, χαὶ μάλιστα
πρὸς τοὺς Ἀθηναίους xal Δηλίους, ix παλαιῶν χρόνων
παρειληφότας τὴν εὔνοιαν ταύτην. Καὶ τῶν “Ελλήνων
τινὰς μυθολογοῦσι παραθαλεῖν sl; Ὑπερθορέους, καὶ
ἀναθήματα πολυτελῆ καταλιπεῖν γράµµασιν ἛἙλληνι-
χοῖς ἐπιγεγραμμένα. (5) Ὡσαύτως δὲ xal x τῶν Ὑπερ.
θορέων ᾿Αθαριν si; τὴν Ἑλλάδα χαταντήσαντα τὸ
παλαιὸν ἀνασῶσαι τὴν πρὸς Δηλίους εὔνοιάν τε xai

συγγένειαν. Φασὶ δὲ xol τὴν σελήνην dx ταύτης τῆς

DE HYPERBOREIS.

1.

Hecateus usque ad suam ipsius aetatem gentem Hyper-
boreorum esse ait. Atque libri ejus exstant qui inscribun-
tur De Hyperboreis.

2.

Nunc , postquam boreales Asio tractus descripsimus , ea
quoque quie de Hyperboreis fabulantur annotare non in-
conveniens arbitramur. Nam inter antiquitatum scriptores
Hecateus et nonnullí alii tradunt, contra Celticam in
Oceano insulam esse non minorem Sicilia , septemtrionibus
subjectam , quam Hyperborei incolant, sic vocati quod
Borea vento sint remotiores. Solum hic optimum esse ac
fructuosum , aeremque optime temperatum , ac propterea
bis in anno messem fieri, (2) Latonam hic fuisse fabulan-
tur ; ideoque Apollini prae diis aliis cultum deferri, et , quia

deum hunc quotidie perpetua laudum decantatione cele-
brent, et summis prosequantur honoribus , homines illos
velut sacerdotes Apollinis esse perhibent. Cujus lucus ibi
magnificus et templum insigne rotunda forma donariisque
multis exornatum. (3) Urbe quoque deo huic sacra; in
qua civium plerique citharista , qui citharas in fano pulsan-
tes sacros deo hymnos canunt, quibus gesta ejus honorifice
predicantur. (4) Lingua Hyperboreis propria, et eingulari
Grecis benevolentia, ex antiquis inde temporibus confir-
mata, addicti sunt ; inprimis vero Atheniensibus et Deliis.
Quin Grecorum nonnullos ad Hyperboreos trajecisse, et
preclara donaria reliquisse Grecis literis inscripta fabu-
lantur. (5) Sic etiam Abaria quondam in Graeciam inde
profectum pristine cum Deliis amicitiae et cognationis ne-
cessitudinem renovasse. Memorqnt insuper lunam ex hac
insula ita conspici, ut parum a terra distet, et terrestres
quosdam tumulos in facie repraesentet. (6) Deum quoque

FRAGMENTA.

νήσου φαίνεσθαι παντελῶς OX yov ἀπέχουσαν τῆς γῆς
xxi τινας ἐξοχὰς γεώδεις ἔχουσαν ἐν αὑτῇ φανερᾶς.
(e) Λέγεται δὲ xal τὸν θεὸν δι ἐτῶν ἐννεαχαίδεκα xa-
ταντᾶν slc τὴν νῆσον, ἐν οἷς καὶ αἱ τῶν ἄστρων ἀπο-
καταστάσεις ἐπὶ τέλος ἄγονται’ xal διὰ τοῦτο τὸν ἐν-
νεαχαιδεκαετῆ χρόνον ὑπὸ τῶν "Ελλήνων Μέτωνος
ἐνιαυτὸν ὀνομάζεσθαι., (7) Κατὰ δὲ τὴν ἐπιφάνειαν
ταύτην τὸν θεὸν κιθαρίζειν τε καὶ χορεύειν συνεχῶς τὰς
νύχτας ἀπὸ ἰσημερίας ἑαρινῆς ἕως πλειάδος ἀνατολῆς
ἐπὶ τοῖς ἰδίοις εὐημερήμασι τερπόµενον. Βασιλεύειν τε
τῆς πόλεως ταύτης καὶ τοῦ τεμένους ἐπάρχειν τοὺς
ὀνομαζομένους Βορεάδας, ἀπογόνους ὄντας Bop£ou,
καὶ κατὰ γένος dsl διαδέχεσθαι τὰς ἀρχάς. Cf. Wesse-
ling. ad h. ]. Prisca ennaeteris cum Metonis cyclo
confuuditur.

3.

Schol. Pind. Οἱ. III, 238 2 Εκλήθησαν Ὑπερθόρεοι
ἀπὸ Ὑπερθορείου τινὸς Ἀθηναίου, ὡς Φανόδημος (cod.
Φιλόδημος) ' Φιλοστέφανος δὲ τὸν Ὑπερθόρεον Θεσ-
σαλόν φησιν εἶναι: ἄλλοι ἀπὸ Ὑπερθορέου Πελασγοῦ,
τοῦ Φωρωγέως xal Περιμήλης (Περιμήδης ) τῆς Αἱόλου"
6 δὲ Φερένιχος τοὺς Ὑπερθορέους ἀπὸ τοῦ Τιτανιχοῦ
Ὑένους φησὶν εἶναι, 6 δὲ "Exatatog ἄλλως ἱστορεῖ. —
Pro Φερένιχος codex Φανόδημος ; verum aliud schol.
l. l. de eadem re versus quinque Pherenici affert.
Hinc sua Tzetzes Hist, VII, 677 sqq. Pherenicum
ἐποποιὸν memorat etiam Athenzus de re mythica.
Ceterum de n. |. cf. Müller. Dor. I, p. 177.

4.
/Elian. H. A, XI, 1 : Ἀνθρώπων Ὑπερθορέων γέ'

$87
vog xal τιμὰς Απόλλωνας τὰς ἐχεῖθι ἆδουσι μὲν xal
ποιηταί, ὑμναοῦσι δὲ xal συγγραφεῖς, ἐν δὲ τοῖς xai
Ἑκαταῖος, 6 Μιλήσιος οὔ, ἀλλ᾽ ὁ Ἀθδηρίτης. "A δὲ
λέγει πολλά τε xal σεμνὰ ἕτερα, οὔ pot νῦν ἡ χρεία
παραχαλεῖν δοχεῖ αὐτά ' xal οὖν χαὶ εἰς ἄλλον ὑπερθή:
σοµαι χρόνον ἕκαστα εἰπεῖν, Ἠνίκα ἐμοί τε ἥδιον xal
τοῖς ἀχούουσι λώῖον ἔσται, ἃ δέ µοι μόνα ἡ συγγραφὴ
παραθάλλει, xal δεῖ λέγειν ταῦτα. “ἹἹερεῖς εἶσι τῷδε τῷ
δαίµονι Βορέου xai Χιόνης υἱέες, τρεῖς τὸν ἀριθμόν,
ἀδελφοὶ τὴν φύσιν, ἐξαπήχεις τὸ μῖχος "Όταν οὖν

τοι τὴν νενοµισµένην ἱερουργίαν κατὰ τὸν συνήθη
χαιρὸν τὸν προειρηµένον ἐπιτελῶσιν, ἐκ τῶν Ῥιπαίων
οὕτω χαλουµένων παρ᾽ αὐτοῖς ὁρῶν χαταπέτονται κύ-
χνων ἀμήχανα τῷ πλήθει τὰ νέφη, καὶ περιελθόντες
τὸν νεὼν xal οἱονεὶ καθήραντες αὐτὸν τῇ πτήσει, εἶτα
μέντοι χατίασιν εἰς τὸν τοῦ νεὼ περίθολονι, µέγιστόὀν τε
τὸ μέγεθος, xal τὸ κάλλος ὡραιότατον ὄντα. "Όταν οὖν
ol τε ᾠδοὶ τῇ σφετέρᾳ μούση τῷ θεῷ προσάδωσι, xal
μέντοι xal οἱ χιθαρισταὶ συγκρέχωσι τῷ yop παναρ-
µόνιον µέλος, ἐνταῦθά τοι xal οἱ χύχνοι συναναμέλ-
πουσιν ὁμορροθοῦντες, x«l οὐδαμῶς οὐδαμῃ ἀπηχὲς
xal ἀπῳδὸν ἐκεῖνοι μελῳδοῦντες, ἀλλὰ ὥσπερ οὖν ἐκ τοῦ
χορολέχτου τὸ ἐνδόσιμον λαθόντες, χαὶ τοῖς eee
τῶν Ἱερῶν μελῶν τοῖς ἐπιχωρίοις συνάσαντες. Είτα τοῦ
ὕμνου τελεσθέντος, οἱ δὲ ἀναχωροῦσι τῇ πρὸς τὸν δαί-
pova τιμῇ τὰ εἰθισμένα λατρεύσαντες xal ἀχούοντες
τῶν θεῶν ἀνὰ πᾶσαν τὴν ἡμέραν ol προειρηµένοι, ὡς
εἰπεῖν, χορευταὶ πτηνοὶ τέρψαντές τε ἅμα xoi ἄσαντες.
Cf. Jacobs ad b. 1.

5.

Stephan. Byz. : Ἔλιοια, νῆσος Ὕπερβορέων , οὐχ
ἑλάσσων Σικελίας, ὑπὸ ποταμῳ Καραμθύκα. Οἱ νη-

Apollinem undevigenis (novenis) annis semel insnlam
adire, quo spatio astrorum in pristina loca revolutiones
perficiantur. Jdeoque undeviginti annorum circuitum ma-
gnum a Gracis annum vocari. (7) in hac deum appa-
ritione cithara psallere noctu, et choreas agitare continue,
ab sequinoctio verno ad Pleadum usque exortum, suorum
se laudibus successuum oblectantem. Urbis vero impe-
rium et summam templi curam penes Boreadas esse, pro-
geniem Borec , qui gentili successione principatum gerunt.
8

Hyperborei nomen habent ab Hyperboreo quodam Athe:
niense, ut Phanodemus ; Philoetephanus vero Hyperboreum
T hessalum esse dicit; alii dicunt nominatos esse ab Hyper-
boreo Pelasgi et Perimelze Jolo natze filio; Pherenicus eos
e Titanum gente oriundos dicit; aliam narrationem habet
Hecatzeus.

4.

Hyperboreorum gentem et Apollinis apud eos honores ,
non modo poete, sed alii etiam scriptores celebrant; et
inter alios Hecatzeus, non Milesius ille, sed Abderita. Is
quum et alia quaedam nec pauca nec vilia referat , quee in
presentia recitari nihil attinet ; ea ín aliud tempus diffe-

rentur, quo et mihi narrare jucundius et aliis forsan audire
sit commodius : quie vero praesentis sunt instituti , ea nunc
solum exponam. Apollinis igitur sacerdotes sunt Boreee et
Chionis filii , tres numero fratres, sex cubitorum proceri-
tate. Hi quum solenne sacrificium sfato tempore pera.
gunt, innumera cycnorum examina e Rhipseis (ut ipsi ap-
pellant] montibus advolant , qui ubi templum volando cir-
cumvecli fuerint, et veluti lustrarint , in septum templi
descendunt , quod et-spatio amplissimum est , et specie pul-
cherrímum. Quum autem cantores vernaculo musicee genere
deum celebrant , et simul citharistee suavissimam melodiam
cantantium choro adsonant, cycni etiam ipsís concinne
accinunt, nec usquam obsona aut inepta voce aberrant ;
sed tanquam incitamentum et auspicium cantus a chorodi-
dascalo editum secuti , peritissimis carminum sacrorum de-
cantatoribus eoncinunt. Hymno jam perfecto, volucris
ille chorus ut ita dicam recedit, postquam solito sibi dei
celebrandi munere est defunctus, ac divinos honores per
totum audivit diem , simulque et ipse cantavit, et oblecta-
vit alios.
$5.
Helixea, insula Hyperboreorum , Sicilia haud minor,
2b,

1.)
σιῶται Καραμθύχαι ἀπὺ τοῦ ποταμοῦ, ὡς ᾿Εχαταῖος
ὁ Ἀθδηρίτης.
Idem : Καραμθύχαι, ἔθνος Ὑπερθορέων, ἀπὸ πο-
ταμοῦ Καραμθύχα, ὡς Ἐκ. 6 Ἀθδ.
6.

Strabo VII, p. 299 inter fabulosa recenset τὴν
παρὰ Θεοπόμπῳ Μεροπίδα γῆν, wao' Ἑκαταίῳ δὲ
τὴν Κιμμερίδα πόλιν, παρ᾽ Εὐημέρῳ δὲ τὴν Παγχαίαν
72». Hecatzus inter Theopompum et Euemerum
medius ex mea sententia est Abderita; de Milesio
cogitavit Clausen. (fr. 3). Ad eundem Abderitam
refero locum Plinii IV, 27.

6 a.

Plinius H. N. IV, a7 : Semptemtrionalis Ocea-
nus : 4malchium eum Hecateus appellat, a. Pa-
ropamiso amne, qua Scythiam alluit, quod nomen
ejus gentis lingua significat congelatum. Philemon
Morimarusam a Cimbris vocari, hoc est mortuum
mare, usque ad promontorium Rubeas : ultra deinde
Cronium. Eadem Solinus c. αλ. Si Hecatzo Mile-
sio hiec tribueris, statuendum cum Clausenio (ad
Hec. fr. 160), Amalchium mare sinum vel partem
Oceani fluvii fuisse; quod parum probabile. Cf.
Uckert. Georg. des Hecat. p. 42. not. 184. For-
biger 4t. Geogr. 1. p. 54 not., p. 147 not.

ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΑ.
7.
. E LIBRO PRIMO.
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ.

Diogenes L. 1, 10 : TÀy δὲ τῶν Αἰγυπτίων φιλο-
σοφίαν εἶναι τοιαύτην περί τε θεῶν xol ὑπὲρ δικαιο-
σύνης' σύνης" Φάσκειν τε ἀρχὴν μὲν εἶναι τὴν ὕλην, εἶτα τὰ 7 Schleiermacherus quoque (in HoUs u. Burm. η τε ἀρχὴν μὲν εἶναι τὴν ὕλην, εἶτα τὰ

sub Carambycam fluvium, a quo insulares Carambycze di-
euntur, ut Hecatzeus Abderita refert.
Carambyce , Hyperboreorum gens , a Caramhyca fluvio ,
uli Hecatzeus Abderita.
6.

Fabulosa apud Hecateum est de Cimmeride urbe narratio.

DE REBUS /EGYPTIORUM.
7.

DE JEGYPTIORUM PHILOSOPHIA.

AEgyptiorum philosophiam hujusmodi esse de diis ac
justitia dixerunt. Materiam principium fuisse rerum : ex
ea deinceps quattuor elementa discreta , perfectasque omnis
. generis animantes : solem ac lunam deos esse, alterumque
Osirim, alteram Isim appeilatam; exprimi illos per scara-
beum et draconem , accipitrem aliaque animalia Manethos
auctor est in Naturalium epitome et Hecateeus in primo de
AKgyptiorum philosophia libro. Statuas preterea et fana

ΗΕΟΑΤΑΙ ABDERIT.E

τέσσαρα στοιχεῖα ἐξ αὐτῆς διακριθῆναι , καὶ ζῷα παν-
τοῖα ἀποτελεσθήναι’ θεοὺς 5 ἥλων χαὶ σελένην, tov
μὲν "Ont, τὴν 9 Ἶσιν χαλουµένην ' αἰνέττεσθαί τε
αὐτοὺς διά τε χανθάρου xal δράχοντος xal ἱέραχος xal
ἄλλων, ὥς φησι Μανέθως ἐν τῇ τῶν Φυσικῶν ἐπιτομῆ
καὶ Ἑκαταῖος dv τῇ πρώτη περὶ τῆς τῶν Αἰγυπτίων
Φιλοσοφίας. Κατασχευάζειν δὲ xal ἀγάλματα xoi τε-
µένη τῷ μὴ εἶδέναι τὴν τοῦ θεοῦ µορφήν. Τὸν χό-
σμον γενητὸν xal «φθαρτὸν xol σφαιροειδῆ: τοὺς ἀστί-
pa πῦρ εἶναι, xal τῇ τούτων χράσει τὰ ἐπὶ Ti qe
σθαι ΄ σελήνην ἐχλείπειν εἷς τὸ σχίασµα τῆς γῆς ἐμτί-
πτουσαν ΄ τὴν ψυχὴν καὶ ἐπιδιαμένειν xai μετεμθαί-

νειν * ὑετοὺς xac ἀέρος εροπὴν ἀποτελεῖσθαι τά τε ' |

ἄλλα x φυσιολογεῖν, ὡς Εκαταϊός τε xal Ἀρισταγόρας ἴσ-
τοροῦσιν, Ἔθεσαν δὲ xal νόμους ὑπὲρ δικαιοσύνης, οὓς εἰς
Ἑρμῆν ἀνήνεγχαν ' xai τὰ εὔχρηστα τῶν gum θεοὺς
ἐδόξασαν. Λέγουσι δὲ xal ὡς αὐτοὶ γεωμετρίχν τε xoi
ἀστρολογίαν καὶ ἀριθμητικὴν ἀνεῦρον.

8.

Stobaus Ecl. phys. p. 524 ed. Heeren. : Ἡρά-
Χλειτος καὶ Εχαταῖος ἄναμμα νοερὸν τὸ ἐκ θαλάττης
εἶναι τὸν ἥλιον, σχαφοειδη δ᾽ εἶναι ὑπόχυρτον' ot-
σθαι δὲ τὴν ἔχλεψιν κατὰ τὴν τοῦ σχαφοειδοῖς euo
gv, ὥστε τὸ μὲν χοῖλον dvo Ὑέγνεσθαι, τν δὲ αυρτὸν
κάτω, πρὸς τὴν ἡμετέραν ὄψιν' τὸ δὲ μέγεθος ἔχειν
εὖρος ποδὸς ἀνθρωπείου.

Cf. Damascius De princip. p. 361. 386, qui
(ex Hecateo) refert secundum Fgyptiorum do-
ctrinam τὸν ἥλιον εἶναι αὐτὸν τὸν νοῦν τὸν νοητόν.
Porphyrius De antr, nymph. c. 11 : Καὶ διὰ τοῦτο
ἄμμα μὲν vospbv εἶναι τὸν ἥλιον ἐχ θαλάσσης. Diog.
L. VII, 145. Ceterum Creuzerus ( in JF ien. Jahrb.
f. Lit. 1844 fasc. II, p. 35) hzc Milesio Hecatzo
vindicavit. Quod non probavit mihi vir clarissimus.
Schleiermacherus quoque (in J/ol/s u. Buttm. Mu-

fabricare, quod ignorent effigiem dei. sub Carembycam fuvium , a quo insulares Carambjos di. | fabricare, quod ignorent effggem dei. Mundum gui geni-
tum mortalemque et ad sphere similitudinem rotundum :
8tellas ignem esse , quarum temperata commixtione cunca
super terram nascuntur : lunam deficere quum 1η terre
incidit umbram : animum et corpori superesse el ex alio
in aliud migrare : pluvias ex aeris conversionibus fieri. lila
et hujusmodi. illos de rerum natura disserere Hecatzus el
Aristagoras tradunt. De justitia quoque leges constitue-
runt, quas ad Mercurium referunt. Utiles quasque et usui
hominum accommodatas animantes divino honore prosecuti
eunt. Asserunt etiam geometriam , astrologiam et arithme-
ticam se primos invenisse.
8.

Heraclitus et Hecateeus ignem marinum intellectus par-
ticipem solem esse dixerunt, ac scaphzee figuram subincur-
vam habere. Defectum quoque secundum hujus figura
conversionem evenire, quum videlicet parte concava a no-
bis aversa , convexa ad nos spectat, Magnitudinem denique
habere quanta sit humani pedis latitudo.

FBAGMENTA.

seum f. 4dlterthimnsw., p. 399) hocce placitum ab
Jonicis philosophis alienum esse censet. Cf. Bran-
dis Gesch. d. Philos. Y, p. 168. Heracliti senten-
tiam de sole in scaphze formam subcurvo laudat
etiam Plutarchus De Plac. phil. II, 23 p. 89o D.
Cf. Forbiger. 4/t. Geogr. 1, p. 503. 515.

9.

Plutarchus De Is. et Os. c. 9p. 354 : En δὲ τῶν
πολλῶν νοµιζόντων ἴδιον ap" Αἰγυπτίοις ὄνομα τοῦ
Διὸς εἶναι τὸν Ἀμοῦν (ὃ παράγοντες ἡμεῖς Ἄμμωνα
λέγομεν ), Μανεθὼς μὲν ὃ Σεθεννίτης τὸ κεχρυµμένον
οἴεται xal τὴν χρύψιν ὑπὸ ταύτης δηλοῦσθαι τῆς φωνῆς'
Εκαταῖος δὲ ὁ ΑἈθδηρίτης φησὶ τούτῳ xol πρὸς ἀλλή-
λους τῷ ῥήματι χρῆσθαι τοὺς Αἰγυπτίους, ὅταν τινὰ
προσκαλῶνται: προσχλητικὴν γὰρ εἶναι τὴν φωνήν.
Διὸ τὸν πρῶτον θεὸν, [ὃν] τῷ παντὶ τὸν αὐτὸν νοµί-
ζουσιν, ὡς ἀφανη καὶ χεχρυαµένον ὄντα, προσχαλού-
µενοι xal παραχαλοῦντες ἐμφανῆ γενέσθαι xal δῆλον
αὐτοῖς, Ἀμοῦν λέγουσιν. Ἡ μὲν οὖν εὐλάθεια τῆς περὶ
τὰ θεῖα σοφίας Αἰγυπτίων, τοσαύτη ἦν.

10.

Plutarchus De Os. et Is. c. 6 p. 353 B : Otvoy
δὲ οἳ μὲν ἐν Ἡλίου πόλει θεραπεύοντες τὸν θεὸν ox
εἰεφέρουσι τοπαράπαν slc τὸ ἱερὸν, ὡς ob προσῆχον
ἡμέρας πίνειν, τοῦ xuplou καὶ βασιλέως ἐφορῶντος" οἱ
9 ἄλλοι χρῶνται μὲν, ὀλίγῳ δέ: πολλὰς δ᾽ ἀοίνους
ἁγνείας ἔχουσιν, ἐν αἷς φιλοσοφοῦντες xal µανθάνοντες
xa διδάσχοντες τὰ θεῖα διατελοῦσιν. Ot δὲ βασιλεῖς
xal μετρητὸν ἔπινον ἐκ τῶν ἱερῶν γραμμάτων, ὡς
Ἑχαταϊῖος ἱστόρηκεν, Ἱερεῖς ὄντες' ἤρξαντο δὲ πίνειν
ἀπο Ψαμμετίχου χτλ. Vide qua sequuntur apud
PIutarchuin ex Eudoxi Periodo depromta.

383

(11.)

Schol. Apollon, Rh. IV, 384 : ΕἙκαταῖος δὲ ioro-

βεῖ μὴ ἐχδιδόναι εἷς τὴν θάλασσαν τὸν Φᾶσιν, o05' ὡς
διὰ Ταναϊδος ἔπλευσαν, ἀλλὰ xavk τὸν αὐτὸν πλοῦν,
χαθ) ὃν xoi πρότερον, ὡς Σοφοχλῆς ἐν Σχύθαις ἱστορεῖ.

Hac non esse Milesii apparet ex schol. ad II,
259 ubi : 'Exaraio; δὲ 6 Μιλήσιος ix xov. «ᾠάσιδος
διελθεῖν elc τον Ὠκχεανὸν, εἶέα ἐχεῖθεν εἷς τὸν ΜΝεῖλον
(sc. Argonautas). Potuit de his Abderita monere
in /Egyptiacis, refellens eorum sententiam, qui
Argonautas in Nilum ex oceano innavigasse dice-
bant. Αἲ melius etiam fragmentum cadit in He-
cateum Eretriensem, ex cujus geographicis quz
comperta habemus ( v. not. ad Onesicrit. fr. 5. ,
omnia spectant ad regiones Ponticas. De re cf.
Herodor. fr. 55, p. 38.

12.

Diodor. I, 46,6 : Elvat δέ φασι xoi τάφους iv-
ταῦθα (Thebis) τῶν ἀρχαίων βασιλέων θαυμαστοὺυς
χαὶ τῶν µεταγενεστέρων τοῖς εἷς τὰ παραπλήσια φι-
λοτιμουμένοις ὑπερθολὴν οὐκ ἀπολείποντας. Οἱ μὲν
οὖν ἱερεῖς ἐκ τῶν ἀναγραφῶν ἔφασαν εὑρίσχειν ἑπτὰ
πρὸς τοῖς τεπταράχοντα τάφους βασιλικούς! sic δὲ IIxo-
λεμαῖον τὸν Λάγου διαμεῖναί φασιν ἑπταχαίδεχα µόνον,
ὧν τὰ πολλὰ χατέφθαρτο χαθ᾽ οὓς Ἀρόνους παρεθάλο-
μεν ἡμεῖς εἰς ἐχείνους τοὺς τόπους, ἐπὶ τῆς ἑχατοστῆς
xal ὀγδοηχοστῆς Ὀλυμπιάδος. Οὐ µόνον δ᾽ ol xax! AT-
γυπτον Ἱερεῖς ἐχ τῶν ἄνα γραφῶν ἱστοροῦσιν, ἀλλὰ xai
πολλοὶ τῶν Ἑλλήνων τῶν παραθαλλόντων μὲν εἷς τὰς
Θήόθας ἐπὶ Πτολεμαίου τοῦ Adyou, συνταζαµένων δὲ
τὰς Αἰγυπτιαχὰς ἱστορίας, ὧν ἐστὶ xal Ἑχαταῖος,
συμφωνοῦσι τοῖς ὑφ ἡμῶν εἰρημένοις.

9.

Quum plerique existiment peculiare apud ;Egyptios
nomen Jovis esse Amtn , quos nos producto vocabulo Am-
nonem dicimus : Manethos Sebennita ea voce occultatum ,
et occultationem judicat significari : Hecauieus autem Abde-
rita hoc verbo invicem uti AEgyptios ait quum alter alterum
vocat ; esscenim vocem invocativam ; quare quum principem
deum eumdem atque Universum putent , utpote obscurum
et absconditum , vocari ab iis et orari Amtn dicentibus,
ut prodat se ac conspiciendum pr&beat. Talis ergo fuit
AEgyptiorum accuratio in contemplatione rerum diviaarum.
. 10.

Vinum ii qui Heliopoli Solem colunt sacris , nullum pror-
susin templum inferunt ; quod non conveniat interdiu bibere,
domino et rege inspiciente : reliqui vino utuntur, sed mo-
dico admodum, habentque multos ritus, quos abstemii
obeunt, ubi philosophando rebusque sacris docendis ac
discendis tempus exigitnr. Reges quoque ex sacrarum
prescripto literarum certa mensura vinum bibebant, ut
scribit Hecateus, quia et ipsi essent sacerdotes. Bibere
tamen cepere a Psammeticho etc. :

(11.)

Hecateeus narrat non effluere in mare Phasin , neque pec
Tanaidem, Argonautas navigasse, sed eadem via rediisse,
qua venerant , ut Sophocles in Scythis narrat.

12. "

Tbebis mirifica sunt priscorum regum sepulcra , quae po-
steris ad similis magni(centie studium nihil reliqui fecerunt.
Horumque sacerdotes dixerunt sepulcrorum regiorum in
sacris commentariis quadraginta eeptem inveniri : sed ad
Ptolemcum Lagi septemdecim tantum remansisse, quorum
pleraque nobis /£gyptum lustrantibus ad Olympiadem cen-
tesimam corrupta fuerant. Nec vero a sacerdotibus tan-
tum /Egyptiis haec e libris sacris referuntur, &ed et Grexco-

rum multi, qui Ptolemei Lagi setate Thebas profecti historias -

JEgyptiacas contexuerunt, inter quos.etiam Hecateus est,
cum narratione hac nostra consentiunt.

XLVII. A primis enim sepulcris, quibus Jovis pellices
conditas esse traditur, decem stadiis abesse narrant regis,
quem vocant Osymandyam, monumentum; sub cujus intro-
itum e vario lapide atrium longitudine duüm plethrüm ct
altitudine cubitorum quadraginta quinque. (3) Hinc digresso

΄

XLVII. Ἀπὸ γὰρ τῶν πρώτων τάφων, dv oic πα-
ραδέδοται τὰς παλλαχίδας τοῦ Διὸς τεθάφθαι , δέχα
σταδίων φασὶν ὑπάρξαι βασιλέως μνῆμα τοῦ προςαγο-
ῥευθέντος Ὀσυμανδύου * τούτου δὲ κατὰ μὲν τὴν εἷςο-
δον ὑπάρχειν πυλῶνα λίθου ποιχίλου, τὸ μὲν μῆχος
δίπλεθρον, τὸ δ' ὕψος τετταράχοντα xal πέντε πηχῶν"
(1) διελθόντι δὲ αὐτὸν εἶναι λίθινον περίστυλον τετρά-
γωνον, ἑχάστης πλευρᾶς οὔσης τεττάρων πλέθρων' ὕπη-
ρεῖσθαι δ' ἀντὶ τῶν κιόνων ζῴδια πηχῶν ἐχχαίδεχα µο-
γόλιθα, τὸν τύπον sl; τὸν ἀρχαῖον τρόπον εἱργασμένα"
τὴν ὀροφήν τε πᾶσαν ἐπὶ πλάτος δυοῖν ὀργυιῶν ὑπάρ-
ysw µονόλιθον, ἁστέρας ἐν χυανῷ χαταπεποιχιλµένην'
ἕξης δὲ τοῦ περιστύλου πάλιν ἑτέραν εἴςοδον xal πυλῶνα
τὰ μὲν ἄλλα παραπλήσιον τῷ προειρηµένῳ, γλυφαῖς
δὲ παντοίαις περιττότερον εἱργασμένον. (4) Παρὰ δὲ
τὴν εἴςοδον ἀνδριάντας εἶναι τρεῖς ἐξ ἑνὸς τοὺς πάντας
λίθου Μέμνονος τοῦ Συηνίτου ' xal τούτων ἕνα μὲν
καθήµενον ὑπάρχειν µέγιστον πάντων τῶν χατ᾽ Αἴγυ-
πτον, οὗ τὸν πόδα μετρούμενον ὑπερθάλλειν τοὺς ἑπτὰ
πήχεις, ἑτέρους δὲ δύο πρὸς τοῖς γόνασι, τὸν μὲν ἐκ δε-
ξιῶν, τὸν δὲ ἐξ εὐωνύμων, θυγατρὸς xai μητρός , τῷ µε-
γέθει λειπομένους τοῦ προειρηµένου. — (4) Τὸ 9' ἔργον
τοῦτο μὴ µόνον εἶναι χατὰ τὸ μέγεθος ἀποδοχῆς ἄξιον,
ἀλλὰ xal τῇ τέχνγ θαυμαστὸν xal τῇ τοῦ λίθου φύσει
διαφέρον, ὡς ἂν ἐν τηλικούτῳ µεγέθει wig διαφυάδος
μήτε κχηλίδος μηδεμιᾶς θεωρουµένης. ᾿Ἐπιγεγράφθαι
8' ἐπ᾽ αὐτοῦ « Βασιλεὺς βασιλέων ᾿Οσυμανδύας εἰμί
εἰ δέ τις εἰλέναι βούλεται πηλίχος εἰμὶ xal ποῦ χεῖμαι,
νικάτω τι τῶν ἐμῶν ἔργων. » (6) Είναι δὲ καὶ ἄλλην
εἰχόνα τῆς μητρὸς αὐτοῦ καθ’ αὐτὴν εἴκοσι πηχῶν µο-
νόλιθον, ἔχουσαν δὲ τρεῖς βασιλείας ἐπὶ τῆς χεφαλῆς,

HECATJEI ABDERBIT/E

ác διασηµαίνειν ὅτι xol θυγατὴρ xal γυνὴ xal µήτηρ
βασιλέως ὑπΏρξε. (e) Μετὰ δὲ τὸν πυλῶνα περίστυλον
εἶναι τοῦ προτέρου ἀξιολογώτερον, ἐν ᾧ γλυφὰς ἑπάρ-
χειν παντοίας δηλούσας τὸν πόλεμον τὸν γενόμενον
αὐτῷ πρὸς τοὺς ἐν τοῖς Βάχτροις ἀποστάντας" ἐφ᾽ οὓς
ἐστρατεῦσθαι πεζῶν μὲν τετταράχοντα µυριάσιν, ἵπ-
πεῦσι δὲ διςµυρίοις, εἰς τέτταρα µέρη διηρηµένης τῆς
πάσης στρατιᾶς, ὧν ἁπάντων υἱοὺς τοῦ βασιλέως ἐσχη-
χέναι τὴν ἡγεμονίαν.

XVLIII. Καὶ κατὰ μὲν τὸν πρῶτον τῶν τοίχων τὸν
βασιλέα χατεσχευάσθαι πολιορχοῦντα τεῖχος ὑπὸ ποτα-
μοῦ περίρρυτον καὶ προχινδυνεύοντα πρός τινας ἀντι-
τεταγµένους μετὰ λέοντος, συναγωνιζοµένου τοῦ θηρίου
καταπληκτικῶς: ὑπὲρ οὗ τῶν ἐξηγουμένων of μὲν ἔφα-
σαν πρὸς ἀλήθειαν χειροήθη λέοντα τρεφόμενον ὑπὸ
τοῦ βασιλέως συγχινδυνεύειν αὐτῷ χατὰ τὰς µάχας
xat τροπὴν ποιεῖν τῶν ἐναντίων διὰ τὴν ἀλχιν, τινὲς
ὃ' ἱστόρουν ὅτι καθ᾽ ὑπερβολὴν ἀνδρεῖος v xal φορτι-
χός, ἑαυτὸν ἐγκωμιάζειν βουλόμενος, διὰ τῆς τοῦ λέον-
τος εἰχόνος τὴν διάθεσιν ἑαυτοῦ τῆς ψυχῆς ἐσήμαινεν.
(2) Ἐν δὲ τῷ δευτέρω τοίχῳ τοὺς αἰχμαλώτους ὑπὸ τοῦ
βασιλέως ἀγομένους εἰργάσθαι τά τε αἶδοῖα καὶ τὰς
χεῖρας οὐκ ἔχοντας, δι’ ὧν δοχεῖν δηλοῦσθαι διότι ταῖς
ψυχαῖς ἄνανδροι καὶ χατὰ τὰς £v τοῖς δεινοῖς ἐνεργείας
ἄχειρες ἦσαν, (9) Τὸν δὲ τρίτον ἔχειν γλυφὰς παν-
τοίας xal διαπρεπεῖς γραφάς, δι’ ὧν δηλοῦσθαι βου-
θυσίας τοῦ βασιλέως καὶ θρίαμθον ἀπὺ τοῦ πολέμου
καταγόµενον. (8) Κατὰ δὲ µέσον τὸν περίστυλον
ὑπαίθριον βωμὸν ᾠχοδομῆσθαι τοῦ χαλλίστου λίθου τῇ
τε ῄειρουργία διάφορον xal τῷ µεγέθει θαυµαστόν,
(s) Κατὰ δὲ τὸν τελευταῖον τοῖχον ὑπάρχειν ἀνδριάντας

lapideum occurrere peristylium quadratum, cujus unum- |

«quodque latus quaternüm plethrorum : columnarum loco
animalium ( Osiridis) figuris sedecim cubitorum ex uno
saxo, figuris ad antiquum morem c:elatis, suffultum. Totum
vero tectum et lacunar duas orgyias latum et stellis in czeruleo
variegatume solido lapide.constare; secundum id peristylium,
iugressum rursus alium et atrium esse, cetera assimile
priori, sed variis sculpfaris uberius elaboratum. (5) In
aditu tres statuas videri ex uno saxo omnes Syenite (opus
Memnonis Syenita?). Harum unam sedere, omnium in
JKEgypto maximam : que pedis sui mensura excederet cu-
bitos septem. — Reliquas duas ad genua illius repositas,
alleram a dextris , a sinistris alteram, filis nimirum et ma-
tris, prioris magnitudinem non assequentes. (4) Opus id
non tantum ob magnitudinem commendatione dignum , sed
etiam ob artem admirandum et saxi natura excellens, quum
jn tam vasta mole neque fissura, neque labes ulla conspi-
ceretur. Hanc vero inscriptionem praeferre : « Sum Osy-
mandyas, rex regum. Si quis nosse velit, quantus sim et
ubi jaceam, meorum aliquid operum vincat. (5) Aliam
insuper imaginem esse matris illius seorsum, cubitorum
viginti uno saxo constantem; in cujus capite tres fascias
regias , quibus significaretur, filiam uxorem et matrem regis
fuisse. (6) Secundum hoc atrium , aiunt , peristylium erat
priore memorabilius, in quo varie sculpture reprsesentantes

bellum contra Bactros, qui desciverant ab eo, gestum;
in quos expeditionem fecerit cum quadringentis millibus
peditum , et viginti millibus equitum ; exercituque in quat-
tuor agmina diviso, omnibus cum imperio filii regis pre-
fuisse memorantur.

XLVIII. In primo itaque pariete rex videtur murum op-
pugnans amni circeumfluum in primaque acie cum adversis
hostibus quibusdam dimicans , leone socio , qui terribilem
in modum regi opitülatur. Quod pars interpretum de vero
leone accipiendum esse affirmabat, quem mansuefactum
rex aluerit, quique ad pugnarum discrimina cum eo de-
scendens,roboris strenuitate in fugam hostes verterit. Pars
aliter explicabat, quod quum majorem in modum fortis
esset et insolens , suas ita laudes referre voluerit , imagine
leonis animi suí habitum significans. (2) [n secundo pariele
captivi regis trahuntur, absque virilibus et manibus effigiati :
quo effeminatos animos, nullasque in periculosis negotiis
manus habuisse illos, significatum videlur. (3) Tertius
inde paries omnis generis sculpturas et picturas insignes
exhibet; quibus victimae regis et triumphus a bello isto
actus exprimuntur. (4) In medio peristylió ara sub dio ex
lapide pulcherrimo. constructa erat, artificio manuum ex-
cellens et magnitudine admiranda. (5) In ultimo pariete
duz sunt imagines residentes, ex integro saxo viginti septem
cubitorum. Juxta quas tres e peristylio introitus facti

FRAGMENTA.

καθηµένους δύο µονολίθους ἑπτὰ xal εἴχοσι πηχῶν,
παρ᾽ οὓς εἰςόδους τρεῖς ἐχ τοῦ περιστύλου κατεσχευά-
σθαι, καθ᾽ dc οἶκον ὑπάρχειν ὑπόστυλον, ᾠδείου τρό-
Tov χατεσχευασµένον, ἑχάστην πλευρὰν ἔχοντα δίπλε-
θρον. (6) Ἐν τούτῳ ὃ) εἶναι πλῆθος ἀνδριάντων ξυλί-
νων, διασημαῖνον τοὺς τὰς ἀμφισθητήσεις ἔχοντας καὶ
προσθλέποντας τοῖς τὰς δίκας χρίνουσι’ τούτους 0^. dy
ἑνὸς τῶν τοίχων ἐγγεγλύφθαι τριάχοντα τὸν ἀριθμόν,
xai χατὰ τὸ μέσον τὸν ἀρχιδικαστήν, ἔχοντα τὴν ἁλή-
θειαν ἐξηρτημένη» ἐκ τοῦ τραχήλου xal τοὺς ὀφθαλ-
μοὺς ἐπιμύουσαν, καὶ βιθλίων αὐτῷ παρακείµενον
πλήθος: ταύτας δὲ τὰς εἰχόνας ἑνδείχνυσθαι διὰ τοῦ
σχήματος ὅτι τοὺς μὲν δικαστὰς οὐδὲν δεῖ λαμθάνειν,
τὸν ἀρχιδιχαστὴν δὲ πρὸς µόνην βλέπειν τὴν ἀλήθειαν.

XLIX. Ἑξης δ ὑπάρχειν περίπατον οἴκων παντο:
δαπῶν πλήρη, καθ) οὓς παντοῖα γένη βρωτῶν κχατε-
σχευάσθαι τῶν πρὸς ἀπόλαυσιν ἡδίστων * (2) καθ) ὃν δὴ
Ἰλυφαῖς ἐντυχεῖν εἶναι καὶ χρώµασιν ἐπηνθισμένον τὸν
βασιλέα, φέροντα τῷ θεῷ χρυσὸν xal ἄργυρον ὃν ἐξ
ἁπάσης ἐλάμθανε τῆς Αἰγύπτου xav! ἐνιαυτὸν ἐχ τῶν
ἀργυρείων xat χρυσείων μετάλλων ὑπογεγράφθαι δὲ
xal τὸ πλῆθος, ὃ συγχεφαλαιούµενον sl, ἀργυρίου λόγον
εἶναι μνῶν τριςχιλίας xal διαχοσίας μυριάδαδ. (9) Εξῆς
δ ὑπάρχειν τὴν ἱερὰν βιθλιοθήχην, ἐφ᾽ ἧς ἐπιγεγράφθαι
ψυχῆς ἰατρεῖον, συνεχεῖς δὲ ταύτη τῶν κατ Αἴγυ--
πτον θεῶν ἁπάντων εἰχόνας, τοῦ βασιλέως ὁμοίως δω-
ροφοροῦντος.ἃ προσῆχον ἦν ἑκάστοις, καθάπερ ἔνδει-
xvupévou πρός τε τὸν "Όσιριν xal τοὺς χάτω παρέδρους,
ὅτι τὸν βίον ἐξετέλεσεν εὐσεθῶν xal διχαιοπραγῶν πρός
τε ἀνθρώπους καὶ θεούς. (4) Ὁμότοιχον δὲ τῇ βιθλιο-
θήχη Χχατεσχευάσθαι περιττῶς οἶκον εἰκοαίχλινον,
ἔχοντα τοῦ τε Ato xai τῆς ρας, ἔτι δὲ τοῦ βασιλέως

Σι

εἰχόνας, ἐν ᾧ δοχεῖν xai τὸ σῶμα τοῦ βασιλέως ἐντε-
θάφθαι. (6) Κύχλῳ δὲ τούτου πλῆθος οἰκημάτων χατε-
σχευάσθαι γραφὴν ἐχόντων εὐπρεπῆ πάντων τῶν xa-
θνερωµένων ἐν Αἰγύπτῳ ζώων * ἀνάθασίν τε δι αὐτῶν
εἶναι πρὸς ὅλον (1) τὸν τάφον" fjv διελθοῦσιν ὑπάρχειν ἐπὶ
τοῦ µνήµματος χύχλον χρυσοῦν τριαχοσίων xal ἐξήχοντα
xa πέντε πηχῶν τὴν περίµετρον, τὸ δὲ πάχος πηγυαῖον'
ἐπιγεγράφθαι δὲ xal διηρῆσθαι καθ’ ἔχαστον πῆχυν τὰς
ἡμέρας τοῦ ἐνιαυτοῦ, παραγεγραμµένων τῶν κατὰ φύ-
c γινοµένων τοῖς ἄστροις ἀνατολῶν τε xal δύσεων
xal τῶν διὰ ταύτας ἐπιτελουμένων ἐπισημασιῶν κατὰ
τοὺς Αἰγυπτίους ἀστρολόγους: τοῦτον δὲ τὸν χύχλον
ὑπὸ Καμθύσου x«l Περσῶν ἔφασαν σεσυλῆσθαι καθ
οὓς χρόνους ἐκράτησεν Αἰγύπτου. (6) Τὸν μὲν οὖν
Ὀσυμανδύου τοῦ βασιλέως τάφον τοιοῦτον Ὑενέσθαι
φασίν, ὃς οὗ µόνον δοχεῖ τῇ χατὰ τὴν δαπάνην χορηγία
πολὺ τῶν ἄλλων διενεγχεῖν, ἀλλὰ xal τῇ τῶν τεχνιτῶν
ἐπινοία.

Alia complura Diodorum in /Egyptiorum bisto-
ria ex Hecatzco sumsisse , immo hunc prz ceteris
sibi ducem selegisse proclivis est suspicio.

13.

Diodorus XL, 3 (Exc. Photii p. 542, 543) :
μεις δὲ μέλλοντες ἀναγράφειν τὸν πρὸς Ἰουδαίους
πόλεμον, οἰκεῖον εἶναι διαλαμθάνοµεν προδιελθεῖν dv
χεφαλαίοις τήν τε τοῦ ἔθνους τούτου ἐξ ἀρχῆς χτίσιν
χαὶ τὰ παρ᾽ αὗτοῖς νόµιµα, Κατὰ τὴν Αἴγυπτον τὸ
παλαιὸν λοιμικῆς περιστάσεως γενομένης, ἀνέπεαπον
οἱ πολλοὶ τὴν αἰτίαν τῶν κακῶν ἐπὶ τὸ δαιµόνιον- πολ-
λῶν γὰρ xal παντοδαπῶν κατοιχούντὼν Σένων xat διηλ-
λαγμένοις ἔθεσι χρωµένων περὶ τὺ ἱερὸν xol τὰς θυσίας

atque inde domus columnis substructa, ad musici theatri |

instar, oujus latera singula duüm plethrorum. (6) In ea
multz ex ligno statu»; quibus disceptantes in judicio et
respectantes ad juri dicundo preefectos significantur. Hi,
numero triginta, in uno parietum exsculpti. 1n medio est
pretor judicii, Veritatem clausis oculis collo appensam
plurimosque sibi libros adjacentes habens. Hae imaginum
figura ostenditur, judicum esse nihil accipere et judiciorum
praesidem ad solam respicere veritatem oportere.

XLIX. Exinde ambulacrum est variis mediflciis refertum;
in quibus omnia escalentorum genera, quibus summa in
fruendo suavitas , elaborata babentur. (2) ibi affabre scul-
ptus et floride pictus rex spectatur, aurum et argentum deo
offerens, quod singulis annis ex omni /Egypto de argenti
et auri fodinis percepit. Summa quoque adscripta qux ad
argenti rationem est trecenties vicies centena minarum mil.
lia. (3) Post hzc sacram esse dicunt bibliothecam cum
inscriptione, Officina medici, in qua animus persanari
possit , contiguasque buic omnium in /£gypto deorum ima-
gines, rege munus unicuique competens offerente, utque
Osiridi et collocatis infra assessoribus demonstraret, quo-
modo piam erga deós justamque in homines vitam transe-
gisset. (4) Juxta bibliothecam domum affabre egsiructam
viginti lectisterniis, ubi Jovis et Junonis regisque effigies ;

ibique etiam regis corpus, ut videretur, tymmulatum esse.
(8) Circum vero undique sedes non paucas exsistere, qua
omnium in JEgypto consecratorum animalium elegantes
picturas exhiberent. Inde ad summum sepulcrum ascendi.
Quo superato , aureum esse circulum in ipso monumento,
trecentorum sexaginta quinque cubitorum ambitu, crassitie
cubitali; inscriptosque et divisos in singulos cubitos anni
dies , cum notatione ortus et occasus stellarum naturalis,
et significationum , quas /Egyptii astrologi ab illis effici
docerent. Hic, aiunt , circulus a Cambyse et Persis abre-
ptas est, quando in ejus potestatem /£gyptus pervenit.
(6) Ad istum,ergo modum Osymandy:e regis sepulcrum de-
scribunt : quod non modo sumtaum magnificentia, sed arti-
ficum etiam industria longe supergressum reliqua videtur.
t3.

Nos bellum contra Judeos litterarum memoricx prodituri,
nostri officii esse ducimus, si prius summatim de origine
hujus gentis et legfbus ipsorum disseramus. In Zgypto Ine
pestifera quondam exorta, plerique mali causam ad offen-
sam numinis referebant. Quum enim multi promiscum
colluvionis advenm ihi habitarent , qui peregrinis ritihus in
sacrorum ministeriis et immolationibus uterentur, evenit
ut aviti deorum honores apud eos exolescerent. (2) Hinc
suspicio indigenis regionis illius in;ecfa, nis! alienigenas

392

χαταλελύσθαι συνέθαινε παρ) αὐτοῖς τὰς πατρίους τῶν
θεῶν τιωάς. (3) Ὅπερ οἱ τῆς χώρας ἐγγενεῖς ὑπέλα-
Gov, ἐὰν μἡ τοὺς ἀλλοφύλους µεταστήσωνται, χρίσιν
οὐχ ἔσεσθχι τῶν χακῶν. ἡ[Εὐθὺς οὖν ξενηλατουμένων
τῶν ἀλλοεβνῶν, οἱ μὲν ἐπιφανέστατοι xal ὁραστικώτα-
τοι συστραφέντες ἐξερρίγησαν, ὥς τινές φασιν, εἰς τὴν
Ἑλλάδα xai τινας ἑτέρους τόπους, ἔχοντες ἀξιολόγους
ἡγεμόνας, ὧν ἡγοῦντο Δάναος xai Κάδµος τῶν ἄλλων
ἐπιφανέστατοι' ὃ δὲ πολὺς λεὼς ἐζέπεσεν εἰς τὴν νῦν
χαλουµένην Ἰουδαίαν, οὐ πόρρω μὲν χειµένην τῆς Al-
γύπτου, παντελῶς δὲ ἔρημον οὖσαν χατ’ ἐχείνους τοὺς
Ἀβρόνους, (3) Ἡγεῖτο δὲ τῆς ἀποικίας ὃ προσαγορευό-
µενος Μωσῆς, φρονήσὲι τε xat ἀνδρεία πολὺ διαφέρων.
Οὗτος δὲ καταλαθόµενος τὴν χώραν, ἄλλας τε πόλεις
ἔχτισε xal τὴν νῦν οὖσαν ἐπιφανεστάτην, ὀνομαζομένην
Ἱεροσόλυμα. Ἱδρύσατο δὲ xat τὸ μάλιστα παρ᾽ αὐτοῖς
τιμώμενον ἱερόν, xal τὰς τιμὰς xat ἁγιστείας τοῦ θείου
κατέδειξε, καὶ τὰ χατὰ τὴν πολιτείαν ἐνομοθέτησέ τε
καὶ διέταξε. Διεῖλε δὲ τὸ πλῆθος εἰς δώδεκα φυλὰς διὰ
τὸ τὸν ἀριθμὸν τοῦτον τελειότατον νοµίζεσθαι xal σύμ-
φωνον εἶναι τῷ πλήθει τῶν μηνῶν τῶν τὸν ἐνιαυτὸν
συμπληρούντων. (4) Ἄγαλμα δὲ θεῶν τὸ σύνολον οὐ
κατεσχεύασε διὰ τὸ μὴ νοµίζειν ἀνθρωπόμορφον εἶναι
τὸν θεόν, ἀλλὰ τὸν περιέχοντα τὴν γῆν οὐρανὸν µόνον
εἶναι θεὸν xal τῶν ὅλων χύριον. Τὰς δὲ θυσίας ἐξηλ-
λαγμένας συνεστήσατο τῶν παρὰ τοῖς ἄλλοις ἔθνεσι xal
τὰς χατὰ τὸν βίον ἀγωγάς: διὰ γὰρ τὴν ἰδέαν ξενηλα-
σίαν ἀπάνθρωπόν τινα xal µισόξενον βίον εἶςηγήσατο.
Ἰὐπιλέξας δὲ τῶν ἀνδρῶν τοὺς Ὑαριεστάτους χαὶ µά-
λιστα δυνησοµένους τοῦ σύμπαντος ἔθνους προΐστασθαι,

HECAT/EUS ABDERITA.

τούτους Íspeic ἀπέδειξε: τὴν δὲ διατριρήν ἔταξεν αὐτῶν
γίνεσθαι περὶ τὸ ἱερὸν xat τὰς τοῦ θεοῦ τιµάς τε xat θυ-
σίας. (s) Τοὺς αὐτοὺς δὲ xat δικαστὰς ἀπέδειξε τῶν
µεγίστων κρίσεων, xat τὴν τῶν νόμων καὶ τῶν ἐθῶν φυ-
λαχκὴν τούτοις ἐπέτρεψε' διὸ καὶ βασιλέα μὲν µηδέ-
ποτε τῶν Ἰουδαίων, τὴν δὲ τοῦ πλήθους προστασίαν
δίδοσθαι διὰ παντὸς τῷ δοκοῦντι τῶν ἱερέων φρονήσει
x«i ἀρετῇ προέχειν. Τοῦτον δὲ προσαγορεύουσιν ἆρ-
χιερέα, xal νοµίζουσιν αὐτοῖς ἄγγελον γίνεσθαι τῶν τοῦ
soU προςταγµάτων. (6) ToUtov δὲ κατὰ τὰς ἐκχλη-
σίας καὶ τὰς ἄλλας συνόδους φησὶν ἐχφέρειν τὰ παραγ-
γελλόμενα , xal πρὸς τοῦτο τὸ µέρος οὕτως εὐπιθεῖς γί-
νεσθαι τοὺς Ἰουδαίους, ὥστε παραχρῆμα πίπτοντας
ἐπὶ τὴν γῆν προςχυνεῖν τὸν τούτοις ἑρμηνεύοντα ἀρχιε-
ρέα. Προςγέγραπται δὲ xal τοῖς νόµοις ἐπὶ τολευτῆς ὅτι
Mec, ἀχούσας τοῦ θεοῦ "tube λέγει τοῖς Ἰουδαίοις.
Ἐποιήσατο δ᾽ ὃ νομοθέτης τῶν.τε πολεμιχῶν ἔργων
πολλὴν πρόνοιαν xal τοὺς γέους ἠνάγχαζεν ἀσχεῖν dv.
δρείαν τε xal χαρτερίαν xal τὸ σύνολον ὑπομονὴν πάσης
χαχοπαθείας. (7) Ἐποιεῖτο δὲ xal στρατείας εἲς τὰ
πλησιόχωρα τῶν ἐθνῶν , xal πολλὴν χαταχτησάµενος
χώραν χατεχληρούχησε, τοῖς μὲν ἰδιώταις ἴσους ποιή-
6a χλήρους , τοῖς δ᾽ ἱερεῦσι µείζονας, ἵνα λαμθάνοντες
ἀξιολογωτέρας προςόδους ἀπερίσπαστοι συνεχῶς προςε-
δρεύωσι ταῖς τοῦ θεοῦ τιμαῖς. Οὐκ ἐξῆν δὲ τοῖς ἰδιώταις
τοὺς ἰδίους χλήρους πωλεῖν, ὅπως µή τινες διὰ πλεονε-
ξίαν ἀγοράξδοντες τοὺς χλήρους ἐκθλίδωσι τοὺς ἄπορω-
τέρους xai χατασχευάζωσιν ὀλιγανδρίαν. (8) 'E εχνοτρο-
φεῖν τε ἠνάγχαζε τοὺς ἐπὶ τῆς χώρας” xol δι’ «ὀλίγης
δαπάνης ἐκτρεφομένων τῶν βρεφῶν, ἀεὶ τὸ γένος τῶν

submoverent , futurum ut malis nunquam exonerarentur.
Statim igitur expulsis aliarum nationum hominibus , pars
nobilissima et strenuitate aliis preestans , eximiorum ducum
auspiciis in Graeciam , ut perhibent, et alia quaedam loca,
variis jactata casibus , pervenit, quibus Danaus et Cadmus
prae ceteris clarissimi praeerant. Parsautem populi maxima
in terram, quie Judza nunc vocatur, ab 4Egypto quidem
haud longe dissitam , at omnino temporibus illis desertam,
rejecta est. (1) Colonize liujus ductor erat Moses quidam,
ut appellatur, sapientia et fortitudine maxime excellens.
Is occupata regione quum urbes alias, tum qua nunc cla-
rissima est, Hierosolyma , ac templum ibi , quod in summa
illis veneratione habetur, condidit. Tum numinis honopes
et ceerimonias sacrorum docuit ; etiam rempublicam legibus
instruxit, atque in ordinem certum redegit. Mullitudinem
in duodecim tribus divisit, quod numerum hunc perfectis-
simum esse, ac mensibus, qui annum faciunt integrum,
respondere existimaret. (4) At nullam omnino deorum
imaginem statuamve fabricavit, quod in deum minime
cadere formam humanam, sed coelum boc, quod terram
circumquaque ambit, selum deum esse cunctaque in po-
testate habere judicaret. Sacrificiorum autem ritus vila-
que conformande morem ita instituit, ut a ceterarum
gentium institutis plurimum discreparet. — Nam propter
gentis suce relegationem inhumanam quandam et inhospi-
talem vitae ralionem precepit. "Viros preeterea gratiosissi-

*

delegit, eosque sacerdotes creavit.

mos, et qui genti universe preesse maxime valerent
His munus illud desti-
navit, ut perpetuo templum obeuntes dei cultihus et sacri-
ficiis operarentur. (5) Eosdem maximarum quoque rerum
disceptationi judices praefecit, legumque ac institutorum
custodiam illorum fidei commisit. Quocirca nunquam Ju-
deis regem fuisse aiunt, sed multitudinis gubernand:ze curam
et potestatem ei tradi perpetuo , qui inter sacerdotes pru-
dentia et virtute precellere videtur. Hunc sacerdotem
principem summum pontificem appellant ; hunc pro nuntio
et interprete jussorum dei habent; (6) hunc in concionibus
publicis aliisque congressibus mandata proferre , atque hac
in parte tam morigeros esse Judaeos perhibent , ut extempio
ad terram prostrati sacrorum antistitem , oracula dei sibi
interpretantem, adorent. Jn fine autem legibus adscriptum
est: MosES AUDITOR DEI HLEC DICIT JUD&IS. Ad haec mul-
ium studii cum insigni prudentia in res bellicas posuit legis-
lator, et juvenes ad tolerantiam οἱ forlitudinem, ad con-
stantiam denique in omnibus serumnis exercendam adegit.
(7) Quin eliam expeditiones in gentes (finitimas suscepit ,
multosque terre bello acquisite tractus hereditario suis
jure possidendos attribuit , ita quidem, ut privatis eequales
sortis partes faceret, sacerdotibus majores : ut anpliores
percipientes reditus , dei cultibus assidue citra distractionem
incumbergnt. — Nec privatis sortis suce patrimonium vendere
licebat, ne aliqui, emtis per avaritiam fundis hereditariis ,

PSEUDO-HECAT /EUS.

Ἰουδαίων ὑπῆρχε πολυάνθρωπον. Καὶ τὰ περὶ τοὺς
γάμους δὲ xal τὰς τῶν τελευτώντων ταφὰς πολὺ τὸ πα-
ρηλλαγμένον ἔχειν ἐποίησε γόµιµα πρὸς τὰ τῶν ἄλλων
ἀνθρώπων. Κατὰ δὲ τὰς ὕστερον γενοµένας ἐπικρα.
τείας ἐκ τῆς τῶν ἀλλοφύλων ἐπιμιξίας ἐπί τε τῆς τῶν
[Περσῶν ἡγεμονίας xai τῶν ταύτην χαταλυσάντων Ma-
χεδόνων πολλὰ τῶν πατρίων τοῖς Ἰουδαίοις νοµίωων
ἐχινήθη. Περὶ μὲν τῶν Ἰουδαίων 'Exavaio; 6 Μιλήσιος
( deb. Ἀδθδηρίτης) ταῦτα ἱστόρηχεν.

Hecatzeum Milesium confundi cum Abderita vel
ex iis que de Macedonum temporibus dicuntur,
luce clarius est. V. Wesseling. ad h. |. Alium quen-
dam Hecateum Milesium , Abderitz supparem in-
telligi voluit Zornius; quod jure respuerunt
Wesselingius 1. |. et Creuzerus De Hecat. Milesio
p. 35. Cf. Heyne De fontt.. Diodori p. LXXXIX ,
ed. Bip. — Ceterum fragmentum de Judzis in
JEgvptiacis locum habuisse monui in introductione.
Subjicimus fragmenta de Judzis, que e Pseudo-
Hecatzo affert Josephus.

VEYAOEKATAIOZ.
ΠΕΡΙ IOYAAIQN. .
14.

Josephus C. Apion. I, 22 : Εκαταῖος δὲ 6 'A60n-
ρίτης, ἀνὴρ Φιλόσοφος ἅμα xal περὶ τὰς πράξεις ἵκα-
νώτατος, Ἀλεξάνδρῳ τῷ βασιλεῖ συνακµάσας xat []το-
λεμαίῳ τῷ Λάγου συγγενόµενος οὗ παρέργως, ἀλλὰ
περὶ αὐτῶν Ἰουδαίων συγγέγραφε βιθλίον, ἐξ οὗ βού-

$93

louat χεφαλαιωδῶς ἐπιδραμεῖν ἔνια τῶν εἰρημένων. -
Καὶ πρῶτον ἐπιδείξω τὸν χρόνον’ μνημονεύει γὰρ τῆς
Πτολεμαίου περὶ 1 ἄζαν πρὸς Δηαήτριον μάχης. αὕτη
δὲ γέγονεν ἐνδεχάτῳ μὲν ἔτει τῆς Ἀλεξάνδρου τελευτῆς,
ἐπὶ δὲ Ὀλυμπιάδος ἑθδόμης xod δεχάτης xal ἑχατοστῆς,
ὡς ἱστορεῖ Κάστωρ. Προσθεὶς γὰρ ταύτην τὴν Όλυμ--
πιάδα φηαὶν, "Eri ταύτης Πτολεμαϊος ὃ Λάγου ἐνίχα
χατὰ Γάζαν μάχη Δημήτριον τὸν Ἀντιγόνου , τὸν ἐπι-
χληθέντα Πολιορχητήν. » Ἀλέξανδρον δὲ τεθνάναι πᾶν-
τες ὁμολογοῦσιν ἐπὶ τῆς ἑκατοστῆς τεσσαρεσχαιδεχάτης
ὈΟὈλυμπιάδος. Δῆλον οὖν ὅτι xat xat ἐχεῖνον xai xac
Ἀλέξανδρον ἤχμαζεν ἡμῶν τὸ ἔθνος. ΑΛέγει τοίνυν
6 "Exacaioc πάλιν τάδε, ὅτι « μετὰ τὴν ἐν [ άζη µάχην
6 Πτολεμαῖος ἐγένετο τῶν περὶ Συρίαν τόπων ἐγκρα-
τής καὶ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων πυνθανόμενοι τὴν
ἠπιότητα xal φιλανθρωπίαν τοῦ Πτολεμαίου, συνα-
παίρειν εἰς Αἴγυπτον αὐτῷ xal χοινωνεῖν τῶν πραγµά-
των ἠθουλήθησαν. Ὡν sl, ἦν, φησὶν, ᾿Εζεχίας ὁ ἁρχιε-
ρεὺς τῶν Ἰουδαίων, ἄνθρωπος τὴν μὲν ἡλιχίαν ὡς
ἐξήχοντα ἓξ ἐτῶν, τῷ δ᾽ ἀξιώματι τῷ παρὰ τοῖς ὁμοέθ-
vote µέγας xal τὴν ψυχὴν οὐκ ἀνόητος., ἔτι δὲ καὶ λέ-
γειν δυνατὺς xal [τοῖς περὶ] τῶν πραγμάτων, εἴπερ
τις ἄλλος, ἔμπειρος" χαίτοι, φησὶν, ol πάντες ἱερεῖς
τῶν Ἰουδαίων, ol τὴν δεκάτην τῶν γινοµένων λαμθά-
νοντες, xal τὰ κοινὰ διοιχοῦντες, περὶ χιλίους μάλιστα
xai πενταχοσίους εἰσίν. » Πάλιν δὲ τοῦ προειρηµένου
μνημονεύων ἀνδρὸς, « Οὗτος, Φφησὶν, 6 ἄνθρωπος τε-
τευχὡς τῆς τιμῆς ταύτης xal συνήθης ἡμῖν γενόμενος,
παραλαθών τινας τῶν µεθ᾽ ἑαυτοῦ, τὴν διαφορὰν ἀνέγνω
πᾶσαν αὐτοῖς, siye γὰρ τὴν κατοίχησιν αὐτῶν xai τὴν
πολιτείαν γεγραµµένην. » Εἶτα Ἑκαταῖος δηλοῖ πάλιν

eliderent pauperiores, gentemque redigerent ad paucitatem.
(8) Liberis insuper educandis ut operam darent, regionis
inbabitatores coegit : quumque exiguo sumptu infantes
alantur, semper Judi:orum natio multitudine bominum
viguit. Quod ad matrimonia et mortuorum funerationes
attinet, ut suc 4 ceterorum hominum legibus differrent
plurimum, fecit. Ceterum sub imperiis posteriori setate
exortis, in l'ersarum dominatu, et qui hunc everterunt ,
Macedonum , ex commixtione cum externis gentibus multa
de legum avilarum institutis apud Judaeos mutata exoleve-
runt. De Judaeis hec narravit Hecateeus Aóderia.

PSEUDO-HECAT./EUS.

DE JUD/EIS.
14.

Hecat:zus Abderita, vír non modo philosophus, sed etiam
rebus gerendis aptissimus, Alexandri regis sequalis et cum
Ptolemaeo Lagi conversatus, non obiter (sc. Judsorum
meminit), sed de Judaeis ipsis librum conscripsit, ex
quo volo summatim quaedam eorum quee ab eo sunt dicta
percurrere : primumque tempus ostendam. Meminit enim
prazlii quo circa Gazam conflixit Ptolemaeus cum Deme-
trio : illud vero'contigit undecimo quidem anno a morte

Alexandri, Olympiade vero cxvis, sicuti. narrat Castor

Apposita enim hac Olympiade, dicit : « Sub hac Ptole-

ineus Lagi circa Gazam przelio superavit Demetrium An-
Üügoni, qui vocabatur Poliorcetes. » Alexandrum vero
agnoscunt universi Olympiade cxiv e vita excessisse, Pa-
lam ergo est quod et illius tempore et sub Alexandro gens
noetra floruerit. Igitur Hecatzeus porro hsec dicit : « Pto-

lemeeum post praelium in Gazam locorum ín Syria factum
esse compotem; magnumque hominum numerum, co-
gnita Ptolemzi mansuetudine οἱ clementia, cum eo pro-
fectum esse in Egyptum, eo animo, ut rerum geren-
darum participes fierent. Quorum unus, inquit, erat
Ezecias pontifex Judaorum : homq tetate quidem quasi
annorum Lxvi, dignitate vero apud populares suos ma-
gnus , et animi sapientia non mediocri, el dicendi facul-
tate pollens, et, si quis alius, rerum peritus : quanquam ,
ut ait, omnes Judsorum sacerdotes , qui decimas in lu-
cem editorum accipiunt, et res in communi positas admi-
nistrant , mille omnes et quingenti sint. » Rursus autem.
viri jam laudati mentionem faciens, « Hic, inquit, homo
hunc honorem assequutus, factusque nobis (familiaris,
ubi quosdam e suis assumpserat , differentiam omnem illis
exposuit, et habitationem eorum et civilem rationem,
quam scriptam habebat, pariter indicavit. » Deinde pa-
lam facit Hecatzeus , erga leges qualiter noaemet habemus,

394

πῶς ἔχομεν πρὸς τοὺς νόμους, ὅτι πάντα πάσχειν ὑπὲρ
τοῦ μὴ παραθῆναι τούτους προχιρούµεθα, χαλὸν εἶναι
νοµίζοντες. « Τοιγαροῦν, ent, xal χαχῶς ἀχούοντες ὑπὸ
τῶν ἀστυγειτόνῶν xal τῶν εἰσαφικνουμένων πάντων,
καὶ προπηλακιζόµενοι πολλάκις ὑπὸ τῶν Περσικῶν βασι-
λέων xal σατραπῶν, o0 δύνανται µεταπεισθῆναι τῇ δια-
vola, ἀλλὰ γεγυµνωµένως περὶ τούτων xat αἰχίαις xal
θανάτοις δεινοτάτοις μάλιστα πάντων ἁπαντῶσι μὴ ἁρ-
νούμενοι τὰ πατρῶα. » Παρέχεται δὲ xal τεχµήρια τῆς
ἰσχυρογνωμοσύνης τῆς περὶ τῶν νόµων οὖχ ὀλίγα. Φησὶ
γὰρ, « Ἀλεξάνδρου ποτὲ ἐν Βαθυλῶνι yavouévou xal προε-
λομένου τὸ τοῦ Βήλου πεπτωχὸς ἱερὸν ἀναχαθᾶραι, xal
πᾶσιν αὐτοῦ τοῖς στρατιώταις ὁμοίως φέρειν τὸν χοῦν
προστάξαντος, μόνους τοὺς Ἐουδαίους οὗ προσσχεῖν, ἀλλὰ
καὶ πολλὰς ὑπομεῖναι πληγὰς καὶ ζημίας ἀποτῖσαι µε-
γάλας, ἕως αὐτοῖς συγγνόντα τὸν βασιλέα δοῦναι τὴν
ἄδειαν. * «TOv γε μὴν εἰς τὴν χώραν, φησὶ, πρὸς αὐτοὺς
ἀφιχνουμένων xol νεὼς xal βωμοὺς χατασκευασάντων,
ἅπαντα ταῦτα χατέσχαπτον, xal τῶν μὲν ζηωίαν τοῖς
σατράπαις ἐξέτινον, περὶ τινῶν δὲ xal συγγνώµης µετε-
λάµθανον. » Καὶ προσεπιτίθησιν ὅτι δίκαιον ἐπὶ τού-
τοις αὐτούς ἐστιθαυμάζειν. Λέγει δὲ καὶ περὶ τοῦ πολυαν-
θρωπότατον γεγονέναι ἡμῶν τὸ Éüvoc* « Πολλὰς μὲν
γὰρ ἡμῶν, φησὶν, ἀνασπάστους sl; Βαθυλῶνα Πέρσαι
πρότερον αὐτῶν ἐποίησαν µυριάλας, οὐκ ὀλίγαι δὲ xol
μετὰ τὸν Ἀλεξάνδρου θάνατον el; Αἴγυπτον xal ΦΦοινί-
χην µετέστησαν, διὰ τὴν dv Συρία στάσιν.» 'O δὲ
αὐτὸς οὗτος ἀν)ρ xal τὸ μέγεθος τῆς χώρας, fiv χατοι-
χοῦμεν, xal τὸ κάλλος ἱστόρηχε. « Τριαχοσίας γὰρ µυ-
ριάδας ἀρουρῶν σχεδὸν τῆς ἀρίστης καὶ παμφορωτάτης

ΗΕΟΑΤΑΙ ΑΒΡΕΝΙΤ E

χώρας νέµονται, φησίν΄ ἡ γὰρ Ἰουδαία τοσαύτη πλά-
τος ἐστίν. » Ἀλλὰ μὴν ὅτι xat τὴν πόλιν αὐτὴν τὰ
Ἱεροσόλυμα καλλίστην τε xai µεγίστην ἐκ παλαιοτάτου
κατοικοῦμεν, xal περὶ πλήθους ἀνδρῶν, xal περὶ τῆς
τοῦ νεὼ χατασχενῆς, οὕτως αὗτος διηγεῖται’ « Ἔστι
γὰρ τῶν Ιουδαίων τὰ μὲν πολλὰ ὀχυρώματα xarà
τὴν χώραν χαὶ κῶμαι' µία δὲ πόλις ὀχυρὰ πεντή-
κοντα μάλιστα σταδίων τὴν περίµετρον, ἣν οἰκοῦσι
μὲν ἀνθρώπων περὶ ὀώδεχα μυριάδες. Καλοῦσι ὅ
αὐτὴν Ἱεροσόλυμα. ᾿Ενταῦθα δ᾽ ἐστὶ χατὰ µέσον μά-
λιστα τῆς πόλεως περίθολος λίθινος, μῆχος ὡς πεντά-
πλεθρος, εὖρος δὲ πηχῶν ἑκατὸν, ἔχων διπλᾶς πύλας.
Ἐν ᾧ βωμός ἐστι τετράγωνος, οὐκ dx τμητῶν, ἀλλ᾽ ix
συλλέχτων ἀργῶν λίθων οὕτω συγχείµενος' πλευρὰν
μὲν ἑχάστην εἴχοσι πηχῶν, ὕψος δὲ δεχάπηχυ, Καὶ
παρ᾽ αὐτὸν οἴχημα μέγα, οὗ βωμός ἐστι xal λυχνίον,
ἀμφότερα y puc, δύο τάλαντα τὴν ὀλχήν. ᾿ἘΕπὶ τού-
των φῶς ἐστιν ἀναπόσθεστον xal τὰς νύχτας xal τὰς
ἡμέρας. Ἄγαλμα δὲ οὐχ ἔστιν οὐδὲ ἀνάθημα τὸ πα-
ράπαν οὐδὲ φύτευμα παντελῶς οὐδὲν, olov ἀλσῶδες
ἡ τι τοιοῦτου. «ΑΛιατρίδουσι δ’ ἐν αὐτῷ καὶ τὰς νύχτας
xal τὰς ἡμέρας Ἱερεῖς, ἁγνείας τινὰς ἀγνεύοντες, xai
τὸ παράπαν olvov οὗ πίνοντες ἐν τῷ ἱερῷ. » "Eu γε
μὴν ὅτι xal Αλεξάνδρῳ τῷ βασιλεῖ συνεστρατεύομεν
χαὶ μετὰ ταῦτα τοῖς διαδόχοις αὐτοῦ μεμαρτύρηχεν'
οἷς δ' αὐτὸς καρατυχεῖν ὑπ᾿ ἀνδρὸς Ἰουδαίου κατὰ τὴν
στρατείαν γενοµένοις, τοῦτο παραθήσοµαι. Λέχει ὅ' οὔ-
vex « Ἐμοῦ γοῦν ἐπὶ τὴν ᾿Ερυθρὰν θάλασσαν βαδί-
ζοντος συνηχολούθει τις μετὰ τῶν ἄλλων τῶν παρα;
πεµπόντων ἡμᾶς ἱππέων Ἰουδαίων, ὄνομα Μοσόλλαμος,

quodque omnía pati malimus , quam contra illas facere , hoc
pulchrum esse persuasum habentes. « Quare, inquit,
quanquam et maledictis impeti solent a vicinis advenisque ,
et injuriose ssepe tractati sunt a Persicis regibus et satrapis ,
non possunt a sententia deduci, sed pro ea maxime
omnium forti animo omne genus cruciatus svissimasque
mortes subeunt, nec adduci possunt ut patria instituta
abdicent. » Quin et indicia perhibet non exigua animi
eorum propositi tenacis et validi circa legem observandam.
Dicit enim, quum aliquando apud Babylonem esset Ale-
xander, ei vellet i& Beli templum quod conciderat repo-
nere , et omnibus militibus pracepisset humum aggerere,
solos Judsos non opitulatos, imo et verbera et mulctas
graves periulisse, danec rex eis ignoscens laboris talis
gratiam fecit. * * « Qui quum in regionem , inquit , ad suos
reversi fuissent, et templa et altaria exstruxissent, ista
omnia diruerunt : et pro aliis quidem mulctam satrapis
exsolvere, pro aliis vero veniam consequuti sunt. » Et
preterea adjicit quod merito ob hac admirationem ha-
bent. Atque insuper memorat gentem nostram populo
maxime abundasse : « Nam multas nostrorum, inquit,
myriadas e sedibus suis primum abduxerunt Pers» : non
paucte autem etiam post obitum Alexandri in Egyptum
et Pheenicen migrarunt, propter seditionem in Syria
factam. » Hic idem vir et magnitudinem regionis quam
incolimus et pulchritudinem prodidit. « Ad tricies , inquit,

centena millia arurarum habitant optimi fere et feracissimi
soli. Judxa namque hujus est amplitudinis. » Imo quod
et urbem, Hierosolyma, pulcherrimam et maximam ex
multis retro seculis incolimus , et de virorum multitudine,
et de templi exstructione, idem ipse sic refert : « Sunt enim
Judeorum castella multa et vici per regionem sparsi :
una autem urbs munita; ambitu ferme quinquaginta sà-
diorum, quam incolant quidem bominum circiter cen-
tum et viginti millia. istam vero Hierosolyma vocant.
Jilic autem in meditullio scilicet urbis septum est api-
deum, quinque fere jugerum longitudinis, latitudinis
cubitorum centum, portas habens geminas. Ibidem altare
quadratum , ex impolitorum et rudium lapidum coagmen-
tatione conflatum; cujus latera singula viginti cubito-
rum sunt, altitudo vero decem. Et preter hoc allare,
ingens tabernaculum est, quo et ara et lychnuchus cou-
tinentur, utrumque aureum, pondus talentorum duüm.
His impositum est lumen inexstinctum , quod die: noctes-
que continenter ardet. Nullum ibi simulacrum, donma-
rium omnino nullum, adeoque nec planta nec lucus , ne
aliud quicquam ejusmodi. Sacerdotes in eo, noctn pariler
atque interdiu assidui , certis quibusdam expiationibus dau
operam, quos in templo vinum omnino guslare nefas. »
Sed prseterea testis est militasse nos cum Alexandro, e
postea ejus cum successoribus, Subjiciam illa, quibus
ipse se interfuisse dicit, ab homine quodarh Judao gesla 1B

FRAGMENTA.

ἄνθρωπος ἱχανὸς κατὰ ἀνγὴν, εὕρωστος, xal τοξότης
ὑπὸ δὴ πάντων δµολογούµενος xat τῶν Ἑλλήνων καὶ
τῶν βαρθάρων ἄριστος. Οὗτος οὖν 6 ἄνθρωπος, δια-
θαξιζόντων πολλῶν χατὰ τὴν 600v, xal µάντεώς τινος
ὀρνιθευομένου καὶ πάντας ἐπισχεῖν ἀξιοῦντος, ἠρώτησε
διὰ τί προσµένουσι. Δείξαντος δὲ τοῦ µάντεως αὐτῷ
τὸν ὄρνιθα xal φήσαντος, ἐὰν μὲν αὐτοῦ µένῃ, προσ”
μένειν συµφέρειν πᾶσιν, ἐὰν ὃ ἀναστὰς elo τοὔμπροσθεν
πέτηται, προάγειν, ἐὰν δὲ el; τοὔπισθεν, ἀναγωρεῖν
αὖθις, σιωπήσας xal παρελχύσας τὸ τόξον ἔθαλε, xai
τὸν ὄρνιθα πατάξας ἀπέκτεινεν. Ἀγαναχτούντων δὲ
τοῦ µάντεως xai τινων ἄλλων xal χαταρωμένων αὐτῷ,
Τί µαίνεσθε, ἔφη, χακοδαιμονέστατον ὄρνιθα λαθόντες
εἰς τὰς χεῖρας: πῶς γὰρ οὗτος τὴν αὑτοῦ σωτηρίαν οὗ
προϊδὼν, περὶ τῆς ἡμετέρας πορείας ἡμῖν ἄν τι ὑγιὲς
ἀπήγγελλεν; εἰ γὰρ ἠδύνατο προγινώσχειν τὸ µέλλον,
£l; τὸν τόπον τοῦτον οὐχ ἂν ᾖλθε, φοθούμενος μὴ τοζεύ-
σας αὐτὸν ἀποχτείνῃ Μοσόλλαμος Ἰουδαῖος. » ᾿ΆΑλλὰ
τῶν μὲν Ἑχαταίου μαρτυριῶν ἅλις: τοῖς γὰρ βουλοµέ-
vot; πλείω ααθεῖν τῷ βιθλίῳ ῥάδιόν ἐστιν ἐντυχεῖν.
Plurima horum excerpsit Eusebius P. E. p. 408 sq.

15.

Josephus C. Apion. II, 4 : Οὐ γὰρ ἀπορία γε τῶν
οἰχησάντων τὴν μετὰ σπουδῆς ὑπ᾿ αὐτοῦ πόλιν κτιζοµέ-
νην Ἀλέξανδρος τῶν ἡμετέρων τινὰς ἐχεῖ συνήθροισεν"
ἀλλὰ πάντας δοχιµάζων ἐπιμελῶς, ἀρετῆς καὶ πίστεως
τοῦτο τοῖς ἡμετέροις τὸ γέρας ἔδωχεν. Ετίμα γὰρ ἡμῶν
τὸ ἔθνος, ὡς χαί φησιν Ἑκαταῖος περὶ ἡμῶν, ὅτι διὰ τὴν

expeditione. 1ta enim narrat : « Quum proficiscerer ad mare
Rubrum, una cum aliis equitibus Judzis, quos ilineris du-
ces babebamus, unus eorum aliquis comitabatur, nomine
Mosollamus, vir quum animi magnitudine tum corporis
robore non volgari, idemque sagittarius omnium tam Gra-
corum quam barbarorum confessione peritissimus. Is igi-
tur homo, quum universa multitudo iter illnd agerent,
et vates augurium captans peteret ut. cuncti gressum in-
hiberent, interrogavit cur subsisterent. Quum autem
augur ei avem ostendisset, simulque dixisset, si quidem
ibi resideret avis, omnibus ut eo in Joco manerent expe-
dire; sin protinus volando contenderet, porro pergerent
ipsi quoque; sin denique retro , retro similiter ipsi redi-
rent : Judzeus nihil contre, sed intento arcu jaculatur, avem-
que confixam peremit. Hic augure aliisque nonnullis gravi-
ter indignantibus, ipsique diras imprecantibus, Quid, in-
quit, usque adeo furitis, infaustissimam avem in manus
sumentes? quomodo ista , que vitee ipsa sua providere non
potuit, sani quicquam de suscepto a nobis itinere pranun-
ciare valuit? Enimvero si praenosse futurum potuisset, nun.
quam hunc in locum venisset, prse metu ne Mosollami Ju-
deci sagittis confixa moreretur. » Verum testimoniorum ex
Hecateo satis : nam quibus in animo esl plura cognoscere,
facile est librum ipsum adire.
15.
Neque Alexander propter inopiam babítatorum civita-

P ncn ed

395

ἐπιείχειαν xai πίστιν, $v αὐτῷ παρέσχον Ἰουδαῖοι, τὴν
Σαμαρεῖτιν χώραν προσέθηκεν ἔχειν αὐτοῖς ἀφορολό-
(xov.

16,

Josephus Ant. Jud. XII, 2, 3. Demetrius Pha-
lereus in epistola ad Ptolemszum Philadeiphum de
Judzorum libris describendis : Τὴν νοµοθεσίαν (sc.
τῶν Ἰουδαίων ) φιλοσοφωτέραν xxl ἀχέραιον εἶναι συµ-
θέβηκεν, ὡς ἂν οὖσαν θεοῦ. Διὸ xai τοὺς ποιητὰς
xal συγγραφεῖς τῶν Γστοριῶν οὐχ ἐπιμνησθῆναί φησιν
"Exataio; 6 Ἀθδηρίτης, οὐδὲ τῶν xav' αὐτὴν πολιτευ-
σαµένων ἀνδρῶν, ὡς ἁγνῆς οὔσης, xat μὴ δέον αὐτὸν
βεθήλοις στόµασι διασαφεῖσθαι. Ἠαο Josephus ex
Aristea in Historia LXXII interpretum , ubi ita :
Διὸ πόρρω γεγόνασιν ot τε συγγραφεῖς xal ποιηταϊὶ xal
τὸ τῶν ἱστορικῶν πλῆθος τῆς ἐπιμνήσεως τῶν προειρη-
µένων βιθλίων καὶ τῶν κατ αὐτὰ πεπολιτευµένων
ἀνδρῶν, διὰ τὸ ἁγνήν τινα xal σεμνὴν εἶναι τὴν ἐν τού-
τοις θεωρίαν, ὥς φησιν Ἑχαταῖος ὁ Ἀθδηρίτης. Ex
Josepho sua habet Eusebius P. E. p. 351, C.

17.
(ΠΕΡΙ ABPAMOY.)

Josephus Ant. Jud. I, 7, 2 : Μνημονεύει δὲ τοῦ
πατρὸς ἡμῶν Ἀθράμου Βηρωσαὺς.. 'Exataioc δὲ
xal τοῦ μνησθῆναι πλέον τι πεποίηχεν * βιθλίον γὰρ
περὶ αὐτοῦ συνταξάµενος κατέλιπε. Exscripsit Euse-
bius P. E. p. 417.

CEEEEIMDENMEEMNMMINMIMMUMEMMEMINM AEN IIDEESANDM Amm)

tis Alexandrie, quam studiose awificabat , nostrorum
aliquot illic congregavit; sed omnes probitatis ergo et fide
probe perspectos et exploratos habens, hoc prseemium nostris
tribuit Nostram enim gentem honorabat, ut etiam de
nobis dicit Hecatzeus, quod propter probitatem atque fidem,
quam ei preebuere Judsi, regionem Samaritidem ab omni
tributo liberam ab iis teneri voluerit.

16.

Jta comparata est Judseorum legislatio, ut altioris cu-
jusdam sapientie et sincerze. integritatis plena sit, utpote
adeo profecta. Quare nec poeta nec qui historias con-
scripsere, ejus meminerunt, quemadmodum Hecatzeus Ab-
derita testatur, adeoque nec hominum illorum , qui ex ejus
preeceptis vitam instituerunt , quod sancta esset et profano
ore exponi non oporteret. ΄

Hinc quum alii scriptores et poetze , tum historici omnes
abstinuerunt a mentione et librorom istorum et virorum,
qui secundum leges has administrant rempublicam : quia ,
ut Hecateus Abderita asserit, plane sanctam et vene:
randam contineant in se sententiam et contemplatio-
nem.

17.

Berosus Abrami parentis nostri meminit. Hecatzeus vero
ejus non obiter tantum meminit, sed librum de eo con.
scriptum reliquit.

396

18.

Clem. Alex. Strom. V, c. 14, p. 355, a : 'O μὲν
Σοφοχλῆς, ὥς | φησιν Ἑκχαταῖος, 6 τὰς ἱστορίας συντα-
ξάμενος ἐν τῷ Κατ᾽ ΄Ἄδραμον καὶ τοὺς Αἰγυπτίους,
ἄντιχρυς ἐπὶ τῆς σχηνῆς ἐχθοδ

ET; ταῖς ἀληθείαισιν, εἷς ἐστὶν θεὸς,

ὃς οὐρανόν τ) ἔτενξε xai γαῖαν μακρὰν,

πόντου τε χαραπὸν οἶδμα χἀνέµων βίαν (βίας Eus. ).
Θνητοὶ δὲ πολλοὶ καρδίαν πλανώµενοι,

ἱδρυσάμεσθα πηµάτων παραφνχἡν,

θεῶν ἀγάλματ' dx λίθων 9) χαλχέων

3) χρυσοτεύχτων 9) Ἰλεφαντίνων τύπους

θυσίας τε τούτοις xai χαλὰς πανηγύρεις

στέφοντες, οὕτως εὐσεδεῖν νοµίζομεν.

Eadem Eusebius P. E. p. 680 D, et non nomi-

nato Hecatzo Justin. Martyr. Cohort, c. 18, Tlieo-

*doret. De affect. Gr. tom. IV, p. 896. Versus spu-
rios esse primus vidit Bentley. Ad Millium p. 11.
Cf. Backh. Princip.trag. p. 148.

SEDIS INCERT.E.

19.
Diogen. L. I, 9 : Ἑκαταῖος δὲ xal γενητοὺς τοὺς
θεοὺς εἶναι xa! αὐτούς (sc. χατὰ τοὺς μάγους). Cf.

Theopomp. fr. 71.
20.

Clem. Alex. Strom. II, 41, p. 179, 31 : Ἀλλὰ χαὶ
οἱ Ἀθδηρίιται τέλος ὑπάρχειν διδάσχουσιν, Δημόκριτος
μὲν... τὴν εὐθυμίαν.... ᾿ἙΕκαταϊῖος δὲ τὴν αὐτάρχειαν.

21.

Plutarchus Qu. Conviv. IV, 3, p. 666, E, querit
cur in nuptiis quam plurimi ad coenam vocentur.
'O γὰρ εἰπὼν περὶ τῆς αἰτίας αὐτῆς τῶν παλκαιῶν
φιλοσόφων, οὐδὲν, ἐμοὶ γοῦν κριτῇ» πιθανὸν εἴρηχεν,
Ἑκαταῖος 6 Ἀθδηρίτης. Λέγει δὲ τοὺς ἀγομένους γυναῖ-
Χας πολλοὺς παρακαλεῖν ἐ ἐπὶ τὸν ἑστίασιν, ἵνα πολλοὶ
συνειδῶσι xal μαρτυρῶσιν ἐλευθέροις οὖσι, xal παρ᾽
ἐλευθέρων γαμοῦσι.

HECATAEUS ABDERITA. AMOMETUS. "'

AMOMETUS.

Amometus Callimacho antiquior (fr. 3), sub
Ptolemaeo I vel ]I vixerit. Libro De gente Attaco-
rüin Hecatzi et Jambuli simillimus, opere geogra-
phico rerum mirabilium studiosus.

ΠΕΡΙ ΑΤΤΑΚΟΡΩΝ.

Plinius H. N. VI, 20 :(InSerum regione est )
sinus et gens hominum 4ttacorám, apricis ab omui
noxio afflatu seclusa collibus ; eadem qua Hyper-
borei degunt temperie. De iis privatim condidit
volumen 4mometus, sicut. Hecateus de Hyperbo-
reis. 4ttacori, Ptolemaeo I, 12 Ὠττοροχόρραι ad
cognominem montem ( Himelajam) habitantes,
Indice audiunt Uttaracuri, de quorum vita beata
in libris Indicis exponitur (vid. not. p. 400).

2,

EK ΜΕΜΦΕΩΣ ΑΝΑΠΛΟΥΣ.

Antigon. Mirab. c. 164 (149 Westerm.) : Κατὰ
δὲ τὴν Αραθίαν dv πόλει Λευχοθέα ᾽Αμώμητόν φησι
(sc. Καλλίμαχος) Υράφειν, τὸν πραγµατευθέντα τὸν
Ἐκ Μέμφεως ἀνάπλουν, el; τὴν καλουμένην "lau
χρήνην dv τις olvou ἐπιχέῃ χοτύλην, διότι γίγνεται τὸ
ποτὸν εὔχρατον. Eadem Sotion p. 185 West.

3.

J4Elian. H. A. XVII, 6 : Ἀμώμητος δέ φησι ἐν τῇ
Λιδύη πόλιν εἶναί τινα, ἐν ? τοὺς ἱερέας ἔχ τινος λίμνη:
ἐπαοιδαῖς χαταγοητεύοντας £U ὗ µάλα ἑλκτιχαῖς έξα γαγεῖν
κροχοδείλους πηχῶν ἐχκαίδεχα.

(40)

Schol. Apollon. Rh. HI, 1179 : Ἱππίας δὲ
6 Δήλιος ἐν " E6voiv. ὀνομασίαις φησὶν ἔθνος τι xaXi-
σθαι Σπαρτοὺς, xai ὁμοίως Ἀτρόμητος (Ἀμώμητος
Westerm. ad Voss. p. 383).

18.
Sophocles , ut ait Hecatzeus qui historias composuit, ubi
' agit de Abrahamo el de /Egyptiis, in scena aperte exclamat :
Unus profecto et unicus tantum deus,
qui celum et amplum condidit terre sinum,
et seva ponti terga vimque fluminum.
At nos bomulli , corde czco devii ,
misera ma'orum invenimus solatia,
divüm Üguras. saxeas aut reas,
nisi aureas malimus aut eburneas.
His immolamus , his vocemus et dies
sacros : et hoc est quod pium esse dicimus.
19.
Hecatzeus deos quoque e Magorum sententía genitos esse dicit.
20.
Abderitze quoque docent summum esse bonum, Democri-
tus tranquillitatem, Hecalans sufficientiam.
1.
De ipsa causa qui disseruit antiquus philosophus, Heca-

tmus Abderita, meo certe judicio nihil probabile dixit :
scilicet sponsum ad nuptias multos vocare, ut multos ha-
beat conscios atque testes liberum se liberam duxisse.

—Ó—EREER

ΑΜΟΜΕΤΙ E MEMPHIDE NAVIGATIO.

2. E regione Arabie in Leucothea urbe Amometus , qui
Navigationem e Memphide (in interiora Egypti ) institutam
scripsit, Isidis esse fontem ait, in quem si quis vini cotylam
infundat, aquam ejus potum bene mixtum prebere.

3.

Amoinetus dicit Libye urbem esse, in qua saeerdotes
incantationibus, quibus magna vis attrahendi est, crocodilos
sedecim cubitorum e lacu quodam allicere.

4.

Hippias Delius in Gentium nominibus et similiter Atrome-
tus ( Amome(us ) gentem quandam Spartos dici narrant.

ών.

MEGASTHENES.

Justinus XV , 4, de Seleuco Nicatore : Multa in
oriente post divisionem inter socios regni Macedo-
nici bella gessit. Principio Babyloniam cepit : inde
auctis ex victoria viribus, Bactrianos expugnavit.
Transitum deinde in Indiam fecit , quae post. mor-
tem Alexandri, veluti cervicibus jugo servitutis ex-
οσο, praefectos ejus occiderat. 4uctor libertatis
Sandrocottus fuerat : sed titulum libertatis post vi-
. ctoriam in servitutem verterat, Siquidem occupato
regno, populum , quem ab externa dominatione
vindicaverat, ipse seroitio premebat... Sic acquisito
regno, Sandrocottus ea tempestate, qua Seleucus
futuree magnitudinis fundamenta jaciebat, Indiam
possidebat, cum quo facta pactione Seleucus, com-
positisque in Oriente rebus, in bellum 4ptigoni de-
scendit (30a a. C.).

Preter Justinum belli, quod Seleucus contra
Sandrocottam sive Chandragyptam (v. not. ad
fr. 3), Prasiorum sive, ut Indice loquar, Prákja-
rum (") regem, gessit, mentionem faciunt Appia-
nus Syr. c. 55 : ( ZéNeuxoc) τὸν Ἰνδὸν περάσας ἐπο-
λέμησεν Σανδρακόττῳ βασιλεῖ τῶν περὶ αὐτὸν Ἰνδῶν,
µέχρι φιλίαν αὐτῷ xal χῆδος συνέθετο" Strabo XV,
p. 724 : Ἔδωχε δὲ Σέλευχος 6 Νικάτωρ Σανδροχόττῳ
(sc. magnam Arianz partem. Cf. p. 689 : Ὕστερον
καὶ τῆς Ἀριανῆς πολλἠν ἔσχον οἱ Ἰνδοὶ, λαθόντες παρὰ
τῶν Μαχεδόνων), συνθέµενος ἐπιγαμίαν xat ἀντιλαθὼν
ἐλέφαντας πεντακοσίους (quorum Sandrocottus ha-
bebat 9οοο. Plinius VI, 22, 5); Plutarch. Alex.
62 : Ἀνδρόχοττος γὰρ ὕστερον οὗ πολλῷ βασιλεύσας
Σελεύχω πενταχοσίους ἐλέφαντας ἐδωρήσατο, xal στρα-
τοῦ μυριάσιν ἑξήχοντα τὴν Ἰνδικὴν ἐπῆλθεν ἅπασαν
χαταστρεγόµενος. Alia quadam dona satis mira,
quz ad Seleucum Sandrocottus miserit, comme-
morat Phylarchus (fr. 38) ap. Athenzum p. 18 D.

Diodorus libro XX Seleuci res exponens de
bello Indico ne verbo quidem monuit. Mirum au-
tem furet tam obiter a reliquis rerum scriptoribus
expeditionem istam attingi, si verum esset, quod

(*) Proxime ad Prakjc (i. e. orientales) nomen indi-
cum accedit adjectivum Πραξιαχός ap. JElian. H. An.
XVIII, 39 (Megasthen. fr. 11 init). Nomen substantivum
foret 11o&£tot, idque Schwanbeckius ( Megasthenis Indica p.
12) probabiliter censet restituendum esse ap. Stephanum
Byz., uhi codices inter voces Πράξιλος et Πρᾶς mediam
exhibent vocem Πράσιοι. Ceterum Πράσιοι dicuntur a Stra-
bone , Arriano, Plinio ; Πραίσιοι ap. Plutarch. Alex c. 62
et /£lianum ssepius; Πραύσιοι a. Nicolao Dam, ap. Stob.
Floril. 37 , 38; Βρείσιοι et Βραΐσιοι libri mss. ap. Diodor.
XVII, 93; Pharrasii ap. Curt. IX,2, 3; Prasido ap.
Justin. XII, 8. 9.

n———————————— !!O!üDÍDUUUUUUBMAMMMd. a M ——————————— ÁO —

inter recentiores multi contenderunt, scilicet Se-
leucum bello hoc in mediam Indiam usque ad
Gangem et Palibothra urbem, quid , usque ad ostia
Gangis esse progressum , ideoque longe post se re-
liquisse Alexandrum. At vanam hancce opinionem
jam refellerunt Lassenius De pentapoli Ind. 61,
A. G. Sclilegel. in Berliner Calender 1829, p. 31
(quamquam contradicente Benfey. in Ersch. u.
Gruber. Encycl. v. Indien p. 67), et nuperrime
Schwanbeckiusin libro bonz frugis pleno, qui in-
scribitur Megasthenis Indica (Bonn. 1846). Ac
primum quidem Schwanbeckius p. 13 monet de
loco Justini I, 2, ro, ubi preter Semiramidem et
Alexandrum Indiam nemo intrasse dicitur; unde
appareat Seleuci expeditionem tam levem a 'Trogo
existimatam esse, ut ne Alexandri quidem bello In-
dico par sit (^). Porro Arrianum ait, si longinquam
isum Seleuci expeditionem compertam habuisset ,
haud dubie aliter locuturum fuisse in Indicis suis
(c. 5, 4) , ubi Megasthenem ait non multum Indize
peragrasse πλήν γε ὅτι πλεῦνα ἡ ot Gov Ἀλεξάνδρῳ τῷ
Φιλίππου ἐπελθόντες. Quo loco multo aptius et fa-
cilius cum Seleuco Megasthenem auctor compara-

visset (**). Mitto alia levioris momenu indicia, ne-

que denuo h. l. exponere juvat, quibusnam de
causis per se improbabile prorsus sit, usque ad
Gangeticas regiones arma a Seleuco prolata esse.

(*) Preterea Schwanbeckius p. t4 attendi jubet ad verba
Appiani |. ., ubi quum Sandracottus parum accurate dica-
tur βασιλεὺς τῶν περὶ τὸν Ἰνδόν Ἰνδῶν, eo ipso significari
videri bellum in finibus Ιηζἱορ gestum fuisse. Hoc nihili est.
Nam Appianus habet : τῶν περὶ αὐτὸν Ἰνδῶν, uti ipse etiam
Schwanbeckius scripsit p. 13.

(**) Gangeticze expeditioni favere videri possit locus Mu-
drdráxzasc comoedim indice , ubi ο ( ap. Lassen. Pen-
tap. p. 61): « Es/ interea omnibus Ciratis, JAVANIS,
Cambogis, Persis, Bactrianis ceterisque Chanara-
gupta οἱ regis regionum montanarum copiis undecun-
que circumsessa urbs Cusumapura, i. e. Pataliputra, Pa-
limbothra. » At « comedia ista ( Schwanbeckius p. 18 ait),
si Vilsonii auctoritatem sequaris, seculo decimo post
Christum scripta est, decem certe &*culis post Seleuci ex-
peditionem. ]taque, quuin ne historiarum quidem libri In-
dicialiquam in hístoria auctoritatem habeant, quid comadize
demonstrent, post multa secula conscriptze ? Javanee, quod
quidem posteriore tempore etiam Greecorum est. nomen
Indicum, tempore jam antiquissimo gens quaedam nomina-
tur, quam Indi in finibus Indize inter occasum et septem.
trionem habitare perhibent ; eademque jam apud Manum
X, 44 una cum Cambágis , Sacis, Páradis , Pahlavis Cirátis
inter Xatrigas depravatos enumeratur (Cf. Lassen. in Zeit-
schrift für d. Kunde des Morgenlandes , IM, p. 249). Isti
igitur Javanre hoc quoque loco intelligendi sunt, quo una
cum iisdem gentibus , quibuscum solent, enumerantur. »

398

Sed videamus jam Plinii locum, qui effecit ut in
alia omnia multi abirent. Etenjm Plinius H. N.
VI, 21, postquam e Diogneto et Bztone attulerat
locorum distantias, qua sunt a Portis Caspiis usque
ad Hypasin, Alexandri itinerum terminum , per-
git ita : Reliqua inde, Seleuco Nicatori peragrata
sunt : ad. Hesidrum CLXPFIII mill., lomanem
amnem tantumdem. Exemplaria aliqua adjiciunt
quinque mill. passuum. Inde ad Gangem CXII
mill. 4d Rhodapham CXIX mill. 4lii CCCXXF
mill. in hoc spatio produnt. 4d Calinipara op-
pidum CLXFTI. D. 4lii 661 ΧΥ mill. Inde ad
confluentem Iomanis amnis et Gangis DCXXF
mill. Plerique adjiciunt XITI mill., ad oppidum-
que Palibothra CCCCXXF. 4d ostium Gangis
DCXXXVFIII(DCCXX XIII correx. Schwanb.;
i. e. 6,000 stadia , quot Megasthenes ponit) η,
pass.

In his illa ambigue dicta : Reliqua Seleuco Ni-
catori peragrata sunt, recte Schwanbeckius ita
intelligenda esse monet, ut dativus sit commodi,
quem dicunt , ideoque verba significent : pro Se-
leuco peragrata sunt, a Megasthene videlicet et
Daimacho et Patrocle, quos Seleucus ad explo-
randas Asie regiones remotiores emiserat. Haud
distinctius est quod in antecedentibus Plinius
habet, Patcfacta ( India) est, inquit, non modo
Alexandri Magni armis , regumque qui ei succes-
sere, circumvectis etiam in Hyrcanium mare et Ca-
spium Seleuco et Antiocho, prafectoque classis eo-
rum Patrocle : verum et aliis auctoribus Graecis
qui cum regibus Indicis morati ( sicut Megasthenes
et Dionysius α Philadelpho missus ez ea caussa)
vires quoque gentium prodidere. Quo loco verba
circumvectis etiam... Seleuco et 4ntiocho εί Pa-
trocle, Schwanbeckius recte dicit nihil aliud esse
nisi confirmationem et explicationem, quomodo
India armis regum , qui Alexandro successere,
patefacta sit,

De Megasthene qu: traduntur perpauca sunt
haecce : Μεγασθένης 6 συγγραφεὺς 6 Σελεύκῳ τῷ Νι-
χάτορι συµθεθιωκώς, , Clem. Alex. p. 13a Sylb. (fr.
36). — Mey. ὃς ξυνῆν μὲν Σιθυρτίῳ τῷ σατράπη τῆς
Ἀραχωσίας, πολλάχις δὲ λέγει ἀφικέσθαι πρὸς Σανδρά.
χοττον τῶν Ἰνδῶν βασιλέα, Arrian. Exp. ΑΙ. V, 6,1.
(fr. 2). --- Πρὸς Σανδρόχοττον πρὸς ὃν ἦχεν 6 Μεγ.
πεµφθείς, Strabo XV, p. 702 (fr. a1). — Ἐπέμ-
Φθησαν εἷς τὰ Παλίμθοθρα ὃ μὲν Μεγασθένης πρὸς
νδρόχοττον, ὅ δὲ Δηίμαχος πρὸς Ἀλλιτροχάδην τὸν
ἐκείνου υἱὸν κατὰ πρεσθείαν ' ὑπομνήματα δὲ τῆς ἀπο-
δηµίας κατέλιπον, Strabo Il, p. 70 (fr. 45). —
Μεγ. συγγενέσθαι Σανδρακόττα λέγει τῷ µεγίστῳ βα-
σιλεῖ ( machéraja; v. Boblen. Indien. ], p. 19) τῶν
Ἰνδῶν, καὶ Πώρῳ ἔτι τούτου µέζονι, Arrian. Ind, c. 5.

MEGASTHENES.

(fr. 19). Addelocum Plinii supra laudatum, quem
ita reddidit Solinus Polyh. c. 6ο : Megasthene:
sane apud. Indicos reges aliquantisper commoratus
res Indicas scripsit, ut fidem quam oculis subjecerat
memorice traderet. Dionysius quoque, qui et ipse
a Philadelpho rege spectator missus est gratia pe-
riclitandee veritatis, paria prodidit.

Ex his igitur colligimus Megasthenem ("Seleuci
ministrum apud Sibyrtium (**), Arachosiz satra-
pam, versatum, atque hinc legatum regis ad San-
drocottum Palimbothra missum esse, idque non
semel, sed sepius , sive ut dona Seleuci perferret,
sive aliis de causis quibusvis, Ex Arriani verbis
Megasthenes etiam Porum regem adiisset, qui
mortuus jam est Ol. 115,4. 3117 a. C. (Diodor.
XIX, 14). Hzc igitur non pertinerent ad tempora
Seleuci regis. Facile ad regnum Alexandri referri
possent. Idque statuisse videtur Bohlenius ( Indien
I, p. 68), quum Megasthenem ex Alexandri comi-
tibus fuisse dicit. At nexus sententiarum id non
admittit. Nam dicit Arrianus : « Megasthene:
laud multum India vidisse mihi videtur, plus t-
men vidit quam comites Alexandri; συγγενέσθαι
Υὰρ Σανδραχόττῳ λέγει τῷ µεγίστῳ βασιλεῖ τῶν Ἰνδῶν
xal Πώρῳ ἔτιτούτου µέζονι. Diceres igitur eum postea
nescio qua occasione ad Porumi iter fecisse, nisi
inepta verborum sententia corruptum potius esse
locum suaderet. Lassenius (De pentap. p. 44) Pori
mentionem temere ab aliquo additam esse suspica-
tur. Prefero Schwanbeckii sententiam, qui scriben-
dum esse censet : xal Πώρου ἔτι τούτῳ µέζονι. Hac
admissa emendatione, optime omnia procedunt.

Tempus quo legationem vel legationes obierit,
et quamdiu in India degerit, certius definiri nequit.
Probabile vero est tum demum missum esse, quum
foedus et amicitiam inter se reges junxerant. Ita-
que quuin Sandrocottum usque ad annum 399
regnasse referant, Megasthenes Palimbothra pro-
fectus foret inter ann. 302-288. Clintonus (F. H.
III, p. 482) paullo ante annum 3o2 ad Indum
regem venisse putat, Quam in sententiam nescio

(*) Megasthenem Persam genere fuisse dicit Boblen. D.
alte Indien 1, p. 68. 1d nemo tradit preter Annum
Viterbtensem , falsarium istum, quem Boblenius sequutus
esse videtur. Nomen grsecum esse patet. Megasthenwm
quendam Chalcidensem qui cum Hippocle Cumseo Cumis
in Italia condidisse fertur, memorat Strabo V, p. 243. Cf
Vellejus Paterc. I, 4.

(**) Sibyrtius Arachosim satrapiam obtinuerat OlymP.
114, 2. 323, teste Diodoro XVIII, 8, 3; in satrapia sU
confirmatus ab Antipatro ( Arrian. De Success. Alex. $ 56
ed. Didot, ) Eumeni se adjungit (316), Diod. XIX, 14; δ-
8 quo in judicium vocatus fuga salutem querit (14. xl ,
23, 4). Post cladem Eumenis Antigonus ei Argyraspidun
turbulentissimos tradit (1d. c. 48, 3). Postea 89 Sele
adjunxisse debet.

MEGASTHENES.

an perductus fuerit loco Strabonis XV, p. 709, ubi
vulgo legitur : Γενόμενος δ᾽ οὖν ἐν τῷ Σανδρακόττου
στρατοπέδῳ φησὶν 6 Μεγασθένης... µηδεμίαν ἡμέραν
ἰδεῖν ἀνηνεγμένα χλέμματα πλειόνων ἡ διαχοσίων δρα-
γμῶν ἄξια. Quae quidem referri possint ad ipsum il-
lud témpus, quo pacem et foedus Seleucus cum San-
drocotto initurus erat. At bene tenendum est istud
γενόμενος conjecturam esse Casauboni, codices vero
omnes, quantum sciam, prebere γενοµένους, quod
num mutandum sit, queritur. Quamquam gram-
matica loci ratio sententiam Casauboni magnopere
commendat. Num quas et quasnam Indie partes
preter eas qus Palibothra iter facienti peragrande
erant, Megasthenes viderit non constat, Ipse tamen
de aliis iineribus nihil monuisse videtur, quum
nihil de iis Arrianus invenerit. Igitur Palimbothris
eum consedisse et quz de ulterioribus terris tra-
didit auditu a Brachmanibus accepisse veri similli-
mum est (*).

Indicón libri laudantur secundus (fr. 9) de
cenis Indorum, tertius (fr. {ο a) de philosophis
Indicis, quartus (fr. 33) de Hercule cum Nabucho-
donosoro comparato. Hzc Schwanbeckius compo-
nens cum Arriani et Strabonis locis, ubi eadem
eum aliis conjuncta narrantur, opus ita distribu-
tum fuisse censet, ut auctor post expositam /ibro
primo geographiam Indie ct topographiam, Jibro
secundo egerit de moribus Indorum, libro tertio
de tribuum divisione, Jbro quarto de diis, sacris
et de historia Indorum. Atalius rerum ordo est
in ea Indie descriptione quz apud Diodorum le-
gitur lib. II, 35 sqq. Etsi enim nusquam Diodorus
nomen Megasthenis apponit, comparatis tamen
aliorum testimoniis luculenter patet totum istud ca-
put e nostro auctore esse depromptum. Quapropter
Diodori narrationem tamquam epitomen operis
prefigere reliquis Indicón fragmentis Schwanbe-
ckium secuti haud dubitavimus. Jam vero Diodorus
exorditur a describendis Indie finibus, situ, ma-
gnitudine (fr. r, $ 1. 2). Deinde exponit de mon-
tibus campisque, de fertilitate soli animaliumque
abundantia, de humanorum corporum praestantia
et firmitate ex limpiditate aeris et aquz derivandis
($ 3-5), de venis metallorum (6 6), de frugibus
cerealibus aliisque, quarum duplex fiat messis,
adeo ut haud facile fames ingruat, cui arcende
preterea legislatorum sapientia previderit ($ 5-10).
Sequitur fluviorum recensio ( 11-17). Deinde ad

(*) Ceterum proximas Palimbothris regiones Megasthe-
nem perlustrasse quum per se non vori dissimile est, tum
nescio an excursionum istarum menmoría quadam supersit
in Epistola Pseudo-Callisthenis ( I1, 17, p. 120 sqq. ed. Di-
dot. ), übi Alexander Indis miracula visurus a Prasiorum
metropoli ( Palimbothris) itentidem proficiscitur.

399
populos transit, Rudem hominum antiquissimorum
vitam victumque paucis describit (6 18. 19); fu-
sius explicat quomodo deinceps mitiorem cultum
ex occidente attulerint Bacchus et Hercules, ur-
besque ab iis conditz sint, atque prosapia eorum
per multa secula regiam dignitatem apud Indos
obtinuerit, Subjunguntur alia quedam ad histo-
riam pertinentia (20—27), Quibus absolutis, tribus
Indorum septem enumerantur4 39— 38). Interpo-
nitur locus de elephantis (39). Postremo de sin-
gulis Indorum magistratibus pauca delibavit.

Hzc omnia optimo ordine procedunt, nisi quod
narrationem de elephantis ($ 39) Megasthenes
(sicuti Strabo) hand dubie eo loco posuit, quo de
venatorum tribu sermo erat; Diodorus contra (sicuti
Arrianus) ne brevem suam tribuum recensionem
interrumperet,, ad calcem capitis eam relegavit.

Eundem atque Diodorus narrationis ordinem
sequitur Árrianus, qui in Historie Indicz priori-
bus capitibus sedecim pra ceteris expressit Me-
gasthenem. Igitur hic quoque primum de populi
vita antiquissima et de Bacchi et Herculis benefi.
ciis, et deinde demum de tribubus exponit. Quein
auctorum consensum si junxeris adornationis hujus
simplicitati, dubium non est quin Diodorus et —
Arrianus seriem narrationis Megasthenicez fideliter
reddiderint. Quz quum ta sint, locus ille Zibri
quarti ex Herculis historia desumptus mendam
traxisse mihi videtur. Pro ἐν δ' fuerit iv δευτέρῳ (quee
haud infrequens confusio est). Dici possit diversis
locis de Hercule et Nabuchodonosore auctorem
verba fecisse, Sed neque hoc probabile. Nam tri-
buum et magistratuum descriptio, ut argumento sic
libro conjuncta fuerit ; tribus vero auctor recensuit
libro tertio; et post magistratus commemoratos
finem excerpendi fecerünt et Diodorus et Arrianus.
Omnia igitur suadent etiam inMegasthene caput
istud de magistratibus ultimum fuisse operis, tres
tantum libros complexi. Itaque fragmenta qua ad
Bacchi et Herculis historiam pertinent, vindicavi-
mus libro secundo. De reliquis acquievi adorna-
tione, qualem Schwanbeckius dedit; non quod
genuinam habeam, sed quod meliorem dare, nisi
Strabonis excerpta in minuta frustula dissecare vo-
lueris, sit difficillimum.

De dictione Megasthenis nihil] traditur. Ipsa
verba Megasthenis paucissima Abydenus citavit
(fr. 38), non sincera tamen, sed ionicis formis, .
quas de suo Abydenus intulit, deformata.

Quod fidem et auctoritatem scriptoris attinet,
apud vulgus Megasthenes inter principes habetur
eorum , qui ineptis mendaciis indulgentes, anilibus
rerum miraculosarum narrationibus animos lecto-

! rum demulcere studuerint. Cujus opinionis parens

“00

tum ignorantia exstiut tum veterum scriptorum
auctoritas, Etenim Strabone (II, p. 70; v. fr. 3o)
judice, Indicón auctores universi sunt ψευδολόγοι,
xa" ὑπερθολὴν δὲ Δηΐμαχος' τὰ δὲ δεύτερα λέγει Μεγα-
σθένης. Idemque paullo post : Διαφερόντως δ᾽ ἀπιστεῖν
ἄξιον Απϊμάγῳ τε xat Μεγασθένει. Argumentum vero
sententiz ponit hoc : Οὗτοι γάρ εἶσιν, inquit, οἱ τοὺς
ἐνωτοχοίτας xai τοὺς ἀστόμους xat ἄρρινας ἱστοροῦντες.
Quibus alia ejusdem generis subjicit. Neque aliter
sensit Eratosthenes (ap. Strabon. l. 1.). Plinius
quoque (VI, a1, 3; v. supra) ubi Megasthenem et
Dionysium nominat auctores, qui vires gentium
Indicarum prodiderint, addit : Noa tamen est dili:
gentia locus, adco diversa et incredibilia traduntur.
At judicii hanc severitatem magnopere tempe-
rassent, si licuisset ipsis historias Megasthenis
comparare cum iis, quz in ipsorum Indorum libris
vetustis de iisdem rebus narrantur. Inde enim jam
patet de gentibus istis aut vere fabulosis aut ita
certe Indorum odio vel ludibrio deturpatis, ut
a fabulosis non differre nobis videantur (*) , nihil

(*) Schwanbeckius p. 61 : « Commemorandum est, Arios
Indos ab antiquissimo tempore a gentibus indigenis bar-
barisque circumsessos esse, a quibus quum corpore tum
animo atque indole discrepabant. Quam discrepantiam
acutissime illi et perceperunt et expresserunt. Nam sicut
republica Indorum et per ipsos deos barbari repudiantur,
ita communi Indorum cogitationi natura et indolis humi-
lioris esse et bestialis potius quam humans videntur. Ani-
morum diversitas difficilius perspicitur, sed corporum dis-
similitudinem acriter Indi animadverterunt, in majus pe-
jusque extulerunt, et simulacrum illarum gentium prater
modum deforme cogitatione sibi finxerunt. Quo funda-
mento , quod fama firmaverat, potiti poetee ipsam superla-
tionem iterum auxerunt fabulisque exornaverunt. Aliae
gentes eteque Indice , quum aut permixtione tribuum ortae
essent, aut Indicos mores et praecipue tribuum institutionem
non satis sequerentur, commune Indorum odium ita sus-
ceperunt, ut eodem loco cum barbaris haberentur, et ad
siinilem deformitatem describerentur. 1ta in epicis carmini-
bus Indiam totam Brahmanicam a gentibus circumsessam
videmus non veris sed eo modo fictis, ut interdum fabulae
causa perspici jam non possit.

« Formas imnulto magis miras invenies, si deos Indorum,
deorumque comitatus respexeris : inter quos przcipue
Cuvéra οἱ Cárticéjc comitatus tali modo describitur ( cf.
Maháb. IX , 2558 seq.) , ut nihil fere, quod humana ima-
ginatione fingi possit, omissum videatur. Quos tamen Indi
. a populis fabulosis jam satis disjungunt : quippe quos neque
in orbe terrarum Indico habitare, neque humana cum
gente consuescere credunt. Quos igitur Graeci cum populis
India non poterant confundere. »

« Confundi autem facilius poterant popili cum animanti-
bus aliis , locum quasi medium inter daemones atque homi-
nes tenentibus, quorum summam copiam Indi sibi (inxe-
runt. Ráxasis enim, Picdhis aliisque eadem atque
populis fabulosis propria esse dicuntur, et hoc solum inter-
est inter utrosque, ut eadem , que singula attribui solent
populis, in Ráxasas et Picák'as multa vel cuncta soleant
conferri. In universum tam leve est inter utrosque discri-
men , ut certi fines terminique inter illos vix possint consti-

. sentiamus.

MEGASTHENES.

Megastlienem tradidisse, quie a Braclimanibus non
acceperit vel accipere non potuerit. Vidisse se
monstra illa in fragmentis nostris nusquam dixit
auctor, nec oranino uspiam dixisse putandus est.
Nam virum modestum et simplicem agnoscere vi-
demur. Certe formicam aurum effodientem, quam
item fabulis Strabo temere accenset (v. fr. 39),
videre poterat; at non vidit, idque ingenue fate-
tur, dicens se ἀχοὴν ἀφηγέεσθαι,. Quo igitur pacto
talis vir dixerit se vidisse, quse nemo unquam
videre potuit? Itaque mendacii crimine Megasthe-
nes absolvendus est. Sin ipsam credulitatem Graeco
homini vitio vertere ausis, etiam hanc culpam, si
qua est , áttenuabit et Brachmanorum , quorum ex
ore Noster pendebat, auctoritas, et imaginum si-
mulacrorumque, qua forte spectaverat, fraus et
fallacia, et quz animo inhzrebant narrationes
Scylacis , Hecatei, Herodoti , comitum Alexandri;

tui : Ráxase enim, etsi formidolosi describuntur, tainen
humani esse creduntur, et quum in terra habitare , tum in
pugnis Indorum dimicare , ita ut Indus quilibet , quid inter
naturam Ráxase atque hominis intersit, i»gre possit deti-
nire. Vix ulla invenitar res Ráxasis propria, qui non
populo quoque-alicui attribuatur. ltaque etiamsi de illis
fama quadam ad Grzscos pervenisset ( quze quidem res
certis non potest probari argumentis) , ideo tamen in mori-
bus populorum Indica ratione describendis vix erravissent.

« Gentium illarum famam in occidentem et ad Graecos
primo translatam esse, non est quod miremur. Fabule
enim cum ardore quodam poetico ficte eximiam habent
increbrescendi facultatem, et tanto majorem , quanto au-
dacius sunt ficte. Ee quoque fabulee , quibus Indi bestias
colloquentes descripserunt, ita per totum fere orbem ter-
rarum manaverunt, ut quomodo hoc factum sit, mon
Alie fabule, antequam ipsum Indiz nomen
notum est, ad Graecos translatae sunt : inter quod genus
eliam Homeri quadam (8001 numerandse videntur, quae
quidem res ante Védas melius cognitas probabiliter tantum
conjici , neque certis argumentis demonstrari potest. Et quo
longius epica Graccorum carmina a prima simplicitate
abeunt, eo magis fabulas istas irrepere animadvertimus :
multum jam valent apud epicos posterioris artatis poctas.
Valde οωατοί qui ex India putaret eas solum fabulas ma-
navisse, quibus memoratur India : nam fabula procedente,
etiam locus, quem fabula tractat, solet procedere. Cujus
rei hoc sit exemplum : Indi septentriones versus ultra
Himálajam habitare opinabantur U/(aracuros [ lidem sunt
cum Aftacoris Amomeli supra p. 396], qui diu beateque
viverent, morbis curisque vacarent, omni voluptate in
amenissima regione abundarent. Qu:e fabula mature in
occidentem processit simulque processit locus fabula , et
ita est factum, ut ab Hesiodi tempore Graeci opinarentur
septentriones versus habitare Hyperboreos , quorum ipsum
nomen ad similitndinem nominis Indici expressum es.
Cur indi regionem beati popult septentriones ver&us po-
suerint, causa est aperia; cur Greci, ne levissima qui-
dem invenitur; imo hic Hyperboreorum situs toti illi ima-
gini, quam de orbe terrarum Greci sibi effinxerunt, non
modo non convenit, sed etiam repugnat. Alia fabuke,
quum quasdam Graecorum opiniones attingerenl, in alia
loca translatae sunt. » De singulis populis fabulosis vide
not. ad fr. 34. Cf. not. fr. 39.

MEGASTHENES.

quibus adde Ctesi* impudentiam, qui sua non
accepisse sed oculis suis usurpasse jactaverat.

Praeterea Eratosthenes ut in rerum Alexandri
scriptoribus ( v. Eratosth. fr. 18) sic in Megasthene
reprehenderit mythologica illa de Baccho (i. e.
Siva Indorum) et Hercule (i. e. Crisna), qui man-
suetioris vitz auctores Indis exstitisse dicuntur.
Ας sane parum feliciter hec Megastheni cesserunt.
Nimirum laborabat communi Grsecorum vitio, qui
in exteris religionibus ubique Olympicos suos
odorantur, atque manifestissima ejus opinionis ar-
guinenta in sonorum , morum et institutorum vana
similitudine deprehendere sibi videntur. Mega-
sthenes vero tanto facilius erraverit, quo notior
inde ab Euripidis commentis Bacchus Indicus in-
ter Grecos erat, et quo avidius novam hanc do-
ctrinam Alexandri comites excoluerant. Hos tamen
eo Megsasthenes, ut Schwanbeckius monet, ante-
cellit, quod primus ita narravit, ut dubitare non
amplius possimus, quibusnam Indorum diis Dio-
nysi nomen et Herculis Greci attribuerint ( v. not.
ad fr. 24).

Similiter in reliqua Indie descriptione ceteros
scriptores longe post se reliquit. Idque Strabo quo-
que bene sensit, quum plurima sua e Megasthene
hauserit. Porro Árrianus quoque in priore historie
Indice parte pre ceteris sequitur Megasthenem,
quem utpote δόκιµον ἄνδρα cum Nearcho et Erato-
sthene componit, Hist. Ind. 17, 6 : Ταῦτά µοι ἀπό-
χρη δεδηλῶσθαι ὑπὲρ Ἰνδῶν, ὅσα γνωριµώτατα Néap-
χός τε xal Μεγασθένης δοχίµω ἄνδρε ἀνεγραψάτην.
Exp. Alex. V, 5, 1 : 'AM' ὑπὲρ Ἰνδῶν ἰδία pot γέ-
γραπται, ὅσα πιστότατα ἐς ἀφήγησιν οἵ τε ζὺν 'AM-
ξάνδρῳ στρατεύσαντες καὶ 6 ἐχπεριπλεύσας τῆς μεγάλης
θαλάσσης τὸ χατ᾽ Ἰνδοὺς Νέαρχος, ἐπὶ δὲ ὅσα Μεγα-
σθένης τε καὶ Ἐραστοσθένης, δοχίµω ἄνδρε, συνεγρα-
ψάτην.θαπι laudem quot nominibus meruerit, do-
cent reliquie. Nam primus et ultimus Megasthenes
de forma et magnitudine Indiz accuratiora tradidit,
nisi quod Patrocles latitudinem Indis non 16600,
sed 15000 stadiorum dicens ad verum propius ac-
cessit ("). Item fluminum et gentium recensum
nemo post eum diligentius instituit (**). In planta-

(*) « Id quod de latitudine Indise Megasthenes dixit, per
totam Grecerum g perpetuum mansit , ita ut nc
Ptolemzeus quidem , qui Indiam per XV1 mil. DCCC. stad.
extendi putat, aliquantum dissential. Sed longitudinis
rmensuram , quam indicavit, omnes rejeceront , ne opinio-
nem omnium veterum offenderent, qui zonam torridam pu-
tabent babitari non posse , aut indiam ponerent ( sicut Hip-
parchus ) cum manifesto errore multo longius septentriones
versus. » Schwanbeck. p. 29.

(**) Flumina preter Gangem et Indum Megasthenes το»

WFRACMENTA HISTOR. ΟΚ. — VOL. M.

401

rum quidem et animalium descriptione multa pre-
occupaverant Alexandri comites ; contra , si unum
Nearchum exceperis, plane neglexerant mores In-
dorum et res publicas, quas uberrime et fideliter
per omnes partes unus exposuit Megasthenes,
Quodsi errores nonnulli in tantam rerum multitu-
dinem et varietatem novitatemque irrepserint, id
sequus sestimator non mirabitur. Sic Gangis latitu-
dinem Megasthenes nimiam ponit; falso dicit Hy-
pbasim in Hydraotem se exonerare ; tamquam di-
versas tribus ponit, qus unius tribus partes erant
( v. not. ad fr. 37 ); alia quedam minus recte (τὰς
dere videtur, quod Indicas voces perperam intel-
lexerat ( v. not. ad fr. 28). « Nihilominus,
Schwanbeckius p. 76 ait , Megasthenis liber, quan-
tum est pars literarum Graecarum et Grsecee Roma-
nzque doctrine, quasi fastigium est. scientie ,
quam de India veteres unquam consecuti sunt.
Nam etsi geographica Gracorum scientia postea
demum perfecta est, tamen Indiz cognitio jam
Megasthenis libris ad summam perfectionem ita
pervenit, ut qui postea de India scripserunt, ad
veritatem tanto propius accedant, quanto accura-
tius Megasthenis Indica sequantur. Neque per sese
tantum , sed etiam aliam ob rem Megasthenes mul-
tum valet; nam quum magnam partem narratio-
num alii scriptores ex illo hauserint, in totam Grz-
corum et Romanorum scientiam magnam vim ha-
buit. Preter hanc, quam in literis Grecis Indica
Megasthenis obtinent auctoritatem , reliquie aliud
quoque pretium habent, quum inter fontes Indice
antiquitatis locum non ultimum teneant, Nam sic-
ut nunc est Indie antique scientia nostra, illius
narratio etsi suppleri et corrigi non raro potest,
tamen aliis locis screntiam nostram aliunde repe-
titam auget. Verumtamen concedendum est, id
quod novi nos docuit, neque numeri neque pon-
deris permagni esse. Gravius est, quam id quod
novum refert, quod rerum Indicarum imaginem
in certum quoddam tempus revocavit , quum li-
tere Indice semper sibi constantes, si quo tem-
pore quid acciderit quzrimus, in summa dubita-
tione nos relinquere soleant. »

censuit quinquaginta octo (Arrian. Ind. 5, 2), gentes εἶχοσι
καὶ ἑκατόν τι ( fr. 24 init.). Accuratior numerus fuerit gen-
tium centum et duodeviginti. 1d colligas e Plinio VI, 2t , 5,
ubi hzec : Seneca etiam apud nos tentata Indic commen-
tatione sexaginta ejus amnes prodidit , gentes duodevi-
ginti centumqwe. Nam dubium vix est, Senecam ut in
fluminum numero , sic etiam in reliquis Megasthenis legisse

.

————900«4m———

402

INAIKA.
(ΕΠΙΤΟΜΙ.)

1.

Diodorus II, 35 : Ἡ τοίνυν Ἰνδικὴ τετράπλευρος
οὖσα τῷ σχήµατι, τὴν μὲν πρὸς ἀνατολὰς νεύουσαν
πλευρὰν xal τὴν πρὸς τὴν µεσημθρίαν ἡ µεγάλη πε-
ριέχει θάλαττα, τὴν δὲ πρὸς τὰς ἄρκτους τὸ ᾽Ημωδὸν
ὄρος διείργει τῆς Σχυθίας, Ἂν κατοιχοῦσι τῶν Σχυθῶν
οἱ προσαγορευόµενοι ΣάχΧαι" τὴν δὲ τετάρτην τὴν πρὸς
δύσιν ἐστραμμένην διείληφεν ὁ Ινδὸς προσαγορευόµενος
ποταμὸς, μέγιστος v σχεδὸν τῶν ἁπάντων μετὰ τὸν
Νεῖλον. (3) Τὸ δὲ μέγεθος τῆς ὅλης Ἰνδικῆς φασιν ὑπάρ-
χειν ἀπὸ μὲν ἀνατολῶν πρὸς δύσιν δισµυρίων ὀχταχισ-
χιλίων σταδίων, ἀπὸ δὲ τῶν ἄρχτων πρὸς µεσημθρίαν
τρισμυρίων δισχιλίων. Τηλικαύτη δὲ οὖσα τὸ μέγεθος
δοχεῖ µάλιστα τοῦ χόσµου περιέχειν τὸν τῶν θερι-
νῶν τροπῶν xóxAov, καὶ πολλαχῃ μὲν ἐπ᾽ ἄχρας τῆς
Ἰνδικῆς ἰδεῖν ἔστιν ἀσχίους ὄντας τοὺς γνώµονας,
νυχτὸς δὲ τὰς ἄρχτους ἀθεωρήτους, ἐν δὲ τοῖς ἐσχά-
τοις οὐδ' αὐτὸν τὸν ἀρχτοῦρον φαίνεσθαι ' καθ) ὃν
δὴ τρόπον φασὶ xai τὰς σχιὰς κεχλίσθαι πρὸς uto
θρίαν.

3. Ἡ 9' οὖν Ἴνδιχὴ πολλὰ μὲν ὄρη καὶ μεγάλα ἔχει
δένδρεσι παντοδαποῖς χαρπίµοις πληθύοντα, πολλὰ δὲ
πεδία καὶ μεγάλα χαρποφόρα, τῷ μὲν χάλλει διάφορα,
ποταμῶν δὲ πλήθεσι διαιρούµενα. Τὰ πολλὰ δὲ τῆς
χώρας ἀρδεύεται, xal διὰ τοῦτο διττοὺς ἔχει τοὺς xav.
ἔτος χαρποὺύς ζῴων τε παντοδαπῶν γέμει διαφόρων
τοῖς µεγέθεσι xal ταῖς ἀλχαῖς, τῶν μὲν χερσαίων, τῶν
δὲ xai πτηνῶν. (4) Καὶ πλείστους δὲ xal µεγίστους

MFEGASTHENIS

ἐλέφαντας ἐκτρέγει, /οβηγοῦσα τὰς τροφὰς ἀγθόνως,
δι ἃς ταῖς ῥώμαις τὰ θηρία ταῦτα πολὺ προέχει τῶν
κατὰ τὴν Λιθύην γεννωµένων’ διὸ xal πολλῶν θηρευο-
µένων ὑπὸ τῶν Ἰνδῶν xal πρὸς τοὺς πολεμικοὺς ἀγῶνας
κατασχευαζοµένων µεγάλας συµθαίΐνει γίνεσθαι ῥοπὰς
πρὸς τὴν νίχην.

XXXVI. 5. Ὁμοίως δὲ xoi τοὺς ἀνθρώπους fj πο-
λυχαρπία τρέφουσα τοῖς τε ἀναστήμασι τῶν σωµά-
των καὶ τοῖ ὄγχοις ὑπερφέροντας χατασχευάζει;
εἶναι δὲ αὐτοὺς συµθαίνει xal πρὸς τὰς τέχνας ἐπιστή-
µονας, ὡς ἂν ἀέρα μὲν ἕλκοντας χαθαρὀν, ὕδωρ δὲ λε-
πτομερέστατον πίνοντας. (s) Ἡ δὲ γή πάµφορος οὖσα
τοῖς ἡμέροις χαρποῖς ἔχει xal φλέθας χαταγείους πολλῶν
xai παντοδαπῶν μετάλλων’ γίνεται γὰρ ἐν αὐτῃ πολὺς
μὲν ἄργυρος xai χρυσὸς, οὐκ ὀλίγος δὲ Καλχὸς xat σί-
δηρος, ἔτι δὲ καττέτερος xal τἆλλα τὰ πρὸς χόσµον τε
καὶ χρείαν xal πολεμικὴν παρασχευὴν ἀνήχοντα.
(7) Χωρὶς δὲ τῶν δημητριαχῶν χαρπῶν φύεται xarà
τὴν Ἰνδικὴν πολλὴ μὲν κέγχρος, ἀρδευομένη τῇ τῶν
ποταµίων ναµάτων δαψιλεία, πολὺ δὲ ὅσπριον xai διά-
φορον, ἔτι δὲ ὄρυζα καὶ τὸ προσαγορευόµενον βόσπαρον,
xol μετὰ ταῦτ᾽ ἄλλα πολλὰ τῶν πρὸς διατροφὴν χρη-
σίµων' καὶ τούτων τὰ πολλὰ ὑπάρχει αὐτοφυῆ. οὐκ
ὀλίγους δὲ xol ἄλλους ἐδωδίμους καρποὺς φέρει ὄυνα-
µένους τρέφειν ζῷα, περὶ v μαχρὸν ἂν εἴη γράφειν.
(8) Διὸ xat φασι µηδέποτε τὴν Ἰνδικὴν ἐπισχεῖν λιμὸν
3| χαθόλου σπάνιν τῶν πρὸς τροφὴν ἥμερον ἀνηχόντων.
Διττῶν γὰρ ὄμθρων ἐν αὐτῃ γινοµένων καθ) ἕχαστον
ἔτος, τοῦ μὲν χειμερινοῦ, χαθὰ παρὰ τοῖς ἄλλοις ὁ απὀ-
poc τῶν πυρίνων γίνεται καρπῦν, τοῦ ὃ᾽ ἑτέρου xai
τὴν θερινὴν τροπὴν, καθ) ἣν σπείρεσθαι συµθαίνει τὴν
ὄρυζαν xal τὸ βόαπορον, ἔτι δὲ σήσαμον xoi χέγχρον,
κατὰ [δὲ] τὸ πλεῖστον ἀμφοτέροις τοῖς χαρποις ol χατὰ

EPITOME INDICORUM.

1.

India figura quadrilatera est; ad orientem vergens
latus et allerum, quod meridiem respicit, magnum illud
mare circumdat ; quod arctos versus tendit , Emodus mons
a Scythia, quam 68000 habitant, dividit; quartum ad
occidentem Indus fluvius, post Nilum fere maximus omni-
um disterminat. (2) Totius Indi; magnitudinem ab ortu
versus occasum duodetriginta millibus stadiorum; a se-
ptemtrionibus versus meridiem, triginta duobus millibus
definiunt. Hzc tanta Indie magnitudo prae ceteris mundi
partibus maxime solstitii estivi tropicum complecti vide-
tur. Et in multis remotioris Indie regionibus nullam inter-
diu a gnomonibus umbram spargi , noctuque Arctos visum
subterfugere, videre est, imo in extremo ejus nec ipse
Arcturus apparet. Hac ratione umbras quoque ad austrum
cadere perhibent.

3. Crebros India montes habet, omni genere arborum
feecundarum refertos ; campis etiam frugiferis longe lateque
abundat, qui et amoenitate soli prostant, et ab amnium
multitudine intersecantur. Et quia passim irrigatur, fit ut
bis in anno fructibus exuberet, et varia bestiarum genera ,

tam volatilium , quam terrestrium , magnitudine ac robore
insigni producat. (4) Plurimos porro ac pregrandes ele-
phantos, pascuis abunde suppeditátis, nutrit ; quapropter
id genus belluz istic Jocorum Africanas viribus multo pra-
stant. Ideo quum larga earum sit Indis venatio, ad certa-
mina bellica instituta multum ad obtinendum victorias
momenti afferunt.

XXXVI. 5. Similiter frugum cop'a, ut proceritate cor-
porum et crassitie excellant homines, efficit : ut vero nihilo-
minus artium scientia praestent, sors tulit; utpote quibus
purus aer trahitur, et aqua subtilissima bibitur. (6) Tel-
lus, mitiorum fructuum copia redundans, subterraneas
quoque omnis generis metallorum venas hahet. Nam mul-
tum ibi argenti et auri, nec parum eris ferrique et stanni
nascitur, ceteraque omnia, quz ad ornatum et usum, nec
non ad.bellicos apparatus conducant, abunde suppetunt.
(7) Pr&ter fruges Cereales, etiam milium in India copio-
sum, a benigna fluviorum irrigatione, provenit. Porro
magna leguminum ibi copia et varietas; adde oryzam, et
quod vocant bosporum, aliaque complura ad vitz sus-
tentationem commoda; adde ceteros escnlentos fructus,
animantibus nutriendis aptos: de quibus scribere longum
est. (8) Idcirco nunquam a fame , aut ulla victus mansue-

FRAGMENTA.

τὴν Iv3ochy ἐπιτυγχάνουσι΄ πάντων δὲ ( 3) τελεσφο-
ρουµένων, θατέρου τῶν καρπῶν οὐχ ἀποτυγχάνουσιν.
(9) Οἵ τε αὐτοματίζοντες χαρποὶ xal αἱ χατὰ τοὺς ἑλώ-
δεις τόπους φυόμεναι ῥίδαι διάφοροι ταῖς γλυχύτησιν
οὖσαι πολλὶν πχρέχονται τοῖς ἀνθρώποις δαψίλειαν -
πάντα γὰρ σχεδὸν τὰ χατὰ τὴν χώραν πεδία γλυχεῖαν
ἔχει τὴν ἀπὸ τῶν ποταμῶν ἰχμάδα καὶ τὴν ἀπὸ τῶν
ἐν τῷ θέρει [γινοµένων] xax' ἐνιαυτὸν χυχλικῇ τινι πε-
ριόδῳ παραδόξως εἰωθότων γίνεσθαι δαψίλειαν, χλιαρῶν
πιπτόντων ὑδάτων ἐκ τοῦ περιέχοντος ἀέρος, xal τὰς
ἐν τοῖς ἔλεσι ῥίζας ἕψοντος τοῦ χαύματος, xal μάλιστα
τῶν μεγάλων χαλάµων. — (10) Συμθάλλονται δὲ παρὰ
τοῖς Ἰνδοῖς xai τὰ νόµιµα πρὸς τὸ µηδέποτε ἔνδειαν
τροφῆς παρ᾽ αὐτοῖς εἶναι: παρὰ μὲν γὰρ τοῖς ἄλλοις
ἀνθρώποις ot πολέκιοι καταφθείροντες τὴν χώραν
ἀγεώργητον χατασχευάζουσι’ παρὰ δὲ τούτοις τῶν γεωρ-
γῶν ἱερῶν xal ἀσύλων ἐωμένων, ol πλησίον τῶν παρα-
τάξεων γεωργοῦντες ἀνεπαίσθητοι τῶν χινδύνων εἶσίν.
Ἀμφότεροι γὰρ οἱ πολεμοῦντες ἀλλήλους μὲν ἀποχτεί-
νουσιν dv ταῖς µάχαις , τοὺς δὲ περὶ τὴν γεωργίαν ὄντας
ἐῶσιν ἀθλαθεις, ὡς xotwouc ὄντας ἁπάντων εὐεργέτας,
τάς τε χώρας τῶν ἀντιπολεμούντων oUt ἐμπυρίζουσιν
οὔτε δενδροτομοῦσιν.
XXXVII. 11. Ἔγχει δὲ καὶ ποταμοὺς ἡ χώρα τῶν
Ινδῶν πολλοὺς xai μεγάλους πλωτοὺς, οἳ τὰς πηγὰς
E ἔγοντες ἐν τοῖς ; ὄρεσι τοῖς πρὸς τὰς ἄρχτους κεχλιµένοις
φέρονται διὰ τῆς πεδιάδος, ὧν ox ὀλίγοι συμμίσγοντες
ἀλλήλοις ἐμθάλλουσιν εἰς ποταμὸν τὸν ὀνομαζόμενον
ἕ άγγην. (11) Οὗτος δὲ τὸ πλάτος γενόμενος σταδίων
τριάχοντα φέρεται μὲν ἀπὸ τῆς ἄρχτου πρὸς µεσηυ-

tioris inopia Indiam vexari perhibent. Quum enim bis
quolibet anno in India pluat, semel sub hiemem , quando
tritici, sicuti apud alios , fil sementis ; iterum circa solsti-
tium sstivum, in quod 957248, bospori, sesami et milii
satio incidit : ex utraque messe utplurimum Indis larga
frugum copia redit. Quodsi una messis non perfecte omnia
praestat, alterius certe frugibus non destituuntur. (9) Quin
etiam sponte procreati fructus et in palustribus enatee
radices dircedine eximia largam sui copiam mortali-
bus praebent. Omnes enim prope regionis illius campi
dulci amnium imbriumque, qq anniversario per aestatem
circuitu exsistere repente solent, humore perfunduntur.
Radices autem in paludibus, przsertim magnarum arun-
dinum, sestus solis percoquit. (10) Ad id vero, ne fames
apud Indos ingravescat, plurimum etiam leges conferunt.
Apud alios enim mortales populatione hostili terra inculta
redditur; sed apud hos agricolae sacri et inviolabiles manent,
ita ut nec proximi collatis aciebas et pugnis aliquid periculi
sentiant. Nam belligerantium utrimque acies in se quidem
mnutua inter pugnandum c:ede grassantur; sed terree ου]-
ture deditos haudquaquam laedunt, utpote qui communi
omnes beneficio sibi devinciant. Ideo neque incendiis neque
arborum excisionibus hostium terras multant.

XXXVII. 11. Amnes preterea multos habet India ma-
gnosque et navigiis aptos, qui in Borealibus orti montibus
per campestría decurrunt, multique eorum inter se com:

--ωᾶρρῆῆβ”ῶ------εξκακααἛἛκ--------------.---------ᾱ----------Ὑ-ι--------πααποσρ S LL S a cmd

403

θρίαν, ἐξερεύγεται δὲ εἰς τὸν Ὠκεανόν, ἀπολαμβάνων
elc τὸ πρὸς ἕω µέρος τὸ ἔθνος τὸ τῶν Γανδαριδῶν (1 αγ-
γαριδῶν 2), πλείστους ἔχον xat µεγίστους ἐλέφαντα-.

(13) Διὸ xal τῆς χώρας ταύτης οὖὐδεὶς πώποτε βασιλεὺς
ἔπηλυς ἐκράτησε, πάντων τῶν ἀλλοεθνῶν φοθουιένων
τὸ πλῆθος χαὶ τὸν ἀλχὴν τῶν θηρίων. Καὶ γὰρ Ἀλέ-
Sav poc 6 Μακεδὼν ἁπάσης τῆς Ἄσίας χρατήσας µό-
νους τοὺς Γ ανδαρίδας οὐκ ἐπολέωησε: καταντήσας γὰρ
ἐπὶ τὸν Γαγγην ποταμὸν μετὰ πάσης τῆς δυνάμεως,
καὶ τοὺς ἄλλους ᾿Ινδοὺς χαταπολεµήσας, ὡς ἐπύθετο
τοὺς Γανδαρίδας ἔχειν τετρακισχιλίους ἐλέφαντας πο-
λεμιχῶς χεχοσµηµένως, ἀπέγνω τὴν im αὐτοὺς στρα"
τείαν. (09 Ὅ δὲ παραπλήσιος τῷ l'érm ποταμὸς,
προσαγορευόµενος δὲ Ἰνδὸς, ἄργεται μὲν ὁμοίως ἀπὸ
τῶν ἄρχτων, ἐμθάλλων δὲ εἰς τὸν Ὠκχεανὸν ἀφορίζει
τὴν "IvBucfv * πολλὴν δὲ διεξιὼν πεδιάδα χώραν δέχε-
ται ποταμοὺς οὐκ ὀλίγους πλωτοὺς, ἐπιφανεστάτους δὲ
Ὕπανιν καὶ “Ὑδάσπην xai Ἀχεσῖνον, — (15) Χωρὶς δὲ
τούτων dÀÀo πλῆθος ποταμῶν παντοδαπῶν διαρρεῖ,
καὶ ποιεί χατάφυτον πολλοῖς χηπεύμασι καὶ χαρποῖς
παντοδαποῖς τὴν χώραν. — (16) Τοῦ δὲ κατὰ τοὺς ποτα-
μοὺς πλήθους xal τῆς τῶν ὑδάτων ὑπερθολῆς αἰτίαν
φέρουσιν οἱ παρ᾽ αὗτοῖς φιλόσοφοι xat φυσικοὶ τοιαύτην
τῆς ἸΙνδικῆς φασι τὰς περιχειµένας χώρας, τήν τε
Σχυθῶν xal Βακτριανῶν, ἔτι δὲ xol τὸν Ἀριανῶν,

ὑψηλοτέρας εἶναι τῆς Ινδιχῆς: ὥστε εὐλόγως εἷς τὸν
ὑποχειμένην χώραν πανταχόθεν συρρεούσας τὰς λιθά-
δας ἐκ τοῦ xav' ὀλίγον ποιεῖν τοὺς τόπους χαθύγρους
xoi γεννᾶν ποταμῶν πλῖῆθος. — (17) Ίδιον δέ τι συµ-
θαΐνει περί τινα τῶν χατὰ τὴν νδιχὴν ποταμῶν τὸν

mixti in fluvium , Gangen Indis vocitatum , sese effundunt.
(12) 1s triginta stadiorum latitudine a borea defertur ad
meridiem, et distermipata versus ortum Gangaridarum
(V. Lassen. Pentapol. 16) natione, quie prsegrandibus
abundat elephantis , in Oceanum sese eructat. (13) Necdum
regum advenarum quisquam terram illam subegit , quum
omnes alienigenae numerum et robur belluarum reformi-
dent. Ipse etiam Alexander, redacta sub jugum Asia tofa,
solos Gandaridas bello intactoe reliquit : postquam enim
ad Gangen cum omai exercitu venerat, aliis retro Indis
jam devictia, simulac Gandaridas quater mille elephantes
ad bellum egregie instructos habere animadvertit, expedi-
tionem in illos omittendam censuit. (14) Affinis autem
Gange fluvius, quem Indum vocant, et ipse e septeimtrio-
nalibus in Oceanum decurrens , Indiam a cetera Asia sepa-

rat , dumque per longe patentes campos delabitur, complu-
res et quidem navigabiles fluvios, inter quos Hypenis et
Hydaspes Acesinusque spectatissimi, alveo excipit. (15) Prae-
ter hec multa quoque alia diversi generie flumina , Indic
terras interlabentia , crebris hortis omnigenisque fructibus
uberes reddunt. (16) Quod autem India tot amnibus et
tanta aquarum copia redundet , philosophi ejus loci ac phy-
tici hanc afferunt causam. Adjacentes Scytharum Dactria-
norumque et Arian&m terras editliorem habere situm au-
tumant quam indiam. Hinc bonis rationibus consequi ut in
subjectam wndique regionem humor confluens paulatiu

26.

4041

ὀνομαζόμενον Σίλλαν, ῥέοντα δὲ ἔκ τινος ὁμωνύμου
χρήνης ἐπὶ γὰρ τούτου µόνου τῶν ἁπάντων ποταμῶν
οὐδὲν τῶν ἐμθαλλομένων slc αὐτὸν ἐπιπλεῖ, πάθτα
9' elc τὸν βυθὸν χαταδύεται παραδόξως,

XXX VIII. 15. T3v 9' ὅλην Ἰνδιχὴν οὖσαν ὕπερμε-
έθη λέγεται κατοιχεῖν ἔθνη πολλὰ xal παντοδαπὰ,
xal τούτων μηδὲν ἔχειν τὴν ἐξ ἀρχῆς Υένεσιν ἔπηλυν,
ἀλλὰ πάντα δοχεῖν ὑπάρχειν αὐτόχθονα, πρὸς δὲ τούτοις
μήτε ζενικὴν ἀποιχίαν προσδέχεσθαι πώποτε µήτε elc
ἄλλο ἔθνος ἀπεσταλχέναι. (19) Μυθολογοῦσι δὲ τοὺς
ἀρχαιοτάτους ἀνθρώπους τροφαῖς μὲν κεχρῆσθαι τοῖς
αὐτομάτως Φφυομένοις x τῆς γῆς χαρποῖς, ἐσθῆσι δὲ
ταῖς δοραῖς τῶν ἐγχωρίων ζῴων, χαθάπερ xal παρ)
Ἓλλησιν * ὁμοίως δὲ xal τῶν τεχνῶν τὰς εὑρέσεις xal
τῶν ἄλλων τῶν πρὸς βίον χρησίµων ἐκ τοῦ κατ’ ὀλίγον
γενέσθαι, τῆς χρείας αὐτῆς ὑφηγουμένης εὐφυεῖ ζῴῳ
xal συνεργοὺς ἔχοντι πρὸς ἅπαντα χεῖρας xal λόγον xal
ψυχῆς ἀγχίνοιαν.

20. Μυθολογοῦσι δὲ παρὰ τοῖς Ἰνδοῖς ol λογιώτατοι
περὶ ὧν καθῆχον ἂν εἴη συντόμως διελθεῖν. Φασὶ γὰρ
ἐν τοῖς ἀρχαιοτάτοις χρόνοι, παρ) αὐτοῖς ἔτι τῶν
ἀνθρώπων κχωμηδὸν οἰκούντων, παραγενέσθαι τὸν
Διόνυσον ἐκ τῶν πρὸς ἑσπέρας τόπων ἔχοντα δύναμιν
ἀξιόλογον: ἐπελθεῖν δὲ τὴν Ἰνδιχὴν ἅπασαν, μηδεμιᾶς
οὔσης ἀξιολόγου πόλεως τῆς δυναµένης ἀντιτάξασθαι,
(21) ᾿Επιγενομένων δὲ χαυµάτων μεγάλων, xat τῶν τοῦ
Διονύσου στρατιωτῶν λοιμιχῃ νόσῳ διαφθειροµέναν,
συνέσει διαφέροντα τὸν ἠἡγεμόνα τοῦτον ἀπαγαγεῖν τὸ
στρατόπεδον ἐκ τῶν πεδινῶν τόπων εἰς τὴν ὀρεινήν"
ἐνταῦθα δὲ πνεόντων ψυχγρῶν ἀνέμων καὶ τῶν ναµα-
τιαίων ὑδάτων καθαρῶν ῥεόντων πρὸς αὐταῖς ταῖς πη-

—————A—Ó ———— Án —— PÀÁQÓ ERRARE, --------ᾱ-----ᾱ-----ᾱ---ᾱ----------.

MEGASTHENIS

γαῖς, ἀπαλλαγῆναι τῆς νόσου τὸ στρατόπεδον’ ὀνομᾶ»
ζεσθαι δὲ τῆς ὀρεινῆς τὸν τόπον τοῦτον Μηρὸν, χαθ) ὃν
6 Διόνυσος ἐξέτρεψε τὰς δυνάµεις Ex τῆς νόσου " dy οὗ
8) καὶ τοὺς Ἕλληνας περὶ τοῦ θεοῦ τούτου παραδεδω-
χέναι τοῖς µετα γενεστέροις τετράφθαι τὸν Διόνυσον ἐν
μηρῷ. (22) Μετὰ δὲ ταῦτα τῆς παραθέσεως τῶν χαρ-
πῶν ἐπιμεληθέντα µεταδιδόναι τοῖς Ινδοῖς, xat. τὸν
εὕρεσιν τοῦ olvou xal τῶν ἄλλων τῶν εἷς τὸν Βίον γρη-
σίµων παραδοῦναι. Πρὸς δὲ τούτοις πόλεών τε ἀξιολό-
γων γενηθηναι κτίστην, µεταγαγόντα τὰς xoa εἷς
τοὺς εὐθέτους τόπους, τιμᾶν τε χαταδεῖξαι τὸ θεῖον xal
νόμους εἰσηγήσασθαι καὶ δικαστήρια, χαθόλου δὲ πολ-
λῶν xal καλῶν ἔργων εἰσηγητὴν γενόµενον θεὸν νοµι-
σθῆναι x«l τυχεῖν ἀθανάτων τιμῶν. (35) Ἱστοροσι
δ’ αὐτὸν xol γυναικῶν AT Go; μετὰ τοῦ στρατοπέδου
περιάγεσθαι, xal κατὰ τὰς ἐν τοῖς πολέμοις παρατάξεις
τυµπάνοις xal χυµβάλοις χεχρῆσθαι, µήπω σάλπιγγος
εὑρημένης. Βασιλεύσαντα δὲ πάσης τῆς Ἰνδιχῆς £m
δύο πρὸς τοῖς πεντήχοντα γήρα τελευτῆσαι ' διαδεξαμέ.
νους δὲ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ τὴν ἠγεμονίαν ἀεὶ τοῖς dy
ἑαυτῶν ἀπολιπεῖν τὴν doy: τὸ δὲ τελευταῖον πολ»
λαῖς γενεαῖς ὕστερον καταλυθείσης τῆς ἡγεμονίας δη-
μοχρατηθῆναι τὰς πόλεις.

XXXIX. αι. Περὶ μὲν οὖν τοῦ Διονύσου καὶ τῶν
ἀπογόνων αὐτοῦ τοιαῦτα μυθολογοῦσιν οἳ τὴν ὀρεινὴν
τῆς Ἰνδικῆς κατοιχοῦντες, Τόν τε Ἡραχλέα gam
παρ) αὑτοῖς γεγενῆσθαι, xal παραπλησίως τοῖς Ἕλλησι
τό τε ῥόπαλον xa τὴν λεον τῆν αὐτῷ προσάπτουσι' τῇ
δὲ τοῦ σώματος ῥώμῃ xai ἀλχῃ πολλῷ τῶν ἄλλων dv-
θρώπων διενεγκεῖν, xal καθαρὰν ποιῆσαι τῶν θηρίων
γῆν τε xal θάλατταν. (25) Γαµήσαντα δὲ πλείους Tv

loca irriget, amnesque multos gignat. (17) At prae ceteris
Indi: fluviis peculiare quidpiam accidit illi, quem Sillam
vocant, ex fonte ejusdem nominis profigenti : inter omnes
enim fluvios hic solus nihil injectum supernatare sinit , sed
cuncta in profundum demersa mirabili sane ratione ab-
sorbet.

XXXVIII. (8. India porro quum sit longe amplissima,
multis variisque gentibus incoli , quarum nulla peregrinam
habeat originem , sed omnes indigens putentur; nec un-
quam vel ab exteris accepisse, vel in aliam nationem emi-
sisse colonias perhibetur. (19) Antiquissimos illic homines
fructibus e terra sponte natis pro cibis, et pellibus anima-
lium , ut etiam apad Grecos, pro vestibus usos esse ex fa-
bulis antiquis referunt : similiter artes et cetera ad vitam
necessaria paulatim inventa, quum ipea necessitas animali,
natura ingenioso, et cui manus, loquela , animi sagacitas
ad omnia adjumento sint , ea subjecisset.

20. Fabulantur vero Indorum doctissimi complura, de
quibus pauca hic recensere non alienum esse puto. Remo-
fissimis, aiunt, temporibus, quum mortales ibi adhnc
vicatim habitarent dispersi, Bacchus ex occiduis terrae
partibus cam numeroso exercitu adventans, Indiam, nulla-
dum urbe memorabili , quee resistendo fuisset, instructam,
fotam peragravit. (2t) Quum vero magnis vexati ardori-
bus tilites peste interirent, dux ille prudentia excellens

- ———— ----- o μυ. LLe€---.

p—— ————————————————— — QM
η

e campestribus in montana copias duxit : ubi frigidioris
aurc afflatu et purioris aquse, ad ipsas fontium scatebras
promanantis, haustu recreati, morbo liberantur. Locus
ille montanus , quo pestem a copiis suis depulit, Merus (ος
est : Femur. Nomen [ndicum montis : méru ) appellatur.
Hinc igitur Graeci Bacchum in femore nutritum posteris tra:
diderunt. (22) Is post hzc , aiunt , fructibus comportandis
diligenter incumbens cum Indis eos communicavit : inventum
etiam vini aliorumque vitte conducentium usum illis tradi-
dit. Urbes quoque magnificas exstruxit, pagis ad silus
commodiores traductis. Tum numinis colendi rationem
monstravit, legesque ac judicia instituit. Tandem quum
multa Indos preclara edocuisset, inter deos recensmus,
immortales obtinuit honores. (23) Feminarum quoque
agmen in exercitu circumduxisse, et in acie tympants
cymbalisque, tuba nondum inventa , usum memorant. γι
postquam Indis totius regnum per quinquaginta duo annot
tenuisset, extrema senecta decessisse, filiis regni admini
stratione relicta , qui suis deinceps posteris eam per succes
sionem tradiderunt, donec multis post seculis abrogala
potestate regia , populare civitates regimen instituére- —
XXXIX. 24. Htc de Baccho ejusque progenie a montants
Indis habitatoribus referuntur. Adjiciunt , Herculem quo
que apud se fuisse, et, quomodo Grseci , clava leoni"
que illum instruunt. Ac robore corporis fortitudinequ"

FRAGMENTA.

ναῖχας, υἷοὺς μὲν πολλοὺς, θυγατέρα δὲ (lav γεννῆ-
σαι" xal τούτων ἐνηλίχων γενοµένων, πᾶσαν τὴν
Ἰνδικὴν διελόµενον slc ἴσας τοῖς τέχνοις µερίφας ἅπαν-
τας τοὺς υἱοὺς ἀποδεῖξαι βασιλέας, µίαν δὲ θυγατέρα
θρέψαντα xal ταύτην βασίλισσαν ἀποδεῖξαι. (26) Κτί-
στην τε πόλεων οὐχ ὀλίγων γενέσθαι, xoi τούτων τὴν
ἐπιφανεστάτην καὶ µεγίστην προσαγορεῦσαι Παλί-
6o0pa* Κατασχευάσαι δ’ ἐν αὐτῇ xal βασίλεια πολυ-
τελη xai πλῆθος οἰχητόρων καθιδρῦσαι ' τήν τε πόλιν
ὀχυρῶσαι τάφροις ἀξιολόγοις ποταµίοις ὕδασι πληρου-
µέναι. — (27) Καὶ τὸν μὲν Ἡρακλέα τὴν ἐξ ἀνθρώπων
µετάστασιν ποιησάµενον ἀθανάτου τυχεῖν τιμῆς" τοὺς
δ) ἀπογόνους αὐτοῦ βασιλεύσαντας ἐπὶ πολλὰς γενεὰς
xai πράξεις ἀξιολόγους µεταχειρισαµένους μήτε στρα-
τείαν ὑπερόριον ποιήσασθαι, µήτε ἀποιχίαν εἰς ἄλλο
ἔθνος ἁποστεῖλαι, , Yocepov δὲ πολλοῖς ἔτεσι τὰς πλεί-
στας μὲν τῶν πόλεων δημοκρατηθῆναι, τινῶν δὲ ἐθνῶν
τὰς βασιλείας διαμεῖναι µέχρι τῆς Αλεξάνδρου διαθά-
σεως. (39) Νομίμων δ) ὄντων παρὰ τοῖς Ινδοῖς ἐνίων
ἐξηλλαγμένων θαυμασιώτατον ἄν τις ἠγήσαιτο τὸ xa-
ταδειχθὲν ὑπὸ τῶν ἀρχαίων παρ) αὐτοῖς φιλοσόφων ;
νενοµοθέτηται γὰρ παρ) αὗτοῖς δοῦλον µηδένα τὸ πα-

ῥάπαν εἶναι, ἐλευθέρους à' ὑπάρχοντας τὴν ἰσότητα.

τιμᾶν ἐν πᾶσι. Τοὺς γὰρ µαθόντας μήθ᾽ ὑπερέχειν
μήθ) ὑποαπίπτειν ἄλλοις κράτιστον ἕξειν βίον πρὸς
ἁπάσας τὰς περιστάσεις" εὔηθες γὰρ εἶναι νόµους μὲν
ἐπ᾽ ἴσης τιθέναι πᾶαι, τὰς δ᾽ ἐξουσίας ἀνωμάλους χα-
τασχενάζειν. ,

XL. 29. Το δὲ πᾶν πλῆθος τῶν Ἰνδῶν εἰς ἑπτὰ µέρη

405

διήρηται, ὧν ἐστι τὸ μὲν πρῶτον σύστηµα φιλοσόφων,
πλήθει μὲν τῶν ἄλλων μερῶν λειπόμενον, τῇ ὃ) ἐπι-
qavela πάντων πρωτεῦον * ἀλειτούργητοι γὰρ ὄντες of
φιλόσοφοι πάσης ὑπουργίας οὔθ) ἑτέρων χυριεύουσιν
οὔθ) ὀφ᾽ ἑτέρων δεσπόζονται. (90) Παραλαμθάνονται δὲ
ὑπὸ μὲν τῶν ἰδιωτῶν elc τε τὰς ἐν τῷ βίῳ θυσίας xat
elc τὰς τῶν τετελευτηχότων ἐπιμελείας, Gc θεοῖς γεγο-
νότες προσφιλέατατοι καὶ περὶ τῶν dv Ἅδου μάλιστα
ἐμπείρως ἔχοντες, ταύτης τε τῆς ὑπουργίας δῶρά-
τε xal τιμὰς λαμθάνουσιν ἀξιολόγους ' τῷ δὲ χοινῷ τῶν
Ἴνδῶν µεγάλας παρέχονται χρείας παραλαμθανόμενοι
μὲν κατὰ τὸ νέον ἔτος ἐπὶ τὴν μεγάλην σύνοδον, πρυ-
λέγοντες δὲ τοῖς πλήθεσι περὶ αὐχμῶν xal ἐπομθρίας,
ἔτι δὲ ἀνέμων εὐπνοίας xal νόσων xai τῶν ἄλλων τῶν
δυναµένων τοὺς ἀχούοντας ὠφελῆσαι. (21) Τὰ μέλλοντα
γὰρ προακούσαντες οἵ τε πολλοὶ καὶ ὁ βασιλεὺς ἐχπλη-
ῥοῦσιν ἀεὶ τὸ µέλλον ἐχλείπειν xal προχατασχευάζουσιν
dei τι τῶν χρησίµων * ὁ δὲ ἀποτυχὼν τῶν φιλοσόφων
ἓν ταῖς προρρήσεσιν ἄλλην μὲν οὐδεμίαν ἀναδέχεται
τιµωρίαν 7) βλασφημίαν, ἄφωνος δὲ διατελεῖ τὸν λοι--
πὸν βίον.

32. Δεύτερον Ó' ἐστὶ µέρος τὸ τῶν γεωργῶν, ot τῷ
πλήθει τῶν ἄλλων πολὺ προέχειν δοχοῦσιν οὗτοι δὲ
πολέμων χαὶ τῆς ἄλλης λειτουργίας ἀφειμένοι περὶ τὰς
γεωργίας ἀσχολῶνται' xal οὖδεὶς ἂν πολέμιος περιτυ--

| χὼν γεωργῷ χατὰ τὴν χώραν ἀδιχήσειεν, ἀλλ ὡς χοι-

vob, εὐεργέτας ἠγούμενοι πάσης ἀδιχίας ἀπέχονται.
Διόπερ ἀδιάφθορος ἡ χώρα διαµένουσα καὶ χαρποῖς
βρίθουσα πολλὴν ἀπόλαυσιν παρέχεται τῶν ἐπιτηδείων

animi cunctos exsuperasse mortales; terramque et mare a
monstris repurgasse. (25) Quumque ex multarum uxorum
conjug o filios quidem multos, sed unam dumtaxat filiam
procreasset ; adultis his Indiam universam in partes cequales
divisisce, ita ut suum cuique regioni ex filiis regem desi-
gnaret , atque filiam quoque, quam unicam nutriverat , re-
ginam constitueret. (26) Multas ab eo urbes conditas , et
iuter has, qua maxima et clarissima, Palibothra nuncu-
patur, in qua, regia magnis sumptibus condita, magnum
civium numerum collocasset , eamque fossis aqua fluviali
repletis circummunivisset. (27) Ipsum denique mortalíum
consortio exemptum divinos honores promeruisse. Hujus
etiam posteros, continuato per multas setates imperio, res
egregias gessisse , nulla tamen extra limites regni expedi-
tione facta, nec coloniis ad alias gentes deductis. Et licet
post longum temporis intervallum civitates plermeque statum
popularem fuerint amplexo, regna tamen nonnulla ad
Alexandri usque adventum permansisse. (28) Quum autem
peculiares et a ceteris alienas Indi leges habeant , istam ab
antiquis eorum philosophis sancitam , prs ceteris admiran-
dam quis censeal. Lege enim cautum est, ne quisquam
emníno servus inter ipsos sit; sed ut liber unusquisque cum
aliis eequalitatem colat. Qui enim nec superiores , nec infe-
riores aliis esse didicerint, hos vitam ad omnes fortunae
casus optime instructam habere : nam stultum esse , si quis
leges cunctis sequas promulget, et inequalitatem facnita-
tuin interim statuat.

XL. 29. Universus Indorum populus in septem tribus
distributus est. Prima ex philosophis constat , qui numero
quidem ceteris sunt inferiores, nobilitate autem primas
tenent. Ab omni enim ministerio publico immunes, neque
dominantur ipsi, neque aliorum dominio subjecti sunt.
(80) A privatis ad rem divinam et defunctorum exsequias
adhibentur, ut qui diis eximie sint cari, et eorum , que ad
inferos pertinent, maxime periti. Pro quo officio dona
honoresque magnificos recipiunt. In primis autem magnas
reipublice Indorum utilitates afferunt , quando solemnibus
novi anni comitiis adhibiti, siccitates et pluvias ventosque
ac morbos et alia, quae conducant audientibus, predicunt.
(31) Nam futura edocti et populus et rex, defectus ingrui-
turos subinde explent, et perpetuo aliquid utilitatam pra-
parant. Si quis autem philosophorum a veritate vatici-
nando aberrat , aliud poena aut infamice genus non experi-
tur, quam quod mutus deinceps vitam exigit.

32. Altera classis agricolarum est, qui multitudine
celeros longe prseire videntur. Hi a militia publicisque
operibus aliis exempti, omne studium et tempus agris
colendis insumunt. Neque unquam hostis agricolam , cii
in agris forte occurrit, damno aíficit; sed ob communis
beneficii reverentiam ab omni illorum injuria abestinen&,
Ideoque terra, dume-nihil populaíionis experitur unquam,
sua fructuum exuberantia largam victus copiam mortalibus
subministrat. (33) In agris vitam agunt rustici cum uxzari-
bus et liberis, et à commerciis urbicis omnino absistunt

406

τοῖς ἀνθρώποις. (33) Βιοῦσι 9 £x τῆς χώρας μετὰ
τέχνων xal γυναιχκῶν γεωργοὶ, xal τῆς εἷς τὴν πόλιν
χαταθάσεως παντελῶς ἀφεστήχασι. ης δὲ γώρας
μισθοὺς τελοῦσι τῷ βασιλεῖ διὰ τὸ πᾶσαν τὴν Ἰνδικὴν
βασιλιχὴν εἶναι, ἰδιώτη δὲ μηδενὶ γην ἐξεῖναι κεχτῆσθαι”
χωρὶς δὲ τῆς µισθώσεως τετάρτην cl; τὸ βασιλικὸν
τελοῦσι.

34. Τρίτον 8' ἐστὶ φῦλον τὸ τῶν βουχόλων xai ποι-
µένων xat καθόλου πάντων τῶν νοµέων, ol πόλιν μὲν
3| χώµην οὐκ οἰχοῦσι, σχηνίτη δὲ βίῳ χρῶνται οἱ
ὃ) αὐτοὶ χαὶ χυνηγοῦντες χαθαρὰν ποιοῦσι τὴν χώραν
ὀρνέων καὶ θηρίων εἰς ταῦτα δὲ ἀσχοῦντες xat φιλο-
πονοῦντες ἐξημεροῦσι τὴν Ινδικὴν, πλήθουσαν πολλῶν
xal παντοδαπῶν θηρίων τε xal ὀρνέων τῶν κατεσθιόν-
των τὰ σπέρματα τῶν γεωργῶν.

XLI, 35. Τέταρτον δ ἐστὶ µέρος τὸ τῶν τεχνιτῶν' xal
τούτων ol μέν εἶσιν ὑπλοποιοὶ, ol δὲ τοις γεωρχοῖς
3 τισιν ἄλλοις τὰ χρήσιμα πρὸς ὑπηρεσίαν χατασχευά-
ζουσιν: οὗτοι δὲ οὐ µόνον ἀτελεῖς εἶσιν, ἀλλὰ καὶ
σιτοµετρίαν ix τοῦ βασιλικοῦ λαμθάνουσι.

36. Πέμπτον δὲ στρατιωτικὸν, sl; τοὺς πολέμους
εὐθετοῦν, τῷ μὲν πλήθει δεύτερον, ἀνέσει δὲ xal παι-
διᾷ πλείστῃ χρώμενον ἐν ταῖς εἰρήναις, Τρέφεται 9^ dx
τοῦ βασιλικοῦ πἉν τὸ πλῆθος τῶν στρατιωτῶν xal τῶν
πολεμιστῶν ἵππων τε χαὶ ἐλεφάντων.

37. "Εκτόν δ) dori τὸ τῶν ἐφόρων: οὗτοι δὲ πολυ:
πραγμονοῦντες πάντα xal ἐφορῶντες τὰ χατὰ τὴν Ἰν-
διχκὴν ἀπαγγέλλουσι τοις βασιλεῦσιν, ἐὰν δὲ ἡ πόλις
αὐτῶν ἀθασίλευτος 3, τοῖς ἄρχουσιν.

a8. ᾿Εθδοµον δ) ἐστὶ µέρος τὸ βουλεῦον μὲν xal συν-
εδρεῦον τοῖς ὑπὲρ τῶν χοινῶν βουλευομένοις, πλήθει

MEGASTHENIS

μὲν ἐλάχιστον, εὐγενεία δὲ xat φρονήσει μαλιστα Üav-
µαζόµενον ' ἐκ τούτων γὰρ ol τε σύμθρυλοι τοῖς βασι-
λεῦσίν εἶσιν of τε διοιχηταϊ τῶν χοινῶν xal οἱ διχασταὶ
τῶν ἀμφισθητουμένων, xal χαθόλου τοὺς ἡγεμόνας καὶ
τοὺς ἄρχοντας ἐκ τούτων ἔχουσι.

39. Τὰ μὲν οὖν µέρη τῆς διηρηµένης πολιτείας
παρ) Ἰνδοῖς σχεδὸν ταῦτά ἐστιν. Οὐκχ ἔξεστι δὲ γα-
μεῖν ἐξ ἄλλου γένους 3) προαιρέσεις Ἄ τέχνᾶξ µεταχει:
ρίζεσθαι, olov στρατιώτην ὄντα γεωργεῖν Ἡ τεχνίτην
ὄντα φιλοσοφεῖν.

XLII. 4o. Ἔχει 9" 4 τῶν Ἰνδῶν χώρα πλείστους
xal µεγίστους ἑλέφαντας, dix τε καὶ µεγέθει πολὺ
διαφέροντας. ᾿Οχεύεται δὲ τοῦτο τὸ ζῷον οὐχ, ὥσπερ
τινές φασιν, ἐξηλλαγμένως, dXX ὁμοίως ἵπποις χαὶ
τοῖς ἄλλοις τετραπόδοις ζῴοις' χύουσι δὲ τοὺς μὲν ἔλα-

| χίστους μΏνας ἐχχαίδεχα, τοὺς δὲ πλείστους ὀκτωχαί-

δεχα. Τέκτουσι δὲ χαθάπερ ἵπποι xazà τὸ πλεῖστον
Év, καὶ τρέφουσι τὸ γεννηθὲν oi μητέρες ἐπ᾽ ἔτη B.
Ζῶσι δ᾽ οἱ πλεῖστοι καθάπερ ὃ μακροβιώτατος ἄνθρω-
πος, oí δὲ µάλιστα γηράσαντες ἔτη διαχόσια.

81. Eloi δὲ παρ’ Ἴνδοῖς xai ἐπὶ τοὺς ξένους ἄρχον-
τες τεταγµένοι xol φροντίζοντες ὅπως μηδεῖς ξένος
ἀδικῆται ' τοῖς Ó' ἀρρωστοῦσι τῶν ξένων ἑατροὺς εἶσα-
Ίουσι χαὶ τὴν ἄλλην ἐπιμέλειαν ποιοῦνται, xoi τελευ-
τήσαντας θάπτουσιν, ἔτι δὲ tk χαταλειφθέντα χρήματα
τοῖς προσήχουαιν ἀποδιδόασιν. — (43) Οἵ τε δικασταὶ
τὰς χρίσεις παρ᾽ αὐτοῖς ἀχριθῶς διαγινώσκουσι; un
πιχρῶς τοῖς ἁμαρτάνουσι προσφέρονται. Περὶ μὲν QUY
τῆς Ἰνδικῆς καὶ τῶν xav! αὐτὴν ἀρχαιολογουμένων
ἀρχεσθησόμεθα τοῖς ῥηθεῖσι.

Ordo narrationis ejusmodi est, ut satis bene

—————————————————— MM M,—XX—— M €

Vectigalia de fundis regi pensitant. Omnis enim Indus sub
clientela regis est, nec privato agros possidere licet. Ultra
hoc tributum, quarta etiam pars fructuum regio trario
cedit.

34. Tertio ordine continentur armentarii et opiliones ,
adeoque omne genus pastorum, qui nec urbes Bec pagos
habitent, sed tabernaculis pro domibus utuptur. Hi venando
simul terram a volucribus et feris tutam przstant, et hoc
exercitio atque labore mansuetam et culture patientem
faciunt Indiam , multis alioqui variisque bestiis et avibus,
sementi infestis , refertam.

XLI. 35. Quartum locum artifices obtinent, quorum pars
armis , pars instrumentis rusticis , aliisque utensilibus fabri-
candis vacat. Hi non solum immunitatem habent , sed cer-
fam quoque frumenti mensuram c regiis granariíis accipiunt.

36. Quintum populi genus est castrense bellisque accom-
modatum , multitudine secundum : id pacis tempore otio
et ludo prolixe indolget. Quidquid autem est militum equo-
rumque bellicorum ac eieplhantum , ex regia nutritur.

37. Sexto loco sunt ephori, qui magno studio omnia per
Indiam rimantur οἱ inspiciunt , explorataque regibus , aut,
ubi res publica rege caret, principibus renuntiant.

38. Septimus ordo senatorius est , eorum scilicet , quibus
in consilio publico consessus est. Hi numero quidem paucis-
Simi, at nobilitate generis et prudentia maxime sunt con-

spicui. Ex his enim , qui consilio regibus adsint , εἰ publica
negotia administrent , et controversias dijudiceni, qut
que imperia in bellis et magistratus passim oheant, dei

. guntur.

39. Has fere in partes Indorum respublica tribula est
Mec ex diversa tribu uxorem ducere, aut alienum vi?
genus artificiumve exercere, utpote militem simul bellare
et agrum colere, aut opificem philosophari , fas est.

XLII. 40. Habet India plurimos maximoeque elephantes,
qui tam fortitudine quam robore excellunt. Cvit hoc ant
mal , non , ut quidam putant , modo peculiari et insolent ,
sed ut equi ceteraque quadrupedia. Uerum gestant "l
minimum per sedecim menses, ut plurimum per duoder
ginti. Pariunt, ut equi, unicum plerumque, quod maires
ad sex annos enutriunt. Major pars hominis maxime lon-
grvi vitam assequitur : quorum senectus Jongissi » )
ad annos ducentos perveniunt.

41. Constituti sunt etiam apud Indos advenarum μι
fecti , qui , ne quid illi injuria patiantur, accurae provident.
Si quis illorum zxgrotat, medicos adhibent celeramquectb
impendunt , οἱ mortuum sepulture tradunt. Quid
eo relictum est. peculii, cognatis restituant. (42) JU ni
illormin summa diligentia lites disceptant, et severe ym
animadvertunt. Atque de India rebusque ejus. prc?
sufficiant.

FRAGMENTA.

emnia praecedant, ipsiusque fuisse videatur Me-
gasthenis; quare ad Diodori epitomen fragmento-
rum seriem accommodabimus. Hoc tantum mireris,
qui fiat ut post recensitas tribus, abrupte Diodo-
rus interponat elephantorum descriptionem. Rem
docet Strabo, qui de tertia tribu loquens. multa
de elephantis eorumque venatione exponit. Dio-
dorus, ne interrumperet brevem suam tribuum
enumerationem, ea quz de elephantis notare pla-
cuit, ad calcem hujus capitis rclegavit.

E LIBRO PRIMO.
2.

Arrianus Exp. ΑΙ. V, 6, a: Της δὲ ὡς ἐπὶ νότον
Ασίας τετραχη αὖ τεµνοµένης μεγίστην μὲν μοῖραν
τῶν Ἰνδῶν γῆν ποιεῖ Ἐρατοσθένης τε χαὶ Μεγασθένης,
ὃς ξυνῆν μὲν Σιθυρτίῳ τῷ σατράπη τῆς Ἀραχωσίας"
πολλάχις δὲ λέγει ἀφικέσθαι παρὰ Σανδράκοττον τὸν
Ἰνδῶν βασιλέα” ἐλαχίστην δὲ ὅσην ὁ Εὐφράτης ποτα-
μὸς ἀπείργει ὡς πρὸς τὴν ἡμετέραν θάλασσαν ' δύο δὲ
aí μεταζὺ Εὐφράτου τε ποταμοῦ καὶ τοῦ Ἰνδοῦ ἀπειρ-
γόµεναι, αἵ δύο ξυντεθεῖσαι μόλις ἄξιαι 7 Ἰνδῶν v7
ξυαθαλεῖν, ἀπείργεσθαι δὲ τὴν Ινδῶν χώραν πρὸς μὲν
£o τε xal ἀπηλιώτην. ἄνεμον ἔστε ἐπὶ μεσημθρίαν
τη μεγάλη θαλάσση ᾽ τὸ πρὸς βορρᾶν δὲ αὐτῆς ἀπείρ-
γειν τὸν Καύχασον τὸ ὄρος ἔστε ἐπὶ τοῦ Ταύρου τὴν
ξυμθολήν : τὴν δὲ πρὸς ἑσπέραν τε xal ἄνεμον "Idmvya
ἔστε ἐπὶ τὴν μεγάλην θάλασσαν, ὁ Ἰνδὸς 'ποταμὸς ἀπο.
τέμνεται. Kaí ἐστι πεδίον f, πολλὴ αὑτῆς ' xal τοῦτο,
ὡς εἰκάζουσιν, ix. τῶν ποταμῶν προσκεχωσµένον᾿ εἶναι
γὰρ οὖν καὶ τῆς ἄλλης χώρας ὅσα πεδία οὗ πρόσω
θαλάσσης τὰ πολλὰ τῶν ποταμῶν παρ᾽ ἑχάστοις ποιή-
µατα, ὥστε xat τῆς χώρας τὴν ἐπωνυμίαν τοὶ τοῖς ποτα-

E LIBRO PRIMO.
2.

Asie quie ad Austrum vergit, quie et ipsa in quattuor
partes scinditur, maximam partem esse statuit Indorum
regionem Eratosthenes et Megasthenes : qui quidem quum
apud Sibyrtium Arachosiorum satrapam degeret , frequen -
ter se ad Sandracottun) Indorum regem commeasse scribit :
minimam vero, quam Euphrates intersecat , ad nostrum
mare conversam : réliquas duas inter Euphratem et indum
positas, si conjungantur, vix dignas esse quse Indorum
regioni comparentur. Terminari autem j]ndiam, orien-
tem et subsolanum versus, adusque meridiem , Oceano :
a septemtrione vero, Caucaso monte, ad Tauri usque confi-
nia : ab occidente et lapyge vento , ad Oceanum usque,
Indo amne distingui. Magnamque ejus partem planam et
eampestrem esse. Ου quidem planities ( ut suspicantur )
ab ipsis fluminibus terram sua alluvione accumulantibus
fit, quemadmodum reliqua campestria loca non procul
a inari sita planitiem suam fluminum alluvionibus debent.
Adeo ut regionum ipsarum appellationes fluminibus jam
olün indita sint : quemadmodum Hermi campus dicitur

407

μοῖς ἐχ παλαιοῦ προσχεῖσθαι, χαθάπερ "Eguou τέ τι
πεδίον λέγεσθαι, ὃς κατὰ τὴν Ἀσίαν γῆν ἀνίσχων ἐξ
ὄρους Μητρὸς Δινδυμήνης παρὰ πόλιν Σμύρναν Αἱο-
λικὴν ἐχδιδοῖ ἐς θάλασσαν ' xai ἄλλο Καὐστρου πεδίον
Λυδίου ποταμοῦ, χαὶ Καΐχου ἄλλο ἐν Μυσία, xol
Μαιάνδρου τὸ Καρικὸν ἔστε ἐπὶ Μίλητον πόλιν Ἰωνι-
χήν.... El δὴ οὖν εἷς τε ποταμὸς map ἑχάστοις, xal
οὐ μεγάλοι οὗτοι ποταμοὶ, ixavol γῆν πολλὴν ποιῆσαι,
ἐς θάλασσαν προχεόµενοι, ὁπότε lov καταγέροιεν χαὶ
πηλὸν ἐχ τῶν ἄνω τόπων , ἔνθενπερ αὐτοῖς αἱ πηγαί
εἶσιν, οὐδὲ ὁ ὑπὲρ τῆς Ἰνδῶν pa χώρας ἐς ἀπιστίαν ἰέναι
ἄξιον, ὅπως πεδίον τε ἡ πολλή ἐστι, χαὶ ἐκ τῶν ποτα-
μῶν τὸ πεδίον ἔ] χει προσχεχωσμένον. ἝἜρμον μὲν γὰρ
καὶ Κάῦστρον xai Κάῑκόν τε καὶ Μχίανδρον ἡ ὅσοι
πολλοὶ ποταμοὶ τῆς Ασίας ἐς τήνδε τὴν ἐντὸς θάλασσαν
ἐχδιδοῦσιν, οὐδὲ ξύµπαντας ξυντεθέντας ἑνὶ τῶν Ἰἡνὲῶν
ποταμῶν ἄξιον ξυμθαλεῖν πλήθους ἕνεχα τοῦ ὕδατος,
μὴ ὅτι τῷ Γάγγτ τῷ µεγίστῳ, ὅτῳ οὔτε Νείλου ὕδωρ τοῦ
Αἰγυπτίου οὔτε 6 Ἴστρος ὁ κατὰ τὴν Εὐρώπην ῥέων
ἄξιοι ξυμθαλεῖν. ἀλλ᾽ οὐδὲ τῷ Ινδῷ ποταμῶ ἐχεῖνοί yz
πάντες ξυμμιχθέντες ἐς ἴσον ἔρχονται: ὃς µέγας τε
εὐθὺς ἀπὸ τῶν πηγῶν ἀνίοχει , καὶ πεντεχαίδεχα ποτα:
μοὺς πάντας τῶν Ἀσιανῶν µείζονας παραλαθὼν, xx
tfj ἐπωνυμία χρατήσας, οὕτως ἐχδιδοῖ ἐς θάλασσαν.
Ταῦτά pot ἐν τῷ παρόντι περὶ Ἰνδῶν τῆς γώρας λε-
λέχθω: τὰ δὲ ἄλλα ἀποχείσθω ἐς τὴν Ἰνδικὴν ξυγ-
Υραφήν.

Arrianus in Indicis fines Indie describit cap.
2, 1—7, que item ex Megasthene petita sunt,
sicuti reliqua qua usque ad cap. 17 leguntur tan-
tum non omnia, — Σανδράκοττον] Varie nomen
apud Graecos scriptores exaratur :. Σανδράκοττος,
Σανδραχόττας, Σανδρόχοττος, Ἀνδρόχοττος, Σανδρᾶ-

qui amnis in.Asia oriens ex monte matris Dindymenes , ad
Smyrnam urbem /Eolicam mare influit; item Caystri campus
Lydius , a Lydio flumine, et Caici alius in Mysia, et Maean-
dri in Caria Miletum Ionicam urbem usque.... Si igitur
singuli amnes, neque ii quidem magni, id praestant ut in,
mare prolabentes, quum multum luti atque limi secum ex
superioribus locis ubi fontes eorum oriuntur trahant, mul-
fum terrze sua alluvione regioni addant : certe non video
cur non idem de Indorum regione credi possit , quandoqui-
dem magna ex parte campestris est, et fluvii in ejus campos
alluvionem faciunt. Hermum enim et Caystrum et Caicum
ac Meeandrum reliquosque Asize fluvios qui in mare inte-
rius feruntur, ne si omnes quidem conjunxeris , digni sint
qui uni Indorum flumini aquarum copia conferantur :
nedum Gangi maximo , cui ncque Nili Agyptii fluenta ,
neque Ister per Europam fluens comparari possunt. Sed nc
ii quidem omnes si simul misceantur, Indum zequant, qui
magnus statim ab ipsis fontibus erumpens, οἱ quindecim ex
majoribus Asi: fluminibus in se receptis, nomen suum per-
petuo retinens in mare contendit. Atque hoc quidem in
pra'sentia de Indorum regione dixisse sufficiat. Reliqua in
historiam Indicam rejiciantur,

408

χοπτος, Σανδράκυπτος. Postrema forma accuratis-
sune respondet nomini Indico : Chandraguptas
(quem luna tuetur). Vide Ellendt. ad Arr. 1. 1.; Schle-
gel. Ind. Bibl.tom.1, p. 345; Bohlen. 4t. Indien
I, p. 91 ; Lassenius De pentapot. Ind. p. 4a. 61. —
De fluviis plura leges infra. Ad verba πεντεχαίδεχα
ποταμοὺς cf. Strabo XV, p. 708 : Πεντεκαίδεχα δὲ
τοὺς σύμπαντάς quot συρρεῖν {εἰς τὸν Ἴνδον ) τούς γε
ἀξιολόγους.
3.

Strabo XV, p. 689 : Τὸν Ἰνδικὴν περιώριχεν ἀπὸ
μὲν τῶν ἄρχτων τοῦ Ταύρου τὰ Écyava: ἀπὸ δὲ τῆς
Ἁριανῆς µέχρι τῆς ἕφας θαλάττης, ἅπερ ol. ἐπιχώριοι
κατὰ µέρος Παροπάμισόν τε xai Ἡμωδὸν xat Ἴμααν
xai ἄλλα ὀνομάζουσι, Μακεδόνες δὲ Καύχασον’ ἀπὸ
τῆς ἑσπέρας ὁ Ἰνδὸς ποταμός ' τὸ δὲ νότιον xai τὸ προα-
εῷον πλευρὸν πολὺ µείζω τῶν ἑτέρων ὄντα προπέπτω-
κεν slc τὸ ΑἉτλαντικὸν πέλαγος, xal γίνεται ῥομδοειδὲς
τὸ τῆς χώρας σχῆμα , τῶν µειζόνων πλευρῶν ἑκατέροι
πλεονεχτοῦντος παρὰ τὸ ἀπεναντίαν πλευρὸν τρισχιλίοις
σταδίοις, ὅσον ἐστὶ τὸ xowóv ἆκρον τῆς τε ἑωθινῆς
παραλίας xal τῆς μεσημθρινῆς, ἔξω προπεπτωχὸς ἐξ
ἴσης ἐφ ἑκάτέρον παρὰ τὴν ἄλλην ἠϊόνα, Της μὲν
οὖν ἑσπερίου πλευρᾶς ἀπὸ τῶν Καυχασίων ὁρῶν ἐπὶ
τὴν νότιον θάλατταν στάδιοι µάλιστα λέγονται μύριοι
τρισχίλιοι παρὰ τὸν νδὸν ποταμὸν µέχρι τῶν ἐχθο-
λῶν αὐτοῦ: ὥστ' ἀπεναντίον 'ἡ ἕωθινὴ προαλαθοῦσα
τοὺς τῆς ἆχρας τρισχιλίους ἔσται µυρίων xal ἕξα-
᾿κισχιλίων σταδίων. Τοῦτο μὲν οὖν πλάτος τῆς χώ-
ρας τό τ ἐλάχιστον, xal τὸ µέγιστον. Μῆχος «δὲ τὸ
ἀπὸ τῆς ἑσπέρας ἐπὶ τὴν ἕω" τούτου δὲ τὸ μὲν µέχρι
Παλιθόθρων ἔχοι τις ἂν βεθαιοτέρως εἰπεῖν" xavape-
µέτρηται γὰρ σχοινίοις (σχοίνοισι Arrian.), xal ἔστνν
ὁδὸς βασιλικἡ σταδίων µυρίων ( codd. δισμυρίων)" τὰ
δ ἐπέχεινα στοχασμῷ λαμθάνεται διὰ v. ἀνάπλων
τῶν ἐκ θαλάττης διὰ τοῦ Γάγγου ποταμοῦ µέχρι Πα-
λιθόθρων * εἴη δ) ἂν σταδίων ἐξαχισχιλίων. "Εσται δὲ

MEGASTHENIS

τὸ πᾶν, ᾗ βραχύτατον, µυρίων ἐξαχισχιλίων, ὡς ἔκτι
τῆς ἀναγραφῖς τῶν σταθμῶν τῆςπεπιστευμένης μάλιστα
λαθεῖν Ερατοσθένης φησί: καὶ 6 M e γασθένης οὕτω
συναποφαίνεται ' Πατροχλῆς δὲ χιλίοις ζλαττόν φησι...
Ἐκ δὲ τούτων πάρεστιν ὁρᾶν, ὅσον διαφέρουσιν αἱ τῶν
ἄλλων ἀποφάσεις, ἸἹτησίου μὲν οὐκ ἐλάττω τῆς
ἄλλης Ἀσίας τὴν ᾿Ινδικὴν λέγοντος, Ὀντσικρίτου δὲ τρί-
τον µέρος τῆς οἰχουμένης, Νεάρχου δὲ μηνῶν 655v τετ.
τάρων τὴν δι αὐτοῦ τοῦ πεδίου, Μεγασθένους δὲ καὶ
Δηϊμάχου µετριασάντων μᾶλλον. ὑπὲρ γὰρ δισµυρίους
τιθέασι αταδίους, τὸ ἀπὸ τῆς νοτίου θαλάττης ἐπὶ τὸν
Καύχασον. Eundem hunc Eratosthenis locum ex-
scripsit Árrianus Ind. 6, 1—5, quibus ex Mega-
sthene subjicit qua leguntur fragm. 6. — σγοι-
voc] « In omnibus Strabonis codd. legitur σγοι-
vio, et apud Arrianura in omnibus σχοίνοις. Quam-
vis nihil in utraque lectione possit reprehendi,
tamen vocem σχοίνοις mutare facilius erat, quam
immutare σχοινίοις; Straboni enim znirum videri
poterat, schoeni mensuram qua Greci uti assue-
verant, in Indiá adhiberi. Convenit autem schce-
nus, qui Eratostheni est mensura quadraginta
stadiorum (Plinius H. N. XII, 30), accurate cum

Indica /οβαπα mensura, quz quattuor οσύ-

(«5 continet. Duplicem vulgo longitudinem jó-

gans attribui non ignoro, sed etiam minorem

quum ipsi Indi agnoscunt (cf. 445. Res. V, 105),

tum Sixenses peregrinatores (cf. Foe-koue-ki 87-88)

et ipse Megasthenes hoc loco Strabonis (p. 708): οἱ

ἀγορανόμοι ὁδοποιοῦσι xal xa « à δέχα στά δια στήλην

τιθέασι τὰς ἐχτροπὰς xal τὰ διαστήματα δηλοῦσαν. Quo

ex loco hoc eerte apparet, decem stadia aliquam

Indicam mensuram square, qua alia atque minor

14 ο ρα esse non potest. » $chwanbeck. p. 27.

4.
Strabo II, p. 79 fin. : Φησὶν ὁ “Ίππαρχος ἐν τῷ

9.

Indiam a septemtrione Tauri extrema terminant; ab
Ariana usque in orientale mare montes, quos indigenm
singulatim Paropamisi, Emodi, lmai et aliis nominibus
appellant, Macedones vero Caucasum vocant ; ab occidente
Indus fluviu3; australe et orientale latus, quie sunt reliquis
longe majora, in Atlanticum pelagus procurrunt : unde
regio rhombi similem figuram prs&bet; nam utrumvis
majorum laterum contrarium sibi latus tribus millibus
stadiorum exsuperat, quanta est communis orientalis et
meridionalis partis extremitas quse in utrumque cequaliter
excurrit. Occidentalis lateris a Caucasiis montibus ad au-
stralemaretredecim millia stadiorum perhibentur secundum
Jndum flumen usque ad ejus ostia. Quapropter oppositum
orientale latus, assumptis extremitatis tribus millibus erit
etadiorum sedecim millium. Atque hac est maxima et
minima regionis latitudo. Longitudo vero est ab occidente
in orientem, quie quanta sit de ea parte quie usque ad

Paljbothra pertendit, certius dici pofest : schoenis enim

dimensa est οἱ viam regiam habet stadiorum decem millium.

Ulferiora vero conjectura deprehenduntur per. navigationes,
quà ex mari fiunt adverso Gange Palibothra usque, el sunt
stadiorum circiter sex, millia. Universa igitur longitudo,
ubi minjma , est stadiorum sedecim millium , ut ex man-
sionum recensione fide dignissima recepisse se

dicit. Eodem modo etjam Megasthenes mensuras. trsdi;
Patrocles vero mille stadia detrahit... Hic perspici potest
quantum reliquorum sententim discrepent; nam Clesias
dicit Indiam npn esse minorem reliqua Asia, Opesicrijus eam
esse trientem orbis habitati, Nearchus quattuor mensium
iter esse per ipsum campum, Megasthenes vero et Deima-
chus moderatius agunt, Nam supra viginti millia stadia
eam partem ponunt qujcab australi mari patet in Caucasum.

4

Addit Hipparchus libro secundo, ipsum Eratostbenen
fidem Patrocli derogare, quod is a Megasthene dissenseril

T mec NEEDED em ———

FRAGMENTA.

δευτέρῳ "Y πομνήματι αὐτὸν τὸν Ἐρατοσθένη διαθάλλειν
τὴν τοῦ Πατροκλέους πίστιν ἐκ τῆς πρὸς Μεγασθένη
διαφωνίας περὶ τοῦ µήχους τῆς Ἰνδικῆς τοῦ χατὰ τὸ
βόρειον πλευρὸν, τοῦ μὲν Μεγασθένους λέγοντος στα-
δίων µυρίων ἐξακισχιλίων, τοῦ δὲ Πατροχλέους χιλίοις
λείπειν φαμένου.

5.

Strabo II, p. 69 init. : Patrocli fidem nonhaben-
dam esse Hipparchus dicit, δυοῖν ἀντιμαρτυρούντων
αὐτῷ Δηιμάχου τε xal Μεγασθένους, o καθ οὓς μὲν
τόπους δισµυρίων τὸ διάστηµά φασι τὸ ἀπὸ τῆς xarà
µεσημθρίαν θαλάττης, xa0' οὓς δὲ xol τρισµυρίων.
Τούτους γε δὴ τοιαῦτα λέγειν xal τοὺς ἀρχαίους πίνα-
χας τούτοις ὁμολοχεῖν.

Δισμυρίων ] 12000 stadia exputaverat Patrocles,
cujus sententiam. Eratosthenes adoptavit.

Eadem iterum tangit Strabo p. 72 :... τοῖς τρισ-
µυρίοις, οἷς φησὶν 6 Δηίμαχος µέχρι τῆς elc Βακτρίους
xal Σογδιανοὺς ὑπερθέσεως, κτλ. Idem p. 74 : Οἱ δέ
ε περὶ Δηίμαχον τοῖς τρισµυρίοις ἐὰν προσλά-
θωσι τὸ ἐπὶ τὴν Ταπροθάνην xal τοὺς ὅρους τῆς διακε-
χαυμένης, οὓς οὐχ ἑλάττους τῶν τετραχισχιλίων θετέον͵
ἐκτοπιοῦσι τά τε Βάχτρα xal τὴν Αρίαν εἰς τοὺς
ἀπέχοντας τόπους τῆς δισχεκαυµένης σταδίους τρισµυ-
ῥίους xal τετραχισχιλίους, ὅσους ἀπὸ τοῦ ἰσημερινοῦ
ἐπὶ Βορυσθένη φησὶν εἶναι 6 Ἴππαρχος. Cf. etiam
p. 75 extr.

6.

Arrian. Ind. 3, 7 : Μεγασθένει δὲ τὸ ἀπὸ ἄνατο-
λέων ἐς ἐσπέρην πλάτος ἐστὶ τῆς Ἰνδῶν γῆς, ὅ τι περ
οἱ ἄλλοι μῆχος ποιέουσι’ xal λέγει Μεγασθένης, µυρίων
καὶ ἐξαχιςχιλίων σταδίων εἶναι, ἵναπερ τὸ βραχύτατον
αὐτοῦ. Τὸ δὲ ἀπὸ ἄρχτου πρὸς μεσημθρίην, τοῦτο δὲ αὐτῷ
μηκος γίνεται, xod ἐπέχει τριηκοσίους καὶ δισχιλίους,
(vaso τὸ στεινότατον αὐτοῦ. Cf. Onesicrit fr. 11.

Diodorus in fr. 1 $ a Indie magnitudinem ita
definit, ut latitudinem non 16000, sed 28000;
longitudinem non 20000, sed 32000 stadiorum
esse dicat. Sed bene tenendum est Arrianum suis
numeris addere : ἵναπερ τὸ βραχύτατον, ἵναπερ τὸ
στεινότατον, Diodorus igitur enotaverit numeros

in longitudine lateris Indi septemtrionalis annotanda ,
quod , quam Megasthenes sedecim míillibus stadiorum defi-
git, Patrocles mille stadia ei summye detrahit.

5.

Patroclem Hipparchus dicit fidem non mereri, contra
quem duo sint testimonium ferentes Deimachus et Mega-
sthenes , qui intervallum a mari meridionali vicies, aliqui-
bus locis etiam tricies mille stadiorum affirment esse ; et
cum his consentire etiam veteres tabulas.

e.
Megasthenes ab oriente in occidentem latitudinem In-

409

maximos , nisi forte ex Daimacho quzdam narra-
tioni sux admiscuit : is enim Joooo longitudinis
stadia attulit, Schwanbeck. majores numeros ita
ortos putat, ut in latitudine comprehensa sint
Cabulize et Arianze partes, quam Seleuco Sandra-
cottus ademit; in 3aooo stadiis longitudinis com-
plexus auctor sit finitimas ad septemtrionem gen.
tes , v. ο. Uttaracuras.

Ceterum latitudinem Megasthenes pro sui com-
puti ratione satis bene constituit; nam quod spa-
tium stadiorum 16000 esse dicit, revera est circi-
ter 13700 stadiorum. Qua vero dicit 22300
stadia , linea recta nonnisi 16300, vel si Taproba-
nen ins. addis, 17500 stadia efficiunt. Aliorum au-
ctorum mensuras ex variis auctoribus affert Plinius
H. N. VI, $21, 2, ubi etiam hec: Complwes au-
tem totam ipsius longitudinem X L dierum noctium -
que velifico navium cursu determinavere : et a se-
ptemtrione ad meridiem vicies etocties centena quin-
quaginta M. passuum ( esse tradunt ). 2850,000
passus seequant 22800 stadia; qui numerus proxime
ad eum, quem Arrianus tradit, accedit. Idem Pli-
nius l. ]. 21,8 dicit a Palibothris oppido ad ostium
Gangis esse DCX XXVIII millia passuum. Quo loco
Schwanbeckius p. 17 scribendum esse probabili-
ter admodum statuit : DCCX XXVIII, i, e. 6000
stadia, quot eidem spatio tribuit Megasthenes.
Alia plurima iu eodem capite ex Megasthene fluxe-
rint.

7.

StraboIIL, p. 76 : Eratosthenes perstringit Dai-
machum, qui oblocutus erat Μεγασθένει φήσαντι
dv τοῖς νοτίοις µέρεσι τῆς Ἰνδικῆς τάς τε ἄρχτους ἄπο-
κρύπτεσθαι xal τὰς σχιὰς ἀντιπίπτειν. Vide fragm. a
Daimachi; Nearchi fr. 3. Cf. Megasthenis Epit.
fr. 1 $a.

StraboIl, p. 77 :. Δπιμάχου φήσαντος μηδαμοῦ τῆς
Ἰνδικῆς μήτ᾽ ἀποχρύπτεσθαι τὰς ἄρκτους μήτ ἁντι-
πίπτειν τὰς σχιὰς ὅπερ ὑπείληφεν 6 Μεγασθένης.

8.
Plinius H. N. VII, a3, 6, p. 360 Tchn. : 4b às

die esse vult, quam alii longitudinem faciunt , eamque
Megasthenes auctor est , ubi brevissimum ejus spatium sit ,
sedecim millia stadiorum continere. A septemtrione autem
versus ineridiem, ea illi quidem est longitudo , et exten-
ditur ad viginti tuo millia et trecenta stadia , ubi angustis-
sima est.

7.

Daimachus reprehendit Megasthenem , quod in austrinis
Indie partibus ursas occidere et umbras diversam in par-
lem cadere dixisset.

410

(sc. a Prasiis sive Palibothris) in interiore situ Mo-
nedes et Suari, quorum mons Maleus, in quo umbrae
ad septemtrionem cadunt hieme, cestate in austrum,
per senos menses. Septemtriones eo tractu semel in
anno apparere , nec nisi quindecim diebus, Baeton
(fr. 4) auctor est : hoc idem pluribus locis India
feri, Megasthenes. Eadem e Plinio Solinus c. 53,
non nominato tamen Megasthene. Conferri Schwan.
beckius p. 29 juhet Lassen. Institut. linguse pracri-
tie, Append. p. a.

Ceterum longe plurima quae Plinius VI, 21,
8 — 23, 11 de gentibus, terris fluminibusque in-
terioris Indi; recenset, e Megasthene fluxisse pro-
babilis Schwanbeckii conjectura est, quamquam
pluribus auctoribus usum esse patet everbis : péeri-
que adjiciunt ( a1, 8); alii... alii 32, 1; 4rtemido-
rus (11, 6). Fortasse Plinius ne inspexit quidem
ipsum Megasthenem, sed plurima sua dedit e Se-
necz libro De India, qui quum sexaginta Indiz flu-
vios, gentes centum et duodeviginti enumerasse
a Plinio VI, 21,5 dicatur, procul dubio exscripse-
rat Megasthenero, quem totidem fluvios totidem-
que gentes recensuisse corupertum habemus.

9.
Strabo XV, p. 693 : Μεγασθένης δὲ τὴν εὖδαι-

μονίαν τῆς Ινδικῆς ἐπισημαίνεται τῷ δίκαρπον εἶναι
καὶ διφόρον, καθάπερ καὶ Ερατοσθένης ἔφη, τὸν μὲν
εἰπὼν σπόρον χειμερινὸν, τὸν δὲ θερινὸν, xal ὅμθρον
ὁμοίως" οὐδὲν γὰρ ἔτος εὑρίσκεσθαί φησι πρὸς ἀμφοτέρους
καιροὺς ἄνομθρ»ν’ ὥστε εὐετηρίαν ἐκ τούτου συµθαίνειν,
ἀφόρου µηδέποτε τῆς γῆς οὔσης ᾿ τούς τε ξυλίνους xap-
ποὺς γεννᾶσθαι πολλοὺς, καὶ τὰς ῥίζας τῶν φυτῶν, xat
μάλιστα τῶν μεγάλων χαλάµων, γλυχείας xal φύσει
xal ἑψήσει, χλιαινομένον τοῦ ὕδατος τοῖς ἡλίοις, τοῦ
v ἐκπίπτοντος ἐκ Λιὸς, καὶ τοῦ ποταµίου, ρόπον δή

MEGASTHENIS

τινα λέγειν βούλεται, διότι ἡ παρὰ τοῖς ἄλλοις λεγο-
µένη πέψις xal καρκῶν xal χυμῶν xa ἐχείνοις ἔψη-
σίς ἐστι’ xal κατεργάζεται τοσοῦτον sl; εὐστομίαν,
ὅσον καὶ ἡ διὰ πυρός: διὸ καὶ τοὺς χλάδους φησὶν εὖ
καμπεῖς εἶναι τῶν δένδρων, ἐξ ὧν οἳ τροχοί: ἐκ δὲ τῆς
αὐτῆς αἰτίας ἑνίοις xal ἐπανθεῖν ἔριον.

Cf. fr. 1, 3. Strabo p. 690. Nearch. fr. 8.

10.

Strabo XV, p. 703 : Καὶ τίγρεις δ ἐν τοῖς Πρ:-
σίοις φησὶν 6 Μεγασθένης γίνεσθαι µεγίστους, σγεδὸν
δέ τι xal διπλασίους λεόντων:. δυνατοὺς δὲ ὥστε τῶν
ἡμέρων τινὰ, ἀγόμενον ὑπὸ τεττάρων, τῷ ὀπισθίῳ σχξ-
set δραξάµενον ἡμιόνου, βιάσασθαι xal ἑλχύσαι πρὸς
ἑαυτόν. Κερχοπιθήχους δὲ µείζους τῶν µεγίστων χυνῶν,
λευχοὺς πλὴν τοῦ προσώπου τοῦτο δ᾽ εἶναι µέλαν'
παρ᾽ ἄλλοις δ᾽ ἀνάπαλιν ' τὰς δὲ χέρχους µείζους ὄνοιν
πήχεων * ἡμερωτάτους δὲ xal οὗ χαχοήθεις περὶ ἐπιθέ-
σεις xal χλοπάς. Λίθους ὃ) ὀρύττεσθαι λιθανόχρους,
λυχυτέρους σύχων 3| μέλιτος. Αλλαχοῦ δὲ διπήχειν
ὄφεις ὑμενοπτέρους ὥσπερ al νυχτερίδες’ , xal τούτους
δὲ νύχτωρ πέτεσθαι, σταλαγμοὺς ἀφιέντας οὕρων, τοὺς
δὲ ἱδρώτων, διασήποντας τὸν χρῶτα τοῦ μὴ quisi
µένου * xal σκορπίους εἶναι πτηνοὺς, ὑπερθάλλοντας
µεγέθεσι (cf. fr. 11 )* φύεσθαι δὲ καὶ ἔθενον : εἶναι δὲ
xal χύνας ἀλχίμους, οὗ πρότερον µεθιέντας τὸ δηχθὲν
πρὶν elc τοὺς ῥώθωνας ὕδωρ καταγυθῆναι ' ἐνίοις ὃ' ὑπο
προθυµίας ἐν τῷ δήγµατι διαστρέφεσθαι τοὺς ὀφθαλ-
μοὺς, τοῖς δὲ xai ἐχπίπτειν' χατασχεθῖναι δὲ χαὶ
λέοντα ὑπὸ χυνὸς xai ταῦρον: τὸν δὲ ταῦρον xai dmo-
θανεῖν κρατούμενον τοῦ ῥύγχους πρότεοον ἡ ἀφεθῖναι.

[d

I1.

Λία. N A. XVII, 39 : Ἐν τῇ Πραζξιαχῇ χώρα,
νδῶν δὲ αὕτη ἐστίν, Μεγασθένης φησὶ πιθήχους εἶναι
τῶν µεγίστων χυνῶν οὗ µείους, ἔχειν δὲ xoi οὐρὰς mn

9.

Megasthenes India fecunditatem ex eo maxime decla-
rat, quod ea bis fructum ferat quoque anno, siculi eliam
Eratosthenes dicit, alteram hibernam sementem , alteram
astivam nominans, sicuti imbrem quoque. Nullum enim

annum inveniri dicit utroque tempore sine pluvia, qua-

propter magnam esse ubertatem , quum semper ferra sit
fecunda. Fructus autem arboreos multos gigni, radices
stirpium, presertim magnarum arundinuim, ct natura et de-
coctione dulces esse , aqua sole tepefacta tam coelesti quam
plirviali. Quodammodo igitur id videtur dicere, eam, quz
apud alios fructuum et succorum maturitas dicitur , apud
illos concoctionem esse , quae tantum ad suavitatem saporis
conducat , quantum ea qua per ignem fit. Idcirca etiam
ramos arborum flexiles esse dicit , e quibus rotze fiant ; ob
eandemque causam in quibusdam lanam innasci.
10.

Megasthenes auctor est. gres apud Prasios gigni imagni-

tudine duplos fere ad leonem, adeo robustos , ut unus e

mansuetis, a quattuor hominibus ductus , mulum poste
riore pede apprehenderit atque ad se pertraxerit. Cerco-
pilhecos vero maximis canibus majores, et totos albos
praeter. faciem , quze nigra est, etsi apud nonnullos coutra-
rium sit; caudx longitudinem duos cubitos superare ; cele
rum mansuetissimos esse, neque maligne insidiari aut
furari. Lapides quoque effodi tureo colore, ficu et melle
dulciores. Quibusdam in locis serpentes esse binorum cubi-
torum , membraneis alis , ut vespertiliones : eos per noctem
volare; et lotii aut sudoris stillas dimittere, quae non caven-
tium eas corpora computrescere cogant. Item scorpios
volucres ingentes. Nasci quoque ebenum. Canes etiam esse
validissimos, qui quod mordicus corripuerint, non anle
dimittant quam aqua naribus infundatur : nonnullis ρε
vehementia in morsu. oculos distorqueri , quibusdam etiam
excidere : leonem et taurum a cane detineri : taurum reslre
prehensum ab iis necari polius quam dimitti.
11. "
In Prasiana Indorum regione Megasthenes simias scribil

FRAGMENTA.

χῶν πέντε: προσπεφυχέναι δὲ dpa αὐτοῖς καὶ προκόµια,
καὶ πώγωνας καθειµένους χαὶ βαθεῖς' xai τὸ μὲν πρόσ-
ὧπον εἶναι πᾶν λενχούς, τὸ σῶμα δὲ µέλανας ἰδεῖν,
ἡμέρους δὲ xal φιλανθρωποτάτους, xai τὸ τοῖς ἆλλα-
. 490v πιθήχοις συμφυὲς οὐχ ἔχειν τὸ καχόηθες.

τὸ σῶμα δὲ ] « Quum. in Strabone (fr. 10) sit
corpus totum album preter faciem, in JEliano
contra nigrum, bene animadvertendum est, id,
quod Jlianus male omisit, additum a Megasthene,
παρ) ἄλλοις δ) &v&maw, in aliis ejusdern generis
coloris distinctionem corporis et faciei contrariam
esse. » ScuNEIpKR. Ceterum cf, Ctesiz fr. 61.

Ex eodem Megasthene fluxisse putanda sunt quse
narrat /Elianus XVI, το, de simiis Indicis in Pra-
siorum regione : Ἐν Π]ρασίοις δὲ τοῖς ἸΣνδικοῖς εἶναι
γένος πιθήχων Φφασὶν ἀνθρωπόνουν, xal ἰδεῖν δέ clot
κατὰ τοὺς "Yoxavouc κύνας τὸ μέγεθος" προχοµία τε
αὐτῶν ὁρᾶται συμφυὴς, εἴποι δ’ ἂν ὁ μὴ τὸ ἀληθὲς εἰ-
δὼς ἀσχητὰς εἶναι αὐτάς ' γένειον δὲ αὐτοῖς ὑποπέφυχε
σατυρῶδες, f δὲ οὐρὰ κατὰ τὴν τῶν λεόντων ἀλκαίαν
ἑστί: καὶ τὸ μὲν ἄλλο πᾶν σῶμα πεφύκασι λευχοὶ, τὴν
δὲ κεφαλὴν xal τὴν οὐρὰν ἄχραν εἶσὶ πυρσοί ' σώφρονες
δὲ xai φύσει τιθασοί; «lol δὲ ὑλαῖοι τὴν δίαιταν καὶ τὸ
γένος, xal σιτοῦνται τῶν ὀρέων τὰ ἄγρια. Φοιτῶσι δὲ
ἀθρόοι εἷς τὸ τῆς Λατάγης προάστειον, πόλις δέ ἐστιν
Ἰνδῶν ἡ Λατάγη, xal τὴν προτεθειµένην αὐτοῖς ἐχ
βασιλέως ἐφθὴν ὄρυζξαν σιτοῦνται' ἀνὰ πᾶσαν δὲ ἡμέ-
pav ἡ δαῖς αὐτοῖς εὐτρεπὴς πρὀχειται: ἐμφορηθέντας δὲ
ἄρα αὐτοὺς ἀναχωρεῖν αὖθις ἐς ἤθη τὰ ὑλατά φασι σὺν
χόσμῳ, χαὶ σίνεσθαι τῶν ἐν ποσὶν οὐδὲ Év.

12.

Alian. N. A. XVI, 41 : Μεγασθένης φησὶ χατὰ
τὴν Ἰνδικὴν σχορπίους γίνεσθαι πτερωτοὺς µεγέθει µε.
χίστους, τὸ Χέντρον δὲ ἐγχρίπτειν τοῖς Εύρωπαίοις
παραπλησίως" γίνεσθαι δὲ xal ὄφεις αὐτόθι, καὶ τούτους
πτηνούς: ἐπιφοιτᾶν δὲ οὗ χαθ᾽ ἡμέραν, ἀλλὰ νύχτωρ,
καὶ ἀφιέναι ἐξ αὑτῶν οὔρον., ὅπερ οὖν ἐὰν xard τινος
ἀποστάξη σώματος, σΏψιν ἐργάζεται παραχρῆμα. Kal
τὰ μὲν τοῦ Μεγασθένους ταῦτα.

Cf. fr. 10; Pausan, IX, 21. Bochart. Hieroroic.
ll, p. 423, 634 sqq.

ua —

411
1).

Strabo XV, p. 710 : Φησὶ γὰρ [sc. Μεγασθένης)
τοὺς τὸν Καύχασον οἰχοῦντας ἐν τῷ φανερῷ γυναιξὶ
µίσγεσθαι xal σαρχοφαγεῖν τὰ τῶν συγγενῶν σώματα"
πετροχυλιστὰς Ó* εἶναι κερχοπιθήχους, ot λίθους χατα-
χυλίουσι χρημνοθατοῦντες ἐπὶ τοὺς διώχοντας, τά τε
παρ᾽ ἡμῖν ἥμερα ζῷα τὰ πλεῖστα παρ ἐχείνοις ἄγρια
εἶναι: ἵππους τε λέγει µονοχέρωτας ἐλαφοχράνους' χα-
λάμους δὲ μῆχος μὲν τριάχοντα ὀργυιῶν τοὺς ὀρθίους,
τοὺς δὲ χαμαικλινεῖς πεντήχοντα" πάχος δὲ, ὥστε τὴν
διάµετρον τοῖς μὲν εἶναι.τριπήχη , τοῖς δὲ διπλασίαν.

Equos unicornos fusius describit JElianus XVI,
20 (cujus narrationen e Megasthene haustam
esse ex mentione Przsiorum regis colligitur) : Ἐν
τοῖς γωρίοις τοις ἐν "Ivé(a , λέγω δὴ τοῖς ἑνδοτάτω,
ὄρη Φασὶν εἶναι δύσθατά τε xol ἔνθηρα " xal ἔχειν ζῷα
ὅσα xal f χαθ’ ἡμᾶς τρέφει γἩ , ἄγρια BÉ* xal γάρ τοι
xal τὰς ὅῖς τὰς ἐχεῖ φασιν εἶναι χαὶ ταύτας θηρία, χαὶ
χύνας xal αἴγας xal BoUc, αὐτόνομά τε ἀλᾶσθαι xal
ἐλεύθερα, ἀφειμένα νομευτιχῆς ἀρχῆς. Πλήθη δὲ αὐτῶν
xal ἀριθμοῦ πλείω φασὶν οἱ τούτων συγγραφεῖς, xal
el τῶν Ἰνδῶν λόγιοι: dv. δᾳ τοῖς καὶ τοὺς Βραχιᾶνας
ἀριθμεῖν ἄξιον, xal γάρ τοι xal ἐχεῖνοι ὑπὲρ τῶνδε
ὁμολογοῦσι τὰ αὗτά. Λέγεται δὲ xal ζῷον ἐν τούτοις
εἶναι µονόχερων, xal Ux? αὐτῶν ὀνομάζεσθαι xaptá-
ζωνον" xai μέγεθος μὲν ἔχειν ἵππου τοῦ τελείου, xad
λόφον, xat Aa vr,» ἔχειν ξανθὴν, ποδῶν δὲ ἄριστα εἶλη-
χέναι, xoi εἶναι ὤχιστον, καὶ τοὺς μὲν πόδας ἁδιαρ-
θρώτους τε καὶ ἐμφερεῖς ἐλέφαντι συµπεφυχέναι, τὴν
δὲ οὐρὰν cuoc: µέσον δὰ τῶν ὀφρύων ἔχειν ἐχπεφυκὸς
χέρας, οὗ λεῖον, ἀλλὰ ἕλιγμοὺς ἔχον τινὰς xal µάλα
αὐτοφυεῖς, καὶ εἶναι μέλαν τὴν χρόαν' λέγεται δὲ xol
ὀξύτατον εἶναι τὸ χέρας ixstvo* φωνὴν δὲ ἔχειν τὸ θηρίον
ἀχούω τοῦτο πάντων ἀπηχεστάτην τε xai γεγωνοτάτην"
καὶ τῶν μὲν ἄλλων αὐτῷ ζῴων προαιόντων φέρειν, καὶ
πρᾶον εἶναι, λέγουσι δὲ dpa πρὸς τὸ ὁμόφυλον δύδεριν
εἶναί πως. Καὶ οὗ µόνον φασὶ τοῖς ἄρρεσιν εἶναί τινα
συμφυὴ χύριξίν τε πρὸς ἀλλήλους xal µάχην, ἀλλὰ καὶ
πρὸς τὰς θηλείας ἔχουσι θυμὸν τὸν αὐτὸν, xal προάχειν
τε τὴν φιλονειχίαν xol µέχρι θανάτου ἠττηθέντα ἑξά-
γουσαν’ ἔστι μὲν οὖν καὶ διὰ παντὸς τοῦ σώματος ῥω-
μαλέον, ἀλκὴ δέ ol τοῦ χέρατος ἅμαχός ἐστι. Νομὰς
δὲ ἐρήμους ἀσπάζεται xal πλανᾶται µόνον" ὥρα δὲ

maximis canibus non inferiores esse magnitudine ; quinque
cubitorum caudam habere; ex earum fronte comas Ρίο:
peudere, easdemque barbam promittere; facie alba esse,
corpore vero nigro ; neque malitiam ceteris simiis ingeni-
tam ostendere, sed mansuetos esse, hominumque amantis -
$imos.

12.

Megasthenes in India scorpios alatos et magnitudine sua
insignes nasci ait , et aculeis pungere similiter atque Euro-
preos ; ibidem serpentes gigni volucres, non die sed noctu
infestas, quar urinam quoque reddant ; ea sí in corpus alicujus

destillet , statim ei afferre putredinem. Hac Megasthenes.
13.

Tradit Megasthenes Caucasi habitatores palam cum iu-
lieribus coire et cognatorum carnibus vesci; porro cerco-
pithecos esse, qui per przcipitia incedentes saxa contra
insequentes detrudant; animalia vero, qua apud mos
mansueta sunt , apud illos magna ex parte fera 6556: equos
ibi unicornos reperiri cervinis capitibus ; arundines triginta
ulnarum esse longitudine erectas , obliquas autem ad quin-
quaginta , tantaque crassitudine , ut nonnullis diameter sit
trium cubitorum , quibusdam eliam duplex.

410

( sc. a Prasiis sive Palibothris) iz interiore situ Mo-
nedes et Suari, quorum mons Maleus, in quo umbree
ad septemtrionem cadunt hieme, «estate in austrum,
per senos menses, Septemtriones eo tractu semel in
anno apparere, nec nisi quindecim diebus, Baeton
(fr. 4) auctor est : hoc idem pluribus locis India
freri, Megasthenes. Eadem e Plinio Solinus c. 52,
non nominato tamen Megasthene., Conferri Schwan.
beckius p. 39 jubet Lassen, Institut. linguae pracri-
tie, Append. p. a.

Ceterum longe plurima que Plinius VI, αἱ,
8 — 233, 11 de gentibus, terris fluminibusque in-
terioris Indiz recenset, e Megasthene fluxisse pro-
babilis Schwanbeckii conjectura est, quamquam
pluribus auctoribus usum esse patet everbis : péeri-
que adjiciunt ( 21,8); alii... alii 32, 1; A4rtemido-
rus (22, 0). Fortasse Plinius ne inspexit quidem
ipsum Megasthenem, sed plurima sua dedit e Se-
necz libro De India, qui quum sexaginta Indiz flu-
vios, gentes centum et duodeviginti enumerasse
a Plinio VI, 21,5 dicatur, procul dubio exscripse-
rat Megasthenem, quem totidem fluvios totidem-
que gentes recensuisse cormpertum habemus.

9.
Strabo XV, p. 693 : Μεγασθένης δὲ τὴν εὖδαι-

µονίαν τῆς ᾿Ινδικῆς ἐπισημαίνεται τῷ δίκαρπον εἶναι
xai διφόρον, καθάπερ xal Ερατοσθένης ἔφη, τὸν μὲν
εἰπὼν σπόρον χειμερινὸν , τὸν δὲ θερινὸν, καὶ ὄμθρον
ὁμοίως: οὐδὲν γὰρ ἔτος εὑρίσχεσθαί φησι πρὸς ἀμφοτέρους
καιροὺς ἄνομθρ»ν' ὥστε εὐετηρίαν ἐκ τούτου συµθαίνειν,
ἀφόρου µηδέποτε τῆς γῆς οὖσης ' τούς τε ξυλίνους xap-
ποὺς γεννᾶσθαι πολλοὺς, xal τὰς ῥίζας τῶν φυτῶν, xat
μάλιστα τῶν μεγάλων xaÀdpuov, Ἰλυχείας καὶ φύσει
καὶ ἑψήσει, χλιαινομένου τοῦ ὕδατος τοις ἡλίοις, τοῦ
T ἐκπίπτοντος ἐκ Διὸς, xal τοῦ ποταµίου, Σρόπον δή

MEGASTHENIS

τινα λέγειν βούλεται, διότι ἡ παρὰ τοῖς ἄλλοις λεγο--
µένη πέψις xai χαρπῶν xal χυμῶν παρ ἐχείνοις ἕψη-
σίς ἐστι" xal χατεργάζεται τοσοῦτον cl; εὐστομίαν,
ὅσον xal ἡ διὰ πυρός: διὸ καὶ τοὺς χλάδους φησὶν εὖ-
καμπεῖς εἶναι τῶν δένδρων, ἐξ ὧν οἳ τροχοί» ἐκ δὲ τῆς
αὐτῆς αἰτίας ἐνίοις xal ἐπανθεῖν ἔριον.

Cf. fr. 1, 3. Strabo p. 690. Nearch. fr. 8.

IO.

Strabo XV, p. 703 : Καὶ τέγρεις δ ἐν τοῖς Πρα-
σίοις φησὶν 6. Μεγασθένης Ὑίνεσθαι µεγίστους, σχεδὸν
δέ τι καὶ διπλασίους λεόντων:. δυνατοὺς δὲ ὥστε τῶν
ἡμέρων τινὰ, ἀγόμενον ὑπὸ τεττάρων, τῷ ὀπισθίῳ ax£-
λει ὁραξάµενον ἡμιόνου, βιάσασθαι καὶ ἑλχύσαι πρὸς
αυτόν. Κερχοπιθήχους δὲ µείζους τῶν µεγίστων χυνῶν,
λευχοὺς πλὴν τοῦ προσώπου’ τοῦτο B" εἶναι µέλαν-
παρ) ἄλλοις 8 ἀνάπαλιν τὰς δὲ χέρχους µείζους δυοῖν
πήχεων * ἡμερωτάτους δὲ xal οὐ καχοήθεις περὶ ἐπιθέ-
σεις xal χλοπάς. Λίθους ó' ὀρύττεσθαι λιθανόχρους,
λυχυτέρους σύχων 9 μέλιτος. Ἀλλαχοῦ δὲ διπήχεις
ὄφεις ὑμενοπτέρους ὥσπερ al νυχτερίδες" , xal τούτους
δὲ νύχτωρ πέτεσθαι, σταλαγμοὺς ἀφιέντας οὕρων, τοὺς
δὲ ἱδρώτων, διασήποντας τὸν χρῶτα τοῦ μὴ φυλαξα-
µένου * xal σκορπίους εἶναι πτηνοὺς, ὑπερθάλλοντας
µεχέθεσι (cf. fr. 11 }» φύεσθαι δὲ καὶ ἔθενον : εἶναι δὲ
xal χύνας ἀλχίμους, οὗ πρότερον µεθιέντας τὸ δηχθὲν
πρὶν εἲς τοὺς ῥώθωνας ὕδωρ χαταγυθῆναι ' ἐνίοις δ᾽ ὑπὸ
προθυµίας ἐν τῷ δήγµατι διαστρέφεσθαι τοὺς ὀφθαλ -
μοὺς, τοῖς δὲ xai ἐχπίπτειν" χατασχεθΏναι δὲ καὶ
λέοντα ὑπὸ χυνὸς καὶ ταῦρον΄ τὸν δὲ ταῦρον xal dmo-
θανεῖν χρατούµενον τοῦ ῥύγχους πρότεοον 7| ἀφεθῆναι.

I1.

Elian. N A. XVII, 39 : Ἐν τῇ Πραξιακή χώρα,
Ινδῶν δὲ αὕτη ἐστίν, Μεγασθένης φησὶ πιθήκους είναι
τῶν µεγίστων κυνῶν οὐ µείους, ἔχειν δὲ xal οὐρὰς πη-

9.

Megasthenes Indla fo»cunditatem ex eo maxime decla-
rat, quod ea bis fructum ferat quoque anno, siculi eliam
Eratosthenes dicit, alteram hibernam sementem , alteram
sstivam nominans, sicuti imbrem quoque. Nullum enim

annum inveniri dicit utroque tempore sine pluvia, qua-

propter magnam esse ubertatem, quum semper terra sit
fecunda. Fructus autem arboreos multos gigni, radices
stirpium, praesertim magnarum arundinum, ct natura et de-
coctione dulces esse, aqua sole tepefacta tam coelesti quam
pluviali. Quodammodo igitur id videtur dicere, eam, quz
apud alios fructuum et succorum maturitas dicitur , apud
illos concoctionem esse , quz tantum ad suavitatem saporis
conducat, quantum ea qui per ignem fit. Idcirca etiam
ramos arborum flexiles esse dicit , e quibus rotze fiant ; ob
eandemque causam in quibusdam lanam innasci.
10.

Megastlenes auctor est. gres apud Prasios gigni magui-

tudine duplos fere ad leonem, adeo robustos , ut unius e

mansuetis, ἃ quattuor hominibus ductus , mulum poste-
riore pede apprehenderit atque ad se pertraxerit. Cerco-
pithecos vero niaximis canibus majores, et totos albos
prater faciem , quae nigra est, etsi apud nonnullos contra-
rium sit; caud:e longitudinem duos cubitos superare ; cete-
rum mansuetissimos esse, neque maligne insidiari aut
furari. Lapides quoque effodi tureo colore , ficu et melle
dulciores. Quibusdam in locis serpentes esse binorum cubi-
torum , membraneis alis, ut vespertiliones : eos per noctem
volare; et lotii aut sudoris stillas dimittere, quz» non caven-
tium eas corpora computrescere cogant. Item scorpios
volucres ingentes. Nasci quoque ebenum. Canes etiam esee
validissimos, qui quod mordicus corripuerint, non ante
dimittant quam aqua naribus infundatur : nonnullis pra
veliementia in morsu oculos distorqueri , quibusdam etiam
excidere : leonem et taurum a cane detineri : taurum rostro
prehensum ab iis necari potius quam dimitti.
11.
In Prasiana Indorum regione Megasthenes sitnias scribit

FRAGMENTA.

γῶν πέντε" προσπεφυχέναι δὲ ἄρα αὐτοῖς καὶ προχόµια,
xa πώγωνας χαθειµένους χαὶ βαθεῖς' xai τὸ μὲν πρόσ-
ὤπον εἶναι πᾶν λευχούς, τὸ σῶμα δὲ µέλανας ἰδεῖν ,
ἡμέρους δὲ καὶ φιλανθρωποτάτους, xai τὸ τοῖς ἀλλα-
. 490v πιθήχοις συμφυὲς οὖχ ἔχειν τὸ χακόηθες.

τὸ σῶμα δὲ ] « Quum. in Strabone (fr. 10) sit
corpus totum album preter faciem, in JEliano
contra nigrum, bene animadvertendum est, id,
quod JElianus male omisit, additum a Megasthene,
παρ᾽ ἄλλοις δ᾽ ἀνάπαλιν, in aliis ejusdem generis
coloris distinctionem corporis et faciei contrariam
esse, » ΘΟΠΝΕΙΡΕΝ. Ceterum cf. Ctesiz fr. 61.
. Ex eodem Megasthene fluxisse putanda sunt quse
narrat JElianus XVI, 1o, de simiis Indicis in Pra-
siorum regione : "Ev ἱερασίοις δὲ τοῖς ᾿Σνδιχοῖς εἶναι
γένος πιθήχων φασὶν ἀνθρωπόνουν, xal ἰδεῖν δέ εἶσι
χατὰ τοὺς “}ρχανοὺς χύνας τὸ μέγεθος προχοµία τε
αὐτῶν ὁρᾶται συμφυὴς, εἶποι 8 ἂν 6 μὴ τὸ ἀληθὲς εἷ-
δὼς ἀσχητὰς εἶναι αὐτάς ' γένειον δὲ αὐτοῖς ὑποπέφυχε
σατυρῶδες, fj δὲ οὐρὰ χατὰ τὴν τῶν λεόντων ἀλχαίαν
ἐστί: καὶ τὸ μὲν ἄλλο πᾶν σῶμα πεφύχασι λευχοὶ, τὴν
δὲ κεφαλὴν xal τὴν οὐρὰν ἄχραν εἶσὶ πυρσοί ' σώφρονες
δὲ καὶ φύσει τιθασοί. εἰσὶ δὲ ὑλαῖοι τὴν δίαιταν xal τὸ
γένος, xol σιτοῦνται τῶν ὀρέων τὰ ἄγρια. Φοιτῶσι δὲ
ἀθρόοι sl τὸ τῆς Λατάγης προάστειον, πόλις δέ ἐστιν
Ἰνδῶν ἡ Λατάγη, xai τὴν προτεθειµένην αὐτοῖς ix
βασιλέως ἐφθὴν ὄρυζαν σιτοῦνται" ἀνὰ πᾶσαν δὲ ἡμέ-
pav fj Salo αὐτοῖς εὐτρεπὴς πρόχειται' ἐμφορηθέντας δὲ
ἄρα αὐτοὺς ἀναχωρεῖν αὖθις ἐς ἤθη τὰ ὑλαῖά φασι σὺν
κόσμῳ, χαὶ σίνεσθαι τῶν ἐν ποσὶν οὐδὲ Év.

JElian. Ν. A. XVI, 41 : Μεγασθένης qol χατὰ
τὴν Ἰνδικὴν σχρρπίους γίνεσθαι πτερωτοὺς µεγέθει µε.
γίστους, τὸ xévtpov δὲ ἐγχρίπτειν τοῖς Ἑδρωπαίοις
παραπλησίως" γίνεσθαι δὲ xol ὄφεις αὐτόθι, καὶ τούτους
πτηνούς" ἐπιφοιτᾶν δὲ οὗ χαθ᾽ ἡμέραν, ἀλλὰ νύχτωρ.
καὶ ἀφιέναι ἐξ αὐτῶν οὔρον., ὅπερ οὖν ἐὰν xatd τινος
ἀποστάξη σώματος, σΏψιν ἐργάζεται παραχρῆμα. Καὶ
τὰ μὲν τοῦ Μεγασθένους ταῦτα.

Cf. fr. 10; Pausan, IX, 21. Bochart. Hierozoic.
Hl, p. 4233, 634 sqq.

maximis canibus non inferiores esse magnitudine ; quinque
cubitorum caudam habere; ex earum fronte comas pro-
pendere, easdemque barbam promittere; facie alba esse,
corpore vero nigro; neque malitiam ceteris simiis ingeni-
tam ostendere, sed imansuetos esse, hominumque amantis-
simos.

12.

Megasthenes in India scorpios alatos et magnitudine sua
insignes nasci ait, et aculeis pungere similiter atque Euro-
preos ; ibidem serpentes gigni volucres, non die sed noctu
infestas, quae urinam quoque reddant ; ea sí in corpus alicujus

411
1).

Strabo XV, p. 710 : Φησὶ γὰρ (sc. Μεγασθένης)
τοὺς τὸν Καύχασον οἰχοῦντας ἐν τῷ φανερῷ γυναιξὶ
µίσγεσθαι xal σαρχοφαγεῖν τὰ τῶν συγγενῶν σώματα;
πετροχυλιστὰς δ᾽ εἶναι χερχοπιθήχους, οἳ λίθους χατα-
χυλίουσι χρημνοθατοῦντες ἐπὶ τοὺς διώχοντας, τά τε
παρ) ἡμῖν ἥμερα ζῷα τὰ πλεῖστα παρ᾽ ἐχείνοις ἄγρια
εἶναι: ἵππους τε λέγει µονοχέρωτας ζλαφοχράνους: xa-
λάμους δὲ μῆχος μὲν τριάχοντα ὀργυιῶν τοὺς ὀρθίους,
τοὺς δὲ χαμαιχλινεῖς πεντήχοντα" πάχος δὲ, ὥστε τὴν
διάµετρον τοῖς μὲν εἶναι.τριπήχη, τοῖς δὲ διπλασίαν.

Equos unicornos fusius describit /Elianus XVI,
20 (cujus narrationen e Megasthene haustam
esse ex mentione Przsiorum regis colligitur) : Ἐν
τοῖς χωρίοις τοις ἐν Ἰνδία, λέγω 03) τοῖς ἐνδοτάτω,
ὄρη φασὶν εἶναι δύσθατά τε xal ἔνθηρα” xal ἔχειν Uia
ὅσα xal ἡ xa0* ἡμᾶς τρέφει γἩ , ἄγρια δέ: xal γάρ τοι
xal τὰς ὄῖς τὰς ἐχεῖ φασιν εἶναι xol ταύτας θηρία, xal
χύνας χαὶ αἶγας xal βοὺς, αὐτόνομά τε ἀλᾶσθαι xal
ἐλεύθερα, ἀφειμένα νομευτιχῆς ἀρχῆς. Πλήθη δὲ αὐτῶν
xal ἀριθμοῦ πλείω φασὶν oi τούτων συγγραφεῖς, xol
el τῶν Ἰνδῶν λόγιοι: ἐν δη τοῖς xai τοὺς Βραχιᾶνας
ἀριθμεῖν ᾿ἄξιον, xal γάρ τοι xal éxsivot ὑπὲρ τῶνδε
ὁμολογοῦσι τὰ αὗτά, Λέγεται δὲ xol ζῷον ἐν τούτοις
εἶναι µονόχερων, xal ὑπ᾿ αὐτῶν ὀνομάζεσθαι καρτά--
ζωνον' xal μέγεθος μὲν ἔχειν ἵππου τοῦ τελείου, xal
λόφον, καὶ λάγνην ἔχειν ξανθὴν, ποδῶν δὲ ἄριστα εἶλη-
χέναι, xoi εἴναι ὤχιστον, xal τοὺς μὲν πόδας ἁδιαρ-
θρώτους τε xal ἐμφερεῖς ἐλέφαντι συµπεφυχέναι, τὴν
δὲ οὐρὰν συός: µέσον δὲ τῶν ὀφρύων ἔχειν ἐκπεφυχὸς
χέρας, οὗ λεῖον, ἀλλὰ ἑλιγμοὺς ἔχον τινὰς xal µάλα
αὐτοφυεῖς, χαὶ εἶναι µέλαν τὴν χρόαν' λέγεται δὲ xal
ὀξύτατον εἶναι τὸ χέρας ἐχεῖνο" φωνὴν δὲ ἔχειν τὸ θηρίον
ἀχούω τοῦτο πάντων ἀπηχεστάτην τε χαὶ γεγωνοτάτην’
xai τῶν μὲν ἄλλων αὐτῷ ζῴων προσιόντων φέρει», xal
πρᾶον εἶναι, λέγουσι δὲ dpa πρὸς τὸ ὀμόφυλον δύδεριν
εἶναί πως. Καὶ οὗ µόνον φασὶ τοῖς ἄρρεσιν εἶναί τινα
συμφυῆ κύριξίν τε πρὸς ἀλλήλους xal µάχην, ἀλλὰ xal
πρὸς τὰς θηλείας ἔγουσι θυμὸν τὸν αὐτὸν, xal προάγειν
τε τὴν Φφιλονειχίαν xal µέχρι θανάτου ἠττηθέντα ἑξά-
qoucav: ἔστι μὲν οὖν χαὶ διὰ παντὸς τοῦ σώματος ῥω-
µαλέον, ἀλκὴ δέ οἱ τοῦ χέρατος ἅμαχός ἐστι. Νομὰς
δὲ ἐρήμους ἀσπάζεται xal πλανᾶται µόνον ὥρα δὲ

destillet , statim ei afferre putredinem. Hac Megasthenes.
13.

Tradit Megastlhenes Caucasi habitatores palam cum unu-
lieribus coire et cognatorum carnibus vesci ; porro cerco-
pithecos esse, qui per prwcipitia incedentes saxa contra
insequentes detrudant; animalia vero, qua» apud nos
mansueta sunt , apud illos magna ex parte fera esse ; equos
ibi unicornos reperiri cervinis capitibus ; arundincs triginta
ulnarum esse longitudine erectas , obliquas autem ad quin-
quaginta , tantaque crassitudine , ut nonnullis diameter sit
trium cubitorum , quibusdam etiam duplex.

412
ἀφροδίτης τῆς σφετέρας συνδυασθεὶς πρὸς τὴν θήλειαν

πεπράῦνται, xal μέντοι xal συννόµω ἑστόν' εἶτα ταύτης
παραδραμούσης xat τῆς θηλείας χυούσης, ἐκθηριοῦται
αὖθις, xal µονίας ἐστὶν ὅδε ὁ Ἰνδὸς καρτάζωνος. Τούτων
οὖν πώλους πάνυ νεαροὺς χοµίζεσθαί φασι τῷ τῶν
Πραισίων βασιλεῖ, καὶ τὴν ἀλκὴν dv ἀλλήλοις ἀποδεί-
χνυσθαι xarà τὰς πανηγυρικάς᾽ τέλειον δὲ ἁλῶναί ποτε
οὐδεὶς µέμνηται.

Id. c. 21 : Ὑπερελθόντι τὰ ὅρη τὰ γειτνιῶντα τοῖς

Ἰνδοῖς κατὰ τὴν ἐνδοτάτην πλευρὰν φανοῦνται, φασὶν,
αὐλῶνες δασύτατοι, xal χαλεῖταί γε ὑπ᾿ Ἰνδῶν 6 γῶρος
Κόρουδα (Κόλουνδα v. Ἱ.) ἁλῶνται δὲ ἄρα, φασὶν, ἐν
τοῖσδε τοῖς αὐλῶσι ζφα Σατύροις ἐμφερῃ τὰς μορφὰς,
τὸ πᾶν σῶμα λάσια, xal ἔχει χατὰ τῆς ἰξύος ἵππουριν.
Καὶ xa0' ἑαυτὰ μὲν μὴ ἐνοχλούμενα διατρίθειν ἐν τοῖς
δρυµοῖς ὑλοτραγοῦντα, ὅταν δὲ αἴσθωνται χυνηγετῶν
χτύπου, καὶ ἀχούσωσι χυνῶν δλαχῆς, ἀναθέουσιν εἷς
τὰς ἀχρωρείας αὐτὰς ἀμηχάνῳ τῷ τάχει xol γάρ siot
ταῖς ὀρειθασίαις ἐντριθεῖς. Καὶ ἀπομάχονται πέτρας
τινὰς χυλωδοῦντες χατὰ τῶν ἐπιόντων, xal χαταλαμ.-
θανόμενοί γε πολλοὶ διαφθείρονται, Καὶ ix τούτων
εἰσὶν ἐχεῖνοι δυσάλωτοι' xal µόλις ποτὲ xal διὰ μαχροῦ
τινὰς αὐτῶν elc Πραισίους χοµίζεσθαι λέγουσι’ xal
τούτων μέντοι 3) τὰ νοσοῦντα ἐχομίσθη, ἡ θήλεά τινα
xal χυοῦντα” xol συνέθη γε θηραθῆναι τοῖς μὲν διὰ τὴν
νωθείαν, ταῖς δὲ διὰ τὸν τῆς γαστρὸς ὄγχον. Cf. Plinius
H. N. VII, 2, 15 : Sunt et Satyri Subsolanis In-
dorum montibus ( Catharcludorum [Caturdudorum,
Cartadulorum v.1.] dicitur regio), pernicissimum
animal : cum quadrupedes, tum recte currentes,
humana effigie, propter velocitatem , nisi senes
aut cegri , non capiuntnr. Cf. Ctesie fr. 57, p. 87.

1Á.

Plinius VIII, 14, 1 : Megasthenes scribit in
India serpentes in tantam magnitudinem adolescere,
ut solidos hauriant cervos taurosque. Cf. Solinus c.

5a, 33: Enormitas in serpentibus tanta est ut.

cervos et animantium alia ad parem molem tota
hauriant, JElian. XVI, 22. : Γίνονται δὲ ὄφεις παρ᾽
αὐτοῖς µεγέθει µέγιστοι, ὧν οἳ μὲν ἁρπάζουσι τὰς
ποίµνας xal σιτοῦνται, oi δὲ ἐχθηλάζουσι τὸ αἷμα,
Conjungit hec JElianus cum descriptione Scira-
tarum populi simi. Hzc vero expresse Megastheni
tribuit Plinius, ut dubium vix sit /Elianum quoque
ex Megasthene hausisse. Ex eodem fonte Schwan-
beckius fluxisse censet, quz leguntur apud /Elia-
num XVII, 2, de avibus Indicis, psittacis, pavo-
nibus, columbis, gallis; XVI, 3 de cercione ave;
c. 4 de cela ave; c. 5 de upupa Indica, deque

MEGASTHENIS

ejus origine fabula; c. 6 de phattage animali; c.
8 de hydris; c. 9 de mulis silvestribus (ubi iterum
memoratur ὃ τῶν Πραισίων fiagiAsóq); c. εκ
de peophago; c; 11 deinsignicetorum aliarumque
belluarum Indiz. magnitudine; c. 13 de rajis et
squillis Indicis; c. 14 de testudine Indica fluviatili
et terrestri ; c. 15 de solertia animalium Indicorum,
precipue de formicis (de quibus /Elianus etiam
Jubam scripsisse ait); c. 16 de antro Plutenis in
India sacrisque ibi peractis; c. 17 de insula Ta-
probane et de testudinibus maris magni ; c. 18 de
elephantis Taprobanz insule, deque marinis circa
eam belluis; c. 19 de lepore maris Indici. — Quz
omnia nos non exscribimus, etsi recte conjecisse
Schwanbeckium existimamus.

15.

lian. N. A. VIII, 7: Μεγασθένους ἀχούω λέ--
Ύοντος περὶ τὴν τῶν Ἰνδῶν θάλατταν γίγνεσθαί τι ἰχθύ-
διον, καὶ τοῦτο μὲν ὅταν ζη, ἀθέατον elvat , χάτω που.
νηχόµενον καὶ dv βυθῷ, ἁποθανὸν δὲ ἀναπλεῖν' οὗ τὸν
ἀψάμενον λειποθυμεῖν καὶ ἐχθνήσχειν τὰ πρῶτα, εἶτα
μέντοι xal ἀποθνήσκειν.

« Philes c. 81, 16—21, de pisciculo illo : βρα-
χύς τις ἰχθὺς µέλας, Unde colorem noverat ille?
Num iii suo libro invenerat : xal τοῦτο μέλαν ὃ » Ja-
CORS.

16.

Plinius H. N. VI, 24 : Megasthenes ffumine
dividi (Taprobanen insulam tradit) incolasque
paleogonos appellari, aurique margaritarumque
fertiliores quam Indos. Cf. Onesicriti fr. a1.

«Palezogonorum nomeninhuncmodum explicare
studuit Lassenius (Dissert. De ins. Taprobane p. 9) :
Dicamus notum fuisse Megastheni fabulam Indo-
rum, qua primi insule incolae Rdxasce s. Gigantes
progenitorum mundi filii fuisse traduntur. Hos mi-
nime inepte Paleogonorum appellatione significare
poterat, Contra hanc sententiam dicere liceat,
Megasthenem hac voce tam insolita et ab usu quo«
tidiani sermonis tam remota gentis ipsum nomen
indicere voluisse, non describere gentem, deinde
Megasthenem solere nomina non vertere, sed ad
sonum et cum paronomasia quadam reddere; po-
stremo , Taprobanes et urbis principis nomen [ῇα-
λαισιμοόνδου brevi post inveniri voci Παλαιόγονοι
simillimum. Itaque, quum Lassenius capitis nomen
Παλαισιμοόνδου sanscrite vocari páli-simdnta (i. e.
doctrinz sacre caput) egregie exposuerit, Palzo-
gonorum nomen ex voce sanscrita pdli-g'ands

15. ο
Megasthenem audio dicentem in mari Indico quendam
pisciculum nasci , eumque, quoad vivit, in profundo natan-

om non apparere, mortuum vero ad summam aquam
fluitare; qui eum conligerit , primum animi defectu laborare,
deinde autem mori,

FRAGMENTA. 413

(i. e. doctrine sacrz homines) explicare malue- | (7) Εἶναι dv τὸ εὖρος τῷ Γάγγη, ἔνθα περ αὐτὸς ἑωῦτοῦ

rim. » $chwanbec&. p. 38. ατεινότατος , εἷς ἑχατὸν σταδίους' πολλαχῆ δὲ xai λι-
17 µνάζειν, ὡς μὴ ἄποπτον εἶναι τὴν πέρην χώρην, ἵναπερ

χθαμαλή τε ἐστι xol οὐδαμῆ γηλόφοισιν ἀνεστηκνῖα.
Antigonus Hist. Mirab. ο. 147 (c. 142 We- | (s) Τῷ δὲ Ἰνδῷ ἐς ταὐτὸν ἔρχεται. "'Ὑδραώτης μὲν ἐν
sterm. ) : Μεγασθένην δὲ τὸν τὰ Ἰνδυκὰ γεγραφότα | Καμθισθόλοισι παρειληφὼς τόν τε Ὕφασιν iv Ἄστρό-
Ἱστορεῖν, ἐν τῇ κατὰ τὴν Ἰνδιχὴν θαλάττη δένδρεα | 6αισι (v. 1. Ἀστρύδαις) καὶ τὸν Σαράγγην ix Κηχέων
φύεσθαι (sc. Καλλίμαχός φησιν). Cf. Aristot. De | (v. 1. Κηνέων, M»xévv, sancr. Cécaja ) xai τὸν Νεῦ-
mundo c. 4; Theophrast. Hist, Plant, IV, 7, 8. δρον ἐξ Ἀτταχηνῶν, ὃς Ἀκεσίνην ἐμθάλλουσιν. (0) Ὑδά-
18 σπης dv δὲ ᾿Οξυδράχαισιν ἄγων ἅμα ol τὸν Σίναρον iv
: Ἀρίσπαισι, ἐς τὸν Ἀκεσίνην ἐχδιδοῖ xal οὗτος. (10) 'O δὲ
Arrianus Ind. 4, a—13 : Λὐτοῖν δὲ τοῖν µεγί- | Ἀχεσίνης ἐν Μαλλοῖς ξυμθάλλει τῷ Ινδῷ' xal Τούταπος
στοιν ποταμοῖν τοῦ τε Γάγγεω καὶ τοῦ Ινδοῦ τὸν T &Y- δὲ μέγας ποταμὸς ἐς τὸν Αχεσίνην ἐχδιδοι. Τούτων
yea µεγέθει πολύ τι ὑπερφέρειν Μεγασθένης ἀνέγραψεν, | 6 Ἀχεσίνης ἐμπλησθεὶς xol τῇ ἐπιχλήσι ἐχνικήσας αὐτὸς
x«l cot ἄλλοι μνήμην τοῦ Γάγγεω ἔχουσιν (5) αὐτόν τῷ ἑωῦτοῦ ἤδη οὐνόματι ἐσθάλλει ἐς τὸν Ἰνδόν' (11) Κω-
τε γὰρ µέγαν ἀνίσχειν ἐχ τῶν πηχγέων, δέχεσθαί τε ἐς qv δὲ iv Πευχελαιήτιδι, ἅμα ot ἄγων Μαλάμαντόν
αὑτὸν τόν τε Καϊνὰν ποταμὸν, καὶ τὸν "Epavvobóav ( v. 1. Μάλαντον ) τε καὶ Σόαστον xal Γαρροίαν, ἐχδιδοῖ
xal τὸν Κοσσόανον (Κοσσύαγος sec. Plin. ), πάντας | ὃς τὸν Ἰνδόν. (12) Καθύπερθε δὲ τούτων Πάρενος ( v. 1.
πλωτούς: ἔτι δὲ Σῶνόν τε ποταμὸν xol Σιττόχατιν | Πτάρενος) xol Σάπαρνος, οὗ πολὺ διέχοντες, ἐμθάλ-
(v. l. Σιττόχεστιν ) xal Σολόµατιν, xoi τούτους πλω- | λουσιν ἐς coy Ἰνδόν. Σόανος δὲ, dx τῆς ὀρεινῆς τῆς
τούς, (4) Ἐπὶ δὲ Κονδοχάτην τε xai Σάμθον xài | ἸἈθισσαρέων ( em. Dübner. et Lassen.; codd. Σα-
Μάγωνα xal Ἀγόρανυν ( v. 1. Ἁγύρανιν) καὶ "Div: | θίσσα ῥέων. Βησσαρέων ), ἔρημος ἄλλου ποταμοῦ, ἐκ-
ἐμθάλλουσι δὲ ἐς αὐτὸν Κομμενάσης ( v. 1. Κομμινά-- | διδοῖ ἐς αὐτόν. Καὶ τούτων τοὺς πολλοὺς Μεγασθένης
σης) τε μέγας ποταμὸς xal Κάχουθις xal Ἀνδώματις | λέγει, ὅτι πλωτοί slow.
ἐξ ἔθνεος Ἰνδικοῦ τοῦ Μανδιαδινῶν ῥέων ' (s) xal ἐπὶ Idem 5 , 1 : Τὸ δὲ αἴτιον ὅστις ἐθέλει φράζειν τοῦ
τούτοισιν Ἄμυστις παρὰ πόλιν Καταδούπην, xal Οξύ- | πλήθεός τε xat µεγέθεος τῶν Ἰνδῶν ποταμῶν, φραζέτω"
βατις (e conj. Schwanb,; ᾿ὈΟζύμαγις codd, ) ἐπὶ | ἐμοὶ δὲ καὶ ταῦτα ὡς ἀχοὴ ἀναγεγράφθω. ᾿Επεὶ xai
Παζάλαισι ( v. 1. Πασάλαις. sanscr. Pankdia ) καλου- | ἄλλων πολλῶν ποταμῶν οὐνόματα Μεγασθένης ἀνέγρα-
µένοιαι, xat Ἐρρένυσις (v. 1. Ἐρρένυσις, Ἐρινέσης) | Ψεν, ot ἔξω τοῦ Γάγγεώ τε xal τοῦ Ἰνδοῦ ἐχδιδοῦσιν
iv Μάθαισιν, ἔθνει Ἰνδικῷ, ζξυμθάλλει τῷ ΓάγΥΠ. | ἐς τὸν ἑῷόν τε xal μεσημθρινὸν τὸν ἔξω πόντον' ὥστε ,
(e) Τούτων λέγει Μεγασθένης οὐδένα εἶναι τοῦ Μαιάν- | τοὺς πάντας ὀχτὼ xol πεντήχοντα λέγει ὅτι εἰσὶν "Ivdol
ὃρου ἀποδέοντα, ἵναπερ ναυσίπορο 6 Μαίανδρος. | ποταμοὶ ναυσίποροι πάντες. Ἀλλ' οὐδὲ Μεγασθένης

17. | Attacenis, in Acesinem fluit. (9) Hydaspes vero in Oxy-

: ad " ' "ed dracis Sinarum in se recipiens, in Arispis etiam in Acesinem

it tes qui Indica scripsit, in mari Indico arbores | fertur. (10) Acesines apud Mallos cum Indo committitur :
: 18 etiam Tutapus magnus fluvius in Acesinem exit. Quibus

amnibus Acesines grandior factus suumque victor nomen
Ex his duobus maximis fluviis, Gange atque Indo, Me- | retinens in Indum fertur. (11) Copben in Peucelzeetide ,
gasthenes Gangem Indo longe majorem esse scribit, et | ducens secum Malamantum , Soastum et Garrhoeam amnes ,
alii omnes qui Gangis mentionem faciunt. (3) Nam et | Indo se miscet. (12) Supra hos Parenus et Saparnus, non
grandem jam inde ab ipeis fontibus oriri, atque in se reci- | multuminter se distantes, in Indum fluunt. Soanus ex mon-
pere Cainam, Erannoboam, Cossoanum, omnes naviga- | fanis Abissareensium absque alterius fluvii societate in eun-
biles. (4) Post hos Condochatem, Sambum , Magonem, | dem se ingerit. Horum quoque plerosque Megasthenes
Agoranim et Omalim. Feruntur etiam in eum Όοπι- | navigabiles esse afflrmat.
menases grandis fluvius et Cacuthis atque Andomatis ex Quisquis causam multitudinis Indis fluminum explicare
Mandiadinis Indica gente fluens : (5) ad hac, Amystis | velit, illi per me hoc integrum sit. Ego vero etiam de
juxta urbem Catadupam , et Oxymatis apud Pazalas, quos | his rebus scripsi quae fama sparsa sunt. Praeterea etiam
vocant, et Errhenysis apud Meathas, indie gentem, in | aliorum multorum fluminum nomina Megasthenes com-
Gangem fluunt. (6) Horum omnium fluviorum Megasthe- | memorat, qui extra Gangem atque Indum feruntur in
nes nullum Mseandro minorem, qua navigabilis Meeander | orientale et meridionale externum mare; ita ut quinqua.
est, esse asseverat. (7) Ceterum patere Gangem, qua | ginta octo in universum sint Indis fluvii, omnes navi-
maxime angustus est, ad centum síadia; multis vero in locis | gabiles. Sed nec ipse Megasthenes mihi videtur multum
staynare , ita ut ulterior terra conspici non possit, qua parte | Indis peragrasee : plus tamen certe quam qui cum Ale-
burmilis est nullosque colles habet. (8)Indo autem idem | xandro Philippi filio militarunt. Sandracotto enim se

accidit. Hydraotes quidem in Cambistholis , receptis in se | adfuisse scribit ; maximo Indorum regi et vel Poro po-
et Hyphasi in Astrybis , et Sarange ex Ceceis, et Neudro ex ' tentjori.

4t4

πολλὴν δοχέει µοι ἐπελθεῖν τῆς Ἰνδῶν 4epnc , πλήν
γε ὅτι πλεῦνα 3j ol Eov Ἀλεξάνδρω τῷ Φιλίππου ἐπελ-
θόντες. Συγγενέσθαι γὰρ Σανδραχόττῳ λέγει, τῷ µε-
γίστῳ βασιλέϊ xol Πώρῳ, ἔτι τούτου µέζονι (καὶ Πώ-
pou ἔτι τούτῳ µέζονι επι. Schwanb.).

Strabo XV, p. 701 de Gange : Λέγουσιν ol. μὲν
τριάχοντα σταδίων τοὐλάχιστον πλάτος, oi δὲ xal
τριῶν' Μεγασθένης δὲ, ὅταν ᾗ μέτριος, καὶ ἐς ἑχατὸν
εὐρύνεσθαι, βάθος δὲ εἴχοσι ὀργυιῶν τοὐλάχιστον. ᾿Επὶ
δὲ συμθολῇ τούτου κτλ. Vide infra fr, 26.

Cf. Plinius VI, ar, 9: Flumina Prinas et Cai-
nas (quod in Gangem inffuit) ambo navigabiles,
Gentes Calinga: proximi mari, et supra Mandei,
Malli, quorum mons Mallus , finisque ejus tractus
est Ganges. Hunc alii incertis fontibus ut Nilum,
vigantemque vicina eodem modo, alii in Scythicis
montibus nasci dixerunt. Influere in eum XIX am-
nc$ δα iis navigabiles praeter jam dictos Corulocka-
tem , Erannoboam , Cosoagum , Sonum. Alii cum
magno fragore ipsius statim fontis erumpere , deje-
ctumque per scopulosa et abrupta, ubi primum
molles planities contingat, in quodam lacu hospi-
iari, inde lenem fluere, ubi minimum, F'I11I mill,
passuum latitudine, ubi modicum, stadiorum cen-
tun , altitudine nusquam minore passuum X X. Cf.
Solin, 52, 6.

Ex fluminibus undeviginti , quos in Gangem in-
fuere Plinius dicit, Arrianus l. l. recenset septem-
decim. Quibus duodevicesimus addi potest ex Ar-
. riano 8, 5 Ἰωθάρης, vel uti rectius apud Plin. VI,
22, 6 legitur : Jomanes.

De singulorum nominum ratione Schwanbeckius
p. 34 docet hzc : « Nominum multorum explicatio
est difficillima, paucorum adhuc successit. Post-
quam Rennellius, Mannertus, Wilfordius in hac
re explicanda industriam posuerunt, iterum fuit
Schlegelii et Lassenii, nomina, quantum fieri,
potuit, illustrare. 1ta constant hec nomina : Σῶνος,
sanscr, Cóna ; Ἐραννοθόας, Hiran javdha (i. e.
χρυσοφόρος, aurifer), Cónz cognomen; Κονδοχά-
της» Gandacavati (1. e. ῥινοχερόεις) , altera. forma
nominis Gandaci; Iomanes , Jamund., Κομμενάσης,
Carmandá(á ex sententia Rennellii et Lassenii (1.
4dtertlumskunde I, 130). Sed dubitationem dat
id quod additur µέγας ποταμός. — Praeterea expli-
care possum, quo nomine ab Indis appelletur ᾿Οξύ-
µαχις, ἐπὶ Παζάλαις Χαλουµένοισι ξυμθάλλων τῷ
levy». Jamdiu enim constat inter omnes, eam
gentem, quam Megasthenes appellavit Παζᾶλαι,
Plinius H. N. VI, 22, 4 Passalee, Ptolemzus [laa-

MEGASTHENIS

bitavisse circa Canjacubg'am in ea mesopotamia,
quz Iamunz et Gangi interjacet. Hanc autem re-
gionem vel potius vicinam perfluit Zxumat (i. e.
arundine saccharifera abundans) ita nominatus,
quia regio, quz inter Vipácam et Gangem secun-
dum Himálajam extenditur, arundinis sacchariferz
est uberrima, de qua re cf. Ritterum sien II, 847.
Memoratur Ixumatt Harivanc. 9507, 12839, ac-
curatius Rámáj. II. 68, 17, quo loco nuntiorum
iter describitur. Nuntii, Gangem Hástinapure
transgressi , inde in terram Pank'álam perveniunt :
et per loca quzdam adhuc ignota profecti , Culin-
dam urbem attingunt, et transgressi Ixumatim per
mediam Báhicarum terram ad Sudámanem mon-
tem, deinde ad Vipácam perveniunt. Etsi Culin-
darum gentem novimus inter fontes Vipáce et
Gangis habitasse (cf. Lassen. Zeitschr. II, a1 seq.),
tamen cui urbi Culinde nomen fuerit nescimus.
Itaque etiam hoc relinquitur in dubio, quod flu-
men Ixumati appelletur : nam Iamunam id esse,
vix audeo contendere, In nomine greco littera Γει
T videntur esse permutatz, ita ut legendum sit
Ὀξύματις, — Cetera, que de nominibus illis VV.
DD. dixerunt, non excedunt opinionum auctori-
tatem, Inanem et memoratu non diguam aliam su-
per aliam conjecturam protulit Forbigerus ( 4ite
Geographie YI, 1844 ). 4ndomatim {᾿Ανδώματις à
Μανδιαδινῶν) Lassenius egregie explicavit ex terra
madj'andina i. e. meridionali profluere, et sanscrite
nuncupari and'amatí (i. e. cecus), deinde idem
flumen And'amatim esse atque Tamasar (i. e. obs
curus) conjecit in Znd. 4lterth. I, 1330. Cossoanum
$. Cosoagum esse Caugisim , est conjectura Wilfor-
dii (4s. Res. V, 174) et Schlegelii ( Znud. Biblioth.
IT, 402.) Non modo propius, sed etiam accu.
ratissime nomini Cosoagus responderet sanscri-
tum cós'aedha i. e. θησαυροφόρος, quod nomen
idem significaret atque hiran'aváha, Cóneque
cognomen non minus aptum esset, Quam conje-
cturam nominiscollocatio confirmat, quum vocem
Cosoagus et Arrianus et Plinius inter nomina
Σῶνος et Ἐραννοθόας eollocaverint. Minus autem
eorum sententia potest probari, qui nomine Cai-
nas Cénam significari voluerunt. Primum enim,
tametsi littera sanscrita é ubique littera η, nusquam
litteris αἲ grece redditur (cf. apud Megasthenem
ipsum voces Μηρός et Méru, Σουρασῆναι et Cüra-
séna), tamen Arrianus et Plinius uno ore Cainas
nomen pronuntiant, deinde Céna in lamunam, ΠΟΒ
in Gangem influit, postremo Plinii descriptio,

σᾶλαι, sanscrite nuncupatam esse PanA'dla , et ha- | licet de multis rebus sit obscura, haud dubie ad

Quidam minimam Gangis latitudinem triginta stadiorum | eet, vel ad centum stadia dilatari , minimam vero profun-

dicunt, quidam trium; Megasthenes eum , ubi mediocris

ditatem esse viginti ulnarum.

FRAGMENTA.

alias regiones spectat inter septentriones οἱ orien-
tem sitas. — Vox Ἐρέννεσις cum nomine urbis cla-
rissimze Pardfn'asf mire congruit, quod ex duorum
fluninum nominibus compositum ctiam in Indicis
fluminum catalogis omnibus conjunctum legitur.
Sed ne explicationi isti fides deesset, Matharum
obscuritas esset illustranda, quorum nomen san-
scritum esse Mag'ada, conjici potius quam probari
potest. Neque minus est ignotum nomen K a«a-
δούπη, cujus ultima pars ad similitudinem vocis
sanscrite dvipa (i. e. insula) accedit. — "Ὥμαλις
convenit cum consueto fluminis nomine Pimald.
Cf, Hariv. 9517.»

De nominibus flüviorum , quz in Indum se in-
fundunt, v. Schlegel. Ind. Bibi. Yl, p. 295 sq.,
Lassenius in Pentapol. p. 11 sq. et in Znd. 4(iter-
thumskunde 1, 39, 44 sqq.; Schwanbeck. l. l. p. 31
sq. Ίνδος sanscrite est Sindu ; Ὑδάσπης, F'itasta;
Ἀκεσίνης (Cantabra Plinius, Σανδαθάλας Ptolem.,
Σανδροφάγος Hesych., quod nomen Alexander in
Ἀκεσίνης mutavit) , Kandrabdgd ; Ὑδραώτης ('Yd-
Ρωτις Strabo, Ῥούαδις Ptol.), 1γάνάι; "Yqacu
("Yrav« Strabo, alii), (Fipdgd); hunc fluvium in
Irdvátim effundi M. dicit ; falso ; influit Catadrum.
Xóavoc est Suvana; Σαράγγης, ζάραπρα. — De
reliquis parum constat. De Soasto tamen et Garca
Schwanbeck. p. 32 notat hzc : « Soastum idem
flumen esse Lassenius ( Zur Gesch. d. griech. u.
Indoscyth. Koeuige p. 144) dixit atque quod Fa-
liian Sinensis nominavit $u pho su tu , i. e. Cuba-
vastu , quod nunc vocatur Sewad. Etsi res ipsa non
dubia est, tamen quum Megasthenes et Ptolemzus
uno ore flumen appellaverint Σόαστος et Σούαστος,
nomen sanscritum non cubavastu esse potest, sed
quod idemsignificat, savastu. — Garoeas, Alexandri
historia notus, ab Arriano Exp. IV, 35, 10 nun-

cupatur l'vpatx, corruptissime in Itinerario Al.

106 Poturcus, etapud Strabonem p. 697 et Ptole-
maeum in hac regione urbs quzdam Γώρυς et Γωρύα
commemoratur, Nunc vocatur Pangcoea. Sanscrita
nomina horum fluviorum nondum reperta sunt,
que nescio an insint in catalogo fluminum Mahabá-
ratae VI , 333 , ubi deinceps enumerantur Suvastu,
Gduri, Campand. — Tutapus, sirespexeris ad verba
μέγας ποταμός, qux addita sunt, vix aliud flumen
esse videtur atque Catadru : sed ignotum est no-
men, » — De regionum et populorum nominibus
idem Schwanbeckius affert hec : « Πευχελάῖτις

-

415:

sanscrite vocatur Puscala, Puscalavati ( Cf. Lassen,
Zeitschft. f. Kunde d. Morzenlandes, Y, p. 224;
III, p. 197), apud Graecos variis nominibus : lizv-
χελαῶτις χώρα Arrian. Exp. IV, 24 9; πόλις Τευ-
χελαῶτις id. IV, 38, 10; πόλις Πευχέλα, id. Ind. :
et ex fonte eodem [ευχολαῆτις πόλις Strabo p. 698,
Peucolaitis oppidum , Plinius VI, 21, 7; Peuco-
laitee, id. VI, 33, 8; ἄγρια φῦλα Πευχαλέων, Dion.
Per. 1143, Ποχλαΐς, Ptolem.; Προχλαΐς, (Arrian.]
Peripl. mar. Erythr. p. 51 Huds. — K»xe&, έέ-
cajee, Lassen. Pentap. p. 13. --- Ἀθισσαρεῖς, 4bi-.
sare. Lassen. Pentap. p. 185 ZeitseAft II, p. 5o;
Ritter. 4sien II, p. 1085. Praterea nomen pro-
nunciatur Ἀθισάρης ( Ἀμθισάρης) Arr. et αἱ|., Ἐμ-
θίσαρος Diod. XVII. 87, Ἀποσισάρης JElian. H. A.
XVI. 39, Tzetz. Chil. III. 941. — MaX2ol, Mdlawe,
Lassen. Zeitschr. III, p. 196. Accuratiusnomen scri-
bitur Maaot ap. Strab. p. 701, Steph. Byz. ed. Ald.
ct Xyland., Arr. Diod. ed. Basil. — ᾿Οξύδραχαι,
AXudrace. Lassen, Zeitschr. UI. 199. ᾿Οξύδραχαι
Arr, Strab. Paus. Steph. et al., Ozydraccee L. Am-
pel., "Yópaxa: Strab. p. 687 ex Megasthene, "Y$ao-
χαι Dionys. ap.Steph. Byz., Συραχκοῦσαι Diod. XVII,
98, Σχύδροι (var. l. Σχύδροι, Σχόθροι, Σχύθροι)
Dion. Perieg. 1142, S$ydraci Plin. H. N. XII, 11,
Sygambri. Justin. VIII, 9, 3. — 4fssacence obscuri
sunt; Ássacanos autem s, Assacenos Alexandri tem-
pore scimus inter Indum et Guraum hbabitavisse.
Arr. Exp. AL IV, 45, 7, Ind. x, Strab, p. 698, Curt.
VIII, 10, 22, Itiner. Alex. 106. — Cambistholo-
rum nomen sanscritum nescio an sit Capist'ala,
i. e. simiarum regio , in quo nomine littera M ante
litteram ὃ eodem modo inserta sit, quo in nomi-
nibus Παλίμθοθρα, Ἐμθίδαρος. Enumeratur Ca-
pist'ala inter Indicas terras Varásanh. 4s. Res. VIII.
438. Mire Vilso ( Vis'n'u-Purán'. 194.) Cambi-
stholos eosdem esse suspicatus est atque Cambóg'as,
a quibus quum nomine tum situ multum absunt. »
19.

Arrianus Ind. 6, 2 : Καὶ τόδε λέγει Μεγασθένης
ὑπὲρ ποταμοῦ νδικοῦ, Σίλαν μὲν εἶναί of ονομα, ῥέειν
δὲ ἀπὸ χρήνης ἐπωνύμου τῷ ποταμῷ διὰ τῆς χώρης
τῆς Σιλέων, xal τούτων ἐπωνύμων τοῦ ποταμοῦ τε xal
τῆς κρήνης, (8) τὸ δὲ ὕδωρ παρέχεσθαι τοῖόνδε - οὐδὲν
εἶναι ὅτεῳ ἀντέχει τὸ ὕδωρ , οὔτε τι νήχεσθαι ἔπ᾽ αὐτοῦ
οὔτε τι ἐπιπλέειν, ἀλλὰ πάντα γὰρ ἐς βυσσὸν δύνειν :
οὕτω τι ἀμενηνότερον πάντων εἶναι τὸ ὕδωρ ἐκεῖνο καὶ
Περοειδέστερον.

19.
" Etiam hoc Megasthenes de flumine qnodam Indico com-
memorat : Silam ei nomen esse, fluere ex fonte ejusdem
cum flumine nominis per regionem Silorum, qui etiam
eandem, quam fons et fluvius, appellationem habeant.

(3) Ejus aquam ejusmodi esse, ut nihil omnino sustinere
possit, neque quicquam ei innatare neque supernavigare ,
sed omnia in fundum demergi. 1ta pre reliquis omnibus
hanc aquam impatientem atque magis aeream esse.

In regione montana Silam fluvium esse Megasthenes (ra-

416

Strabo XV, p. 703: Ἐν δὲ τῇ ὀρεινῆ Σιλίαν (Σ-
λαν Epit. Strab. ) ποταμὸν elvat ( Megasthenes ait) ,
à μηδὲν ἐπιπλεῖ: Δημόχριτον μὲν οὖν ἀπιστεῖν ἅτε
πολλὴν τῆς Ἀσίας πεπλανημένον΄ καὶ Ἀριστοτέλης δὲ
ἀπιστεῖ.

Cf. fr. 1, 17 , ubi Σίλλα scribitur. Eadem nar.
rantur in Boissonnad. An. gr. I, p. 419. Siden
(ΣίΔην pro ΣίΛην ) stagnum ex Ctesia fr. 82 affert
Plinius XXXI, 2. « Hanc quoque fabulam,
Schwanbeckius ait p. 37 , Lassenius ( ZeitscA/t, II,
p. 63) literis Indicis illustravit : Indi septentriones
versus Cilam flumen esse putant, in quo immersa
in lapides omnia vertantur : qua re sane efficitur,
ut oinnia mergantur, neque quidquam innatet ( cf.
Mahab. II , 1858 ). Ciia idem valet atque lapis. »

20.
E LIBRO SECUNDO.

Strabo XV, p. 685 : Ἡμῖν δὲ τίς ἂν δικαία γένοιτο
πίστις περὶ τῶν Ινδικῶν ἐκ τῆς τοιαύτης στρατείας
τοῦ Κύρου 3| τῆς Σεμιράµιδος (sc. contra Indos, de
quibus expeditionibus narraverat Nearchus fr, 233) ;
Συναποφαίνεται δέ πως xci Μεγασθένης τῷ λόγφ
«ot, Χελεύων ἀπιστεῖν ταῖς ἀρχαίαις περὶ Ἰνδῶν
ἑστορίαις" οὔτε γὰρ παρ) Ἰνδῶν ἔξω σταλῆναί ποτε
στρατιὰν, ov! ἐπελθεῖν ἔξωθεν xol κρατῆσαι, πλὴν
«ς μεθ) Ἡραχλέους xai Διονύσου, xal τῆς νῦν μετὰ
Μακεδόνων. Καΐτοι Σέσωστριν μὲν τὸν Αἰγύπτιον καὶ
Τεάρχωνα τὸν Αἰθίοπα ἕως Ἑὐρώπης προελθεῖν,
Ναθοχοδρόσορον δὲ τὸν παρὰ Χαλδαίοις εὐδοχιμή-
σαντα, Ἡραχλέους μᾶλλον, xal ἕως Στηλῶν ἔλάσαι'
µέχρι μὲν δὴ δεῦρο xal Τ εάρχωνα ἀφιχέσθαι” ἐχεῖνον
δὲ καὶ ix τῆς Ἰθηρίας eic τὴν Θράκην xal τὸν Πόντον

MEGASTHENIS

δραμεῖν τῆς Ἀσίας µέχρι Αἰγύπτου., τῆς Ἰνδικῆς δὲ
µηδένα τούτων ἄψασθαι. Kal Σεµίραµιν 6* ἀποθανεῖν
πρὸ τῆς ἐπιχειρήσεως. Πέρσας δὲ μισθοφόρους μὲν ix
τῆς Ἰνδιχκῆς µεταπέµψασθαι “Ύδραχας: dixe δὲ μὴ
στρατεῦσαι, ἀλλ᾽ ἐγγὺς ἔλθεῖν µόνον, ἡνίχα Εὔρος
ἤλαυνεν ἐπὶ Μασσαγέτας.

Καὶ τὰ περὶ Ἡρακλέους δὲ καὶ Διονύσου Μεγασθέ-
νης μὲν μετ ὀλίγων πιστὰ ἡγεῖται, τῶν δ' ἄλλων οἱ
πλείους, ὧν ἐστὶ xal Ερατοσθένης, ἄπιστα xal µυ-
θώδη, χαθάπερ xal τὰ παρὰ τοῖς Ἕλλησιν.

2I.

Arrianus Ind. 5, 4 : Οὗτος ὧν 6 Μεγασθένης λέγει,
οὔτε Ἰνδοὺς ἐπιστρατιῦσαι οὐδαμοῖσιν ἀνθρώποισιν,
οὔτε Ἰνδοῖσιν ἄλλους ἀνθρώπους" (6) ἀλλὰ Ῥέσωστριν
μὲν τὸν Αἰγύπτιον, τῆς Acn καταστρεψάµενον τὴν
πολλὴν, ἔστε ἐπὶ τὴν Εὐρώπην σὺν στρατιῇ ἑλάσαντα
ὀπίσω ἀπονοστῆσαι" (6) ᾿Ινδάθυρσιν δὲ τὸν Σχύθεα ix
Σχυθίης ὁρμηθέντα πολλὰ μὲν τῆς Ἄσίης ἕθνεα χατα-
στρέψασθαι, ἐπελθεῖν δὲ καὶ τὴν Αἰγυπτίων γῆν xpa-
véovra* (7) Σεμίραμιν δὲ τὴν Ἀσσυρίην ἐπιχειρέειν,
μὲν στέλλεσθαι εἰς Ἰνδοὺς, ἀποθανεῖν δὲ πρὶν τέλος
ἐπιθεῖναι τοῖσι βουλεύμασιν’ ἀλλὰ Ἀλέξανδρον γὰρ
στρατεῦσαι ἐπὶ Ἰνδοὺς μοῦνον. (s) Καὶ πρὸ Ἀλεξάν-
δρου Διονύσου μὲν πέρι πολλὸς λόγος κατέχει, ὡς xal
τούτου στρατεύσαντος ἐς Ἴνδοὺς , xal καταστρεφαµένου
Ἰνδούς. Ἡραχλέος δὲ πέρι οὗ πολλός. (9) Διονύσου
μέν γε xal Νύσσα πόλις μνῆμα o0 φαῦλον τῆς στρατη-
λασίης xal 6 Μηρὸς τὸ ὄρος, καὶ ὅ χισσὸς ὅτι ἐν τῷ
ὄρεῖ τούτῳ φύεται; xol αὐτοὶ ol Ἰνδοὶ ὑπὸ τυµπάνων
τε xal χυµθάλων στελλόµενοι ἐς τὰς µάχας; xal ἐσθὴς
αὐτοῖσι χατάστιχτος ἐοῦσα, χαθάπερ τοῦ Διονύσου τοῖσι
βάκχοισιν" (10) Ἡραχλέος δὲ οὗ πολλὰ ὑπομνήματα.
Ἀλλὰ τὴν "Aopvov γὰρ πέτρην, ἤντινα Ἀλέξανδρος Bis

ἀγαγεῖν τὴν κτρατιάν, Ἰδάνθυρσον δὲ τὸν Σχύθην ἐπι- (0 ἐχειρώσατο, ὅτι Ἡρακλέης οὗ δυνατὸς ἐγένετο ἐξελεῖν,

dit , cui nihil inpatet; quamquam id non credat Democritus, | Hydracas ex India mercede accitos fuisse ; illos autem co- |

qui bonam partem Asi: peragraverit ; sed Aristoteles quo-
que non credit.

E LIBRO SECUNDO.

20.

Queenam nobis de rebus Indicis fides esse possit ex. tali
Cyri vel Semiramidis expeditione? Patrocinatur nostro aer-
moni quodammodo etiam Megasthenes fidem jubens dero-
gare antiquis de India narrationibus. Neque enim ab Indis
fores miesum! exercitum unquam neque extrinsecus in-
gruisse et obtinuisse, excepta Herculis et Bacchi expedi-
tione et hac ipsa Macedonica. Sane Sesostrim /Egyptium et
Tearconem JEthiopem usque in Europam processisse , Na-
bucodonosorum autem , qui apud Chaldzeos inclaruit mayis
quam Hercules, vel usque ad columnas progressum esse,
quousque etiam Tearconem; illum etiam exercitum ex
Hispania in Thraciam et Pontum duxisse ; Idanthyrsam Scy-
tham, factis in Asiam excursionibus, ettigiese etiam
JEgyptum : ad Indiam vero eorum neminem pervenisse ;
nam Semiramin , priusquam egrederetur, obiisse. A Persis

pias suas in Indiam duxisse nunquam, prope tamen acces-
sisse, quum Cyrus duceret in Massagetas.

Herculis autem et Bacchi res gestas Megasthones cum
paucis quibusdam credit ; reliquorum longe plurimi , inter
eosque etiam Eratoethenes fabulosa et non credenda pu-
tant , sicuti etiam ea , quc apud Graecos circumferuntur.

21.

Scribit Megasthenes, neque Indos cum ullis hominibus
bellum unquam gessisse, neque ullos externos Indis
bellum intulisse. (5) Sesostrim enim /Egyptium, magna
Asie parte subacta, postquam in Europam usque cum
exercitu processerat , retrocessisse; (6) Indathyrsim autem
Scytham e Scythia profectum multas Asie gentes debel.
Jasse : Egyptum etiam victorem adiisse; (7) ac Semirami-
dem quidem Assyriam tentasse exercitum in Indos ducere,
sed mortem ejus consilia conatusque fregisse ; solum vero
Alexandrum in Indos expeditionem fecisse. (8) Atqui ante
Alexandrum fama tenet Liberum contra Indos expeditio-
nen suscepisse, eosque subegisse : de Hercule infirmioc
fama est. (9) At vero expeditionis a Libero factze non leve

FRAGMENTA.

Μαχεδονικὸν δοχέει aot τι χόµπασµα, χατάπερ xat τὸν
Παραπάμισον Καύχασον ἐκάλεον Μαχεδόνες, οὐδέν τι
προσήχοντα τοῦτον τῷ Καυχάσῳ. (14) Kal τι xal ἄντρον
ἐπιρρασθέντες ἐν Παραπαμισάδαισι, τοῦτο ἔφρασαν

ἐχεῖνο εἶναι τοῦ Προμηθέως τοῦ Τιτῆνος τὸ ἄντρον, dv.

ὅτεῳ ἐχρέματο ἐπὶ τῇ κλοπῇ τοῦ πυρός. (12) Καὶ δἡ xat
ἐν Σίδαισιν, Ἰνδικῷ γένεῖ, ὅτι δορὰς ἀμπεγομένους
εἶδον τοὺς Σίδας, ἀπὸ τῆς 'Ἡ ραχλέος στρατηλασίης
ἔφασχον τοὺς ὑπολειφθέντας εἶναι τοὺς Σίδας: xat γὰρ
xal σχυτάλην φέρουσί τε οἳ Σίδαι, xal τοῖς βουσὶν αὖ--
τῶν ῥόπαλον ἐπικέχαυται; xal τοῦτο ἐς μνήμην ἀνέφε-

gov τοῦ ῥοπάλου τοῦ Ἡραχλέος.
22.

Josephus Ant. Iud. X, r1, 1 : [ Ἐν δὲ τοῖς βασι-
Ἰείοις τούτοις ἀναλήμματα λίθινα ἀνοικοδομήσας (scil.
6 Ναξουγοδονόσορος), xa τὴν ὄψιν ἀποδοὺς ὁμοιοτάτην
τοῖς ὄρεσι καταφυτεύσας δένδρεσι παντοδαποις έξειρ-
Ἱάσατο, διὰ τὸ τὴν Ὑυναῖχα αὐτοῦ ἐπιθυμεῖν τῆς
οἰχείας διαθέσεως ὣς τεθραμμµένην ἐν τοῖς χατὰ Μηδίαν
vxo, ] Καὶ Μ εγασθένης δὲ ἐν τῇ 8 (1. δευτέρα)
τῶν "Ivó«x Qv μνημονεύει αὐτῶν, δι’ $c ἀποφαίνειν
πιιρᾶται τοῦτον τὸν βασιλέα τῇ ἀνδρείᾳ xol τῷ µεγέ-
$e τῶν πράξεων ὑπερθεθηχότα τὸν ᾿Ηραχλέα΄ χατα-
ατρέψασθαι γὰρ αὐτόν φήαι Λιθύης τὴν πολλὴν xal
Ἰθηρίαν. Καὶ Διοχλῆς δὲ ἐν τῇ δευτέρα τῶν Περσικῶν
μνημονεύει τούτου τοῦ βασιλέως, χαὶ Φιλόστρατος ἐν
ταῖς Ἰνδιχαῖς αὐτοῦ xa Φοινιχικαῖς ἱστορίαις, ὅτι οὗ-
τος 6 βασιλεὺς ἐπολιόρχησε Τύρον ἔτεσι τρισὶ xal δέχα,
βασιλεύοντος χατ᾽ ἐχεῖνον τὸν χαιρὸν Ἰθωθάλου τῆς
Τύρου.

Eadem brevius iterum affert Josephus C. Apion,
l, 1ο, p. 1174. Josephuin exscripsit Zonaras'T,
p. 87 ed. Basil. et Syncellus p. 221 D , ubi sic : Tov
Ναθουχοδονόσωρ ó Μεγασθένης ἐν τῇ δ' (1. δευτέρα )
τῶν Ἰνδικῶν "Ἡραχλέους ἀλκιμώτερον ἀποφαίνει, ὃς
ἀνδρεία µεγάλη Λιθύτς τὸ πλεῖστον καὶ Ἱθηρίας xa-
τστρέψατο. Σομφωνεῖ δὲ αὐτῷ καὶ Φιλόστρατος ἐν ταῖς

417

Ἱστορίαις, ἕνθα καὶ περὶ τῆς Τύρου πολιορχίας καὶ τῶν
Φοινίχων πάλαι, αἴἵτινες ἱστορίαι φέρονται περὶ τοῦ
Ναθουχοδονόσωρ, ὅτι Συρίαν xai Αἴγυπτον xal πᾶσαν
τὴν Φοινίχην κατεστρέψατο πολέµοις. ( De Philostrati
Indicis aliunde non constat. )

Euseb. Pr. Ev. IX, p. 456, D : Ebpov δὲ καὶ ἐν τῇ
Ἀυδηνοῦ Περὶ Ἀσσυρίων γραφη περὶ τοῦ Ναέουχο-
δονόσορ ταῦτα" » Μεγασθένης δέ Φησι Ναθουχοδρόσο-
pov Ἡραχλέος ἀλχιμώτερον γεγονότα ἐπί τε Λιθύην
xat Ἰθηρίην στρατεῦσαι" ταύτας δὲ γειρωσάμενον ἆπο-
δασμὸν αὐτέων si; τὰ δεξιὰ τοῦ Πόντου κατοιχίσαι.
(Qus sequuntur non sunt Megasthenis, sed Aby-
deni ).

Idem Chron. Arm. p. 27. ed. Mai : Audi et 4by-
denum. Hercule, inquit, fortior erat ( Nabuchodo-
nosor); idque exponit hac ratione sermonis :
Potentissimus , ait, Nabucodrosorus, qui ipsi Her-
culi fortitudine preestitit, in. Libyam et Iberiam
magnis copiis expeditionem suscepit : quibus (re-
gionibus ) debeilatis, incolarum partem in Ponti
de.rteram oram transtulit, »

Formas ionicas in Megasthenis verba intulit
Abydenus , quem ionica dialecto scripsisse constat.

23.

Arrianus Ind, c. 7 : Ἓθνεα δὲ Ἰνδιχὰ εἴκοσι xal
ἔχατόν τι ἅπαντα λέγει Μεγασθένης δυοῖν δέοντα.
[Καὶ πολλὰ μὲν εἶναι ἔθνεα Ἰνδυκὰ καὶ αὐτὸς ξυμφέ-
pop.a« Μεγασθένεϊ, τὸ δὲ ἀτρεχὲς οὐκ ἔχω εἰχάσαι ὅπως
ἐχμαθὼν ἀνέγραψεν, οὐδὲ πολλοστὸν µέρος τῆς Ivo
γῆς ἐπελθών, οὐδὲ ἐπιμιξίης πᾶσι τοῖς γένεσιν ἑούσης
ἐς ἀλλήλους. ]

Πάλαι μὲν δὴ νοµάδας εἶναι Ἰνδοὺς κατάπερ Σχυ-
θέων τοὺς οὐχ ἀροτῆρας, ot ἐπὶ τῇσιν ἁμάξτσι πλανώ- ]
µενοι ἄλλοτε ἄλλην τῆς Σχυθίης ἀμείθουσιν, οὔτε πό-
λιας οἰκέοντες οὖτε ἱερὰ θεῶν σέθοντες οὕτω μηδὲ
Ἰνδοῖσι πόλιας εἶναι μηδὲ ἱερὰ θεῶν δεδοµηµένα : ἀλλ᾽
ἀμπέχεσθαι μὲν δορὰς θηρίων ὅσων χατακτάνοιεν ' σι -

documentum est Nyssa urbe et Merus mons, quodque he-
dera in hoc monte nascitur : quod praeterea Indi ipsi tym-
pana ac cymbala pulfantes pugnas adeunt, itemque veste
distincta maculis, Libero patri bacchantium more, utun-
iur. (10) Herculis autem non multa monimenta exstant.
Quod enim Aornum petram, quam Alexander vi cepit,
Hercules expugnare non potuerit, Macedonica quedam
Retantia mihi videtur : quemadmodum et Parapamisum
montem Caucasum vocarunt Macedones, nihil ad Cauca-
&m pertinentem. (1t) Antrum quoque aliquod quum apud
Parapemisadas esse acceperant, Promethei Titanis esse
dixerunt , in quo ille ob ignem furto sublatum in crucem
acus fuerit. (12) Apud Sibas quoque, Indicam gentem ,
quod eos pellibus amictos conspexerant , ab Herculis expe-
dilione relictos esse Sibas disserebant ; porro quum cla-
vam gestent Sibe , et bubus claves notam inurant hoc quo-
que ad memoriam clavie Herculis retulerunt.
FRACMENTA HISTOB GR. — VOL. il.

22.

Megasthenes quoque Nabucodonoesori regie meminit,
Indicorum libro secundo, ubi ostendere conatur hunc re-
gem fortitudine et rerum gestarum magnitudine Herculem
longe superasse ; subegisse enim magnam Libyse partem et
Iberiam. Porro Diocles secundo Persicorum libro hujus
regis mentionem facit, nec non Philostratus in Indicis suis
et Phorriciis historiis , quod hic rex tredecim annos Tyrum
oppugnaverit, 1thobali Tyriorum regis temporibus.

23

Gentes Indicas centum duodeviginti in universum statuit
Megasthenes. Ego vero multas quidem Indie gentes csse,
cum Megasthene senserim : unde autem certi aliquid «ο.
gnoverit, conjectura assequi non possum, quum exiguam
quandam Indic partem peragrarit, neque omnes ejus gen-
tes commercia inter se agitent.

Olim quidem Indos nomades fuisse (dixit Megnsthenes ),

127

415

τέεσθαι δὲ τῶν δενὀρέων τὸν qÀotóv* κἀλέεσθαι δὲ τὰ
δένδρεα ταῦτα τῃ Ινδῶν φωνῃ Γάλα: xoi φύεσθαι
ἐπ᾿ αὐτῶν χατάπερ τῶν φοινίχων ἐπὶ τζσι χορυφῖῆσιν
οἷά περ τολύπας. Σιτίεσθαι δὲ xol τῶν θηρίων ὅσα
ἕλοιεν ὠμοφαχγέοντας, πρὶν δὴ Διόνυσον ζλθεῖν ἐς τὴν
χώρην τῶν Ἰνδῶν. Διόνυσον δὲ ἑλθόντα, ὡς καρτερὸς
ἐγένετο Ἰνδῶν, πόλιάς τε οἰχῆσαι καὶ γόµους θέσθαι
τῆσι πόλισιν, otvou τε δοτῆρα Ἴνδοῖς γενέσθαι χατάπερ
Ἕλλησι, xal σπείρειν διδάξαι τὴν γῆν διδόντα αὐτὸν
σπέρματα”: 3j οὐχ ἑλάσαντος ταύτῃ Τριπτολέμου , ὅτε
περ ἐκ Δήμητρος ἐστάλη σπείρειν τὴν γῆν πᾶσαν,
ἡ πρὸ Τριπτολέμου τις οὗτος Διόνυσος ἐπελθὼν τὴν
Ἰνδῶν γῆν σπέρµατά σφισιν ἔδωχε καρποῦ τοῦ ἡμέ-
ρου” βόας τε ὑπ᾿ ἀρότρῳ ζεῦξαι Διόνυσον πρῶτον, xal
ἀροτῆρας ἀντὶ νομάδων ποιῆσαι Ἰνδῶν τοὺς πολλοὺς
καὶ ὁπλίσαι ὅπλοισι τοῖσιν ἀρηΐοισι, Kal θεοὺς σέδειν
ὅτι ἐδίόαξε Διόνυσος ἄλλους τε xal μάλιστα δὲ ἑωνυτὸν
χυμθαλίζοντας xat τυµπανίζοντας! καὶ ὄρχησιν δὲ ἐκ-
διδάξαι τὴν σατυρικὴν, τὸν χόρδαχα παρ) Ἓλλησι χα-
$seouevov* xal χομᾶν Ἰνδοὺς τῷ θεῷ, µιτρηφορέειν τε
ἀναδεῖξαι xai μύρων ἁλοιφὰς ἐχδιδάξαι, ὥστε xal εἰς
Ἀλέξανδρον ἔτι ὑπὸ χυμθάλων τε xal τυµπάνων ἐς τὰς
p.d ac Ἰνδοὶ χαθίσταντο.

C. s. Ἀπιόντα δὲ ix. τῆς Ἰνδῶν γῆς, ὥς ol ταῦτα χε-
χοσµέατο, χαταστῆσαι βασιλέα τῆς χώρης Σπατέμθαν,
τῶν ἑταίρων ἕνα τὸν βαχχωδέστατον * τελευτήσαντος δὲ
Ὑπατέμέα τὴν βασιληίην ἐχδέξασθαι Βουδύαν τὸν
τούτον παῖδα": xal τὸν μὲν πεντήχοντα xal δύο ἔτεα
βασιλεῦσαι Ἰνδῶν, τὸν πατέρα ' τὸν δὲ παῖδα εἴχοσιν

MEGASTHENIS

ἔτει' χαὶ τούτου παΐδα ἐχδέξασθαι τὴν βασιληίην Κρα”
δεύαν ' xal τὸ ἀπὸ τοῦδε τὸ πολὺ μὲν χατὰ γένος ἀμεί-
θειν τὸν βασιληίην, παῖδα παρὰ πατρὸς ἐκδεχόμενον
εἰ δὲ ἐχλείποι τὸ γένος, οὕτω δὴ ἀριστίνδην χαθίστα -
σθαι Ἴνδοῖσι βασιλέας.

Ἡραχκλέα δὲ, ὄντινα ἐς ᾿Ενδοὺς ἀφικέσθαι λόγος xa-
τέχει, παρ) αὐτοῖσιν Ἰνδοῖσι γηγενέα λέγεσθαι. Τοἳ-
τον τὸν Ἡρακλέα μάλιστα πρὸς Σουρασηνῶν γεραίρε-
σθαι ᾿Ινδικοῦ ἔθνεος, ἵνα δύο πόλιες µεγάλαι Μέθορά
τε xai Κλεισόθορα, καὶ ποταμὸς ]ωθάρης πλωτὺς δικρ-
ρέει τὴν χώρην αὐτῶν. Τὴν σχευὴν δὲ οὗτος ὁ Ἡρα-
χλέης ἤντινα ἐφόρεε, Μεγασθέν ης λέγει ὅτι ὁμοίην
τῷ Θηθαίῳ Ἡρακλέί, ὡς αὐτοὶ Ἰνδοὶ ἀπηγέονται: xai
τούτῳ ἄρσενας μὲν παϊδας πολλοὺς χάρτα γενέσθαι dv
τῇ Ινδῶν v7, (πολλῆσι γὰρ δὴ γυναιξὶν ἐς γάµον ἑλ-
θεῖν xoi τοῦτον τὸν Ἡρακλέα, ) θυγατέρα δὲ µοννο-
γενέην ᾿ οὔνομα δὲ εἶναι τῇ παιδὶ Πανδαίην, xai. τὴν
χώρην ἵνα τε ἐγένετο xai ἧστινος ἐπέτρεφεν αὐτὴν áp-
χειν Ἡραχλέης, Πανδαίην, τῆς παιδὸς ἐπώνυμον! καὶ
ταύτῃ ἐλέφαντας μὲν γενέσθαι ἐκ τοῦ πατρὸς ἐς mev-
ταχοσίους, ἵππον δὲ ἕς τετραχισχιλίην, πεζῶν δὲ ἐς τὰς
τρεῖς xal δέχα µυριάδας. Καὶ τάδε µετεξέτεροι Ἰνδῶν
περὶ Πραχλέος λέγουσιν ' ἐπελθόντα αὐτὸν πᾶσαν γπν
xal θάλασσαν xat χαθήραντα ὅ τι περ xaxóv χίναδος ,
ἐξευρεῖν ἐν τῇ θαλάσση χόσμον γυναικήϊον' { ὄντινα καὶ
εἰς τοῦτο ἔτι οἵ τε ἐξ Ινδῶν τῆς χώρης τὰ ἀγώγιμα
παρ᾽ ἡμέας ἀγινέοντες σπουδῃ ὠνεόμενοι ἐχκομίζοναι”
xat Ἑλλήνων δὲ πάλαι xoi Ῥωμαίων νῦν ὅσοι πολν-
χτέανοι xal εὐδαίμονες, µέζονι ἔτι σπουδή ὠνέονται ']

quemadmodum et Scythas, qui arationem non exercent,
sed in plaustris degentes incertis sedibus vagantur, neque
urbes incolünt, neque templa deorum colunt. Τί neque
Indis urbes fuisse neque templa diis exstructa , sed fera-
rum quas occiderint exuviis se vestivisse : arborum cor-
ticibus vesci solitos fuisse ; vocari autem eorum lingua eas
arbores Tala et innasci iis, quemadmodum in verticibus
palmarum, veluti glomos lanarum carptarum. Vesci etiam
solitos fuisse feris quas venatu ceperint crudis , priusquam
Liber ad Indos venisset. Quem, postquam venerat eosque
devicerat, urbes Indorum condidisse, iisque leges sanxisse :
vini etiam usum Indis dedisse, ut et Grecis, dato etiam
semine rationem serendi eos docuisse : sive quod Triptole-
mus, quum ἃ Cerere ad conserendam universam terram
missus fuiseet, ad eam regionem non pervenerit ; sive quod
ante Triptolemum hic Liber, quisquis sit, ad Indos pro-
fectus frugum mitium semina iis dederit. Primum etiam
Liberum boves aratro junxisse, et plerosque Indorum ex
erronibus aratores fecisse, martiisque armis armavisse :
et cultum quum aliorum deorum tum sui ipsius docuisse ,
quem cymbalorum et tympanorum pulsu fleri jusserit.
Saltationem etiam satyricam induxisse, quam Graci Cor-
daca vocant. Ad hsec comam deo nutrire, mitram gerere
unguentisque uti ostendisee Bacchum : adeo ut ad Alexan-
dri usque tempora cum cymbaelis et tympanis praelia Indi
inierint.

Discedentem vero ex India Liberum, rebus ita constitu-
tis, regem Indis preefecisse Spatembam, unum ex amicis,

rerum Bacchicarum peritíssimum. Quo mortuo ad Budyam
ejus filium regnum transiisse. Et Spatembam quidem an-
nos Lit Indis imperasse : Budyam non plus xx. Hujus filium
CP&deuam in regnum successisse; (3) atque exinde ple-
rumque successione regnum a patribus in filios per ma-
nus esee traditum. Si vero regem absque liberis decedere
contingeret , optimos quosque ab Indis reges creatos esse.
Herculem porro, quem ad Indos pervenisse fama est,
terrigenam ipsos ]ndos vocasse , atque hunc a Surasenis η:
dica gente praecipue coli, qui quidem duas magnas urbes
habent, Methoram et Clisoboram. Jobares fluvius naviga-
bilis per eorum regionem fluit. Hic Hercules , ut auctor est
Megasthenes, eodem cultu corporis quo Thebanus lHercu-
les utebatur, quod Indi ipsi narrant ; multosque admodum
ei liberos mares in India fnisse dicit : multas enim uxores
habuisse etíam hunc Herculem: filiam vero unicam, nomine
Pandaeam : regionem quoque in qua nata est, et cujus im-
perio eain praefecit Hercules , Pandzeam a filizse nomine ap-
pellatam : eamque possedisse ab patre elephantos p, equites
ad m κ., pedites circiter c xxx π. Sunt et Indi, qui hoc
quoque de Hercule narrent. Quam universam terram ac
mare peragrasset, et quidquid erat malarum bestiarum sus-
tulisset, ornatum quendam muliebrem in mari reperisse.
Quem etiam in hunc diem qui merces ex [ndia ad nos af-
ferant, magno studio ementes exportant : sed ei quotquot
apud Graecos olim et nunc apud Romanos ditiores sunt ,
majore adhuc studio emunt marinam margaritam (man-
gara indice) ita. Jadorum lingua dictam. Herculem enim,

FRAGMENTA.

τὸν µαργαρίτην δὴ τὸν δαλάσσιον, οὕτω τῇ Ἰνδῶν
γλώσση χαλεόμενον τὸν γὰρ Ἡραχλέα, ὡς καλόν ol
ἐφάνη τὸ φόρηµα, ix πάσης τῆς θαλάσσης ἐς τὴν "Iv-
δῶν γῆν συναγινέειν τὸν µαργαρίτην δὴ τοῦτον, τῇ θυ-
γατρὶ τῇ ἑωυτοῦ εἶναι χόσμον. |

Καὶ λέγει Μεγασθένης (*), θηρεύεσθαι αὐτοῦ τὴν
χόγχην διχτύοισι, νέµεσθαι δ ἐν τῃ θαλάσση xar
αὐτὸ πολλὰς χόγχας, κατάπερ τὰς µελίσσας: xal εἶναι
yàp xal τοῖσι µαργαρίτησι βασιλέα 9j βασίλισσαν, ὡς
τῇσι µελισσίῃσι. Καὶ ὅστις μὲν ἐκεῖνον xav ἐπιτυχίην
συλλάθοι, τοῦτον δὲ εὐπετέως περιθάλλειν καὶ τὸ ἄλλο
σμῆνος τῶν µαργαριτέων * εἰ δὲ διαφύγοι αφᾶς ὁ βασι-
λεὺς, τούτῳ δὲ οὐχέτι θηρατοὺς εἶναι τοὺς ἄλλους: τοὺς
ἁλόντας δὲ περιορᾶν χατασαπῆναί in τὴν σάρχα, τῷ
δὲ ὀστέω ἐς χόσµον χρῆσθαι. Καὶ είναι γὰρ xal παρ
᾿Ινδοῖσι τὸν µαργαρίτην τριστάσιον κατὰ τιμὴν πβὸς
Χρυσίον τὸ ἄπεφθον, καὶ τοῦτο ἐν τῇ ᾿Ινδῶν Y, ὄρυσ-
σόμενον.

C. 9. Ἐν δὲ τῇ χώρη ταύτῃ, ἵνα ἐθασίλευσεν f; θυγά-
τηρ τοῦ Ἡραχλέος, τὰς μὲν quvaixac ἑπταέτεας ἐούσας
ἐς ὥρην γάμου ἰέναι, τοὺς δὲ ἄνδρας τεσσαράκοντα
ἔτεα τὰ πλεῖστα βιώσχεσθαι ". Καὶ ὑπὲρ τούτου λεγό-
µενον λόγον εἶναι παρ᾽ Ἰνδοῖσιν: Ἡραχλέα, ὀψιγόνου
ol γενομένης τῆς παιδὸς, Enel τε δὴ ἐγγὺς ἔμαθεν ἑωυτῷ
ἐοῦσαν τὴν τελευτὴν, οὐκ ἔχοντα ὅτεῳ ἀνδρὶ ἐκδῷ τὴν
παῖδα ἑωυτοῦ ἑπαξίῳ, αὐτὸν μιγῆναι τῇ παιδὶ ἑπταέτεϊ
ἑούσῃ, ὣς γένος ἐξ οὗ τε κἀχείνης ὑπολείπεσθαι ᾿Ινδῶν

(3) Plinius H. N. IX, 55 : Quidam ἰγαᾶάαπέ, sicut api-
bus , ita concharum examinibus singulas magnitudine
et vetustate praecipuas esse veluti duces, mirc ad ca-
vendunm solertice, has urinantium cura peti. Illis captis
facile ceteras palantes retibus éncludi : multo deinde
obrutis sale in vasis fictilibus, erosa carne omni, nu-
«leos quosdam corporum , hoc est unjones, decidere in
ma.

quum hic ornatus pukcher ei videretur, margaritas hujus
generis ex universo mari in Indiam collegisse , quibus filia
ejus ornaretur. .

Megasthenes concham hujus margarita retibus capi scri-
bit ; versari autem in mari eodem loco agmen multarum
concharum , veluti apum examen. Regem enim suum etiam
&eut reginam margaritas habere , ut apes : ac si forte con-
tingat regem capi, reliquum etiam margaritarum examen
facile ab eodem circumcingi : si vero rex piscatores eva-
dat , ne reliquas quidem conchas capi posse. Earum carnes
Indos, ubi eas ceperint, patrescere sinere ; oese ad ornatum
uti. Esse autem etiam apud 1ndos margaritas ter tanto auri
solidi , quod ipsum etiam in India effeditar, pondere wsti-
enaías.

Ad hacc in his regionibus quibas Herculis filia imperitavit,
feminas ubi ad septimum aetatis ΠΛ pervenerint viro
waaturas nubere: vitos xL summum annos vivere. Atque
hac de re hujuscemodi sermonem apud Indos jactari. Quum
Herculi jam seni hzc filia nata osset , neque procul abesse
vitse suse finem euspicaretur, nec inveniret virum tali
sponsa dignum , ipsum cem fiia septem annos naía coiisse,
ut sobolem ex se et ilja relinqueret reges Iadise. Herculem

413

βασιλέας. Ιοιῆσαι ὧν αὐτὴν 'Houxkéx ὁραίην γάμου’
καὶ ix τοῦδε ἅπαν τὸ γένος τούτο ὅτου ἡ Πανδαίη
ἐπῆρξε, ταὐτὸ τοῦτον ἵέρας ἔχειν παρὰ Ἡραχλέος
[Ἐμοὶ δὲ δοχέει, εἴπερ ὧν τὰ ἐς τοσόνδε ἄτοπα Μρα-
κλόης οἷός τε ἦν ἐξεργάζεσθαι, καὶ αὐτὸν ἀποφῆναι µα-
κροθιώτερον, ὡς ὡραίη μιγῆναι τῇ παιδί. Ἀλλά γὰρ εἰ
ταῦτα ὑπὲρ τῆς ὥρης τῶν ταύτγ παίδων ἀτρεχέα ἐστὶν,
ἐς ταὐτὸν φέρειν δοχέει ἔμοιγε ἐς ὅ τι περ xat ὑπὲρ τῶν
ἀνδρῶν τῆς ἡλικίης ὅτι τεσσαρακοντούτεες ἀποθνήσχου-
σιν οἱ πρεσθύτατοι αὐτῶν. Ol γὰρ τό τε γῆρας τοσῷδε
ταχύτερον ἐπέρχεται xat ὁ θάνατος ὁμοῦ τῷ γήραϊ,
πάντως που χαὶ ἡ ἀχμὴ πρὸς λόγον τοῦ τέλεος ταγυ:
τέρη ἐπανθέει" ὥστε τριακοντούτεες μὲν ὠμογέροντες
ἄν που εἶεν αὐτοῖσιν ol ἄνδρες, εἴκοσι δὲ ἔτεα γεγονότες
οἱ ἔξω ἤθης venvioxov: ἡ δὲ ἀκροτάτη ἤθη ἀμφὶ τὰ
πεντεκαίδεχα ἔτεα' xal 47,00 γυναιζὶν ὥρη τοῦ γάμου
κατὰ λόγον ἂν οὕτω ἐς τὰ ἑπτὰ ἔτεα συμθαίνοι.] Καὶ
γὰρ τοὺς καρποὺς ἐν ταύτῃ 17) 409» πεπαίνεσθαί τε
ταχύτερον μὲν τῆς ἄλλης, αὐτὸς οὗτος Με γασθένης
ἀνέγραψε, xat φθίνειν ταχύτερον.

Ἀπὸ μὲν δὴ Διονύσου βασιλέας ἠρίθωεον ἸἼνδοι ἐς
Σανδράχοττον τρεῖς xai πεντήκοντα xai Éxatov: ἔτεα
δὲ δύο xal τεσσαράχοντα xai ἐξαχισχίλια" ἐν δὲ τού--
τοισι τρὶς τὸ πᾶν εἷς ἐλευθερίην ** τὴν δὲ καὶ ἐς τριη-
xócix* τὴν δὲ εἴχοσί τε ἐτέων xal ἑκατόν (*) * πρεσθύ-

(3) Plinius VI, 21, 4 : Indi enim prope gentium soli
nunquam migravere finibus suis. Colliguntur a. Libero
patread Alexandrum magnumreges eorum C LIV (CLIIl
ali&) annis VI. M CCCCLI. adjiciunt el menses tres.

Solin. 52, 5 1 Indiam Liber pater primus ingressus est,
utpote qui Indis subactis omnium primus triumphavit.
Ab hoc ad Alexandrum M. numerantur annorum sex
millia quadringenti quinquaginta unus, additis et am-
plius tribus mensibus , habila per reges computatione,
qui centum quinquaginta (res tenuisse medium cvum
deprehenduntur.

itaque illam nubilem fecisse. Atque exinde universam eam
gentem cai Pandaea imperavit id ipsum beneficii ab Hercule
accepisse. Mea vero sententia est : si Hercules par erat rei
adeo absurde perpetrandee, diuturnioris etiam se ipsum
vita: facere potuisset , ut cum filia matura rem habere pos-
set. Quodsi tamen hac de puellarum istius loci maturi-
tate vera sunt, eodem mihi spectare videntur, quo eliam
spectat iilud de virorum etate, quod qui quam longissime
vivant quadragesimum annum non excedant. Quibus eniin
senectus tanto celerius advenit atque simul cum senectute
mors, iis omnino et vigor statis, proportione quadam
ad finem vitse habita, citius accedat necesse est , ita ut viri
triginta annos nati jam ad primam illam viridem senectain
pervenisse dicendi sint : et qui xx , juvenes quidem sint ,
sed qui pubertatis etatem excesserint : qui circiter xv,
summis pubertatis viribus floreant ; et feminis eadem ra-
lione maturitas ad nuptias septimo anno contingat : quippe
et fructus in ea regione citius quan in alia ulla maturescere,
citiusque interire idem Megasthenes scribit.

Α Baccho quidem ad Sandracottum Indi reges numera.
bant cin, annes vero vr κ ΧΙΙ. [η his vero ter summam
rerum in libertatem ** deinde adeo per annos ccc , denique

27.

420

τερὀν τε Ἀιόνυσον, Ηρακλέος δέχα xal πέντε veve-
aw Ἰνδοὶ λέγουσιν * ἄλλον δὲ οὐδένα ἐαθαλεῖν ἐς γῆν
τὴν Ἰνδῶν ἐπὶ πολέμῳ, οὐδὲ Κῦρον τὸν Καμθύσεω, χα(-
τοι ἐπὶ Σχύθας ἑλάσαντα xal τἄλλα πολυπραγµονέστα-
τον 53, τῶν χατὰ τὴν Ασίην βασιλέων γενόµενον τὸν
Küpov: ἀλλὰ ᾽Αλέξανδρον γὰρ ἐλθεῖν τε xal κρατῆσαι
πάντων τοῖς ὅπλοις, ὅσους vs δὴ ἐπῆλθε' xal ἂν xal
πάντων κρατῆσαι, εἰ fj στρατι] ἤθελεν. Οὐ μὲν δὴ
οὐδὲ ἸΙνδῶν τινα ἔξω τῆς οἰκηίης σταλῆναι ἐπὶ πολέμῳ
διὰ διχαιότητα.

Cf. fr. 2, 6 20 sqq. Schiwanbeckius de Baccho
et Hercule Megasthenis docet hzc p. 44 : « Evi-
dentisime Crisnam describit Herculis nomine,
quem, cui responderet, ex Alexandri scriptoribus
'vix certo poteras definire. Eum coli ait ab incolis
planitiei, Pataliputre etiam ut urbis conditorem
(cf. fr. 1,6 36), maxime Methorce et Carisoborce,
in oppidis Curasénarum ad Jamunam sitis : re
vera, ut inter omnes constat, Indi adhuc Λ4α-
thure Crisnam natum esse credunt , et hodie quo-
que urbem ei sacram habent, altera autem urbs
Carisobora ex ipso Crisnz nominenuncupata vide-
tur (Crisna-pura). Megasthenes , dum γηγενέα il-
lum appellat, ex parte quidem jam reliquit Mace-
donum opinionem, sed in reliquam descriptionis
partem Herculis Greci respectus vim magnam ha-
buit. Aliquam partem narrationis decte explicavit
Lassenius Zei/schrift für d. Kunde des Morgen-
landes, — Alterum deum quem Diohysum Graci
vocant, eundem atque Cíivam esse , ex descriptione
comitum Alexandri jam satis apparet; eum Mega-
sthenes magis ad similitudinem Greci dei descri-
psit. »

24.

Phlegon Mirab. c. 33: Μεγασθένης δέ φησινρ
τὰς ἐν Παλαίᾳ (sc. Πανδαία) κατοιχούσας γυναῖκας
ἐξαετεῖς (ἑπταετεῖς Arrian. fr. 33) γινοµένας τίχτειν.

Cf. de Pandza Polyzn. Strateg. I, 3, 4 : Ἡρα-
κλῆς ἐν '[vàtx; θυγατέρα ἐποιήσατο, ἣν ἐχάλεσε Παν--
δαίην. Tauro νείµας μοῖραν τῆς Ἰνδικῆς πρὸς µε-
σηµθρίαν καθήκουσαν εἷς θάλασσαν, διένειµε τοὺς

per annos cxx. Bacchum Indi Hercule antiquiorem esse
dicunt xv etatibus : nullumque alium belli inferendi causa
fines suos ingressum, ne Cyrum quidem Cambysis filium,
quamvis is adversus Scythas exercitum duxerit et alioqui
plurima molitus sit inter reges Asie. Alexandrum vero
in eas regiones venisse, omnesque armis subegisse ad quas
pervenerit : ac ceteros omnes subacturum fuisse, nisi exer-
vitus ulterius progredi recusasset. Sed meque Indorum
quemquam extra patriam profectum esse ad bellum , pro-
pter justitiam.
24.

Megasthenes ait in Pandza regione mulieres sexennm

parerc.

MEGASTHENIS

ἀρχομένους elc χώµας τριαχοσίὰς ἑξήχοντα mivth
προστάξας χαθ᾽ ἑχάστην ἡμέραν µίαν χώµην ἀναφέρειν
τὸν βασίλειον φόρον, ἵνα τοὺς διδόντας ἔχοι συμμάχους
ἡ βασιλεύουσα, καταπονοῦσα ἀεὶ τοὺς δοῦναι ὀφεί--
λοντας,

Adde de Pandarum gente Plin. VI, 11,6: 4δ
iis gens Pande, sola Indorum regnata feminis.
Unam Herculi sexus ejus genitam ferunt , ob idque
gratiorem precipuo regno donatam, 4b ea dedu- '
centes originem imperitant CCC oppidis, peditum
CL mill., elephantis quingentis, Cf. Steph. Byz. v.
Πανδαίη. « Utram gentem hac voce significet,
Pdnd jas in australi Indiz parte habitantes et in
carminibus epicisjam commemoratos (ex. c. ura—
háb'. V. 578, II, 2222.) aut Pdnd'avasepicis car-
minibus illustratos, certo constitui non potest :
illam conjecturam nomen Πανδαίη Indico nomine
Pánd/ja accuratissime conveniens, et margaritarum
mentio , et maturz pubertatis feminarum descri—
ptio, hanc alie narrationis partes ita juvant, ut
Lassenius hanc malit. Zeitschr. V, p. 25a.
Schwanbeck. p. 38.

25.

Strabo XV, p. 702 : Ἐπὶ δὲ τῇ συμθολῇ τούτου
(τοῦ 1άγγου) τε xal τοῦ ἄλλου ποταμοῦ τὰ Παλίθοθρα
ἱδρύσθαι (sc. Μεγασθένης qol) σταδίων ὀγδοήχοντα
τὸ μῆχος, πλάτος δὲ πεντεχαίδεχα, dv παραλληλο-
γράμμῳ σχήματι, ξύλινον περίθολον ἔχουσαν χατατε--
τρηµένον, ἅ ὥστε διὰ τῶν ὁπῶν τοξεύειν’ προχεῖσθαι δὲ
xal τάφρον φυλαχῆς τε χάριν xal ὑποδοχῆς τῶν Ex Ma
πόλεως ἀπορροιῶν. Τὸ 5 ἔθνος, iv ᾧ $ πόλις αὕτη,
χαλεῖσθαι Πρασίους, διαφοβώτατον τῶν πάντων τὸν
δὲ βασιλεύοντα ἐπώνυμον δεῖ τῆς πόλεως εἶναι Παλί-
θοῦρον καλούμενον, πρὸς τῷ ἴδίῳ τῷ ἐκ Ἡενετῆς óvé-
(att, χαθάπερ τὸν Σανδρόχοττον, πρὸς ὃν ἦχεν 6 Με-
ασθένης πεµφθείς.

Antecedentia vide fr. 18. Subjiciuntur hzc, quz
item ad Megasthenem pertinent : Ἀρίστη (regio
Indie) δ' ὁμολογεῖται πᾶσα ἣ τοῦ Ὑπάνιος πέραν -
οὐκ ἀχριθοῦται δὲ, ἀλλὰ διὰ τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν ἔχτο-

πισμὸν λέγεται πάντ ἐπὶ τὸ μεῖζον ἡ τὸ τερατωδέστε-

25.

In Gangis et alios fluvii concursu Megasthenes ait sita
esse Palibothra, octoginta stadiorum longitudine, latitudine
stadiorum quindecim, figura quadrangula, lateribus oppo -
sKiseandem ubique servantibus disíantiam , meenibusg Π-
gneis et perforatis cireumdatam , ita ut per foramina sagit-
tent. Ante murum etiam fossam esse tutel»e graiia et reci-
piendorum purgamentorum ex urbe effluentium. Gentem,
in cujus terra urbs est, Prasios vocari, inter omnes pree-
stantissimem. Ejus regem prseter proprium nomen quod
& natalibus habet, de nomine urbis Palíbothrum appellari ,
siculi Sandrocottum, ad quem missus Megasthenes fuit.

Qua trans Hypanim regio est , eam optimam esse in con-
fesso habetur. Verum de his nibil! accurate οἱ certo tradi-

FRAGMENTA.

pov: οἷα τὰ τῶν χρυσωρύγων µυρµήκχων, xat ἄλλων
θηρίων τε χαὶ ἀνθρώπων ἰδιομόρφων, xal δυνάµεσί τισιν
ἐξηλλαγμένων΄ ὡς τοὺς ΣΊρας µακροθίους φασὶ, πέρα
καὶ διακοσίων ἐτῶν παρατείνοντας. -Aéyouci δὲ xal
ἀριστοχρατιχήν τινα σύνταξιν πολιτείας αὐτόλι ἐκ πεν-
ταχισχιλίων βουλευτῶν συνεστῶσαν, ὧν ἔχαστον παρέ-
γτσθαι τῷ χοινῷ ἐλέφαντα.εσαΐἴας fr. 10. :

26.

Arrian. Ind. c. 10 : Λέγεται δὲ xal τάδε, µνημήια
ὅτι Ενδοὶ τοῖς τελευτήσασιν οὗ ποιέουσιν, ἀλλὰ τὰς ἀρε-
τὰς γὰρ τῶν ἀνδρῶν ἱκανὰς ἐς μνήμην τίθενται τοῖσιν
ἀποθανοῦσι, xal τὰς ᾠδὰς at αὐτοῖσιν ἐπάδονται. (2) Πο-
λέων δὲ ἀριθμὸν οὖκ εἶναι ἂν ἀτρεχὲς ἀναγράψαι τῶν
Ἰνδικῶν ὑπὸ πλήθεος' ἀλλὰ γὰρ ὅσαι παραποτάµιαι αὖ-
τέων ἡ παραθαλάασιαι, ταύτας μὲν ξυλίνας ποιέεσθαι’
(3) οὐ γὰρ εἶναι ἐκ πλίνθου ποιεοµένας διαρχέσαι ἐπὶ
J,góvov τοῦ τε ὕδατος ἕνεχα τοῦ ἐξ οὐρανοῦ , xal ὅτι οἱ
ποταμοὶ αὐτοῖαιν ὑπερθάλλοντες ὑπὲρ τὰς ὄχθας ἐμπι-
πλᾶσι τοῦ ὕδατος τὰ πεδία. (9) Ὅσαι δὲ ἐν ὕπερδε-
ξίοισί τεχαὶ µετεώροισι τόποισι καὶ τούτοισιν ὑψηλοῖσιν,
ὠκισμέναι εἰσὶ, ταύτας δὲ ἐκ πλίνθου τε xal πηλοῦ
ποιέεσθαι; (s) µεγίστην δὲ πόλιν ἐν Ἰνδοῖσιν εἶναι Παλίμ-
έοθρα καλεοµένην, ἐν τῇ Πρασίων γῇ, ἵνα αἱ συµθολαί
eiat τοῦ τα ᾿Εραννοθόα ποταμοῦ xal τοῦ Γάγγεω’ τοῦ
μὲν Γάγγεω, τοῦ μεγίστου ποταμῶν' 6 δὲ Ἐραννοθόας
τρίτος μὲν ἂν εἴη τῶν ᾿Ινδῶν ποταμῶν, µέζων δὲ τῶν
ἄλλη χαὶ οὗτος» ἀλλὰ ξυγχωρέει αὐτὸς τῷ Γάγγη, ἐπει-
δὰν ἐμθάλλη ἐς αὐτὸν τὸ ὕδωρ. (6) Καὶ λέγει Μεγα-
σθένης, μῖχος μὲν ἐπέχειν τὴν πόλιν xav ἑχατέρην
τὴν πλευρὴν ἵναπερ µαχροτάτη αὐτὴ ἑωυτῆς ῴχισται
ἐς ὀγδοήκοντα σταδίους τὸ δὲ πλάτος ἐς πεντεχαίδεκα᾿

{2
(7) τάφρον δὲ περιθεθλῆσθαι τῇ πόλι τὸ εὖρος ἑξάπλε-
θρον, τὸ δὲ βάθος τριήχοντα πήχεων πύργους δὲ £62o-
µήχοντα xal πεντακοσίους ἐπέχειν τὸ τεῖχος καὶ πύλας
τέσσαρας xal ἑξήχοντα. (8) Είναι δὲ καὶ τόδε μέγα
ἐν τῇ Ἰνδῶν γη, πάντας νδοὺς εἶναι ἐλευθέρους , οὐδέ
τινα δοῦλον εἶναι "IvBóv : τοῦτο μὲν Λακεδαιμονίοισιν
ἐς ταὐτὸ συµθαίνει καὶ ᾿[νδοῖσι. (9) Λαχεδαιμονίοισι
μέν γε οἱ εἴλωτες δοῦλοί εἰσι xal τὰ δούλων ἐργάζονται» |
Ἰνδοῖσι δὲ οὐδὲ ἄλλος δοῦλός ἐστι µήτι γε ᾿Ινδῶν τις.

27.

Strabo XV, p. 709—710 : Εὐτελεῖς δὲ χατὰ τὴν
δίαιταν οἱ Ἰνδοὶ πάντες, μᾶλλον 9 ἐν ταῖς στρατείαις'
οὐδ' ὅ(λῳ περιττῷ χαίρουσι’ διόπερ εὐχοσμοῦσι. Πλεί-
στη δ) ἐπιχειρία περὶ τὰς χλοπάς. Γενοµένους (γενόµε-
vo; conj. Cas.) à' οὖν ἐν τῷ Σανδροχόττου στρατο-
πέδῳ φησὶν 6 Μ εγασθέντς, τετταράχοντα μυριάδων
πλήθους ἱδρυμένου, µηδεµίαν ἡμέραν ἰδεῖν ἀνηνεγμένα
χλέμματα πλειόνων Ἡ διακοσίων δραχμῶν ἄζια, ἀγρά-
φοις xal ταῦτα νόµοις χρωμένοις. (2) Οὐδὲ γὰρ γράµ-
µατα εἰδέναι αὐτοὺς, ἀλλ᾽ ἀπὸ µνήκης ἕχαστα διοικεῖ-
σθαι (*)* εὖ πράττειν δ' ὅμως διὰ τὴν ἁπλότητα xal,

(0) Schwanbeckius |. l. p. 51 : « Neque qui non igno-
rat antiquitatem Indicam , quin per errorem dixerit ille,
apud Indos scriptasleges non valere, facile dubitabit. Cujus.
erroris causa potest duplex fuisse: nam non modo adhuc
peregrinatori eegre obvenit occasio scriptas leges videngi,.
quum Brehmane in memoria habeant. legum codicem no-
que in judicium apportent, sed etiam Indi cum manifesta
quadam causa legem appellant smi/íiti (i. e. μνήμη, memo-
ria ) ; itaque qui hujus rei ignarus erat, necessario in hunc
modum ratiocinatus est, scriptas non exstare leges, ubi,
judicentur ex memoria omnia. taque etiam Nearchus ap.
Strab. p. 716 contendit, τοὺς νόµους ἀγράφους εἶναι, et quod.

tur, sed propter ignorantiam et longingpnitatem inflatius et
portentosius omnia narrantur : ut qua de formicis perhi-
bentur aurum effodientibus et de bestiis aliis et de homini-
bus, qui peculiares quasdam formas et singulares vires ha-
"beant: nam Seres tam longinqua dicuntur vite, ut du-
centesimum annum excedant. Ferunt etiam quendam opti-
matium ordinem rempublicam gubernare e quinque mil-
libus consiliariorum constantem , quorum quisque elephan-
tum reipublice praebeat.
26.

Feruntur etiam hcc : Non condere Indos monumenta
mortuis; virtutes enim virorum ad perpetuandam post mor-
tem memoriam sufficere existimant, et carmina atque odas,
que ineorum honorem canuntur. (2) Urbium vero Indi-
carum numerum pre multitudine compertum non esse : eas
vero qua juxta flumina aut mare sitae sint, ex lignea ma-
teria constructas esse ; (3) neque enim , si ex latere confe-
ctze essent , longo tempore duraturas, tum propter imbres,
tum quod amnes superatis ripis plana loca aqua repleant.
(4) Que veroin superioribus et sublimioribus praecipueque
altis locis positze sint, ex lateribus et cemento factas esse.
(5) Maximam autem apud Indos urbem esse Palimbethra in
Prasiorum finibus, ad Erannobos et Gangis fluminum con-
fluentem. ac Ganges quidem maximus omnium fluminum;
Erannoboas autem tertius fortasse fuerit Indice fluminum,

et major hic quoque aliarum terrarum.fluviis, sed Gangi-
cedit , quum in eum aquam suam immittat. (6) Ait porro
Megasthenes longitudinem urbis esse ab utroque latere,

qua longissime habitatur, stadiorum rxxx, latitudinem xv ;

(7) fossamque urbi circumductam, latitudine sex jugerum,

altitudine cubitorum xxx; murum turres habere pLxx,

portas Lxiv. (8) Hoc etíam esse memorabile in India, omnes
Indos liberos esse , neque ullum omnino ]ndum servum esse.

Qua quidemin re Indis cum Lacedeiemoniis convenit. (9) La.

cedeemoniis tamen Helotes servi sunt, serviliaque munia

obeunt : Indis vero neque alius servus est, nedum Indorum
quisquam.

27.

Indi in victu frugales sunt, praesertim in castris, οἱ quia
supervacaneis non delectentur, ornatu eleganti utantur.,
Furta apud eos perrara. itaque eos qui in castris Sandra-.
cotti fuerint, quamquam ibi quadringentorum millium
collocata multitudo esset , nullam tamen diem vidisse, qua
ultra ducentarum drachmarum pretium furto essent ablata;
idque apud Indos fieri qui non scriptis utantur legibus.
(2) Nequeenim literas eos nosse , sed memoriter omnia ad-.

. ministrare , et nibilominus res iis prospere succedere pro^.

pter simplicitatem et vitse (rugalitatem; nam vinum eos non.
nisi in sacrificiis bibere, bibere vero ex oryza confectum loco
hordei. Cibum quoque magna ex parte oryzam esse sorbi-

422

Li
τὸν εὐτέλειαν: οἶνόν τε γὰρ οὐ πίνειν, ἀλλ᾽ ἐν θυσίαις
µόνον" πίνειν ὃ) ἀπ᾿ ὀρύζης ἀντὶ κριθίνου συντιθέντας.

MEGASTHENIS

ται τὰ σώματα. Λιταὶ δὲ xat αἱ capat , xai μιχρὰ χώ-
µατα. Ὑπεναντίως δὲ τῇ ἄλλη λιτότητι χοσμοῦντει.

Καὶ σιτία δὲ τὸ πλέον ὄρυζαν εἶναι ῥοφητήν. (3) Kal Ἀρυσοφοροῦσι ᾿ γὰρ χαὶ διαλίθῳ χόσμῳ χθῶνται σιν-

ἐν τοῖς vog δὲ xal ἐν τοῖς συµθολαίοις τὴν ἁπλότητα
ἐλέγκασίαι E ἐκ τοῦ μὲ) πολυδίχους εἶναι: οὔτε γὰρ ὑπο-
θύήχης οὖτε παρακαταθήκης εἶναι δίχας : οὐδὲ μαρτύ.
pov, οὐδὲ σφραγίδων αὐτοῖς δεῖν, ἀλλὰ πιστεύειν πα-
ραθαλλοµένους" χαὶ τὰ οἴχοι δὲ τὸ πλέον ἀφρουρεῖν.
Ταῦτα μὲν 5 σωφρονιχκά. Τάλλ᾽ o0) ἄν τις ἀποδό-
ξαιτο” τὸ µόνους διαιτᾶσθαι det, xai τὸ μὴ µίαν εἶναι
πᾶσιν ὥραν χοινὴν δείπνου τε xal ἀρίστου, ἀλλ ὅπως
ἑχάστῳ φίλον. Πρὸς γὰρ τὸν χοινωνικὸν xai τὸν πολιτι-
xov βίον ἐχείνως χρεῖττον (cf. JElian. V. H. IV, 1;
Nicolaus Dam. fr. 47).

l'uuvéctov δὲ µάλιστα τρίψιν δρχιµάζουσι, καὶ
ἄλλως xai διὰ σχυταλίδων ἐθενίνων λείων ἐξομαλίζον-

est gravius, septem &eculis postea Fa-hain Sinensis qui-
dam peregrinator refert in. media India neque censum In
usu esse neque leges. Foe-koue-ki. p. 99. Quod alterum
contendit Megasthenes, οὐδὲ γράμματα εἰδένχι αὐτούς, ex-
plicatur, si cogitaveris, quemadmodum liaec cum illa sen-
tentia cohzereant. Ex eo enim, quod antea dixit, ἀγράσοαις
καὶ ταῦτα νόµοις χρωµένοις, et ex eo, quod tanquam con-
trarium addidit : ἀλλ᾽ ἀπὸ µνήµης ἕχαστα διοιχεῖσθαι *. εὖ
πράττειν D ὅμως Dux τὴν ἁπλότητα, χαὶ τὴν εὐτέλειαν, quid
sibi velit hac sententia, οὐδὲ γράμματα εἶδέναι αὑτούς,
plane intelligitur. Hoc enim Megasthenem voluise appa-
το, in judicio non adhiberi γράµµατα, i. €. scriptas leges,
libellos accusationis, tabulas. Vulgari in usu scriptionem
fuisse Nearchus jam indicat ap. Strab. p. et717 Curtius VIII,

9, et ipse Megasthenes ap. Strab. p. 708 hac narratione : οἱ
ἀγορανόμοι — ὁδοποιοῦσι, καὶ χατὰ δέχα στάδια στήλην τι-
θέὰσι τὰς ἐκτροπὰς χα. τὰ διαστήχατα δηλοῦσα». Ipse nimirum
Strabo perperam opihatus esse videtur, Megasthenem nega-

visse litterarum usum, quum p. 717 dicat : τῶν ἄλλων
γράμμασιν αὐτοὺς μὴ χρῆσθαι φαµένων, sed quum Megasthe-
nis sententia plena atque integra supersit, nostrum in hac
re licet sequi arbitrium. »

lem. (3) In legibus et contractibus simplicitatem eo. argui,
quod non multum habeant litium : nam neque pignoris
neque depositi Btes habere, nec testibus uti nec sigillis,
sed fidem habere ei apud quem aliquid deponant; domi res
ntplurimum non custodiri. Atque hzec quidem temperan-
tiam et modestiam arguentia bene se babent; cetera autem
non facile qnis probaverit : ut quod soli semper degunt, et
quod non una omnibus ccenandi prandendique hora est,
sed ut cuique libet : nam ad civilem socialemque vitam
contraria sunt accommodatiora.

4. De corporis exercitationibus precipue frictionem
exercent, tum aliis modis tum strigilibus ebenis corpora
Ievigantes. Tn sepulturis et tamulis faciendis perparci sunt,
in reliquo corporis cultu contra nimii. Nam et aurum
gestant, et lapillis distincto ornatu utuntur, et sindones
floridas induunt, et umbracula secum portant : etenim pul-
chritedinem colentes omnia faciunt quie faciem decorare
possint. Similiter veritatem atque virtutem in pretio ha-
bent. .Jtaque senum aetati preerogativam nullam tribuunt,
nisi prudentia ii excellant. Multas nuptas habent, quas
a parentibus accipit bovum pari emptas, alias obedientice
gralia, alias prolis et voluptatis : et nisi castas esse cogant,

si

δόνας τε φοροῦσιν εὐανθεῖς xal σχιάδια αὐτοῖς ἔπεται'
τὸ γὰρ χάλλος τιμῶντες ἀσχοῦσιν ὅσα χαλλωπίζει τὴν
ὄψιν: ἀλήθειάν τε ὁμοίως xal ἀρετὴν ἀποδέχονται"
διόπερ οὐδὲ τῇ ἡλικία τῶν Ὑερόντων προνοµίαν διλόα--
σιν, ἂν μὴ xal τῷ φρονεῖν πλεονεκτῶσι. Πολλὰς δὲ
γαμοῦσιν ὠνητὰς παρὰ τῶν γονέων, λαμβάνουσί τε
ἀντιδιδόντες ζεῦγος βοῶν" ὧν τὰς μὲν εὐπειθείας χάριν,
τὰς ὃ᾽ ἄλλας ἡδονῆς xal πολυτεχνίας; εἰ δὲ μὴ σωφρο-
νεῖν ἀναγκάσαιεν, πορνεύειν ἔξεστι. ΘΟύει δὲ οὐδεὶς
ἐστερανωμένος οὐδὲ σπένδει, οὐδὲ σφάττουσι τὸ ἱερεῖον
ἀλλὰ πνέγουσιν, ἵνα μὴ λελωθημένον dÀX δλόχληρον
διδῶται τῷ θεῷ.

5. Ψεωδοµαρτυρίας δ 6 ἁλοὺς ἀκρωτηριάζεται΄
6 τε πηρώσας οὐ τὰ αὐτὰ µόνον | ἀντιπάσχει, ἀλλὰ χαὶ
γειροχοπεῖται: ἐὰν δὲ καὶ τεχνίτου χεῖρα 3 ὀφθαλμὸν
ἀφέληται, θανατοῦται. Δούλοις δὲ οὗτος μέν gue
μηδένα Ἰνδῶν χρᾶῆσθαι - [ Ὀνησίαριτος δὲ (fr. 20) τῶν
ἐν τῇ Μουσικανοῦ τοῦτ᾽ ἴδιον ἀποφαίνει χτλ. .

e. T6 βασιλεῖ à E μὲν τοῦ σώματος θεραπεία διὰ
γυναικῶν ἐστιν, ὠνητῶν χαὶ αὐτῶν παρὰ τῶν πατέρων"
Kt δὲ τῶν θυρῶν οἱ σωματοφύλακες χαὶ τὸ λοιπον
στρατιωτικόν’ µεθύοντα δὲ χτείνασα γυνὴ βασιλέα γέ-
ρας ἔχει συνεῖναι τῷ ἐχεῖνον διαξεξαμένῳ᾽ διαδέχονται
à' οἱ παῖδες. Οὐδ' ὑπνοῖ μεθ᾽ ἡμέραν 6 βασιλεὺς, xt
νύκτωρ δὲ xa0' ὥραν ἀναγκάζεται τὴν χοίτην ἀλλάτ-
τειν διὰ τὰς ἐπιβουλάς. .

.. T&v γε μὴ χατὰ πόλεμον ἐξόδων µία μέν ἐστιν
14 bà τὰς χρίσεις, ἐν oic διημερεύει διαχούων οὐδὲν
ἧττον, x&v ὥρα Υένηται τῆς τοῦ σώματος θεραπείας᾽
αὕτη δ ἐστὶν ἡ διὰ τῶν σχυταλίδων τρίψις: ἅμα γὰρ
xat διαχούει xal τρίθεται τεττάρων περιστάντων τρι-

A————— —

&cortari licet. Nemo ex Indis coronatus sacrificst, nec
adolet nec libat; neque jugulant victimam, sed pracluso .
spiritu necant, nequid mancum deo offeratur, sed in-
tegrum.

5. Qui falsus testis deprehenditur, extremis partibus
corporis mutilatur. Qui membro aliquo quempiam orbave-
rit, non modo talionis prenam subit, sed etiam manu or-
batur. Quodsi quis artificiis manum oculumve ademerit ,
morte luit poemas. Jdem Megasthenes dicit neminem In-
dorum servis uti, [quod Onesicritus proprium esse dicit
eorum., qui sub Musicano sint Ἱ.

6. Regi corpus mulieres curant, ex quoque de paren-
tibus empte. Qui regem custodiunt et reliquus exercitus
manent extra portas. Si qua mulier regem ebrium occide-
rit, id praemii habet, ut cum illius successore jungatur :
succedunt autem filii. Regi interdiu dormire non licet :
nocte cogitur cubilia per horas mutare , idque propter insi-
dias.

7. Preeter exitum regis ad bellum, unus est quum ad
jus dicendum exit ; tum totum diem in audiendo transigil,
etiamvis hora adsit qua. corpus curet (id quod strigilum
perfrictione fit) ; simpl enim et audit et a quattuor friclo.

ΕΒΛάΜΕΝΤΑ.

θίων. “Ετέρα δ’ ἐστὶν fj ἐπὶ τὰς θυσίας ἔζοδος. Τρίτη
δ) ἐπὶ θήραν βαχχική τις, χύχλῳ γυναικῶν περιχεχυ-
ένων, ἔξωθεν δὲ τῶν δορυφόρων παρεσχοίνισται
δ) f ὁδός: τῷ δὲ παρελθόντι ἐντὸς µέχρι γυναικῶν θά-
νατος * προηγοῦνται δὲ τυμπανισταὶ xal χωδωγοφόροι.
Κυνηγετεῖ δ ἐν μὲν τοῖς περιφράγµασιν ἀπὸ βήματος
τοξεύων * παρεστᾶσι δ᾽ ἔνοπλοι δύο 3| τρεῖς γυναῖχες"
ἐν δὲ ταῖς ἀφράκτοις θήραις ἀπ᾿ ἐλέφαντος al δὲ γυναῖ-
χες αἱ μὲν dg! ἁρμάτων, al δ' ἐφ᾽ ἵππων, αἱ δὲ xal ἐπ᾽
ἐλεφάντων, ὡς xal συστρατεύουσιν, ἠσχημέναι παντὶ
ὅπλῳ.,

[Ἔχει μὲν οὖν xol ταῦτα πολλὴν ἀήθειαν πρὸς τὰ
παρ᾽ ἡμῖν ἔτι μέντοι μᾶλλον τὰ τοιάδε.] eot γὰρ
τοὺς τὸν Καύχασον οἰχοῦντας ἐν τῷ φανερῷ γυναιξὶ
µίσγεσθαι, καὶ σαρχοφαγεῖν τὰ τῶν συγγενῶν σώματα.
ΠΙετροχυλιστὰς δ᾽ είναι χερχοπιθήχους xx. ( v. fr. 30).
Deinde apud Strabonem sequitur fr. 35.

28.

Athenzus IV, p. 153, D : Μεγασθένης iv τῇ
δευτέρα τῶν Ἰνδικῶν τοῖς Ἰνδοῖς Φησιν ἐν τῷ
δείπνῳ παρατίθεσθαι ἑκάστῳ τράπεζαν, ταύτην Ó' εἷ-
ναι ὁμοίαν ταῖς ἐγγυθήκαις' καὶ ἐπιτίθεσθαι ἐπ᾽ αὐτῇ
τρυθλίον χρυσοῦν, cl, ὃ ἐμθαλεῖν αὐτοὺς πρῶτον μὲν
τὴν ὄρυζαν ἐφθλν, ὡς ἄν τις ἑψήσειε Κόνδρον, ἔπειτα
ὄγα πολλὰ χεχειρουργηµένα ταῖς ᾿Ινδικαῖς σκευασίαις.
De εαπὶς cf. fr. 22, 3. Cum nostro loco compo-
nendum Daimachi fr. 4.

29.
Strabo II, p. 70 : Ἅπαντες μὲν τοίνυν oi περὶ τῆς
Ἰνδικῆς γράψαντες ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ψευδολόγοι γεγό-

423
vacat, χαθ᾽ ὑπερθολὴν δὲ Avn(payoc* τὰ δὲ δεύτερα λέχει
Μεγασθένης' Ὀνησίκριτος δὲ καὶ Νέαρχος xai ἄλλοι
τοιοῦτοι παραφελλίζοντες ἤδη. Καὶ ἡμῖν δ᾽ ὑπῆρζεν ἐπὶ
πλέον χατιδεῖν ταῦτα, ὑπομνηματιζομένοις τὰς Άλε-
ξάνδρου πράξεις: διαφερόντως δ) ἀπιστεῖν ἄζιον Άγι-
µάχω τεχαὶ Μεγασθένει. Οὗτοι γάρ εἶσιν οἵ τοὺς
Ἐνωτοχοίτας xai τοὺς Ἀστόμους καὶ 'Apptvac ἱστοροῦν-
τες, Μονοφθάλμους τε xat Μακροσκελεῖς xal Ὀπισθο-
δακτύλους: ἀνεχαίνισαν δὲ καὶ τὴν 'Ομηριχὴν τῶν
Πυγµαίων γερανοµαχίαν, τρισπιθάµους εἰπόντες' οὗτοι
δὲ xal τοὺς χρυσωρύγχους μύρμηκας xat [Πᾶνας σφηνο-
κεφάλους ὄφεις τε xal ἐλάφους σὺν χέρασι χαταπίνον-
τας" περὶ ὧν ἕτερος τὸν ἕτερον ἐλέγχει, ὅπερ xal
Ἐρατοσθένης φησίν. ᾿Επέμφθησαν μὲν γὰρ εἰς τὰ [Ia-
λίµθοθρα, 6 μὲν Μεγασθένης πρὸς Σανδρόκοττον, 6 ot
Δηίμαχος πρὸς ᾿Ἀλλιτροχάδην τὸν ἐκείνου υἱὸν χατὰ
πρεσθείαν' ὑπομνήματα δὲ τῆς ἀποδημίας χατέλιπον
τοιαῦτα, ὑφ᾽ ἠσδήποτε αἰτίας προαχθέντες. Πατρο-
κλῆς δὲ ἤχιστα τοιοῦτος' xal οἱ ἄλλοι δὲ μάρτυρες οὐκ
ἀπίθανοι, οἷς κέχρηται 6 Ἔρατοσθένης.

Lnd

3o.

Strabo XV, p. 711 : Ὑπερεκπίπτων δ ἐπὶ τὸ uu-
θῶδες πεντασπιθάµους ἀνθρώπους λέγει xol τρισπιθά-
µους, ὧν τινας ἀμύχτηρας, ἀναπνοὰς ἔχοντας µόνον δύο;
ὑπὲρ τοῦ στόματος πρὸς δὲ τοὺς τρισπιθάµους πόλε.
μον εἶναι ταῖς γεράνοις (ὃν xal Ὅμηρον δηλοῦν) καὶ
τοῖς πέρδιξιν, οὓς χηνομεγέθεις εἶναι" τούτους 9 ἐχλέ-
γειν αὐτῶν τὰ ᾠὰ xal φθείρειν : ἐχεῖ γὰρ ᾠοταχεῖν τὰς
Ἱεράνους" διόπερ μηδαμοῦ n2" φὰ εὑρίσκεσθαι γερά-
νων, μήτ) σὺν νεόττια᾿ πλειστάχις δ' ἐχπίπτειν γέρανον

ribus perfricatur. Alius exitus est ad sacrificia ; tertius ad
venationem, in quo, Bacchico more, maxima mulierum
caterva circumfunditur, mulierum vero turba exterius cin-
gitur satellibus; porro funibus via ab utroque latere circum-
scripta est : quodsi quis intus ad mulieres usque progre-
ditur, interficitur. Prsecedunt regem tympana et tin-
tinnabnia. Quum in locls septis venatur, e solio sagittat,
assistentibus ei duabus tribusve mulieribus armatis; quum
in locis apertis venatur, sagittat ab elephante; mulieres
vero partim curribus partim equis vel elephantis vehuntur,
sicuti etiam militite intersunt omne armorum genus tra-
ctare edoctae.

Haec certe cum nostris comparata valde sunt insolentia :
magis vero etiam sequentia. Etenim Caucasi habitatores
inquit tn aperto cum mulieribus coire et cognatorum car-
nibus vesci, atque cercopithecos esse saxa devolventes.

28.

Megasthenes secundo libro rerum Indicarum scribit, apud
Indos in ccena unicuique apponi mensam similem reposito-
riis vasorum; ei Imponi catinum aureum , in quem injicia-
tur primum oryza cocta, velut apud nos alica coquitur,
tum vero multa obsonia Indicis scitamentis parata.

29.
Sane quicunque de India scripserunt, pleraque inentili

sunt : pra reliquis Deimachus, proxime Megasthenes; 006:
sicritus denique et Nearchus alüque tales jam vel balbu-
tiunt. Quod nobis plenius perspicere contigit, quum de re-
bus Alexandri faceremus commentarium. Praecipue autem
fides Deimacho est et Megastheni deroganda. Hi enim sunt
qui Aurincubos ( ín auribus cubantes ), Ore-carentes,
Naribus-carentes, Unoculos, Longipedes, Digitis-retro-
aversis-preditos referunt: renovarunt etiam Bomericam
Pygmeeorum contra grues pugnam, trium spithamarum iis
staturam assignantes : iidem narrant formicas aurum effo-
dientes, Panas capita cunei forma habentes, serpentes
etiam qui boves et cervos cum cornibus deglutiant ; atque
de his alter alterum redarguit, quod commemorat etiam
Eratosthenes. Missi enim fuerunt leyati Pallmbothra , Me-
gasthenes ad Sandrocottum , Deimactius ad filium ejus Α]-
litrochaden, talesque suarum peregrinationum commenta-
rios nescio qua de causa reliquerunt. Patrocles vero mi-
nime eorum similis est, neque reliqui leves sunt testes,
quibus utitur Eratosthenes.
30.

Prolapsus deinde in fabulas Megasthenes ait homines
quosdam esse quinque, alios trium spithamarum , quorum
nonnulli naso careant et duo tantum spiramenta supra os
habeant : cum trispithamis grues puznare (quod ct Home-

424

Καλκῆν ἔχουσαν ἀχίδα ἀπὸ τῶν ἐχεῖθεν πληγμάτων.
Ὅμοια δὲ xal τὰ περὶ τῶν Ἐνωτοχοιτῶν καὶ τῶν ἁγρίων
ἀνθρώπων xal ἄλλων τερανυδῶν. Τ οὓς μὲν οὖν ᾿ἀγρίους μὴ
χομισθῆναι παρὰ Σανδρόχοττον’ ἀποκαρτερεῖν γάρ ("):
ἔχειν δὲ τὰς μὲν πτέρνας πρόσθεν, τοὺς δὲ ταρσοὺς
ὄπισθεν xal τοὺς δαχτύλους. Ἀστόμους δέ τινας ἀχθῆ-
ναι, ἀνθρώπους ἡμέρους' obxelv δὲ περὶ τὰς πηγὰς τοῦ
Γάγγου" τρέφεσθαι δ᾽ ἀτμαῖς ὁπτῶν χρεῶν xai χαρπῶν
καὶ ἀνθέων ὀσμαῖς, ἀντὶ τῶν στοµάτων ἔχοντας ἆνα-
πνοάς' χαλεπαίνειν δὲ τοῖς δυσώδεσι, xal διὰ τοῦτο
περιγίνεσθαι μόλις xat μάλιστα ἐν στρατοπέδῳ. Περὶ
δὲ τῶν ἄλλων διηγεῖσθαι τοὺς φιλοσόφους Ὠκύποδάς τε
ἱστοροῦντας 1 ἵππων μᾶλλον ἀπιόντας' ᾿Ενωτοχοίτας δὲ
ποδήρη τὰ ὦτα ἔχοντας, ὡς ἐγκαθεύδειν, ἰσχυροὺς δ᾽
GT ἀνασπᾶν δένδρα xal: ῥήττειν νευράν’ Μονομμά-
τους δὲ ἄλλους, ὦ ὥτα μὲν ἔχοντας χυνὸς, ἐν µέσῳ δὲ τῷ
μετώπῳ τὸν ὀφθαλμὸν, ὀρθοχαίτας, λασίους τὰ στήθη:
τοὺς δὲ Ἀμύκτηρας εἶναι παμφάγους, ὠμοφάγους , Ót-
Ὑοχρονίους, πρὸ γήρως θνήσχοντας" τοῦ δὲ στόματος τὸ
ἄνω προχειλότερον εἶναι πολύ. Περὶ δὲ τῶν χιλιετῶν
Ὑπερθορέων τὰ αὐτὰ λέγειν Σνμωνίδῃ xal Πινδάρῳ
xal ἄλλοις µυθολόγοις, [Μῦθος δὲ xa τὸ ὑπὸ Τιμαγέ-
νους λεχθὲν, ὡς ὅτι χαλχὸς ὕοιτο σταλαγμοῖς χαλχοῖς
καὶ σύροιτο. ᾿Εγγυτέρω δὲ πίστεώς φησιν 6 Μεγα-
σθένης, ὅτι ot ποταμοὶ καταφέροιεν ψῆγμα χρυσοῦ, xa
ἀπ᾿ αὐτοῦ φόρος ἀπάγοιτο τῷ βασιλεῖ. τοῦτο γὰρ xal
ἐν Ἱθηρίᾳ συµθαίνει.]

Cf. Gellius IX, 4 : Essein montibus terree Indie
homines caninis capitibus et latrantibus; eosque vesci
avium et ferarum venatibus : atque esse item alia
apud ultimas orientis terras miracula homines,
qui monocoli appellantur, singulis cruribus saltua-
tim currentes vivacissimee pernicitatis : quosdam
etiam esse nullis cervicibus, oculos in humeris ha-
bentes. Jam vero egreditur omnem modum admi.
rationis, quod iidem illi scriptores gentem essc

(*) « Hos in alio non spirare cale, ideoque ad finiti-
4905 reges non pertirahi » Bieton ( fr. 3) ap. Plin. V11, 2,2.

rus significaverit), nec non perdices, quibus anserum sit
magnitudo. Homines vero illos avium istarum ova legere et
abolere ; in his enim regionibus grues nidificare ; quare alibi
nuspiam neque ovà gruum neque pullos reperiri : sepe
etiam gruem istis regionibus evolasse, que eneam cuspi-
dem haberet infixam , accepto illic in proeliis ictu. Similia
sunt quie de Enotocetis (qui auribus suis incumbunt),
de feris hominibus, aliisque monstris dicuntur. Feros qui-
dem homines ad Sandrocottam non esse adductos , quo-
niam extra regionem suam non sustineant vitam; eos cal-
ces anírorsum, plantas et digitos pedum retro aversos ha-
bere. Adductos vero fuisse quosdam Ore-carentes, niites
homines, qui circa Gangis ortum babitent, et vaporibus
assarum carnium, et fructuum et florum odoribus enu-
triantur, ef pro ore spiracula queedam habeant : hos rebus
fevfidis oppido gravari, ideoque vitam egre tolerare, prze-

MEGASTHENIS

aiunt apud extrema Indie corporibus Λὺ et
avium ritu plumantibus, nullo cibatu vescentem,
sed spiritu florum naribus hausto wictitantem :
Pygmaros quoque haud longe ab his nasci; quorum
qui longissimi sint, non longiores esse quam pedes
duo et quadrantem.

Ji.

Plinius VII, 2, 14 : Zn nonte, cui nomen est
Nulo ( Nullo v.1.) , homines esse aversis plantis,
octonos digitos in singulis habentes, auctor est M e-
gasthenes. (15) In multis autem montibus genus
hominum capitibus caninis ferarum pellibus «elari,
pro «oce latratum edere, unguibus armatum venatu
et aucupio vesci, (Horum supra centum viginti
millia fuisse prodente se Ctesias (fr. 76) scribit,
et in quadam gente Indie feminas semel in vita
parere genitosque confestim canescere , etc.)

3a.

Solinus. 52, 36 : 4d montem, qui [ο «οί,
habitant, quibus adversee plantae sunt et octoni
digiti in plantis singulis. Megasthenes per di-
versos Indiae montes esse scribit nationes capitibus
caninis, armatas unguibus, amictas vestitu tergo-
rum , ad sermonem humanum nulla voce sed latra-
tibus tantum. sonantes, asperis. rictibus. | 4pud
Ctesiam legitur, quasdam feminas ibi semel parere
natosque canos illico Keri, etc.)

33.

Plinius VII, 3, 18: Megasthenes gentem inter
Nomadas Indos narium loco foramina tantum ha-
bentem , anguium modo loripedem, vocari Scyritas.
"fd extremos πες Indiae ab oriente circa fontem
Gangis dstomorum gentem sine ore, corpore toto
hirtam vestiri frondium lanugine, halitu tantum
viventem et odore, quem naribus trahant. Nullum
iis cibum nullumque potum . tantum radicum ffo-
rumque varios odores et silveestrium malorum, que

sertim in castris. Praeter lios de aliis permultis philosophos
exposujsse, narrantes Ocypodes esse, qui cursu equos pr&-
vertan£, et Enotocoetas , qui aures ad talos usque depen-
dentes habeant , quibus-indormiant, adeo fortes ut arbores
evellant et nervum rumpant ; alios esse Unoculos, caninis
auribus et crinibus erectis, pectore hispido, habentes oco-
lum in. media fronte; eos qui naso carent voraces esse el
cruda edere et parvo tempore viventes ante seneciutem
exstingui; iisdem superius oris labium supra alterur longe
prominere. De Hyperboreis, qui milleannos vivunt, illos ea-
dem dicere quie (licant Simonides et Pindarus et alii fabu-
larum scriptores. [ Fabula etiam est, quod Timogenes dicit,
teneis gutlis pluere, quas in acervos colligant. Propinquius
veritati est , quod refert. Megasthenes flumina auri ramenta
deferre, ex quibus regi tributum advehatur : id enim etiam
in Iberia contingit. ]

FRAGMENTA

secum portant longiore itinere, ne desit olfactus :
graviore paulo odore haud difficulter exanimari.

19. Supra hos extrema in parte montium Tri-
spithami Pygmeeique narrantur, ternas spithamas
longitudine, hoc est, ternos dodrantes non exce-
dentes , salubri ccelo semperque vernante, montibus
ab aquilone oppositis : quos a gruibus infestari
Homerus quoque prodidit. | Fama est, insidentes
arietum caprarumque dorsis, armatos sagittis veris
tempore universo agmine ad mare descendere et
ova pullosque earum alitum consumere : ternis ex-
peditionem eam mensibus confici, aliter futuris gre-
gibus non resisti. Casas eorum luto pennisque et
ovorum putaminibus construi. — | dristoteles in ca-
vernis vivere Pygmaos tradit : cetera de his, ut
reliqui.)

22. [Ctesías (fr. δι) gentem ex his, quee appelle-
tur Pandore , in convallibus sitam, annos ducenos
vivere , in juventa candido capillo, qui in sene-
ctute nigrescat, Contra alios quadragenos non
excedere annos junctos Macrobiis , quorum feminae
semel pariant : idque et Agatharchides tradit;
preterea. locustis eos ali et esse pernices.] | Man-
dorum (Pandarum Schwanb.) nomen iis dedit Cli-
tarchus et Me gasthenes, trecentosque eorum vi-
cos annumerat, | Feminas. septimo «etatis anno
parere, senectam quadragesimo accidere.

34.

Plutarch. De fac. in luna c. 24, p. 988, B(p 1148
Didot) : T3» μὲν γὰρ 'IvBuchy ῥίζαν, fiv φησι Μεγα-
σθένης μήτ’ ἐσθίοντας μήτε πίνοντας ἀλλ᾽ ἀστόμους
| ὄντας ὑποτύγειν καὶ θυμιᾶν καὶ τρέφεσθαι τῇ ὀσμῆ, πό-
θεν ἄν τις Dui φυοµένην λάδοι μὴ βρεχομένης τῆς
σελήνης;

Recensitis , αυ Megasthenes de populis Indicis
tradit, utile et jucundum subjicere quz de his docet
Schwanbeckius p. 65 sqq. « Primum Megasthenes
narravit hoc : Τοὺς τὸν Καύχασον οἰχοῦντας ἐν τῷ
φανερῷ Tov µίσγεσθαι xal σαρχοφαγεῖν τὰ τῶν
συγγενῶν σώματα ( fr. 27 extr. ). Herodotus quoque
alterum de Calatiis et Padzeis (III, 38. 99 ), alterum
de alio quodam Indico populo narravit ( HII, τοι ).
Idem Marcus Paulus (III, 17) retulit, et adhuc
gens in Vind'ja monte habitans cognatos comedere
dicitur. Cf. Ritter. Asien II, 519. Itaque pro certo
sumendum est, hanc rem Megastheni re vera nar-
ratam esse, quamvis conjicere liceat, in descri-
benda gentis aboriginis immanitate Indos, sicut
solent, modum et veritatem excessisse.

« Deinde Pentaspithamos et Trispithamos neu-

|

T

merat (fr. 3o init. ), quos refert a gruibus infestart.
Id quod Homerus ( Il, III, 6.) de Pygmzis cogita-
vit num ex India Jam manaverit necne, h. l. inte-
grum relinquatur. Indicos autem Pygineos jam
commemoravit CtesiasInd. (fr. 57, 11), quam eandem
narrationem a multis scriptoribus post Megasthenis
tempora repetitam videmus. Indi Pygmzos esse
Cirátarum gentem existimant , qux opinio tam .
firma est apud eos , ut voce cirdta et gentem illam
et quemcunque pumilum sive Pygmzum signifi-
cent. Cf. Vilsonem s. v. Deinde Cirátas cum vultu-
ribus aquilisque pugnare opinantur, quam propter
rem Vis'n'i aquilam nomine círátdein ( i. e. Cird-
tas vorans) appellant. Et quum Ciráte ad Mongo-
licas gentes pertineant, Indi in illis describendis
faciem Mongolis propriam multo deformiorem de-
pinxerunt, Quare Megasthenes potuit dicere : ὧν
τινας ἀμύχτηρας, ἀναπνοὰς ἔχοντας µόνον ὑπὲρ τοῦ
στόματος (3).

« Tum memoravit Megasthenes ᾿Ενωτοχοίτας. Ne.
que ille vel alii Grzci , sed ipsi Indi sibi finxerunt
Enotocetas, qui sanscrite nuncupantur σαγπ΄α-
právdran'ae i, e. qui auribus quasi tegumento utun-
?ur, Quorum mentio in epicis carminibus non raro
invenitur, ex c. Maháb', II, 1170, 1875, et tam
consueta est apud Indos hzc cogitatio, ut ipsum
nomen proprium Carz'aprdvarar!d reperiatur Ma-
háb'. IX, 3643. Et in Rámájan'a locus quidam
exstat nondum editus, quem attulit Lassenius
( Zeitschr. f. Kunde d. Morgenl. IL. 40.), quo
memorantur Ciráíte, quorum alii in Mandara
monte habitant, alii auribus quasi tegumento utun-
tur, horribiles, nigris faciebus, singulis quidem
pedibus, tamen qui veloces , deleri non possunt,
viri prevalidi , anthropophagi (**). Hos quoque

(*) Cf. Ctes. Ind. $ 11 : αὐτοὶ δὲ σιµοί τε καὶ αἰσχροί. «Είδη.
H. A. XVI, 22: Σκιρᾶται πέραν Ἰνδῶν ἔθνος σιμοὶ τὰς ῥίνας.
Peripl. mar. Erythr. p. 35 Huds. : Κιρρᾶδαι , γένος ἀνθρώπων
ἐχτεθλιμμένων τήν Diva, ἁγρίων. Ipsi Indi inter ceteras gentes
commemorare solent K'ipit'andsicds i. e. σιμοὶ τὰς ῥίνας.
As. Res. VIII. 340. Nomen Scyrites (var. ]. Syrictes),
quod Plinius ex Megasthene tradidit, paullum depravatum
videtur.

(53) Maháb'. IT, 1170: Qui in insulis marinis habitant
reges, a barbara gente oriundi , Νιάάα, e£. Anthro-
pophagi, Carn'aprdvaran'c (s. Enotoccetm), et qui
Melanoprosopi appellantur, ab hominibus et Ráxasis
oriundi.

]n universum pervulgata est apud Indos opinio, gentes
barbaras magnis auribus esse proeditas : ita non modo car-
n'aprávaran c memorantur — quod quidem nomen con-
fundi facile poterat cum voce l'armaprdvarana (i. e. pel-
libus indutus ) — sed etiam carn'ice , lambacarn'e , ma-
hdcarn'c (i.e µεγαλώτιοι), us'Ülracarn'e (i. e. xagn-

84.
Indica illa radix, quam ait Megasthenes eos, qui nihil
edant bibantque , quum os non habeant, suffire atque ita

odore vitam sustentare suam, unde nata illic sumatur

| quum nulla lunam rigeat pluvia?

426 MEGASTHENIS

Indi putant septentriones versus habitare ; ita alio
modo, quam per scriptores rerum Indicarum fa-
bella ista in occidentem videtur tranlata esse, quum
ab aliis scriptoribus iidem homines in septentrio-
nali Europz parte collocentur. Plin. H. N. IV. 27.
5 , Mela III, 6, Isidor. XI, 3. Ex iis, qui Indica
conscripserunt, Enotocotas primus memoravit
Ctesias Ind. 31, tum Duris ap. Plin. H. N. VII
2, 23.

« Brahmanz (oi φιλόσοφοι) Megastheni narrave-
rant, in India esse Ὠχύποδας, ἵππων μᾶλλον
ἀπιόντας. Quam fabulam Indicam esse, ex eo Rá-
májan'z loco apparet, quem modo laudavimus ;
quo etiam nomen Ὠκύποδες explicatur. Nam quum
Indi partem quandam Cirátarum nuncupent éca-
pádas i. e. µονόποδας, qui tamen esse veloces di-
cuntur, nomen cum apta quadam paronomasia
Megasthenes voce Ὠχύποδες vertit. (*). Neque
Monopodes Ctesiz desunt, qui apud Plin. VII, 2,
17 hzc refert : Jtem hominum genus, qui Mo-
nocoli vocarentur, singulis cruribus , mirae per-
nicitatis ad saltum, eosdemque Sciapodas vocari ,
quod in majore cestu humi jacentes resupini umbra se
pedum protegant; non longe eos a Troglodytis ("*)
abesse. Quse Ecapádarum et Sciapodum confusio,
solum ex similitudine nominum pendere videtur.

« Neque minus mirum est id quod de feris homi-
nibus tradidit (fr. 3o a et 31). Hanc etiam rem
Ctesias prior retulerat Ind. ὁ 21. Cf. Solin. 52
Tzetz. Chil. VII, 268, Gell. IX, 4. Quorum ho-
minum inter Alexandri comites Bzto (fr. 3.) men-

tionem fecitap. Plin. H. N. VII, 2. 3. Eidem appel-

lantur 4ntipodes et inter gentes /Ethiopicas enu-
merari solent. Cf. Isid. Orig. XI, 3. Opinionem
illam apud Indos vernaculam fuisse , non modo ex
eo apparet , quod multi scriptores, quorum alius
plio non usus est , de hac re consentiant , sed etiam

λώτιοι), Ós'Cacarn'as (1. e. χειλώτιοι), pán'icarne (i. e.
χειρώτιοι), de quibu: ef. Ctes. Ind. $ 31.

(***) Ecapddarum non rara in epicis carminibus fit men-
tio ex. c. :

Maháb'. II, 1837—1838 : Jbi conspexi Diophthal-
mos Triophthalmos, Metopophthalmos, qui
pariis e regiondbus advenerant , — Anthropopha-
gos et Monopodes.

Hariv. 9540—9541: Preaediti capillis erectis,
nigris εί albis, robore elephantorum decem mill. οἱ
procellae, Monocheires, Monopodes, Monopthalmi,
qui era trementia habent «c.

Hariv. 9583: Mo nopodes et Dipodes , alii Bicipites,
Macilenti etc.

Cf. Maháb'. H, 1173. 1(I, 16137 , Hariv. 2444, As.res.
VII. 338. Alio nomine ab Indis vocantur eidem éca&'ara-
gae. As. Res. VYM. 340.

(**) Troglody(c ad eas. pertinent. gentes, quas alii scri-
ptores Ethiopie , Jndize. alii adscripeerunt. Indicis litteris
minime desunt, quibus appellantur girigalwarás, i. e. in
giontanis cavernis viventes. Maháb'. V], 375.

ex litteris Indicis; pluries enim in epicis carmini-
bus commemorantnr pacá'ddangulajas, quam vo-
cem accuratisime Megasthenes nomine ὀπισθοδά-
χτυλος convertit (*).

« Plinius deinde scribit ( VII, 2, 15) genus Aho-
minum capitibus caninis , ferarum pellibus velari ,
pro voce latratum edere, unguibus armatum venatu
ct aucupio vesci, Qua narratio, si Solinum 5a
sequaris, Megasthenis est, Neque in hac gente de-
scribenda, quam nomine Κυνοχέφαλοι appellavit ,
Ctesias deest , Ind. 20, Plin. 1. 1. Sanscrite nuncu-
pantur Cunamuc'ds s. Cvdmuc' ds i. e. xuvonpócu-
ποι s. χυνοχέφαλοι. «45. Πες. VIII. 331. Mores au-
tem barbararum gentium sepius tam immanes
describuntur, ex. c. Maháb' II, 1865 : Cirettas
conspicio, qui radicibus plantarum vescuntur, pel-
libus ferinis indutos, faedis moribus , feedisque fa-
ctis. Cf. Maháb. VII , 686^ seq.

« Ástomos in libris Indicis memorari , ostendere
nondum possumus sque atque Amycteras, quos
esse dixit παμφάγους, ὠὰμοφάγους, ὀλιγοχρονίους. Ipsa
tamen verba descriptionis sunt documento , Mega-
sthenem Indorum narrationes secutum esse. Voces
enim παμφάγος cetereque, quibus Amycteras de-
scripsit, ab usu sermonis graeci remotz sunt , et
converse ex sanscritis vocibus. Ex. c., quum voce
παμφάγος Greci perraro utantur, apud Indos ea-
dem vox est pervulgata, et usitata sunt cognomina
barbararum gentium sarvab'ara, vigvab'óg ana
(i. e. παμφάγος}, vel mánsab'dxzaca, dmis'dgin
picitdcin, cravjáda ( i. e. carnivorus (**).

« Ea que uni Monoculorum genti propria esse

(*) Cf. Maháb'. X, 452—457 - Ibi conspiciebantur Rd-
παρα et Picák'a varii, carnem humanam vorantes,
sanguinem bibenles, ingentes , fusci , sareis dentibus ,
trauris similes, capillis horridis, longis insirucli con-
chis , pentapodes , ventriosi , opisthodactyli, aspe-
ri, deformes, voce horribili, campanis retibusqwue
instructi, nigris gutturibug, formidolosi , crudelissimis
vultu horribili : varieque Ráxasarum forme ibi con-
spiciebantur. Et alii quum sanguinem bibissent , leti
catervatim saliabant, collocuti talia , « hoc est opti-
mun , clarissimum, dulcissimum. » Sic collogueban-
tur illi vorantes medullam , ossa , sanguinem , adipem,
hostium carnem devorantes , cruda carne vescentes,
carne viventes.

(**) Cf. Mabàb'..XIT, 6956 : Cudre dicuntur esse pam-
phagi semper, nullius facti expertes , impuri , et quem
locum laudavimus in not. antedente Carnivoros esse Padseos,
jam Herodotus lil, 99 retulerat. Omophagi esse iidem vi-
dentur atque qui vulgo appellantur Agriophagi. Interdum
iisdem vocibus, quibus ipsa nomina gentium significent ,
scriptores quum Indici tum Graeci utuntur. Jta apud Pli-
nium VI, 35, 17 (qui locus videtur ad Indiam potius quam
ad /Ethiopiam spéctare) memorantur Nigra , quorum rex
unum oculum habeat in fronte, Agriophagi, Pamphagi,
Anthropophagi , Cynamolgi (caninis capitibus); pars
quadam /Ethiopum locustis lantum vivit , ii quadra-
gesimum annum υἱ( non excedunt.

FRAGMENTA.

Megasthenes dixit, Indi solent populis attribuere
variis : AMonommatos nuncupare solent écázjas s.
ecavilók'anas (*), ὀρθοχαίτας urdd'vacécjas , quod
nomen optime Megasthenes interpretatus est : imo
etiam Cyclapes Indici commemorantur nomine /a—
lit'dáxa i. e. µετωπόφθαλμος (**).

« Brahmanas, Megasthenes deinde refert, de Hy-
perboreis qui mille annos viverent, idem atque
Simonidem , Pindarum aliosque mythologos nar-
rare. Quam igitur fabulam , quz antiquissimo tem-
pore in Graeciam ex India videtur pervenisse,
Megasthenes , ubi orta erat, et reperit et recogno-
vit ("**). Eandem Ctesias narraverat (Ind. 33) aliique
auctores, quos Plinius VII, a, 20 seq. protu-
lit (****).

« Aliam Indiz gentem Megasthenes tradit , sicut
Ctesias et Clitarchus, quadragenos annos non ex-

(*) Cf. Maháb'. II. 16137 , As. Res. VILI. 340, εἰ Hari-
vancs locos in annot. [not. *** pag. anteced. Jallatos.

(**) Maliáb'. 1H, 16137, 11, 1837. Ad idem genus non
modo Monoculi ( écáxzjas) pertinent, sed etiam Trioculi
( trinétrds s. trjaxds.). Nam Maháb. VII, 9629. legun-
tur verba hzecee : fronti oculum inseruit : ideo t río-
culus appellatur.

(**) Cf. Lassenii hanc explicationem ( Zeitschr. YI, p. 67) :
« Uttaracuruisein Theil Sericas, und da die ersten
Nachrichten von den Serern über Indien nach dem
Westen kamen , soist wohl ein Theil der Erzcehlungen

rom ruhigen, glücklichen Leben der Serer aus den In- |.

dischen Berichten von Utlaracuru zu erkleren. Das
lange Leben der Serer gehaert auch. dahin , namentich,
wenn: Megasthenes vom lausendjcehrigen | Leben der
Hyperboreeer erzehlt. Mahdb'. VI, 264 heisst es, das
die Ultaracurus 1000, ja 10000 Jahre leblen. Wir
schliessen hieraus, das Megasthenes auch. von. den
Uttaracurus geschrieben , und ihren Namen nicht un-
passend durch den der Hyperborer wiedergegeben
hatte. »

(****) C yrnos Indorum genus Isiganus annis centenis
quadragenis vivere. Quo loco pro voce Cyrnos Cyros
legendum esse, et in hunc modum nomen Uttara-curu
pracisum esse conjicio. Accuratius nomen reddiderunt
Ptolemzeus : Ὀττοροχόρρα , Orosius : Otforogarras, Amm.
Marcell.: Opurocarra (qua in voce littere TT in litte-
ram Π corrupta videntur ) , Plinius VI, 20. 3, et Solinus :
Attacori, »

427

cedere, feminasque septimo ztatis anno parere.
Quae narratio spectat ad gentem summam meridiem
versus habitanterh, cujus maturam pubertatem
Indi , sicut solent, nimis auxerunt, et falsa conje-
ctura brevioris vite exornaverunt.

« Sese ex illis monstris ullum vidisse, Megasthenes
nequaquam dixit : hoc solum ait : τοὺς μὲν οὖν
ἀγρίους μὴ χοµισθῆναι παρὰ Σανδρόχοττον: ἀποχαρ-
τερεῖν γάρ, deinde: ἀστόμους δέ τινας ἀχθῆναι, ἀνθρώ-
πους ἡμέρους , sed etiam hos sese vidisse non con-
tendit : in castris enim Indicis eos fuisse narrat , et
conjecturam eorum jam supra ostendimus vanani
esse , qui Megasthenem in castris affuisse putant. »-

E LIBRO TERTIO.
35.

Arrian. Ind. c. 11 : Νενέμηνται δὲ ol πάντες
Ἰνδοὶ ἐς ἑπτὰ μάλιστα γενεάς. ἓν μὲν αὐτοῖσιν οἳ σο-
φισταί εἶσι, πλήθεῖ μὲν µείους τῶν ἄλλων, δόξη δὲ xal
τιμῆ γεραρώτατοι. (5) Οὗτε γάρ τι τῷ σώματι ἐργά-
ζεσθαι ἀναγκαίη σφὶν προσχέεται, οὔτε τι ἀποφέρειν
ἀπ᾿ ὅτου πονέουσιν ἐς τὸ χοινόν’ οὖδέ τι ἄλλο ἀνάγχης
ἁπλῶς ἐπεῖναι τοῖσι σοφιστῇσιν, ὅτι μὴ θύειν τὰς θυσίας
τοῖσι θεοῖσιν ὑπὲρ τοῦ χοινοῦ τῶν Ἰνδῶν " (3) καὶ ὅστις
δὲ ἰδία θύει, ἐξηγητὴς αὐτῷ τῆς θυσίης τῶν τις σοφιστέων
τούτων γίνεται, ὡς οὐχ ἂν ἄλλως χεχαρισµένα τοῖς
θεοῖσι θύσαντας. (4) Εἰσὶ δε xat μαντικῆς οὗτοι μοῦνοι
Ἰνδῶν δαήµονες, οὐδὲ ἐφεῖται ἄλλῳ μαντεύεσθαι ὅτι μὴ
σοφῷ ἀνδρί. (6) Μαντεύοὺσι δὲ ὅσα ὑπὲρ τῶν ὠρέων τοῦ
ἕτεος xal εἴ τις ἐς τὸ χοινὸν συμφορὴ χαταλαμθάνει"
τὰ δὲ ἴδια ἑχάστοισιν οὔ σφιν µέλει μαντεύεσθαι, 3] ὡς
οὖκ ἐξιχνεομένης τῆς μαντιχῆς ἐς τὰ σµικρότερα, 3 ὡς
οὐχ ἄξιον ἐπὶ τούτοισι πονέεσθαι. (6) "Davi, δὲ ἁμάρτοι
ἐς τρὶς µαντευσάµενος, τούτῳ δὲ ἄλλο μὲν xaxóv γί-
νεσθαι οὐδὲν, σιωπᾶν δὲ εἶναι ἐπάναγχες τοῦ λοιποῦ"
xal οὐκ ἔστιν ὅστις ἐξαναγχάσει τὸν ἄνδρα τοῦτον φω-
νῆσαι, ὅτου fj curd) χαταχέχριται. (7) Οὗτοι γυμνοὶ
διαιτῶνται ot σοφισταὶ, τοῦ μὲν χειμῶνος ὑπαίθριοι ἐν
τῷ flo, τοῦ δὲ θέρεος ἐπὴν ὃ ἥλιος χατέχη, ἐν τοῖσι

E LIBRO TERTIO.

99.

Distínguuntur Jndi omnes in septem potissimum ge-
uera hominum : quorum alii sophistee sive sapientes ap-
pellantur, numero quidem reliquis inferiores; sed-honore
et gloria przstantissimi. (2) Neque enim ad ulla opera
qua corpore prsstantur adigi possunt : neque quicquam
conferunt ad publicum usum ex iis que labore parant ; ne-
que, ut summatim dicam, ullius plane operis necessitàs
sophistis imposita esL, nisi ut diis pro communi salute sa-
erificia faciant. (3) Et si quis privatim sacrificat, aliquis
ex his sophistis interpres sacrificiorum ei adjungitur; tan-
quam aliter accepta diis sacrificia futura non sint. (4) Sunt

vero etiam hi soli inter Indos divinandi periti : neque cui-
quam divinatio permittitur nisi sapienti viro. (5) Vatici-
nantur autem de temporibus anni , aut si quie publica ca-
lamitas immineat. De rebus privatis non vaticinantur, sive
quod divinandi rationem ad res minores pertinere non pu-
tant : sive quod indignum credunt circa minutiora hac la-
borare. (6) Quieunque autem ter divinando a vero aber-
rarit, huic nihil aliud pena loco in(ligitur, quam quod ei
deinceps silentium agere necesse est : neque est qui cogat
virum hunc vocem mittere, cui silentium imperatum.
fuerit. (7) Hi sophistee nudi degunt. Hieme sub dio apri-
cantur : xstate , quum sol fervet , in pratis et palustribus lo.
cis sub ingentibus arboribus. Quarum umbram Nearchus
scribit ad quinque jugera in circuitu extendi, facileque

428

λειμῶσι καὶ τοῖσιν ἕλεσιν ὑπὸ δένδρεσι µεγάλοισιν' ὧν
τὴν αχιἠν Νέαρχος λέγει ἐς πέντε πλέθρα dv χύχλῳ
ἐξυκνέεσθαι, xal ἂν xal µυρίους ἀνθρώπους ὑπὸ ivi
δένδρεῖ σκιάζεσθαι' τηλικαῦτα εἶναι ταῦτα τὰ δένδρεα.
(8) Σιτέονται δὲ ὡραῖα xal τὸν φλοιὸν τῶν δένδρεων,
Ὑλυκύν τε ὄντα τὸν φλοιὸν xal τρόφιµον οὗ μεῖον ἦπερ
αἱ βἄᾶλανοι τῶν φοινίχων.

9. Δεύτεροι ' ἐπὶ τούτοισιν ol γεωργοί slav: οὗτοι
πλήθεῖ πλεῖστοι Ἰνδῶν ἑόντες' xal τούτοισιν οὔτε ὅπλα
ἐστιν ἀρήια οὔτε µέλει τὰ πολέμια ἔργα, ἀλλὰ τὴν
χώρην οὗτοι ἐργάζονται’ καὶ τοὺς φόρους τοῖσιτε βασι-
λεῦσι καὶ τῆσι πόλισιν, ὅσαι αὐτόνομοι, οὗτοι ἀποφέ-
ρουσι΄ (10) xol εἰ πόλεμος ἐς ἀλλήλους τοῖσιν Ἰνδοῖσι
τύχοι, τῶν ἐργαζομένων τὴν γῆν οὐ θέµις aiv ἅπτεσθαι,
οὐδὲ αὐτὴν τὴν γῆν τάμνειν' ἀλλὰ οἱ μὲν πολεµέουσι xal
καταχαίνουσιν ἀλλήλους ὅπως τύχοιεν, ol δὲ πλησίον
αὐτῶν xat ἡσυχίην ἀροῦσιν 7) τρυγῶσιν 1] κλαδοῦσιν
ἢ θερίζουσιν.

Πα. Τρίτοι δέ εἶσιν Ἰνδοῖσιν ot νοµέες, ol ποιμένες
τε χαὶ βουχόλοι, χαὶ οὗτοι οὔτε χατὰ πόλιας οὔτε ἐν
τῆσι χώμησιν οἰχέουσι. Νομάδες τέ εἰσι xal ἀνὰ τὰ
οὕρεα βιοτεύουσι’ φόρον δὲ xal οὗτοι ἀπὸ τῶν χτηνέων
ἀποφέρουσι" xal θηρεύουσιν οὗτοι ἀνὰ τὴν χώρην ὄρνι-
θάς τε xai ἄγρια θηρία.

Cap. XII. Γέταρτον δέ ἐστι τὸ δημιουργικόν τε
xai χαπηλικὸν γένος. Καὶ οὗτοι λειτουργοί εἶσι, καὶ
φόρον Ἀποφέρουσιν ἀπὸ τῶν ἔργων τῶν σφετέρων, πλήν
γε 93 ὅσοι τὰ ἁρήια ὅπλα ποιέουσιν' οὗτοι δὲ καὶ μισθὸν
éx τοῦ χοινοῦ προσλαμθάνουσιν. Ἐν δὲ τούτῳ τῷ γένεῖ
ol τε ναυπηγοὶ xai οἱ ναῦταί εἶσεν, ὅσοι χατὰ τοὺς πο-
ταμοὺς πλώουσι.

j—————————————M—ÀM————————— € a -----ο----------ὃ

MEGASTHENIS

3. Πέμ m cov δὲ γένος ἐστὶν Ἰνδοῖσιν οἱ πολεμισταὶ,
πλήθεῖ μὲν δεύτερον μετὰ τοὺς γεωργοὺς, πλείστη δὲ
ἐλευθερίῃ τε xal εὐθυμέη ἐπιχρεόμενον" xal οὗτοι ἀσχη--
ταὶ μούνων τῶν πολεμικῶν ἔργων elei, (3) Τὰ δὲ ὅπλα
ἄλλοι αὐτοῖσι ποιέουσι, xal ἵππους ἄλλοι παρέχουσι! xai
διαχονέουσιν ἐπὶ στρατοπέδου ἄλλοι, ot τούς τε ἵππους
αὐτοῖσι θεραπεύουσι καὶ τὰ ὅπλα ἐκχαθαίρουσι καὶ τοὺς
ἐλέφαντας ἄγουσι xal τὰ ἅρματα χοσµέουσί τε xal
ἠνιοχεύουσιν. (4) Λὐτοι δὲ, ἔστ᾽ ἂν μὲν πολεµέει δέη,
πολεµέουσιν, εἰρήνης δὲ γενομένης εὐθυμέονται’ χαίσφιν
μισθὸς ἐκ τοῦ χοινοῦ τοσόσδε ἔρχεται, ὥς xal ἄλλους
τρέφειν ἀπ᾿ αὐτοῦ εὐμαρέως.

δ. "Exo: δέ εἶσιν Ἴνδοῖσιν of ἐπίσχοποι χαλεόµε-
vot. Οὗτοι ἐφορῶσι τὰ γινόμενα κατά τε τὴν χώρην xat
χατὰ τὰς πόλιας" xai ταῦτα ἀναγγέλλουσι τῷ βασιλέε,
ἵναπερ βασιλεύονται Ἰνδοὶ , 3 τοῖσι τέλεσιν, ἵναπερ aó-
τόνοµοι εἰσί' καὶ τούτοισιν οὗ θέµις ψεῦδος ἀγγεῖλαι οὐ -
δέν’ οὐδέ τις Ἰνδῶν αἰτίην ἔσχε ψεύσασθαι,

6, "Εδθδομοι δέ εἶσιν οἱ ὑπὲρ τῶν χοινῶν βουλευό-
μενοι ὁμοῦ τῷ βασιλέῖ, ἡ χατὰ τὰς πόλιας ὅσαι αὐτόνομοι
σὺν τῇσιν ἀρχῖσι. (1) Πλήθεϊ μὲν ὀλίγον τὸ γένος τοῦτό.
ἐστι, σοφίη δὲ xal διχαιότητι ix πάντων προχεκριµένον"
ἔνθεν οἵ τε ἄρχοντες αὗτοῖσιν ἐπιλέγονται xal ὅσοι νο-
µάρχαι καὶ ὕπαρχοι καὶ θησαυροφύλαχές τε καὶ στρα-
τοφύλαχες, ναύαρχοί τε xol ταµίαι, xal τῶν χατὰ.
γεωργίην ἔργων ἐπιστάται.

8. Γαμέειν δὲ ἐξ ἑτέρου γένεος οὗ θέµις, olov τοῖσι
γεωργοῖσιν ἐκ τοῦ δημιουργικοῦ, 3) ἔμπαλιν: οὐδὲ δύο
τέχνας ἐπιτηδεύειν τὸν αὐτὸν, οὐδὲ τοῦτο θέµις' οὐδὲ
ἀμείθειν ἐξ ἑτέρου γένεος elc ἕτερον, olov γεωργικὸν ἐκ
νοµέος γενέσθαι, 3) νοµέα ἐκ δημιουργικοῦ. (9) Μοῦνον

dena hominum millia sub unius arboris umbra delitescere ;
tante, magnitudinis esse eas arbores. (8) Fructibus vero
maturis vescuntur corticibusque arborum, que& et dulces
sunt et multi nutrimenti , perinde atque palmarum fructus.

9. Secundum genus hominum post sophistas sunt agricol:,
qui quidem numero reliquas Indorum tribus longe superant.
Hi neque arma habent , quibus in bello utantur, neque bel-
licas res curant : sed agros colunt, et regibus liberisque
urbibus tributa pendunt; (10) et si intestina inter Indos
bella incidant , nec licet militibus manus injicere agricolis ,
neque ipsum agrum vastare. Sed alii inter se bellum gerunt
seseque mutuo interficiunt prout res dat; alii juxta, illos
tranquille aut arant, aut fruges colligunt , aut poma ab ar-
boribus decutiunt, aut messi vacant.

11. Tertium genus Indorum sunt pastores sive opiliones
sive bubulci, et hi neque urbes neque pagos inhabitant,
sed vagabundi in montibus degunt , tributum vero et hi ex
armentis et pecore pendunt, avesque et agrestes feras ve-
nantur.

XII. Quartum genus est opificum et negotiatorum. Et hi
munera publica prestant, atque ex operibus suis tributa
persolvunt, iis exceptis qui arma bellica fabricantur. 1i
enim etiam ex publico mercedem accipiunt : in hoc genere
sunt (abri navales et nautze quotquot flumina navigant.

2. Quintum genus est militantium : multitudine quidem

n —— À—ÓÀ———————À——————————————————À——————— ——— —— — me. ]À

secundum post agricolas, sed maxime liberum, atque ala-
cre. Hi solum hellicas res exercent. (3) Arma alii ipsis
conficiunt, et equos alii suppeditant, serviuntque his apud,
castra alii, qui et equos curant atque arma extergent , et
elephantos ducunt, et currus instruunt ac gubernant.
(4) Ipsi vero, quum bellandum est, bellant : constituta
autem pace jucundam atque alacrem vitam degunt, tan-
tumque stipendii eis ex publico datur, ut ex eo etiam alios
commode alere possint.

5. Sextum genus est episcoporum sive inquisitorum , uf
vocantur. Hi quid in agris agatur inquirunt, eaque regi.
bus, si per reges gubernantur, aut magistratibus, si liberae
civitates sunt, denuntiant. His fas non est falsa pro veris
denuntiare : neque Indorum quisquam mendacii unquam.
accusatus est.

6. Septimum genus est eorum qui de rebus ad communa
pertinentibus consultant : idque vel cum rege , vel per ur-
bes quae libere imperium tenent cum magistratibus.
(7) Atque hi quidem numero pauci sunt : sed sapientia ac
justitia reliquis praestant. Ex hoc genere magistratus et
regionum praesides et praefecti et quaestores ac copiarum et
classium duces, ac dispensatores et rerum rusticarum exa-
ctores deliguntur.

8. Conjugia inter bos ordines promiscua fieri nefas est.
Neque enim licet exempli causa agricole ex opificum ordine

TRAGMENTA.

| Ν
αφίσιν ἀνεῖται σοφιστην ἐκ παντὸς Ὑένεος γενέσθαι.
ὅτι οὗ μαλθαχὰ τοῖσι σοφιστῃσιν εἰσὶ τὰ πρήγµατα,
ἀλλὰ πάντων ταλαιπωρότατα.

36.

Strabo XV, p. 703 extr : (1) ὦ ησὶ δ) τὸ τῶν
Ἰνδῶν πλῆθος εἷς ἑπτὰ µέρη διηρῆσθαι, xal πρώτους
μὲν τοὺς φιλοσόφους εἶναι χατὰ τιμὴν, ἐἑλαγίστους δὲ
κατ ἀριθμόν' χρῆσθαι δ᾽ αὐτοῖς ἰδίᾳ μὲν ἑκάστῳ τοὺς
θύοντας 7| τοὺς ἐναγίζοντας, χοινη δὲ τοὺς βασιλέας
κατὰ τὸν μεγάλην λεγομένην σύνοδον, καθ) fjv τοῦ
νέου ἔτους ἅπαντες ol φιλόσοφοι τῷ βασιλεῖ συνελθόντες
ἐπὶ θύρας, ὅ τι ἂν ἕχαστος αὐτῶν συντάξη τῶν χρη-
σίµων, 7| τηρήση πρὸς εὐετηρίαν χαρπῶν τε xal ζώων
xal περὶ πολιτείας, προφέρει τοῦτο εἷς τὸ μέσον’ ὃς
ὃ ἂν τρὶς ἐψευσμένος ἁλῷ, νόμος ἐστὶ σιγᾶν διὰ
Βίου. τὸν δὲ χατορθώσαντα ἄἆφορον xal ἀτελῆ χρί-
νουσι.

4. Δεύτερον δὲ µέρος εἶναι τὸ τῶν γεωργῶν, ot πλεῖ-
στοί τέ εἶσι xal ἐπιειχέατατοι, ol ἐν ἀστρατεία xal
ἀδεία τοῦ ἐργάζεσθαι πόλει μὴ προσιόντες, μηδ ἄλλη
χρεία, imo. ὀχλήσει κοινῃ΄ πολλάχις γοῦν ἐν τῷ αὐτῷ
χρόνῳ xal τόπῳ, τοῖς μὲν παρατετάχθαι συµθαίνει καὶ
διαχινδυνεύειν πρὸς τοὺς πολεµίους: οἳ δ᾽ ἀροῦσιν,
7) σχἄάπτουσιν ἀχινδύνως, προµάχους ἔχοντες ἐχείνους.
Ἔστι 9 ἡ χώρα βασιλιχὴ πᾶσα μισθοῦ 9 αὐτὴν ἐπὶ
τετάρταις ἐργάζονται τῶν χαρπῶν.

3. Ἔρίτον τὸ τῶν ποιμένων xal θηρευτῶν, οἷς µό-
νοις ἔξεστι θηρεύειν xai θρεμματοτροφεῖν, ὤνιά τε πα:
ρέχειν xal μισθοῦ ζεύγη ἀντὶ δὲ τοῦ τὴν γῆν έλευθε -

uxorem ducere; nec contra. Neque uni duas artes exer-
cere fas est, neque ex uno genere in aliud transire: veluti
ayricolam ex pastore , aut pastorem ex opifice fieri. (9) Hoc
tantum permittitur, sophistam ex quocunque genere fieri.
Neque enim mollis est sophistarum vita, sed omnium 1a.
boriosissima.

36.

Dicit Megasthenes totam Indorum multitudinem in se
ptem genera dividi; eorum primos honore sed numero infi-
mos esse philosophos. Utuntar eorum unoquoque privatim
qui mactant et sacrificant; publice vero reges in eo con-
ventu qui maximus apud eos fit, quum novo anno inci-
piente philosophi omnes ad regis fores conveniunt et quid-
quid quisque utile composuit vel observavit de futuro
anni proventu fructuum animaliumque vel de civitatis
admimistratione , in medium profert. "Ubi quis falsus fuisse
ter deprehenditur, ei per totam vitam lege silentium indici-
tur; qui vera preedixerit, immunis et omni tributo exemptus
habetur.

2. Secundum genus agricolarum est , qui plurimi sunt et
probissimi. Hi ob immunitatem a militia et securam opus
faciendi licentiam, neque urbem adeunt, neque publicum
negotium neque ullum aliud munus attingunt. Quamobrem
eodem tempore et eodem loco alii pugnant, et cum lioste
pedem conferunt , alii arant vel fodiunt sine ullo periculo,
quum illos propugnatores habeant.

— αι μρμρϱὐρρὤρ'”ρμο.-..........Ω ο... Á ^A. ——— y pr————MÁÁ—————————————— —— án

Et quum regio tota ,

429

ροῦν θηρίων xai τῶν σπερµολόγων ὀρνέων μετροῦνται
παρὰ τοῦ βασιλέως σἵτον, πλάνητα xat σχηνίτην νεµό-
μενοι βίον.

Sequitur narratio de elephantis eorumque vena-
tione (fr. 37.). Deinde pergit auctor p. 707:

Περὶ μὲν οὖν τῶν θηρίων τοσαῦτα λέγεται’ ἐπανιόν -
τες δ᾽ ἐπὶ τὸν Μ εγα σθένη λέγωμεν τὰ ἑξῆς, ὧν ἀπε-
λίποµεν.

4, Μετὰ γὰρ τοὺς θηρευτὰς xal τοὺς ποιμένας τέ-
ταρτόν qnot εἶναι µέρος τοὺς ἐργαζομένους τὰς τέχνας
xai τοὺς χαπηλιχοὺς καὶ οἷς ἀπὸ τοῦ σώματος ἡ έργα-
σία: ὧν oi μὲν φόρον τελοῦσι xat λειτουργίας παρέ-
χονται τακτάς τοῖς δ᾽ ὁπλοποιοῖς xat ναυπηγοῖς μισθοὶ
xal τροφαὶ παρὰ βασιλέως ἔχχεινται’ µόνῳ γὰρ épyd-
ζονται. Παρέχει δὲ τὰ μὲν ὅπλα τοῖς στρατιώταις
6 στρατοφύλαξ, τὰς δὲ ναῦς μισθοῦ τοῖς πλέουσιν
ὁ ναύαρχος xal τοῖς ἐμπόροις. «

δ. Πέμπτον doct τὸ τῶν πολεμιστῶν, οἷς τὸν ἄλλον
y póvov àv σχολη xal πότοις 6 βίος ἐστὶν, ix τοῦ βασι-
λικοῦ διαιτωµένοις, ὥστε τὰς ἐξόδους, ὅταν εἴη χρεία,
ταχέως ποιεῖσθαι, πλὴν τῶν σωμάτων μηδὲν ἄλλο xo-
µίζοντας παρ᾽ ἑαυτῶν,

e. Ἔκτοι δ) εἰσὶν oi. ἔφοροι" τούτοις 9 ἐποπτεύειν
δέδοται τὰ πραττόµενα, xal ἀναγγέλλειν λάθρα τῷ
βασιλεῖ, συνεργοὺς ποιουµένοις τὰς ἑταίρας, τοῖς μὲν
ἐν τῃ πόλει τὰς ἐν τῇ πόλει, τοῖς δὲ dv στρατοπέδῳ
τὰς αὐτόθι' χαθίστανται ὃ οἱ ἄριστοι xal πιστό-
τατοι.

7. "Εδόδομοι δ' ol σύµθουλοι χαὶ σύνεδροιτοῦ βασι-
λέως, ἐξ ὧν τὰ ἀρχεῖα χαὶ δικαστή-ια καὶ f) διοίχησις

sit regis, ipsi eam conductam excolunt, pacti mercedis
loco quartam fructuum partem.

3. Tertium genus est pastorum et venatorum, quibus
solis et venari et pascere pecora et vendere, et jumenta
locare licet. Pro eo autem, quod terram besliis liberant
et avibus semina legentibus, demensum frumenti a regi
accipiunt, vagi et errabundi vitam in tabernaculis agentes.

... Λο de bestiis quidem hactenus; nunc ad Megasthenem
regressi reliqua explicemus.

4. Post pastores et venatores quartum genus ponit
eorum , qui artes exercent, item institores et quicunque
corpore victum qusrunt. Horum alii tributa pendunt, ac
statuta munia obeunt : al'i vero, uti ii, qui arma et naves
fabricantur, alimenta et stipendia a rege habent, cui et
soli operis suis serviunt. Arma militibus prebet exercitui
profectus, et classis prefectus naves navigantibus, et
mercatoribus pretio locat.

5. Quintum genus est bellatorum, qui reliquum tempus
otiosi agunt , et regio sumptu victum accipiunt, ut, quum
opus sit, cito exeant, nihil de suo afferentes preter cor-
pora.

6 Sexti sunt inspectores, quorum partes sunt, ut quae
aguütur inspiciant et regi omnia clam renuntient. Hi in
urbe urbanas meretrices sibi adjutrices adhibent , in castris
vero castrenses : deliguntyr autem viri optimi ac fidelissimi.
7. Septimi sunt consiliarii et assessores regis, 4 quibus

430

τῶν ὅλων. Οὐκ ἔστι δ᾽ οὔτε γαμεῖν ἐξ ἄλλου γένους,
οὔτ ἐπιτήδευμα οὖτ) ἐργασίαν µεταλαμθάνειν ἄλλην
ἐξ ἄλλης, οὐδὲ πλείους µεταχειρίζεσθαι τὸν αὐτὸν,
πλὴν εἰ τῶν φιλοσόφων τις sin ἐᾷσθαι γὰρ τοῦτον δι’
ἀρετήν.

« Apud Strabonem et Diodorum tribus appel-
lantur µέρη, apud Arrianum γενεαί , ita ut illa voce
Megastlienes usus esse videatur. Megasthenes autem
quum tribus Indicas enarraret, in eo erravit,
quod et Greca ratione et ab aula Pátalipu-
trica hanc rem perlustravit. Sine hac altera causa
vix fieri poterat , ut sextam et septimam tribum in
istum modum componeret. Sed Megasthenis tribus
ad Indicas quattuor revocare facillimum est. lta
enim cum alteris altere congruunt :

Prima tribus Brahmanas continet, neque tamen
omnes , sed eos tantum, qui sacris presunt, Cui
tribui Megasthenem ascetas falso addidisse , apparet
ex hoc Arriani loco : Μοῦνον σφίσιν ἀνεῖται, σοφι-
στὴν ix παντὸς γένεος γενέσθαι. Ind. 1a, 9. Cf. Strab.
p. 713. Altera tribus Váicjarum partem agrum co-
lentem, tertia impuros quosdam continet. Man.
X. 48—49. Quarta homines duarum tribuum com-
prehendit, et Váicjas (Φφόρον τελοῦντας ) et Cudras
( ἀτελεῖς xal μισθὸν προσλαμθάνοντας). Quinta tribus
cum Indica altera convenit. In sexta iterum dua-
rum tribuum partes commixtze sunt, et vulgares
spectatores, quos regem Indica lex ex omni tribu
colligere jubet (cf. Man. VII, 154, et Cullu-
cab'at't'e commentarium), et eos, qui ad officiales
inspiciendos emittebantur. Ad hanc alteram par-
tem solam pertinere possunt hzc Strabonis verba :
καθίστανται δ᾽ οἱ ἄριστοι xal πιστότατοι. Septimam
tribum Brahmane ii efficiunt, quos in prima
tribu collocare Megasthenes omisit. « $chwan-
bechius.

36 a.

Strabo XV, p. 707 pergit : Τῶν 9 ἀρχόντων ol µέν
εἶσιν ἀγορανόμοι, oi 0 ἀστυνόμοι, οἱ δ᾽ ἐπὶ τῶν στρατιω-
τῶν" ὧν οἱ μὲν ποταμοὺς ἐξεῤγάζονται, καὶ ἀναμετροῦσι

et magistratus et judicia et rerum omnium administratio

geritur. Non lícet ex alio genere in aliud matrimonio con-

trahendo transire, aut ab uníus generis institutis ad alius

descendere; neque simul pluribus se dare tractandis , nisi

philosophus quis sit; huic enim ob virtutem conceditur.
36. a.

De magistratibus alii annons, alil urbi, alii militibus
presunt. Horum primi curant flumina , alii agrum me-
tiuntur, ut in Egypto, et clausis aque ductibus preesunt ,
ut ex cquo omnibus aquarum usus suppeditet. lidem
venatoruin curam gerunt, et preemil et supplicii pro meritis
potestatem habent, et tributa legunt et artes inspiciunt
quae circa terram exercentur, ut eorum qui ligna vel domos
vel &es vel metalla operantur. Conficiunt efiam vias et per

MEGASTHENIS

τὸν γῆν, ὡς ἐν Αἰγύπτῳ, xat τὰς χλειστὰς διώρυχας
ἀφ ὧν εἰς τὰς ὀχετείας ταμιεύεται τὸ ὕδωρ, ἐπισχο-
ποῦσιν ὅπως ἐξ ἴσης πᾶσιν ἡ τῶν ὑδάτων παρείη χρῆσις.
Of δ αὐτοὶ καὶ τῶν θηρευτῶν ἐπιμελοῦνται, xol τιμῆς
καὶ χολάσεως siat χύριοι τοῖς ἐπαξίοις: xal φορολογοῦσι
δὲ, xal τὰς τέχνας τὰς περὶ τὴν γῆν ἐπιθλέπουσιν,
ὑλοτόμων, τεχτόνων, χαλχέων, μεταλλευτῶν' ὁδοποιοῦσι
δὲ, καὶ κατὰ δέχα στάδια στήλην τιθέασι, τὰς ἐκτροπὰς
xal τὰ διαστήµατα δηλοῦσαν. Οἱ δ᾽ ἀστυνόμοι εἰς ἓξ
πεντάδας διήρηνται’ xal οἱ μὲν τὰ δημιουργιχὰ σχοποῦ-
ctv, οἱ δὲ ξενοδοχοῦσιν' xai γὰρ χαταγωγὰς νέµουσι͵
xal τοις βίοις παραχολουθοῦσι , παρέδρους δόντες "
xat προπέµπουσιν ἡ αὐτοὺς, τὰ χοήµατα τῶν ἀποθα--
νόντων" νοσούντων τε ἐπιμελοῦνται, xol ἀποθανόν-
τας θάπτουσι, Τρίτοι δ) eloiv, ot τὰς γενέσεις xoi
θανάτους ἐξετάζουσι, πότε xal πῶς, τῶν τε φόρων
χάριν, καὶ ὅπως μὴ ἀφανεῖς eltv αἱ χρείττους xol χεί-
ῥρους γοναὶ , xal θάνατοι. Τέταρτοι ol περὶ τὰς χαπη-
λείας xai µεταθολάς” οἷς µέτρων μέλει xal τῶν ὡραίων,
ὅπως ἀπὸ συσσήµου πωλοῖτο. Οὐκ ἔστι δὲ πλείω τὸν
αὐτὸν µεταθάλλεσθαι, πλὴν εἰ διττοὺς ὑποτελοίη φό-
ρους. Πέμπτοι ὃ᾽ ol προεστῶτες τῶν δημιουργουµένων,
xal πωλοῦντες ταῦτα ἀπὸ συσσήµου, γωρὶς μὲν τὰ
καινὰ, χωρὶς δὲ τὰ παλαιά” τῷ μιγνύντι δὲ ζημία,
Ἔχτοι δὲ xai ὕστατοι οἱ τὰς δεχάτας ἐχλέγοντες τῶν
πωλουµένων’ θάνατος δὲ τῷ κλέγαντι τὸ τέλος. Ἰδία
μὲν Éxactot ταῦτα, χοινῃ δ' ἐπιμελοῦνται τῶν τε
ἰδίων xai τῶν πολιτικῶν xat τῆς τῶν δηµοσίων
ἐπισχευῆς τιμῶν τε xal ἀγορᾶς xal λιμένων, xai ἱερῶν.
Μετὰ δὲ τοὺς ἀστυνόμους τρίτη ἐστὶ συναρχία ἡ περὶ
τὰ στρατιωτιχὰ, xal αὕτη ταῖς πεντᾶσιν ἐξαχηῃ
διωρισµένη" ὧν τὴν μὲν μετὰ τοῦ ναυάρχου τάττουσι,
τὴν δὲ μετὰ τοῦ ἐπὶ τῶν βοϊχῶν ζευγῶν, δ ὧν ὅρ-
ανα χοµίζεται χὰὶ τροφὴ αὐτοῖς τε χαὶ τοῖς χτήνεσι
xal τὰ χρήσιμα τῆς στρατείας. Οὗτοι δὲ καὶ τοὺς δια-
χόνους παρέχουσι τυμπανιστὰς xal (τοὺς) χωδωνοφό -
pouc, ἔτι δὲ xai ἱπποχόμους xal μηχανοποιοὺς καὶ
τοὺς τούτων ὑπηρέτας, ἐχπέμπουσί τε πρὸς χώδωνας
τοὺς χορτολόγους, ttu, καὶ χολάσει τὸ τάχος xa-
τασχευαζόµενοι xal τὴν ἀσφάλειαν. Τρίτοι δέ εἷσιν
οἱ τῶν πεζῶν ἐπιμελούμενοι" τέταρτοι ὃ ol τῶν

M ο MM -υ-υ-υ-υ-υ-
dena stadia lapidem locant deverticula et distantias indican -

tem.

Urbani sediles in sex quinterniones sunt divisi. Nam alii
opificia inspiciunt, alii hospitum procurationem gerunt ,
hospitia iis distribuunt, et vitam eorum observant, et
asseclas iis dant, et deducunt vel ipsos vel, $i moriantur,
opes eorum. JEgrotantium quoque curam liabent et mortuos
sepeliunt. Tertii sunt qui ortus et obitum civium scrutan-
tur, quando et quomodo evenerint ; idque tributorum gra-
tia, et ne boni malive nativitas et mors lateant. Quarti
circa cauponas et commercia versantur. Hi mensurarum
frugumque curam habent , ut consignata vendantur, neque
sinant eundem plura commutare , nisi duplex vectigal per-
solvat. Quinti operibus locandis pr:sunt, ea obsignata

A

FRAGMENTA.

ἵππων' πέµπτοι Ü' ἁρμάτων ἕκτοι δὲ ἐλεφάν-
«tv. Βασιλιχοί τε σταθμοὶ καὶ ἵπποις xai θηρίοις' βα-
σιλικὸν δὲ xal ὁπλοφυλάχιον' παραδίδωσι γὰρ ὃ στρα-
τιώτης τήν τε σχευὴν εἷς τὸ ὁπλοφυλάχιον xal τὸν
ἵππον elc τὸν ἵππῶνα xal τὸ θηρίον ὁμοίως. Χρῶνται
δ' ἀχαλινώτοις ' τὰ δ᾽ ἅρματα ἐν ταῖς ὁδοῖς βόες ἕλκουσιν'
ol δὲ ἵπποι ἀπὸ φορθιᾶς ἄγονται τοῦ μὴ παρεμπίπρα-
σθαι τὰ σχέλη μηδὲ τὸ πρόθυµον αὐτῶν ὑπὸ τοῖς ἄρ-
µασιν ἀμθλύνεσθαι. Δύο ὃ εἰσὶν ἐπὶ τῷ ἅρματι παρα-
θάται τὲρὸς ἠνιόχω" ὁ δὲ τοῦ ἐλέφαντος ἡνίοχος τέταρτος,
τρεῖς Ó οἱ ἀπ᾿ αὐτοῦ τοξεύοντες. Sequitur fragm. 11.
De ratione qua equos et elephantos Indi regant,
pluribus agit /Elianus XIII, 9, qui Megastlienem
procul dubio exscripsit : ππον δὲ dox ']vbov
κατασχεῖν xai ἀναχρόῦσαι προπηδῶντα xal ἐχθέοντα
οὐ παντὺς 7v, ἀλλὰ τῶν ix παιδὸς ἱππείαν πεπαιδευ-
µένων. Τοῦτο γὰρ αὐτοῖς ἔστιν ἐν ἔθει, χαλινῷ ἄρχειν
αὐτῶν xat ῥυθμίζειν αὐτοὺς xat θύνειν' χημοῖς δὲ ἄρα
χεντρωτοῖς ἀχόλαστόν τε ἔχουσι τὴν γλῶτταν, καὶ τὴν
᾿ ὑπερῴαν ἀθασάνιστον. ἀναγχάζουσι δὲ αὐτοὺς ὅμως
οἵδε oi την ἱππείαν σοφισταὶ περιχυχλεῖν καὶ περιδι-
γεῖσθαι ἐς ταὐτὸν στρεφοµένους, xal ἧπερ εἶδον ἀστό-
µους. Ast δὲ dox τῷ τοῦτο δράσοντι xat ῥώμης χειρῶν,
xai ἐπιστήιης εὖ µάλα ἰππικῆς. Πειρῶνται δὲ οἳ προή-
χοντες εἷς ἄχρον τησδε τῆς σοφίας xal dpua οὕτως πε-
ριχυχλεῖν xai περιάγειν’ εἴη δ’ ἂν ἆθλος οὐχ εὐχαταφρό-
γητος, ἀδηφάγων ἵππων τέτρωρον περιστρέφειν ῥᾳδίως.
Φέρει δὲ τὸ ἅρμα παραθάτας καὶ δύο. 'O δὲ στρατιώτης
ἔλεφας ἐπὶ τοῦ χαλουµένου θωρακίου., 7| xal v3 Δία τοῦ
νώτου γυμνοῦ xal ἐλευθέρου, πολεμιστὰς μὲν τρεῖς,
παρ ἑχάτερα βάλλοντας, xal τὸν τρίτον χατόπιν' τέ-
εαρτον δὲ τὸν τὴν ἅρπην χατέχοντα διὰ χειρῶν, xal

431

ἐκείνη τὸν θῆρα ἰθύνοντα, ὡς olaxt ναῦν χυθερνητικὸν
ἄνδρα xal ἐπιστάτην τῆς veox.

. 31.

Strabo XV, 70/4 (przcedit fragmenti 36 ini-
tium) : Ἕππον δὲ xal ἐλέφαντα τρέφειν οὐχ ἔξεστιν
ἰδιώτη" βασιλικὸν δ᾽ ἑκάτερον νενόμισται τὸ χτῆμα , xal
εἰσὶν αὐτῶν ἐπιμεληταί.

Θήρα δὲ τῶν θηρίων τούτων τοιάδε. Χωρίον ψιλὸν
ὅσον τεττάρων J| πέντε σταδίων τάφρῳ περιγαράξαντες
βαθεία, γεφυροῦσι τὴν εἴσοδον στενωτάτη γεφύρα * eie
εἰσαφιᾶσι θηλείας τὰς ἡμερωτάτας τρεῖς ἡ τέτταρας:
αὐτοὶ δ᾽ ἐν χαλυθίοις χρυπτοῖς ὑπαχάθηνται λοχῶντες"
μέρας μὲν οὖν οὗ προσίασιν ol. ἄγριοι’ νύχτωρ ὅ᾽ à!
ἕνα ποιοῦνται τὴν εἴσοδον" εἰσιόντων δὲ, χλείουσι εν
εἴσοδον λάθρα: εἶτα τῶν ἡμέρων ἀθλητῶν τοὺς ἀλχιμω-
τάτους εἰσάγοντες, διαµάχονται πρὸς αὐτοὺς, ἅμα xal
λιμῷ καταπονοῦντες 307 δὲ χαμνόντων οἱ εὐθαρσέστατοι
τῶν ἡνιόχων λάθρα χαταθαίνοντες, ὑποδύνουσιν ἕχαστος
τῇ Υαστρι τοῦ οἰχείου ὀχήματος * ὁρμώμενος δ᾽ ἐνθένδε,
ὑποδύνει τῷ ἁγρίῳ, καὶ cuu moda δεσμεῖ, γενοµένου δὲ
τούτου, χελεύουσι τοῖς τιθασοῖς, τύπτειν τοὺς συµπο-
δισθέντας, ἕως ἂν πέσωσιν εἷς τὴν ὙἩν' πεσόντων
δ) ὠμοθοΐνοις (plot προσλαμθάνονται τοὺς αὐχένας
αὐτῶν πρὸς τοὺς τῶν τιθασῶν' ἵνα δὲ μὴ σειόµενοι τοὺς
ἀναθαίνειν ἐπ᾽ αὐτοὺς ἐπιχειροῦντας ἀποσείοιντο, τοῖς
τραχήλοις αὐτῶν ἐμθάλλονται χύχλῳ τομὰς, xal xaz'
αὐτὰς τοὺς ἱμάντας περιτιθέασιν, ὥσθ᾽ ὑπ ἀλγηδόνων
εἴχειν τοῖς δεσμοῖς, xat ἠσυχάζειν' τῶν δ’ ἁλόντων ἆπο-
λέξαντες τοὺς πρεσθυτέρους 7| νεωτέρους τῆς γρείας,
τοὺς λοιποὺς ἀπάγουσιν el; τοὺς σταθμούς: δήσαντες
δὲ τοὺς μὲν πόδας πρὸς ἀλλήλους, τοὺς δὲ αὐχένας

Ιγο8ηΐ65, seorsum nova a veteribus : quz qui miscuerit,
multam persolvit. Sexti et ultimi venditarum rerum deci-
mas exigunt : et qui vectigali rempublicam defraudarit,
capite plectitur. Ac privatim quidem singuli hzc curant?
publice vero et privata et civilia et publicam supellecti-
lem et pretia et forum et portus et sacra.

Post urbis praefectos est tertium collegium, quod circa
rem militarem versatur, ad eundem modum in quinternio-
nes sex divisum, quorum unum adjungunt classis pra-fecto ;
secundum ei, qui bobus praeest, quibus instrumenta et
cibaria et alia militiae necessaria portantur. lidem ministros
preebent , qui tympanis et tintinnabulis utuntur, item equi-
sones et machinarum fabros , et horum famulos. Porro pa-
bulatores pabulatum ad tintinnabulum mittunt, premio et
supplicio celeritatem et securitatem eos condocefacientes.
Tertii peditum curam habent ; quarti equorum, quinti cur-
ruum, sexti elephantorum. Equis ac ceteris bestiis regia sta-
bula sunt : est etiam regium armamentarium, ín quo arma
adservantur. Nam miles armaturam in armamentarium red-
dit, equum in equile, elephantum in suum item stabulum.
His utuntur infrenibus. Currus a bobus in itinere trahun-
tur; equi capistro ducuntur, ne femora curribus junctorum
intertrigine lzedantur, neve eorum alacritatem currus hebe-
tent." Currus preeter aurigam vectores duos babet, elephas
aurigam et tres sagittarios.

37.

Equum et elephantum privato homini alere non licet :
utrumque enim regis possessio censetur, suntqueharum re-
rum curatores.

Elephantum autem sic venantur. Locum aliquem ab
omni purgatum materia , quattuor aut quinque stadiorum,
profunda fossa circumdant. Tum ingressum ponte angu-
stissimo jungunt. Deindetres quattuorve elephantes feminas
de mansuetis immittunt : ipsi in tuguriis occulti insidian-
tur. Per diem silvestres non accedunt, nocte autem sin-
gulatim introeunt : quibus ingressis venatores clam aditum

"occludunt. Postea nonnullos e cicuribus certatoribus for-

tissimos introdncentes cum iis pugnant, simul etiam fame
defatigant. Quum vero jam defessi fuerint, aurigarum
audacissimi, clam descendentes et sui quisque elephantis
uterum subeuntes , compedes illis injiciunt. Quo facto ci-
cures instigant ut vinctos verberent, quousque In terram
cadant. Postquam ceciderunt, bubulis loris eorum colla
ad domitorum adstringunt : et ne adscensores excutere pos-
sint, colla circumcidentes, in cesuris vincula imponunt ,.
ut pre dolore vinculis cedant et quietem agant. De captis
seliguntur quicunque vel senio vel juventa inutiles sunt :
reliqui in stabula ducuntur, et pedibus invicem vinctis
ac collead columnam valide infixam fame domantur : deinde

482

ατρὸς χίονα εὖ πεπηχότα, δαµάζουσι λιμῷ: ἔπειτα χλόῃ
καλάµου xai πόας ἀναλαμθάνουσι’ μετὰ δὲ ταῦτα πει-
θαρχεῖν διδάσκουσι, τοὺς μὲν διὰ λόγου , τοὺς δὲ µε-
λισμῷ τινι xal τυμπανισμῷ κχηλοῦντες' σπάνιοι Ó' οἱ
δυστιθάσευτοι’ φύσει γὰρ διάχεινται πράως xal ἡμέ-
pec, Gor ἐγγὺς εἶναι λογικῷ Cow: τινὲς γὰρ xol
ἐξαίμους τοὺς ἠνιόχους ἐν τοῖς ἀγῶαι πεσόντας ἀνελό-
µενοι σώζουσιν ἐκ τῆς µάχης' οἱ δὲ xal ὑπολύντας µε-
παξὺ τῶν ἐμπροσθίων ποδῶν ὑπερμαγόμενοι διέσωσαν'
τῶν δὲ χορτοφόρων xal διδασχάλων el τινα παρὰ θυμὸν
ἀπέχτειναν, οὕτως ἐπιποθοῦσιν, ὥσθ᾽ ὑπ ἀνίας ἀπέ-
χεσθαι «pog? ἔστι δ' ὅτε xal ἀποχαρτερεῖν.
Βιθάζονται δὲ xal τίκτουσιν ὡς ἵπποι τοῦ lapoc µά-
λιστα χαιρὸς 8 ἐστὶ τῷ μὲν ἄρρενι, ἐπειδὰν οἵστρῳ
κατέχηται xal ἁγριαίνη΄ τότε δὴ καὶ λέπους τι διὰ τῆς
ἀναπνοῆς ἀνίησυ, ἣν ἔχει παρὰ τοὺς κροτάφους' ταῖς
δὲ θηλείαις , ὅταν 6 αὐτὸς οὗτος πόρος ἀνεωγὼς τυγχάνη.
Κύουσι δὲ τοὺς μὲν πλείστους ὀχτωκχαίδεχα μῆνας,
ἐλαχίστους δ ἐκκαίδεχα ' τρέφει δ᾽ ἡ µήτηρ ἓξ ἔτη.
Ζῶσι δ' ὅσον μαχροθιώτατοι ἄνθρωποι ol πολλοὶ , τινὲς
δὲ xal ἐπὶ διαχόαια διατείνουσιν ἔτη, πολύνοσοι δὲ
xat δυσίατοι. Ἄχος δὲ πρὸς ὀφθαλμίαν μὲν βόειον γάλα
προσχλυζόµενον, τοῖς πλείστοις δὲ τῶν νοσημάτων
ὃ µέλας οἶνος πινόµενος, τραύμασι δὲ ποτὸν μὲν βούτυ-
pov, ἐξάγει γὰρ τὰ σιδήρια ’ τὰ ὃ ἕλχη σαρξὶν ὑείαις

πυριῶσιν.

38.

Arrianus Ind. c. 13 (antecedit fr. 35) : Θηρῶσι
δὲ 'Iv2ol τὰ μὲν ἄλλα ἄγρια θηρία, κατάπερ xai "EA-

MEGASTHENIS

A»vec* $ δὲ τῶν ἐλεφάντων σφὶν θήρη οὐδέν τι ἄλλη
ἔοιχεν, ὅτι xal ταῦτα τὰ θηρία οὐδαμοίσιν ἄλλοισι θη-
ρίοισιν ἐπέοικεν. (2) Ἄλλὰ τόπον γὰρ ἑἐπιλεξάμενοι ἄπεδον
καὶ χαυματώδεα ἐν χύχλῳ τάφρον ὀρύσσονσιν, ὅσον
µεγάλῳ στρατοπέδῳ ἐπαυλίσασθαι. Της δὲ τάφρου τὸ
εὖρος ἐς πέντε ὀργυιὰς ποιέονται͵ βάθος τα ὃς τέσδαρας,
() Τὸν δὲ χόον ὄντινα ἐχθάλλουσιν ἐκ τοῦ ὀρύγματος,
ἐπὶ τὰ χείλία ἑχάτερα τῆς τάφρου ἐπιφορήσαντες, ἀντὶ
τείχεος διαγρέονται” (4) αὐτοὶ δὲ ἐπὶ τῷ χώματι τοῦ
ἐπιχειλέος τοῦ ἔξω τῆς τάφρου σχηνάς σφιν ὀρυκτὰς
ποιέονται, xal διὰ τοντέων ὁπὰς ὑπολείπονται: δι) ὧν
φῶς τε αὐτοῖσι συνεισέρχεται xal τὰ θηρία προσάγοντα
xai ἐσελαύνοντα ἐς τὸ ἕρκος σχέπτονται, (5) ᾿Ενταῦθα
ἐντὸς τοῦ ἔρχεος χαταστήσαντες τῶν τινας θηλέων τρεῖς
ἢ τέασαρας, ὅσαι μάλιστα τὸν θυμὸν χειροήθεες, µίαν
εἴσοδον ἀπολιμπάνουσι κατὰ τὴν τάφρον, γεφυρώσαντες
τὴν τάφρον’ xal ταύτῃ χόον τε xal ποίην πολλὴν ἐπιφέ-
Ρουσι τοῦ μὴ ἀρίδηλον εἶναι τοῖσι θηρίοισι τὴν γέφυραν,
uj τινα δόλον ὀϊσθῶσιν. (6) Αὐτοὶ μὲν οὖν ἐχποδὼν
σφᾶς ἔχουσι κατὰ τῶν σχηνέων τῶν ὑπὸ τῇ τάφρῳ δε-
δυχότες. Οἱ δὲ ἄγριοι ἐλέφαντες ἡμέρης μὲν οὗ πελά-
ζουσι τοῖσιν οἰχεομένοισι, νύχτωρ δὲ πλανῶνταί τε
πάντη xai ἀγεληδὸν νέµονται τῷ µεγίστῳ xal γενναιο-
τάτῳ σφῶν ἑπόμενοι, χατάπερ αἱ βόες τοῖσι ταύροισιν.
(7) ᾿Επεὰν ὧν τῷ Épxei πελάσωσι, τήν τεφωνὴν ἀχούοντες
τῶν θηλέων καὶ τῇ ὁὀδμῃ αἰσθανόμενοι, δρόµῳ ἴενται
ὡς ἐπὶ τὸν χῶρον τὸν πεφραγµένον’ ἐχπεριελθόντες δὲ
τῆς τάφρου τὰ χείλεα εὖτ᾽ ἂν τῇ γεφύρη ἐπιτύχωσι,
χατὰ ταύτην ἐς τὸ ἕρχος ὠθέονται, (9) Ot δὲ ἄνθρωποι
αἰσθόμενοι τὴν ἔσοδον τῶν ἐλεφάντων τῶν ἁγρίων, οἱ

herba vel arundine viridi reficiuntur, post cicurantur alii
oratione, alii cantu aliquo vel tympani sonitu deliniti. Rari
sunt qui non facile mansuescant : sunt enim a natura mites
et mansueti, et ad animantia ratione praedita proxime ac-
cedunt. Quidam aurigas ευ, qui in certamine ceciderunt
e prelio efferunt; alii eos qui per anteriores pedes uterum
subierunt, propugnando servarunt. Quodsi quem e cura-
toribus vel magistris per iram interfecerint , adeo illum de-
siderant, ut pra» morore a cibo abstineant, interdum etiam
media sibi mortem consciscant. :

Elephanti coeunt et pariunt, ut equi, plurimum vere.
Mari coitus tempestivus est, ubi cstro correptus swvire
occipit; tunc etiam pingue quiddam emittit per spiramen-
tum, quod ei secundum tempora est : feminse, quum hic
idem meatus apertus fuerit. Edunt partum, quum tardis-
sime, mense a conceptu decimo octavo, quum celerrime,
sub sextum et decimum. Sex annos a matre nutriuntur,
Vivunt plerique quantum longrzvissimi homines, qui-
dam etiam ad ducentesimum perveniunt annum. Alioqui
morbis obnoxii sunt et quidem curatu difficilibus. "Vitiis
oculorum remedio est , vaccse lacte si perluantur; plurimos
morbos vinum nigrum epotum curat. Vulneribus bu-
tyrum potum auxiliatur ( ferrum enim ejicit ); ulcera suillis
carnibus foventur.

88.

Venantur Indi reliquas feras quo Graeci modo : at elephan-

torum apud eos venatio nibil prorsus alii venandi modo
similis est, siquidem et hze ferze nullis similes sunt. (2) Deli-
gunt venatores locym planum et apricum , magni exercitus
capacem , in cnjus circuitu fossam ducunt. Fossz latitudo
ad quinqueorgyias habet, altitudo circiter quattuor. (3) Ter-
«am, quam fodiendo eruunt, utrimque ad labra [0689 con-
gerunt, eaque pro muro utuntur. (4) Ipsi autem in exte-
rioris labri aggere tentoria sibi fossilia faciunt, et foramina
in iis, per que lucem admittant, relinquunt : ipsique ex
iis feras appropinquantes atque in septum ingredientes pro-
spectant. (5) Tunc tres aut quattuor elephantos feminei
sexus ex mansuetissimis septo includentes, unum per fossam
aditum relinquunt, fossa ponte juncta, quem multa terra
et multo cespite sternunt, ne conspici a feris pons , et dolus
sentiri possit. (6) Venatores autem remoti sese in caver-
nis pone fossam continent. Nam feri elephanti loca habi-
tata interdiu non adeunt : noctu vero passim errantes gre-
gatim pascuntur, eumque ducem sequuntur qui et maximus
est et generosissimus : non aliter ac tauros vaccae sequi cer-
nuntur. (7) Postquam septis propiores facti feminarum
vocem audierunt, easque per odoratum cognovere, cursu
feruntur ad septa, et fosse labra circumeuntes quum ad

pontem pervenerint, per eum in septa ruunt. (8) Venafo-

res ubi ingressos feros elephantos sentiunt, alii continuo

pontem subtrahunt, alii proximos pagos petentes elephantos

septo inclusos esse nuntiant. (9) Quo cognito populares

confestim elephantos animosissimos ac mansuefissimos

FRAGMENTA.

μεν αὐτῶν τὴν vépupav ὀξέως ἀφεῖλον, oi δὲ ἐπὶ τὰς
πέλας κώμᾶς ἀποδραμόντες ἀγγέλλουσι τοὺς ἐλέφαντας
ὅτι ἐν τῷ ἔρχεῖ ἔχονται” (0) ol δὲ ἀχούσαντες ἐπιδαί-
νουσι τῶν χρατίστων τε τὸν θυμὸν καὶ τῶν χειροηθε-
στάτων ἐλεφάντων, ἐπιθάντες δὲ ἐλαύνουσιν ὣς ἐπὶ εὸ
ἔρχος, ἔλάσαντες δὲ οὐκ αὐτίχα μάχης ἅπτονῖαι, ἀλλ'
ἑῶσι γὰρ λιμῷ τε ταλαιπωρηθῆναι τοὺς ἀγρίους ἐλέ-
φαντας xal ὑπὸ τῷ δίψεῖ δουλωθῆναι. (ro) Εὐτ) ἂν δὲ
σφίσι χακῶς ἔχειν δοχέωσι, τηνικαῦτα ἐπιστήσαντες
αὖθις τὴν γέφυραν ἐλαύνουσί τε ὡς ἐς τὸ ἔρχος, xal τὰ
μὲν πρῶτα μάχη ἵσταται χρατερὴ τοῖσιν ἡμέροισι τῶν
De v πρὸς τοὺς ἑαλωχότας" ἔπειτα χρατέονται
μὲν χατὰ τὸ εἰχὸς οἱ ἄγριοι ὑπό τε τῇ ἀθυμίῃ χαὶ τῷ
λιμῷ ταλαιπωρεύµενοι. (11) Οἱ δὲ ἀπὸ τῶν ἐλεφάντων
καταθάντες παρειµένοισιν ἤδη τοῖσιν ἀγρίοισι τοὺς
πόδας ἄχρους συνδέουσιν' ἔπειτα ἐγχελεύονται τοῖσιν
ἡμέροισι πληγῆσι ὀφᾶς χκολάζειν πολλῆσι, ἔστ᾽ ἂν
ἐχεῖνοι ταλαιπωρεύμενοι dc Tv πέσωσι' παραστάντες
δὲ βρόχους περιθάλλουσιν αὐτοῖσι χατὰ τοὺς αὐχένας,
xa αὐτοὶ ἐπιθαίνουσι χειµένοισι. (12) Too δὲ μὴ ἆπο-
σείεσθαι τοὺς ἁμθάτας μηδέ τι ἄλλο ἀτάσθαλον ἐργά-
ζεσθαι , τὸν τράχηλον αὐταῖσιν ἐν κύχλῳ μαχαιρίῳ ὀξέῖ
ἐπιτέμνουσι, xal τὸν βρόχον χατὰ τὴν τομὴν περι-
δέουσιν, ὣς ἀτρέμα ἔχειν τὴν χεφαλήν τε xal τὸν τρά-
χηλον ὑπὸ τοῦ ἕλχεος (19) Et γὰρ περιστρέφοιντο ὑπὸ
ἀτασθάλίης., τρίθεται αὐτοῖσι τὸ ἕλκος ὑπὸ τῷ xdio*
οὕτω μὲν àv ἀτρέμα ἴσχουσι, xal αὐτοὶ γνωσιμαχέοντες
ὥδη ἄγονται χατὰ τὸν δεσμὸν πρὸς τῶν ἡμέρων.

Cap. XIV. "Όσοι δὲ νήπιοι αὐτῶν 3) διὰ καχότητα
obx ἄξιοι ἐκτῆσθαι, τούίους ἑῶσιν ἁπαλλάττεσθαι ἐς
τὰ αφέτερα ἦθεα. (3) Άγοντες δὲ εἷς τὰς χώµας τοὺς
ἁλόντας τοῦ τε χλωροῦ καλάµου xal τῆς ποίης τὰ πρῶτα

433

ἐμφαχεῖν ἴδοσαν' (3) οἱ δὲ ὑπο ἀθυμίης οὐκ ἐθέλουσιν
οὐδὲν σιτέεσθαι, τοὺς δὲ περιϊστάμενοι ol Ἴνδοὶ ᾠδαῖσί
τε xal τυµπάνοίσι καὶ χυμβᾶλοισιν ἐν κύκλῳ κρούοντές
τε xal ἐπάδοντες χατευνάζουσι. (4) Θυμόσοφον γὰρ
εἴπερ τι ἆλλο θηρίον 8 ἑλέφας' καίτινες ἤδη αὐτῶν τοὺς
ἀμθάτας σφῶν ἐν πολέμῳ ἀποθανόντας ἄραντες αὐτοὶ
ἐξήνεγχαν ἐς ταφὴν, ol δὲ xal ὑπερήσπισαν κειωένους,
οἳ δὲ καὶ πεσόντων προεκινδύνευσαν: ὃ δέ τις πρὺς ὁρ-
X)» ἀποχτείνας τὸν ἀμθάτην ὑπὸ µετανοίης τε xoi
ἀθυμίης ἀπέθανεν. (5) [Εἶδον δὲ ἔγωγε καὶ χυμθαλίζοντα
ἤδη ἐλέφαντα xal ἄλλους ὀρχεομένους, χυµθάλοιν τῷ
κυμθαλίζοντι πρὺς τοῖν σχελοῖν τοῖν ἔμπροῦθεν προσ-
πηρτημένοιν, καὶ πρὸς τῇ mpoboox(ót χαλεομένη ἄλλο
χύμθαλον' (e) ὁ δὲ ἐν μέρεῖ τῇ προθοσχίδι ἔκρουε τὸ
κύμθαλον ἐν ῥυθμῷ πρὸς ἑκατέροιν τοιν σχελοϊν" οἱ δὲ
ὀρχεόμενοι ἐν χύχλῳ τε ἐχόρευον, καὶ ἐπαίροντές τε καὶ
ἐπικάμπτοντες τὰ ἔμπροσθεν σχέλεα ἐν τῷ μέρεῖ ἐν
ῥυθμῷ xal οὗτοι ἔθαινον, κατότι 6 χυµθαλίζων σφίσιν
ὑφηγέετο Ἱ. (7) Βαίνεται δὲ ἐλέφας Ἶρος ὥρη, κατάπερ

Uc 3| ἵππος, ἐπεὰν τῇσι θηλέιιαιν ἀῖ παρὰ τοῖσι xpo-
τάφοισιν ἀναπνοαὶ ἀνοιχθεῖσαι ἐκπνέωσι" χύεὶ δὲ τοὺς
ἔλαχίστους μὲν ἐχκαίδεκα μῆνας, τοὺς πλείστους δὲ
ὀχτωκαίδεχα * τίκτει δὲ Év, χατάπερ ἵππος' xai τοῦτο
ὀχτρέφει τῷ γάλαχτι ἐς ἔτος ὄγδοον. (4) Ζῶσι δὲ ἔλε-
φάντων ol πλεῖστα ἔτεα ζῶντες ἐς διηχόσια;’ πολλοὶ δὲ
νούσῳ προτελευτῶσιν' γήραϊ δὲ ἐς τόσον ἔργονται. (ϱ) Καὶ
ἔστιν αὐτοῖσι τῶν μὲν ὀφθαλμῶν ἴημὰα τὸ βόειον γάλα
ἐγχεόμενον, πρὸς δὲ τὰς ἄλλας νούσους ὁ u£Aac οἶνος
πινόµενος, ἐπὶ δὲ τοῖσιν ἕλκεσι τὰ ὕεια χρέα ὁπτώμενα
xai χαταπασσόµενα. Ταῦτα παρ᾽ Ἴνδοῖσίν ἐστιν αὐτοῖσιν

ἱήματα. |
De ratione qua musica elephantos Indi demul-

conscendunt, atque ad septum accedunt. Nec tamen primo
statim adventu cum agrestibus elephantis pugnam aggre-
diuntur, sed illos aliquamdiu fame macerari ac siti domari
sinunt : (10) quumque jam languidiores factos vident, rur-
sus immisso pontesepta ingrediuntur. Et primo quidem
acre certamen fit inter domitos elephantos et feros captos :
landem superantur, ut par est, feri, languore et fame pressi.
(11) Tum sessores ex elephantis in terram dernissi languidis
jam feris elephantis summos pedes colligant ; dehinc domitis
elephantis imperant, ut fetos multis plagis castigent ,
donec verberibus defatigati in terram procidant. Tunc
adstantes cervicibus eorum laqueos aptant, et ipsi prostra-
tosinscendunt. (12) Ne vero sessores excutiant, neve aliud
damni inferant , colla acuto gladiolo in cifcuitum prascin-
dunt, vulnusque laqueo circumligant, üt pre ulcere et
collum et caput immotum teneant. Si enim pervicaciter
reluctentur, ab fune ulcus teritur. Atque ita tandem quiete
se habent, et victos sese agnoscentes ex vinculo ab domítis
ducuntur.

XIV. Qui vero eorum immature dmtatisaut propter ma-
Jam corporis constitutionem digni non sunt, qui po«ssidean-
tur, eos abireinloca ipsis consueta permittunt. (2) Ceteros
captos in pagos ducunt, ac primum eos gramine et viridi-
bus culmis pascunt. (3) Illi vero pre merore prorsus vesci
nolunt. Indi autem circumstantes tympanorum ac cymba

FBACMENTA IIIST. GR. — VOL. MH

lorum pulsu cantuque eos exhifarant ac demulcent. (4) In-
telligens enim, si qua alia fera, est elephas. Et quidem
nonnulli rectores suos in bello czesos sublatos ad sepultu-
ram detulerunt : alii jacentes propugnarunt : alii proses.
soribus lapsis neci sese objecerunt ; quidam quum per iram
rectorem suum occidissent, penitentia et morore se confe-
cerunt. (5) Vidi ego aliquando elephantum cymbalum pul-
santem aliis saltantibus, duobus cymbalis ad anteriora
crura appensis, alioque ad proboscidem alligato. (6) Ipse al-
ternatim proboscide cvmbalum in numerum ad utrumque
crus pulsabat : reliqui in gyrum choreas ducebant , subla-
tis flexisque prioribus cruribus vicissim in numerum etiam
procedebant , prout is, qui cymbalum pulsabat , sono przi-
bat. (7) Elephas venerem appetit verno tempore, quem-
admodum boe aut equa, quum feminis spiracula quaedam
ciroa tempora adaperta exspirant; fertque in utero fo:tum
minimum xvi menses , summum x vii. Parit autem elephas
unicum, elcut equa : atque hunc lacte suo in octavum usque
annum nutrit. (8) Vivunt elephanti, qui plurimum, an-
nos cc; multi vero ante hoc tempus morbo intereunt. Se-
nectute vero ad hanc aetatem pertingunt. (9) Oculorum
segritudini remedium iis est lac bubulum infusum : reliquis
morbis vinum nigrum epotum prodest , ulceribus auteim
carnes suillae tostee atque intrite vulneribus. Πας apud
Indos morbis eorum remedia sunt.
?3

434

ceant, et de morbis eorum JElianus quoque lo-
quitur XII, 44 et XIII, 7. Posteriorem locum e
Megasthene petitum esse non est dubium, pre-
sertim quum in iis quse proxime antecedunt ipse
JElianus auctorem suum nominaverit, Alterum
locum minus certo, probabiliter tamen ad Me-
gasthenem referas. Utrumque exscribam.

Alianus N. A. XII, 44 : Ἐν Ἰνδοῖς ἂν ἁλῷ τέλειος
ἐλέφας, ἡμερωθῆναι χαλεπός ἐστι, καὶ τὴν ἐλευθερίαν
ποθῶν φονᾷ" ἐὰν δὲ αὐτὸν xai δεσμοῖς διαλάθῃς, ἔτι καὶ
μᾶλλον ἐς τὸν θυμὸν ἐξάπτεται, xal δεσπότην οὐχ ὕπο-
νέµει, "AA οἱ Ἰνδοὶ καὶ ταῖς τροφαῖς χολαχεύουσιν αὖ-
τὸν, xai ποιχίλοις xal ἐφολχοῖς δελέασι πραύνειν πει-
ρῶνται, παρατιθέντες, ὡς πληροῦν τὴν Ὑαστέρα xai
θέλγειν τὸν θυµόν' ὁ δὲ ἄχθεται αὐτοῖς, xod ὑπερορᾶ:
"T οὖν ἐχεῖνοι χατασοφίζονται xal δρῶσι; Μοῦσαν αὖ-
τοῖς προσάγουσιν ἐπιχώριον, xal χατάδουσιν αὐτοὺς
ὀργάνῳ τινὶ καὶ τούτῳ συνήθει; χαλεῖται δὲ σχινδαψὸς
τὸ ὄργανον: 6 δὲ ὑπέχει τὰ ὦτα xol θέλγεται, καὶ ἡ
μὲν ὀργὴ πραύνεται, 6 δὲ θυμὸς ὑποστέλλεταί τε xal
θόρνυται, κατὰ μικρὰ δὲ καὶ ἐς τὴν τροφὴν 6od* sica
ἀφεῖται μὲν τῶν δεσμῶν, μένει δὲ τῇ μούσῃ δεδεµένος,
καὶ δειπνεῖ προθύµως ἀἂθρὸς δαιτυμὼν καταδεδεµένος"
πόθῳ γὰρ τοῦ μέλους οὐκ ἂν ἔτι ἀποσταίη.

Idem XIII, 6: Τῶν τεθηραµένων ἐλεφάντων ἰῶν-
ται τὰ τραύματα οἱ ]νδοὶ τὸν τρόπον τοῦτον. Καταιο-
νοῦσι μὲν αὐτὰ ὕδατι χλιαρῷ, ὥσπερ οὖν τὸ τοῦ Εώρυ-
' πύλου παρὰ τῷ καλῷ Ὁμήρῳ ὁ Πάτροχλος: εἶτα µέν-
τοι διαχρίουσι τῷ βουτύρῳ αὐτά : ἐὰν δὲ ᾗ βαθέα, τὴν
φλεγμονὴν πραῦνουσιν, ὕεια χρέα, θερμὰ μὲν, ἕναιμα
δὲ ἔτι, προσφέροντες xal. ἐντιθέντες. Τὰς δὲ ὀφθαλμίας
θεραπεύουσιν αὐτῶν, βόειον γάλα ἀλεαίνοντες, εἶτα αὐ-
τοῖς ἐγχέοντες" οἱ δὲ ἀνοίγουσι τὰ βλέφαρα xat ὦφε-
λούμενοι ἥδονταί τε xal αἰσθάνονται ὥσπερ ἄνθρωποι:
xal el; τοσοῦτον ἐπιχλύζουσιν, si; ὅσον ἂν ὑποπαύσων-
ται λημῶντες: μαρτύριον δὲ τοῦ παύσασθαι τὴν ὀφθαλ-
µίαν τοῦτό ἐστι. Τὰ δὲ νοσήµατα ὅσα αὐτοῖς προσπί-
πτει ἄλλως , 6 µέλας olvóc ἐστιν αὐτοῖς ἄχος, εἰ δὲ μὴ
γένοιτο ἐξάντης τοῦ χαχοῦ τῷ φαρμάχῳ τῷδε, ἄσωστά
οἱ ἐστιν. Etiam ea qua /Elianus XIII, 8 de elephan-
tum indole et vivendi ratione, et III, 46 de ele-
phanto albo narrat e Megasthene petita fuerint.

39.
Strabo XV, p. 706, de formicis aurum effo-
dientibus : Μεγασθένης δὲ περὶ τῶν µυρµήχων οὕτω

39.

Megasthenes de his formicis loquens ait, apud Derdas,
quie magna gens est Indorum montanorum et orientalium
planitiem quandam montanam esse ter mille stadiorum,
ambitu , et sub ea aurifodinas, quas effodiant formicee vul-
pibus magnitudine non minores, mira celeritate, victum
e venatione comparantes. Fodere autem terram per hiemem
et ad ostium accumulare, quemadmodum solent talpa. Hu-
jus auri ramenta, id enim sunt, parva decoctione egent.

MEGASTHENIS

φησὶν, ὅτι ἐν Δέρδαις, ἔθνει µεγάλῳ τῶν προσεῴων χαὶ
ὀρεινῶν Ινδῶν, ὁροπέδιον εἴη τρισχιλίων πως τὸν χύ-
xov σταδίων’ ὑποχειμένων δὲ τούτῳ χρυσωρυχείων, οἱ
μεταλλεύοντες alev µύρμηχες, θηρίων ἁλωπέχων οὐχ
ἐλάττους, τάχος ὑπερφυὲς ἔχοντες, xai ζῶντες ἀπὸ θή-
puc. Ορύττουσι δὲ χειμῶνι τὴν γῆν: σωρεύουσί τε
πρὸς τοῖς στοµίοις, χαθάπερ ol ἀσπάλαχες. φΊγμα
9' ἐστὶ χρυσοῦ μικρᾶς ἑψήσεως δεόµενον " τοῦθ᾽ ἵπποζυ-
γίοις µετίασιν ol πλησιόχωροι λάθρα” φανερῶς γὰρ δια-
μάχονται, xal διώχουσι φεύγοντας χαταλαθόντες δὲ
διαχρῶνται xot αὐτοὺς καὶ τὰ ὑποζύγια. Πρὸς δὲ τὸ
λαθεῖν χρέα θήρεια προστιθέασι κατὰ µέρη" περισπασ-
θέντων δ᾽ ἀναιροῦνται τὸ ψῆγμα, xal τῷ τυχόντι τῶν
ἐμπόρων ἀργὸν διατίθενται, χωνεύειν οὐκ εἰδότες. Cf.
Nearch. fr. 14.

Arrianus Ind. c. 5, 4 : Μεγασθένης δὲ xal ἀτρεχέας
εἶναι ὑπὲρ τῶν µυρµήχων τὸν λόγον ἱστορέει, τούτους
εἶναι τοὺς τὸν χρυσὸν ὀρύσσοντας, οὐχ αὐτοῦ τοῦ χρυ-
coU ἕνεκα, ἀλλὰ φύσι γὰρ χατὰ τῆς γῆς ὀρύσσουσιν, ἵνα
φωλεύοιεν' κατάπεροἵ ἡμέτεροι of σμικροὶ μύρμηκεςόλί-
yov τῆς γῆς ὀρύσσουσιν" (6) ἐκείνους δὲ, εἶναι γὰρ ἆλω-
πέχων µέζονας, πρὸς λόγον τοῦ µεγέθεος σφῶν καὶ τὴν
γῆν ὀρύσσειν: τὴν δὲ γῆν χρυσῖτιν εἶναι, καὶ ἀπὸ ταύ-
της ίνεσθαι Ἰνδοῖαι τὸν χρυσόν. (7) Ἀλλὰ Μεγασθένης
ἀχοὴν ἀπηγέεται. Antecedit Nearchi fr. 12.

Cf. Dio Chrysostom. Or. 35 p. 436 ed. Morell :
Τὸ δὲ χρυαίον λαμθάνουσι παρὰ µυρµήχων, Οὗτοι
δέ εἶσιν ἁλωπέχων μείζονες, τἆλλα δὲ ὅμοιοι τοῖς rap
ὑμῖν" ὀρύττουσι δὲ κατὰ γῆς ὥσπερ of λοιποὶ µύρμηκες.
^Q δὲ χοῦς αὐτοῖς ἐστι χρυσίον χαθαρώτατον πάντων
χρυσίων καὶ στιλπνότατον. Εἰσὶν οὖν πλησίον ἐφεξῖς;
ὥσπερ κχολωνοὶ τοῦ ψήγµατος, xal τὸ πεδίον ἅπαν
ἀστράπτει: χαλεπὸν οὖν ἰδεῖν ἐστι πρὸς τὸν ἥλιον, καὶ
πολλοὶ τῶν ἐπιχειρούντων ἰδεῖν τὰς ὄψεις διεφθάρησαν.
Οἱ δὲ προσοικοῦντες ἄνθρωποι τὴν μεταξὺ χώραν διελ”
θόντες ἔρημον οὖσαν οὗ πολλὴν ἐφ᾽ ἁρμάτων, ὑποζεύ-
ξαντες ἵππους ταχίστους, ἀφιχνοῦνται τῆς µεσημθρίας,
ἠνίκα δεδύχασι κατὰ γῆς: ἔπειτα φεύγουσι τὸν χοῦν
ἁρπάσαντες. Ot δὲ αἰσθανόμενοι διώχουσι καὶ μάχονται
χαταλαθόντες, ἕως ἀποθάνωσιν 3) ἀποχτείνωσιν᾿ ἄλκι-
µώτατοι γάρ siot θηρίων ἁπάντων ' ὥστε οὗτοί γε ἐπί-
στανται τὸ χρυσίον, ὁπόσου ἐστὶν ἄξιον, καὶ οὐδὲ προϊεν"
ται πρότερον 3) ἀποθανεῖν.

Cf. ΜΒΙίαπις Η. An. III, 4; XVI, 15; Plinios
XI, 36: Propert. III, 13, 5; Pompon. Mela ΥΠ,
2; Isidor. XII, 3; Clem. Alex. Pzdag. ll, p. 207

Vicini jumentis ea clam rapiunt ; aperte enim non poseunt,
prohibentibus formicis , quce et pugnant et fugientes ns
tantur, quos quum deprehenderint , una cum jumentis In-
terimunt. Ut ergo illas lateant, ferinas carnes per '^
plurima disponunt, itaque ad przedam dissipatis formicis ;
auri ramenta ipsi asportant, et fusionis ignari cuicapque
mercatori rudia divendunt. !
Megasthenes certa veraque esse quie de formicis scribum
tur dicit : eas nimirum esse que aurum e terra effodian!,

FRAGMENTA.

Tzetzes Chil. XII, 330; Albert. Magnus De ani-
mal, tom. VI, p. 678, ex Alexandri epistolis, quz
feruntur; Anonymus De monstris et belluis p. 359
ed. Berger de Xivrey. Quos' locos citat Schwan-
beck, p. 73 addens hzc : « Philostratus V. Apoll.
VI, 1. Heliodorus Ιλ, X, «6 p. 495, quum for-
micas illas /Ethiopie attribuerint, auctoribus usi
videntur Megasthene antiquioribus (?). Nuncupatur
populus a Megasthene Δέρδαι, apud Plinium Dardze,
ab ipsis Indis Daradce. Et admirabiliter Daradas
Ptolemzus in /Ethiopia habitare dicit, et ejusdem
nominis populum in extrema Libya parte ad occi-
dentem sita Agathem., II, 5, Polyb. ap. Plin. H. N.
V, 1, ao, Ptolem. IV, 6, quem veteres scriptores
cum Solita Indiz et /Ethiopiz permutatione nescio
an huc transposuerint. Indicum certe sabuletum
et Africum permutationi ansam dare facile potuit. »

Idem Schwanbeckius docet narrationem de for-
micis istis etiam apud Qazvinium Arabem scripto-
rem occurrere in Giiderieister Scriptt. Arab. de
reb. Ind. p. 320—222 :Dixitauctor libri miraculo-
rum , in ultima India terram esse, cujus arena auro
commista sit ; ibi formicarum magnarum species
est, que canem celeritate cursus superant; terra
quam mazime fervida 'est, et eestu aucto formicae
sub terram in. latibula se recipiunt ibique latent,
usque dum «stus vehementia diminuta est. Tum
Indi cum jumentis ad earum latibula veniunt et ali-
quantum avehunt arenam; deinde cursu celeri se
recipiunt metu formicarum, ne insecutee se devorent.
Porro Busbequium (Legationis Turcicze Epist. IV,
p. 144) tradere Solimano preter alia dona a
Thamaspo Persarum rege missam esse formicam
Indicam, mediocris canis magnitudine , mordacem
admodum et sevam. Post hec Schwapbeckius
pergitita : « Bestiam primus Moorcroftius (4s. Res.
XII, 439) invenit , qui circa Indi fontes solum in-
venit auriferum et bestiam in cavernis terrz viven-
tem, cui veterum descriptio conveniebat, ita scili-
cet, ut formicis minime similis esse possit, Quam
eandem esse atque istam formicam ab Herodoto,
Nearcho , Megasthene aliisque memoratam primus

1385

perspexit Ritterus (4s/en II, 659; cf. p. 508. 593).
Convenit etiam locus : in illa enim regione Daradz
habitabant, Neque tamen apud ipsum Ritterum,
dum in nomine male intellecto aut converso, aut
altero cum altero mutato narrationem originem ha-
bere putat, auctorum varietas satis valuit. Ex quo
tempore etiam ultima dubitationis causa sublata
est : Vilso enim invenit ( Arian. ant. p. 335) men-
tionem fieri etiam in Indicis literis bestiarum au-
rum effodientium, quas, quum terram effodiant,
eodem nomine [pipílica) atque formicas Indi nun-
cupant. Cf. Maháb. II, 2860 : pipflicam gdátaru—
pam uddritam pipílicdis, i. e. formicinum aurum
erutum a formicis, Itaque etiam de hac re rectius
quam qui eum vituperant, Megasthenes censuit. »

40.

Strabo XV, p. 711 sqq. : Περὶ δὲ τῶν φιλοσόφων
λέγων (sc. Μεγασθένης) τοὺς μὲν ὀρεινοὺυς αὐτῶν
φησιν ὑμνητὰς εἶναι τοῦ Διονύσου, δειχνύντας τεκµήρικ
τὴν ἀγρίαν ἄμπελον παρὰ µόνοις αὐτοῖς φυοµένην καὶ
χιττὸν xal δάφνην καὶ µυρρίνην καὶ πύξον καὶ ἄλλα
τῶν ἀειθαλῶν, Qv μηδὲν εἶναι πέραν τοῦ Εὐφράτου,
πλὴν ἐν παραδείσοις σπάνια xal μετὰ πολλῆς ἐπιμε-
λείας σωζόμενα. Διονυσιαχὸν δὲ καὶ τὸ σινδονοφορεῖν
καὶ τὸ μιτροῦσθαι καὶ μυροῦσθαι xal βάπτεσθαι ἄνθινα
xat τοὺς βασιλέας χωδῶώνοφορεῖσθαι xat τυμπανίζεσθαι
κατὰ τὰς ἐξόδους. Τοὺς δὲ πεδιασίους τὸν Ἡραχλέα
τιμᾶν. [ Ταῦτα μὲν οὖν μυθώδη xol ὑπὸ πολλῶν ἐλεγ-
χόμενα, καὶ µάλιστα [τὰ | περὶ τῆς ἀμπέλου καὶ τοῦ οἴνου,
πέραν γὰρ τοῦ Εὐφράτου xal τῆς Ἁρμενίας ἐστὶ πολλή:
xai ἡ Μεσοποταμία ὅλη xat fj, Μηδία ἑξῆς µέχρι καὶ
Περσίδος xai Kapuavíac: τούτων δὲ τῶν ἐθνῶν ἐχάστου
πολὺ µέρος εὐάμπελον xai εὔοιναον λέγεται.]

Αλλην δὲ διαίρεσιν ποιεῖται περὶ τῶν φιλοσόφων, δύο
γένη φάσχων, ὧν τοὺς μὲν Βραχμᾶνας καλεῖ, τοὺς δὲ
Σαρμάνας (codd. Γαρμᾶνας). Τοὺς μὲν οὖν Βραχμᾶ-
νας εὐδοχιμξῖν μᾶλλον, μᾶλλον γὰρ καὶ ὁμολογεῖν ἐν τοῖς
δόγµασιν’ ἤδη ὃ εὐθὺς xai κυοµένους ἔχειν ἐπιμελητὰς,
λοχίους ἄνδρας: οὓς προσόντα λόγον μὲν ἐπάδειν δο-

χεῖν xal τὴν μητέρα καὶ τὸν χυόµενον alc εὐτεχνίαν : τὸ

&' ἀληθὲς, σωφρονικάς τινας παραινέσεις χαὶ ὑποθήχας

-----------------υὔ--υὐ-ὐοο ο... .

non quidem ipeius auri causa , sed ut sibi antra, in quibus
delitescant, parent : quemadmodum nostra formica exiguae
nonnihil eruant. Illas vero, quippe quse vulpibus sint ima-
jores, pro ratione earum magnitudinis quoque terram fo-
dere, quie sit aurifera, atque aurum Indis suppeditet. Ce-
terum Megasthenes auditum narrat.

40.

De philosophis Megasthenes narrat, eos qui sunt mon-
tani , Bacchum celebrare , signa qusedam ostendentes : qu9d
solum apud eos agrestis vitis nascatur, et hedera et laurus
et myrius et buxus et alia semper virentia, quorum nul-
Inm sit trans Euphratem praeter pauca quaedam in hortis
amanis, quae multo cultu conserventur. Bacchicum est

etiam sindonas et mitras gestare et unguentis uti et florihus
tingi et tympana et tintinnabula exuentem regem praecedere,
Campestres vero Herculem colere. Qu: profecto fabu:
losa sunt a multis refutata , priesertim de vino ac vitibus :
nam regio trans Euphratem et Armeniam vineas habet.
Mesopotamia quidem tota et Media ac ceteru: regiones usque
in Persiam et Carmaniam magna ex parte vitibus et vino
abundant.

De philosophis quoque divisionem aliam instituit, duo
genera eorum faciens , quorum unum Brachmanes, alte-
rum Sarmanes dicatur. Preestare autem Brachmanes alte-
ris , quod eorum decreta magis sint consentanea. Hi quum
primum concepti sunt , viros doctos curatores habent, qui

25.

490

MEGASTHENIS

ὀιδόναι' τὰς ὃ ἥδιστα ἀκροωμένας, μᾶλλον εὐτέχνους ! τοτὲ μὲν ἄχθεσθαι, τοτὲ ὃ) αὖ Καίρειν µεταθαλλοµέ-

εἶναι νοµίζεσθαι. Μετὰ δὲ τὴν γένεσιν ἄλλους xai ἄλλους

διαλέχεσθαι τὴν ἐπιμέλειαν, del τῆς μείζονος ἡλιχίας:

χαριεστέρων τυγχαγούσης διδασκάλων. Διατρίθειν δὲ
τοὺς φιλοσόφους ἐν ἄλσει πρὸ τῆς πόλεως, ὑπὸ περιθόλῳ
συμμέτρῳ, λιτῶς ζῶντας ἐν στιθάαι xat δοραῖς, ἄπε-
χομένους ἐμψύχων xal ἀφροδισίων, ἀχροωμένους λόγων
σπουδαίων, µεταδιδόντας xal τοῖς ἐθέλουσι - τὸν δ᾽ dxpo-
ώμενον οὔτε λαλῆσαι θέµις, οὔτε χρέµψασθαι, ἀλλ
οὐδὲ πτύσαι: 3) ἐχθάλλεσθαι τῆς συνουσίας τὴν ἡμέραν
ἐχείνην, ὡς ἀχολασταίνοντα. Ἔτη 9 ἑπτὰ καὶ τριά-
χοντα οὕτως ζήσαντα ἀναχωρεῖν εἰς τὴν ἑαυτοῦ χτῆσιν
ἕχαστον, καὶ ζῶν ἀδεῶς xal ἀνειμένως μᾶλλον, σινδονο-
φοροῦντα καὶ χρυσοφοροῦντα μετρίως ἐν ταῖς χερσὶ
καὶ τοῖς ὡσὶ, προσφερόµενον σάρχας τῶν μὴ πρὸς τὴν
χρείαν συνεργῶν ζφων, δριµέων xol ἀρτυτῶν ἀπεχόμε-
vov * γαμεῖν ὃ ὅτι πλείστας sic πολυτεχνίαν ἐκ πολλῶν
γὰρ xai τὰ σπουδαῖα πλείω γίνεσθαι ἄν ἁδούλοις οὔσί
τε τὴν ἐκ τέχνων ὑπηρεσίαν ἐγγυτάτω οὖσαν πλείω
δεῖν παρασχευάζεσθαι. ΊΤαἲς δὲ γυναιξι ταῖς γαμεταῖς
WÀ συμφιλοσοφεῖν τοὺς Βραχμᾶνας' sl μὲν μοχθηραὶ
Ἱένοιντο, ἵνα µή τι τῶν οὐ θεμιτῶν ἐκφέροιεν slc τοὺς
βεβήλους, εἰ δὲ σπουδαῖαι, μὴ καταλείποιεν αὐτούς"
οὐδένα Ὑὰρ ἡδονῆς καὶ πόνου καταφρονοῦντα, ὡς δ᾽ αὔ-
τως ζωῆς καὶ θανάτου, ἐθέλειν Co' ἑτέρῳ εἶναι: τοιοῦτον
δ᾽ εἶναι τὸν σπουδαῖον xal τὴν σπουδαίαν.

Πλείστους ὃ) αὐτοῖς εἶναι λόγους περὶ θανάτου * vo-
µίζειν γὰρ δὲ τὸν μὲν ἐνθάδε βίον ὡς ἂν ἀχμὴν χυοµέ-
vtov εἶναι: τὸν δὲ θάνατον ένεσιν elc τὸν ὄντως βίον χαὶ
τὸν εὐδαίμονα τοῖς φιλοσοβήσασι' διὸ τῃ ἀσχήσει πλεί-
στη χρῆσθαι πρὸς τὸ ἑτοιμοθάνατον ἀγαθὸν δὲ 3 κα-
xbv μηδὲν εἶναι τῶν συµθαινόντων ἀνθρώποις: οὐ γὰρ
ἂν τοῖς αὗτοις τοὺς μὲν ἄχθεσθαι, τοὺς δὲ χαίρειν, ἐνυ-
πνιώδεις ὑπολήψεις ἔχοντας, χαὶ τοὺς αὐτοὺς τοῖς αὐτοῖς

νους. Τὰ δὲ περὶ φύσιν, τὰ μὲν εὐήθειαν ἐμφαίνειν
φησίν ᾿ ἐν ἔργοις γὰρ αὐτοὺς χρείττους Ἆ λόγοις εἶναι,
διὰ μύθων τὰ πολλὰ πιστουµένους περὶ πολλῶν δὲ τοῖς
Ἕλλησυ ὁμοδοξεῖν ( cf. fr. 41 )* ὅτι γὰρ γενητὸς ὁ χὀ-
σµος xai φθαρτὸς, λέγειν χἀχείνους, καὶ ὅτι σφαιροειδής;
8 τε διοικῶν αὐτὸν xal ποιῶν θεὸς δι ὅλου διαπεφοί-
τηχεν αὐτοῦ ἀρχαὶ δὲ τῶν μὲν συμ πάντων ἕτεραι, τῆς
δὲ χοσµοποιίας τὸ ὕδωρ' πρὸς δὲ τοῖς τέτταρσι στοι-
χείοις πέµπτη τίς ἐστι φύσις, ἐξ ὃς ὁ οὐρανὸς xai τὰ
ἄστρα " γη δ iv µέσῳ ἵδρυται τοῦ παντός" xal περὶ
σπέρµατος δὲ καὶ ψυχῆς ὅμοια λέγεται, xal ἄλλα πλείω:
παραπλέχουσι δὲ xal μύθους, ὥσπερ καὶ Πλάτων περί
τε ἀφθαρσίας quje, xal τῶν xa0' ὥδου χρίσεων, xai
ἄλλα τοιαῦτα, Περὶ μὲν τῶν Βραχμᾶνων ταῦτα λέγει.
"Too; δὲ Σαρµάνας, τοὺς μὲν ἐντιμοτάτους ᾿Ὑλοθίους
φησὶν ὀνομάζεσθαι, ζῶντας ἐν ταῖς ὕλαις ἀπὸ φύλλων
xal χαρπῶν ἀγρίων, ἐσθῆτας δ᾽ ἔχειν ἀπὸ φλοιῶν δεν-
δρείων, ἀφροδισίων χώρὶς xal olvou* τοῖς δὲ βασιλεῖσι
συνεῖναι, δι ἀγγέλων πυνθανοµένοις περὶ τῶν αἰτίων,
καὶ Ov ἐκείνων θεραπεύουσι xa λιτανεύουσι τὸ θέῖον,
Μετὰ δὲ τοὺς 'Ὑλοθίους δευτερεύειν κατὰ τιμὴν τοὺὲ
Ἰατρικοὺς, καὶ ὡς περὶ τὸν ἄνθρωπον φιλοσόφους , λι-
τοὺς μὲν, μὴ ἀγραύλους δὲ, ὀρύζη καὶ ἀλφίτοις τρεφο-
µένους, ἃ παρέχειν αὐτοῖς πάντα τὸν αἰτηθέντα xal
ὑποδεξάμενον Eevía - δύνασθαι δὲ καὶ πολυγόνους ποιεῖν,
xal ἀρρενογόνους, καὶ θηλυγόνους διὰ φαρμαχευτιχῆς᾽
τὴν δὲ ἰατρείαν διὰ σιτίων τὸ πλέον, οὗ διὰ φαρµάχιον
ἐπιτελεῖσθαι» τῶν φαρμάκων δὲ μάλιστα εὐδοχιμεῖν
τὰ ἐπίχριστα xol τὰ καταπλάσµατα: τἆλλα δὲ χα»
χουργίας πολὺ µετέχειν. Ἀσκεῖν δὲ xol τούτους κά»
χείνους χαρτερίαν, τήν τε ἐν πόνοις xo τὴν ἐν ταῖξ
ὑπομοναῖς, Gov ἐφ᾽ Évàc σχήματος ἀκίνητον διατελέσαι
ἱ τὴν ἡμέραν ὅλην. Ἄλλους δ) εἶναι τοὺς μὲν μαντικὼὺς

et matri et concepto accedentes , in speciem quidem incan-
tando proli et matri felicitatem conciliant, sed re vera qua-
dam continentige praiecepta dant : matres, qus libenter eos
audiant, eo feliciores prole fore existimant. Postquam
vero nati sunt, alios et alios curatores sortiuntur : nam
quo magis zetas adolescit , tanto elegantiores magistros suc-
cedunt. Philosophos istos ante urbem in luco degere intra
mediocrem ambitum, quo cingantur : frugaliter vivere,
supra toris ac pellibus jacere, animalibus ac venere absti-
nere , seriis sermonibus intentos οἱ cum volentibus audire
ees communicantes. Auditori autem non licere neque lo-
qui nec ecreare aut exspuere; alioqui diem illam ccetu ex-
cludi ut incontinentem. Quum triginta et septem annos
sic vixerint, in sua secedere, et laxius licentiusque vivere,
sindonem induere , aurum in manibus et auribus moderate
gestare , et carnibus vesci animalium , quee hominum opera
non adjuvant ; ab acribus et condimentis abstinere; quam
plurimas ducere uxores miultiplicandee prolis causa : nam e
pluribus plura etiam nasci bona : servis si careant, eorum
vices ministerio liberorum suorum eos compensare, quum
proximum adsit. Brachmanes cum uxoribus non philoso-
pbari , ne, 5i improba sint, aliquid quod efferri nefas sit,

in profenos efferant : si probse, ne viros relinquant. Nam qu
voluptatem ac dolorem, vitam et mortem seque contemnat,
subsidium esse alteri nolle; hujusmodi autem esse probum
οἱ probam. Plurimas eorum disputationes de morte esse :
nam hanc vitam habendam esse quasi recens conceptorum
hominum statum : mortem vero partum in veram illam ac
felicem vitam iis qui recle philosophati sint. Propterea
eos multa se exercitatione ad mortem preparare : nihil
eorum , qui hominibus accidere dicuntur, bonum esse vel
malum : neque enim futurum, ut iislem e rebus alii πιο”
lestiam, alii gaudium caperent, somni similes opiniones
congipientes : ut iidem interdum angerentur, interdum im-
mutati gauderent. Eorum vero , qua ad nature cognilio-
nem pertinent , quzedam dicit stultitiam ab iis censeri, ut
qui factis quam verbis malint se bonos demonstrare , et ple-
raque fabulis conüirment ; de multis vero cum Grsecis set
tire, ut quod mundus sit ortus et interiturus et sphzericus;
et, quod conditor et administrator ejus deus universum euni

pervadat : universarum rerum primordia diversa 6956.

mundi autem aquam, et preter quattuor elementa quintam

quandam naturam esse e qua ccelum astraque constent;

terram in medio sitam wniversi ; de semine, de anima alíis-

FRAGMENTA.

xal ἐπῳδοὺς xal τῶν περὶ τοὺς κατοιχοµένους λόγων
xal νοµίµων ἐμπείρους, ἐπαιτοῦνταςφ xal κατὰ χώµας
καὶ πόλεις" τοὺς δὲ χαριεστέρους τῶν χαθ) ἄδου θρυ-
λουμένων, ὅσα δοχεῖ πρὸς εὐσέθειαν xol ὁσιότητα :
συμφιλοσοφεῖν δ᾽ ἑνίοις xat γυναῖκας, ὠπεχομένας xal
αὐτὰς ἀφροδισίων.

Σαρμάνας (indice: gramane i. e. ascetse ) pro
l'app&ivac scripsimus cum Lassenio in RAein. Mus.
1933, et Schwaubeckio 1. l. p. 46.

41.

€lem. Alex. Strom. I, p. 305 D Col. ; p. 133,
2 Sylb. (ex eoque Eusebius P. E. IX, p. 410):
Μεγασθένης 6 συγγραφεὺς ὁ Σελεύχῳ τῷ Νικάτορι
συμθεθιωχὼς dv τῇ τρίτη τῶν Ἰνδικῶν ὧδε γράφει’
« Ἅπαντα μέντοι τὰ περὶ φύσεως εἱρημένα παρὰ τοῖς
ἀρχαίοις λέγεται καὶ παρὰ τοῖς ἔξω τῆς Ἑλλάδος φιλο-
σοφοῦσι, τὰ μὲν παρ᾽ Ἴνδοις ὑπὸ τῶν Βραχµάνων, τὰ
δὲ ἐν τῇ Συρίᾳ ὑπὸ τῶν χαλουµένων Ἰουδαίων. »

Quz jungas verbis Strabonis (45.19) : περὶ πολ-
λῶν δὲ τοῖς Ἕλλησιν ὁμοδοξεῖν. Eadem etiam (ο Cle-
mente ) affert Cyrillus C. Julian. IV, p. 136. Paris.
1638, sed perperam pro Megasthene laudat One-
sicritum.

Cf. Clemens 1. 1. p. 305, D Col. : Διττὸν δὲ τούτων
τὸ γένος” ot μὲν Σαρμᾶναι αὐτῶν, οἳ δὲ Βραχμᾶναι
καλούμενοι’ xal τῶν Σαρμανῶν of Ὑλόθιοι προσαγο-
ρευόµενοι οὔτε πόλεις οἰχοῦσιν οὔτε στέγας ἔχουσιν,
δένδρων δὲ ἀμφιέννυνται φλοιοῖς, xal ἀκρόδρυα σιτοῦν-
ται xal ὕδωρ ταῖς γεραὶ πίνουσιν΄ οὗ γάµον, οὗ παιδο-
ποιίαν ἴσασιν, [ὥσπερ ci νῦν. Ἐγχρατηταὶ χαλούμενοι,
εἰσι δὲ τῶν Ἰνδῶν oí τοῖς Βούττα πειθόµενοι παραγ-
έλµασιν, ὃν δι’ ὑπερθολὴν σεµνότητος ὥς θεὸν τετιµή-
χασι. ]

Eadem et alia quedam de Brachmanibus, que
ex parte fortasse ad Megasthenem referenda sunt ,
habes, ap. Pseudophilosoph. 24, vol. I, p. 904
Paris. 1733. — Apud Clementem codd. pro *Y2o-

6t prebent Ἀλλόδιοι, quod e Strabone correxit

que compluribus similia eos dicere : texere etiam fabulas
quasdam , quemadmodum Plato, de immortalitate anime,
et de judiciis quae apud inferos fiant, et alia hujusmodi non
pauca. Ac de Brachmanibus quidem hactenus.
Sarmanarum eos honoratissimos ait, qui Hylobii vocantur
ex co, quod in silvis degunt, e frontibus et silvestribus
fructibus viventes, vestem ex arborum corticibus habentes,
vini et veneris expertes. Hos cum regibus de causis rerum
interrogantibus per nuntios colloqui , et per illos divina a
regibus coli e$ placari. Post silvicolas in honore medicos
esse, ut qui circa hominem philosophentur, frugales qui-
dem, non tamen sub divo degentes , oryza et farina viven-
tes, quie nemo rogatus et hospitio eos excipiens non lar-
giatur. Posse eos etiam fecundos facere, et marium εἰ
feminarum procreationem medicamentis praestare. | Me-
dicinam plurimam per cibos perfici, non autem per medi-
camenta : ex inedicamentis maxime unctiones probari et

437

Schwanbeckius. Ceterum num Sarmanz sint Bud-
dhaici necne, inter viros rerum Indicarum peri.
tissimos non-conwenit. De hac re ita Schwanbeckius
P. 17 : « Diligenter alterain sententiam Bohlenius,
Lassenius alteram cum ea, qua solet, doctrina et
omnium rerum circumspectione defendit (BoA/en.
De Buddhaismi origine et atate definiendis; Las.
sen, De nominibus, quibus a veteribus appellan-
tur Indorum philosophi. AAein. Mus. 1833, yp.
171—190.) Bohlenius, ut Sarmanarum nomine
Buddhaicos significari ostendat, primo nominis
argumento utitur : Sarmanarum enim nomen re-
spondere dicit tum sanscrite voci ϱΓαπιαή΄α, qua
Buddhaici appellentur, tum nomini Σαμαναῖοι, quo
verbo ex Palica voce sammana (i. e. γα πια)
formato quin Greci Buddhaicos signilicaveript,
nihil dubitationis habet. Contra dixit Lassenins,
eraman'a non modo Buddhaicis, sed saepissime
etiam Brahmanis attribui. Sed ipse nunc cum ea,
qua est, humanitate mecum communicavit V. D.,
vocem craman'a perpetuum Buddhaicorum asce-
tarum nomen, Brahmanicorum rarius esse. Itaque
hoc Bohlenii argumentum, etsi ad expediendam
rem non sufficit, tamen non infirmum manet.

« Addidit deinde Lassenius hanc sententiam : $i
usum utriusque vocabuli apud veteres respexeris,
invenies nullo prorsus loco unum pro altero poni
aut invicem permutari : cujus constanti certa
quedam causa esse debet. Quod argumentum h&ud
scio an aliquantum firmitatis habeat. Sarmanze
enim bis tantum, Samanzi, nisi fallor, quinquies
a Grecis Romanisque scriptoribus omnibus memo-
rantur. ( Bardesan. ap. Porphyr. De abstin. IV, 17,
Clem. Alex. Strom. I. 305, Origen. Conira Celsum
I ed. Delarue, Paris. 1733, t. I, p. 343, Alexan-
der Polyhist. ap. Cyrill. Contra Julian. IV, p. 135,
E. ed. Paris, 1638, Hieronym. Ad Jovinian. II. ed.
Paris. 1706, t. II, part. 2, p. 306.) Qui numeri,
si scriptorum fontes exquisiveris , ad tres redigun-

cataplasmata, quod cetera malefici] non sint expertia.
Atque tum hos tum illos in laboribus et tolerantia constan-
tiam exercere, adeo ut per totam diem ín codem gestu
immoti perseverent. Alios esse quosdam divinatores incan-
tatoresque et. rituum et sermonum, qui circa defunctos
sunt , non ignaros, errantes per vicos et urbes. Alios vero
his elegantiores atque urbaniores, qui eoruni qua de in-
feris memoranjur et qui ad pietatem sanctimoniamque
pertinent, periti sint. Cum nonnullis mulieres quoque phí-
losophari a venereis item abstinentes.
41.

Megasthenes historiarum scriptor, qui cum Seleuco Nica-
tore vixit, libro tertio De rebus Indorum scribit hunc in
modum. « Quicunque de rerum natura ab antiquis di-
cuntur, eadem etiam ab iis philosophis, qui extra Gra-
ciam sunt, docentur, partim a. Brachmanibus Indorum,
partim a Judais Syriic. »

438

tur, ita ut Sarmanas solus Megasthenes, Samanseos
"4 lexander Polyhistor εἴ Bardesanes memoraverint.
Quid igitur in eo est mirum, quod Megasthenes,
si Buddhaicos significare voluerit, sanscrita voce
eraman'a usus est, postea vero Bardesanes et
Alexander Polyhistor palica voce sammana , quz
cum lingua palica postea in usum venerat? Quid
mirum in co, quod scriptores, qui illis auctoribus
usi Sarmanas vel Samanzos memorant, nomina
non permutaverunt? Quod si fecissent, quum in
re tam longinqua et incognita nonnisi ad verbum

illos exscribere possent, magis mirum videri po-

lerat.

« Alterum Behlenius argumentum attulit conve-
nientiam morum, qui in Sarmanis et Samanseis
simillime describantur. Lassenius contra, hoc
exemplum impugnans, docte exposuit, multum
interesse inter Sarmanarum vitam et Samanzo-

rum, qualis utraque a veteribus describatur, easque

res, quz utrisque communes memorentur, com-
munes esse omnium sectarum Indicarum ascetis.

Quod argumentum, etsi gravissimum est, nen ita
solvit quaestionem , ut de hac re dubitari non am-

plius possit. Nam haud omittendum est, neque
Sarmanarum descriptionem neque Samanzorum
integram superesse, totasque igitur, quarum sin-
gulze partes nunc inter se discrepare videntur, fa-
cillime potuisse consentire.

* Contendit deinde Lassenius, satis apparere ex
his verbis, quz apud Clementem 1l. 1. adduntur :
slot δὲ τῶν Ἰνδῶν ol τοῖς Β ού ττα πειθόµεναι παραγ-
γέλµασιν εἴο., Sarmanas alios esse atque Samansos
s. Buddhaicos. Lassenius igitur sicut Colebreokius
45. Res. IX, p. 299, in hunc modum locum lauda-
tum interpretatusest: Sunt qui inter Indos Buddha
precepta sequantur s. nonnulli inter Indos... se-
quuntur. Neque negari potest, verba slalv οἱ πει-
θόµενοι ita posse explicari, ut eam, quam Lassenius
vult, sententiam habeant, quamvis vocem xal ad-
ditam, et voces εἰσὶν oí non sejunctas ex usu Grzci
sermonis exspectes. Sed etiamsi hzec omiseris, ad
demonstrandum nihil omnino ille locus valet,
quem non minus licet in hanc sententiam inter-
pretari : Sunt vero (scil. Sarmanz, de quibus
modo dixit) ii qui Buddhz precepta sequuntur,
Quemadmodum si istum locum explicaveris, con.
trarium ex «ο apparere vides, quam quod Las-
senius dixit, et ostendi, Buddhaicos esse Sarma-
nas. Vix autem ullus Clementem ex sua ipsius
scientia verba ista addidisse suspieabitur.

« Si breviter totam questionem complectimur, [

omissis illis, que , quum dubia et ambigua sint,
neutri parti certa argumenta esse possunt, una
utrique opinioni restat causa ; alteram enim no-

MEGASTHENIS

men, descriptio alteram magis adjuvat. Quod quum
ita sit, eam sententiam superiorem facile exiati-
maveris, quz totius descriptionis, quam quse so-
lius nominis argumento utitur. Sed ei judicio,
quod defendit Bohlenius, aliquantum ponderis
affert, quod tam definite Brahmanis Megasthenes
Sarmanas opposut Nam mirum sane fuerit,
Brahmanis tam distincte eos opponi, qui ipsi
Brahmanz erant. Et omnino, quum constet, Me-
gasthenis tempore exstitisse in India Buddhaico-
rum sectam a Brahmanis dissidentem, deinde quum
animad'verterit ille dissidium, quod inter Brahma-
nas alteramque sectam fuerit, postremo, quum
hanc alteram eodem appellaverit nomine, quo so-
lent Buddhaici vocari, vix ullum verisimilius vide-
tur quam eosdem esse Buddhaicos Sarmanasque.,

« Sed acceditalia causa et gravior. Nam non
solum eodem modo et pzne iisdem verbis etiam
Samanseos veteres scriptores opponere Brahmanis
solent, sed etiam ii loci, quibus Bardesanes Sama-
nas s. Buddhaicos describit, cum Megasthene
mire congruunt. Nec tamen affirmaverim, Bar-
desanem in hac re Megasthenis solum vestigia se-
cutum esse, neque quidquam addidisse de suo , sed
hoc certe ausim contendere, Jardesanem in Sa -
manc«ceis describendis Megasthenem respexisse et in
quadam parte esse secutum. Quod ut appareat,
Bardesanis et Megasthenis hos locos componam :

Bardesam. sp. Hieron. Ad Jo- Megasth. ap. Strab. (et ap.

vin. (et ap. Porphyr. ) Clem. Alex.)

Bardesanes, vir Babylo- Ἅλλην δὲ διαίρεσιν ποιεῖται
nius, περὶ τῶν φιλοσόφων,

in duo dogmata apud Indos δύο γένη φάσχων,
Gymnosophistas dividit ,

quorum alterum appellat ὧν τοὺς μὲν Βραχμᾶνας
Bragmanas, χαλεῖ,

alterum Samanaos; τοὺς δὲ Σαρμάνας,

qui tante continentic sint,

u vel pomisarborum juxta (καὶ ἀχρόδρυα σιτοῦνται Clem.
Gangem fluvium Al.)

vel oryza vel farina alan- ὁρύζρ καὶ ἀλφίτοις τρεφοµέ-
fur cibo; νους.

et quum rex ad eosvenerit, τοῖς δὲ βασιλεῦσι σνυνεῖναι δι

adorare illos solilus si£, Ὑἀἁἀγγέων κυνθανοµένοις περὶ

pacemque suc provincie τῶν αἰτίων, xal δι’ ἐκείνων

in illorum precibus arbi- θεραπεύουσι καὶ λιτανεύονσι
(rari sitam. τὸ θεῖον.

Plenius hanc partem Por-

phyrius tradidit : .

Ἁγύναιοι δ᾽ εἰσὶ πάντες (οὗ vóyev οὐδὲ παιδοποιίαν

ἴσασιν. Clem.)

xai ἀχτήμονες xal τοσοῦτον αὖ-
τῶν τε xal τῶν Βραχμανῶν' .

σέδας ἔχουσιν οἱ ἄλλοι, ὥστε — toi, 0t βασιλεῦαι σννεῖναι, elc.
χαὶ τὸν βασιλέα ἀφιχνεῖσθαι

παρ αὐτοὺς, καὶ ἰχετεύειν
εὔξασθαί τι, xal δεηθῆναι
ὑπὲρ τῶν καταλαμθανόντων
τὴν χώραν, ἃ συμδονλεῦσαι
τὸ πρακτέον.

FRAGMENTA.

(Ex hac convenientia narrationum hoc certe licet
concludere, JBardesanem respexisse Megasthenem,
et eosdem Sarmanas a Megasthene descriptos Sa-
mansosque existimasse. Quam sententiam non
poterat habere , si Sarmanas non tales Megasthenes
descripsisset, quales Samansos esse Bardesanes
compererat. »

42.

Strabo XV, p. 718 : Μεγασθένης δ᾽ ἐν μὲν τοῖς
φιλοσόφοις οὐκ εἶναι δόγμα φησὶν ἑαυτοὺς ἐξάγειν' τοὺς
δὲ ποιοῦντας τοῦτο, νεανιχκοὺς χρίνεσθαι, τοὺς μὲν
σχληροὺς τῇ φύσει φεροµένους ἐπὶ πληγὴν 9) κρημνὸν,
τοὺς δ' ἀπόνους ἐπὶ βυθὸν, τοὺς δὲ πολυπόνους ἀπαγχο-
µένους, τοὺς δὲ πυρώδεις elc Uo ὠθουμένους , oloc ἦν
καὶ 6 Κάλανος, ἀχόλαστος ἄνθρωπος, xal ταῖς Άλε-
* ξάνδρου τραπέζαις δεδουλωµένος * τοῦτον μὲν οὖν ψέ-
ἴεσθαι, τὸν δὲ Μάνδανιν ἐπαινεῖσθαι., ὃς τῶν τοῦ Άλε-
ξάνδρου ἀγγέλων Χκαλούντων πρὸς τὸν Διὸς υἱὸν
πειθοµένῳ τε δῶρα ἔσεσθαι ὑπισχνουμένων, ἀπει-
θοῦντι δὲ κόλασιν μήτε ἐχεῖνον φαίη Διὸς viov, ὅς γε
ἄρχει μηδὲ πολλοστοῦ μέρους τῆς γῆς' μηδὲ αὐτῷ
δεῖν τῶν παρ᾽ ἐχείνου δωρεῶν, ᾧ οὐδεὶς χόρος: μήτε

439

δὲ ἀπειλῆς εἶναι φόθον, ᾧ ζῶντι μὲν ἀρχοῦσα εἴη τρο-
φὸς ἡ Ἰνδικὴ, ἀποθανόντι δὲ ἀπαλλάξαιτο τῆς σαρχὸς
ἀπὸ γήρως τετρυχωµένης» μεταστὰς εἰς βελτίω xai
χαθαρώτερον βίον’ av" ἐπαινέσαι τὸν Ἀλέξανδρον xai
συγχωρῆσαι.

Plura sequuntur que παρὰ τῶν συγγραφέων
de philosophis Indorum tradita sint. Sed quid ex
Megasthene Strabo, quid aliunde sumpserit, ne-
scimus. |

43.

Arrian. Exp. Alex. VII, 2, / : Dandamis gy-
mnosopbista Alexandrum convenire repudiavit :
Οὐχοῦν οὐδὲ Ἀλέξανδρον ἐπιχειρῆσαι βιάσασθαι, γνόντα
ἐλεύθερον ὄντα τὸν ἄνδρα ' ἀλλὰ Κάλανον γὰρ ἀναπει-
σθῆναι τῶν ταύτη σοφιστῶν, ὄντινα μάλιστα δ) αὑτοῦ
ἀχράτορα Μεγασθένης ἀνέγραφεν' αὐτούᾳ τε τοὺς σο”
φιστὰς λέγειν χαχίζοντας τὸν Κάλανον, ὅτι ἀπαλιπὼν
τὴν παρὰ σφίσιν εὐδαιμονίαν, ὃ δὲ δεσπότην ἄλλον
ἢ τὸν θεὸν ἐθεράπευε. Cf. Palladius De Brachmani-
bus p. 20 sq. et Ambrosius De moribus Brachman.
p. 68 sq. ed. Londin 1668; Pseudocallisthenes III,

5 sqq.

42.

Megasthenes nullum philosophis decretum esse de morte
sibi consciscenda affirmat.
in se admittant : ac natura duros in vulnus vel precipitium
ferri ; doloris impatientes in profundum maris ; doloris pa-
tientissimog strangulari ; igneos in ignem detrudi ; ac talem
Calanum fuisse, incontinentem sane hominem, et mense
Alexandri mancipium. Eapropter hunc vituperari , Man«
danim summopere laudari, qui , quum Alexandri nuntii
eum ad Jovis filium vocarent , et parenti dona polliceren-
tur, dicto non audienti peenas minarentur, respondit neque

Sed audaciores baberi qui hoc |

parti imperaret , nec se illius dona requirere, qui saturari
non posset; nec minis terreri, quum vivens satis ab India
nutriatur, mortuus vero ab atirita jam senio carne lihere-
tur, in meliorem purioremque vitam transmigrans. Pro-
pter haec Alexandrum eum laudasee et cessisse ei.

43.

Noluit Alexander Dandamin invitum cogere, quod inge-
nuum hominem esse intelligeret ; Calano tamen persuasisse ,
uno ex istius loci sophistis, quem vero minime sui compotem
esse reliqui sophistze dicebant, uti Megasthenes refert , at-
que vituperabant, quod, relicta qua apud ipsos frui lice-

itum Jovis filium esee, qui ne minimze quidem terrarum | bat felicitate , alium dominum quam deum coleret.

DAIMACHUS PLAT/EENSIS.
PATROCLES.

Daimachus " (Δηίμαχος Strabo, et Schol. Ap.
Rliod. fr. 7 ) Platzensis (fr. 4. 8. coll. fr. 6) post
Megasthenem a Seleuco, uti videtur, Palimbothra
legatus rnissus est ad regem Allitrochaden (Indice
Amitraghatas, i. e. hostium debellator. V. Bohlen.
D. aite Ind. Y, p. 92), qui Sandrocotto patri
successerat (Strabo II, p. 7o. Vide Megasthen. fr.
10). Regnavit Allitrochades ab anno 288 usque ad
an. 263 vel 260 a. C. , siquidem recte calculos
subduxit Benfey. in Ersch. u. Gruber. Encyclop.
s. v. Jndien p. 66. Daimachus vero ὑπομνήματα
τῆς ἀποδημίας condidit, quorum memoria periit
ferme omnis , vel auctoris culpa vel fortunz. Fides,
si Strabonem 1. 1l. audias, fuit minima. Ἅπαντες
οἱ περὶ τῆς Γνδικῆς γράψαντες ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ψευδο-
λόγοι, καθ ὑπερθολὴν δὲ Απηίμαχας' τὰ δὲ δεύτερα
λέγει Μεγασθένης κτλ. et paullo. post : διαφερόντως
9 ἀπιστεῖν ἄξιον Δηιμάχῳ τε xai Μεγασθένει. Jam
exprobrat iis ineptas istas de populis monstrosis
fabellas, de quibus ridimus supra. Nibil hec impe-
diunt quin cetera probatus Daimachus auctor fue-
rit, quz Megasthenes minus recte dixerat vel omi-
serat, corrigere velsupplere studens; quamquam
accidit ei ut inepte Megasthenem reprehenderit,
Exemplo sit fragm. a.

Prater Indica laudatur Daimachi opus Περὶ εὖ-
σεθείας inscriptum , quo pietatis exempla ex popu-
lorum bistoriis auctor collegisse videtur. Multa ex
eo mutuatus fuerit faber librorum XXIV Περὶ
ἀγαθῶν xal χαχῶν, qui sub Ephori nomine circum-
ferebantur; sic enim explicandus Porphyrius ap.
Euseb. Pr. Ev. p. 464 ed. Colon : Τί γὰρ Ἐφόρου
ἴδιον ἐκ τῶν Δαϊμάχου xol Καλλισθένους xal Ἀναξιμέ-
νους αὐταῖς λέξεσιν ἔστιν ὅτε τρισχιλίους ὅλους µετατι-
θέντος στίχους; Cf. Prolegg. ad Fragm. Η. p. LXIV.
Ceterum hec ad Pí/ateensem Daimachum re-

* Alius Daimacbus Plateensis ap. Thuc. III, 20. —

Daimachus Siculus, unus ex Hermocratis hipparchis, ap. |
P-

Polyen. 1, 43, 1.

INDICA.

2.

Eratosthenes Daimachum rudem et harum rerum impe-
ritum conatur ostendere , ut qui putarit Indiam inter eequi-
noctium et brumam esee sitam , e£ Megasthenerm reprehen-
derit, qui in austrinis Indis partibus ursas occidere et
umbras diversam in partem cadere dixisset : horum enim
neutrum ullibi in India fieri, esseque hzc indocte dicta,

ferenda esse non dubito, Num ad eundem perti-
nent Ὑπομνήματα πολιορχητικά (fr. 9), opus am-
plissimum? Vix crediderim, Cf. Fabric. Bibl. Gr.
II, p. 768 ed. pr.
INAIKA.
I.

Strabo XV, p. 690; II, 69, 70, 74, 75 e Daima.-
cho refert a mari Indico meridionali usque ad Cau-
casum stadia esse 3o,noo. Vide Megasthenis fr. 5.

2

Strabo II, p. 76 : Πάλιν δ’ ἐχείνου τὸν Anlpgayov
ἰδιώτην ἐνδείξασθαι βουλομένου (sc. ἙἘρατοσθένους)
xal ἄπειρον τῶν τοιούτων’ οἴεσθαι γὰρ τὴν Ἰνδικὴν
μεταξὺ χεῖσθαι τῆς τε φθινοπωρινῆς ἰσημερίας καὶ τῶν
τροπῶν τῶν χειμερινῶν, Μεγασθένει τε ἀντιλέγειν φή-
σαντι ἐν τοῖς νοτίοις µέρεσι τῆς Ἰνδικῆς τάς τε ἄρχτους
ἀποχρύπτεσθαι καὶ τὰς σχιὰς ἀντιπίπτειν' µηδέτερον
γὰρ τούτων μηδαμοῦ τῆς Ἰνδικῆς συµθαίνειν ταῦτα
δὴ φάσχοντας ἀμαθῶς λέγεσθαι. Eadem iterum tan-
git p. 77. Vide Megasthenis fr. 7.

3.

Athensus IX, p. 394, E : Δαίμαχος 9' fv τοῖς 'Iv-
δικοῖς ἵστορεῖ περιστερὰς µηλίνας Ὑίνεσθαι ἐν Ἰνδοῖς.
Cf. JElianus V. H. I, 15,ubi eadem (ex Athenzo),
non nominato Daimacho , et Ν. ΑΠ. XV, 14 : Kat
περιστερὰς ὠχρὰς χοµίζουσιν (sc. τῷ σφετέρῳ βασιλεῖ
ol Ἴνδοί), οἵασπερ οὖν xal λέγουσι µήτε ἡμεροῦσθαι
μήτε ποτὲ πραύνεσθαι.

4.
E LIBRO SECUNDO.

Harpocratio v. Ἐγγυθήκη: Ein 9' ἂν σχεῦός τι πρὸς
τὸ κρατῆρας 9| λέθητας ἤ τι τοιούτων οὐχ ἀλλότριον
ἐπικεῖσθαι ἐπιτήδειον [εἶναι], ὡς Καλλίξενός τε ἐν &'
περὶ Ἀλεξανδρείας ὑποσημαίνει xal Δαΐμαχος 6 IDa-
ταιεὺς ἐν β΄ Περὶ Ἰνδιχῆς.

Hac illustrantur Megasthenis fr. 29 ex Athen.
153, D.

3.

Daimachus in Indicis narrat columbas citrei coloris in

India esse.
4.

Ἐγγυθήχη, incitaga , repositorium. Vas erat idoneum ad
recipiendum crateras, lebetes, aut aliquid hujusmodi, ut
Callixenas ait libro quarto De Alexandria, et Daimachu:
libro secundo Indicorum.

FRAGMENTA.

. (4 a-)
(E LIBRO DECIMO?).

Plutarch. De fluv. 4, 3 : Παράχειται 9 αὐτῷ (τῷ
Y éyyn ) ὄρος Ἀνατολὴ καλούμενον δι’ αἰτίαν τοιαύτην.
τῷ Ἀναξιθίαν νύμφην "Ἠλιος θεασάµενος χωρίοις προσ-
ευχαιροῦσαν, elc ἐπιθυμίαν αὐτῆς ἐνέπεσε , xoi μὴ στέ-
γων τοὺς ἔρωτας, ἀπεδίωξε τὴν προειρηµένην βιάσασθαι
βουλόμενος" fj δὲ περικατάληπτος γενοµένη, χατέφυγεν
ἐπὶ τὸ τῆς Ὀρθίας Αρτέμιδος τέµενος, ὅπερ ἣν ἐν
ὄρει, Κορυφὴ καλουµένῳ , xal ἀφανὴς ἐγένετο" χατόπιν
δ' ἀχολουθήσας 6 θεὸς, xal μηδαμοῦ τὴν ἀγαπωμένην
εὗρὼν, διὰ λύπης ὑπερθολὴν ἐκεῖθεν ἀνέτειλεν of. δὲ
ἐγχώριοι τὴν ἀχκρώρειαν ᾿Ανατολὴν µετωνόµασαν ἀπὸ
«oU συγχυρήµατος' χαθὼς ἱστορεῖ Καιμάρων ἐν δε-
χάτῳ Ἰνδιχῶν.

Nomen Καιμάρων suspectum, corruptum esse
suspicor ex Aatua y oc. Mons, in quem Anaxibia
fugisse dicitur, et ex quo ipsum Anaxibiz nomen
Grzcus homo finxerit, idem est, ni fallor, quod
Κορασιθίην dicit Polyzn. Strat. I, 1 : Τὸ τρικόρυφον
ὄρος τῆς Ἰνδικῆς (Himalaga): τῶν δὲ Κορυφῶν ἡ μὲν
χληίζεται Κορασιθίη (Kailasa in Puranas), ἡ δὲ
Κονδάσχκη (Kuntha), τὴν δὲ τρίτην αὐτὸς ἐκάλεσε
Μηρόν (Meru). C£. Bohlen, D. aite Ind. I, p. 143.

5.
ΠΕΡΙ ΕΥΣΕΡΕΙΑΣ,

Plutarch. Lys. c. 12, de victoria, quam ad
Kgospotamos Lysander reportavit : qua factum
est ut longissimum bellum unius tandem viri con-

411

silio et peritia consummaretur. Δι xal θεῖόν τινες

ἡγήσαντο τοῦτο τὸ ἔργον. Ίῆσαν δέ τινες of τοὺς Διοσ-

χόρους ἐπὶ τῆς Λυσάνδρου νεὼς ἑκατέρωθεν, ὅτε τοῦ

λιμένος ἐξέπλει πρῶτον ἐπὶ τοὺς πολεµίους, ἄστρα τοῖς
οἶαξιν ἐπιλάμψαι λέγοντες. Οἱ δὲ xal τὴν τοῦ λίθου
πτῶσιν ἐπὶ τῷ πάθει τούτῳ σημεῖόν Φασι γενέσθαι”

χατηνέχθη γὰρ, ὣς ἡ δόξα τῶν πολλῶν, ἐξ οὐρανοῦ

παμμµεγέθης .λίθος el; Αἰγὸς ποταμούς. Kal δείχνυται

μὲν ἔτι νῦν, σοθοµένων αὐτὸν τῶν Χερρονησιτῶν' λέ-
γεται δὲ Ἀναξαγόραν προειπεῖν, ὡς τῶν χατὰ τὸν οὐ-
ῥρανὸν ἐνδεδεμένων σωμάτων, γενοµένου τινὸς ὁλισθή--
µατος 9| σάλου, ῥίψις ἔσται xol πτῶσις ἑνὸς ἀπορρα-
γέντος” εἶναι δὲ καὶ τῶν ἄστρων Éxacrov οὐχ ἐν ᾗ πέ-
φυχε χώρα λιθώδη γὰρ ὄντα xal βαρέα λάμπειν μὲν
ἀντερείσει xal περιχλάσει τοῦ αἰθέρος, ἕλκεσθαι δὲ ὑπὸ
βίας σφιγγόµενα δίνη xal τόνῳ τῆς περιφορᾶς, ὥς που
καὶ τὸ πρῶτον ἐχρατήθη μὴ πεσεῖν δεῦρο, τῶν ψυχρῶν
xai βαρέων ἀποχρινομένων τοῦ παντός. "στι δέ τις
πιθανωτέρα δόξα ταύτης εἰρηχότων ἑνίων, ὡς οἱ διάτ-
τοντες ἁστέρες οὐ ῥύσις εἶσὶν οὐδ' ἐπινέμησις αἰθερίου
πυρὸς ἐν ἀέρι κατασθεννυµένου περὶ τὴν ἔξαψιν αὐτὴν
οὐδὲ ἀέρος sic τὴν dvo χώραν πλήθει λυθέντος ἔκπρησις
xal ἀνάφλεξις, ῥίψις δὲ καὶ πτῶσις οὐρανίων σωμάτων
otov ἑνδόσει τινὶ τόνου xal περιτρόπου χινήσεως ἔχπα-
λῶν φεροµένων οὐ πρὸς τὸν οἰχούμενον τόπον τῆς γῆς,

ἀλλὰ τῶν πλείστων ἐχτὸς elc τὴν μεγάλην ἐχπιπτόντων
θάλατταν. διὸ xal λανθάνοσι. Τῷ δ’ Ἀναξαγόρα
μαρτυρεῖ xal Δαΐμαχος (Λαΐμαχος libri) ἓν τοῖς Περὶ
εὐσεθείας ἱστορῶν, ὅτι πρὸ τοῦ πεσεῖν τὸν λίθον ἐφ᾽
ἡμέρας ἑθδομήχοντα xal πέντε συνεχῶς χατὰ τὸν οὐ-
pavóv' ἑωρᾶτο πύρινον σῶμα παµµέγεθες, ὥσπερ νέφος
φλογοειδὲς, οὐ σχολάζον, ἀλλὰ πολυπλόχους xal χεχλα-
σµένας φορὰς φερόµενον, ὡς τὰ ὑπὸ σάλου xal πλάνης

(4 a.)

Gangre fluvio adjacet mons Anatole, id est Oriens, dictus
banc ob causam. Sol, visa Anaxibia virgine, in agris oppor-
tune degente, ejus desiderio correptus est , et quum amores
5:06 tegere non posset , hanc vitiare volens persecutus est.
Quare undique comprehensa aufugit in templum Dianz
Orthis , quod erat in monte vocato Coryphe ( apice), et
evanuit. Deus vero qui a tergo sequebatur, quum dilectam
suam non nancisceretur, prz maerore illinc ortus est , unde
indigene montem Anatolen, (orientem) a casu denomi-
rarunt , ut narrat Caimaro ( Daimachus ? ) decimo (?) re-
rum Indicarum.

9.

DE PIETATE.

' Quare etiam ad deos quidam Lysaudri facinus retulere.
Fuere qui juxta Lysandri navem , quum primum ex portu
contra hostes proveheretur, ab una parte Castoris, ab al-
tera Pollucis stellam ad gubernacula affulsisse dicerent.
Quidam lapidis quoque casu eam cladem proemonstratam
fuisse asserunt. Decidit enim de cxlo , que communis est
opinio , ingens lapis ad /Egos flumen, ostenditurque adhuc
et ab iis qui Chersonesum inhabitant , colitur. Ferunt Ana-

xagoram pradixisse, si qua corporum in ccelo fixorum
incidisset labefactatio aut trepidatio, fore ut unum eorum
avelleretur raptimque dejiceretur ; neque stellas in iis esse
locís, ubi quaque ort: essent : nam lapideas natura sua
et graves lucere quidem eas percusso et refracto in ipsis
aethere, circumagi autem constricta vertigine et vehementia
motus ccelestis , quemadmodum ab initio , quum frigida et
gravia ab universitate sejungerentur, retenta fnissent, ne
in terram delaberentur. Qua quidem opinione alía est
verosimilior eorum, qui stellarum trajectiohes non fluxum
aut distributionem ignis ctherii esse, qui incensus in aere
statim restinguatur, neque aerís prae multitudine rupti et
in superiora loca elati incensionem et inflammationem , sed
jactationem esse et lapsum coelestium corporum que cirou-
laris conversionis violentia veluti elisa et per obliquum
lata ideo non conspiciantur, quia fere non ineant terra par-
tem quee incolitur, sed in Oceanum extra ambientem deci-
dant. Anaxagore quidem testimonium fert Daimachus,
in opere De Ρἱείαίο scribens , antequam is lapis deciderit ,
septuaginta et quinque continenter diebus visum fuisse in
ccelo corpus igneum preegrande et nubis inflammatze simile,
non otiosum , sed quod variis et fractis veluti motibus fer-
retur, ita ut ejus jactatione avulsa et dilata in varias parte

442

ἀπορρηγνύμενα πυροειδῆ σπάσµατα φέρεσθαι πολλαχοῦ
xal ἀστράπτειν, ὥσπερ οἱ διάττοντες ἀἁστέρες. Ἐπεὶ
δὲ ἐνταῦθα τῆς γῆς ἕθρισε xal παυσάµενοι φόδου xal
θάµόους οἱ ἐπιχώριοι συνῆλθον, ὤφθη πυρὸς μὲν οὐδὲν
ἔργον οὐδ' ἴχνος τοσοῦτον, λίθος δὲ χείµενος, ἄλλως
μὲν μέγας, οὐθὲν δὲ µέρος, ὡς εἰπεῖν, ἐχείνης τῆς πυ-
ροειδοῦς περιοχῆς ἔχων. "Ότι μὲν οὖν εὐγνωμόνων
6 Δαΐμαχος ἀκροατῶν δεῖται δηλός ἐστιν.

(6.)

Diogen. L. T, 3o : Δαΐδαχος δ 6 Πλατωνιχὸς xal
Κλέαρχος({.. 44. ο.) φιάλην ἀποσταλΏναι ὑπὸ Κροίσου
Πιτταχῷ, xal οὕτω περιενεχθῆναι (Φασίν).

Δαΐμαχος ὅ Πλαταιεὺς scribendum esse suspica-
tur Casaubonus. Cobet. in novissima Diogenis edi-
tione dat : Δαίδαλος 6 Πλατωνιχός.

7.

Plutarch. Compar. Solon. et Popl. c. 4 : Τῶν
μέντοι πολεμικῶν, Σόλωνι μὲν οὐδὲ τὰ πρὸς Μεγαρεῖς
Δαΐααχος 6 Πλαταιὺς µεμαρτύρηκεν, ὥσπερ ἡμεῖς
(Solon. c. 8) διεληλύθαµεν. Cf. Müller. Dor. 1,
p. 176 sq. Referri hzc possunt ad eum librum, in
quo de septem sapientibus sermo erat (fr. 6), vel
etiam ad Commentarios obsidionales, si quidem
recte et hi et ille Nostro vindjcantur. ,

9.

Schol. Apollon. Rh. I, 558 : Δηΐμαχος δὲ ἐκ Φι-
λομήλης τῆς Ἄκτορος (natum esse Achillem dicit). Cf.
Dionysii Chalcidensis fr. 6. Ex quonam opere hzc
petita sint, nescimus. Idem valet de sequentibus.

Schol. Il, XIII, 218: Αἰτωλὸς παῖς μὲν ἦν "Evàv-
µίωνος, ὃς A mv ἀκουσίως τὸν Φορωνέως ἀνελὼν ἔφυ-
γεν εἷς τὴν ἀπ᾿ αὐτοῦ προσαγορευθεῖσαν Αἰτωλίαν,
κἀχεῖ τεχνοῦται Πλευρῶνα, ἀφ᾿ οὗ fj dv Αἰτωλία πὀ-
Aw Πλευρὼν ἐχλήθη. Τούτου δὲ γίνονται δύο παϊδες,
Κούρης xal Καλυδών, do' ὧν ἄλλαι δύο πόλεις ἐν
Αἰτωλία προσηγορεύθησαν. Οὕτω Δηΐμαχος.

DAIMACHUS PLATJEENSIS.

9.
ΥΠΟΝΝΗΜΑΤΑ IIOAIOPKHTIKA.

Stephan. v. Byz. Λαχεδαίμων: Ἔστι xal... τὸ Λα-
χωνιχὸν σιδήριον’ στοµωμάτων γὰρ τὸ μὲν Χαλυόθδικὸν,
τὸ δὲ Σινωπικὸν, τὸ δὲ Λύδιὸν, τὸ δὲ Λαχωνιχόν. Καὶ ὅτι
Σινωπικὸν xal Χαλυθδιχὸν εἷς τὰ τεκτονιχὰ, τὸ δὲ Aa-
κωγνιχὸν sl; ῥῖνας xat σιδηροτρύπανα xal χαρακτῆρας
xal εἰς τὰ λιθουργιχὰ, τὸ δὲ Λύδιον xal αὐτὸ sic ῥίνας
xal µαχαίρας xai ξυρία xal ξυστῆρας, ὥς φησι Δαῖ--
µαχος ἐν πολιορχητικοῖς ὑπομνήμασι λε’. Stephanum
exscripsit Eustath. ad Il. 3, 581. Cf. schol. IJ.
13, 218; Müller. Dor. II, 28.

— Ut» 090 «m —

PATROCLES.

Patroclem (*) et Dionysium ad Indicas regiones
accuratius explorandas multum contulisse supra
vidimus ex loco Plinii (VI, ας. V. Megasthen.
introduct. ). De Dionysio quem in Indiam misit
Ptolemzus Philadelphus, vel ut novas commer-
ciis vias patefaceret, vel societatem cum Indorum
regibus jungeret, aliunde nihil constat. Patrocles
vero sub 'Seleuco Nicatore ejusque filio Antiocho
per tempus aliquod regionibus praefuit, quz sunt
circa mare Hyrcanicum atque Caspium (fr. 5);
eaque maria cum classe perlustravit, eo ut vide-
tur consilio, ut utriusque conjunctionein quandam
investigaret, simulque quareret, quo modo huc
deflecti possint commercia cum septerntrionalis
Indie populis jungenda (Cf. Droysen. Hellen. II,
p. 63). Ceterum Patrocles noster idem procul
dubio est cum eo, qui an. 312 Babyloni a Seleuco
prefectus erat (Diodor XIX, 100), deinde (an.
286) Seleuco persuasit, ne fideret Demetrio Po-

(*) Alium Patroclem, Thurium poetam, commemorat
Clem. Alex. Protr. p. 9, et Stobsus Florileg. CXT, 3.

fragmenta ignea folserint stellarum salientium modo. Id
postquam in terram tandem eo locorum decubuerit me-
tuque et terrore liberati incolee convenerint ad spectacu-
lum, nullum in eo ignis epus , nullum vestigium apparuisse,
sed magnum lapidem , qui tamen vix exiguam ignitee istius
molis portiunculam expleret. Liquet sane, Daimachum
benignis auditoribus opus habere.
6.

Daimachus Platcensis οἱ Clearchus phialen a Cr«eso
jiseam esse Pittaco , ac sic deinceps per orbem sapientium
esse circumlatam tradunt.

7.

Quod ad res bellicas attinet, quse nos ad Solonis in bello
Meyarico res gestas attulimus, est qui neget Daimachus

l'Jateeensis,

8.
Daimachus Achillem Philomeles Actore nats filium esse
dicit.

JEtolus, Endymionis filius, quum Apln Phoronei filium
invitus occidisset , in Etoliam ab ipso nomen adeptam con-
fugit, ibique genuit Pleuronem, a quo Pleuron urbs AEtoliz
nominata est. Pleuron vero duos habuit filios, Curen et
Calydonem, a quibus alize duo urbes in Atolia nuncupatze
sunt. Sic Daimachus.

9.
OBSIDIONALES COMMENTARBII.

Laconicum ferramentum : acierum enim alia est Cbalyb-
dica , alia Sinopica , alia Lydia, alia Laconica. Sinopica οἱ
Chalybdica ad fabrilia , Laconica ad limas et ferrea terebra

FRAGMENTA. 413

liorcetse. supplices ad regem literas e Cilicia mit- | ὁρῶν, οἱ δὲ τῆς "Ivbuxze. Πρὸς δὲ τὴν ἀπόφασιν ταύτην
tenti (Plutarch. Pyrrh. ο. 47); qui denique | 6 Ἴππαρχος ἀντιλέγει διαθάλλων τὰς πίστεις" οὖτε γὰρ
post mortem Seleuci(280) ab Antiocho in Asiam | Πατροχλέα πιστὸν εἶναι, δυεῖν ἀντιμαρτυρούντων αὐτῷ.
missus est minorem, ut pullulantes ibi seditio- | Δηιμάχου τε xal Μεγασθένους, ot χαθ᾽ οὓς μὲν τόπους
nes restingueret (v. Droysen. Hellenism. Y, p. 644). | δισµυρίων εἶναι σταδίων τὸ διάστηµά φασι τὸ ἀπὸ τῆς
Fidem scriptoris et auctoritatem summis Strabo , χατὰ µεσημθρίαν θαλάττης, xa0' οὓς δὲ xal τρισµυ-
laudibus effert. Non indulsit Patrocles narrandis | βίων * τούτους γε δὴ τοιαῦτα λέγειν, xal τοὺς ἐρχαίους
fabulis, uti Megasthenes ( Πατροχλῆς ἥκιστα τοιοῦ- | πίναχας τούτοις ὁμολογεῖν. Ἀπίθανον δή που νομίζει τὸ
τος Strabo 1I, p. 70. V. Megasthen. fr.); rerum ma- | µόνῳ δεῖν πιστεύειν Πατροχλεῖ, παρέντας [τοὺς ] το-
thematicarum haud imperitus fuit, et propter | σοῦτον * ἀντιμαρτυροῦντας αὐτῷ, καὶ διορθοῦσθαι
muneris dignitatem et opportunitatem verum fa- | παρ᾽ αὐτὸ τοῦτο τοὺς ἀρχαίους πίναχας, ἀλλὰ μὴ dv
cillime explorare potuit. Sic inter alia uti ei li- | οὕτως, ἕως dv ct πιστότερον περὶ αὐτῶν γνῶμεν.
cuit illa regionum Asiaticarum descriptione, quam | In sqq. Strabo contra Hipparchum disputans de
jussu Alexandri viri peritissimi elaboraverant (v. : Patzoclis auctoritate monet hzc : Καὶ αὐτὴ δὲ ἡ τοῦ
fr. 1 et a). Πατροχλέους πίστις ἐκ πολλῶν μαρτυριῶν αύγχειται,
τῶν βασιλέων τῶν πεπιατευχότων αὐτῷ τηλιχκαύτην
ἀρχὴν, τῶν ἐπαχολουθησάντων αὐτῷ, τῶν ἀντιδοξούν-
Strabo II, p. 68 ex Eratosthene : Τὰ τῆς Ἴνδι-- των, ὧν αὐτὸς ὁ Ἴππαρχος κατονοµάζει" of γὰρ κατ”
χῆς ἄχρα τὰ μεσημθρινώτατα ὁμολογοῦσι πολλοὶ τοῖς | ἐχείνων ἔλεγχοι πίστεις τῶν ὑπὸ τούτου λεγομένων εἰ-
χατὰ Μερόην ἀνταίρειν τόποις ἀπό τε τῶν ἀέρων xai | σίν. Οὐδὲ τοῦτο δὲ ἀπίθανον τοῦ Πατροχλέους, ὅταν
τῶν οὐρανίων τεχµαιρόµενοι’ ἐντεῦθεν δ᾽ ἐπὶ τὰ βο- | φησὶ τοὺς Ἀλεξάνδρῳ συστρατεύσαντας ἐπιδρομάδην
ῥειότατα τῆς Ἰνδικῆς τὰ πρὸς τοῖς Καυχασίοις ὄρεσι, ἱστορῆσαι ἕχαστα, αὐτὸν δὲ Αλέξανδρον ἀχριθῶσαι,
Πατροχλῆς ὃ μάλιστα πιστεύεσθαι δίχαιος, διά τε τὸ | ἀναγραγάντων τὴν ὅλην χώραν τῶν ἐμπειροτάτων
ἀξίωμα καὶ διὰ τὸ μὴ ἰδιώτης εἶναι τῶν γεωγραφιχῶν, αὐτῷ tiv δ) ἀναγραφὴν ᾽αὐτῷ δοθῆναί φησιν ὕστερον.
qnoi σταδίους µυρίους xal πενταχισχιλίους. Eadem | ὑπὸ Ἐενοχλέους τοῦ γαζοφύλακος.
iterum tangit XV, p. 689.

2.

Idem p. 69 init. : Eratosthenes dicit : Ἀπὸ δὲ Strabo II, p. 74 : Ἔσται δὲ Βάχτρα xal τοῦ στό-
Μερόης ἐπὶ τὸν Ἑλλήσποντον οὗ πλείους εἰσὶ τῶν μν- | µατος τῆς Κασπίας θαλάττης, εἶτε Ὑρχανίας, πάµ-
ρίων xal ὀχταχισχιλίων σταδίων, ὅσοι xal ἀπὸ τοῦ µε- | πολύ τι ἀρχτικώτερα, ὅπερ τοῦ μυχοῦ τῆς Κασπίας
σημθρινοῦ πλευροῦ τῆς Ἰνδικῆς πρὸς τὰ περὶ τοὺς | xal τῶν ᾿Αρμενιακῶν καὶ Μηδικῶν ὁρῶν διέχει περὶ
Βακτρίους µέρη, προστεθέντων τρισχιλίων τοῖς µυρίοις | ἐξαχισχιλίους σταδίους, xol δοχεῖ τῆς αὐτῆς παραλίας
καὶ πενταχισχιλίοις, ὧν οἱ μὲν τοῦ πλάτους ἦσαν τῶν | µέχρι τῆς Ἰνδικῆς ἀρχτικώτερον εἶναι σημεῖον καὶ.

3.

et characteres et ad omnia instrumenta quibus lapides ela- | diorum affirment esse; cum his consentire veteres etiam,
borant, Lydia autem ad limas item et macbaeras et nova- | tabulas. Ac videtur ei absurdum , velle soli Patrocli cre-
eulas et scalpra, ut inquit Daimachus in Commentariis | dere, neglectis testibus adeo evidenter contraria dicentibus,
ebsidionalibus XXXV. et ex ipsius nutu veteres corrigere tabulas, neque potius
1. sinere tales, donec certius aliquid bae de re cognoverimus.
Extremos Indis versus meridiem terminos plerique fa- Jam ipsius Patroclis fides multis nititur testimoniis,
tentur Merot oppositos, ab eris et rerum coelestium ob- | regum scilicet qui ei tantum commiserunt imperium , et
servatione conjecturam ducentes : inde autem usque ad | eorum qui vel ipsius sententiam secuti suat , vel contrarium
septemtrioni maxime propinquas partes Indize , quse sunt | senserunt, quos ipse nominat Hipparchus : quibus enim ii
ad Caucasios montes , Patroclem ( quum ob auctoritatem, | refelluntur, his des Patroclis sententise paratur. Id qnoque
tum quod rerum geographicarum nequaquam fuerit rudis, | alienum a vero videri non debet, quod Patrocles ait, eos
fide apprime dignum) stadiorum numerare millia quinde- | qui Alexandro comites expeditionis fuerunt obiter tantum
cim. singula cognovisse, Alexandrum vero ipsum accurate omnia
2. indagasse, quum el regionum descriptiones a peritissimis
Jam a Meroe ad Hellespontum non esse amplius duode- | traderentur: atque hanc descriptionem sibi postea temporis
viginti stadiorum millibus, quot etiam sunt a meridionali | exnibitam esse ait a Xenocle gaz: praefecto.
Indiae latere usque ad Bactrianos, accedentibus tribus mil-
libus ad quindecim ista millia, quorum lic erant latitudo 3.
montium , illa Indizes. Hanc sententiam impugnans Hippar- Erunt autem Bactra ostio Caspii sive Hyrcani maris δά-
chus argumenta hec culpat. Negat enim Patroclem fidem | modum septentrionalior&, quod ostium ab intimo secessu
mereri, contra quem duo sint testimonium ferentes Dei- | Caspii maris οἱ Armeniacis ac Medicis montibus sex circiter
machus et Megasthenes , qui intervallum a mari meridionali | millia stadiorum distat: videturque ejus ore maritima
quibusdam locis vicies, aliquibus etiam tricies mille sta- " usque ad Indiam punctum esse septentrionibus proximum;

444

περίκλουν ἔχειν ἀπὸ τῆς Ἰνδικῆς δυνατὸν, ὥς φησιν
6 τῶν τόπων ἠγησάμενος τούτων Πατροχλῆς.

4.

Strabo XI, p. 518 extr. : Οὐχ ὁμολογοῦσι 9 ὅτι
περιέπλευσάν τινες ἀπὸ cz" IvBucric ἐπὶ τὴν "Y gxavíav:
ὅτι δὲ δυνατὸν, Πατροχλῆς εἴρηκε.

5.

Strabo XI, p. 509 : Φησὶ δὲ xal εὔπλουν εἶναι (τὸν
*QEov) xat οὗτος (Ἀριστόθουλος, fr. 17) καὶ Ἔρατο-
σθένης παρὰ Πατροχλέους λαθὼν, καὶ πολλὰ τῶν "Iv.
δικῶν φορτίων χατάγειν el; τὴν "Yoxav(av θάλασσαν,
ἐντεῦθεν δ᾽ εἰς τὴν Ἁλθανίαν περαιοῦσθαι, xal διὰ τοῦ
Κύρου xxl τῶν ἑξῆς τόπων εἷς τὸν Εὔξεινον χαταφέ-
ρεσθαι. Cf, Arrian. Exp. Al. III, 29, 3; Varro ap.
Plinium H. N. VI, 19.

6.

Strabo XI, p. 518 med. : 'O μέντοι Ἰαξάρτης
ἀπ᾿ ἀρχῆς µέχρι τέλους ἕτερός ἔστι τοῦ Ὥξου, καὶ εἷς
μὲν τὴν αὐτὴν τελευτῶν θάλατταν, al δ᾽ ἐκθολαὶ διέ-
χουσιν ἀλλήλων, ὥς φησι Πατροχλῆς, παρασάγγας ὡς
ὀγδοήκοντα. De laxarte cf. Aristobul. fr. 19.

7.

Strabo XI, p. 508, de Hyrcania : Τὸ μέντοι
πλέον τῆς περὶ τὴν ὀρεινὴν παραλίας Καδούσιοι vé-
µονται, σχεδὸν δέ τι ἐπὶ πενταχισχιλίους σταδίους,
ὥς φησι Πατροχλῆς, ὃς xal πάρισον ἡγεῖται τὸ πέλα--
γος τοῦτο (τὸ Κάσπιον) τῷ Ποντικῷ.

DEMODAMAS MILESIUS.

1.

Plinius VI, 18, p. 355 Tauchn. : ... ffumine
Iaxarte , quod Scythee Silin vocant : 4lexander
militesque ejus Tanain putaverunt esse. Transcen-

DEMODAMAS.

dit eum amnem Demodamas (libri Demonax et
Demonas), Seleuci et Antiochi regum , quem
mazime sequimur in iis : arasque Apollini Didy mazo
statuit.

Eadem Solinus Polyh. ο. 49 , ubi nomen aucto-
ris est Demodamas. Hinc Plinii locum nescio an
recte correxerunt Salmasius et Harduin. De re
conf. Aristobul. fr. 19; Droysen. Hellenism. 11,
p. 333. Τ)ηποπαείεπι Σκυθικῶν auctorem memorat
Schol. Apoll. Rhod. IV, 3o1 ; HI, 1236; IV, 121;
(ubi pro Σιχελῶν corrigendum Xxvfhuov). Nescio
an idem sit cum nostro. Certe solennis est vocula-
rum Αη et Τι confusio, utin. Δημοσθένης et 'Tuso-
σθένης.

2.

Stephan. Byz. : Άντισσα, πόλις... Ἰνδυῆς, fv
ἀναγράφει Φίλων xal Δημοδάμας 6 Μιλήσιος.

——— 0 Em

[DEMODAMAS HALICARNAS-
SENSIS.]

3.

ΠΕΡΙ AAIKAPNAZZOY.

Athenzus XV, p. 682, D : Ἀνθῶν δὲ στεφανωτυιῶν
µέμνηται 6 μὲν τὰ Κύπρια ἔπη πεποιηχὼς, Ἡγγσίας,
$ Στασϊνος. Δημοδάμας γὰρ 6 Ἁλιχαρνασσεὺς ἡ Μι-
λήσιος ἐν τῷ Περὶ Ἁλικαρνασσοῦ [οὐ ] Κύπρια, ἍἉλι-
χαρνασσέως δ᾽ αὐτὰ εἶναί φῆσι ποιήµατα.

Οὐ inseruit Hemsterhus. ad Polluc. X, 85, as-
sentiente Toup. Emend. IV, p. 389, Welckero
Cycl. p. 305 sq. not. 494, ubi vide. Cf. Bode.
Gesch. d. Hell. Dichtk. Y, p. 366 not. Cete-
rum num idem sit llalicarnassensis et Milesius D.,
an duorum scriptorum memoria ab Athenzo mi-
sceatur, tu videas.

ac posse eo ab India circumnavigari , ut asserit Patrocles ,
qui istis preefuit locis.

Non satis convenit de eo, quod nonnulli circumnaviga-
verint ab Indicis regionibus ad Hyrcaniam; fleri autem
posse Patrocles ait. 5

Et Aristobulus et Eratosthenes, qui sua e Patrocle sum.
$i, Oxum fluvium etiam navigatione commodum esse di-
cunt, multasque Indicas merces per eum devehi in mare
Caspium, indeque in Albaniam transportatas, per Cyrum
et loca qui deinceps sunt , " Pontum Euxinum deferri,

laxartes ab initio usque ad exitum diversus est ab Oxo
fluvio. Uterque in idem quidem mare exit , sed ostia eorum,
secundum Patroclem , distant fere parasangis octoginta.

7.
€
Majorem partem orc montosi Cadusii tenent ad quinque
fere millia stadiorum, uti Patrocles tradit, qui etiam putat
mare hoc Hyrcanium Ponto Euxino dcquale esse.

2.
Antissa, urbs Indica , quam commemorat Philon et De-
modamas Milesius.

DE HALICARNASSO.

9g.
Demodamas Halicarnassensis vel Milesius in libro de Ha-

licarnasso Cypria non Cyprii auctoris , sed Halicarnassensis
esse dicit.

E m0 .

DEMOCHARES LEUCONOENSIS.

Demochares Leuconoensis (*), tanquam orator
atque dv)p πολιτικὸς satis notus est, ut historicus
memoratur a paucissimis. Parentes habuit Lache-
tem et sororem Demosthenis, avum Democharem,
qui materteram Demosthenis daxerat. (V. De-
wosth, Or. I c. Aplob. p. 818 R. (103, 24
Bekk. ), Or. II, p. 836 Β. (123, 3 Bekk.) ; Suidas
s. v. Δημοχάρης et Γύλων; Plutarch. Mor. p. 751.)
Mater quum duobus annis junior esset Demosthene
( p. 894 : ἐμὲ ἔπτ᾽ ἐτῶν ὄντα xal τὴν ἀδελφὴν πέντε ),
natales ejus incidunt in an. 380. Demochares natus
fuerit circa 355-350; vixit adhuc an. 380, Gorgia
archonte , sub quo statuam aliosque honores De-
mostheni decernendos a populo flagitavit ('*); an-
no 272 similia Demochari Athenienses decrevere,
postulante filio Lachete, Tum igitur jam mortuus

(*) Demochares, pater Arisiec Procon. ap. Suid. v.
Ἀριστέας; D. Spar(anus ap. Plut. Agid. 19; D. libertus
Pompeii, ap. Appian. B. C. V, 83 sqq. 105. Vid. etiam
Boeckh. C. I. 1, 314, 4. Demochares corrupte pro Philocha-
res ap. Plut. Mor. 'p. 840, D. Cf. Callisth. fr. 38.

(**) Plutarch. Vit. X Or. p. 851 ( p. 1036 Didot) : Δημο-
χάρης ( libri Τιμοχάρης) Λάχητος Λευκονοεὺς αἱτεῖ Δημοσθέ-
vet τῷ Δημοσθένους Παιανιεῖ δωρεὰν elxóva χαλκῆν ἐν ἀγορῷ,
καὶ σίτησιν dv πρντανείῳ, xal προεδρίαν αὐτῷ xal ἐγγόνων
ἀεὶ τῷ πρεσθυτάτῳ' εὐεργέτῃ καὶ συμθούλῳ γεγονότι πολλῶν
καὶ καλῶν τῷ δήµῳ τῶν Ἀθηναίων, xal τήν τε οὐσίαν clc τὸ
χοινὸν καθειχότι τὴν ἑαυτοῦ , xal ἐπιδόντι τάλαντα ὀχτὼ xal
τριήρη, ὅτε ὁ δήμος ἠλενθέρωσεν Εὔδοιαν ' καὶ ἑτέραν, [ὅτε εἰς
Ἑλλήσποντον Κηφισόδωρος ἐξέπλενσε" καὶ ἑτέραν, ὅτε Χά-
ρης καὶ Φωχίων στρατηγοὶ ἐξεπέμφθησαν] εἰς Βνζάτιον ὑπὸ
τοῦ δήµου * καὶ λυτρωσαμένῳ πολλοὺς τῶν ἁλόντων ἐν Πύδνη
καὶ Μεθώνη καὶ Ὀλύνθῳ ὑπὸ Φιλίππον ΄ x«l χορηγίαν ἀνδρά-
σιν ἐπιδόντ, ὅτε ἐχλιπόντων τῶν Πανδιονιδῶν τοῦ χορηγεῖν
ἐπέδωκε , xal χαθώπλισε τοὺς πολίτας τῶν ἐλλειπόντων ’ xal
tl; τὴν τειχοποιίαν ἀνάλωσε χειροτονηθεὶς ὑπὸ τοῦ δήµον,
ἐπιδόντος αὐτοῦ τρία τάλαντα ᾿ xai ἃς ἐπέδωκε δύο τάφρους
περὶ τὸν Πειραιᾶ ταφρεύσας * καὶ μετὰ τὴν ἐν Χαιρωνείᾳ µάχην
ἐπέδωκε τάλαντον * xal elc τὴν σιτωνίαν ἐπέδωκεν ἐν τῷ σιτο-
δείᾳ τάλαντον *xal ὅτε elc συμµαχίαν τῷ δήµῳ προσηγάγετο
πείσας, xal εὐεργέτης γενόμενος xai σύμόουλος, δι’ ὧν ἔπεισε
Θηδαίους, Εὐθοεῖς, ΙΚΚορινθίους, Μεγαρεῖς, Ἀχαιοὺς, Λοχροὺς,
Βυζαντίους, Μεσσηνίους, xal δυνάµεις &c συνεστήσατο τῷ
δήµῳφ xal τοῖς σνµµάχοις πεζοὺς μὲν µυρίους, ἱππέας δὲ χι-
λίους, καὶ σύνταξιν χρημάτων, ἣν ἔπεισε πρεσθεύσας διδόναι,
τοὺς μὲν συμμάχους sl; τὸν πόλεμον πλείω [πεντακοσίων]
ταλάντων * xal ὡς ἐχώλνσε Πελοποννησίους ἐπὶ θήδας Άλε-
ξάνδρῳ βοηθῆσαι , χρήματα δοὺς, καὶ αὐτὸς πρεσθεύσας * xal
ἄλλων πολλῶν καὶ χαλῶν τῷ δήµῳφ συμθούλῳ γεγονότε, xal
πεπολιτευμένῳ τῶν καθ) ἑαυτὸν πρὸς ἐλευθερίαν xai δηµοχρα-
τίαν dotata * φυγόντι δὲ δι’ ὁλιγαρχίαν, καταλνθέντος τοῦ δή-
μον, xal τελεντήσαντος αὐτοῦ ἐν Καλανρίᾳ, διὰ τὴν πρὸς τὸν
δήμον εὔνοιαν, πεµφθέντων στρατιωτῶν ἐπ) αὐτὸν ἀπὸ Ἁντι-

τιπάτρου , διαµείναντι ἐν τῇ πρὸς τὸ πλῆθος εὐνοίᾳ καὶ οἰχειό-.

τητι, xal οὔτε ὑποχειρίῳ γενοµένῳ τοῖς ἐχθροῖς, οὖτε τι
ἀνάξιον ἐν τῷ χινδύνῳ πράξαντι τοῦ δήµον.

n ——— P ———— à MEXI€LOLILCNIlL'LUL AUAGGSEMáNONIPGGÁáàoctóáÁ- l|); « &€ £x «παπα s s EE nnn ]

erat, Rempublicam capesserat ante an. 322 ; nam
quum oratores dedi sibi Antipater jussit, Demo-
chares, acerrimus tum Macedonice factionis ad-
versarius, gladio accinctus in concione orationem
habuisse dicitur (*).Scilicet vir fuit xoi χατὰ πόλε -
μον ἀγαθὸς xal χατὰ τοὺς πολιτιχοὺς λόγους οὖδενος
χείρων, patria libertatis amantissimus , summis per
vitam a civibus muneribus, egregiis post mortem
honoribus ornatus. Ecce decretum populi Athe-
niensis, quod servavit Plutarchus in Vit. X Or.
p. 704 ( p. 1037 Didot. ) : Ἄρχων Πυθάρατος ( Ol.
127, 2. 272): Λάχης Δημοχάρους Λευχονοεὺς ai-
τεῖ δωρεὰν τὴν βουλὴν καὶ τὸν δῆμον τῶν Ἀθηναίων
Δημοχάρει Λάχήτος Λευχονοεϊῖ εἰχόνα χαλχῆν ἐν ἀγορᾶ
χαὶ σίτησιν ἐν πρυτανείῳ [αὐτῷ] xal τῶν ἐγγόνων de
τῷ πρεσθυτάτῳ, xal προεδρίαν ἐν πᾶσι τοῖς ἀγῶσιν,
εὐεργέτη xai συμθούλῳ γεγονότι ἀγαθῷ τῷ δήµῳ τῶν
Ἀθηναίων, xal εὐεργετηκότι τὸν δημον τάδε" πρεσθεύ-
οντι xal γράφοντι xal πολιτευοµένῳ, [**] οἶκοδομὴν
τειχῶν, xal παρασχευὴν ὅπλων xai βελῶν xol µηχανη-
µάτων, xat ὀχυρωσαμένῳ τὴν πόλιν ἐπὶ τοῦ τετραετοῦς
πολέμου (1), xa εἱρήνην xal ἀνοχὰς xal συμµαχίαν

(*) Plutarch. Vit. X Or. p. 8476 ( p. 1032 Didot ) : Εἶχε
δὲ (Δημοσθένης) xxl ἀδελφὴν, ἐξ Tic καὶ Λάχητος Λενκονοέως
ἀδελφιδοῦς αὐτῷ Δημοχάρης ἐγένετο , ἀνὴρ xal χατὰ πόλεμον
ἀγαθὸς, καὶ κατὰ τοὺς πολιτικοὺς λόγου: οὐδενὸς χείρων. "Eott
δ) αὐτοῦ εἰχὼν ἐν τῷ πρντανείῳ εἰσιόντων πρὸς τὴν ἑστίαν
δεξιᾷ [ὁ πρῶτος] περιεζωσμµένος ἅμα τῷ ἱματίῳ xai ξίφος ᾿
οὕτω γὰρ δημηγορῆσαι λέγεται, ἡνίκα Ἀντίπατρος ἐξήτει τοὺς
ῥήτορας. Χρόνῳ δὲ ὕστερον Ἀθηναῖοι σίτησίν t! ἐν πρυτανείῳ
τοῖς συγγενέσι τοῦ Δημοσθένους ἔδοσαν, xxi αὐτῷ τετελεντη-
χότι τὴν εἰχόνα ἀνέθεσαν ἐν ἀγορᾶ , ἐπὶ Γοργίαυ ἄρχοντος ai-
τησαµένον αὐτῷ τὰς δωρεὰς τοῦ ἀδελφιδοῦ Δημοχάρους ' ᾧ xal
αὐτῷ πάλιν ὁ υἱὸς Λάχης Δημοχάρους Λενκονοεὺς ἠτήσατο
δωρεὰς, ἐπὶ Πνθαράτου ἄρχοντος, δεχάτῳ ὕστερον ἔτει, τὴν
τῆς εἰχόνος στάσιν ἐν ἀγορᾷ xal σίτησιν ἐν πρντανείῳ αὐτῷ
τε καὶ ἐγγόνων ἀεὶ τῷ πρεσθυτάτῳ, xal προεδρίαν ἐν ἅπασι
τοῖς ἀγῶσι. Καὶ ἔστι τὰ ψηφίσματα ὑπὲρ ἀμφοτέρων ἄναγε-
γραμμένα ἡ 5 εἰκὼν τοῦ Δημοχάρους εἷς τὸ πρντανεῖον µετε-
κοµίσθη, περὶ ἧς προείρηται.

(1) Ἐπὶ τοῦ τετραετοῦς πολέμου ] « By the four years war,
(307—303) we must understand the war which Cassander
8. Polysperchon carried on against the Greeks, partly du-
ring the absence of Demetrius in Asia, and partly after his
return. Cf. Diodor XX, 100. » ΟµΝτοκ. F. Η. adan. 302, cui
exilium Democbharis assignat , allato loco Plutarchi in De-
metr. c. 24 : Προσεψηφίσαντο ( Ἀθηναῖοι ) δεδόχθαι τῷ δήµῳ
τῶν Ἀθηναίων, πᾶν ὅ τι ἂν ὁ βασιλεὺς Δημήτριος χελεύση,
τοῦτο xal πρὸς θεοὺς ὅσιον xal πρὸς ἀνθρώπους εἶναι δίχαιον.
Εἰπόντος δέ τινος τῶν καλῶν χἀγαθῶν ἀνδρῶν, µαίνεσθαι τὸν
Στρατοχλέα τοιαῦτα Yoágovra , Δημοχάρης ὁ Λευχονοεὺς eire:
« Maívotto μεντᾶν, el μὴ µαίνοιτο. » Πολλὰ γὰρ ὁ Στρατο-
χλῆς ὠφελεῖτο διὰ τὴν χολαχείαν. 'O δὲ Δημοχάρης ἐπὶ τούτῳ
διαθληθεὶς ἐφυγαδεύθη. Verba ὑπὸ τῶν χαταλυσάντων τὸν
δήμον e mente Democharis dicta intellige de Demetrio ejus-

446

ποιησαµένῳ πρὸς Βοιωτούς: ἀνθ) ὧν ἐξέπεσεν ὑπὸ τῶν
χαταλυσάντων τὸν δημον" καὶ ὡς χατῆλθεν ἐπὶ Διοχλέους
ἄρχοντος (2) ὑπὸ τοῦ δήµου, συστείλαντι τὴν διοίκησιν
πρώτῳ, xal φεισαμένῳ τῶν ὑπαρχόντων καὶ πρεσθεύ-
-σαντι πρὸς Λυσίµαχον, xal λαθόντι τῷ δήµῳ τριάκοντα
τάλαντα ἀργυρίου, xal πάλιν ἕτερα ixavóv* χαὶ γρά-
ψαντι πρεσθείαν πρὸς Πτολεμαῖον εἷς Αἴγυπτον, καθ
Ἆν ἐχπλεύσαντες πεντήχοντα ἑκόμισαν τάλαντα ἀργυ-
ρίου τῷ δήµῳ: καὶ πρὸς Ἀντίπατρον (3) πρεσθεύσαντι

que factione, in quorum arbitrio tum erant omnia. Qui
antecedunt οἰκοδομὴν τειχῶν κτλ. Democharem spectant
urbem munientem contra Cascandrum , qui obsidione eam
cinxit (cf. Plut. Dem. 23). Aliter de bello quattuor annorum
statuit Droysenius Z tschft. f. Alterthumstw. 1836. n. 20.
121. Quem librum quum ad manus non habeam, argu-
menta quidem viri doctissimi afferre nequeo, capita vero
disputationis exscribere licet ex Westermanno in Pau-
lys Realencycl. v. Demochares : « Nach Droysens Ausein-
andersetzung ordnen sich die einzelnen Thatsachen am
angemessensten folgendermassen. Zuerst erscheint Demo-
cüares in einer oeffentlichen Stellung an der Spitze der wah-
ren Patrioten seit der Wiederherstellung der Democratie
durch Demetrius Poliorcetes im J. 307 ; durch Stratocles
Einfluss gestárzt ( Plut. Dem. 24), verliefs er Athen 303,
kehrte jedoch 298 dahin zurück; im vierjehrigen Kriege
( wahrscheinlich dem, wodurch Demetrius 297—294 den
durch die Scblacht bei Ipsus verlornen Einfluss in Griechen-
Jand wieder erlangt) rettete Demochares die Stadt durch
Ausbesserung der Mauern und durch Anschaffung von Muni-
tion und Vorrathen, im J. 297; 296 ging er als Gesandter
zuerst an Philipp ( Seneca De ira 111, 26), dann an Antipa-
ter, Cassanders Sohn (Polyb. XH, 13, 8); in demselben
Jabre αλλους er ein Bündniss mit den Boeotiern, wofür er
bald darauf von den Feinden der Democratie ( wahrschein-
lich von Lachares, 2960 oder 295) vertrieben wurde; und
unter dem Archon Diocles (etwa 237 oder 286) kehrte et
zurück und machte sich durch Einschrenkung des Staats-
aufwandes und gute Verwaltung um die Finanzen Athens
verdient; endlich ( vor 271) ging er als Gesandter an Ly-
simachus, und beantragte eine Gesandschaít an Pliole-
meus. »

(2) ἐπὶ Διοχλέους dox. ] Annus hujus archontis ignoratur.
Corsini F. H. tom. 11, 97 ait. : « Si Democbares populo
revocante reversus est, ille post sublatum Demetrii impe-
rium rediisse debuit : ideoque Diocles, quo archonte De-
mochares ab exilio revocatus est, Ol. 123, 2 vel 8 (287.
286), archontum fastis adjungi debet. » Quam argumenta-
tionem infirmam esse demonstrat Clinton. (Ε. H. tom. 1I,
p. 466 ed. tert.), cui Diocles statim post Philippum ar-
chontem (291) ponendus esee videtur.

' (3) Πρὸς Ἀντίπατρον πρεσθ.] Post mortem Cassandri
(0l. 120, 4. 297) regnum suscipit Philippus illus per
menses (non vero annos, uti est ap. Euseb.) quattuor,
deinde succedunt fratres ejus Antipater et Alexander per
annos duos οί menses sex (Euseb. p. 180 Mai). Hic est
Antipater, quem Demochares convenit. Idem paullo ante
ad Philippum legationem obierat, αἱ quid veri subest nar-
ratiunculee, quam servavit Seneca De ira IIT, 26 : Demo-
chares ad. illum (Philippum) Parrhesiastes ob nimiam
et procacem linguam appellatus , inter alios Athenien-
sium legatos venerat. Audita benigne legatione , Phi.
lippus, « Dicite, inquit, mihi, facere quid possum,
quod sit Atheniensibus gratum. » Excepit Demochares ,
« Τε, inquit, suspendere. » Indignatio circumstantium

DEMOCHARIS LEUCONGENSIS

xal λαθόντι εἴκοσι τάλαντα ἀργυρίου xat ᾿Ελευσῖνάδε
χομισαμένῳ τῷ δήµῳ, xat ταῦτα πείσαντι ἱλέσθαι τὸν
δημον καὶ πράξαντι xat φυγόντι μὲν ὑπὲρ ὅημοχρα-
τίας (4), µετεσχηχότι δὲ οὐδεμιᾶς ὀλιγαρχίας, οὐδὲ dp-
χὖν οὐδεμίαν ἠρχότι καταλελυχότος τοῦ δήμου’ xai
µόνῳ Ἀθηναίων τῶν χατὰ τὴν αὐτὴν ἡλιχίαν πολιτευ-
σαµένων μὴ µεμελετηχότι τὴν πατρίδα κινεῖν ἑτέρῳ
πολιτεύµατι 3) δηµοχρατία” xal τὰς χρίσεις xol τοὺς
νόμους xal τὰ δικαστήρια xal τὰς οὐσίας πᾶσιν Ἄθη-
ναίοις ἐν ἀσφαλεῖ ποιήσαντι διὰ τῆς αὑτοῦ πολιτείας,
xal μηδὲν ὑπεναντίον τῇ δημοκρατία πεπραχότι μήτε
λόγῳ µήτε ἔργῳ.

Singula quz hoc decreto subindicantur accura-
tius perscrutari non vacat. Satis habemus imaginem
Democharis paucis lineolis adumbrasse. Igitur vi-
rum agnoscimus moribus severis, lingua acerbe
libera (5), ingenio rebus eloquendis pariter ac stre-
nue gerendis idoneo. A studiis philosophicis non

ad tam inhumanum responsum exorta est : quos Ρλὶ-
lippus conticescere jussit , et Thersitam illum salvum
incolumemque dimittere. « At vos , inquit , cetreri legati,
nuntiate Atheniensibus, «ulto superbiores esse, qui
ista dicunt , quam qui impune dicla audiunt. — Lysi-
machbum, Ptolemseum , Philippum, Antipatrum legatus D.
adiit eo consilio ut patriam muniret contra Demetrium
Poliorceten (v. Droysen. |. l. p. 564 sqq. ). Ceterum Seneca
|. 1. perperam intelligit Philippum patrem Alexandri M.
Rubnkenius ad Rutil. Lup. 1, 2 historiam ad Antipatrum,
cujus Plutarchus ]. 1. meminit, referri voluit. Pro Antipa-
tro autem Clinton. ( p. 466 ), Cassandri filii immemor, sub-
stitueodum censuit Antigonum Gonatam. Quibus omnibos
facile supersedemus, quamquam recte moneat Clinton.,
Democharem apud Antigonum Gonatam in gratia fuisse.
Nempe Diogenes L. VII, 14 narrat : Δημοχάρους δὲ τοῦ Δά-
χητος ἁσπαζομένου αὐτὸν (Ζήνωνα ) καὶ φάσχοντος λέγειν xal
γράφειν ὧν ἂν χρείαν Exc πρὸς Ἀντίγονον, ὡς Exeívou πάντα
παρέξοντος, ἀχούσας οὐχέτ' avt σννδιέτριψε. De qua narra-
tione speciosius quam verius Ruhnken. : « In tota Democha-
ris vita nihil magis eminet quam democratis studium tyran-
nidisque odium. Itaque a vero abhorrere videtur Democha-
rem gratiam, qua apud Antigonum Gonatam floreret,
Zenoni philosopho vendifasse. » Ceterum de Demochare
Antigoni amico cf. etiam Diog. L. IV, 41 (v. infra). Droysen.
Hellen. 11, p. 209.

(4) φυγόντι ὑπὲρ δημοκρατίας] His indicari videatur alterum
D. exilium, pulsi fortasse a Lachare, qui tyrannide potitus est
Ol. 121, t. 296. Quamquam nescio an rectius statuas ver-
bis καὶ φύγοντι μὲν κτλ. non continuari seriem chronologi-
cam rerum à D. gestarum; sed merita et virtntes , que in
rebus modo recensitis conspiciantur, paucis comprehendi.

(5) Vide locum Senec in not. 3. Adde lian. V. H.
VIII, 12 : Ἐζξέπεσε γὰρ xal οὗτος (Θεόφραστος) ἐπὶ τῆς ἐξ
Ἀρείου πάγον βουλῆς λέγων, καὶ ταύτην ἀπολογίαν προεγέ-
ῥρετο, ὅτι χατεπλάγη τὸ ἀξίωμα τοῦ σννεδρίον. Πιχρότατα οὖν
ἀπήντησε xal ἑτοιμότατα πρὸς τοῦτον αὐτοῦ τὸν λόγον ὁ Δηι
µοχάρης, εἰπών' Ὢ Θεόφραστε, Ἀθηναῖοι ἦσαν, ἀλλ᾽ oy, οἱ
δώδεκα θεοὶ ol δικάζοντες. Idem 11, 7 : Δημοχάρης, 6 τοῦ
Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς, ἐπιδεῖξαι βουλόμενος, ὅτι τῆς Ex τῶν
πολλῶν χαχοφηµίας ὑπερφρονεῖ, θεασάμενός τινας χαθεζοµέ-
νους ἐν ἰατρείῳ ψογεροὺς, καὶ καχῶς ἀγορεύειν Ex. παντὸ; τρό-
πον διφῶντας, « Τί φατε ὑμεῖς (εἶπε) Δυσμενίδαι; » τὸ ὖθος
αὐτῶν ἅμα ἔχκα λύψας διὰ τούτου τοῦ ὀνόματος.

FRAGMENTA.

prorsus alienus fuisse videtur; nam cum Zenone
coluisse dicitur amicitiam (n. 3). Ac sane Stoico-
rum potissimum doctrinam Demochares in ea quz
tunc Athenis eret rerum publicarum conditione
probare debuit; reliquos philosophos fere omnes
publice discipline et dignitatis sincerique patriz
amoris judicavit corruptores. Id quod luculenter
patet ex oratione, qua legem Sophoclis de pellendis
philosophis vel potius de coercenda eorum docendi
libertate contra Philonem defendere studuit (6).

(6) Athen. XIII, p. 610, F : Σοφοκλής δέτις ψηφίσµατι ἐξήλασε
πάντας φιλοσόφους τῆς Ἀττικῆς, καθ) οὗ λόγον ἔγραψε φίλων,
ὁ Ἀριστοτέλους γνώριµος, ἀπολογίαν ὑπὲρ τοῦ Ἑοφοχλέους
Δημοχάρους πεποιηκότος, τοῦ Δημοσθένους ἀνεψιοῦ (debebat
ἀδελφιδοῦ).

Legem accuratius definit Diog. L. V, 36 : µηδένα τῶν φι.
λοσόφων σχολῆς ἀφηγεῖσθαι ἂν μὴ τῇ βονλῇ xal τῷ δήμῳ
δόξη, el δὲ p, θάνατον εἶναι τὴν ζημίαν. Tempus legis con-
stituendum ex versu Alexidis ap. Athen. |. J. : Πολλὰ ἀγαθὰ
δοῖεν οἱ θεοὶ Δημητρίῳ κτλ., ubi quum Demetrius nullus
alius sit quam Poliorcetes, lex illa procul dubio lata est
post liberatas a Demetrio Athenas (307) et ante exilium
Democharis (302). Cf. Clinton F. H. ad ann. 316. ipea
legis natura obstat ne sub Demetrii Phalerei administratione
latam esse putemus, monente Grauerto Analect. p. 335,
quem laudat Droysen. Hellenism, I, p. 498 ; ibidem vide de
legis scopo politico (οί. Larcher. ad Herodot. VII, p. 714),
quem ex ipsis orationis Democharez fragmentis intelligere
licet. Pertinent huc :

Athenaeus XI, p. 508, F : Εὐάγων δ᾽ ὁ Δαμψαχηνὸς, ὥς φασιν
Εὐρύπνλος καὶ Διχαιοκλῆς ὁ Κνίδιος ἐν εἰχοστῷ καὶ πρώτῳφ
Διατριθῶν, ἔτι δὲ Δημοχάρης ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ ὑπὲρ Σοφοκλέους
πρὸς Φίλωνα, δανείσας τῇ πατρίδι ἀργύριον ἐπὶ ἐνεχύρῳ τῇ
ἀκροπόλει, xal ἀποστερήσας, τνραννεῖν ἐθονλεύετο, ἕως
αννδραµόντες ἐπ᾽ αὐτὸν οἱ Λαμψαχηνοὶ , xoi τὰ χρήματα &xo-
δόντες, ἐξέδαλον. ἸΤίμαιος ὃ 6 Κυζιχηνὸς (v. Marquardt.
Cyz. p. 71.), ὡς ὁ αὐτὸς Δημοχάρης qnot, χρήµατα xal σἵτον
ἐπιδοὺς τοῖς πολίταις xai διὰ ταῦτα πιστενθεὶς εἶναι χρηστὸς
παρὰ τοῖς Κυζιχηνοῖς, μικρὸν ἐπισχὼν χρόνον ἐπέθετο τῇ
πολιτείᾳ δι ᾿Αριδαίον. Κριθεὶς δὲ, xai ἁλοὺς, xai ἁδοξή-
σας, ἐν μὲν τῷ πόλει ἐπέμενε παλαιὸς xal γεγηραχὼς, ἀτίμως
δὲ xal ἀδόξως διαζῶν. Τοιοῦτοι Ó' εἷσὶ xal vüv τῶν Άχαδη-
μαϊκῶν τινες , ἀνοσίως xal ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων γὰρ
ἐξ ἀσεθείας xal παρὰ φύσιν χνριεύσαντες διὰ γοητείαν, νῦν
εἰσὶ περίδλεπτοι΄ ὥσπερ καὶ Χαίρων ὁ Πελληνεὺς, ὃς οὐ µόνον
Πλάτωνι ἐσχόλακχεν, ἀλλὰ xal Écvoxoxrt. Καὶ οὗτος οὖν,
τῆς πατρίδος πιχρῶς τνραννήσας, οὐ µόνον τοὺς ἀρίστους τῶν
πολιτῶν ἐξήλασεν, ἀλλά xal τοῖς τούτων δούλοις τὰ χρήµατα
τῶν δεσποπῶν χαρισάµενος, καὶ τὰς ἐχείνων Υγυναῖκας σννή-
χισε πρὸς γάμον κοινωνίαν, ταῦτ᾽ ὠφεληθεὶς ἐκ τῆς χαλῆς Πο-
λιτείας xal τῶν παρανόμων Νόμων.

Etiam reliquorum, quz eodem sensu apud Athen. 1. |.
dicta sunt, bona pars ex Demochare fluxerit.

Idem V, 215, C postquam dixerat de Lysia Epicureo
philosopho, ὃς ἐξ ἱματίου τύραννος ἦν, subjicit : Τοιοῦτοι
εἰσὶν οἱ ἀπὸ φιλοσοφίας στρατηγοὶ, περὶ ὧν Δημοχάρης ἔλε-
γεν « Ὥσπερ ἐκ θύμόρας οὐδεὶς ἂν δύναιτο κατασχενάσαι
λόγχη», οὐδ ἐκ Σωκράτους στρατιώτην ἄμεμπτον. » Sequitur
disputatio de Socratis expeditionibus, quippe qua mera
Platonis sint commenta. — Idem Democharis dictum Athe-
n&us de alia re loquens repetit V, p. 187, D. Cf. Eusebius
P. E. XV, 2, p. 791.

Ex alia oratione Democharis Plutarch. Vit. X Orat.
p. 840, D (p. 1024 Didot.) : Ἐγένετο (8c. Αἰσχίνης) 9 εὔφω-

441

His jungendum est de Demetrio Phalereo judi-
cium (fr. 3). Concedit quidem exsanguinem et
jacentem civitatem ab eo relevatam esse, quatenus
ille effecerit ut copia rerum qua ad vitam necessa-
rie sunt, urbs abundaret; at num etiam glo-
rie et dignitati Atheniensium consuluit? Nonne
totus pendebat ex nutu Cassandri? Igitur nihil nisi
boni publicani laudem Demetrius mereri Demo-
chari videtur. Tanto Noster flagravit studio prisce
libertatis: Quam ubi tandem cives recuperave-
rant quodammodo, tantum abfuit ut servile in
Demetrium Poliorceten obsequium approbaret,
ut suis in adulatores et ipsum libertatis auctorem
dicteriis exilium sibi contraheret. Ejusmodi in-
dolis vir non caret adversariis. Quorum in nu-
mero fuisse scimus Democlem sive Democli-
dem oratorem (*) atque Archedicum poetam comi-
cum. Ille discipulus fuit Theophrasti Sophoclea ista
lege exulare coacti , hic vero a partibus stetit Stra-
toclis, quem Demochari auctorem exilii fuisse su-
pra diximus. Convicia eorum avide ex more suo
arripuit Tünzus (fr. 140 sq.), uti Suidas testa-
tur et Polybius.

Suidas v. ᾧ τὸ ἱερὸν πΌρ οὐκ ἔξεστι φυσῆσαι : Ti-
μαῖος dv Aw “Ἱστοριῶν. Ὡς οἱ περὶ Δημοχλείδην χατὰ
Δημοχάρους εἴπον, ὅτι µόνφ αὐτῷ πάντων Αθηναίων
οὐκ ἔξεστι τὸ [ερὸν πΌρ φυσῆσαι, ὥς μὴ καθαρεύοντι
τοῖς dw» µέρεσιν.

Polybius XII, 13: Τίμαιός φησι Δημοχάρην ἧἦται-
ῥηχέναι μὲν τοῖς ἄνω µέρεσι τοῦ σώματος, οὖκ εἶναι
δ ἄξιον τὸ ἱερὸν πῦρ φυσᾶν, ὑπερθεθηχέναι δὲ τοῖς

νος, ὡς δῆλον Ex τε ὧν φησι Δημοσθένης xal dx τοῦ Δημοχά-
ρους λόγον. Huc etiam illa pertinere videntur qua leguntur
in Anonymi Vit. Eschinis ( p. 269 in Βιογρ. Westermanni) :
Δημοχάρες 0 ὁ ἁδελφιδοῦς Δημοσθένους, εἶ ἄρα πιστευτέον
αὐτῷ λέγοντι περὶ Αἰσχίνον, φησὶν Ἰσχάνδρου τοῦ τραγῳδο-
ποιοῦ τριταγωνιστΏν γενέσθαι τὸν Αἰσχίνην xai ὑποκρινόμενον
Οἰνόμαον διώγχόιτα Πέλοπα αἰσχρῶς πεσεῖν καὶ ἀναστῆναι ὑπὸ
Σαννίωνος τοῦ χοροδιδασχάλου (ἐνθένδ) οὖν ὁ Δημοσθένης
Οἰνόμαον αὐτὸν ὀνομάζε., πρὸς εἰδότας τὸ πρᾶγμα ἐπισχώ.
πτων), καὶ μετὰ Σωκράτους xai Σιμύλου τῶν χαχῶν ὑποκριτῶν
ἀλᾶσθαι κατ ἀγρούς. Cf, Harpocration. v. Ἴσχανδρος' Δηῇο-
σθένης κατ᾽ Αἰσχίνου" τραγιχὸς ὑποκριτὴς ὁ ᾿Ιόχανδρός ἐστι.
Αοχεῖ δ᾽ αὐτῷ συνυποκρινόµενος Αἰσχίνης ὁ ῥήτωρ ἐν Κολλυτῷ
χαταπεσεῖν, χοθά φησι Δημοχάρης ἐν τοῖς Διχλόγοις. Ubiistud
ἐν Διαλόγοις gravem corruptelie suspicionem preebere pro-
pter locum Plutarchi bene monet Ruhnken. ad Rutil. Lup.
I, 2(p 87 ed. Frosch.), quo loco ex oratione quadam D.
citantur hec : Demochares : « Nam quis hec simul
universa perpeti possit, timorem, morbum, senectutem,
contumeliam , inopiam , vim ? quarum quavis una res
per se salisest gravis ad efficiendum. » Idem I, 21: Demo-
chares : « Nihil enim valebat assidua pro fratre ac
misericors deprecatio, quum judicaret tyrannus , cujus
crudeliiasomnem natura necessitudinem extinguebat. »

(*) De eo vide Dionys. Dinareth. c. 11; Plutarch. X Orat.
p. 842, D; Ruhnken. ad Rut. Lup. |. 1.; Westermann. Gesch.
d. gr. Bereds.p 100.n. 31. De Archedico v, Meinek. fragm.
Com. f , p. 458.

448

ἐπιτηδεύμασι τὰ Βότρυος ὑπομνήματα καὶ τῶν ἄλλων
ἀναισχυντογράφων.

De his ita judicat Polybius : Ταύτην δὲ τὴν λοι-
δορίαν, ait, καὶ τὰς ἐμφάσεις οὐχ olov ἄν τις διέθετο
πεπαιδευµένος ἀνὴρ, ἀλλ᾽ οὐδὲ τῶν ἐπὶ τέγους ἀπὸ τοῦ
σώματος εἱργασμένων οὐδείς. 'O δ', ἵνα πιστὸς φανῃ
κατὰ τὴν αἱσχρολογίαν καὶ τὴν ὅλην ἀναισχυντίαν, xal
προσχατέψευσται τἀνδρὸς, χωμικόν τινα μάρτυρα
προσεπισπασάµενος ἀνώνυμον. Πόθεν δ) ἐγὼ χαταστο»
γάζοµαι τοῦτο; Πρῶτον μὲν ix τοῦ πεφυχέναι xal τε-
τράφθαι καλῶς Δημοχάρην, ἀδελφιδοῦν ὄντα Δημο-
σθένους. Δεύτερον ἐκ τοῦ μὴ µόνον στρατηγίας αὐτὸν
ἠξιῶσθαι παρ Ἀθηναίοις, ἀλλὰ xal τῶν ἄλλων ctu,
ὧν οὐδὲν ἂν αὐτῷ συνεξέδραµε τοιαύταις ἀτυχίαις πα-
λαίοντι. Διὸ καὶ δοχεῖ µοι Τίμαιος οὐχ οὕτω Δημοχά-
ρους χατηγορεῖν, ὡς ἌἈθηναίων, oi τοιοῦτον ἄνδρα
προῆγον, καὶ τοιούτῳ τὴν πατρίδα καὶ τοὺς ἰδίους βίους
ἐνεχείριζον. Ἁλλ οὖχ ἔστι τούτων οὐδέν. OO. γὰρ ἂν
Ἀρχέδικος 6 χωμῳδιογράφος (*) ἔλεγε ταῦτα μόνος περὶ
Δημοχάρους, ὡς Τίμαιός φησιν’ ἀλλὰ πολλοὶ μὲν ἂν
τῶν Αντιπάτρου φίλων, χαθ) οὗ πεπαρρησίασται πολλὰ
xal δυνάµενα λυπεῖν οὗ µόνον αὐτὸν τὸν Ἀντίπατρον,
ἀλλὰ xal ἐχείνου τοὺς διαδόχους xal φίλους γεγονότας"
πολλοὶ δὲ τῶν ἀντιπεπολιτευμένων, ὧν ἦν καὶ Δημή-
τριος 6 Φαληρεὺς, οὗ χεῖνος o0 τὴν τυχοῦσαν πεποίηται
κατηγορίαν ἐν ταῖς Ἱστορίαις (Sequentia vide in
fr. 2 )..., ἀλλ ὅμως οὔτε Δημήτριος οὔτ᾽ ἄλλος οὐδεὶς
εἴρηχε περὶ Δηαοχάρους τοιοῦτον οὐδέν. "Et ὧν ἐγὼ
βεθαιοτέραν τὴν τῆς πατρίδος ἡγούμενος μαρτυρίαν
3 τὴν Τιμαίου πικρίαν, θαρσῶν ἀποφαίνομαι μηδενὶ
τὸν Δημοχάρους βίον ἔνοχον εἶναι τῶν τοιούτων χατη-
γορηµάτων. — Hac recte sine dubio Polybius. Ce-
terum Timzi loco adde que leguntur apud Diog.
L. IV, 41 : Τούτου (Λεωχάρους, at scr. Κλεοχάρους.
Vide Ruhnk. ad Rutil. Lup. I, 2) τοῦ Μυρλεανοῦ
ἤρων καὶ Δημοχάρης 6 Λάχητος xa Πυθοχλῆς ὁ τοῦ

(*) Quum Archedici loco apud Suidam nominetur De-
moclides, Rubnken. ad Rutil. Lup. I, 2, p. 88, ut loca
inter se pugnantia concilientur, statuit, a Timzo duplicem
proditum esse convicii auctorem, Archedicum comicum
et Democlidem oratorem, Polybium vero et Suidam satis
habuisse alterutrüm e Timaso memorare. Quae quidem re-
pugnare videntur verbis Polybii Deye ταῦτα μόνος, nisi for-
tasse diversis locis Tim:zeus de eadem re verba fecerat,
quorum alium Polybius, alium Suide auctor respexerit.

HISTORLAE.
1.

Democbares Demosthenis cognatus credete se ait Demo-
sthenem non sumpto veneno, sed per deorum providentiam
atque honorem Macedonum crudelitati ereptum esse morte
repentina et doloris experte.

2.

Demetrium Phalereum Demochares non leviter in Histo-

ria sua perstrinxerat. Ait enim eam ejus fuisse administra-

DEMOCBARIS LEUCONGENSIS

BouvyéXou * οὓς χαταλαθὼν (sc. Ἀρκεσίλαος) ὑπ ἀνεζι.
καχίας ( ἀνδρικαχίας Hesych. Mil. p. τὰ ) παραχωρεῖν
ἔφη. Διὰ ταῦτα δ) οὖν ἔδαχνόν τε αὐτὸν οἱ προειρη-
μένοι xal ἐπέσχωπτον, ὡς φίλοχλον xal φιλόδοζον,

De nmisronis Democharis Cicero Brut. 83 :
Demochares autem qui fuit Demostheni sororis
fílius , et orationes scripsit aliquot, et earum rerum
historiam , quce erant Athenis ipsius eetate geste,
non tam historico quam oratorio genere perscripsit.
Idem De orat. II, 23 : 4lia quedam dicendi mol-
liora et remissiora genera viguerunt. Inde Demo-
chares, quem aiunt sororis filium fuisse Demostheni.
Opus satis amplum fuisse et a sene demum Demo-
chare compositum liquet ex fragm. 3. 4. 6. Ne
plura de eo disseramus , impedimur fragmentorum
paucitate,

ΙΣΤΟΡΙΑΙ.
1.

Plutarch. Demosth. c. 3ο : Δημοχάρης 6 τοῦ Av»
µοσθένους οἰχεῖος οἴεσθαί φησιν αὐτὸν (Δημοσθένη) οὐχ
ὑπὸ φαρμάκου, θεῶν δὲ vip] xal προνοία τῆς Maxs-
δόνων ὠμότητος ἐξαρπαγῆναι συντόμως καταστρέψαντα
xal ἁλύπως. [Κατέστρεψε 8 ἕκτη ἐπὶ δέχα τοῦ Πυανε-
Ψιῶνος μηνὸς, ἐν ᾗ τὴν σχυθρωποτάτην τῶν Osauo-
φορίων ἡμέραν ἄγουσαι παρὰ τῇ θεῷ νηστεύουσιν ai
γυναϊχες] ( Ol. 114, 3. 322.) Agnoscis et Demo-
sthenis cognatum et oratorem.

2.

Polybius XII, 13, 9 : Ob (Demetrii Phalerei)
χεῖνος (Demochares) οὗ τὴν τυχοῦσαν πεποίηται xa-
τηγορίαν ἐν ταῖς Ἱστορίαις, φάσχων αὐτὸν τοιοῦτον
γεγονέναι προστάτην τῆς πατρίδος, χαὶ ἐπὶ τούτοις
σεμνύνεσθαι χατὰ τὴν πολιτείαν, ἐφ olc ἂν xol τελώνηὲ
σεµνυνθείη 3) βάναυσος.. Evi γὰρ τῷ πολλὰ xai λυσιτε-
λῶς πωλεῖσθαι xavk τὴν πόλιν, xal δαψιλῃ τὰ πρὸς
τὸν βίον ὑπάρχειν πᾶσιν, ἐπὶ τούτοις enel μεγαλαυχεῖν
αὐτόν" xal δ ὅτι χοχλίας αὐτομάτως βαδίζων προηγεῖτο
τῆς πομπῆς αὐτῷ, σίαλον ἀναπτύων, σὺν δὲ τούτοις
ὄνοι διεπέµποντο διὰ τοῦ θεάτρου (διότι δὴ πάντων τῶν
τῆς Ἑλλάδος χαλῶν f πατρὶς παραχεχωρηχκυῖα τοῖς
ἄλλοις; ἐποίει Κασσάνδρῳ τὸ προσταττόµενον), ἐπὶ

tionem reipublice, atque ejusmodi rebus insignem, propter
quas fere publicanus aliquis aut vilis opifex sese efferant.
Nam quod multa in urbe vili pretio veneant, quodque
abundent copie ad victum necessarie, eo Demetrium glo-
riari scribit : sed nimirum, quod limax, interni mechanismi
ope gradiens ac salivam exspuens, in pompa ei preivit ,
simuMNue asini per theatrum sunt traducti (quod scilicet
Atlienienses , concessa ceteris Grzecis omnium honestarum
rerum gloria, Cassandro imperata facerent ) ; horum, ait ,
illum non puduisse. 7

FRAGMENTA.

τούτοις αὐτὸν οὐκ αἰσχύνεσθαί φησιν. Antecedentia
vid. in Introductione. Cf. Droysen. Hellen.l, p. 429.

3.

E LIBRO VICESIMO.

Athen. VI, p. 353, F : Διαθόητος δὲ ἐγένετο ἐπὶ xo-
λαχεία xal 6 τῶν Αθηναίων ὀῆμος. Δημοχάρης γοῦν,
ὁ Δημοσθένους τοῦ ῥήτορος ἀνεφιὸς (immo ἀδελφι-
Cox), ἐν τῇ εἰκοστῃ τῶν Ἱστοριῶν διηγούµενος περὶ ἃς
ἐποιοῦντο o. ᾿Αθηναῖοι χολαχείας πρὸς τὸν Πολιορχητήν
Δημήτριον, xai ὅτι couv. οὐκ ἦν ἐχείνῳ βουλομένῳ,
γράφει οὕτως" « Ἐλύπει μὲν xal τούτων ἔνια αὐτὸν, ὡς
ἔοιχεν, οὐ μὴν ἀλλὰ xai ἄλλα γε παντελῶς αἰσγρὰ xal
ταπεινά" Λεαίνης μὲν χαὶ Λαμίας Ἀρροδίτης ἱερὰ,
χαὶ Βουρίχου xat ᾿Αδειμάντου xat Ὀξυθέμιδος τῶν χο-
λάχων αὐτοῦ καὶ βωμοὶ xal ἡρῷα xat σπονδαί. Τούτων
iuo: xal παιᾶνες ἤδοντο, ὥστε xal αὐτὸν τὸν
Δηκήτριον θαυμάζειν ἐπὶ τοῖς γινοµένοις, xai λέχειν,
ὅτι οὐδεὶς ἐπ᾽ αὐτοῦ Αθηναίων γέγονε µέγας xal ἀδρὸς
eh duci. »

Sequitur Duridis fr. 3o. De re (204 a. C.) cf.
Droysen. Hellen. 1, p. ὅτι sqq.

4.
E LIBRO VICESIMO PRIMO.
Athen. VI, p. 353, B : det γοῦν 6 Δημοχάρης, ἐν

419
Tjj πρώτη xat elxoavz, yptoov: « Ἐπανελθόντα δὲ τὸν
Δημήτριον ἀπὸ τῆς Λευχάδος xai Κερχύρας el; τὰς
Αθήνας, οἱ Ἀθηναῖοι ἐδέχοντο o0 µόνον θυμιῶντες xal
στεφανοῦντες χαὶ οἰνοχοσῦντες , ἀλλὰ xal προσόδιά χαὶ
χοροὶ χαὶ Ἰθύφαλλοι | μετ ὀρχήσεως xal ᾠοῆς ἁπήντων
αὐτῷ, καὶ ἐφιστάμενοι κατὰ τοὺς ὄχλους ᾖδον ὀρχού-
µενοι, καὶ ἐπάδοντες, ὡς εἴη μόνος θεὸς ἀληθινὸς, of
" ἄλλοι χαθεύδουσιν, 7j ἀποδημοῦσιν, 7) οὐκ εἰσὶ, ve-
γονὼς δ᾽ εἴη ἐκ Ποσειδῶνος xal Αφροδίτης, τῷ δὲ
χάλλει διάφορος, xal τῇ πρὸς πάντας φιλανθρωπία
χοινός, Δεόμενοι ὃ) αὐτοῦ ἰκέτευον, qal, xat προσηύ-
χοντο. »

5.

Plutarch. Demetr. 37 : Δημογάρης δ 6 Χόλιος
(scr. Λευκονοεὺς) τὸν Δημήτριον ἐχάλει Μῦθον. εἶναι
γὰρ αὐτῷ καὶ Λαμίαν. Constat de Lamia .Demetrii
meretrice; de Libycz Lamiz fabula v. Duris fr. 35.

6.

Lucian. Macrob. c. 10 (p. 640 Didot.) : Ἄγαδο-
κλῖις δὲ 6 Σιχελίας τύραννος ἐτῶν ἐνενήχοντα πέντε
τελευτᾶ, καθάπερ Δημοχάρης xol Τίμαιος ἱστοροῦσιν.
Moritur Agathocles an. 289 a. C.

3.
E LIBRO VICESIMO.

Famosa etiam fuit adulatio, qua populus usus est Athe-
niensis. Demochares quidem , Demosthenis oratoris conso-
brinus, vicesimo Historiarum libro , adulationem exponens
qua usi sunt Athenienses adversus Demetrium Poliorceten,
ipso etiam nolente hoc factum esse scribit his verbis : « Of-
fenderunt etam eum, ut opinio est, horum nonnulla. At illi,
his uon contenti , alia etiam prorsus turpia humiliaque ad-
Κερί : Leznm et Lamize Veneris templa; et Burichi,
Adimanti et Oxythemidis, assentatorum illius, aras et hecoa
et libationes. Et horum cuique paeanes etiam canebantur :
ut ipse Demetrius , miratus quie fierent, diceret, neminem
Sta :fate Atheniensium repertum qui animo esset magno
fortique. »

4.
E LIBRO VICESIMO PRIMO.

Demochares libro primo et vicesimo sic scribit : « Athenas

FRAGMENTA HIST. CR. — YOL. It.

vero redeuntem Demetrium a Leucade et Corcyra sic exce-
perunt Athenienses , u( non modo odorum suffitu ef coronis
et libationibus eum honorarent, verum etiam prosodia et
chori et itbyphalli cum saltatione et cantu obviam ei ve-
niebant; οἱ passim subsistentes, medias inter hominum
turbas canebant saltabantque a£cinentes ei « esse solum

' ipsum deum vere nominatum , quum dormirent ceteri dei,

aut peregre abiissent , aut nulli essent omnino; esse eum
Neptuno et Venere prognatum , pulchritudine prestantem
omnibus, beneficientia vera omnes perinde complectentem. »
Denique precibus ad eum directis , supplices orabant. »
ó.
Demochares Leuconoensis Demetrium Phalereum appel.
lat Fabulam ; nam esse ei etiam Lamiam.
6.

Agathoclis Siciliae tyrannus annos natus nonaginta quin.
que vitam finivit, ut Demochares et Timaeus dicunt.

HIERONYMUS CARDIANUS.

HieronymusCardianus("*), Eumenis item Cardiani
zequalis et familiaris, natus fuerit inter an, 370—
360. Nam quo tempore Antigonus Eumenem de-
bellavit, magna vir existimationis fuit (317), in
historiis vero componendis occupatus adhuc post
annum 272 (v fr. 10). Annis vixissedicitur centum
etquattuor. Lucian. Macrob.c. 22 (p. 643 Didot):
Ἱερώνυμος δὲ ἐν πολέμοις γενόμενος xal πολλοὺς xa-
µάτους ὑπομείνας xal τραύματα, ἔζησεν ἔτη τέσσαρα
καὶ ἑχατὸν, ὥς Ἀγαθαρχίδης dv τῃ ἐνάτη τῶν Περὶ
Ἀσίας ἱστοριῶν λέγει, xal θαυμάζει γε τὸν ἄνδρα, ὡς
µέχρι τῆς τελευταίας ἡμέρας ἄρτιον ὄντα ἐν ταῖς συνου-
σίαις καὶ πᾶσι τοῖς αἰσθηρίοις μηδενὸς γενόµενον τῶν
πρὸς ὑγίειαν ἔλλιπῃ. Eadem tradit Phlegon Macrob.
p. 200, 12 ed. W. (ubi Ἱερώνυμος 6 συγγραφεύς).
Diem igitur obierit inter an, 366 —256.

De primis Hieronymi fatis nihil traditum acce-
pimus (**). Moschion apud Áthenzum V, p. 306, E

(*) Sevinus ( Recherches sur la vie et les euvres de
Jéróme de Cardie in Mém. de l'Académ. des I. et bell.
lett. tom. XIII, p. 20 sqq. ) Cardianum confundit cum Hie-
ronymo Arcade, cujus meminit Demosth. De f. leg. p. 344
R. coll. De coron. p. 324. Quod pluribus demonstrarunt
Kiessling. in Dissert. De Mensechmo et Hieronymo Card.
( Cizie 1830) p. 17 et sq. BROECKENER. De vila et scriptis
Alieron. Card.in Zeitschft f. Allerihumswissensch. 1842.
p. 253. lidem alios Sevini errores diluerunt, quos h. |.
commemorare tzdet.

(5) Ex reliquis Hieronymis nobis memorandi sunt :

t. Hieronymus, Rhodius, peripateticus, Timonis
Phliasii et Lyconis seequalis ( v. Clinton. F. H. III. ad an.
250 ). Is prseter libros philosophicos ( x. µέθης Athen. p. 499
F ; 425, F ; περὶ ἐποχῆς Diog. L. M, 105; cf. Athen. p. 602. A;
Plut. Moral. p. 48 B, 45& E,460 C, 612 D, 626 Α, 1038
C, 1096 A; Clem. Al. p. 178, 48. 9, 12.) et Epistolas
( Athen. p. 435, A) et opus περὶ ποιητῶν ( Neque enim alius
Hieconymi est. Liber V erat de citharedis , Athen. p. 635;
alia ejus pars περὶ τραγῳδοποιῶν laudatur Apostolio ΧΙ, 41;
cf. Leutsch. ad Zenob. p. 219. Vita Sophocl.) composuit
etiam Ὑπομνήματα (Lo coptxá ( Athen. p. 557 E de Eu-
ripide; p. 604 D de Sophocle); ab iis non diversa fuerint τὰ
Σποράδην ὑπομνήματα, que memorat Diog. L. 1, 26.
27 de Thalete; 11, 14 de Anaxagora. Ex iisdem libris hau-
serit Diog. L. VIIT, 21 de Pythagora , X1; 16 de Heraclito;
II , 16 de Socrate ( cf. Athen. XIII, p. 556. Plutarch. Arist.
27 ) ; ΤΙΠ, 37, 58 de Empedocle. Vides Ὑπομνήματα illa in
historia philosophica et literaria versata , ideoque a nobis
aliena esse. Neque ex loco Plutarchi ( Ages. c. 13) ubi Hie-
ronymi de Agesilai virtutibus narratio affertur, aliud opus
historicum ab eo scriptum esse colligi licet, quum notum
sit ejusmodi narratiunculis locos philosophise morali soleri
lllustrari. In epistolis quoque res historicas auctor tetigit,
uti ap. Athen. l. ]., ubi mentio fit Alexandri πρὸς τὰ ἆφρο-
δίσια οὐχ εὖ διαχειµένον. Quae vero Strabo ex Hieronymo
affert de rebus geographicis (Strab. p. 378, 443, 475 ,) ea
non ad philosophum (ut Westermannus et Brücknerus sta.
tuerunt), sed procul dubio ad Cardianum ( fr. 5. 11. 12 )

dicit : Θαυμαζέτω... Ἱερώνυμος ἐπὶ τῇ xataoxevir, τῆς
ἁρμαμάξης ᾗ συνέθαινε καταχομισθῆναι τὸ Αλεξάνδρου
σῶμα (cf. Polycriti fr. a a). Ex hac igitur currus fu.
nebris descriptione, ut videtur, amplissima, Hiero.
nymum apud principes Macedonum fuisse, quum
justa illi defuncto regi persolverunt, jure colligit
Brücknerus ]. 1., addens : « Quo quemadmodum de-
venerit si quzratur, nihil sage est quod ipsis veterum
testimoniisdemonstrari possit ; insignem tameninter
Macedones locum Hieronymus, antequam in gra-
tiam veniret Antigoni, non obtinuisse , immo totus
fere pependisse videtur ab Eumene, quo auctore
non incredibile est eum in aulam sive ad exercitum
Macedonum arcessitum esse, Quod si quis statuit
jam Philippo rege factum esse, non est sane in setate
Hieronymi quod repugnet. » Mox Hieronymum
cum Eumene in Noris castello ab Antigoni copiis
obsessum videmus. Unde quum legati de pacifica-
tione ad Antipatrum mitterentur, princeps legatio-
nis fuit Hieronymus 6 τὰς τῶν διαδόχων ἱστορίας γε-
γραφώς (Diodor XVIII, 42, 15 cf. Droysen. Hellen.
I, p. 173). Arduum hoc negotium magnzque
indigens prudentie, quandoquidem hoc maxime
Eumenes mandasse videtur, ut Antipatro suspe-
ctum redderet Antigonum, quippe qui alüiora
spiraret et potiri summa rerum aperte jam moli-

historicum sunt referenda. — Rhodium H. etiam De rheto-

ribus scripsisse liquet ex Dionysio H. De Isocrat. jud. c. 13.
— Dubia res est ad quempam pertineat locus Athen. I, p. 48,
B : Ἠχμασε δὲ ἡ τῶν ποιχίλων ὑφὴ, μάλιστα ἐντέχνων περὶ
αὐτὰ γενοµένων Ἀχεσᾶ xai ᾿Ελικῶνος τῶν Κυπρίων’ ὑφάνται
9 ἦσαν ἔνδοξοι' καὶ ἦν Ἑλικὼν νἱὰς Ἀχεσᾶ, ὥς qno Ic
ῥώνυμος. Intellexerim H. Ἠἰιοάίσπι, eundem ad quem γε] -
qua quie ex H. Atbenwus habet , referenda sunt.

2. Hieronymus Aigyplius, τὴν ἀρχ αιολογίαν «v
Φοινικικὴν συγγβραψάµενος. Joseph. A. J. I, 8, 6 (Eu-
seb. P. E. p. 414 B) postquam de navigii parte inde ab
diluvii temporibus in Armenia superstite ex Beroso ( v. fr.)
dixit , addit : Μέμνηται δὲ τούτων xai Ἱερώνυμος 6 Αἰγύπτιος
ὁ τὴν ἀρχαιολογίαν τὴν Φοινικιχὴν συγγραψάµενας, χαὶ Μνα-
σέας δὲ xal ἆλλοι πλείους.

Idem I, 3, 9 post Manethonem, Berosum et Hestisum
nominat τὸν Αἰγύπτιον Ἱερώνυμον inter eos , qui olim ho-
mines longevissimos fuisse prodiderint ( vive Berosi fr. 6
8). Cf. Syncellus p. 34 A ; Cedren. p. 11; Zonaras p. 19;
Freculph. 1, c. 25. Tertullianus Apol. c. 19 scriptores a
Josepho partim probatos partim non probatos recenset Ma-
nethonem, Berosum , Hieronymum .£gyptium Tyri re-
gem, Ptolemeum Mendesium etc; scilicet obversabatur
Tertulliano Hiromus , rex Tyrius, ut bene monet Vossius.
Hunc Hieronymum eundem esse puto cum.eo qui de theolo-
gia Orphica scripsit, quem librum alii ad Hellanicum retole-
runt. Damascius p. 381 : 'H δὲ χατὰ τὸν Ἱερώνυμον espoyén
(Ορφικὴ θεολογία) καὶ ' EX)&vxov , εἴπερ μὴ xai xal ὁ avt
ἐστιν. Cf. Prolegg. de vit. Hellan. p. ΧΧΧ.

FRAGMENTA. 451

retur (v. Diod. XVIII, 41). At spem successus
diluit mors Antipatri. Qua per Asiam divulgata,
Antigonus multo confidentius διενοεῖτο ἐπελθεῖν
τὴν Ασίαν xal τοὺς μὲν προὐπάρχοντας σατράπας ἐκ-
θαλεῖν, πρὸς δὲ τῶν ἑαυτοῦ φίλων χαθιστάναι τὰς ἡγε-
µονίας ( Diodor. 1. ]. c. 50, 6). Ταῦτα δὲ διανοηθεὶς
Ἱερώνυμον (*). μὲν τὸν τὰς ἱστορίας γράψαντα µετε-
πέµφατο, φίλον ὄντα καὶ πολίτην Ἐθμένους τοῦ Kap-
διανοῦ τοῦ συμπεφευγότος εἷς τὸ χωρίον τὸ χαλούμενον
Νῶρα. Τοῦτον δὲ µεγάλαις δωρεαῖς προχαλεσάµενος
ἐξαπέστειλε πρεσθευτὴν πρὸς τὸν Βὐμένη, παρακαλῶν
τῆς μὲν περὶ Καππαδοχίαν μάχης γενομένης πρὸς
αὐτὸν ἐπιλαθέσθαι, γενέσθαι δὲ φίλον xal σύμµαχον
αὐτῷ κτλ. (idid. 5o, 4). « Quibus locis, Brückne-
rus ait, quamquam singula queque magis perspi-
cue exposita velis, hoc tamen patere ex iis videtur,
Hieronymi apud Antigonum non minorem fidem
quam apud Eumenem fuisse. » Ceterum male res
cessit. Mox proelium commissum , quo capti Eume:
nes et Cardianus in manus venerunt Antigoni. Alter
supplicio affectus, alter humaniter a victore ex-
ceptus est, Diodorus XVIII , 44, 7 : Ἀνήχθη 9 ἐν
τοῖς τραυµατίαις αἰχμάλωτος καὶ ὃ τὰς ἱστορίας συν-
ταξάµενος Ἱερώνυμος 6 Καρδιανὸς, ὃς τὸν μὲν ἔμπρο-
σθεν χρόνον ὑπ᾿ Εὐμένους τιμµώμενος διετέλεσε, μετὰ
δὲ τὸν ἐχείνου θάνατον ὑπ᾿ Ἀντιγόνου ἐτύγχανε φιλαν-
θρωπίας xal πίστεως. « Quz fides et gratia quanta
fuerit ( verba Brückneri sunt) , reliqua omnis Hie-
ronymi vita docet. Ab Antigono enim transiit ad
Demetrium et ab hoc ad Antigonum Gonatam De-
metrii filium, Superstite adhuc Antigono multa
eaque gravissima ei munera delata esse videntur,
Quo pertinet que apud Diodorum (XIX,100)
commemoratur lacus asphaltite custodia, cujus
Demetrii in Nabateos expeditio opportunitatem
fecerat. Gravior etiam , cujus apud Flavium Jose-
phum ("*) mentio fit, Syrie praefectura, quam pro-
vinciam per aliquot annos in potestate fuisse An-
tigoni constat, Sed hoc etiamsi dubites num vere
tradiderit Judaicarum antiquitatum auctor, non
est tamen cur Luciano sive quisquis alius De lon-
gevis istum librum conflavit, diffidas, in prelio

(*) Sc. ab Antipatro redeuntem , uti videtur. Cf. Droy-
sen. Hellen. |, p. 197.

(**) « In Apion. 1, c. 23 ( fr. 14). Quum de Hieronymo
etiam /Egyptio, qui de Phoenicum scripserit rebus , Jose-
phus dixerit, dubium possit videri num hic intelligendus
esset Cardianus , nisi et setas ejus quoe Hecatmi fuisse dici-
tur, et quod successorum Alexandri scripsisse historiam
fertnr, hunc ipsum significari affirmaret. Apud Antiochum
autem regem, qui cogitari non posset nisi unus ex Seleuci
Nicatoris posteris, quum nulla unquam Cardianus scriptor
gratia floruerit, uno omnium, qui de ea re judicarunt,
consensu nomen corruptum esse verioremque lectionem in
interpretatione latina, qur Antigoni regis habet, depre-
bendi judicatum est. »

ad Ipsum a partibus Hieronymum Antigoni stetisse
tradenti ( De long. c. 11). Simili favore ut Anti-
gonus et filius eum et nepos amplexi sunt, Deme-
trius enim rex Macedonie factus, Bootie eum
Ino*o subjectz prefecit ('; cum Antigono Go-
nata autem in Peloponneso fuisse videtur, quum
Pyrrhus Argis mortem oppeteret, Verba enim ἀνδρὶ
γὰρ βασιλει συνόντα ἀνάγχη πᾶσα ἐς χάριν γράφειν
&p. Pausan. ( fr. 10) ad Antigonum referenda sunt,
non, utSevino placuit , ad Pyrrhum, a cujus parti-
bus Hieronymusnunquam nonalienissimus fuisse vi-
detur. Ex iis enim quz sequuntur el δὲ xal... vodostv
( v. fr. 10), nihil colligi potest, nisi Hieronymum,
ut Antigono regi placeret, de Pyrrhi morte dixisse
invidiosius. » Hactenus de vita auctoris nostri,

Scripsit Hieronymus historiam τῶν διαδόχων nec
non τῶν ἐπιγόνων, usque ad mortem Pyrrhi (474)
vel etiam paullo ulterius narrationem deducens.
Τὴν τῶν διαδόχων ἱστορίαν ssepius memoratam vidi—
mus; τὴν περὶ ἐπιγόνων πραγµατείαν semel citat
Dionysius Halicarnassensis in Ant. Rom. 1, 6 (fr.
8), de ea operis parte cogitans, qua Pyrrhi in Ita-
lia res gestas Hieronymus exposuit. —Ab eodem au -
ctore etiam Alexandri historiam tractatam esse
fuere olim, qui opinarentur. Scilicet quum apud
Suidam legatur : Ἱερώνυμος Καρδιανὸς ὃς τὰ ἐπ᾽
Ἀλεξανδρίᾳ πραχθέντα συνέγραψε, , locum aperte cor-
ruptum ita Vossius, Fabricius (B. Gr. II, p. 219),
Mannertus (Gesch. d. Nachfolg. lex. p. 357)cor-
rigendum pfRtarunt, ut scribatur ὑπ Αλεξάνδρου,
vel ex Kiesslingii (1. ]. p. 27) sententia ἐπ Άλε-
ξάνδρου. Quae emendatio quum neque ex fragmentis
neque aliunde commendari possit, Leopardus
( Em. ΧΙ, 9)recte vidit scribendum esse ἐπ᾽ Ἄλε-
ξάνδρῳ, post 4lexandrum, id quod probarunt
Wesselingius (ad Diodor. XVIII, 36) , Brückner.
l. 1. p. 259 , Bernhardy. ad Suid. l. l., Geier. Script.
rer. Alex. Prolegg. p. XX. Quamquam haec tituli
ratio insoliti quiddam habet.

Reliquie operis haud dubie amplissimi perexiguae
sunt, non propterea, quod raro seriores scriptores
eo usi sunt, sed quod nomenauctoris sui plerumque
celarunt. Nam Diodorum, ut hunc nominem, in
narrandis rebus Eumenis, Antigoni , Demetrii,
Hieronymum maxime ducem sectatum esse extra
dubitationis aleam positum esse censeo. Vide dis-
putationem Brückneri, quam fragmentis subjicien-
dam curavimus. — Ex eodem Brücknero h. Ἱ. ap-
ponere liceat , quse de auctoritate scriptoris nostri
vir doctissimus disseruit. « Ad fidem Hieronymi

(*) Plutarch. Demetr. 39 : Ὁ δὲ (Δημήτριος) ταῖς πόλεσιν
ἐμθαλὼν φρουρὰν xal πραξάµενος πολλὰ χρήματα xoi καταλι-
πὼν αὗτοῖς ἐπιμελητὴν καὶ ἁρμοστὴν Ἱερώννυμον τὸν ἱστορικὸν
ἔδοζεν ἠπίως κεχρῆσθαι κτλ.

29.

452

HIERONYMI CARDIANI

cetisendam , ait, gravissima sunt quz a Pausania | in qua tantopere sibi placebant qui tum fuere 1í-

referuntur (v. fr. 6 et 10). Hieronymus enim quum |
expeditionem narravisset in Epirum factam a Lysi- |
macho, ne sepulcris quidem eum regum ex /Facida-
rum generepepercisse tradiderat. Quod quum minus
credibile judicaret Pausanias, quia reges isti non
'Pyrrhi tantum , sed, materno certe genere, etiam
Alexandri M. majores exstiterint, tum alioquin,
scribit, Hieronymo invisos fuisse reges przter An-
tigonum, in cujus adeo gratiam scripserit, tum
maxime Lysimachum, quod Cardia, patria Hiero-
nymi urbe , excisa, Lysimachiam pro ea in isthmo
Chersonesi Thracim condiderit, In medio relin-
quendum est, num Alexandri M., quantacunque ea
fuit, reverentia impedimento esse potuerit , quo-
minimus pro lubitu suo Lysimachus in regum Epiro-
ticorum reliquias grassaretur, et Hieronymi quod
de eo exstabat testimonium rejiciendum plane fue-
rit ; sed quod invidiosius dixisse Hieronymus fertur
de successoribus Alexandri universis, gratiam vero
captasse Antigoni, non abhorrere certe apparet a
vitae ejus conditione, tantoque facilius credere li-
cet Pausaniz, quod non suam hanc ille sed aliorum
etiam opinionem proferre videtur (ὁ δὲ Ἱερώνυμας
οὗτος ἔχει μὲν καὶ ἄλλως δόξαν πρὸς ἀπέχθειαν γράψαι
τῶν βασιλέων (fr. 6). Ab Eumenis enim partibus
qui usque ad mortem ejus stetisset, non poterat
non infestus esse iis, qui regiae familiz, quam ille
defendebat , quocunque modo perniciem machi-
nati fuerant; e quibus ut solum excfferet Antigo-
num , acerrimum olim Eumenis adversarium, tum
virtute commotus esse videtur et magnitudine
animi, qua insignis inter successores Alexandri
Antigonus fuit , tum gratia et benevolentia , quam
expertus ab eo fuerat. Ab hac una vero, si qua
fuit, quae inhsereret historiis ejus labe si discesseris,
dubitari vix potest, quin vera dicere et voluerit
Hieronymus et potuerit. Voluisse eum , tum quod
supra attulimus Agatharchidis de eo testimo-
nium (?, tum quse familiaritas ei et gratia fuit
apud Eumenem et Antigonum ejusque filium et
nepotem demonstrat; potuisse, quod qus vitz
ejus ratio fuit, uberrimam ei rerum notitiam sup-

peditabat, Accedit quod rhetoricz artis affectatio ,

storici, aliena fuisse videtur ab eo homine, qui
in rerum gerendarum continuo usu versatus, sub-
actum quoque et sanum ingenium ad historiam
scribendam affert, Simplici igitur et incompto di.
cendi genere usus, nec neglectz tamen verborum
compositionis notam apud Dionysium (1) defu-
giens jejunitate magis orationis quam quzsesito ni-
mium ornatu offendisse videtur. »

ΤΩΝ ΔΙΑΔΟΧΩΝ KAL-EIIHTONQON ΙΣΤΟΡΙΑΙ.

Athenzus V, p. 217, D : Περδίχχας τοίνυν πρὸ
Ἀρχελάου βασιλεύει... ὥς μὲν Ἱερώνυμος εἴχοσιν ὀχτὼ
(6ο .ἔτη). Cardiano H. hzc tribuit Brückner. quam.
quam dubitans. Rectius petita putaveris eo Hie-
ronymi Rhodii opere Περὶ ποιητῶν, quum eo loco
proferantur ab Athenzo, ubi de Agathonis tra-
gici apud Archelaum versati temporibus disputat.
De re cf. fragm. Marsyz Philippensis fr. 6 a in
Script. Alex. p. 45,

Athenzus V, p. 206, E : Ἱερώνυμος ἐπὶ τῇ χατα-
σχευη τῆς ἁρμαμάς ης» 5 συνέθαινε χαταχομισθῆναι τὸ
Melivipoo σῶμα (sc. θαυμαζέτω).

Appianus Mithrid. c. 8 " 213 Didot. ) : Κακ-
παδοχίας δὲ πρὸ μὲν Μακεδόνων οἵτινες ἦρχον, ovx
ἔχω σαφῶς εἰπεῖν, εἶτε ἰδίαν ἀρχὴν, εἴτε Δαρείου xa-
τήχουον. Ἀλέξανδρος δέ µοι δοχεῖ τοὺς ἄρχοντας τῶνδε
τῶν ἐθνῶν ἐπὶ φόρῳ καταλιπεῖν, ἐπειγάμενος ἐπὶ Δα-
βεῖον. Φαίνεται γὰρ xal Ἀμισὸν, dv. Πόντῳ πόλιν
Ἀττικοῦ γένους, ἐπὶ δηµοχρατίαν, ὡς πάἄτριον σφίσι
πολιτείαν, ἀγαγών. Ἱερώνυμος δὲ οὐδ' ἐπιψαῦσαι τῶν
ἐθνῶν ὅλως, ἀλλ’ ἀνὰ τὴν παράλιον τῆς Παμφυλίας
xai Κιλικίας ἑτέραν ὁδὸν ἐπὶ τὸν Δαρεῖον τραπέσθαι.

(4) Dionysius De compos. verbor. p. 5, 16 Sylb., ubi
Hieronymus cum Duride, Phylarcho, aliis inter eos recen-
Setur, a quibus apta verborum compositio plane sit neglecta.
Οὐδεὶς ᾧετο δεῖν ἀναγχαῖον αὐτὸ (τὸ δεξιῶς τὰ ὀνόματα avvtt-
θέναι ) εἶναι, οὐδὲ συµθάλλεσθαί τι τῷ κάλλει τῶν λόγων ΄ τοὶ-
γάρτοι τοιαύτας συντάξεις χατέλιπον , οἵας οὐδεὶς ὑπομένει µέ-
χρι χορωνίδος διελθεῖν.

HISTORIA SUCCESSORUM ALEXANDRI
EORUMQUE FILIORUM.

1.

Miretur Hieronymus adornationem currus illius, quo
Alexandri corpus vectum est.

1 8.
Cappadocir qui ante Macedonas praefuerant , propriumne
Viabuerint regtum , an Darii imperio fuerint subjecti , haud

satis compertum habeo. Alexander vero videtur harum
gentium principes ea lege, ut tributum ipei penderent , re-
liquisse, quum contra Darium properaret. Nam et Ami-
sum , Ponti civitatem, Atticze originis, ab Alexandro li-
bertate donatam, et popularem in ea administrationem,
veluti patriam regiminis formam, restitutam esse compe-
rimus. Quamquam Hieronymu$ scribit, ne atligisse qui-
dem Alexandrum illas gentes, sed alia via juxta maritimam
Pamphyliz et Cilicise oram esae profectum. Perdiccas vero,
qni post. Alexandrum Macedonibus praefuit, Ariarathem ,

FRAGMENTA.

Ἡερδίχχας δὲ, ὃς ἐπι Ἀλεξάνδρῳ τῆς Μαχεδόνων
ἦρχεν, Ἀριαράθην, Καππαδοχίας ἠγούμενον, εἴτε ἀφι-
στάµενον, εἴτε τὴν ἀρχὴν αὐτοῦ περιποιούµενος Μαχε-
δόσιν, εἷλε xol ἐχρέμασε, καὶ ἐπέστησε τοῖς ἔθνεσιν
Εὐμένη τὸν Καρδιανόν. Hzc ex Perdicca historia,

2.

Lucian. Macrob. c. 13, p. 641 Didot.: Ἀριαράθης
δὲ ὁ Καππαδοχῶν βασιλεὺς δύο piv xoi ὀγδοήχοντα
ἔζησεν ἔτη, ὥς Ἱερώνυμος ἵστορεῖ. Ἐδυνήθη δὲ taux;
xal ἐπὶ πλέον διαγενέσθαι, ἀλλ᾽ ἐν τῇ πρὸς Περδίχκαν
μάχη ζωγρηθεὶς ἀνεσχολοπίσθη. Cf. Diodor. XVIII,
16, qui procul dubio sua hausit ex Hieronymo.

3.

Id. ibid. : Μιθριδάτης δὲ 6 Πόντου βασιλεὺς, 6 προσ-
αγορευθεὶς Κτίστης, Ἀντίγονον τὸν µονόφθαλμον φεύ-
γων, ἐπὶ Πόντου ἐτελεύτησε, βιώσας ἕτη τέσσαρα καὶ
ἀγδοήχοντα, ὥσπερ “Ἱερώνυμος ἱστορεῖ καὶ ἄλλοι συγ-
γραφεῖς. Cf. Clinton. F. H. tom. III, p. 423.

5.
Id. ibid. c. 11 (p. 641 Didot.) : Ἀντίγονος δὲ
& Φιλίππου ὃ μονόφθαλµος βασιλεύων ἩΜαχεδόνων
περὶ Φρυγίαν μαχόμενος Σελεύχῳ xal Λυσιμάχῳ τραύ-
pact πολλοῖς περιπεσὼν ἐτελεύτησεν ἑτῶν ἑνὸς xal
ὀγδοήχοντα, ὥσπερ 6 συστρατευόµενος αὐτῷ Ἱερώνυμος
ἱστορεῖ. Καὶ Λυσίμαχος δὲ Μακεδόνων βασιλεὺς ἐν τῇ
πρὸς Σέλευχον ἀπώλετο µάγη ἔτος ὀγδοηχοστὸν τελῶν,
ὥς 6 αὐτός φησιν Ἱερώνυμος.

5.

Strabo VIH, p. 379 : Τὴν δὲ τοποθεσίαν τῆς πό-
λεως (Κορίνθου) , ἐξ ὧν Ἱερώνυμός τε εἴρηχε xai Eo-

Cappadocic praefectum, sive propter defectionem sive ut ,
regionem eam Macedonibus acquireret, captum in cru- |

453

δοξος xa ἄλλοι, xai αὑτοὶ δὲ εἴδομεν νεωστὶ ἀναλγφθεί-
σης ὑπὸ τῶν Ῥωμαίων, τοιάνδε εἶναι συμθαίνει. Quae
ex sequentibus Hieronymo, quz aliis debeantur,
sciri hequit. Descriptionem Corinthi dederit H.,
quo loco de Ácropoli a Demetrio Poliocreta obsessa
egit ( Diodor. XX, το»: Ol. 119, 2. 3o3). Brück-
nerus omnia quz apud Strabonem ex Hieronymo,
leguntur ad Rhodium philosophum referenda opi.
natur, quoniam Strabo X, p. 475 init. Hieronymum
inter claros viros Rhodi oriundos recenset, veli-
quis locis non addit patrie notitiam,

6.

Pausanias I, 9, 9 : Λυσίμαχος δὲ xai ἐς πόλεμον
πρὸς Πύρρον χατέστη τὸν Αἰαχίδου, φυλαξας δὲ ἐξ
Ἠπείρου ἀπιόντα (olo. δὴ τὰ πολλὰ ἐχεῖνος ἐπλανᾶτο),
τήν τε ἄλλην ἐλεηλάτησεν Ἠπειρον, xal ἐπὶ τὰς θήχας
ἦλθε τῶν βασιλέων. Γὰ δὲ ἐντεῦθεν ἐμοί ἐστιν οὐ πιστά.
Ἱερώνυμος δὲ ἔγραψε Καρδιανὸς Λυσίμαχον τὰς θήχας
τῶν νεχρῶν ἀνελόντα τὰ ὁστᾶ ἐκρῖψαι. Ὁ δὲ Ἱορώνυμος
οὗτος ἔχει μὲν xal ἄλλως δόξαν πρὸς ἀπέχθειαν γράψαι
τῶν βασιλέων, πλὴν Ἀντιγόνου , τούτῳ δὲ οὗ δικαίως
χαρίζεσθαι τὰ δὲ ἐπὶ τοῖς τάφοις τῶν ᾿Ἠπειρωτῶν, παν-
τάπασίν ἐστι φανερὸς πρὸς ἐπήρειαν συνθεὶς, ἄνδρα Μα-
χεδόνα θήχας νεχρῶν ἀνελεῖν. Χωρὶς δὲ ἠπίστατο δήπου
καὶ Λυσίμαχος, οὐ Πύρρου σφᾶς προγόνους µόνον, ἀλλὰ.
xal Ἀλεξάνδρου τοὺς αὐτοὺς τούτους ὄντας' xal γὰρ
Αλέξανδρος Ἠπειρώτης ἦν xal τῶν Αἰακιδῶν τὰ πρὸς
μητρός: ἡ δὲ ὕστερον. Πύρρου πρὸς Λυσίμαχον -συμ-
μαχία δηλοι, καὶ προσπολεμήσασιν ἀδιάλλακτόν γ8.
οὐδὲν πρὸς ἀλλήλους γενέσθαι σφίσι: τῷ δὲ Ἱφρωνύμῳ
τάχα µέν που xal ἄλλα ἦν ἐς Λυσίμαχον. ἐγχλήματα,
µέγιστον δὲ, ὅτι τὴν Καρδιανῶν πόλιν ἀνελὼν Λυσι-

δ. .
Situs urbis ( Corinthi) , quod eum ex Hieronymi , Eudoxi

cem. egit, Eumenemque Cardianum gentibus iilis pre- ' aliorumque scriptis collegimus , tum ipsi urbe nuper a Ro-,

posuit.
2.

Ariarathes , Cappadocum rex , duos et octoginta vixit
annos, ut Hieronymus ait, potuissetque fortasse etiam
longius vitam producere , nisl in proelio contra Perdiccam
commisso captus , cruci esset affixus.

μα ———— €

manis instaurata vidimus talis est.
6.

Lysimachus Pyrrhum quoque AEacide filium bello est
adortus. Ejus namque ab Epiro profectione observata,
quum sepe ille domo abesse consuesset , et relignam Epi-
rum hostilem in modum populatus est, et ad regum sepul-

i

8. | cra pervenit. His addit Hieronymus Cardianus, quod ut
. Mithridates, Ponti rex, cognomine Conditor, Antigonum ; credam adduci non possum : Lysimachum, eductis ex terra
coclitem fugiens in Ponto mortuus est, quum vixisset. | defunctorum conditoris, ossa. dissipasse. Sed hic ipse Hie-
quattuor el octoginta annos , ut refert Hieronymus et scri- | ronymus et alioquin eo quo in reges flagrabat odio ductus
ptores alii. | scripsisse creditur, quum unum tamen Antigonum mullis
4. ; idem et haudquaquam debitis laudibus exornet; et hac
Antigonus , Philippi filius, cocles, rex Macedonum, in :
Phrygia pognans cum Seleuco et Lysimacho, vulneribus |
moultis confectus cecidit, annorum quum esset unius οἱ
octoginta , ut narrat, qui expeditionis illius socius ipsi fuit, .
Hieronymus. Etiam Lysimachus, Macedonum rex, in
prolio contra Seleucum periit annum agens octogesimum ,

ul idem ait Hieronymus.

illum de regum Epiri monumentis a Macedone viro destru-
ctis ad calumniam commentum omni modo apparet. kt
sciebat haud dubie ipse Lysimachus eos non Pyrrhi solum,
sed Alexandri etiam majores eosdem fuisse, quum Alexander
maternum genus ab Epiro atque adeo ab /Eacidis duceret.
Argumento est prseterea inter Pyrrhum et Lysimachum
non multo post reconciliata societas, nulla per beilum in-

154 HIERONYMI CARDIANI

µαχίαν dvi! αὐτῆς ὦκισεν ἐπὶ τῷ Ἰσθμῷ τῆς Θραχίας
Χερρονήσου. Cf. Justin. XVI, 3; Plutarch. Pyrrh.
c. 12; Droysen. Hellenism. L, p. 626 sq. 670.

"v

Plutarch. Pyrrh. e. 12,7, de proelio ad Pando-
siam : Διονύσιος μὲν οὖν ὀλίγω τῶν πενταχισχιλίων
xal µυρίων ἑλάσσονας πεσεῖν ἵστορεῖ τῶν 'Ῥωμαίων,
Ἱερώνυμος δὲ µόνους ἑπταχισχιλίους, τῶν δὲ περὶ Πύρ-
pov ὁ μὲν Διονύσιος µυρίους καὶ τρισχιλίους , 6 δὲ Ἱε-
ῥώνυμος ἐλάττονας τῶν τετραχισχιλίων.

8.

Idem ibid, c. a1, 6,de proclio ad Asculum :
Ἐκ τούτου µάχης ἄλλης τῶν πραγμάτων αὐτῷ δεοµέ-
νων ἀναλαθὼν τὴν στρατιὰν ἐχώρει, xai περὶ Ἄσχλον
πόλιν τοῖς Ῥωμαίοις συνάψας xal βιαζόµενος πρὸς χω-
pla δύσιππα xal κοταμὸν ὑλώδη xai τραχὺν, ἔφοδον τῶν
θηρίων οὗ λαβόντων, ὥστε προσμῖξαι τῇ φάλαγγι, τραυ-
µάτων πολλῶν γενοµένων xal νεχρῶν πεσόντων, τότε
μὲν διεχρίθη µέχρι νυχτὸς ἀγωνισάμενος. (7) T; δὲ ύστε-
gxía στρατηγῶν δι’ ὁμαλοῦ τὴν µάχην θέσθαι xal τοὺς
ἐλέφαντας ἐν τοῖς ὅπλοις γενέσθαι τῶν πολεμίων, προέ-
λαθε τὰς δυσχωρίας φυλαχῇ xal πολλὰ καταµίξας
ἀχοντίαματα xal τοζξεύματα τοῖς θηρίοις, ex; ye μετὰ
ῥώμης καὶ βίας πυχνὴν xal συντεταγµένην τὴν δύνα-
µιν. (8) Οἱ δὲ Ῥωμαῖοι τὰς διαχλίσεις καὶ τὰς ἀντι-
παραγωγὰς τὰς πρότερον οὐχ ἔχοντες ἐξ ἐπιπέδου συνε-
φέροντο χατὰ στόµα xal σπεύδοντες ὥσασθαι τοὺς
ὁπλίτας, πρὶν ἐπιθῆναι τὰ θηρία, δεινοὺς περὶ τὰς σα-
βίσσας τῶν ξιφῶν ἀγῶνας εἶχον ἀφειδοῦντες ἑαυτῶν
xal τὸ τρῶσαι xal χαταθαλεῖν ὁρῶντες, τὸ δὲ παθεῖν
εἰς οὐδὲν τιθέµενοι. (9) Χρόνῳ δὲ πολλῷ λέγεται μὲν
ἀρχὴ τροπῆς κατ᾽ αὐτὸν γενέσθαι τὸν Πύρρον ἐπερεί-

σαντα τοῖς ἀντιτεταγμένοις, τὸ δὲ πλεῖστον dixi
xal βίᾳ τῶν ἕλε εφάντων χατειργάσατο χρήσασθαι τῇ
ἀρετῃ πρὺς τὴν μάχην τῶν Ῥωμαίων μὴ δυναμένων,
ἀλλ᾽ οἷον ἐφόδῳ κύματος 3 σεισμοῦ κατερείποντος οἷο-
µένων δεῖν ἐξίστασθαι μηδὲ ὑπομένειν ἆ ἀπράκτους ἀπο-
θνῄσχειν ἐν τῷ μηδὲν ὠφελεῖν πάντα πάσχοντας τὰ
χαλεπώτατα. (ιο) Της δὲ. φυγῆς οὗ μαχρᾶς εἷς τὸ στρα-
τόπεδον γενομένης , ἑξαχισχιλίους ἀποθανεῖιν φησὶ τῶν
Ῥωμαίων Ἱερώνυμος, τῶν δὲ περὶ Πύρρον ἐν τοῖς
βασιλικοῖς Ὑπομνήμασιν ἀνενεχθῆναι τρισχιλίους πεν-
τακοσίους xai πέντε τεθνηκότας. (a Ὅ μέντοι Διονύ--
σιος οὔτε δύο περὶ ᾿Ασχλον µάχας οὔτε ὁμολογουμένην
ἆτταν ἱστορεῖ γενέσθαι Ῥωμαίων, ἅπαξ δὲ µέχρι ὃδυ-
σμῶν ἡλίου μαχεσαμένους μόλις ἁπαλλαγῆναι, τοῦ
Πύρρου τρωθέντος ὑσσῷ τὸν βραχίονα xal τὴν ἀπο-
σκευὴν ἅμα Σαυνιτῶν διαρπασάντων, ἀποθανεῖν δὲ xal
Πύρρου xol Ῥωμαίων ἄνδρας ὑπὲρ µυρίους πεντα-
χισχιλίους ἑκατέρων.

In postremis pro δαυγιτῶν διαρπασάντων leve
Δαυνίων δ., uti estin descriptione hujus pugnz,
quam ex Dionysii libro XX inter alias eclogas legis
ad calcem Opp. Josephi tom. II, p. 1 sqq.ed.Didot.,
Descriptionem pugne, quas die secundo pugnata
est, ex Hieronymo petitam esse , dubium vix est,
quum nihil de ea habeat Dionysius, prater
Dionysium vero Hieronymum potissimum in hac
historie parte Plutarchus sequatur. Ceterum ad
eam Hieronymi Historiarum partem , qua erat de
Pyrrhi in Italia rebus gestis, referenda esse viden-
tur quz de Romanis antiquitatibus, data occasione,
obiter exposuisse auctor noster dicitur. [ta enim
Dionysius H. Ant. R. I, 6 : Πρῶτον μὲν, ὅσα χἀμὲ
εἰδέναι, τὴν "Popatxv ἀρχαιολογίαν ἐπιδραμόντος

juria fuisse inter ipsos ad reditum in gratiam spem inter-
queam. Sed Hieronymus et alias forsan habuit cum Lysi-
macho simultatis causas , et eam procul dubio maximam,
quod ille, Cardianorum urbe eversa , pro ea Lysimachiam
in Isthmo Thraciz Chersonesi condiderit.

7.

In prelio ad Pandosiam Dionysius refert paullo minus
quindecim millibus Romanorum cecidisse, Hieronymus
tantum septem millía ; a Pyrrhi parte ille tredecim, hic non
prorsus quattuor millia.

Inde Pyrrhus , rebus alterum flagitantibus proelium , ca-
sira movit et ad Asculum oppidum signa cum Romanis con-
tulit, ac redactus ad loca equitatui iniqua, apud amnem
rapidum et cujus rip essent arbustis obsitze, quum elephan-
tis aditus in Romanam aciem non pateret , multis utrimque
vulneralis et cxesis, nox tandem prelium diremit. (7) Po-
stridie ut equali loco pugnam commilteret, elephantique
in Romanos irruere possent , iniquiora loca presidio occu-
pavit, multisque velitibus et sagittariis inter elephantos
admixtis, densis ordinibus exercitum ingentem multa cum

vi in hostem duxit. Romani qui flectere et ab altero latere
irrumpere, ut superiori pugna, non possent, a fronte in
planitie cum hostibus concurrerunt ; quum vero ante ele-
phantorum impetum phalangem fundere intenderent, ve-
hemens fuit eorum pugna, gladiis contra sarissas conten-
dentium , neque vite parcentium sus, sed ut sauciarent
aut dejicerent hostem , nihil sollicitorum quid ipsis fieret.
Quum diu esset pugnatum , pelli tandem coeperunt , ut fer-
tur, οἱ ea parte, qua Pyrrhus ipse hostibus repugnabat ;
maxime autem elephantorum robore et impetu sunt pulsi,
quum propter eos virtute sua uli non possent, sed veluti
fluctu aut terrx» motu ingruente, cedendum sibi intelli-
gerent, nec sustinendum ut infectis rebus occumberent
nulloque fructu atrocissitna quaevis perferrent. Fuga non
lenga fuit , castris in vicinia positis. Millia Romanorum sex
cecidisse Hieronymus ait; a parte Pyrrhi millia tria quin-
gentos quinque occubuisse , ita esse in Regiis annotatum
commentariis. Dionysius nec duas ad Asculum pugnas,
nec certam de Romanis victoriam refert : semel usque ac
occasum solis quum pugnatum οἱ ;brachiuin Pyrrho pilo
vulneratum esset, simulque Samnitibus impedimenta ejus
diripientibus, aegre diremptos fuisse; ab utraque parte
scorsum supra quindecim millia desiderata fuisse.

FRAGMENTA.

Ἱερωνύμου τοῦ Καρδιανῶ συγγραφέως ἐν τῇ τῶν Ἐπι-
γόνων πραγµατείᾳ. Cf. I, 7.

9.

Plutarch. Pyrrho ο, 25,5, de fossa qua Spar-
tam contraPyrrhum mulieres Latedzmoniz cinxe-
runt : "Hy τὸ μὲν πλάτος αὐτῆς πήχεων 8E, τὸ δὲ
βάθος τεττάρων, τὸ δὲ μῆχος ὀχτάπλεθρον, ὡς ἵστορα
Φύλαρχος (fr. 47), ὣς δὲ Ἱερώνυμος, ἔλαττον. « Huc
pertinere probabile est etiam quz Parthenius ha-
bet c. 33, ubi de Chelonide qua traduntur, vel
Phylarchum vel Hieronymum auctorem habere
videntur. » BauEckwEn. Probabilius est ea ex Phy-
larcho, id genus historiuncularum amantissimo,
ducta esse, quem auctorem sepius citat Parthe.
nius, Hieronymum nunquam.

10.

Pausan. I, 13, 9 : Θαῦμα δὲ ποιοῦμαι τῶν χαλου-
µένων Αἰαχιδῶν αὐτοῖς χατὰ τὰ αὐτὰ ἐχ τοῦ θεοῦ
συµθῆναι τὴν τελευτήν *. εἴγε Ἁχιλλέα μὲν "Όμηρος
ὑπὸ Αλεξάνδρου φησὶ τοῦ Πριάμου καὶ Ἀπόλλωνος
ἀπολέσθαι: Πύρρον δὲ τὸν Αχιλλέως f; Πυθία προσέτα-
ξεν ἀποχτεῖναι Δελφοῖς' τῷ δὲ Αἰαχίδου συνέθη τὰ ἐς
τὴν τελευτὴν, ola Ἀργεῖοί τε λέγουσι xol Λευχέας
ἐποίησε. Διάφορα δὲ ὅμως ἐστὶ xai ταῦτα, ὡς Ἱερώ-
νυµος 6 Καρδιανὸς ἔγραψε- ἀνδρὶ γὰρ βασιλεῖ συνόντα
ἀνάγκη πᾶσα ἐς χάριν συγγράφει. Εἰ δὲ xal Φίλι-
στος αἰτίαν διχαίαν εἴληφεν, ἐπελπίζων τὴν ἐν Συρα-
χούσαις κάθοδον, ἀποχρύψασθαι τῶν Διονυσίου τὰ
ἀνοσιώτατα , 7, που πολλή γε Ἱερωνύμῳ συγγνώμη τὰ
ἐς ἡδονὴν Αντιγόνου γράφειν.

Quse de morte Pyrrhi (an. 471) Hieronymus tra-
diderit, colligas ex antecedentibus (I, 13, 7) , ubi :
Κεράμῳ δὲ βληθέντα ὑπὸ γυναιχὸςτεθνάναι φασὶ
Πύρρον. Ἀργεῖοι δὲ οὗ γυναῖκα τὴν ἀποχτείνασαν, Δή-

455

µητρα δέ φασιν εἶναι γυναικὶ εἰχασμένην. "abra ἐς τὴν

Πύρρου τελευτὴν αὐτοὶ λέγουσιν Ἀργεῖοι καὶ ὁ τῶν

ἐπιχωοίων ἐξηγητὴς Λευχέας ἐν ἔπεσιν εἴρηχεν. De his

recte judicat Droysen. Hellen. II, p. 198, ubi vide.
11.

Strabo IX, p. 443 : Ἱερώνυμος δὲ τῆς πεδιάδος
Θετταλίας χαὶ Μαγνήτιδος τὸν χύχλον τρισχιλίων στα-
δίων ἀποφαίνεται’ ὠχῆσθαι δ' ὑπὸ τῶν Πελασγῶν :
ἐξελασθῆναι δὲ τούτους si; Αἰτωλίαν ὑπὸ Λαπιθῶν:
εἶναι δὲ τὸ νῦν καλούμενον Πελασγικὸν πεδίον, idv
ᾧ Λάρισσα καὶ } υρτώνη καὶ Φεραὶ x«i. Μόψιον xal
Βοιθηῖς καὶ 0σσα καὶ Ὁμόλη καὶ Πήλιον xa Μαγνῆ-
τις. Cf. Müller, Dor. I, p. 36, Min. p. 192. 197.
Ubi de his H. exposuerit incertum; neque vero ab-
horruisse Hieronymum ab ejusmodi digressionibus
arguunt verba Dionysii supra (fr. 8).

αλ,

Strabo. X, p. 475 : Ambitum Crete insulz Ar-
temidorus esse dicit stadiorum 4100 : Ἱερώνυμος
δὲ μῆχος δισχιλίων φήσας, τὸ δὲ πλάτος ἀνώμαλον,
πλειόνων ἂν εἴη λέγων τὸν χύχλον 3j ὅσον Ἀρτεμίδωρος,
κατά τε τὸ τρίτον µέρος τοῦ μήκους.

13.

Josephus C. Apion. p. 105o, E : Ὅτι δὲ oix
ἀγνοοῦντες ἔνιοι τῶν συγγραφέων τὸ ἔθνος ἡμῶν ἀλλ᾽
ὑπὸ φθόνου τινὸς 3) δι’ ἄλλας αἰτίας οὐχ ὑγιεῖς τὴν µνή-
µην παρέλιπον, τεχμήριον οἶμαι παρέξειν. Ἱερώνυμος
γὰρ 5 τὴν Περὶ τῶν διαδόχων ἱστορίαν συγγεγραφὼς,
κατὰ τὸν αὐτὸν μὲν χρόνον ἦν Ἑκαταίῳ, φίλος δ' àv
τοῦ Ἀντιγόνου (libri Αντιόχου) βασιλέως, τὴν Συρίαν
ἐπετρόπευεν. Ἁλλ᾽ ὅμως Εκαταῖος μὲν τὸ βιθλίον
ἔγραψε περὶ ἡμῶν, Ἱερώνυμος δ’ οὐδαμοῦ κατὰ τὴν
ἱστορίαν ἐμνημόνευσε, καίτοι σχεδὸν iv τοῖς τόποις
διατετροφώς.

9.

Fossa latitudo sex, altitudo quattuor cubitorum, longl-
tudo octo jugerum , Phylacho auctore, fuit. Hieronymus mi-
norem tradidit.

10.

Maxime mihi mirandum videtur ((res?) ex JEacidarum
gente divinitus oblata nece occubuisse : Achillem equidem
Homerus prodidit ab Alexandro Priami filio et Apolline
interfectum; Pyrrhus vero , ejus filius , Pythize jussu Del-
phis occisus est; huie denique acide filio, quale et Ar-
givi dicunt et Leuceas cecinit, mortis genus obtigit. De ejus
tamen csede non satis congruunt quee scripsit Hieronymus
Cardianus : quem scilicet cum rege viventem in ejus gra-
tiam scribere maxime fuit necesse. Nam sl Philistus venia
dignus habetur, qui quum Syracusas se restitutum iri spe-
raret, multa Dionysii flagitia dissimulavit, Hieronymo certe
multa ad Antigoni gratiam scribenti venia danda.

11.

Hieronymus campestris Thessalize e£ Magpesisee ambitum

tria stadiorum millia continere affirmat ; habitatam primo

p——Á———— d

a Pelasgis , quos Lapithe in AEtoliam expulerint ; qui nunc
vocatur Pelasgicus campus , in eo esse Larissam , Gyrtonen,
Pheras, Mopeium, Bobeldem lacum, Ossam, Homolen,
Pelium et Magnetidem.

12.

Hieronymus Crete longitudini duo millia stadiorum tri-
buens , latitadinem ineequalem esse dicens, majorem insule
ambitum quam Artemidorus facere videtur tertia parte
longitudinis.

13.

Quod vero scriptorum nonnulli gentem Judaicam non
ignorantes, sed propter invidiam quandam aut alias ob
causas non juetas memoriam nostri omiserint , indicium me
daturum esse arbitror. Hieronymus enim , qui successorum
Alexandri historiam conscripsit , aequalis quidem Hecatui,
regis vero Antigoni amicus, Syrie erat procurator. Et
Hecateus quidem etiam librum scripsit de gente nostra,
Hieronymus autem nequaquam nostri in Historia meminit,
licet pene in ipsis locis enutritus esset.

490

His subjicimus disputationem Brückneri (1. 1.
p. 2362 sqq. ) de usu qui Hieronymi historiarum fue-
rit apud posterioris cevi scriptores.

. « Fragmentorum Hieronymi quum tanta sit exi-
litas, opera pretium est diligentius inquirere,
num forte ' vestigia quedam ejus deprehendi pos-
sint apud eos scriptores, qui de rebus ab ipso tra-
ditis post eum exposuerunt , apud Diodorum, Ju-
stinum, Nepotem, Plutarchum et in Excerptis
Arriani De rebus post Alexandrum gestis apud
Photium. A Justino , Nepote, in Excerptis Arriani
Hieronymus nullo loco memoratur, a Diodoro et
a Plutarcho, ab hoc in Vitis Eumenis et Demetrii,
memoratur quidem, sed non ita, ut hausta quaedam
ex eo esse tradantur. Nonnisi in Pyrrho diserte
quadam ex eo referuntur. Quocirca si plura exsti-
Ussent, qui eandem cum Hieronymo historia par-
tem eadem fide, copia et consilio tractavissent,
tam dubia essent, que disputari de his rebus pos-
sent, ut in- medium ea proferre vix auderem.
Primum autem et paucissimos fuisse intelleximus,
qui omnem istam Diadocborum, qui dicebantur,
historiam ,complecterentur, neque eos scriptores
qui Hieronymo Cardiano ab ulla parte preferendi
esse viderentur, deinde quz modo disputavimus
de ratione ejus, viam certe monstrant, qua ve-
stigia queedam ejus indicemus. Copiosius igitur qui
res istas illustrarunt, recurrisse hac ipsa de caussa
ad historias Hieronymi censendi sunt, nec secus,
qui vel Eumenis cummaxime laudes extollerent,,
vel Ànüigoni, qui celebrati pre ceteris ab Hiero-
nymo fuisse dicuntur.

« Ex iis autem si primum examinantur ea, que
de Eumene tradita exstant, Diodorum , Nepoter,
Plutarchum, Arrianum tam apposite narravisse ad
illam Hieronymi rationem apparebit , ut aut multa
desumpsisse ex eo, aut toti fere pependisse ab eo
videantur, Justinum contra alios plerumque au-
ctores secutum esse. Nepotem enim affirmare certe
licet nec abhorrere ab ratione Hieronymi, et in
plurimis cum Diodoro et Plutarcho consentire,
Plutarchus sane habet que rationi isti minus con.
veniant, atque et Duridem laudavit in Eumenis
vita, et alios fortasse etiam auctores usurpavit, non
ita tamen hos secutus est, quin Hieronymo plus
tribuisse videatur. Apud Diodorum reperiri ve-
stigia Hieronymi, tum e copia intelligitur et co-
lore narrationis, tum e consensu qui plerumque ei
cum Plutarcho est, Simili autem modo apud Ar-
rianum exstant qua propter congruentiam suam
cum iis, quz a reliquis traduntur, ad cundem nos
recurrere fontem jubent. Diligentius vero singula-
rum rerum examen accuratius etiam hoc docebit.

« Dejuventute Eumenis et de fatis ejus ante mor-

HIERONYMI CARDIANI

tem Alexandri M. praeter Nepotem et Plutarchum
nemo fere est qui tradiderit. Jam si de genere quz
feruntur Eumenis, inter se comparantur, quz ho-
norificentiora sunt Eumeni , eadem etiam veriora
esse apparet. Ita enim Plutarchus c. 1 :Εὐμένη δὲ
τὸν Καρδιανὸν ἱστορεί Δοῦρις (fr. 6 ubi vide ) κτλ.
Mox autem : Δοχοῦσι δ᾽ εἰχότα λέγειν μᾶλλον οἳ διὰ ξε-
γίαν καὶ φιλίαν πατρῴαν τὸν Εὐμένη λέγοντες ὑπὸ τοῦ
Φιλίππου προαχθῆναι. His plane consentiunt quz
( Eum. c. 3) de inimicitiis inter Eumenem (nobi-
liore igitur loco natum) et Hecatseum Cardiano:
rum tyrannum traduntur. "Hv γὰρ αὐτοῖς πατρική
τις ἐκ πολιτικῶν διαφορῶν ὑποψία πρὸς ἀλλήλους, et
verba Nepotis : Etsi ille domestico summo genere
erat, tamen Macedones eum sibi aliquando ante-
poni indigne ferebant. Itaque quz Eumenem alio-
quin persequebatur invidia Macedonum, fecisse
etiam videtur, ut generi ejus illa labes, si qua fuit,
adspergeretur. Contraria tradidisse Hieronymum
certum puto; non ita certum sane, debuisse ex eo
neque potuisse ex alio fonte illa quidem apud Ne-
potem et Plutarchum repeti , probabile tamen esse
Hieronymum potissimum respici a Plutarcho inter
eos, qui Duridis opponuntur auctoritati, nemo,
puto, infitiag iverit. Sic fortasse apud Nepotem
etiam quz sequuntur, ad Hieronymum revocanda
sunt : Hic peradolescentulus ad amicitiam accessit
Philippi 4mynte etc. usque ad omnium rerum ha-
bitus est. particeps. Minus conveniunt Hieronymo
quz de avaritia produntur Eumenis a Plutarcho,
et de vafritia, qua post mortem Hephzstionis,
quem adversarium habuerat , Alexandri iram de-
fugerit ( Eum. c. 3 : 6 δὲ πανοῦργας ὤν κτλ. )..

« Sed universam Hieronymus Alexandri succes-
sorum historiam tradiderat. Cujus operis consilio
tam convenientem judicamus, que apud Diodorum
(XVIII, 5) est subjeete ab Alexandro Asiz de-
scriptio , ut Diodorus nobis, quum praeterire po- .
tuisset, hanc ipsam ob caussam, quod apud au-
ctorem suum invenisset, invidere eam lectoribus
suis noluisse videatur, Est autem inprimis initium
illius descriptionis, unde hoc argui possit : Ἡμεῖς
δὲ πρὸς τὰς μελλούσας ἱστορεῖσθαι πράξεις οἰχεῖον εἶναι
νοµίζοµεν ἐκθεῖναι πρότερον tac τε αἰτίας της ἀποστά -
σεως xal ὅλης τῆς Ασίας τὴν θέσιν καὶ τῶν σατρα-
πειῶν τὰ μεγέθη xal τὰς ἰδιότητας. Οὕτω γὰρ μάλιστα
εὐπαρχκολούθητος τοῖς ἀναγινώσχουσιν ἡ διήγησις
ἔσται, πρὸ ὀφθαλμῶν τεθείσης τῆς ὅλης τοποθεσίας χαὶ
τῶν διαστημάτων. Ἀπὸ τοίνυν τοῦ κατὰ Κιλιχίαν Ταύ-
ρου χτλ.

«Aliud Hieronymi idque saüs certum vestigium
apud Diodorum deprehenditur XVIII, 16 : "Aga
δὲ τούτοις προταττοµένοις Περδίκκας ctc. usque ad
καθάπερ ἐξ ἀρχῖς iv μεμερισμένος. Cui loco si confe-

FRAGMENTA.

runtur quz ex ipso Hieronymo (fr. 1 a.) ab ΑΡ:
piano et Luciano locis supra laudatis referuntur
( adde Diodor. XVIII, 3 : Καππαδοχίαν... Ἀλέξαν-
ὄρος οὐχ ἐππλθεν ἐχχλεισθεὶς ὑπὸ τῶν καιρῶν, ὅτε διε-
πολέµει πρὸς Δαρεῖον) ex eodem omnia etiam apud
Diodorum repetere non amplius dubitabis,

« Hsec autem qua fide tribuuntur Hieronymo,
eadem abroganda ei videntur, qua leguntur apud
Justinum XIII, 6 : Z7nterea Perdiccas etc. usque
ad spectacula fruerentur. 'Tradita haec ab eo scri-

^ptore videntur, qui Perdiccz infestior esset, ani-
misque inprimis commovendis studeret, quam
Phylarchi fuisse rationem e Polybio constat. Ea-
dem discrepantia in iis reperitur, que de Nie,
Antipatri filie , et Cleopatre, Alexandri sororis,
a Perdicca petitis nuptiis ab utroque scriptore
( Justin. XIH,, 6; Diodor. XVIII, 23) referuntur.
Verba enim Justini : Quem dolum preesentiente 4π-
tipatro , dum duas eodem tempore uxores querit,
neutram obtinuit, nullo modo conveniunt a Diodoro
traditis, a quo quz narrantur, hic quoque in gra-
tiàm magis Perdicce dicta sunt, eo etiam Hiero-
nymi rationem referentia, quod sua simul Anti-
gono laus tribuitur (Ὁ δὲ Ἀντίγονος συνέσει xal
τόλμη διαφέρων κτλ. c. 23).

« Multum sane hzc qusstio juvaretur, si plura
ejusmodi fragmenta exstarent, e quibus Hieronymo,
quz aut Diodorus aut Plutarchus aut alii ex eo hau-
serunt, vindicare liceret, Hoc autem si usos illos
esse constat, id quoque statui licebit, Hieronymo
eos prz ceteris usos esse, ejusque fere agnosci ve-
stigia, ubi verba eorum inter se conspirant.
Ejusmodi locus de certamine singulari est Eume-
nis et Neoptolemi apud Diodorum XVIII, 31 et
Plutarch. Eum. 7.

« Plutarchus enim : Τὰς ἡνίας ἀφέντες ἀλλήλων ἔπε.
δράξαντο ταῖς χερσί. Diodorus : Ταἲς ἀριστεραϊς χερ-
σῖν ἀφέντες τὰς ἡνίας ἀλλήλων ἐδράξαντο. Plutarchus :
Εἶτα ὁ μὲν Εὐμένης τοῦ Νεοπτολέμου προεξανισταµέ--
νου τὴν ἰγνύαν ὑπέχοψεν αὐτὸς εἰς ὀρθὸν φθάσας χατα-
στῆναι. Diodorus : 'O μὲν Εὐμένης ἔφθασε πρότερον
διαναστὰς, τοῦ Νεοπτολέμου ἰγνὺν πατάξας. Plutar-
chus : Πληγεὶς δὲ παρὰ τὸν τράχηλον ἔπεσε xol πχ-
ρείθη. Diodorus : Ὁ Εὐμένης δευτέραν πληγὴν ἐπὶ τὸν
τράχηλον ἐπενέγχας ἀπέκτεινε τὸν Νεοπτόλεμον. In his
autem qui, Hieronymi apud utrumque scriptorem
usus est, in iis etiam esse videtur, qua de bello
hoc Eumenis paullo ante narrantur. De quo quum
Plutarchi atque Nepotis passim copiosior narratio
sit, hi quoque plenius nonnunquam referre Hiero-
nymum videntur. Quo pertinent quae de conditio-
nibus ab Antipatro propositis Eumeni produntur
a Plutarcho c. 5, de quibus apud Diodorum ne
verbum quidem, quz praetendit Neoptolemus An-

bd

4357

tipatro et Cratero de Eumenis exercitu, quae Ευ-
menes instituit, ut copias suas Crateri adventum
celaret (Plut, Eum. 6; Diodor. XVIII, 29), de-
nique de morte Crateri quz apud Diodorum XVII,
Jo, cf. Cornel. Eum. c. 4.

« Comparari porro operz pretium est Plutarchum
c. 8 et Diodorum XVIII ,37. Ille enim : 'AAY' el μὲν
ἔφθη Ilepülxxac πυθόµενος τὴν Kpavípou τελευτὶν,
oUx ἂν ἄλλος ἐπρώτευσε Μαχεδόνων” νῦν δ᾽ ἀνηρημέ-
νου Περδίχχου χατὰ στάσιν ἐν Αἰγύπτῳ δυσὶν ἡμέραις
πρότερον ἦχεν οὗτος 6 περὶ τῆς µάχης λόγος εἲς τὸ
στρατόπεδον, xal πρὸς ὀργὴν εὐθὺς oi. Μαχεδόνες θά-
νατον τοῦ Εὐμένους χατέγνωσαν. Hic : Μετὰ δὲ τὴν
τούτου τελευτὴν εὐθὺς ᾖχόν τινες ἀπαγγέλλοντες., ὅτι
παρατάξεως Ὑενομένης περὶ Καππαδοχίαν Εὐμένης
νενίχηχε, Κράτερος δὲ xal Νεοπτόλεμος ἠττηθέντες
ἀνήρηνται. Τοῦτο 8' εἰ δυσὶ πρότερον ἡμέραις ἐγένετο
τῆς Περδίκχου τελευτῆς, οὐδεὶς ἂν ἑτόλμησε τὰς χεῖ-
pac Περδίκκα προσενεγχεῖν διὰ τὸ μέγεθος τῆς εὖημε-
ρίας οἱ δ' oov Μαχεδόνες πυθόµενοι τὰ περὶ τὸν Eó-
µένη, κατέγνωσαν αὐτοῦ θάνατον. Hzc igitur ubi in-
ter se comparantur, ut ex eodem fonte, ita ex
Hieronymo fluxisse credibile est,

« Qua machinatus est Eumenes post'interfectum
Neoptolemum , maxime ut milites in fide servaret,
bello cum Antigono imminente, Diodorus retinuit,
Plutarchus c. 8 narravit pluribus et cum eo Justi-
nus XIV , 1. Quos notandum quidem est in pleris-
que consentire ; non ita tamen, quin quod in aliis
quoque locis conjecimus, etiam hic suum uterque
auctorem, fortasse Plutarchus Hieronymum, Ju-
stinus Phylarchum sequi potuerit, Rhetoricam ra-
tionem hic quoque Justini magis quam Plutarchi
oratio sapit, Retulit przeterea alter que alter omisit,
neque eodem uterque modo tradidit , qua ab utro-
que tradita simul exstant, Contra eundem iterum
Plutarchi et Diodori fontem suspicari licet , ubi
de bello Eumenis et Ántigoni qua narravit uterque
comparamus. Clades qua Antigonum Eumenes af-
fecit , Apollonidis cujusdam ab Antigono corrupti
perfidis (XVIII, 40) tribuitur, quem intelligere
videtur Plutarchus c. 9 : ἠττηθεὶς ὑπ᾿ Αντιγόνου διὸ
προδοσίαν κτλ. Omittuntur vero apud Diodorum
c. 40 quz in fuga Eumenes, dum copias secum
haberet , machinatus est, et omitti poterant a Dio-
doro, quum ad Eumenis magis calliditatem quam
ad rerum gestarum rationem et nexum pertinerent ;
eadem vero de causa omitti vix poterant ab Hiero-
nymo, quem probabile est in iis, que ad Eume-
nem facerent, inprimis copiosum fuisse. Quz inter
Diodorum XVII , 41 init. et Plutarchum ( Eum.
ο. 10 ) dissensio est, quorum ille Eumenem narrat
ipsum hortatum esse plurimos militum ut decede-
rent, hic eos defecisse ad Antigonum, tollitur quo-

498

dammodo , si apud Hieronymum traditas res ita
fuisse statuatur, ut Eumenes , postquam consilium
quod cepissetin Armeniam confugiendi, elusum esset
defectione multorum militum suorum, quum Nora
nonnisi paucos ac fidissimos quosque secum ducere
posset, ultro ipse reliquos, ut ad Antigonum se
conferrent, impulerit, Memorabile etiam idem
utrumque scriptorem (Plutarch. Eum. c. 11 ; Dio-
dor, XVIII, 41) tradere de circuitu Nororum
castelli,

« Ad eundem porro auctorem revocanda sunt
quz a Diodoro XVIII, 42, Nepote c. 5 et Plu-
tarcho c. 11 de equorum, quam Noris Eumenes
instituit, exercitatione traduntur, in quo verba
Hicronymi religiosius fortasse expressit Diodorus
quam Plutarcbus, qui orationi plus elegantiz tri-
buisse videtur.

« De Hieronymo ab Eumene misso ad Antipa-
trum nihil apud Plutarchum neque Nepotem, Jus-
tinus autem his ipsis, quz de legatione ista, omisso
tamen Hieronymi nomine , narravit ( XIV, a) alio
se fonte usum esse significat. Contra Plutarchus
quemadmodum ipsis adeo verbis consentiat cum
auctore Diodori, novum argumentum accedit e
cap. I2 , ubi Antigonus post mortem Antipatri di-
. eitur τῇ vu τὴν ὅλην περιθαλλόµενος ἡγεμονίαν,
si conferas Diodorum XVIII, 5o, ubi verba
sunt : περιθαλλόµενος ταῖς ἐλπίσι τὴν τῶν ὅλων ἡγεμο-
γίαν. Preterea de Eumenis, postquam Nora reli-
quit, fuga hzec sunt apud Diodorum XVIII, 53 :
Ἀναλαμθάνων τοὺς προγεγονότας φίλους χατὰ τὴν χώ-
pav πλανωμµένους τῶν συνεστρατευχότων αὐτῷ πρότε-
gov κτλ., apud Plutarchum. ο. 12 : Καὶ συνηγε τῶν
στρατιωτῶν ὅσοι διασπαρέντες ἀπὸ τῆς φυγῆς ἐπλα-
νῶντο κατὰ τὴν χώραν. κτλ. Elapso Noris Eumeni
litere afferuntur Olympiadis et Polysperchontis,
e quibus qua laudantur apud Diodor. XVIII,
57. 58 et Plutarchum c. 13, tum miro modo inter
se conspirant, tum nonnisi ab eo tradi poterant,
qui rerum ipse peritissimus esset, Unde in his quo-
que auctorem primarium exstitisse Hieronymum
verisimile est. Comparare juvat Plutarch, ο, 13 :
Ὀλυμπιάδος μὲν παραχαλούσης ἐλθόντα τὸ Ἀλεξάν-
δρου παιδίον παραλαθεῖν xal τρέφειν ὡς ἐπιθουλευόμε-
voy, Diodor. XVIII, 58 : Δεομένης xal λιπαρούσης
βοηθεῖν τοῖς βασιλεῦσι καὶ ἑαυτῇ, µόνον γὰρ ἐχεῖνον
πιστότατον ἀπολελεῖφθαι τῶν φίλων χαὶ δυνάµενον
διορθώσασθαι τὴν ἐρημίαν τῆς βασιλικῆς οἰχίας' et ex
epistola Polysperchontis ac Philippi regis tum αυ
de bello dicuntur, ab Eumene cum Antigono ge-
rendo, tum de opibus, de quibus sumptus faciendus
esset, Plut. c. 13 : Καὶ τῶν ἐν Κουΐνδοις χρημάτων
πενταχόσια μὲν τάλαντα λαθεῖν elo τὴν τῶν ἰδίων ἐπα-
γόρθωσιν, εἷς δὲ τὸν πόλεμον ὁπόσοις βούλεται χρῆ-

HIERONYMI CARDIANI

σθαι. Diodor. XVIII, 58 : "Ev atc ἦν γεγραμµένον,
ὅτι πενταχόσια μὲν τάλαντα διδόασιν αὐτῷ δωρεὰν of
βασιλεῖς εἰς ἐπανόρθωσιν τῶν γεγενηµένων περὶ αὖ-
τὸν ζλαττωμάτων, xat διότι γράμματα ἀπέστειλαν ot
βασιλεῖς πρὸς τοὺς ἐν τῇ Κιλιχίᾳ στρατηγοὺς xal ϐη--
σαυροφύλακας, ὅπως αὐτῷ τὰ πενταχόσια τάλαντα
δῶσι καὶ τῶν ἄλλων χρημάτων ὅσα ἂν αἰτήση πρός τε
τὰς ξενολογίας καὶ τὰς ἄλλας τὰς κατεπειγούσας χρείας.

« Similis consensus de epistolis ab Olympiade ad
Eumenem et ab hoc ad Olympiadem datis inter
Diodorum (c. 58) et Nepotem c. 6. Conferenda
porro quas ad prevertendam Macedonum invidiam
Eumenes machinatus est. Plutarch. e. 33 : Τὸν μὲν
φθόνον (cf. Diod. c. 61 : Τὸν καθ) ἑαυτοῦ φθόνον
ἀπετρίψατο. Nepos c. 7 : invidiam werens ) Εὐμένης
ἐθεράπευε τῷ τὰ χρήματα μὲ λαθεῖν ὡς οὐδὲν δεόµενος.
Diodor. XVIII, 60 : Πρῶτον μὲν διδοµένων αὐτῷ τῶν
πεντακοσίων ταλάντων χατὰ τὰς τῶν βασιλέων in
στολὰς el; ἀνάληψιν xat χατασχευὴν οὐχ ἔφησε λήψε-
σθαι' μὴ γὰρ προσδεῖσθαι τηλικαύτης δωρεᾶς, ὡς ἂν
μηδεμιᾶς αὐτοῦ σπεύδοντος τυχεῖν ἡγεμονίας. Eadem
vero de somnio, quod simulaverit Eumenes, utrius-
que scriptoris consensio, Plutarch. c. 13 : Ἐπῆγε
δεισιδαιµονίαν. Diodor. c. 61 : Της κατὰ τὸν βασιλέα
δεισιδαιµονίας ἐνισχυούσης. De conventibus a pre-
fectis in tentorio Alexandri habitis et Plutarchus
et Diodorus voce συνεδρεύειν utuntur.

« In sequentibus quamquam copiosior Diodori
narratio est, ut qui singulari inprimis studio , quz
ad Eumenem pertinerent, attulerit, nulla tamen
inter illum ac Plutarchum discrepantia est, immo
ex eodem utrumque fonte hausisse, in singulis qui-
busdam qus consensio est iterum declarat. Quo
pertinent δανείσµατα ista, quibus in fide sibi Mace-
donesservasse dicitur Eumenesap. Diodor. XIX, 24
et Plutarch, c. 13 extr., et verba apud Diodor. 1.1.
αὐτὸς δὲ φορείῳ χομιζόµενος et apud Plutarch, c. 14
ἐν φορείῳ χομιζόµενος, tametsi a Diodoro ( XIX,
25. 36) non solo lecticee adspectu Antigonus , ut

exercitum reduceret, commotus esse fertur. —

Similiter sibi respondent hzc apud Diodorum
XIX , 35 : Θεωρῶν ( AnBigonus) τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν
ἀσθενεσίέραν οὖσαν τῆς τῶν πολεµίων, ἔσπευδεν ἀνελ-
πίστως αὐτοῖς ἐπιθέσθαι xat χαταστρατηγῆσαι, et apud
Nepotem ο. 6 : Hiberna sumpserant non ad usum
belli, sed ad ipsorum luxuriam longeque inter se
discesserant. Hoc Antigonus quum comperisset in-
telligeretque,se parem non esse paratis adversariis,
statuit aliquid sibi consilii novi esse capiendum. Ac-
cedit quod Diodorus mox refert Antigonum, iter
suum ingressum , παρεσχευάσθαι δέχ᾽ ἡμερῶν ἄπνρα
αιτία, Nepos cibaria cocta dierum decem. Neque
discrepare videntur auctores in co, quod Diodorus
( XIX , 34 extr.) intervallum , quo Antigoni et Eu-

FRAGMENTA.

menis inter se castra distabant, e stationibus (στα-
θμοῖς ) computavit , Nepose dierum itineribus, sive
quod extremos ex Eumenis militibus mille stadiis
inter se sejuncti a Plutarcho c. 15 feruntur, a Dio-
doro (XIX, 34) sex dierum itinere , sive quod
Plutarchus c. 15 promittentem Eumenem facit ἐπι-
στήσειν τῶν πολεμίων τὸ τάχοςᾳ ὥστε τρισὶν ὕστερον
ἡμέραις ἢ προσδοκῶνται παραχενέσθαι, Diodorus
(XIX, 38) contra: εὑρηχέναι γὰρ τρόπον δι’ οὗ πονή-
cst τὸν Ἀντίγονον ὕστερον ἡμέραις τρισὶ 3) τέτταρσι
παραγενέσθαι, Nepos c. 9 : ut non minus totidem
(i. e. quinque) dierum spatio retardarentur. Eadem
vero quz apud Nepotem leguntur c. 9 : ignes fa-
ciant quam maximos atque hos secunda vigilia ,
minuant, tertia perezigua reddant, eadem apud
Diodor. XIX , 33. Etiam Plutarchus: ἐχέλευε πυρὰ
πολλὰ καίειν ἐν διαστήµασιν, ὥσπερ ol στρατοπεδεύον--
τες. [terum vero concordant Diodor. XIX , 38 et
Plutarchus de causa, que Antigonum ut in com-
modiorem viam regrederetur impulerit, de ora-
tione qua compellaverint veterani Macedones Απ:
tigoni milites ( Diodor c. 4r. Plut. c. 16), denique
de state eorum et peritia militari et de pugna inter
utrumque exercitum commissa (Diod. 42. 43.
Plut. 16).

« Supersedit Diodorus orationibus ac sententiis
referendis, quibus Justinus, Nepos et Plutarchus
extremam Eumenis vitam exornaverunt. Conve-
niunt autem inter se Nepos et Plutarchus, qui que
tradiderunt non absimile veri est pariter atque re-
liqua ad Hieronymi auctoritatem revocanda esse.
Cf. Plutarch. 18 : οὕτως ὡς ἐλέφαντα 3) ὡς λέοντα,
Nepos 11 : ut acerrimum leonem aut ferocissimum
elephantum ; mox inter Eumenem et OÜnomarchum
qui sermo habitus esse dicitur ; denique consilium
de Eumene habitum, Nep. τα, Plut. 18. Nonnisi
de ipsa morte Eumenis aliqua est inter Nep. 12 et
Plut. 18 discrepantia. De supremo contra honore
ab Antigono Eumeni habito conspirant Diodor.
44 , Plut. 19 et Nep. 13.

« Iniis, quz ad mortem usque Eumenis gesta sunt,
narrandis si fidem Diodorus potissimum Hieronymi
secutus est, in ceteris quoque eidem se adstrinxisse
videtur. Antigonum enim et Demetrium satis lau-
davit, de Nabatzis autem (Diodor. XIX, 94) et
de lacu Aspbaltite (c. 98. 99) quas tradidit , dubi:
tari potest num ita copiose exposuisset , nisi uber-
rimam earum rerum descriptionem apud Hie-
ronymum invenisset , ut qui expeditionibus a De-
meto in ea loca susceptis ipse interfuisse videatur.
Plutarchus in Vita Demetrii aliis quoque quam
Diodorus fontibus usus est, non recedens ille qui-
dem a solito more suo , quo decerpere usquequa-
que consuevit , quz ad exornandas, quas. exhibi-

499

turus erat, hominum suorum imagines facerent ,
non desunt tamen, in quibus ita conspiret cum
Diodoro, ut hic ex quo fonte fluxisse videatur,
ex eodem ille quoque rivulos suos deduxisse cen-
sendus sit. Sic de pugna ad Gaza similia plane
sunt, qus apud utrumque narrantur. Plutarchus
enim quod quinque millia de Demetrii exercitu
cecidisse perhibet, Diodorus plus quingentis, ni-
hil arguit, nisi aut memoria lapsum esse Plutar-
chum, aut πενταχοσίων apud eum pro mevtaxicyt-
λίων legendum esse. Si quis enim qui sunt apud
Diodorum numeri accurate perpenderit , fieri vix
potuisse inveniet, ut nisi quis copiarum Demetrii
numerum ultra omnem modum auxisset, tot millia
hominum interfecta esse traderet. Neque aliena vi-
dentur a Cardiani ratione, qus post pugnam Plu-
tarchus c. 5 Demetrium vel dixisse vel fecisse dicit,
Diodorus autem silentio transmisit. Áccedit his lo-
cis Diodor. XIX , 93 et Plut. Demetr. ο. 6. Ubi
quz leguntur de Cille a Demetrio capto, dubitari
vix potest, quin ex eodem fonte manaverint. In
expeditionibus autem , quas in Nabatzos et Seleu-
cum Demetrius susceperit, referendis idem certe
apud utrumque scriptorem rerum ordo servatur (*).
Contra de Halicarnasso oppugnata a Ptolemzo et
liberata ab Antigono (Plut. Dem. 7 extr.) nihit
apud Diodorum reperitur, qui vel XX , 37 men-
tionem ejus rei facere poterat.

« E diversis Plutarchum passim fontibus hausisse,
nusquam fortasse verisimilius est quam in iis, quae
cum Atheniensibus Demetrius egisse dicitur. Du-
bium enim non est, quin vel plurimi de his rebus
exposuerint. Unde etiamsi gravior inter utrumque
auctorem dissensio non est, multa tamen sunt apud
Plutarchum (c. 8—14) quz apud Diodorum (XX,
45. 46) desiderantur, et ad aliam quam Hieronymi
Cardiani auctoritatem revocanda fuerint, v. c.
qua de Stilpone referuntur philosopho Megarensi
c. 9, et de sordidis adulatoribus Demetrii, ab ipsis
Atheniensibus derisis.

« De bello etiam Cyprio ( Plutarch. Demetr. 15.
16. Diodor XX, 47—52), etsi gravis inprimis
Hieronymi auctoritas fuisse videtur, dubium est,
num tantumdem utriquescriptori valuerit. Diodori
enim quamquam uberior narratio est , non attigit
tamen nisi qua ad rem facerent, omisit quacun-
que tantum ad ornatum pertinerent. Desunt igitur
ἀπεῖλαι χομπώδεις xal διάλογοι quie. sunt apud Plut.
Dem. c. 15. Apud Diodorum navibus Ptolemaeus
confligit quadraginta et centum, Demetrius apud
Plutarchum navibus centum octaginta , apad Dio-

(*) Alio auctore usus esse videtur Pausanias I, 6, 6 nar-
rans de prelio a Demetrio euim Cille commisso : x«i τινας
τῶν Αἰγνπτίων λοχήσας διέφθειρεν οὗ πολλούς, ἱ

460

dorum centum duodeviginti (*). Diodoro pariter
ac Plutarcho teste Menelaus cum sexaginta navibus
Salamine inclusus, a Ptolemzo accitur, apud Dio-
dorum autem (XX, 49) non eo consilio , ut ὅταν
μάλιστα σύστασιν 6 ἀγὼν ἔχη impetum in terga
hostium faceret (Plutarch. Dem. c. 16). Et Dio-
dorus tamen et Plutarchus decem navibus produnt
Demetrii Menelaum , quominus opem ferret Pto-
lemzo, prepeditum esse. De classe autem /Egy-
ptiaca a Diodoro XX, 5a quadraginta naves (τῶν
μαχρῶν αὕτανδροι ) capte esse feruntur, a Plutarcho
(Dem. 16) septuaginta. Sed Plutarchus ut aliis
etiam auctoribus quam Diodorus usus esse statua-
tur, ad eundem tamen hzc nos fontem rejiciunt.
De Ptolemzo qui regium post proelium istud Cy-
prium nomen accipere non dubitaverit, Diodorus
XX, 53 : Ὁ δὲ Πτολεμαῖοςοὐδὲν τῇ joy? ταπεινωθεὶς
διὰ τὴν ἦτταν κτλ.; Plutarchus Dem. c. 18 : ὡς μἡ δο-
κεῖν τοῦ φρονήµατος ὑφίεσθαι διὰ τὴν ἧτταν (**). De ex-
peditioneab Antigono in Egyptum facta Plutarchus
€. 19 : αὐτὸς μὲν ἄγων vtr, τὴν δύναμιν, Δημητρίῳ
δὲ µεγάλῳ στόλῳ παραπλέοντος, Diodorus XX, 13:
αὐτὸς μὲν οὖν τοῦ πεζοῦ στρατεύματος ἀφηγούμενος
προῆγε διὰ τῆς xolg Συρίας, ἔχων πεζοὺς μὲν πλείους
τῶν ὀκταχισμυρίων, ἴππεῖς δὲ περὶ ὀκταχισχιλίους,
ἐλέφαντας δὲ τρισὶ πλείους τῶν ὀγδοήχοντα. Τῷ δὲ
Δημητρίῳ παραδοὺς τὸν στόλον συνέταξε συμπαρακλεῖν
ἅμα πορευοµένη τῇ δυνάµει, παρεσχευασµένων τῶν
ἁπασῶν νεῶν μακρῶν μὲν ἑχατὸν πεντήχοντα χτλ. (ΟΕ,
etiam : Δημητρίου χειμῶνι xal χλύδωνι µεγάλῳ χινδυ-
νεύσαντος εἷς τόπους ἀλιμένους καὶ χαλεποὺς ἐχριφῆναι
apud Plutarchum cum Diodor. XX, 74. 76.

« De obsidione civitatis Rhodiorum a Demetrio
suscepta consentire videntur Diodorus ac Plutar-
chus certe in eo, quod singula ille helepolis istius
latera πήχεων σχεδὸν msvr/jxovta , hic , auctoris sui
verba fortassis religiosius secutus, ὀκτὼ xal τετα-
ῥάκοντα πήχεων fuisse tradidit, de tabulatis autem
machine ejus, quorum in altitudinem circuitus
contractior fuisse dicitur, voce uterque συννεύειν
usus est ("^").

« In réliqua Demetrii vita, qualem apud Plutar-
chum descriptam habemus, quis usus fuerit Hie-
ronymi Cardiani, in medio relinquendum esse vide-
tur. De vita autem Pyrrhi non Plutarchus tantum
eum laudavit, sed etiam Pausanias. Non sunt tamen
nisi vel Italice Pyrrhi expeditiones vel extrema

(*) Alio etiam fonte quam Diodorus utitur Polyan. IV,
7, 7. V. Uroysen. Alerand. p. 454.

(**) Ex eodem Hieronymo hausisse videtur Appian. Syr.
ο. 54 ; ἀνεῖπε δὲ χαὶ IvoAsuatov ὁ οἰκεῖος αὐτοῦ στρατὸς βα-
σιλέα, ὡς μή τι διὰ τὴν ἧσσαν μειονεκτοίη τῶν νενιχηκότων.

(333) Bellum hoc contra Rhodius gestum Diodorus narra-
vit Rhodium secutus auctorem, Zenonem procul dubio.
Vide Praefat. ad Pseudocallisthenem p. 23.

HIERONYMUS.

ejus vite tempora, in quibus Hieronymi quzdam

vestigia deprehenduntur. Neque unus in illis Hie-

ronymus Plutarchi auctor fuit, qui passim etiam.
commemoret Dionysium Halicarnasseum et cum re -
liquiis ejus, quse servatze sunt, plerumque conspi-

ret. Cf, Plut. Pyrrh. 13et Dionys. XVII, 13. 14;

Plut, c. 16 et Dion. XVII, 15. 16; Plut. 16. 17 et
Dion. XVIII, 1— 4; Plut. 20 Dion. XVIII, 8—26;

Plut, c. 13 et Dion, XIX, 6—8. At et ipse fortasse
Dionysius Hieronymo usus est. Hujus tamen quan-
quam minime ignorabat historias, in rebus tamen

Pyrrhi tradendis vix inusum vocasse videtur. Libro.
XIX. , 11 ad commentariorum ipsius regis atque
Proxeni auctoritatem provocat. Quibus tamen num-
solis usus fuerit fontibus, jure dubitaveris, Immo
nisi miram plane istius Proxeni fuisse auctoritatem
statuas, JRomanos Dionysium auctores eo certius
est secutum esse, quo uberius ab iis de his rebus
traditum esse videtur. Accedit quod commenta-
riorum regiorum testimoniurn in his ipsis neglexit,
in quibus grave illud inprimis et luculentum ha-
bendum erat. Eorum enim qui in preliis a Pyrrho
cum Romanis commissis ceciderint, numerusn Pla-
tarchus ita indicavit, ut Dionysii testimonium
testimonio Ilieronymi, ut qui commentariis istis
usus fuisset, opponeret. Hos autem si quis pro je-
juna quadam singulorum factorum enumeratione
babuerit, ab ipso fortasse Dionysio XIX , 11 er-
roris convincatur.

« De rebus a Pyrrho in Sicilia gestis, de quibus
Hieronymum non minus credibile est egisse quam
de Italicis, observatu certe non indignum est,
Plutarchum c. 22—24 non dissentire a Diodoro,
quem Hieronymum potissimum in aliis locis sibi
ducem sumsisse cognovimus , contra alios Justinum
auctores sectari ( XXIII, 3), nisi negligentize ejus
tribuenda sunt, in quibus alia quam ille tradidit.
Cf. Diodor. XXII, 8 sqq. et Justin. XXIII, 3.

«InexpeditionePyrrhi in Peloponnesum et morte
ejus describenda num Hieronymi potissimum Plu-
tarchus vestigia presserit, est fortasse cur dubite-
mus. Przeter Hieronymum enim laudavit Phylar-
chum, quem in Agide et Cleomene secutum eum
inprimis esse constat, Cujus rationi certe laudes
consentanez sunt, quibus apud Plutarchum mu-
lierum Spartanarum fortitudo extollitur, adjuncto.
simul Acrotati et Chelonidis amore, quzxque non
minus apud Justinum (XXIII, 4) leguntur, qui
Phylarchum pre ceteris auctoribus expressisse vi-
detur (*). Accedit quod (Plut. c. 37) Hieronymus.

(*) Pausan. I, 12, 5. 6, quem in aliis certe locis Hiero-
nymo usum esse constat, non mulierum Spartanarum istam
fortitudinem, sed Antigoni adventum fecisse dicit, ut de
Sparta Pyrrhus recederet

PYRRHUS. PROXENUS.

ita laudatur, ut Phylarchum tamen Plutarchus ma-
gis sectatus esse videatur (v. fr. 9). De morte
Pyrrhi e Pausania I, 14 apparet, plane eadem tra-
didisse Hieronymum , que Plutarchus tradidit. Ab
hisautem vix dissentire videtur, nisi qui Argivo-
rum de iis fabulam, qua ipsa Ceres Pyrrhum occi-
dise ferebatur, sequeretur (Pausan. 1 τὸ, 7).»
Hec Brücknerus.

PYRRHUS EPIROTA.
ὙΠΟΝΝΗΜΑΤΑ BAZIAIKA.

Pyrrhum regem de re militari scripsisse Cicero
testatur οἱ /"Elianus, quorum ille in Epistol. ad
div. IX , a5 : Summum me ducem litere tuc red-
didere; plane nesciebam te tam peritum esse rei
militaris, Pyrrhi te libros et Cinece video lectitasse ;
Klianus vero ( Tactic. c. 1) : ᾿Εξειργάσαντο δὲ τὴν
θεωρίαν, Alvelac τε διὰ πλειόνων xal στρατηγιχὰ βι-
ἐλία ἰχανῶς συνταξάµενος, ὧν ἐπιτομὴν 6. Θετταλὺς
Κυέας ἐποίησε, Πύρρος τε 6 Ἠπειρώτης Ταχτικὰ συν-
έγραψε. Eundem etiam cominentarios historicos de
rebus ab ipso gestis composuisse dicit Dionysius
Halicarnassensis (fr. 3). Verum ex verbis Pausa-
nig (fr. 1) : ἔστι δὲ ἀνδράσι βιθλία οὐκ ἐπιφανέσιν ἐς
συγγραφὴν ἔχοντα ἐπίγραμμα ἕργων ὑπομνήματα εἶναι,
non ab ipso Pyrrho eos sed ab aliis quibusdam ju-
bente rege conscriptos esse colligas.

Pausanias I, 12, 1: Εστι δὲ ἀνδράσι βιθλία οὐχ
ἐπιφανέσιν ἐς συγγραφὺν, ἔχοντα ἐπίχραμμα Ἔργων
ὑπομνή μα τα εἶναι. Ταῦτα ἐπιλεγομένῳ µοι μάλιστα
ἐπᾶλθε θαυμάσαι Πύρρου τόλµαν τει ἣν μαχόμενος
αὐτός [τε] παρείχετο, xal τὴν ἐπὶ τοῖς del µέλλουσιν
ἀγῶσιπρόνοιαν' ὃς xal τότε περαιούµενος ναυσὶν ἐς Ίτα-
λίαν Ῥωμαίους ἐλελήθει, καὶ ἤχων οὐχεύθὺς ἦν σφίσιφα-
νερός" γινοµένης δὲ "Ρωμαίων πρὸς Ταραντίνους συµ-
θολῆς, τότε δὴ πρῶτον ἐπιφαίνεται σὺν τῷ στρατῷ, xal
παρ ἐλπίδα σφίσι προσπεσὼν, ὥς τὸ εἰκὸς, ἑτάραξεν.

401

" Que quum parum verisimilia sint; Droysenius
(Hellen. 11, p. 121 not.) Pausaniam statuit hunc
in modum interpretatum esse quz in Commenta-
riis regiis de Pyrrho non impedientibus Romanis
in Italiam appellente legisset. Quod haud verisimi-
lius est.
. 2.

Plutarch. Pvrrh. c. a1, de numero eorum , qui
in prelio ad Asculum commisso ceciderint. Vide
Hieronymi Cardiani fr. 8.

. 3.

Dionys. Halic. Ant. Rom, Exc. p. 2363 ed. R.:
Οὐδὲ τόπου φύσις ἄνισος, οὔτ) ἐπικουρίας τοῖς ἑτέροις
ἄφιξις αἰφνίδιος , οὔτ) ἄλλη τις συμφορὰ xoi πρόφασις
ἀπροσδόχητος ἐπιπεσοῦσα συνέτριψε τὰ Πύρρου πρᾶ-
γματα, ἀλλ᾽ 6 τῆς ἀσεθηθείσης θεᾶς χολὸς, ὃν οὐδ' αὖ-
τὸς ἠγνόει Πύρρος, ὡς Πρόξενος 6 συγγραφεὺς ἱστορεῖ
xol αὐτὸς 6 Πύρρος v τοῖς ἰδίοις Ὕπομνήμασι γράφει.
Ἐν γὰρ τῇ νυχτὶ, ἐν $ τὴν στρατιὰν ἕμελλεν ἀπάξειν
ἐπὶ τὸ ὄρος, ἔδοξε χατὰ τοὺς ὕπνους ἐκπεσεῖν αὐτοῦ
πλείονας ὀδόντας, καὶ πλῆθος αἵματος x τοῦ στόματος
φέρεσθαί. ΤἙαραχθεὶς δὲ διὰ τὴν ὄψιν xai μεγάλην ἔσε-
σθαι συμφορὰν μµαντευόµενος, ἐθούλετο «ἐπισχεῖν τὴν
ἡμέραν ἐκείνην. Οὐκ ἴσχυε δὲ νιχῆσαι τὴν πεπρωµόένην,
ἐναντιουμένων τῶν φίλων πρὸς τὴν ἀναθολὴν, χαὶ μὴ
μεθεῖναι τὸν καιρὸν ἐκ τῶν χειρῶν ἀξιούντων.

θεᾶς ] sc. Proserpinz, cujus templum Locrense
Pyrrhus expilaverat. Vide qua antecedunt ap.
Dionys. 1. 1. Cf. Droysen. Ἱ. l. p. 195.

PROXENUS.

Qui Dionysio 1. l. memoratur Proxenus scripsit
Ἠπειρωτικὰ, in quo opere de Pyrrhi historia. fu-
sius exposuisse videtur, Ejusdem haud dubie au-
ctoris laudantur libri Περὶ πόρων Σικελικῶν et Περὶ
πολιτείας Λαχωνιχῆς; quibus conscribendis ansam
dedisse Pyrrhi in Siciliam et in Peloponnesum ex-
peditiones , atque equalem regis Proxenum fuisse,

COMMENTARBII REGIT.

1.

libri exstant non sane illustrium auctorum, qui Rerum
gestarum commentarii inscribuntur. Quos dum lego , Pyrrhi
quum alacritatem quam in preliis pre setulit, tum pro-
videntiam , qua se ad futuras dimicationes comparavit , non
possum non magnopere admirari. Nam priusquam Romani
rescierint , in Italiam classe transmisit, e£ quum jam appu-
liseet , non prius adesse eum Romani animadvertére, quàin,
commissa cum Tarentinis pugna, se ille cum exercitu Ino-
pinato ostendit, factoque repente impetu, hostium, ut
par erat , agmen turbavit..

3.

Nec loci iniquitas neque auxilia submissa hostibus ac re-
pente supervenientia, neque ulla calamKas aut fortuitus
casus res Pyrrhi afflixere, sed solus indignantis dete furor ,
quod nec ipse Pyrrhus diffitebatur, ut Proxenus historiae
scriptor atque ipse in Commentariis rerum suarum Pyrrhus
prodjt. Nocte enim qua in collem exercitum subducturus
erat, visus sibi in somnis est plerasque dentes multo cum
sanguine exspuere. Quo viso non mediocriter turbatus,
quum grave damnum impendere conjiceret, statuerat
quidem eo die 8e continere; verum amicis moram et cuncta-
tionem adspernantibus, multumque orantibus, ne oppor:
twnitatem e manibus elabi sineret fatum superare haud-
quaquam potuit. )

462

admodum probabiliter suspicatus est Droysenius
Hellenism. ll, p. 114.

HIIEIPQTIKA.
I.

Apostolius Prov. XI, 76 et Suidas v. Λαρινοὶ
βόες. Vide Lyci Rhegini fragm. a. pag. 370; Apol-
lodor. fr. 33o Müller. Dor. I, 424.

4.

Schol. vulg. Hom. Odyss. ξ, 325 : Ποιμὴν νέµων
πρόθατα ἐν τοῖς τῆς Δωδώνης ἔλεσι τοῦ πέλας ὑφείλατο
νομὸν (ποίµνην em. Barn.) χαλλίστην, xal εἴρξας sic
τὴν σφετέραν αὐλὴν ἐφύλασσεν. "O0tv τὸν δεσπότην
φασὶ ζητεῖν παρὰ τοῖς ποιµέσι τὰ χεκλεμμένα πρόδατα,
μὴ εὑρόντα δὲ ἐρωτᾶν τὸν θεὸν τίς ἐστιν 6 χλέψας.
Τότε πρῶτον, φασὶ, τὴν δρῦν φωνὴν ἀφεῖναι, ὅτι τῶν
ἀκολουθούντων 6 νεώτατος, Ἐξετάσαντα δὲ τὸ λόγιον
εὑρεῖν παρὰ τῷ ποιµένι νεωστὶ βοσχήσαντι dy τῷ χω-
ele ἀκόλουθοι δὲ λέγονται of ποίµενες. "Hv δὲ τὸ ὄνομα
Μαρδύλας (Mediol. Μανδύλας) ὁ χλέψας. Τοῦτον λέ-
γεται προσοργισθέντα τῇ δρυ θελῆσαι αὐτὴν ἐχχόψαι
νύχτωρ' πελειάδα δὲ dx τοῦ στελέχους ἀνρχύψασαν
ἐπιτάξαι μὴ τοῦτο δρᾶν' τὸν δὲ δειµατωθέντα μηχέτι
τοῦτο τολμῆσαι, μὴ θιγεῖν τοῦ ἱεροῦ τούτου δένδρου. Οὐ
μὴν ἀλλὰ xal διὰ τὸ τόλµηµα μηνίσαι αὐτῷ τοὺς
Ἠπειρώτας ' ὅθεν xal λαθόντας δίχην ταύτην εἰσπρά-
ξασθαι τῆς ἀπ᾿ αὐτοῦ ὑπομενῆς (ἐπιμονῆς ms. Barn.;
τῆς αὐτοῦ ὑπομονῆς Vulg. ed. ant.) τὸν µάντιν προάγει.
*H ἱστορία παρὰ τῷ Ηροξένῳ.

μὴ θιγεῖν... δένδρου] sic Q. et vulg. ed. ant. In
recentt, autem verba hac ita, λέγουσαν μὴ θιγεῖν
κτλ. rejiciuntur postilla μὴ τοῦτο δρᾶν, satis pro-
babiliter. Burruaxw, Nomen pastoris fuisse suspi-
cor Μανδρεύλας ( de µανδρεύω, ovili includo ). Po-
strema laborant.

3.
Schol. Hom. Odyss. a, 359 παρ᾽ "Dov] Τινὲς Ἴρου

DE REBUS EPIROTICIS.
2.

Pastor oves in Dodonme campis palustribus pascens, vi-
cini gregem pulcherrimam furatus est eamque in suam in-
cludens aulam custodivit. Herus igitur, ajunt, quum oves
furio abductas apud pastores queesivieset neque vero inve-
nisset , deum de fare interrogavit. Tum primum quercum
dicunt vocem emisisse indicasseque comitantium natu mi-
nimum. Illum vero oraculi experimentum facientem oves
suas reperisse apud pastorem , qui recentissime in regione
hac pascuerat. Nimirum pastores appellantur comites.
Nomen furis erat Mardylas. Hunc narrant propter oraculum
irascentem excidere quercum voluisse; verum columbam
silvestrem e trunco apparuisse jubentem ne id faceret, ne
arborem hanc sacram tangeret. Quibus perterritum pastorem
facinus patrare non ausum esse, verumtamen vel propter
conamen Epirotas ei succensuisse atque poenam scelesti con.

PROXENUS. '

Υράφουσι... Καὶ Πρόξενος dv Ἠπειρωτιχοῖς "I eov φῆσι

Μερμέρου παῖδα, Cf. Eustathius p. 1415, 5o sqq.

1416, 2; Strabo VIII, 338; Müller. Mia. p. 273.
4.

Steph. Byz.: « Xaovía, u£on τῆς Ἠπείρου. Of οἰχή-
τορες Χάονες. Ἑλλάνικος' Ἱερειῶν ρας tpittp* « Ἀμ-
βραχιῶται xal ol jet! αὐτῶν Χάονες χαὶ Ἠπειρῶται. »
Καὶ 6 Πρόξενος δὲ χαταλέγων αὐτούς φησι’ « Χάονες,
Θεσπρωτοί, Τυμφαῖοι, Παραύαιοι, Ἀμύμονες, Ἅδαν-
τες, Κασωποί. »

5.

Schol. Apoll. Rh. I, 97 : Ἄλκωνα τὸν Φαλήρου
πατέρα Πρόξενος φησὶν υἱὸν Ἐρεχθέως. Φυγεῖν 0' αὐτὸν
λέγει ἀπὸ τῆς Ἀττιχῆς μετὰ τῆς θυγατρὸς Χαλχιόπης
εἰς Εὔθοιαν' ἐξαιτοῦντος δὲ τοῦ πατρὸς οὐκ ἐχδοῦναι
τοὺς Ἁαλχιδέας,

Pro Ἐρεχ. cod. Paris. Εὐρυσθένους. Num recte
haec ad Epirotica retulerim nescio. Phalerus, Αἱ-
conis f. , Argonauta est, qui sec. Orph. Argon. I,
144 Gyrtonem in Thessalia condidit (Cf. Hvgin.
fab. 14; Pausanias I, 1, 4). Thessalie res et Epiri
in antiquissima historia multis modis inter se con-
junctz. Alius Alcon est Hippocoontis filius , Lace-
demone pro heroe cultus. Fortasse de hoc loquens
in Lacedemoniorum Republica, etiam alterius
meutionem fecit.

6.
Dionys. Halic. A. R. Exc. p. 2363 ed. R. de
Pyrrho rege. Vide Pyrrhi fr. 3.
ΠΕΡΙ ΠΟΡΘΜΩΝ ΣΙΚΕΛΙΚΩΝ.
E LIBRO PRIMO.

7-

Γέλα, πόλις Σιχελίας.... χαλεῖται

silii ab eo vatem exegisse. Habetur hec historia apud
Proxenum.

Stephan. Byz. :

8.
Pro Ἴλου apud Homerum nonnulli Ἴρου scribunt.4Proxe-
nus quoque in Epiroticis Irum dicit Mermeri filium.
4.
Proxenus Chaones inter Epiri populos recenset , dicens :
« Chaones, Thesproti, Tymphei, Parausi, Amymones,
Abantes , Casopi. »
6.
Alconem, Phaleri patrem, Proxenus dicit Erechthei filium
eumque ex Attica cum Chalciope filia in Eubcam fugisse;
ac patre repetente eum non tradidisse Chalcidenses.

DE FRETIS SICULIS.

7.
Gela, urbs Sicilie secundum Proxenum libro primo De

CINEAS THESSALUS.

δὲ ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ l'é)a- 6 δὲ ποταμὸς, ὅτι πολλὴν
πάχνην γεννᾶ ' ταύτην γὰρ tj, Ὁπιιῶν φωνη xa Σι-
χελῶν γέλαν λέγεσθαι. Πρόξενος δ᾽ ἐν πρώτῃ τῶν Περὶ
πόρθµων Σικελικῶν xat Ἑλλάνιχος ἀπὸ Γέλωνος, τοῦ
Αἴτνης καὶ Ὑμάρου.

πόρθµων] πόρρων cod. Vratisl., πόρων reliqui,

ΛΑΚΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ.

E LIBRO SECUNDO.
8.
Athenzus VI , p. 367, D : Πρόξενος δ’ ἐν δευτέρῳ
Λαχωνικῆς πολιτείας ἐπικαλεῖσθαί φησι χαλκίδας παρὰ
Λακχεδαιμονίοις τὰς θεραπαίνας. )

CINEAS THESSALUS.

Cineas Thessalus , Demosthenis auditor, vir fá-
cundia sunul et memorie vi insignis, quein tam-
quam Pyrrhi legatum omnes novimus (v. Plutarch.
Pyrrh. c. 14 sqq.; Cic. Tuscul. I, 24; Appian.
Samnit, ο. 10. 11; Diodor. XXII, 6, 3; Seneca
Bhet. controv, c. 1; Themist, Orat. p. 140, etc. V.
Haakh. in Paulys Realenc. v. Cineas) , non solum
Taxtxóv auctor (Cic. Ep. ad div. IX , 25, /Elian.
Tact. 1. V, supra fragm. Pyrrhi) fuit, sed ctiam
historica quedam de Thessalia patria composuisse
videtur. Áffirmare rem non licet, quum Cines
nomen frequens apud Thessalos fuisse videatur (*),
adeoque alius quivis ejus nominis scriptor signi-
ficari apud Strabonem aliosque possit.

OEZZAAIKA.
I.

Stephan. By*. : 'Egóga , πόλις Ἠπείρου... Ἔστι
xal ἄλλη Ἐφύρη Κρανὼν λεγοµένη, ὥς φησι Κινέας
6 ῥήτωρ xoi ᾿Επαφρόδιτος. Cf. Apollodori fr. 170.

(*) Cineas, Thessalorum rex, memoratur Herodot. V,
63; alius item Thessalus ap. Demosthen. p. 324, 3, Har-

pocrat. v. Κεινέας. Polyb. XVH, 14, 4. Alius ap. Polyb.
XXVII, 16, 1. Alius ap. schol. Aristoph. Av. 577.

463
2

Schol. Pind, Pyth. X, 85 : ἔλπομαι à' Εφν-
pao v] Δῆλον... ὅτι Εφυραίους οὖτε τοὺς dv Θεσπρω-
τία, οὔτε τοὺς Κορινθίους φησί» ῥητέον οὖν ὅτι τοὺς
Κρανωνίους. Κρανὼν δὲ πόλις Θεσσαλίας. Θεσσαλὸς
δὲ xai 6 νικηφόρος. Οὕτω δὲ πρότερον of. Κρανώνιοι
Ἐφυραῖοι ἐκαλοῦντο. Μαρτυρεῖ δὲ τούτῳ Κινέας. Φπαὶ
γὰρ ἄρχεσθαι αὐτὴν ὑπὸ τῷ Κρανῶνι, χαὶ [αὐτὸν]
ἐλθεῖν εἰς τὸν τῆς Ἱπποδαμείας άμον £v Πίσῃ: εἶτα
ἐχεῖ χαταστρέψαντος τὸν βίον οἳ Θεσσαλοὶ τὴν Ἐφύραν
καλουµένην πόλιν cl; τιμὴν τοῦ τεθνηχότος Κρανῶνα
µετωνόμασαν.

Κίνεας] sic em, Boeckh. ; vgo Κεινέας.--- ἄρχεσθαι
αὐτὴν] σίο Heyn, pro vulgata doy. αὐτὸν; mox αὐτὸν
suppl. Beeckh. ----χαταστρέψαντος] Beeckhii e conj.;
χαταστρέψαντα cod. Ceterum vide que a Beckhio
ad Pind. ]. |. de Ephyra Thessalica exponuntur.

3.

Strabo VII, p. 339, deoraculo Dodonso : Zov(-
δας δὲ τοῖς Θετταλοῖς µυθώδεις λόγους προσχαριζό-
µενος, ἐχεῖθέν τέ φησιν εἶναι τὸ ἱερὸν μετενηνεγµένον
ix τῆς περὶ Σχοτοῦσσαν Πελασγίας" ἔστιδ f; Σχοτοῦσσα
τῆς Πελασγιώτιδος Θετταλίας' συναχολουθῆσαι δὲ γυ-
ναῖχας τὰς πλείστας, ὧν ἀπογόνους εἶναι τὰς νῦν προ-
φητίδας: ἀπὸ δὲ τούτου xol Πελασγιχὸν Δία χεχλῆσθαι.
Κυέας 9 ἔτι μυθωδέστερον "** Reliqua. exciderunt.
Epitome ita habet : Ἡν δὲ πρότερον περὶ Σχοτοῦσ-
σαν πόλιν τῆς Πελασγιώτιδος τὸ χρηστήριον, ἐμπρη-
σθέντος δὲ ὑπὸ τινῶν τοῦ δένδρου, µετηνέχθη χατὰ
χρησμὸν τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δωδώνῃ.

4.

Stephan. Byz. : Δωδώνη : Τὸν δὲ Δωδωναῖον
ἔλεγον καὶ [Βωδω]ναῖον. Ζηνόδοτος δὲ γράφει Φηγω-
vais, ἐπεὶ ἐν Δωδώνη πρῶτον φηγὸς ἐμαντεύετο. Καὶ.
Σουΐίδας δέ φησι Φηγοναίου Διὸς ἱερὸν εἶναι ἐν Gec-
σαλία, xal τοῦτον ἐπιχαλεῖσθαι, "Exepot δὲ γράφουσι
Βωδωναῖε: πόλιν γὰρ εἶναι Βωδώνην ὅπου τιμᾶται.
Κινέας δὲ φησι, πόλιν ἓν Θεσσαλίᾳ εἶναι καὶ Φηγὸν
χαὶ τὸ τοῦ Διὸς μαντεῖον slc "Ἠπειρον μετενεγθῆναι.

fretis Sículis et Hellanicum nomen nacía est ab Gelone,
Απο et Hymari filio.

DE REPUBLICA LACED/EMONIOBUM.

8. Proxenus libro secundo De republica Lacedzjemoniorum
ancillas apud Lacedaemonios cognominari ait χαλχίδας.
THESSALICA.

1. Ephyra, urbs Epiri. Est etiam alia Ephyra Cranon dicta,
ut Cineas rhetor et Epapbroditus dicunt.

2.
Olim Cranonii Ephyr:i vocabantur, teste Cinea ; 1s enim
Ephyram fuisse dicit sub imperio Cranonis, qui quum ad
nuptias Hippodamize ambiendas Pisam profectus esset,

ibique vitam amisisset , Thessali in honorem regis defuncti
Ephyrain urbem , nomine mutato , Cranonem appellarunt.
8.

Suidas, ut Thessalis fabularum additamento gratificare-
tur, ex ea qui apud Scotussam Thessalie est Pelasgia in
Epirum translatum id fanum ait (est autem Seotussa Pe-
lasgiotidis Thessalix) , comitatasque fuisse mulierum ple-
rasque : ex quarum stirpe ortas fatidicas nostrte setatis mu-
lieres : atque hinc etiam Jovi Pelasgico esse nomen. Magis
etiam fabulosa sunt, que refert Cineas....

4.

Cineas dicit, Phegum urbem in Thessalia esse, unde oracu-
lum Jovis Phegonzi ( Dodonzi) in Epirum esse translatum.

464

ὠνόσαστχι Ci κατὰ Θρασύδθουλον, ὡς Ἐπαφρόδιτος...
ἀπὸ Δωλώνης μιᾶς τῶν Ὠκεανίδων νυμφῶν. Ακεστό-
δωρος δὲ ἀπὸ Δώδωνος τοῦ Διὸς xal Εὐρώπης.

Thrasybulus et 4cestodorus de iisdem rebus lau-
dantur ap. schol, ad Il. π, 276 et 233; Eudoc.
p. 108. 127. 400. Arsen. p. 215, et Etym. M. v.
Δωδωναῖος, ubi hec : Δωδωναῖος 6 Zeic. Ἰλιάδος π'
7εῦ dva. AmDBwvecie* ἐν χωρίῳ τῶν Ὑπερθορέων τῇ Δω.
δώνη τιμώμενε ἐν Θεσπρωτία. Δευχαλίων μετὰ τὸν ἐπ᾽
αὐτοῦ γενόµενον καταχλυσμὸν, παραγενόµενος εἷς τὴν
πειρον, ἐμαντεύετο £v τῷ δρυΐ. Πελιάδος δὲ χρησμὸν
αὐτῷ δούσης, χατοικίζει τὸν τόπον, συναθροίσας τοὺς
περιλειφθέντας ἀπὸ τοῦ χαταχλυσμοῦ χαὶ ἀπὸ τοῦ Διὸς
xal Δωδώνης, μιᾶς τῶν Ὠχεανίδων, Δωδώνην τὴν χώ-
pav προσηγόρευσεν. Ἡ ἱστορία παρὰ Θρασυθούλῳ xal
Ἀχεστοδώρῳ.

Acestodorus est Megalopolitanus , teste Stephano
Byz. : Μεγαλόπολις... do! ἧς... καὶ Ἀχεστόδωρος (vgo
Ἀχεσόδωρος) II spl πόλεων συγγεγραφώς, xat ITo-
λύθιος. Eundem laudat schol. Sophocl, OEd. Col.
1051 : Ἀχεσόδωρος (sic) δὲ πέµπτον ἀπὸ τοῦ πρώτου
εἶναί (φησιν Εὔμολπον ) τὸν τὰς τελετὰς χαταδείξαντα
γράφων οὕτως" « Κατοικῆσαι δὲ τὴν Ελευσίνα ἱστοροῦσι
πρῶτον μὲν τοὺς αὐτόχθονας, εἶτα Θρᾷκας τοὺς μετὰ
Εὐμόλπου παραγενοµένους πρὸς βοήθειαν κατὰ τὸν πρὸς
Ἐρεχθέα πόλεμον.» ( Cf. Androtion fr. 34. Ister fr.
21.) Plutarch. Themist. 13 : Ἅμα δ' ἡμέρα Ξέρξης
piv dw χαθῆστο τὸν στόλον ἐποπτεύων xol τὴν πα-
ράταξι, ὡς μὲν Φανόδημός (fr. 16) φησιν, ὑπὲρ τὸ
Ἡράχλειον..., ὡς δ) Ἀχεστόδωρος, ἐν µεθορίῳ τῆς
Μεγαρίδος ὑπὲρ τῶν καλουµένων Ἱεράτων, χρυσοῦν
δίφρον θέµενος xal γραμματεῖς πολλοὺς παραστησάµε-
voc, ὧν ἔργον ἦν ἀπογράφεσθαι χατὰ τὴν µάχην τὰ
πραττόµενα. Áb Acestodoro fortasse non diversus
Acestorides , qui referente Photio in Bibl. cod. 389
quattuor libris scripsit Τὰ κατὰ πόλιν μυθιχά. Eun-
dem Acestoridem Tzetzes Hist. VII, 648 cum Cte-
sia , Iambulo, Isigono, Rhegino, aliis inter eos re-
fert, qui multa tradiderint miraculosa, Verum
Ἀκέστω p dv τοῖς Περὶ Κυρήνης apud schol. Apoll.
Rh. II, 498 corruptum est ex Ἀχέσανδρος, qui scri-
ptor majus de rebus Cyrenensium opus condiderat.

poo 90 amo.

SUID/E

SUIDAS..

Suidam, qui de rebus Thessalicis scripsit, a
Strabone et Stephano Byzantio cum Cinea con-
juugi vidimus, Beliqua ejus fragmenta hec sunt :

ΘΕΣΣΑΛΙΚΑ.

E LIBRO PRIMO.
Schol. Apoll. Rhod. II, 1231: Σουίδας δὲ iv

πρώτῳ Θεσσαλιχῶν τὸν Χείρωνα "ILovoc εἶναι sxaibd
φήσιν, ἀδελφὸν δὲ Πειριθόου. Idem I, 555 : Σουΐδας dv
Θεσσαλικοῖς φησὶν Ἰξίονος υἱὸν εἶναι Χείρωνα, ὥσπερ
xal τοὺς λοιποὺς τῶν Κενταύρων.

2.
Eustath. ad Odyss. 6 p. 1554 : Σουΐδας γοῦν iv

τῷ α΄ φησὶν ὡς 7j Λάρισσα σφαιρίζουσα πίλῳ ὤλισθεν
εἷς τὸν Πήνειον.

3.
E LIBRO SECUNDO.

Schol. Apoll. Rh. II, 1025 : Ἱερὸν δ᾽ αὐτ) ἐπὶ
τοῖσιν ὄρος] "Όρος οὕτω χαλούμενον τὸ χαθῆκον εἷς
τὸν Εὔξεινον πόντον... Μέμνηται αὐτοῦ xol Κτησίας iv
τῷ α΄ Περιόδων ( fr. 93) xal Σουίδας £v β’ περὶ τοὺς λε-
Ὑομένους Μάχρωνας;: ἀχριθέστερον δὲ 6 Ἀγάθων ἐν τῷ
τοῦ Πόντου Περίπλῳ, ὃς καὶ p' ἀπέχειν σταδίους adco
φησι τῆς Τραπεζοῦντος. Hzc sumpta ex narratione
de expeditione Argonautarum. Sequentia e libris
incertis,

54.

Strabo VII, p. 349 et Stephan. Byz. v. Δωδώνη.
Vide Cinez fr. 3 et 4.

5.

Schol, Paris. Apoll. Rh. I, 57 : Γυρτῶνα, ἣν
Ὅμηρος Γυρτώνην λέγει. " Ecri δὲ πόλις Θεσσαλίας,
χατὰ δὲ ἑτέρους Περαιθοίας (1, Περραιθίας). Οὕτως
Ἴδας (1. οὕτω Σουΐδας) φησίν. ᾿Ωνομάσθη δὲ ἀπὸ
Γυρτώνης τῆς Φλεγύου. In schol. vulg. Suidse men-
tio omissa.

— É———— HU ]s— ——X!Ó—Ó QM € PAURA PEUT OPER, APRES ρω ο oppo

THESSALICA.

Suidas libro primo De rebus Thessalicis Chironem Ixio-
nis filium et Pirithoi (ratrem fuisse dicit.

Suidas libro primo ait Larissam pilo ludentem in Peneum
fluvium illapsam esse.

Montis sacri ad Pontum Euxipum meminit etiam Ctesias
libro primi Periodi et Suidas libro secundo , ad Macronum,
quos vocant , regionem situm esse dicentes.

$.

Gyrfon , urbs Thessaliz, secundum alios vero Perrhsebise;
ac sic quidem Suidas dicit. Nomen babeta Gyrtone Phlegyse
filia.

FRAGMENTA.

5a.

Hesychius: Πυρραία, λόφος ἐν Δωτίῳ' οἱ δὲ Πνρραίαν
εἶναι μοῖραν τῆς Θεσσαλίας λέγουσιν, ἀπὸ Πύρρας τῆς
Δευχαλίωνος, ὥς φησι Σουΐδας. Aoxoüc δὲ εἰς ταύτην
χαταφυγεῖν oi διαφεύγοντες τῶν Κενταύρων.

(ΠΕΡΙ ΕΥΒΟΙΑΣ.)
6.

Idem ibid. I, 558 : Ἠχολούθησεν Απολλώνιος τοῖς
μεθ) Ὅμηρον ποιηταῖς, ὑπὸ Χείρωνος λέγων τὸν Άχιλ-
λέα τραφῆναι. Ὅμηρος δὲ οὐδὲν τοιοῦτον λέγει. Δια-
πεφωνήκασι δὲ xal περὶ τῆς αὐτοῦ μητρός. ᾿Εχεῖνος
γὰρ πανταχοῦ Θέτιδος αὐτὸν ἀποφαίνεται. Λυσίμαχος
6" ὁ Ἀλεζανδρεὺς ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν Νόστων κατὰ λέξιν
λέγων "* Σουΐδας γὰρ χαὶ Ἀριστοτέλης οἱ περὶ Εὖὺ-
θοίας πεπραγµατευμένοι xat 6 τοὺς Φρυγίους λόγους
γράψας χαὶ Δαΐμαχος xat Διονύσιος 6 Χαλκιδεὺς, οὗ τὸν
περὶ Ἁγχιλλέως διεσπαρµένην ἀφῆχαν ἡμῖν ἐπὶ χώρας
otav, ἀλλὰ τοὐναντίον ol μὲν ἐχ Θέτιδος αὐτὸν νοµί-
ζουσι γεγονέναι τῆς Χείρωνος, Δαΐμαχος δὲ ἐκ Φιλο-

465
µήλης τῆς Ἄκτορος. Άλλοι δ᾽ ἄλλως περὶ αὐτοῦ ἀπο-
φαίνονται.

Verba Σουίΐδας γὰρ χτλ. esse videntur Lysimachi.
Ceterum mirum est, quod non in Thessalicis, sed
in libro de Eubea De Thessalici herois parentibus
monuisse Suidas dicitur, Fortasse mendam locus
traxit.

(7-)
(ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑΙ.)

Steph. Byz. : 'Auvpoc, πόλις Θεσσαλίας, ἀπὸ ἑνὸς
τῶν Ἀργοναυτῶν... Τὸ ἐθνιχὸν Ἀμυρεύς... Εὔπολις δὲ
Ἀμύρους αὐτοὺς λέγει, πλησιοχώρους τῆς Μολοττίας.
Ἐκ τούτου χαὶ Ἀμυραῖοι λέγονται. Σουΐδας ὅ ἐν ταῖς
Γενεαλογίαις, ὅτι oro ἐκαλοῦντο ᾿Εορδοί: ὕστερον δὲ
Λέλεγες χαὶ Κένταυροι xai Ἱπποχένταυροι. Καὶ τὴν
πόλιν Ἀμυρικὴν καλεῖ.

Nisi illa ἐν ταῖς Γενεαλογίαις corrupta sunt ex iv
τοῖς θετταλικοῖς, putandum est TÀessalica ingenea-
logiis potissimum urbium conditorum versata esse.

5. a.

Pyrrhsa, collis in Dotio. Alii Pyrrheeam partem esse
Thessali» dicunt, a Pyrrha Deucalionis filia nominatam,
uti Suidas tradit. Videntur vero in eam confugisse qui Cen-
tauros effagerunt

6.

Lysimachus Alexandrinus libro secundo Redituum ad
verbum sic habet : « Suidas enim et Aristoteles, qui de

ERAGXENTA FHST. CR. — YoL. BH.

Eubos scripserunt, atque auctor Historise Phrygie et Dai-
macbhuset Dionysius Chalcidensis non vulgo sparsam de
Achillis parentibus famam sequuntur, sed nonnulli eo- .
rum Thetidis Chirone nate filium, Daimachus vero Philo-
mela Actoris filia natum esse putant , alii denique aliter.

7.
Suidas in Genealogiis Amyraeos olim Eordos nominatos
esse dicit, deinde eosdem vocatos Leleges et Centauros et
Hippocentauros. Urbem vero Amyricen dicit.

DURIS SAMIUS.

Duris Samius , frater Lyncei (1), eo Historiarum
loco, quo de solenni isto Alcibiadis in patriam re-

(1) Athenaeus IV, p. 128, Α: Ἱππόλοχος ó Μακεδὼν.... τοῖς
χρόνοις μὲν γέγονε χατὰ Αυγχέα xai Δοῦριν τοὺς Σαμίους,
Οεοφράστον δὲ τοῦ Ἐρεσίου µαθητά-.

Idem VIH, p. 337, D : Αυγχεὺς 5' ὁ Θεοφράστου μὲν µα-
Ont? , Δούριδος δὲ ἀδελφὸς τοῦ τὰς ἱστορίας γράψαντος xal tu-
ραννήσαντος τῆς πατρίδος.

Suidas : Ανγχεὺς, Σάμιος, γραμματικός, Θεοφράστον γνώ-
pukoc , ἀδελφὸς Δούριδος τοῦ ἱστοριογράφον τοῦ καὶ τυραννή-
σαντος Σάμου. Σύγχρονος δὲ γέγονεν ὁ Λυγκεὺς Μενάνδρου τοῦ
χωμιχοῦ (qui obiit Ol. (22, 2,a. C. 291), καὶ ἀντεπεδείξατο χω
µῳδίας καὶ ἐνίχησε.

Distinguendus a Samio est Duris Elaita , Nostri vel aqua-
lis vel suppar aetate :

Stephan. Byz : Ἔφεσος... 'H δὲ πόλις ἐν κοίλῳ τόπῳ xa-
τοικισθεῖσα χειμῶνος κατεχλύσθη, καὶ µνρίων ἀποθανόντων
Λναίµαχος τὴν πόλιν µετέθηχεν ἔνθα νῦν. Ἑκάλεσε 5 Ἄρσινόην
αὐτὴν ἀπὸ τῆς γυναιχὸς Αρσινόης οὗ τελευτήσαντος ἡ προ-
τέρα χλῆσις ἀνελήφθη. Φέρεται δὲ Δούριδος ἐπίγραμμα τοῦ
Ἐλαῖτον elc τὸν κατακλυσμὸν οὕτως”

Ἠέριαι νεφέλχι, πόθεν ὕδατα πικρὰ πιοῦσαι
νυκτὶ σὺν ἀστεμφεῖ πάντα κατεχλύσατε ;

Οὐ Λιόύης, Εφέσου δὲ τὰ µνρία χεῖνα ταλαίνης
αὔλια xai μχχάρων ἐξ ἑτέων χτέατα᾽

ποῦ δὲ σχωτῆρες τότε δαίµονες ἔτραπον ὄμμα;
al, al, τὴν Ἰάδων πολλὸν ἀοιδοτάτην.

χεῖνα δὲ χύµασι πάντα χνλινδοµένοισιν ὁμοῖα
[εἰς ἅλα σὺν ποταμοῖς ἔδραμε πεπταµένοις,

Cf. Antholog. IX, 454, ibique Jacobs. in annotat. Ex
parte eadem labes ap. Eustath. ad Dionys. v. 823, p. 261 ed.
Bernbhardy. Cf. Suidas : Δοῦρις ὄνομα ποιητοῦ. Diodorus
quidam Elaita àv ἐλεγείαις una cum Phylarcho (fr. 34) ci-
tatur Parthenio ο. 15. Eundem cnm Duride esse suspicor.

Lyncei opera |. Ο0ΝΟΕΘΙΑΕ quarum una Κένταυρος ap.
Athen. IV, p. 131, F.

1. Περὶ Μενάνδρου ibid. VI, p. 242 B : Λυγχεὺς 9
ἐν δευτέρῳ Περὶ Μενάνδρου᾽ « "Eri γελοίοις (φησὶ) δόξαν εἰ-
ληφότες Εὐχλείδης ὁ Σµικρίνου xai Φιλόξενος ἡ Πτερνοχοπίς *
ὧν ὁ μὲν Εὐχλείδης, ἀποφθεγγόμενος οὐκ ἀνάξια βιθλίου
καὶ µνήµης, ἐν τοῖς ἄλλοις ἦν ἁηδὴς καὶ ψυχβὸς, ὁ δὲ Φιλόξο-
νος, οὐδὲν ἐπὶ κεφαλαίου περιττὸν λέγων, ὅ τι λαλήσειεν ἢ πι-
κρανθείη πρός τινα τῶν συζώντων xai διηγήσαιτο, πᾶν ἑπα-
φροδισίας καὶ χάριτος ἦν µεστόν. Καΐτοι v& συνέθη, τὸν μὲν
Εὐχλείδην χατὰ τὸν βίον * * *, τὸν δὲ Φιλόξενον ὑπὸ πάντων
φιλεῖσθαι καὶ τιμᾶσθαι. » Cf. Meinek. fragm. Com. I, p. 7.

ΙΗ. Ἐπιστολαὶ (δειπνητικαί. Id. p. 128 A.) 75 B, 330 A,
469 B, 496 F, Harpocrat. v. Ἰθύφαλλος Plutarch. Demetr.
ο. 27; πρὸς Ἀπολλόδωρον, Athen. 401 F; πρὸς Διαγόραν,
109 D, 285 E, 295 F, 469 B, 499 C, 652 D, 654 A; πρὸς
Ἱππόλοχον, 100 E , 128.A ; πρὸς τὸν κωμιχὸν ἩΠοσείδιππον,
652 C. Posidippus quum anno tertio post mortem Menau-
dri primam b bulam docuisse a Suida dicatur, consenta.
neum est Lynceum, qui ad Posidippum comicum episto-
lam scripsit, Menandrum state superasse, uti monet Mei-
neckius Com. ], p. 458.

IV. Αποφθέγματα, Alhen. p. VI, 2435 A, 248 D,
337 D, qua item ad convivalia ejusque generis res specla-
bant maximam partem.

V. Απομνημονεύματα, Idem p. 434 D. 583 F.

ditu loquitur, se ipse dicit Alcibiadis esse ἀπόγονον
(fr. 64). Cujus cognationis qua ratio fuerit dici
nequit. Fortasse vel avum Duridis vel aviam ex
Samia puella Alcibiades genuit eo ipso tempore
quo exul in Samo insula versabatur (Olymp. ga.
412—409). Hinc ubi duas generationes sive annos
circiter septuaginta numeraveris, natales Duridis
incidunt in Olymp. 109 vel 110 (342 —339). Quod
quamquam incertis sane calculis supputavimus,
haud longe tamen a vero abesse potest. Nam puer
adhuc Duris fuit Ol. 114, 1. 324, uti mox videbi-
mus. Igitur natum ponamus a. 340. Jam quum
Graecas sive Macedonicas historias usque ad Ol.
125, 4. 281 (v. fr. 33), quod minimum est, de-
duxerit, atque his demum absolutis, uti consen-
taneum est , ad res Agathoclis literis consignandas
se accinxerit, haud dubie usque ad Ol. 126 (a26—
275), inter sexagesimum atque septuagesimum
etatis annum in conscribendis historiis adhuc ver-
sabatur. Quousque hunc terminum vivendo egres-
sus sit, ne conjectura quidem assequi licet.
Ceterum quoniam Duris eo natus est tempore,
quo Samum insulam χληροῦχοι Atheniensium tene-
bant(Ol. 107, 1—114, 1. 352—324. V. Clinton. F.
H. ad an. 352], lucem adspexit in exilio, patriaque
cum parentibus caruit usque ad annum 324 , ubi
Alexander quum omnes Graecarum civitatum exules
reducere constituisset , Nicanorem Stagiritam in
Graeciam misit, qui in Olympiorum solennitate
decretum regis promulgaret. σαν δὲ οἳ φυγάδες,

VI. Τέχνη ὀψωνητιχή, 228 C,313 Ε. — Laudatur
Lynceus etiam in schol. Theocrit. IV, 20 (ad IV, 31 in
melior. Codd. ) : "Hv δξ xai Πύρρος ποιητής ᾿Ερυθραῖος, ὥς
φησι Λυγγεύς (sic).

Memorantur denique /Egyptiaca, quare inter historicos
Lyneeo locum assignant. Athenseus 1V, p. 150, B : Ανγχεὺς
δ) £v τοῖς Αἰγυπτιαχοῖς προχρίνων tà Αἰγυπτιαχὰ δεῖπνα τῶν
Ι]ερσιχῶν « Αἰγυπτίων ἐπιστρατευσάντων (φησὶν) ἐπὶ yov
τὸν Περσῶν βασιλέα xai νιχηβέντων, ἐπεὶ ἐγένετο αἰχμάλωτος
ὁ τῶν Αἰγυπτίων βασιλεὺς, ὁ "Quoc αὐτὸν φιλανθρώπως ἆγων
ἐχάλεσε xai ἐπὶ δεῖπνον. Τῆς οὖν παρασχευῆς γενομένης λαµ-
πρᾶς, ὁ Αἰγύπτιος χατεγέλα ὡς εὐτελῶς τοῦ Πέρσου διαιτωµέ-
νου. Ei δὲ θέλεις, ἔφη, εἰδέναι, ὦ βασιλεῦ, πῶς δεῖ σιτεῖσθαι
τοὺς εὐδαίμονας βασιλέας, ἐπίτρεψον τοῖς ἐμοῖς ποτε γενοµέ-
νοις µαγείροις παρασχευάσαι σοι Αἰγύπτιον δεῖπνον. Καὶ χε-
λεύσαντος ἐπεὶ παρεσχενάσθη, ἡσθεὶς ὁ Ὥχος τῷ δείπνω,
Καχὸν χαχῶς σε, ἔφη, ὢ Αἰγύπτιε, ἀπολέσειαν οἱ θεοὶ ὅστις
δεῖπνα τοιαῦτα χαταλιπὼν ἐπεθύμησας θοΐνης εὐτελεστέρα-.

Sed patet, opinor, haec Αἰγνπτιαχὰ esse δεῖπνα Αἰγυπιακά,
de quibus vel in Ἀπομνημονεύμασι vel in Ἐπιστολαϊ, egit.
Similiter in Epistolis ad Diagoram Atheniensia et Rhodiaca
ἐδώδιμα συγκρίνει. Ex his igitur /Egyptiacis fluxerit descri-
ptio τοῦ ]]τολεμαίου συμποσίου, cujus memint Athen. lll,

| n, 100, €. Alio loco (v. Atlien. p. 101, D) descripsit convi-
| viui Antigoni regis οἱ quod Lamia instiruxit Demetrio Po-

DURIS SAMIUS.

Diodorus ( XVIII, 8, 5) ait, ἀπηντηκότες ἅπαντες
ἐπὶ τὴν πανήγυριν, ὄντες πλείους τῶν δισµυρίων. Nun-
tium Alexandri ingenti plausu acceperunt universi,
Samiorum vero letitie novum etiam momentum
accessit ex victoria, quam ipsis illis ludis Duris
puer reportavit. Testis rei Pausanias VI, 13,5 :
Χιόνιδος δὲ οὐ πόρρω τῆς ἐν Ὀλυμπίᾳ στήλης [xat
ὃς (1)] ἕστηκεν [6] Δοῦρις (in aliis codd. Δούριος,
quod retinuere Schubart. et Walz.) Σάμιος, κρα-
τήσας πυγμῇ παῖΐδας' τέχνη δὲ ἡ εἰκὼν ἔστι μὲν Ἱππίου,
τὸ δὲ ἐπίγραμμα δηλοῖ τὸ ἐπ᾽ αὐτῷ νικῆσαι Δοῦριν (libri
Χίονιν) ἠνίκα 6 Σαμίων δῆμος ἔφευγεν ἐκ τῆς νήσου
(i. e. quo tempore insula pulsus in exilio degebat,
ut 4víixa οἱ Πλαταιεις ἔφευγον, IX , 3, 4): τὸν δὲ
χαιρὸν, xa0' ὃν ἐπὶ τὰ οἰχεῖα τὸν δῆμον ""*. Παρὰ δὲ
τὸν τύραννον Δίαλλος ὁ Πόλλιδος ἀναχεῖται κτλ.
Locus sane mutilus est, sed nihil dubito, quin

liorcetze. Sin Αἰγυπτιαχὰ opus historicum forent, Lynceum
confusum putarem cum Lycea Naucratita, Αἰγυπτ'αχῶν
auctore.

(2) Καὶ ὃς] Fortasse fuit παῖς vel εἰκών, nisi potius aliunde
verba buc delata sunt ; namin librishaud paucis omittuntur.
Vocem παῖς pro xxi ὃς reponendam esse conjecisse video
eliam Eckertz. (De Duride Samio, imprimis de ejus in rebus
tradendis fide diss. Bonn. 1842 ) Aliter Schubart. et Walz.
in praefat. ad Pausan. vol. 1], p XLIV, ubi hoc : « In xai
ὃς pugilis nomen latere recte vidit Bekkerus ; nos e στήλης xoi
ὃς eruimus στήλης Ex αἴος. Donarium Sceei pugilis Thebis vi-
dit Herodotus V, 60. Hunc Sceum neque Hippocoontis
filium fuisse , neque eo temporc pugilatu vicisse, quo Samii
ex insula Samo ab lonibus pulsi sunt (990 a. C. ), non est
quod moneamus ; in eo acquiescimus, quod Herodotus The-
bis, Pausanias in Alti vetustiesimas Scsei eujusdam pugilis
imagines viderunt; quid de iis utrobique retulerint credulis
exegetee parum refert. Si autem , quod dubium vix videtur,

h. 1. sedem sibi debitam recuperaverit Scoeus, etiam in«

seqq. id nomen restitui debet. » Deinde ad verba τὸν δῆ-
uov*** ; « Suspicari licet przeter relationem de Samiorum
reditu ( Pausan. VII, 2, 8. 9. 4, 2 9ης ) donarium quoddam
Polycratis, Samiorum tyranni, c: nmemoratum fuisse, suam
ipsius statuam, quod manifesto satis prodire videtur e ver-
bis sequentibus παρὰ δὲ τὸν τύραννον κτλ. » Imo hzc ipsa
comparata cum verbis Athenrei V11I, p. 337 D et Suide v.
Λυγκεὺς ( v. not. 1) : τοῦ τὰς ἱστορίας γράψαντος xal τνραν-
ν ήσαντος τῆς πατρίδος, quam maxime suadere debebant vi.
ctorem istum non esse Sceeum quendam, de quo nihil con-
stat, sed Duridem nostrum, presertim quum tempora No-
stri cum iis quee de Samiorum exilio traduntur, facillime
possint conciliari. — « De alio quodam Duride ( Hullema-
nus monet) longe antiquiore cogitavit Krause. (Olympia
p. 276 ) , erroris simul nescio cujus insimulans Pausaniani ,
quem suspicatur exilium significasse Samiorum memoratum
ab Herodoto 111, 149, » — Alterum exilium ( Ol. 107-114),
indicari recte censet etiam Müllerus ( Archaol. $ 124, 1),
qui ex Pausania l. l. colligit Hippiíam floruisse circa Ol.
£14, — Ceterum si veri aliquid subest nomini Σχαίῳ, for-
tasse pater Duridis eo significatur, adeo ut scribendum fo-
ret Zxaíou ἕστηχε Δοῦρις, quod deinde in aliis libris abierit
in Σχαῖος ἔστ. ὁ Δούριος. Nomen apud Argivos, Samiorum
patres, obvium fuisse suspiceris ex Scaea, Archandri uxore,
et ex Scia Danaide. Pausan. VII, 1, 3; Apollodor. Η, 1,
5, 3.

167
recte Hullelhanus ( Duridis Samii quae supersunt.
Traj. ad Rhen. 1841, p. 7 ) statuerit nomen victoris
esse Δοῦριν, quod quum libri haud contemnendi
exhibeant , deinde aperto errore in Χίονιν abierit,
verbis autem τὸν δὲ xatpov tempus victoriz indicari,
de quo supra diximus. Plura tamen excidisse cen-
seo. Nam quum Athenzeus atque Suidas (v. not. 1)
testentur Duridem in Samo ins, tyrannidem exer-
cuisse, Pausanias vero pergat παρὰ τὸν τύραννον etc,
non solum de reditu Samiorum periegetam, sed
de occupata etiam a Nostro tyrannide monuisse
facilis est conjectura.

Preceptorem Duris, sicuti Lynceus frater, ha-
buisse traditur Theophrastum, qui quum Aristoteli
successerit Ol. 114, 3. 3a2, haud multo post hunc
annum e Samo Noster Athenas se contulisse putan-
dus est. Quando deinde et qua ratione tyrannus
patrie evaserit, dici nequit. Ad tempora Demetrii
Phalerei / circa Ol. 118, 2) rem referendam esse
conjecit Panofka (De rebus Samiorum p. 98).

Opera. Duridis.

i. Ἱστορίαι (Μαχεδονιχα, Ἕλλληνικα), fr. 1 —
33.

2. Τὰ περὶ Ἀγαθοχλέα (Λιθυχά), fr. 34—46,

3. Σαμίων ὧροι, fr. 47—68.

4. Περὶ νόμων, fr. 21—72. .

5. Περὶ ἀγώνων, fr. 73 56.

6. Περὶ τραγῳδίας, fr. 69.
Περὶ Εὐριπίδου xai Σοφοχλέους, fr. 7ο.

7. Περὶ ζωγράφων, fr. 77 —78.

8. Περὶ τορευτικῆς, fr. 79.

Agmen ducit amplum Historiarum opus, quo
res Grecix Macedonizque narrabantur inde ab
anno, qui proxime secutus est pugnam Leuctricam
mortemque Épaminondae et Cleombroti , sive ab
ΟΙ. 102, 3. 370, qui annus, tribus regibus Amynta
patri Philippi, Agesipoli Lacedzmonio, Iasoni
Pherzo, erat fatalis. Diodor. XV, 60 (*j. Quousque
auctor descenderit , non traditur. Fragmentum 33,

(*) Diodor. |. ]. Ἴδιον δέ τι σννέδη κατὰ τοῦτον τὸν ἐνιαυ-
τόν’ τῶν γὰρ ἐν δυναστείαις ὄντων τρεῖς ἐτελεύτησαν περὶ τὸν
αὐτὸν χαιρόν. Αμύντας μὲν ὁ Ἄρριδαίον βασιλεύων τῆς Μαχε-
δονίας ἐτελεύτησεν ἄρξας ἔτη εἴχοσι xal τέτταρα , υἱοὺς ἀπολι-
πὼν τρεῖς, Ἀλέξανδρον καὶ Περδίχκαν xal Φίλιππον' διεδέξατο
δὲ τὴν βασιλείαν ὁ υἱὸς Ἀλέξανδρος xal ήρξεν ἐνιαντόν. Ὁμοίως
δὲ καὶ Ἀγησέπολις ὁ τῶν Λακεδαιμονίων βασιλεὺς µετήλλαξεν
ἄρξας ἑνιαντὸν, τὴν δὲ ἀρχὴν διαδεξάµενος Κλεομένης ὁ ἆδελ-
φὸς ἐδασίλενσεν ἔτη τριάχοντα καὶ τέτταρα. Τρίτος δὲ Ιάσων
ὁ Φεραῖος, ἡγεμὼν Ἀρημ.ένος τῆς Θετταλίας, xai δοχῶν ἐπιει.
κῶς ἄρχειν τῶν ὑποτεταγμένων, ἐδολοφονήθη, ὡς μὲν Ἔφορος
γέγραφεν, ὑπό τινων ἑπτὰ νεανίσχων συνοµοσαµένων δόξης
ἕνεχα, ὡς ὃ᾽ ἔνιοι γράφονσιν, ὑπὸ Πολνδώρον τἀδελφοῦ. Οὗτος
δὲ καὶ αὐτὸς διαδεξάµενος τὴν δυναστείαν ἠρξεν ἐνιαντόν. Δοῦ.
ρις 8 ὁ Σάμιος ὁ ἱστοριογράφος τῆς τῶν Ἑλληνικῶν ἱστορίας
ἐντεῦθεν ἐποιήσατο τὴν ἀρχήν.

30.

463

ex temporum ordihe postremum, pertinet ad mor-
tem Lysimachi, qui proelio contra Seleucum ad
Corupedium commisso cecidit Ol. 124, 4. 281.
Quod quoniam uétimium fuit certamen commilito-
num Alexandri (Justin. XVII, 1), finem narra-
tionis satis aptum prebere potuit, atque tempora
scriptoris impedire videntur, quominus eum longe
ultra hunc terminum progressum esse existimemus,
Narrationem igitur deduxerit usque ad mortem
Seleuci, qui paucis post Lysimachum mensibus
diem obiit. — Titulum operis ponunt modo Ἱστο-
plac (fr. 1. 2. 13. 27. 29. 30. 31. 32), modo Μα-
χεδονιχά (fr. 8. 12. 16. a5 et 28, ubi corrupte Aa-
κεδαιµονιχά), modo Ἑλληνικά ( Diodor. l. 1. vid.
not.). Quas tituloruin formas nihil inter se pu-
gnare nemo non videt quanam tunc fuerit ratio
historie Grace secum reputans. Quodsi Eudocia
p. 229 v. Δῶρις Duridi nostro Ἱστορίαν Περσικὴν
tribuit , spectari videtur ea historiarum pars, ubi
de Alexandri expeditionibus sermo fuit. De ceco-
nomia operis certiora plerumque dici nequeunt.
Quz tenuiora indicia scrutanti eruere cum aliqua
probabilitatis specie licet, sunt fere hzc : Liber I
pertinuit usque ad regnum Philippi (Ol. 102, 3.
— 1045, 4; 3;0—361); nam libro secundo
(fr. 2) jam agebatur de bello Phocico. Libris
]I—V auctor Philippi regis res gestas exposuit (Ol.
τοῦ, 1—111, 1. 360—336) ; nam libro quinto
adhuc de Philippo dictum esse arguit fragm.. 8,
quum ex libro septimo fragmentum (12) jam sit de
expugnatione Tyri. Libris VI—X tractabantur res
Alexandri (Ol. 111, 1— 114, 3. 336—323). Pen-
det sententia ex fr. 21 , quod ad an. 325 referen-
dum esse videtur. Libri XI—XV amorte Alexandri
usque ad Ol. 116, 2. 315, sive ad mortem Olympia-
dis atque restaurationem Thebarum, uti colligas ex
fragm. 26, quod pertinet ad an. 315. Libri XVI —
X XII continebant res gestas ab Ol. 116, 3— 119,
ᾱ. 314 — 391 sive usque ad pugnam ad Ipsum;
nam fragm. 3o ex libro XXII referendum ad Ol.
119, 3. Quod ex libro XXIII affertur (fr. 34),
temporis definitionem non admittit. Jam quum ad
mortem Lysimachi supersint anni viginti (3οο---
281), quz est in prioribus narrationis prolixitas
probabilem reddit conjecturam Hullemani totum
opus octo et viginti circiter libris constitisse.
Quod orientali Europa parti Philippus et Alexan.
der, idem occidentalibus regionibus fuit 4gatAo-
cles (115, &— 122 , 4. 317—289 ). Ejus historiam
Samius tyrannus peculiari opere enarravit, in quo
benigniorem se Syracusano przebuerit quam Γ-
maeus, qui paullo post Duridem Agathoclis res per-
censuit libris quinque. Ejusdem fere ambitus fuerit
opus Samii. Nam quod in libris Athenzi (fr, 41)

DURIDIS SAMII

vulgo legitur : Δοῦρις ἐν e x d ev τῶν περι Ἀγαθοχλέα,
id rectissime Hullemanus emendavit, pro ἐν δεκάτη
reponens ἐν δ' (cf. fr. 38). Num in ipsis locis histo-
rie materiam Duris collegerit, an fortasse jam
usus sit Calliz et Antandri de Agathocle commen-
tariis, dijudicari nequit. Ex fragmentis hoc tantum
colligis, multis opus de natura, fabulis, mirandis Si-
cilie, Italie, Libye (unde Zibyca Duridi affin-
guntur fr. 35) distinctum fuisse digressionibus.

Sequuntur Ὥροι Σαμίων, quorum laudatur liber
duodecimus vel potius ex Hullemani correctione
liber secundus (v. fr. 50). In hoc quoque opere
non acquievit Duris argumenti varietate, quam
ipsa insula civili historia, deorum cultu, literis, ar-
tibus clarissima praebebat , sed latius szpe ad alie-
niora exspatiatus est, Tempora rerum adornaverit
secundum catalogum sacerdotum Junonis.

Qui prater allatos Duridi libri tribuuntur, eorum
tam tenues reliquiz sunt , ut omne judicium prz-
cludant. Tituli manifesto produnt alumnum Theo -
phrasti. Modo ne Theophrasteam istam in Duride
orationis dulcedinem exspectaveris. Hz:c enim laus
propria est Theophrasti. Reliqui peripatetici fere
omnes rebus magis quam verbis intenti esse sole-
bant, adversariique scriptorum λογοδαιδάλων, qui
ex Isocratis schola proficiscebantur. Atque ipse
Duris in Historiarum procmio (fr. 1) Ephorum
reprehendit et Theopompum, quippe qui propter
nimis anxiam de verborum compositione sedulita-
tem αὐτοῦ τοῦ γράφειν µόνον ἐπιμεληθῆναι videantur.
Hinc jejunam orationem et languidam fieri judica-
vit, quum µίμησιν xal ἡδονὴν habere debeat, qua res
non tam narrantur quam pinguntur, qua verba ad
communein ipsius vitae veritatem quam proxime ac-
cedunt, atque sic quos res quzque postulat sensus
in legentium animis excitantur. Istud vero µιµήσεως
studium, nisi severz artis preceptis regitur et tem-
peratur, quo ducereconsueverit, nemo nescit, Quare
libenter Photio largiemur Duridem in iis ipsis,
quae in Ephoro et Theopompo desideraverit, multo
his inferiorem fuisse (τῆς ἐν αὖτοις τούτοις olxovo-
μίας πολλὰ τῶν ἀνδρῶν λειπόμενος). Dionysius quo-
que Hal. ( De verb. comp. tom. V, p. 28 R. ) Duri-
dem inter eos recenset, qui in verborum composi-
sitione valde negligentes se prabuerint, atque
τοιαύτας συντάξευς κατέλιπον, οἵας οὖδεὶς ὑπομένει
µέχρι χορωνίδος διελθεῖν. Cf. Himerius Declam. X1V,
27 ed. Wernsdf. :" Exo πρότερον ἐπὶ τοις Ἡροδότου
λόγοις ἡδέως διατιθέµενος παῖδα τὸν 'Ἡρόδοτον πρὸς
τὴν τούτου (Hermogenis) χάριν ὑπείληφα. Mtxpot δέ
μοι λοιπὸν Ἑλλάνικοί τέ χαὶ Δούριδες , ἔτι xai ἡ τοῦ
Αλικαρνασσέως ποίησις xat ὅσοις λόγῳ γράψαι τὴν
οἰχουμένην σπουδἡ ἐγένετο πρὸς ἐχείνας τὰς ἴνγγας,
aic οὗτος χαταχηλεϊ τοὺς ἀχούοντας. Sed indulserit

FRAGMENTA.

469

Duris suo dicendi generi, modo salva sit fides ! rant. Quid tamquam proprium Duridis vel laudem

historici, At dubitationem movet Plutarchus ( Pe-
ricl. c. 38. fr. 60), qui postquam Sami expugna-
tionem narravit, addit haec : Δοῦρις ὃ) 6 Σάμιος
τούτοις ἐπιτραγῳφδεῖ πολλὴν ὠμότητα τῶν Αθηναίων
x«t τοῦ Περικλέους χατηγορῶν, ἣν οὔτε Θουκυδίδης
ἱστόρηκεν οὔτ᾽ Ἔφορος οὔτ Ἀριστοτέλης. Ἁλλ οὖκ
ἀληθεύειν ἔοιχεν... Δοῦρις μὲν οὖν οὐδ' ὅπου μηδὲν
αὐτῷ πρόσεστιν ἴδιον πάθος εἰωθὼς χρατεῖν
τὴν διήγησιν ἐπὶ τῆςἀάληθείας, μᾶλλον ἔοιχεν
ἐνταῦθα δεινῶσαι τὰς τῆς πατρίδος αυμφορὰς ἐπὶ δια-
θολῇ τῶν Ἀθηναίων. In his Thucydidis aliorumque
scriptorum silentium contra Duridem per se nihil
probat , idque ipse sensit Plutarchus, lllud igitur
qu:zritur num vere dicta sint verba : οὐδ' ὅπου...
ἀληθείας. Et quidni fidem iis adhibeamus? Certe
refellere Plutarchi judicium non possumus, Aliis
quoque locis duobus Plutarchus Duridi obloquitur,
Quorum altero (fr. 64) Duridis narrationem iterum
opponit Theopompi, Ephori, Xenophontis silentio;
hinc nihil noslucramur; altero vero (fr. 7) fides
Nostri summo jure addubitatur; nam neminem fu-
git Duridem in iis que de Eumenis genere tradit,
vulgarem istam sed ineptam secutum esse famam,
quam Macedonum invidia sparserat. Αο omnino
pendet Duris ex sui szculi scriptoribus, eorumque
vitiis laborat. Alexandri historicorum commenta
sectatur fr. 19, 71, quamquam illud de Thalestri
Amazone repudiavit (fr. 18). Ex Peripateticorum
in Academicos inimicitiis derivandum quod fr. 78
legitur de Socrate servo. Que statis hominem
etiam in eo agnoscis studio, quo reconditas et abs-
trusas fabulas vulgari traditione sancitis przferre
solet (fr. 3. 72. 38. cl. 14). Suspecte fidei sunt
qua leguntur fr. 65 et 67 , falsa traduntur fr. 62
et 6 1. Quamquam in his omnibus errores non sunt
Duridis, sed eorum quos duces temere secutus est.
Qus quum ita se habeant, in Duridem cadere
videntur qux in plurimos cadunt ejusdem εενὶ
scriptores, Rerum pollent abundantia et varietate,
lectorum inserviunt delectationi , orationem fun-
dunt vividam et negligentiorem, a factionum stu-

vel vituperem habeo nihil (*).

σα

ΙΣΤΟΡΙΑ.

1.
E LIBRO PRIMO.

Photius Bibl. cod. 176, p. 121,a, 41 ed. Bekk. :
Δοῦρις μὲν οὖν 6 Σάμιος ἐν τῇ πρώτη τῶν αὐτοῦ Ἱστο-
ριῶν οὕτω φησίν’ « Ἔφορος δὲ xxt Θεόπομπος τῶν γε-
νοµένων [προγενοµένων Casaub.) πλεῖστον ἀπελείφθη-
σαν οὖτε γὰρ µιμήσεως µετέλαθον οὐδεμιᾶς οὔτε
ἡδονῆς ἐν τῷ φράσαι, αὑτοῦ δὲ τοῦ γράφειν µόνον
ἐπεμελήθησαν. » Καΐίτοι Δοῦρις xat τῆς ἐν αὐτοῖς τού-
τοις οἰχονομίας, otc αἰτιᾶται, πολλὰ τῶν ἀνδρῶν λει-
πόµενος. Ἁλλ εἰ μὲν πρὸς τὸν ὑπερήφανον ἐχεῖνον
Θεοπόμπου λόγον, ὃς τοὺς ἀρχαιοτέρους οὐδὲ τῶν δευ-
τερείων ἠξίου, τοῦτο ἀπέρριψεν, οὐκ ἔχω λέγειν: πλὴν

τι οὐδέτερος αὐτῶν προσηχόντως ἐπελάθετο, xol ua-
λιστα διισγυρισαίµην.

2. (Ol. 105, 4.)
E LIBRO SECUNDO.

Athenzus XIII, p. 560, B: Οὐδένα δὲ ὑμῶν ἀγνοεῖν
οἴομαι, ἄνδρες Φίλοι, ὅτι καὶ ol µέγιστοι πόλεμοι διὰ
γυναῖχας éyévovzo* 6 Ἰλιαχὸς 9v Ἑλένην, ὃ λοιμὸς διὰ
Χρυσηίδα, Ἁχιλλέως μῆνις διὰ Βρισηίδα, xal ὃ ἱερὸς
δὲ χαλούμενος δι) ἑτέραν γαμετὴν, φησὶ Δοῦρις ἐν δευ-
τέρα Ἱστοριῶν, Θηθαΐαν γένος, ὄνομα Θεανὼ, ἆρπα-
σθεῖσαν ὑπὸ Φωχέως τινός. Δεχαετὴς δὲ xal οὗτος
γενόμενος τῷ δεκάτῳ ἔτει Φιλίππου συμμαχήσαντος

(3) Paullo malignius de Duride judicavit Pauofka ( De
reb. Sam. p. 91 ), uti recte monet Hullemanus , quamquam
ipse causidici more Duridem suum defendit speciosius quam
verius, summam disputationis cogens lhancce : « Duridis si
industriam respicis et studium rerum probe indagandarum
optimis historicis est accensendus ; si narrationis fidem et
auctoritatem, immerito suspectus, ei quamvis viliorum non
immunis, propter veri tamen studium magnopere laudan-
dus. » Multo jejunius atqué rectius de Duridis indole ac fide

diis non liberi sunt, artis critice usum fere igno- , judicat Eckertz. 1. |.

HISTORLE.
1.
E LIBRO PRIMO.

Duris Samius libro primo Historiarum de 'Theopompo sic
scrihit : « Ephorus et Theopompus antiquioribus scri-
ptoribus longe sunt inferiores. Imitationis enim gratia de-
stituuntur, carentque dicendi venustate, de scribendo tan-
tuni solliciti. » Quamquam Duris ipse in illis ipsis longe post
eos quos carpit viros relinquitur. Verum siquidem in su-
perbum istusn. et arrogantem Theopompi sermonem , qui

antiquioribus scriptoribus ne secundas quidem concedit ,
ista jecerit Duris , dicere nihil adeo labeo; hoc vero quam
maxime contenderim , neutrum eorum qua par erat ratione
rem aggressum esse.

2.
E LIBRO SECUNDO.

Neminem autem vestrüm latere puta, amici, maxima
etiam bella propter mulieres concitata. esse : lliacum qui-
dem propter Helenam ; pestem propter Chryseidem ; Achil-
lis iram propter Briseidem : sed et, Sacrum quod dicitur

410

πέρας ἔσχε᾽ τὸτε γὰρ εἶλον οἱ Θηθαῖοι τὸν Φωχίδα.

Cf. Aristot. Polit, V, 3, 4 : Καὶ ἐν Φωχεῦσιν
ἐπικλήρου στάσεως γενομένης περὶ Mvaaéav 10v Mv,
cwvog; πατέρα, xai Εὐθυχράτη τὸν Ὀνομάρχου,
ἡ στᾶσις αὕτη ἀργὴ τοῦ ἱεροῦ πολέμου χατέστη τοῖς
Φωκεῦσι. Etiam primum bellum sacrum ob mulie-
rem ortum et per decem item annos gestum esse
narrarunt (Callisthenes ap. Athen. l. 1.); utrumque
fictum esse videtur, ac omnino mirum quantum in
ejusmodi narratiunculis Greci sibi indulserunt.
Ceterum hoc ipso loco (nisi forte in libro De tra-
godia! fusius egisse Duris videtur de Helena,
causa belli Trojani. Quare huc refero sequentia :

3.

Tzetzes ad Lyc. 103 : Δνοῖν πελειαῖν ὠρφανισμένην
Ἱονῆς] Ὀρφανὴν καὶ ἔρημον οὔσαν (Ἑλένην) τῆς γονῆς
τῶν δύο περιστερῶν, ἦτοι Ἰφιγενείας, ἣν ἔσχεν ix O-
σέως, ὥς φησι Δοῦρις ὁ Σάμιος, καὶ Ἑρμιόνης, ἣν
ix Μενελάου yell. 'Ἑπταετη γὰρ ταύτην Θησεὺς
πρῶτον ἁρπάσας μετὰ τὸ τεχεῖν ἐξ αὐτῆς Ἰφιγένειαν
ἀφηρέθη αὐτήν' δεύτερον δὲ 6 Ἀλέξανδρος ἐντυχὼν αὐτῃ
"παρὰ τὸν αἰγιαλὸν θυούσγη νεωστὶ ταῖς Βάκχαις xat τῇ
Ἰνοῖ, ἁρπάσας αὐτὴν siq Αἴγυπτον ducto xal αὐτῆ
συνεγένετο.

Id. ibid. 143 : Πέντε ταύτην ἔγημαν ἄνδρες"
πρῶτος Octo, ἑπταετῆ ταύτην ἁρπάσας, χαθά φήσι
Δοῦρις 6 Σάμιος, ἀφαιρεθεὶς δὲ αὐτὴν ἐν τῷ ἧττη-
θῆναι ὑπὸ Πολυδεύχους καὶ Κάστορος τῶν αὐτῆς ἀδελ-
φῶν ἓν Ἀφίδναις πολιχνίῳ τῶν Ἀθηνῶν γεννήσασαν
Ἰφιγένειαν, ἣν Ἰφιγένειαν καὶ θετὴν παῖδα ἡ Κλυται”
µνήστρα ποιείται͵,

Cf. idem ib. 183 : Τινὲς δὲ τὴν Ἰφιγένειαν ταύτην,
ὡς xat 6 Δοῦρις, οὐκ Ἀγαμέμνονος θυγατέρα λέγουσιν,
ἀλλὰ Θησέως ἐξ Ελένης γεννηθεῖσαν, ὑπὸ δὲ Κλυται-
µνήστρας θυγατροτεθεῖσαν. Eadem Eudocia p. 141.
Tzetzes denuo rem affert v. 531 et 851. De Iphi-
genia Helene f. v. Stesichorus, Euphorio (fr. 61
ed. Meinek.) et Alexander Pleuronius ap. Pausan.

bellum ob aliam mulierem viro jnnctam , ut ait Duris se-
cundo Historiarum libro, Thebanam genere, cui nomen
Theano fuit , raptam a Phocensi quodam. Decennale autem
quum hoc quoque fuisset bellum , decimo tandem anno ad-
jutore Philippe confectum est : tunc enim Pbocidem The-
bani ceperunt. 3 .

Duarum columbarum orbam sobole] Helenam orbam
et privatam sobole duarum columbarum ait, id est, Iphi-
genia, quam Theseo pepererant , ut Duris Samius testatur,
et Hermione, quam e Menelao conceperat. Primum enim
rapta Helena est septem annos nata à Theseo , cui adempta
est postquam Jphigeniam ei pepererat. Deinde Alexander
deprehendens eam in litore Baccbabus et Inoni sacrifican-
tem, rapuit et in Egyptum abduxit cum eaque consuevit.

Quinque Helenam uxorem habuerunt viri. Primus The-
seus septepnem rapuit, ut Duris Samius ait; huic vero

DURIDIS SAMII

II, 22, 7 ; Etym. M. v. Ἴφις, Antonin. Liberal. 27,
ibique interprr. cl. Munker. ad Hygin. p. 131;
Spanhem. inCallim. H.inDel. 392. De Helena (σε-
λήνη) septem annos nata cf. Hellan. fr. 74. Res ex
significatione symbolica , quae subest fabulz, expli-
canda.

Schol. Hom. Il. T, 327 : "Εστιδὲ (Νεοπτόλεμος!,
ὥς τινες, ἐξ Igcyevelac* φησὶ γὰρ Δοῦρις, ὅτι χλαπεῖσα
εἷς Σχῦρον ἐξετέθη ὑπ αὐτοῦ (Ἁγιλλέως). Eadem
Eustath. 1. |.

4. -

Athenzus IV, p. 155, C : Δοῦρις ἱστορεῖ, ὅτι καὶ
Φίλιππος, 6 τοῦ Ἀλεξάνδρου πατὴρ, ποτήριον χρυσοῦν,
ὀλκὴν ἄγον πεντήχοντα δραγμὰς, χεχτηµένος, τοῦτο
ἐλάμθανε κοικώµενος del xal πρὸς κεφαλὴν αὑτοῦ xa-
τετίθετο.

Idem Vl, p. 331, B : Σπάνιος γὰρ ὄντως ἦν τὸ
παλαιὸν παρὰ τοῖς Ἓλλησιν 6 μὲν χρυσὸς xal πάνυ,
ὁ δ) ἄργυρος ὀλίγος ἦν ὃ ἐν τοῖς µετάλλοις. Διὸ xol
Φίλιππον τὸν τοῦ μεγάλου βασιλέως Ἀλεξάνδρου πα-
τέρα φησὶ Δοῦρις 6 Σάμιος φιάλιον χρυσοῦν χεκτηωένον
del τοῦτ) ἔχειν κείµενον ὑπὸ τοῦ προσχεφαλαίου. Hinc
sua Eustath. Hom. Il. p. 868, 17 ed. R. Quz se-
quuntur ap. Athen. v. in Herodori fr. 53, Cf.
Plinius H. N. XXXIII, τή . Summa apud exteros
licentice fuerat, poculo aureo pulvinis subdito Phi-
lippum regem dormire solitum. —— Petitus locus
ex narratione de direptis thesauris fani Delphici.
Μετὰ δὲ τὴν Δελφῶν ὑπὸ Φωχέων χατάλγψιν πάντα
τὰ τοιαῦτα δαψίλειαν εἴληφεν, Athen. I. l.

5. (Οἱ. 107, 4. a. C. 349.)

Athenzus XII, p. 53a, D : Ἐν δὲ τῷ émtypa-
φομένῳ τοῦ Θεοπόμπου συγγράµµατι Περὶ τῶν ἐκ
Δελφῶν συληθέντων χρημάτων « Χάρητι (φγσὶ) τῷ
Ἀθηναίῳ διὰ Λυσάνδρου τάλαντα ἑξήχοντα " ἀφ᾿ ὧν
ἐδείπνισεν Ἀθηναίους ἐν «7j ἀγορᾷ θύσας τὰ ἐπινίχια
τῆς Ὑενομένης μάχης πρὸς τοὺς Φιλίππου ξένους" »
ὧν ἡγεῖτο μὲν 'ABatoc , Ἀλεχτρυὼν ἐπιχαλούμενος, περι

adempta est devicto a fratribus Helene, Polluce et Castore,
in Aphidnis Atheniensium oppido, postquam Theseo pepe-
rerat Iphigeniam , quam Clytaemnestra pro filia adoptavit.

Neoptolemus secundum nonnullos filius erat Jphigeniz ,
quam Achilleus clam in Scyrum insulam abduxerat.

4.

Duris tradit Philippum Alexandri patrem, quum poculum
haberet quinquaginta drachmarum pondere , poculum il-
lud, quoties cubitum iret, secum sumptum sub cervicali euo
deposuisse. '

5.

Theopompus, in Historiarum libro qui inscribitur De
compilata ex Delphico templo pecunia : « Chareti, ait,
Atheniensi [ per Lysandrum] talenta sexaginta : qua ex pecu-
nia epulum praebuit Atheniensibus in toro, solennibus sacris
factis pro victoria parta in pugna adversus Philippi merce-

FRAGMENTA.

οὗ καὶ ὁ Ἡρακλείδης ὁ τῶν χωμῳδιῶν ποιητὴς µέμνηται
acc

Ἀλεχτρυόνα τὸν τοῦ Φιλίππον παραλαθὼν

ἀωρὶ χοχχύζοντα xal πλανώμενον

κατέχοφεν' οὐ γὰρ εἶχεν οὐδέπω λόφον᾽

ἕνα καταχόψας, µάλα σνχνοὺς ἐδείπνισε

Χάρης Ἀθηναίων τόθ᾽; ὡς γενναῖος 7v.

Τὰ αὐτὰ ἱστορεῖ καὶ Δοῦρις.

De Lysandro hoc aliunde non constat. Quare
corruptam vocem esse recte putant. Schweighaeu-
serus scribendum proponit : διαναλωθῆναι; Wicher-
siusad Theopomp. fr. 183 :διαλυθῆναι. Ac sanenihil
de Lysandro ap. Eustath. ad Odyss. p. 1479. —
De Charetis expeditionibus Olynthiacisv. Philochor.
fr. 132; Clinton. F. H. ad an. 349. Cf. Zenob.
Proverb. VI, 34. Apostol. XX, 23.

6. (Ol. 110, 3. a. C, 338.)

Plutarch. Demosthen. c. 19 : Τύχη δέτις ἔοιχε
Ümuóviog ἐν περιφορᾶ πραγμάτων elc ἐκεῖνο χκαιροῦ
συµπεραίνουσα τὴν ἐλευθερίαν τῆς "Ελλάδος ἐναντιοῦ-
edat τοῖς πραττοµένοις xal πολλὰ σημεῖα τοῦ μέλλοντος
ἐναφαίνειν, ἐν οἷς ἤ τε Πυθία δεινὰ προὔγαινε μαντεύ.
µατα xol χρησμὸς ἤδετο παλαιὸς ἐκ τῶν Σιθυλλείων᾽

TX ἐπὶ θερμώδοντι μάχης ἀπάνευθε γενοίµην

αἰετὸς ἐν νεφέεσσι xal Πέρι θηήσχσθαι.

Κλαίει ὁ νικηθεὶς , ὁ δὲ νικήσας ἀπόλωλεν.

Τὸν δὲ Θερμώδοντά φασιν εἶναι map! ἡμῖν ἐν Χαιρω-
vig ποτάµιον μικρὸν εἷς τὸν Κηφισὸν ἐμθάλλον
(v. Pausan. 9, 19, 3). Ἡμεῖς δὲ νῦν μὲν οὐδὲν ἴσμεν
οὕτω τῶν ῥευμάτων ὀνομαζόμενον, εἰκάζομεν δὲ τὸν
χαλούµενον Αἴμωνα Θερμώδοντα λέγεσθαι τότε" xal
παραρρεῖ παρὰ τὸ Ἡράκλειον, ὅπου κατεστρατοπέδευον
oL Ἕλληνες, xal τεχµαιρόµεθα, τῆς μάχης γενομένης,
αἵματος ἐμπλησθέντα xol νεχρῶν τὸν ποταμὸν, ταυτηὶ
διαλλάξαι τὴν προσηγορίαν ( cf. Theseo c. 17}. 'O δὲ
Δῶρις οὐ ποταμὸν εἶναί φησι τὸν Θερμώδοντα,
ἀλλ) ἱστάντας τινὰς σχηνην καὶ περιορύττοντας ἀν-
ὁριαντίσκον εὑρεῖν λίθινον ὑπὸ γραμμάτων τινῶν δια”

-

471

Ἀμαζόνα φέροντα τετρωµένην' ἐπὶ δὲ τούτω χρησμὸν
ἄλλον ἄδεσθαι λέγοντα -

Τὴν ἐπὶ θερμώδοντι µάχην µένε, παμμµέλαν ὄρνι.

Τηνεί τοι χρέα πολλὰ παρέσσεται ἀνθρώπεια.
Cf. Müller. Min. p. 28, 2; 357, 4.

"m
4*

Plutarch. Eumen. c. 1 : Εὐμένη δὲ τὸν Καρδιανὸν
ἱστορεῖ Δοῦρις πατρὺς μὲν ἁμαξεύοντος iv. Χερρονήσῳ
διὰ πενίαν γενέσθαι, τραφῆναι δὲ ἐλευθερίως ἐν γράµ.-
µασι xal περὶ παλαίστραν' ἔτι δὲ παιδὸς ὄντος αὐτοῦ
Φίλιππον παρεπιδημοῦντα xat σχολὴν ἄγοντα τὰ τῶν
Καρδιανῶν θεάσασθαι παγχράτια µειραχίων καὶ πα-
λαίσµατα παίδων, ἐν oig εὐημερήσαντα τὸν Εὐμένη
xai φανέντα΄ συνετὸν xal ἀγδρεῖον ἀρέσαι τῷ Φιλίππῳ
xai ἀναληφθῆναι. Δοκοῦσι δὲ εἰχότα λέγειν μᾶλλον ol
διὰ ξενίαν καὶ φιλίαν πατρώαν τὸν Εὐμένη λέγοντες
ὑπὸ τοῦ Φιλίππου προαχθῆναι.

Cum Plutarchi sententia junge Cornel. Nep. Eum.
1, qui summo genere natum Eumenem dicit. Cum
Duride facit Dio Chrysostom. Or. 64 (II, p. 359
Rsk.); adde lian. V. H, ΧΙ, 43, ubi τυμβαύλου
filius dicitur. Qu: recte referuntur ad invidiam
Macedonum. V. Hieronymi fr. p. 456.

8.
E LIBRO QUINTO.

Atheneus VI, p. 249, € : Ἀλλ οὐχ Ἀρχαδίων
6 Ἀχαιὸς χόλαξ ἦν' περὶ οὗ ὃ αὐτὸς ἱστορεῖ Θεόπομπος,
καὶ Δοῦρις ἐν πέμπτη Μακεδονικῶν. Οὗτος δὲ ὁ Ἀρ-
χαδίων, μισῶν τὸν Φίλιππον, ἐχούσιον ἐχ τῆς πατρίδος
φυγὴν ἔφυγεν. *Hy ὃ’ εὐφυέστατος; xat πλείους ἆπο-
φάσεις αὐτοῦ μνημονεύονται.

Videqua sequuntur ex Phylarcho (fr. 38 ) petita ,
qui ipse sua ex Duride sumpserit. "

9. (Ol. 111, 2. a. C.)
Plutarch. Demosthen. c. 23 : Εὐθὺς 9' 6 'AX-

ezpawóprvov, ὡς εἴη Θερμώδων, ἐν ταῖς ἀγκάλαις | ἔανδρος ἐξήτει πέµπων τῶν δηµαγωγῶν δέκα μὲν, ὡς

παήοε, » quibus Αάθις 'prefuerat, cui cognomen Galtus
gallinaceus erat. Cujus etiam Heraclides meiinit, poeta
comicus, his verbis :
Gallum Philippi postquatn deprehendit ,
intempestive canentem , et palantem ,
concidit : nondum enim cristam babebat.
Et cas0 uno , frequentissimum epulis excepit numerum
Chares tunc Atheniensium : ita magnificus erat.
Eadem Duris quoque narrat.

7.

Duris auctor est Eumenem patria Cardianum paupere
natum fuisse parente, qui se vehiculo meritorio in Cherso:
neso aluerit , liberaliter tamen in literis et palestra a puero
institutum ; Philippum autem quum forte Cardiam venie-
set , ac per otium Cardianorum puerorum adolescentumque
exernitationes οἱ luctas inspexisset, Eumenem, quod is

puer etiamnum iis in rebus preitaret , animoque perspicaci
et forti preeditus videretur, probavisse secumque abduxisse.
Probabilior vero esse videtur eorum sermo, qui ob ho-
spitium et amicitiam paternam Eumenem dicunt a Phi-
lippo evectum.

8.
E LIBRO QUINTO.

At non adulator erat Arcadion Achaeus, de quo idem nar-
rat Theopompus et Duris libro quinto Rerum Macedonica-
rum. Hic enim Arcadion , odio ductus Philippi , sponte pa-
trium solum vertit. Erat autem vir inprimis ingeniosus
cujus complura seite dicta commemorantur.

9. ..
Statim Alexander, inisso lezato, tradi sibi jussit dema-

413 DURIDIS SAMII

δομενεὺς καὶ Δοῦρις εἰρήχασιν, ὀχτὼ δ᾽, ὡς ol πλεῖστοι rr. (Οἱ. 111, 3. a, C. 334.)
καὶ δοχιμώτατοι τῶν συγγραφέων τούσδε, Δημοσθένην, πμ. ooa tte un me)
IloXoeuxtov, ᾿Ἐφιάλτην, Λυχοῦργον, Μοιροχλέα, Δή-
uova , Καλλισθένην, Χαρίδημον.

IVovem , ap. Arrian. 1, 10, 7; decem, Diodor.
XVIII, 5; decem etiam Suidas v. Αντίπατρος po-
stulatos ab Jntipatro refert, sed undecim recenset.
(V. not. ad fragm. Aristobul. 1.) Major etiam inno-
minibus varietas. « Equidem oratores quos Antipa-
ter postulavit haud paucos numero ( Polyb. IX, 29)
cum iis opinor esse confusos, quorum damnationem
Alexander exegit. » Bernhar«y ad Suid, l. ]. ( De
Antipatro v. Spengel. Συναγ. τεγν. p. 211, 226).
Quodsi est, minimus numerus videtur verissimus
esse, Neque tamen constat sibi Plutarchus, in Pho-
cion. c. 17 Hyperidem nominans, quem inter octo
nostro loco recensitos omittit,

Clemens Al. Strom. I, p. 337 A : Ὡς δὲ Δοῦρις,
ἀπὸ "Toolac ἁλώσεως ἐπὶ τὴν Αλεξάνδρου εἰς Ἀσίαν
διάθασιν ἕτη χίλια. Cf. fragm. Chron. p. 122. Cum
Duride facit Timzus et probabiliter etiam Clitar-
chus.

Tzetzes Posthom. 779 secundum Hellanicum
(fr. 143, ubi vide)et Duridem Trojam captam esse
dicit die duodecima mensis Thargelionis, Sic etiam
Dinias vel Dionysius Argivus. Cf. not. ad Marm.
Par. ep. 24, p. 568. Numerus ex festis Junonis
Argiva Samizque explicandus esse videtur.

r2. (Ol. 11a, x. 333).
E LJBRO SEPTIMO.

io Athenzus IV, p. 167, C: Δοῦρις δ dv ἑθδόμῳ

) Μακεδονιχῶν, περὶ Πασικύπρου λέγων τοῦ dv. Κύπρῳ

Plutarch. Alex. c. 15 : Τῆς δὲ στρατιᾶς τὸ πλῆθος | βασιλέως, ὅτι ἄσωτος ἦν, γράφει καὶ τάδε: « ᾽Αλέξαν-
οἱ μὲν ἐλάχιστον λέγοντες τριαµυρίους πεζοὺς xal πεν- δρος μετὰ τὴν Τύρου πολιορχίαν Πνυταγόραν ἀποστέλ-
ταχισχιλίους ἱππεῖς, oí δὲ πλεῖστον πεζοὺς μὲν τετρα- | λων ἄλλας τε δωρεὰς ἔδωχε καὶ χωρίον, ὃ ἠτήσατο.
χισμυρίους xal τρισχιλίους, ἵππέας δὲ τετραχισχιλίους Πρότερον δὲ τοῦτο Πασίχυπρος 6 βασιλεύων ἀπέδοτο
ἀναγράφουσιν. Ἐφόδιον δὲ τούτοις οὗ πλέον ἑθδομήχοντα | δι ἀσωτίαν πεντήχοντα ταλάντων Πυμάτῳ τῷ Keri,
ταλάντων ἔχειν αὐτὸν Ἀριστόθδουλος (fr. 1) ἱστορεῖ, | ἅμα τὸ χωρίον xal τὴν αὑτοῦ βασιλείαν: xal λαθὼν
Δοῦρις δὲ τριάκοντα µόνον ἡμερῶν διατροφήν. τὰ χρήματα, χατεγήρασεν dv Ἀμαθοῦντι. »

Cf. 1d. De fortun. Alex. orat. I, c. 3, p. 4o2 De Pasicypro uil constat; de Pnytagora, Eva-
Didot. : Τὸ δὲ λαμπρὸν αὐτῷ xal µέγα παρασχευασθὲν | gore f., v. Diodor. XV, 4, a, XVI, 46, r sq.,
ὑπὸ τῆς τύχης ἐφόδιον ἑθδομήχοντα τάλαντα ἦν, ὥς | Arrian. II, ο, Curtius IV, 3, 11. « Pymatum re-
φῆσιν Ἀριστόδουλος" ὡς δὲ Δοῦρις, τριάχοντα µόνον | gem Meursius De Cypro p. 127 fuisse censet, quem
ἡμερῶν ἐπισιτισμός. Qus quidem non pugnant | Alexandro: M. insignem gladium donavisse refert
inter se. Id. ibid. I1, 11, p. 419 Didt. : Ἐκ τούτου | Plutarch. Alex. c. 3a. Non diversum a Pygmalione
διέθαινεν, ὡς μὲν Φύλαρχός (fr. 71) φησιν, ἡμερῶν | Cyprio, quem Ol. 115, 1 Ptolemzus e medio sus-
τριάχοντα ἔχων ἐφόδιον ὡς δ᾽ Ἀριστόβουλος, ἑθδομή- | tulit (Diodor. XIX, 29), illum habet Droysen.
xovta τάλαντχ. Gesch. d. Nachf. 4lex. P. 340. » HurrkwAx.

Memoria lapsum Plutarchum pro Duride nomi-
nasse Phylarchum censet Hulleman. Probabiliter.
Gent. Epist. crit. p. 7 pro Φύλαρχος legendum pu.
tat Κλείταργος.

13.

Athenzus X, p. 434, D : Παρὰ δὲ Πέρσαις τῷ βα-
σιλεῖ ἐφίεται µεθύσχεσθαι μιᾷ ἡμέρα, ἐν $ θύουσι τῷ

gogos decem, ut Idomeneus et Duris narrant , vel octo , ut

. "^ . 12.
plurimi et probatissimi scriptores referunt, hosce : De-
mosthenem . Polyeuctum, Ephialten, Lycurgum, Mero:
clem , Demonem, Callisthenem , Charidemum.

Durís vero, septimo libro Rerum Macedonicarum , de
Pasicypro loquens, Cypri rege, quem luxuriosum fuisse
ait, hac scribit : « Alexander post Tyri expugnationem
10. Pnytagoram dimisit, quum multis aliis muneribus donatum,
tum castello, quod ipse sibi postulaverat. Id castellum ante
id tempus Pasicyprus rex, ob luxuriam, Pymato Cittieo
vendiderat, simul castellum et ipsum regnum suum, quin-
quaginta talentis; qua pecunia accepta, ille Amathunte
consenuerat. »

Copiarum ( quibuscum in Asiam Alexander trajecit) nu-
merum qui minimum dicunt, triginta millia peditum ; qui
maximum dicunt, peditum quadraginta millia, equitum
quattuor millia ponunt. Viaticum hisce non ultra septua-
ginta talenta habuit, ut Aristebulus narrat; Duris vero

refert eum in triginta tantum dies alimenta habuisse.
Apud Persas licitum est regi uno die inebriari, eo nerope

1,
quÓ Mithre sacra faciunt. Qua de re sic. scribit Duris se-
Secundum Duridem a Trojee excidio usque ad Alexandri | ptimo libro Historiarum : « Ex omnibus festis diebus, quos
in Asiam trajectionem anni sunt mille. Perse celebrant, eo uno qui Mithree sacer. est, inebriatur

13.

ΕΒΑΘΜΕΝΤΑ.

Μίθρη. Γράφει δὲ οὕτως περὶ τούτου Δοῦρις ἐν τῇ
ἑθδόμη τῶν Ἱστοριῶν' « Ἐν μόνη τῶν ἑορτῶν τῶν ἆγο-
µένων ὑπὸ Περσῶν τῷ Μίθρη βασιλεὺς μµεθύσχεται,
xal τὸ Περσιχκὸν ὀρχεῖται ' τῶν δὲ λοιπῶν οὐδεὶς χατὰ
τὸν Ἀσίαν, ἀλλὰ πάντες ἀπέχονται χατὰ τὴν ἡμέραν
ταύτην τῆς ὀρχήσεως. Πέρσαι γὰρ, ὥσπερ Ἱππεύειν,
οὕτω καὶ ὀρχεῖσθαι µανθάνουσι’ χαὶ νοµίζουσι τὸν ἐκ
τῆς ἐργασίας ταύτης χίνησιν ἐμμελῆ τινα λαμθάνειν
γυανασίαν τῆς τοῦ σώματος ῥώμης. »

Exscripsit Eustath. ad Odyss. p. 1834, Il. p. 957.
Cf. Ctesize fr. 55.

14.

Athenzus XII, p. 329, À : Τοιοῦτος 9' ( qualis Ni-
nyas rex luxuriosus) ἦν xai Σαρδανάπαλλος, 6v οἱ
μὲν Ἀναχυνδαράξεῳ λέγουσιν' viov, ot δὲ Ἀναδαξάρου.
"Or δὴ οὖν Ἀρθάκης, tic τῶν ὑπ᾿ αὐτὸν στρατηγῶν,
Μῆδος γένος, διεπράξατο διά τινος τῶν εὐνούχων Σπα-
ῥαμείζου θεάσασθαι Σαρδανάπαλλον, xat μόλις αὐτῷ
ἐπετράπη ἐχείνου ἐθελήσαντος, ὡς εἰσελθὼν εἶδεν αὐτὸν
6 Μῆδος ἐφιμυθιωμένον xat χεχοσμημένον γυναιχιστὶ,
xal μετὰ τῶν παλλαχίδων ξαίΐνοντα πορφύραν, ἀναθά-
δην τε μετ αὐτῶν καθήµενον, γυναιχείαν δὲ στολὴν
ἔχοντα, xal χατεξυρηµένον τὸν πώγωνα, xal xataxs-
χισσηρισµένον (ἦν δὲ xal γάλαχτος λευχότερος, xal
ὑπεγέγραπτο τοὺς ὀφθαλμούς' ἐπεὶ δὲ καὶ προσεῖδε τὸν
Ἀρθάχην, τὰ us ἐπαναθαλὼν τοῖς ὀφθαλμοῖς) ' οἱ
μὲν πολλοὶ, ὧν ἐστι xal Δοῦρις, ἱστοροῦσιν t ὑπὸ τού-
του ἀγαναχτήσαντος, εἰ τοιοῦτος αὐτῶν βασιλεύει, συγ-
χεντηθέντα ἀποθανεῖν. Κτησίας δὲ x. v. λ. Vide
Ctesiz fr. 20, p. 36. Cum Duride cf. Const. Ma-
nasse p. 36 ed. Meurs.

15.

Plinius H. Ν. XXXVI, c. 1ο: Quide iis (pyrami-
dibus) scripserint, sunt Herodotus, Euhemerus,
Duris Samius, 4Aristagoras, Dionysius, «γιοι
dorus, Alexander Polyhistor, Butorides, 4nti-

Ld

473

sthenes, Demetrius, Demoteles, 4pion. Inter omnes
non constat a quibus facte sint, justissimo casu οὐ-
literatis tante vanitatis auctoribus. Aliqui ex his
prodiderunt in rhaphanos et allium et cepas mille
sexcenta talenta erogata. In narratione de Álexan-

driin Egyptum expeditione de his agi potuit.

16.
E LIBRO OCTAVO.

Anecdot. Gr. Bekkeri p. 782: Δοῦρις δὲ 6 Σα-
µιος 6 ἱστοριχὸς ἐν ὀγδόῃ τῶν Μακεδονιχῶν, ἀπὸ «Qo(-
vixoc τοῦ Αχιλλέως τροφοῦ (sc. Φοινικήϊα τὰ γράµ-
µατα χληθηναι λέγει).

Cf. Diomedes in Villoison. Anecd. Gr. II, p. 186:
Οἱ δὲ ὅτι Φοινίκων ἐστὶν εὕρεσις, οἵ δὲ ὅτι ὁ παι-
δαγωγὸς τοῦ Ἁχιλλέως Φοῖνιξ ἐφεῦρεν αὗτά.

1^7.
E LIBRO NONO.

Athenzus XIII, p. 606, D : Δελφινα δ᾽ ἐν [aco
παιδὸς ἐρασθῆναι λόγος, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις ἐν «T, ἐνάτι.
Ὁ δὲ λόγος ἐστὶν αὐτῷ 6 περὶ Άλες ζάνδρου, καὶ λέγει
οὕτως: « Μετεπέμψατο δὲ xal τὸν ἐχ τῆς Ιασοῦ παῖδα.
Περὶ γὰρ τὸν πόλιν ταύτην Διονύσιός τις ἦν παῖς, ὃς
μετὰ τῶν ἄλλων ἐχ παλαίστρας παραγενόμενος ἐπὶ
τὴν θάλατταν ἐχολύμθα. Δελφὶς δὲ πρὸς αὐτὸν ἐχ τοῦ
πελάγους ἀπήντα, καὶ ἀναλαμθάνων ἐπὶ τὰ νῶτα,
ἔφερεν ἐπὶ πλεῖστον νηχόµενος, xal πάλιν ἀποχαθίστα
εἰς τὴν γῆν. ν

Historiam paullo aliter narrant Plutarch. De
sollert. anim. c. 36 ( p. 1205 Didot) et JElian. H.
A. VI, 15; Tzetzes Hist. VII, 117. — Plutarch.
l. 1. : Τοῦ πάθους ἐπίσημον Ἰασεῦσι τὸ χάραγµα τοῦ
νομίσµατός ἐστι, παῖς ὑπὲρ δελφῖνος ὀχούμενος, Con-
ferre licet numos fabulasque Tarentinorum. V.
Müller. Dor. II, p. 369, 3. — « Plinius H. N. IX,
8 (ex eoque Solin. c. 14) narrat, quod apud

rex, et Persicum saltat; nemo vero alius per universam
Asiam, sed eo die omnes abstinent a saltatione. Perse
enim, ut equis vehi, sic etiam saltare discunt ; existimant-
que ipsam illaan commotionem , qux saltatione eflicitur,
peraptam sibi exercitationem esse ad firmandum corporis
robur. »

14.

Eodem ingenio Sardanapallus fuit, quem alii Anacyn-
daraxz filium dicunt , alii vero Anabaxari. Igitur Arbaces ,
unus ex ejus preefectis, Medus genere, quum egisset cum
Sparamizo, uno ex eunuchis , ut videndi Sardanapalli po-
testas sibi daretur, idque tandem , ipso rege volente, im-
petrasset : ubi introgressus Medus vidit illum cerussatum
ornatumque muliebriter, et cum pellicihus carminantem
purpuram, et pedibus sublime porrectis cum illis sedentem,
muliebri stola vestitum, rasa barba, et lzevigata pumicis
attritu facie ( erat antem lacte candidior, oculosque et

supercilia picturata habebat ; atque etiam , ubi conspexit
Arbacem , album denuo oculis insuper imposuit) : tum
vero , ut tradunt plerique, et in his Duris, ab ilio, indi-
gnante talem esse ipsorum regem, confossus periit.

16.

Duris Samius historicus libro octavo De rebus Macedo-
num hteras Phenicies nomen habere ait a Phoenice Achil.
lis nutritore.

17. .

Delphinum vero lassi puerum amasse fama est, ut tra-
dit Duris nono libro, ubi de Alexandro verba faciens, ita
scribit : « Arcessivit etiam puerum ex lasso. Erat enim in
eo oppido puer nomine Dionysius, qui quum e palestra
cum aliis ad mare se contulisset , ibique urinaretur, Del-
phinus e pelago ei occurrens dorso suo impositum puerum
gestavit longius natans, rursusque in terram deposuit. »

414

Athensum obscure significatur, puerum illum ex
lasso, cujus situm describit Polyb. XVI, 12, 1,
Babylonem fuisse ab Alexandro arcessitum preefe-
ctumque ibi Neptuni sacerdotio » HurrzEMAw.

18.

Plutarch. Alex. c. 46 : Ἐνταῦθα δὲ πρὸς αὐτὸν
ἀφιχέσθαι τὴν 'Apatóva ol πολλοὶ λέγουσιν... Ἀριστό-
ϐουλος δὲ... καὶ Δοῦρις 6 Σάμιος πλάσμα qma γεγο-
νέναι τοῦτο. Cf. Arrian. VII, 13, 6, ibique interpre-
tes; Onesicriti fr. 5.

το. (Ol. 113, 1. a. C. 328.)

Schol. Apoll. Rh. I1, 1249 : Δεθηναι τὸν Προ-
µηθέα φησὶν Ἡσίοδος, χαὶ τὸν ἀετὸν ἐπιπεμφίῆναι
αὐτῷ διὰ τὴν τοῦ πυρὸς χλοπήν. Δοῦρις δέ φησι, διὰ
τὸ τῆς Ἀθηνᾶς ἐρασθῆναι" ὅθεν τοὺς περὶ τὸ Καυχάσιον
οἰκοῦντας µόνῳ Ad καὶ Ἄθηνᾶ μὴ θύειν, διὰ τὸ χολά-
σεως αἰτίους Προμηθεῖ γενέσθαι" χαθ᾽ ὑπερθολὴν δὲ
σέθειν Ἡραχλέα, τῆς τοῦ ἀετοῦ τοξείας χάριν.

Cf. Arrian. V, 3 ibique laudatos.

19 a. (Ol. 113, 3. a. C. 327.)

Plinius H. N. VII, 3: Duris, Indorum quosdam
cum feris coire, mixtosque et semiferos esse partus.
In Calingis, ejusdem Indice gente, quinquennes
concipere feminas , octaeum vite annum non ex-
cedere. Et alibi cauda villosa homines nasci perni-
citatis eximice, alios ayribus totos contegi.

Cf. Megasthenis fragm. 3o sqq. ibique annotata.
20.

Athenzus I, p. 17, F : Καθέζονται 5 ἐν τοῖς συν-
δείπνοις οἳ ἥρωες, οὗ χαταχέχλινται. Τοῦτο δὲ xal
παρ) Ἀλεξάνδρῳ τῷ βασιλεῖ ἐνίοτε ἦν, ὥς φησι Δοῦ-
ρις. Ἑστιῶν γοῦν ποτε ἡγεμόνας εἰς ἐξαχισχιλίους
ἐκάθισεν ἐπὶ δίφρων ἀργυρῶν xol χλιντήρων, ἅλουρ-
γοῖς περιστρώσας ἱματίοις.

Codd. U. L (Dindorfii) : Δοῦρις τετραχοσίους οὖν

: DURIDIS SAMII

moti ἡγεμόνας ἑστιῶν ἐκάθισεν. Nostram lectionem
praebet C, eamque ab Eustathio nescio quo ejus
loco confirmari ait Casaubonus. In libris B D nu-
merus plane omissus est, « cujus notam quippe
librarius discernere non valuerat ». JJesseling. —
Ceterum Duridis narratio referenda Hullemano
videtur ad comessationes quas in Carmania per se-
ptem dies Alexander instituisse fertur. V. Plutarch.
Alex. 62; Curtius IX , το, 36; Diodor. XVII, 106
et Arrian, VI, 238, qui tacere de his affirmat Ari-
stobulum et Ptolemzum et optimum quemque
auctorem. Pro ἐνίοτε Van Gent (Ep. crit. ) conjecit
ἐν ἔθει, prater necessitatem,

21. (c. Ol. 113, 4. a. C. 325.)
E LIBRO DECIMO.

Suidas : Ὦ τὸ ἱερὸν πῦρ οὐκ ἔξεστι φυσῆσαι. Ti-
µαιος ἐν λη΄ Ἱστοριῶν , ὡς οἱ περὶ Δημοχλείδην κατὰ
Δημοχάρους εἶπον, ὅτι µόνῳ αὐτῷ πάντων Αθηναίων
οὖκ ἔξεστι τὸ ἱερὸν πΌρ φυσῆσαι, ὡς μὴ χαθαρεύοντι
τοῖς dvo» µέρεσιν. Δοῦρις δὲ ἐν τῇ V Πυθέαν κατὰ Δη-
µοσθένους τὸ ὅμοιον εἰπεῖν.

Δημοχλείδην] «Τιμοχλείδην Valesiusin Harpocrat.
Ρ. 245, cui repugnatRuhnken., in Rutil. Lup. p.8.-
Bernhardy. — « Referri hzc possint ad mutuam
illam λοιδορίαν Pythez et Demosthenis in Arcadia,
mortuo haud ita pridem Alexandro (Plut. De-
mosth, 27, coll. Diodor. XVII, το), sed prastat
tamen, nisi fallor, hic cogitare litem Harpalicam,
utsignificetur ἡ Δημοσθένους κατηγορία, qua Py-
theas πονηρίαν τῷ Δημοσθένει xal χαχίαν τὴν ἐξ dv-
θρώπων πᾶσαν ἐνοιχεῖν dixit (Dionys. Hal. De Is.
jud. c. 4, vol. V, p. 593 Reisk.). » Hurrxwaww.

22
Plutarch. Phoc. c. ή: Φωχίωνα γὰρ οὔτε γελάσαντά
τις οὔτε χλαύσαντα ῥᾳδίως Ἀθηναίων εἶδεν, οὐδ' ἐν βα-
λανείῳ δημοσιεύοντι λουσάμενον, ὡς ἵστόρηχε Δοῦρις,
οὐδ' ἐχτὸς ἔχοντα τὴν χεῖρα τῆς περιθολῆς, ὅτε τύχοι

”--4.--------------------ττἷσθοοόὂόνὓνώόώώ»ω».ρ-ω a € E;

18.

Que de Amazone Alexandrum conveniente apud multos
narrantur, figmentum esse statuunt Aristobulus... et Duris
Samius. .

, ντο.

Vinctum esse Prometheum atque aquilam ei immissam
Hesiodus ait propter ignem furto ablatum, Duris vero
dicit propterea quod Minerva amore captus esset. Atque
linc factum esse, ut Caucasi montis accol;e Jovi et Mi-
nervi sacra non faciant, utpote qui Prometheo poena au-
ctores fuerint ; contra summopere ab iis coli Herculem, ut-
pote qui sagitta aquilam confixerit.

20.
Assident mensis heroes in conviviis, non accumbunt.

»

Quem morem etiam nonnunquam apud Alexandrum regem
servatum esse Duris scribit. Is enim aliquando sexies mille
duces hospitio excipiens, in sellis argenteis recubitoriis col-
locavit, veste purpurea stratis.

21.

Cui sacrum ignem sufflare non licet. Timaeus libro tri-
gesimo octavo Historiarum tradit Democlidem Demochari
exprobrasse , ipsi soli omnium Atheniensium mon licere sa-
crum ignem sufllare, quod superiores partes corporis sui
polluisset. Duris vero libro decimo dicit Pytheam idem ob-
jecisse Demostheni.

22.

Duris refert Phocionem ridentem nec flentem ab ullo

Atheniensium temere conspectum fuisse, nec in balneo pu-

FRAGMENTA.

περιθεθληµένος" ἐπεὶ κατά γε τὴν χώραν xai τὰςστρα.
τείας ἀνυπόδητος det καὶ γυμνὸς ἐθάδιζεν, εἰ μὴ φῦχος
ὑπερθάλλον εἴη xal δυσχαρτέρητον, ὥστε xal παίζοντας
ἤδη τοὺς στρατευοµένους (αυστρ. conj. Gent. ) σύμθο-
λον μεγάλου ποιεῖσθαι χειμῶνος ἐνδεδυμένον Φωχίωνα.

Cf. Plutarch. Apophthegm. p. 187, Ε.
23. (Ol. 115,3;a. C. 318?)

Id. ibid. c. 17 : 'O γοῦν Δοῦρις εἴρηχεν, ὡς µέ-
ας γενόμενος (Ἀλέξανδρος) καὶ Δαρείου κρατήσάς
ἀφεῖλε τῶν ἐπιστολῶν τὸ Χαίρειν, πλὴν ἐν ὅσαις
ἔγραφε Φωχίωνι, τοῦτον δὲ µόνον, ὥσπερ Αντίπατρον,
μετὰ τῶ Χαίρειν προσηγόρευε. Τοῦτο δὲ xai Χάρης
ἱστόρηχε (fr. 46 ).

Cf. JElian. V. H. I, 35. Damnatus Phocion Ol.
115, 3. Diodor. XVIII, 67.

24. (Ol. 115, 45; a. C. 317.)
Athenzus XIII, p. 560, F : Δοῦρις δ' 6 Σάμιος καὶ

πρῶτον γενέσθαι πόλεμόν φησι δύο γυναικῶν;, Ὀλυμ-
πιάδος xai Εὐρυδίκης: ἐν d τὴν μὲν βαχχικώτερον
μιτὰ τυµπάνων προελθεῖν, τὴν δ' Εὐρυδίχην Μαχε-
δονιχῶς χαθωπλισμένην, ἀσκηθεῖσαν τὰ πολεμικὰ παρὰ

Κυννάνῃ τῇ Ἰλλυρίδι. Cf. Droysen. 1. 1. p. 244 sqq.
25. (Ol. 116, 1. a. C. 316.)
Strabo I, p. 6ο : Δοῦρις δὲ «kc Ῥάγας (Ῥαγά-

δας vgo ) τὰς κατὰ Móiav ὠνομάσθαι φησὶν ὑπὸ σει-
σμῶν ῥαγείσης τῆς περὶ τὰς Κασπίας πύλας γῆς, ὥστε
ἀνατραπῆναι πόλεις συχνὰς xal χώμας xal ποταμοὺς
ποιχίλας μεταθολὰς δέξασθαι. Cf. Strabo XI, p. 539.
Sedem fragmenti indicat Diodor. XIX, 44, ubi
v. Wesseling.

pL ed
p——————Á ———AA^Aennnw4 C cct

47$
36. (01. 116, 2; a. C. 315.)

E LIBRO DECIMO QUINTO.
Schol. Apoll. Rh. IV, 264 : Δοῦρις δὲ ἐν πέµπτῳ

xai δεκάτῳ τῶν Μακεδονικῶν, Ἀρχάδα quoi, dp' οὗ
ἡ Ἀρχαδία καλεῖται, Ορχομενοῦ vióv: διὸ καὶ πόλιν
τῆς Ἀρκαδίας Ὀρχομενόν.

In schol. Aldin. in Aristoph. Nub. 397 hectrans:
tulit Musurus , ubi pro πόλιν perperam habes πο-
ταµόν. Ceterum cf. Aristotelis fr. 89. — Fragmen-
tum ad captam a Cassandro Orchoinenum bene re-
tulit Hullemanus. .

27.
E LIBRO DECIMO SEXTO.

Athenzus XII, p. 542, C : Δημήτριος δὲ 6 o2-
ρεὺς, ὥς φησι Δοῦρις ἐν τῇ bxxoiBexdzn τῶν Ἱστοριῶν,
χιλίων xat διαχοσίων ταλάντων κατ’ ἐνιαυτὸν κύριος ve-
νόµενος, xal ἀπὸ τούτων βραχέα δαπανῶν tl; τοὺς
στρατιώτας χαὶ τὴν τῆς πόλεως διοίχησιν, τὰ λοιπὰ
πάντα διὰ τὴν ἔμφυτον ἀχρασίαν ἠφάνιζε, θοΐνας τε
χαθ᾽ ἑχάστην ἡμέραν λαμπρὰς ἐπιτελῶν, καὶ 700; τι
συνδείπνων ἔχων᾽ xo ταῖς μὲν Oan vas; ταῖς εἰς τὰ
δεῖπνα τοὺς Μαχελόνας ὑπερέθαλε, τῇ δὲ καθαριότητι
Κυπρίους xai Φοίνικας: ῥάσματά τε µύρων ἔπιπτεν
ἐπὶ τὴν γῆν, ἀνθινά τε τὰ πολλὰ τῶν ἐδαφῶν ἐν τοῖς
ἀνδρῶσι χατεσχευάζετο, διαπεποιχιλµένα ὑπὸ ὅπαιουρ-
γῶν. "σαν δὲ xol πρὸς γυναῖχας ὁμιλίαι σιωπώµεναι,
xal νεανίσκων ἔρωτες νυχτερινοὶ, xat ὃ τοῖς ἄλλοις τι-
θέµενος θεσμοὺς Δημήτριος, xal τοὺς βίους τάττων,
ἀνομοθέτητον ἑαυτῷ τὸν βίον χατεσχεύαζεν. Ἐπεμε-
λεῖτο δὲ χαὶ τῆς ὄψεως, τήν τε τρίχα τὴν ἐπὶ τῆς χε-

blico lavantem, nec manum extra pallium, si eo amici-
retur, exserentem; etenim ruri aut militie nudus semper
et absque calceis incedebat, nisi frigus vehementissimum
et intolerabile incidisset , ita ut per jocum etiam milites
intensum gelu significari amicto Phocione dicerent.
23.

Duris auctor est Alexandrum, quum jam victo Darto ma-
gnus esset , in epistolis suis nemini Salutem ascripsisse , nisi
sí quas scripserit Phocioni : hunc unum pariter atque Anti-

patrum fuisse quos praemissa salute appellaret. Idem et
Chares memorix prodidit.

24.

Duris Samius ait primum a mulieribus gestum bellum
fuisse Olympiadis et Eurydices; in quo Olympiadem ait
Bacchantis magis in morem cum tympanis es:e progres-
sam, Eurydicen vero Macedonico more armatam , ut quie
in rem bellicam etiam exercitata fuisset apud Cynnanen Ill y-
ricam.

25.

Duris Rhagas, que in Media sunt, nomen inde babere

ait, quod terre? motibus rupta fuerit (ἐρράγη) terra apud

Caspias portas, compluresque everse urbes et pagi , ac flu-
viorum variz inciderint mutationes.

26.

Duris libro decimo quinto De rebus Macedonum ait Arca-
dem, ἃ quo Arcadia nomen habet , Orchomeni filium esse ;
inde etiam urbem Arcadiae Orchomenum.

27.

Demetrius Phalereus , ut Duris narrat Historiarum libro
decimo sexto, quum mille et ducenta talenta quotannis ei
redirent , exiguam hujus summza partem in militum stipen-
dia et in civitalis impendit administrationem, reliqua omnia
pro insita sibi intemperantia profudit, epula quotidie splen-
dida magno convivarum numero exhibens; et sumptu qui-
dem in ccnas facto Macedonas superavit, elegantia vero
Cyprios et Phoenices ; οί unguenta largiter in terram pro-
fundebantur, et multa in ccnaculis pavimenta tesselato
opere florida et artificiose variegata erant. Erant vero etiam
taciti cum mulieribus congressus, et jdvenum amores no.
cturni ; et qui aliis leges sumptuarias scribebat Demetrius
vitamque eorum moderabatur, idem sibi ipse vitam elegerat

476
φαλῆς ζανθιζόµενος, xal παιδέρωτι τὸ πρόσωπον ὕπα-
λειφόμενος, καὶ τοῖς ἄλλοις ἀλείμμασιν ἐγχρίων ἑαυτόν'
ἠθούλετο γὰρ τὴν ὄψιν ἴλαρὸς xal τοῖς ἀπαντῶσιν ἡδὺς
φαίνεσθαι. Ἐν δὲ τῇ πομπῇ, τῶν Διονυσίων, ἣν ἔπεμ-
Ψεν ἄρχων γενόμενος (Οἱ 117, 4), ἦδε χορὸς εἰς αὐτὸν
ποιήµατα Σειρώιενος τοῦ Σολέως, ἓν οἷς ἡλιόμορφος
προσηγορεύετο *

Ἐξόχως δ᾽ εὐγενέτας ἡλιόμορφος ζαθέοις
ἄρχων σε τιμαῖς γεραίρει.

Hinc sba JElianus V. H. IX , 9, ex parte perpe-
ram mutata. Vide Perizonium ]. |. — « Mille du-
centa talenta quotannis in fiscum rediisse dubitat
Grauert. Hist. u. Phil. 4nnal. p. 134, laudans
Beckhium Staatsh. 1, p. 465 sqq. Cf. Droysen.
Gesch. d. Nachf. 4lex. p. 430.» HuLLEMANN, ---
Σειρώμενος] Leopardi recte haud dubie reponi ju-
bet Κασταρίωνος ( poete Solensis, quem memorat
Athenzus X, p. 454, F). Σείρωνος conj. Hulleman.

28.

Schol. Eurip. Alc. 254 ad verba νυμφίδιαί τε
χοῖται πατρῴας "[vAxoo]... Μαρτυρεῖ xai Δοῦρις ἐν τῇ
tc^ τῶν Μαχεδονιχῶν, ὅτι ἐν ᾿Ἰωλκῷ ἐνυμφεύθη (Αἱ-
cesti$). Ἰωλκοῦ γὰρ Ἠελίας ἐθασίλευσεν. — Μακ.]
libri Λακεδαιμονικῶν; emend. vir d. in Quaterly
Rev. vol. XV, n. 29. Simili modo apud schol.
Pind. Pyth. IX, 89 laudatur Φαΐῖστος 6 τὰ Μαχε-
δονικὰ γράψας, quod rectissime Beeckhius mutavit in
Φ. 6 τὰ Λαχεδαιμονιχὰ yp.

Schol. Apoll. Rh. I, 211 : Δοῦρις 9' ἐξ Ὕπερθο-
ῥέων (sc. Ζήτην καὶ Καλαῖν συμπλεῦσαι τοῖς Ἄργο-
ναύταις φησίν). Vid. Herodor. fr. 4a , p. 36. Cum

— MEEEEUE NU on nnnm - nod

DURIDIS SAMII

Duride facit Phanodicus in Άγλιαχοις ap. schol.
Apoll. |. 1.

29.
E LIBRO DECIMO SEPTIMO.

Athenzus IV, p. 155, C: Δοῦρις 9 6 Σάμιος ἐν τῇ
τῶν Ἱστοριῶν ἑπτακαιδεχάτη Πολυσπέρχοντά φησιν, ei
µεθυσθείη, καίτοι πρεσθύτερον ὄντα, ὀργεῖσθαι, οὐδενὸς
Μακεδόνων ὄντα δεύτερον οὖτε κατὰ τὴν στρατηγίαν,
οὔτε χατὰ τὴν ἀξίωσιν, xal ἐνδυόμενον αὐτὸν χροχωτὸν,
καὶ ὑποδούμενον Σιχυώνιας, διατελεῖν ὀρχούμενον.

3o. (Ol. 119, 3; a. C. 201.)
E LIBRO VICESIMO SECUNDO.

Athenzus IV, p. 253, D : 'O μὲν οὖν Δημοχάρτς
(fr. 3) τοσαῦτα εἴρηκε περὶ τῆς Αθηναίων ( in Deme-
trinm Poliorc.) χολαχείας" Δοῦρις 0 6. Σάμιος ἐν τῇ
δευτέρα xai εἰκοστῃ τῶν Ἱστοριῶν xat αὐτὸν τὸν ἰθύ-
φαλλον"

Ὡς οἱ µέγιστοι τῶν θεῶν καὶ φίλτατοι
τῇ πόλει πάρεισιν.

Ἐνταῦθα γὰρ Δήμητρα χαὶ Δημήτριον
ἅμα map 6 χαιρός.

Χὴ μὲν τὰ σεμνὰ τῆς Kopzc μυστήρια
ἔρχεθ) ἵνα ποιήση,

6 δ' ἱλαρὸς, ὥσπερ τὸν θεὸν δεῖ, xal χαλὸς
xai γελῶν πάρεστι,

Σεμνὸν, ὅθι φαίνεθ’, οἱ φίλοι πάντες χύχλῳ,
ἐν µέσοισι 9 αὐτὸς,

ὅμοιος ὥσπερ οἱ φίλοι μὲν ἀστέρες,
Ἅλιος 9. ἐχεῖνος.

Ὦ τοῦ κρατίστου vat Ποσειδῶνος θεοῦ.
χαῖρε, χαφροδίτης.

nullis legibus astrictam. Sed etiam form: erat curiosus ,
ut qui crinem capitis flavo colore tingeret, et faciem p:e-
derote oblineret , aliisque unguentis sese inungeret : vole-
bat enim aspectu hilaris et venustus videri occurrentibus.
In pompa vero Dionysiorum , quam ducebat quum arclion
essel Athenis, cecinit in eum chorus carmen Siromenis
( Castorionis ) Solensis in quo Solis instar formosus ad -
pellabatur :

Eminenter vero generosus
Solis instar formosus divinioribus
archon te ( Bacchum ) honoribus decorat. »

28.

Duris quoque in libro decimo sexto De rebus Macedonum
testatur lolci Alcestin esse desponsatam. lolci enim Pelias
rex erat.

Ex Hyperboreis Zeten et Calain una cum Argonautis na-
vigasse Duris ait.

29.

Duris Samius Historiarum libro decimo septimo scribit

Polyspercbontem, ubi appotus esset , quamvis zefate gran-

diorem , saltare solitum , quum nemini Macedonuin neque |,

rei militaris peritia cederet , neque dignitate; et croceam
vestem calceosque Sicyonios indutum , saltare non desiiss«.

30.

Hoc Demochares dixit de Atheniensium adulatione. Du-
ris vero Samius , secundo et vicesimo Historiarum , ipsum
etiam Ithypliallicum carmen apposuit :

Deorum adeo maximi carissimique
visitant urbem!
Ecce enim, Demeter et Demetríus
opportune adsunt.
Et illa quidem severa Nate mysteria
venit ut celebret.
At hic letus , deum ut decet, et puleher,
et ridens adest.
Augustui , ubi apparet, amici circum circa ,
in eorum medio ipse :
Sidera minora diceres amicos,
ipsum Solem.
Salve, potentissimi dei Neptuni
fili et Vencris!
Alii enim aut absunt dii longius,
aut auribus carent ;

FRAGMENTA.

"AXXot μὲν ἡ μαχρὰν γὰρ ἀπέχουσιν θεοὶ
3) οὐκ ἔχουσιν vta,

3 οὐκ elatv, 3) οὐ προσέχουσιν ἡμῖν οὐδὲ Ev:

σὲ δὲ παρόνθ᾽ ὁρῶμεν,

οὗ ξύλινον, οὐδὲ λίθινον, ἀλλ᾽ ἀληθινόν.

Εὐγόμεσθα δή σοι"

πρῶτον μὲν given ποίησον, φίλτατε *

χύριος γὰρ sl σύ.

ἘἙὸν ὃ οὐχὶ Θπέῶν, ἀλλ᾽ ὅλης της Ελλάδος

Σφίγγα περιχρατοῦσαν,

Αἰτωλὸς ὅστις ἐπὶ πέτρας καθήµενος,

ὥσπερ ἡ παλαιὰ,

τὰ σώμαθ᾽ ἡμῶν πάντ᾽ ἀναρπάσας φέρει,

xoux ἔχω µάγεσθαι,

( Αἰτωλικὸν γὰρ, ἁρπάσαι τὰ τῶν πέλας,

νῦν δὲ xal τὰ móppto*)

μάλιστα μὲν δὴ χόλασον αὗτός, εἰ δὲ μὰ,

Οἰδίπουν τιν’ εὑρὲ,
τὴν Σφίγγα ταύτην ὅστις 7) καταχρημνιεῖ,
3, σπίνον ποιέσει.

Teo ἦδον oi Μαραθωνομάχαι 0ὐ δημοσία µόνον,
ἀλλὰ xal xav οἰχίαν, ol τὸν προσχυνήσαντα τὸν Περ-
σῶν βασιλέα ἀποχτείναντες, οἱ τὰς ἀναρίθμους µυριάδας
τῶν βαρθάρων φονεύσαντες.

31.
Athenzus XII, p. 535, E: Δοῦρις ὃ dv τῇ δευτέρα

καὶ εἰκοστῃ τῶν Ἱστοριῶν « Παυσανίας μὲν (φησὶν)
6 τῶν Σπαρτιατῶν βασιλεὺς , καταθέµενος τὸν πάτριον
τρίθωνα, τὴν Περσικὴν ἐνεδύετο στολήν. “Ὁ δὲ Σι-
χελίας τύραννος Διονύσιος ξυστίδα xal χρυσοῦν στέφα-

aut nulli sunt , aut non curant nos quidquam.
Te videmus presentem ,

non ligueum, non lapideum , sed vere ipsum.
Quare te precamur :

primum da pacem nobis, carissime !
tu enim potes :

tum banc , que non Thebas, totam sed Gr:ciam
territat, Sphingem ;

Atolum bunc , in rupe qui sedes habens,
ut illa prisca olim,

res nostras hominesque rapiens aufert ;
nec reprimere ego queo :

( 4£tolicum «st enim, vicina abducere,
nunc vero etiam remota. )

tu maxime ipse perdomes velim : quod ni,
at CEdipum mitte, 9

qui vel de saxo monstrum illud deturbet,
vel inedia tollat.

Hiec cecinere illi olim victores in campo Marathonio ; nec
id publice solum, sed et privatim in domibus; iidem qui
ιποςίο mulctaverant eum, qui coram rege Persarum se
prostraverat ; hi qui innumeras illas barbarorum myriades

interfecerant.
31.

Duris secundo et vicesimo Historiarum libro scribit :
« Pausanias Spartanorum rex deposito patrio palliolo, Per-
sicam induit stolam. Sicilie tyrannus Dionysius pallam sce-

477
vov ἐπὶ περόνη µετελάµθανε τραγικόν. Ἀλέξανδρος
δ), ὡς τῆς Ἀσίας ἐχυρίευσε, Περσικαῖς ἐχρῆτο στολαῖς.
Δημήτριος δὲ πάντας ὑπερέθαλλε. Τὴν μὲν γὰρ ὑπό.

δεσιν, Ἂν εἶχε , κατεσχεύαζεν ἐκ πολλοῦ δαπανήµατος"

ἦν γὰρ κατὰ μὲν τὸ σχμα τῆς ἐργασίας σχεδὸὺν ἐμθά-
της, πίληµα λαμθάνων τῆς πολυτελεστάτης πορφύρας:
τούτῳ δὲ χρυσοῦ πολλὴν ἐνύφαινον ποιχιλίαν ὀπίσω xal
ἔμπροσθεν ἐνιέντες ol τεχνῖται. Αἱ δὲ γλαμύδες αὐτοῦ
ἦσαν ὄρφνινον ἔχουσαι τὸ φέγγος τῆς χρόας, τὸ δὲ πᾶν
6 πόλος ἐνύφαντο, χρυσοῦς ἀστέρας ἔχων xal τὰ δώδεχα
ζώδια. Μίτρα δὲ χρυσόπαστος ἣν, ἡ χαυσίαν ἁλουργῆ
οὖσαν ἔσφιγγεν, ἐπὶ τὸ νῶτον φέρουσα τὰ τελευταῖα
χαταθλήματα τῶν ὑφασμάτων. ἡΓινοµένων δὲ τῶν
Δημητρίων Ἀθήνησιν, ἐγράφετο ἐπὶ τοῦ προσχηνίου ἐπὶ
τῆς οἰχουμένης ὀχούμενος. » Cf. Plutarch. Demetr,
ο. 41.-— ἐπὶ περόνη ] καὶ ἐπιπόρπημα conj. Hulle-
man. ; ἐπιπερόνημα , novo vocabulo, Geelius,

32.
E LIBRO VICESIMO TERTIO.
Athenzus XII, p. 546, C : Kat Δοῦρις δέ φησιν ἐν
τη εἰχοστῆ τρίτη τῶν Ἱστοριῶν, ὣς ἦν τὸ παλαιὸν τοῖς
δυνάσταις ἐπιθυμία τῆς µέθης. Διὸ ποιεῖν τὸν "Ounpov

τῷ Ἀγαμέμνονι λοιδορούµενον τὸν Ἀχιλλέα xal λέ-
γοντα (Il, A, 225),

Οἱνοδαρὲς, χυνὸς ὄμματ) ἔχων.

Καὶ τὸν θάνατον δὲ ἀποσημαίνων τοῦ βασιλέως, φησὶν

(Od. A, 418),

Ὡς ἀμφὶ χρητῆρα τραπέζας τε πληθούσας
χείµεθα -

nicam et auream coronam cum fibula (?) sumpsit tragicam.
Alexander, postquam Asiam subegit, Persicis usus est sto-
lis. Sed cunctos supegavit Demetrius. Nam calceaimenti
genus, quo ille usus est, ingenti sumptu erat paratum :
quippe quoad fabricze formam fere cothurnus erat, e coacta
purpura (sive , coacta lana purpurea ) pretiosissima para-
tus, cui multam ex auro varietatem, tam a parte poste-
riore, quam ab anteriore , inserebant intexebantque artifi -
ces. Chlamydes ejus fuscum quendam habebant coloris ni-
torem : et, ut verbo dicam, celi polus eis intextus erat,
cum aureis stellis et duodecim signis. Porro fascia erat auro
distincta, quz pileum purpureum ita astringebat, ut tz-
niarum extreme fimbriae in tergum dependerent. Quumque
Athenis Demetriorum solennitas celebraretur, in proscenio
pictus erat Demetrius , orbi terrarum insidens.

32.

Duris tertio et vicesimo Historiarum libro ait jam olin.
reges et terrarum dominos ad temulentiam fuisse proclives :
itaque apud Homerum Achillem conviciari Agamemnoni ,

dicereque ,
Vino gravis, caninos oculos habens;
et de morte regis loquens ait :

Ut circa craterem mensasque plenas
Jacebamus :

418

Φειχνύων καὶ τὸν θάνατον adco» παρ «utat, ταὶς ἔπι-
θυμίαις τῆς µέθης γενόμενον.

33. (Ol. 124, 45 a. C. 371.)

Plinius H. N. VIII, 40: Canis, Iasone Lycio
interfecto , cibum capere noluit, inediaque consum:
ptus est. 1s vero, cui nomen Hyrcani reddidit Duris,
accenso regis Lysimachi rogo, injecit se flamme :
similiterque Hieronis regis.

Ex Duride hauserit Plutarch. De sollert. anim.
p. 970; alium auctorem seqnitur Appian. Syr. c.
64 ( p. 207 ed. Didot. ). Cf. Tzetz. Hist. IV, 131,

v. 25a sqq.
TA IIEPI ATAGOKAEA.

34.
E LIBRO SECUNDO.
Athenzus XIV, p. 6238, B : « Aí6uv δὲ τὸν αὖλον

προσαγορεύουσιν οἱ ποιηταὶ ( φησὶ Δοῦρις dv δευτέρω τῶν
Περὶ Ἀγαθοχλέα) , ἐπειδῆ Σειρίτης, ὃς δοχει πρῶτον
εὑρεῖν τὴν αὐλητιχὴν, Λίθυς ἦν τῶν Νομάδων, ὃς καὶ
χατηύλησε τὰ αητρῷ«α πρῶτος. v

« Tibiam simul cum cultu Palladise Libya Athenas
esse delatam tradunt Proclus ad Platon. Alcib. I,
P. 197 sq. et Olympiodor. p. 65 sqq. « Hurzeuax.
Sirites aliunde vix notus.

35. (Ol. 118, τ a C. 308.)

Schol. Aristoph. Vesp. 1030 : Δοῦρις 9' ἐν β’ Λι-
θυχῶν [στορεῖ, γυναῖχα χαλὴν γενέσθαι τὴν Λάμιαν,
µιχθέντος δὲ αὐτῃ Av, ὑφ᾽ Ηρας ζηλοτοπουμένην
ἃ ἔτικτεν ἀπολλύναι” διόπερ ἀπὸ τῆς λύπης δύσμορφον
Ἱεγονέναι, καὶ τὰ τῶν ἄλλων παιδία ἀναρπάζουσαν
διαφθείρει. Eadem Photius v. Λάμια et Arsen.
p. 3325 Suidass, v.; Favorinus p. 115a ed. Basil.;
Apostol, XI, 75. Locum fragmenti indicat narratio

DURIDIS SAMII

! Diodori XX , 41. Cf. schol. Arist, Pac. 755; Eu-

' docia p. 274; Aristides p. το Frommel.; Plutarch.

| Moral. p. 515 ΕΣ Philostrat. V. Ap. IV, p. 165;

schol. Apoll. Rh. IV, 338; Steph. Thes. v. Λάμια;
Krüger. lHlistoriogv. p. 73.
36.

Tzetzes Lyc. 847 : Τινὲς δέ φασιν dv. Λιθύη εἶναι
τὰς πηγὰς τοῦ Νείλου, ὡς Δοῦρις * ἀλλ’ obx ἔστι τοῦτο
ἀλτθές.

| 37. (Οἱ. 119, α; a. C. 3o3.)

E LIBRO TERTIO.

| Athen. XIII, p. 605, D : Ἐμοὶ μὲν γὰρ καὶ κατὰ
φύσιν δοχεῖ πεποιηκέναι Κλεώνυμος 6 Σπαρτιάτης, πρῶ-

| τος ἀνθρώπων εἰς ὁμηρείαν λαθὼν παρὰ Μεταποντίνων

| γυναῖκας, παρθένους τὰς ἐνδοξοτάτας xal χαλλίστας

| διαχοσίας, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις ὃ Σάμιος ἐν τῇ τρίτῃ τῶν

| Περὶ Ἀγαθοκλέα ἱστοριῶν. Vide Diodor. XX,
104,3. .

38.

E LIBRO QUARTO.

Suidas : Eópó6avoc- πονηβὸς, ἀπὸ τοῦ πεμφθέντος
ὑπὸ Κροίσου ἐπὶ ξενολογία μετὰ χρημάτων, ὥς φησιν
Ἔφορος (fr. 100), εἶτα µεταδαλλομένου πρὸς Küpov: ἦν
δὲ ᾿Εφέοιος. Oi δὲ τὸν Κέρχωπα τὸν ἕτερον. Διότιμος
Ἡραχλέους ἆθλοις:« Κέρκωπες, vol πολλὰ κατὰ τριόδους
πατέοντες Βοιωτῶν σίνοντο" γένος δ᾽ ἔσαν Οἰχιαλῆες,
* s v Εὐρύθατός τε, δύω βαρυδαίµονες ἄνδρες. » Νί-
κανδρος Αἰγίνεον Εὐρύθατον πανουργότατον * οὗ µνη-
« μονεύει Ἀριστοτέλης dv α΄ Περὶ δικαιοσύνης. Δοῦρις δὲ
| ἐν δ΄ τῶν Περὶ Ἀγαθοχλέα ἀπὸ τοῦ Ὀδυσσέως ἑταίρου.
! Reliqua apud ipsum Suidam legas. — Petita hzc

! sunt, suspicor, ex narratione de iis, quz in Italia
| postremo regni tempore gessit Agathocles contra

ostendens periisse eum etiam, quo tempore eidem cupidi-
tati temulentize indulgebat.

DE REBUS AGATHOCLIS.

34.

Libycam tibiam vocant poetae , ut ait Duris libro secundo
De rebus Agathoclis, quoniam Sirites, qui perhibetur pri-
mus invenisse artem tihia canendi, Libycus fuerat e No-
madibus : qui etiam carmina in Matrem Deorum primus
cecinit.

85.

Duris libro secundo, ubi de Agathoclis rebus in Libya
gestis sermonem facit , Lamiam fuisse narrat mulierem for.
mosam ; &ed Jove cum ea congresso, qunm Junonis invidiá
exagitata liberos amisisset, prre moerore deformem evasisse,
aliorumque infantes raptos occidere solere.

Nonnulli dicunt in Libya esse Nili fontes, uti Duris. At
falsum hoc est.

| 37.

Mihi etiam secundum naturam fecisse Cleonymus Spar-
tanus videtur, qui primus hominum obsides accepit a. Me-
tapontinis mulieres, virgines nobilissimas formosissimasque
ducentas , ut Duris Samius narrat tertio libro Historiarum
De rebus Agathoclis : .

98. ο

Eurgbatus , homo nequam; dactum hoc ab eo Eury-
bato, qui a Croso cum pecunia missus ad milites mercede
conducendos, ut ait Ephorus, deinde ad Cyrum defecit.
Erat autem Ephesius. Alii eum alterum Cercopum fuisse
aiunt. Diotimus in Herculis laboribus : « Cercopes qui in
triviis Boeotorum frequenter versantes multis nocebant. Hi
genere erant CEchiíalenses, nomine Olusa et Eurybatus,
ambo viri perniciosissimi. » Nicander JEgineum Eurybatum
callidissimum fnisse tradit : cujus meminit Aristoteles in
primo De justitia. Duris vero libro quarto De rebus ab
Agathocle gestis ab Ulyxis socio proverbium repetit.

FRAGMENTA.

Bruttios, Crotoniatas etc. Nam constat Ulyssi ejus-
que sociis apud κτίσεων scriptores haud minimas
esse partes in fabulis de urbium Italicarum origini-
bus. Sic Strabo VI, p. 355, ut unum afferam , de
Polite narrat Ulyssis socio , qui Brutiis δαίµων βα-
ρύμηνις fuerit, Simile quid Duris tradidisse videtur
de Eurybato , qui ap. Homer. Od, τ, 247 sqq. uti
deformis homo et tantum non πιθηχόµορφος et χέρ-
χωψ depingitur. Cercopes in Pithecusis insulis col -
locavit Xenagoras (ll. νήσων) ap. Harpocrat. v.
Κέρχωφ. Ac satis antiquo tempore ἄνδρας istos Ba-
ῥυδαίµονας Italiotis et Siculis notos fuisse artis mo-
mumentis comprobatur (v. Welcker. Cyc/. p. 409,
n. 659; Müller. Dor. II, p. 457 not. ). Fieri etiam
potuit ut occasionem de his exponendi preberent
Pithecuse Libye urbes, simiarum cultu clare,
quas Eumachus, dux Agathoclis, in. potestatem
redegit, V. Diodor. XX, 58, 3. — ἦν δὲ ᾿Εφέσιος]
Notandum est Ephesi etiam Cercopum sedem fuisse.
Zenobius I, 5, e cod. B p. a ed. Leutsch : Ἀγορὰ
Κερχώπων * ἐπὶ τῶν πονηρῶν xai χαχοηθῶν λέγεται.
Κέρχωπες γὰρ ἀπατεῶνές τινες ἐγένοντο ἐν ᾿Εφέσῳ,
οἵτινες ἐξαπατῆσαι τὸν Δία πεπείρανται. Cf. Lobeck.
Aglaopham. p. 1305 sqq.
39.

Schol. Apoll. Rh. I, 501 : Δοῦρίς φησι touc ὑπὸ
τῶν γιγάντων κατενεχθέντας λίθαυς, τοὺς μὲν slc τὴν
θάλασσαν πεαόντας γενέσθαι νήσους, τοὺς δὲ ai τὴν
γῆν ὅρη.

Fortasse Phlegreis campis Italie Gigantoma-
chiam Duris assignavit. Allata juncta esse poterant
iis, que de Pithecusis et /Etneo Typhoni super-
injectis feruntur. |

4o. (Ol. 121,2; a. C. 295.)

Diodor. XXI, 6 : Ἐπὶ τοῦ πολέμου τῶν Τυρρηνῶν
καὶ Γαλατῶν xai Σαμνιτῶν καὶ τῶν ἑτέρων συµµαζων;
ἀνηρέθησαν ὑπὸ Ῥωμαίων, Φαθίου ὑπατεύοντος, δέκα
μυριάδες, ὥς φησι Δοῦρις.

419

Tzetzes ad Lyc. 13728 : Ιράφει δὲ τοιοῦτόν τι
(quale Codrus facinus ediderat) Δοῦρις, Διόδωρος
xai Δίων, ὅτι Σαυνιτῶν, Τυρρηνῶν xal ἑτέρων ἐθνῶν
πολεμούντων Ῥωμαίοις ὃ Δέχιος ὕπατος Ῥωμαίων,
συστρατηγὸς ὢν Τορκουάτου, οὕτως ἔδωχεν ἑαυτὸν εἷς
σφαγὴν, xat ἀνηρέθησαν τῶν ἐναντίων ἑχατὸν χιλιάδες
αὐθημερόν.

Τορχουάτου ] debebat Q. Fabii Maximi. Error
est Tzetzz , qui Decium filium cum patre, T. Man-
lii Torquati collega, confundit, monente Hulle-
mano, — éxazov χιλιάδες] Liv. X, a9 : C«esa eo die
hostium viginti quinque millia, octo capta.

41. (Ol. 121, 45; a. C. 293.)

Athenzus XII, p. 542, A : Δοῦρις δ dv τῃ ἃ τῶν
Περὶ ΑἈγαθοχλέα, xa πλησίον Ἱππωνίου πόλεως ἆλσος
τι δείχνυσθαι, χάλλει διάφορον xai κατάρρυτον ὕδασιν,
ἐν ᾧ καὶ τόπον p εἶναι καλούμενον Ἀμαλθείας χέρας,
6 τὸν Γέλωνα χατασχευάσαι.

ἐν τῇ 9] sic bene Hulleman. pro vulgata àv τῇ
δεχάτη. Capta urbs Ol. 124,4 ) teste Diodoro XXI,
8.Strabo VI, p. 356 : Ἔχει 9' ἐπίνειον, ὃ χατεσκεύασέ
ποτε Ἀγαθοχλῆς κρατήσας τῆς πόλεως. « Illa oppor-
tunitate, opportune monet Hullemanus, conjicio
Duridem de luco narrasse. »

42.

Tzetzes ad Lyc. 772 : Δοῦρις 6 Σάμιος dv τῷ Περὶ
Ἀγαθοχλέους φησὶ τὴν Ἠηνελόπην συγγενέσθαι πᾶσι
τοῖς μνηστῆρσι xal γεννῆσαι τραγοσχελῆ Πᾶνα. ὤλνα-
pet δὲ περὶ τοῦ Πανός. 6 Πᾶν γὰρ Ἑρμοῦ xai Πηνελό-
πης ἄλλης γέγονε, xal ἕτερος Πᾶν Διὸς xai "Y6osox.
Cf: Eudocia p. 323, qux eadem ac Duris affert.

43.

Argum. Idyll. Theocr. VI, p. 10 ed. Dübner. :
Δοῦ ρίς (Οὗὖρις libri) φησιν, διὰ τὴν τῶν θρεμµάτων
πολυπλήθειαν xat τοῦ γάλακτος ἱδρύσασθαι (sc. Πολύ-
Φημον) Ἱερὸν ἐν Αἴτνη τῇ Γαλατεία. Φιλόξενον δὲ τὸν
Κυθήριον ἐπιδημήσαντα, xol μὴ δυνάµενον ἐπινοῆσαι

89.

Duris dicit, lapides a Gigantibus dejectos, quot eorum
in mare deciderint, insulas, quot in terram, montes eva-
sisse.

40.

In bello Etruscorum , Gallorum , Samnitum , ceterorum.
que sociorum , a Romanis, Fabio consule, deleta sunt cen-
tum millia, ut Duris te:tatur.

Simile quid ( facinori Codri) Duris, Diodorus et Dio nar-
rant. Samnitis, Etruscis aliisque populis bellum gerentibus
contra Romanos, Decium consulem ,, collegam Torquati
(Q. Fabii Maximi), eodem modo (quo Codrus olim)
semet morti dedicasse, eodemque die centum millia hostium
interfecta esse.

41.

Duris libro quarto De rebus Agathoclis ait prope Hip-
ponium oppidum nemus monstrari eximia pulchritudine
aquis irriguum : in eoque esse locum quendan; Amalthea:
cornu appellatum, a Gelone exstructum.

42.

Duris Samius in. Agathoclis Historia Penelopen ait cum
omnibus (πᾶσι) procis rem habuisse, atque peperisse eis
Panem capripedem. At bariolatur Duris; nam Pan filius
erat Mercurii et alius Penelopa. Alterque est Pan Jovis et
Lascivie filiug,

43.

Duris dicit propter pecorum multitudinem et lactis co-

piam Galatese in /Etna fanum a Polyphemo sacratum esse.

480

τὸν αἰτίαν, ἀναπλάσαι, ὅτι Πολύφημος ἥρα Γαλατείας.
Quae repetuntur in schol, Ἱ. l. v. 7, ubi pro Δοῦρις
libri exhibent θοῦρις. DeGalatea Philoxeni v. Bode.
Gesch, d. gr. Dichtk. II, 2, 317 sqq.

44.

Athenzus I, p. 19, F : Ἐθαυμάζετο δὲ καὶ Ξενοφῶν
ὁ θαυματοποιὸς, ὃς μαθητὴν χατέλιπε Κρατισθένη τὸν
Φλιάσιον' ὃς πῦρ τε αὐτόματον ἐποίει ἀναφύεσθαι, xat
ἄλλα πολλὰ φάσματα ἐτεχνᾶτο, ἀφ᾿ ὧν ἐξίστα τῶν
ἀνθρώπων τὴν διάνοιαν. Τοιοδτος ἦν καὶ Νυμφόδωρος
6 θαυματοποιὸς, ὃς προσκρούσας Ῥηγίνοις, ὥς φησι
Δοῦρις, slc δειλίαν αὐτοὺς ἔσχωψε πρῶτος.

Hinc sua Eustath. ad Odyss. p. 1503. Nympho-
dorus θαυματοποιός (non confundendus cum Nym-
phodoro τῷ θαυματογράφῳ ) idem esse videtur cum
eo, cujus Athenzus meminit lib. X , p. 452, F. Si
recte se habet illud ἔσχωψε πρῶτος, N. antiquior
fuit Xenarcho, Sophronis filio, mimo, qui item
εἰς δειλίαν χωμῳδῆσαι τοὺς ᾿Ῥηγίνους dicitur ap. Ze-
nob. V, 83, ubi vide qua a vv. dd. congesta sunt.

45.

Athenzeus XI, p. 504, B : Ὅ τοὺς µίµους πεποι-
ηχὼς ( Σώφρων ), οὓς ἀεὶ διὰ χειρὸς ἔχειν Δοῦρίς φησι
τὸν cogóv Πλάτωνα. Res a multis memoratur, V.
Diogen. L. IIT, 1 , 18, ibique Menag.

46. |

Stephan. Byz. : Ἀχράγαντες, πόλεις πέντε Σιχε-
Λίας, ἀπὸ ποταμοῦ παραρρέοντος" φησὶ γὰρ Δοῦρις,
ὅτι ai πλεῖσται τῶν Σικελῶν πόλεων ἐχ τῶν ποταμῶν
ὀνομάζονται, Συραχούσας, Γέλαν, Ἱμέραν, Σελινοῦντα
καὶ Φοινικοῦντα xai ᾿Ερύχην καὶ Κάμιχον, Άλυχόν
τε xal Θέρμον xat Καμαρῖναν, ὡς καὶ ἐν Ἰταλία.

Φοινικοῦντα] de hac urbe nil constat. — Ἅλυ-
xov xat Θέρμον] pro urbium nominibus nomina

DURIDIS SAMII

fluviorum posuisse videtur excerptor. V. Berkel.
ad h. 1.

XAMION *OPOI.

47.

Athenzus XII, p. 525, E : Περὶ δὲ τῆς Σαμίων
τρυφῆς Δοῦρις ἱστορῶν παρατίθεται Ασίου ποιήματα,
ὅτι ἐφόρουν χλιδῶνας περὶ τοῖς βραχίοσι xal τὴν ἑορτὴν
ἄγοντες τῶν Ἡραίων ἐθάδιζον χατεχτενισµένοι τὰς
xóuac ἐπὶ τὸ µετάφρενον καὶ τοὺς ὤμους. Τὸ δὲ νόµι-
μον τοῦτο μαρτυρεῖσθαι xol ὑπὸ παροιµίας «7,055 ,
Βαδίζειν Ἡραῖον ἐμπεπλεγμένον. Ἔστι δὲ τὰ τοῦ
Ἀσίου ἔπη οὕτως ἔχοντα"

Οἱ δ’ αὕτως φοίτεσχον, ὅπως πλοχάμους χτενίσαιντο,
el, Ἡρης τέμενος, πεπνχασμµένοι εἴμασι χαλοῖς -
χιονίοισι χιτῶσι πέδον χθονὸς εὐρέος εἶχον *

χαῖτας 8 ἠωρεῦντ' ἀνέμῳ χρυσέοις él δεσμοῖς
χρύσειαι δὲ χόρνµθαι ἐπ᾽ αὐτῶν τέττιγες ὥς'
δαιδάλεοι δὲ χλιδῶνες ἄρ᾽ ἀμφὶ βραχίοσιν * *

* * * * ήσαντες ὑπασπίδιον πολεµιστήν.

De versuum corruptelis et lacunis adi Dübnerum
ad Asii fragm. 11. Ceterum cf. Panofka Res Sam.

p. 8o.
48.

Steph. Byz : Αὐασίς, πόλις Λἰγύπτου. Ῥαύτην δὲ
xat "Oactv καλοῦσιν.... Ἡρόδοτος δὲ καὶ Δοῦρις Μα-
κάρων αὐτὴν ὠνόμασαν νῆσον.

Herodot, III, 36 : ἀπιχόμενοι (milites Cambyss)
ἐς "Oactv πόλιν, τὴν ἔχουσι μὲν Σάµιοι τῆς Αἰσχριώ-
νης φυλῆς λεγόμενο: εἶναι, ubi Behr. : « Panofka
l. l. p. 81 sqq. de Samiorum tribubus disputans
tribus partibus in quas Sami civitatem Polycrates
diviserit (v. Herod. IIT, 39) respondisse videri mo-
nuit has tribus tres, quarum binz (Σχησία et 'Aatu-
παλαία) memorantur ab Etym. M. p. 16ο, 223,
tertia Herodoti sit Αἰσχριωνία, ab JEschrione heroe,

Plhiloxenum vero, quum in Sicilia degens causam rei reperire
non posset , Polyphemi et Galatez amores finxisse.

44.

Admirati sunt etiam Xenophontem preestigiatorem , qui
discipulum reliquit Cratisthenem Phliasium, qui sponte
exoriri ignem faciebat, aliaque multa spectra artificioso
invento ostendebat. Talis etiam Nymphodorus erat, pra-
stigiator, qui, quum Rheginis esset offensus , ut Duris scri-
bit, ignaviam illis cum risu primus exprobravit.

45.

Soplronis Mimos Platonem semper in manu habere soli-
tum esse Duris tradit.

46.

Agrigenti nomen est quinque urbibus Sicilie , a flumine
prseterlabente. Dicit enim Duris plurimas urbium Sicularum
a fluminibus denominatas esse, Syracusas, Gelam, Hime-
ram, Selinuntem , Phornicuntem , Erycem, Camicum, ITa-
lycum, Thermum, Camarinanm ; et similiter in Italia.

SAMIORUM ANNALES.

47.

De Samiorum luxu verba faciens Duris apponit Asii ver-
sus, ex quibus patet gestasee illos armilla circa brachia, et
festum Junonis agentes incedere solitos esse coma depexa
et in cervicem et humeros rejecta. Ejusdemque moris do-
cumentum, ait Duris, esse etiam proverbium hoc, ínce-
dere Junonium implexis capillis. Sunt autem Asii versus ,
hujusmodi :

Hi vero procedebant, quum primum cincinnos depexerant,
in Junonis templum , induti amiculis pulchris :
niveis tunicis solum latz terre tenebant ;
et capilli vento agitabantur sub aureis vinculis ,
aureique corymbi superne erant cicadis similes ,
et affabre facte armiliz circa brachia...
clypeo tectum bellatorem.
48.

Auasis , urbs Egypti, quam etiam Oasin vocant. Hero-

dotus vero et Duris Beatorum insulam appellant.

FRAGMENTA.

ad quem auctorem tribus referatur, sic appellata,
Si vero cum viro docto ( Ideler., Fundgruben des
Orients 1V, p. 418) queras, quo pacto Samii isti in
banc Oasin devenerint, num a Persis illuc traducti
illo ex more, quo gentes victz alias prorsus in re-
giones haud raro transferebantur, an potius ipsi illuc
profecti mercandi causa sedesque ibi figentes :
malim hoc ipsum statuere, praesertim quum Samio-
rum res navalis ét mercatura jam Ol. 37 maxime
floreret, ut vel Tartessum venirent. Quo eodem
fermé tempore illos in Oasim majorem venire pó-
tuisse, haud quidem ab omni probabili abhorret.
Tu cf. Müller. /Eginet. p. 67. » Nisi fallor etiam in
Arabia Samii nonnulli consederant. V. fragm. Casto-
ris p. 179 not. De nominibus "Oact; et Μαχάρων
vio v. σα multa congéssit Behr. 1. Ἱ.

49.

Zenob. Prov. V, 64 : Πολυχράτης μητέρα
νέµει. Μέμνηται ταύτης Acts. Λέγει δὲ ὅτι Πο.
λυκράτης 6 Σάμιος τῶν ἐν τῷ πολέμῳ ἀποθανόντων
τὰς μητέρας συναγαγὼν δέδωχε τοῖς πλουσίοις τῶν πο-
λιτῶν τρέφειν, πρὸς ἕχαστον λέγων ὅτι: Μητέρα σοι
χαύτην δίδωµι. “Όθεν fj παροιµία ἐχράτησεν.

α Omisso Duridis nomine, inde a voce Πολυχρά-
nc hiec scripta exstant in Proverbiis que dicuntur
Plutarchi I, 58, p. 329 sq. et Cod. Bodl, 779, p. 95.
Cives illi, quorum matres Samii locupletiores acce-
perunt nutriendas, bello ceciderunt 9 quod contra
Cyrum regem gessit Polycrates, circa Ol. LX.
Conf. Panofka 1. ]. p. 34 sq. » Horrewaw.

49 a.

Steph. Byz. : Γόργυια, τόπος ἐν Edu , ὡς Ἱδτορεῖ
Λοῦρις, ἐν ᾧ Διονύσιος Γοργυιεὺς (Γοργορεὺς cod.
Vratisl. ) τιμᾶται,

Cf. Etym. M. Γόργυρος, ὃ Διόνυσος, ἀπὸ Γοργύρας,
τόπου τῆς Σάμου. Hinc apud Stephan. Hulleman.
scripsit Γοργύρα... Γοργυρεύς. Recte, puto, quam-
quam dubitat Dindorf, in St. Thesaur. s. v. Etenim
γοβγύρα Sami urbis est δεσµωτήριον ὑπόγαιον ( vide

vr opréps in Steph. Thes.), eujus sepius meminit -— in Steph. Thes.), cujus sepius meminit
49.
Polycrates matrem distribuit. Hujus proverbii Duris
meminit, Polycratem Samiorum tyrannum narrans ceeso-
*rum bello militum matres collectas civium ditioribus alen-
das tradidisse, singulisque dixisse : « Hanc tibi matrem
tribuo. » Unde ortum proverbium.
49 a.

Gorgyra , locus Sami urbis, ut Duris narrat, in quo Bac:
chus Gorgyreus honoratur.

50.

Duris Annalium libro secundo narrat hzec : Athenfenses,
ait, ab Aginetarum piratis vexati milites contra eos emit-
tunt, quos Eginete eorumque socii. Lacedaemonii cunctos
oeciderunt. Unus tamen evasit, quem nuntium cladis cir-

FRAGMENTA HISTOR. GR.— vof. n.

481

Herodotus III, 145, ubi loquitur de Maandrio
Samiorum tyranno, qui Charilaum fratrem in
γοργύραν istam conjecerat. Ex eadem historia noster
locus peti potuit. Quare buc fragmentum retuli.
Prope carcerem statua Dionysi vel fanum fuerit.
Subtilior Hullemanus, qui de Dionyso χθονίῳ co-
gitari vult. Conferre potuisset Gorgyram, Acheron-
tis uxorem , matrem Ascalaphi ap. Apollod. I, 5, 3.

5o. ( c. Οἱ. 60.)

E LIBRO SECUNDO.

Schol. Eurip. Hec. 915 : Δοῦρις ἐν τῷ β’ τῶν
ὍὭρων γράφει οὕτως; ὡς ὑπὸ Αἰγινητῶν πειρατευόµε-
vot Ἀθηναῖοι στρατείαν xac. αὐτῶν ἀποστέλλουσιν, οἱ
δὲ ἅμα Σπαρτιάταις { Ἀργείοις Herodot.) ἅπαντας
ἀπέκτειναν. Et δὲ ὑπέστρεψεν ἄγγελος, ὃν περιατᾶ-
σαι τῶν τεθνεώτων a γυναῖχες καὶ τὰς περόνας τῶν
ὤμων ἀφελόμεναι die εύφλωσαν, εἶτα ἀπέκτειναν. Οἱ
δὲ Ἀθηναῖοι δεινὸν ἡγησάμενοι τὸ πραχθὲν, περιεῖλον
τῶν γυναιχῶν τὰς περόνας, ἐπείπερ εἰς ὁπλισμὸν αὐταῖς
ἐχρήσαντο, xal οὐ πρὸς φυλαχὴν τῆς ἀμπεχόνης. AU. |
τοί τε ἐχόμων, αἱ δὲ γυναῖκες ἐχείροντο, xal τοῖς μὲν
ἀνδράσι ποδήρεις ἦσαν ol χιτῶνες, αἱ δὲ γυναῖχες ἐθρύα-
ζον ταῖς Δωρίαις στόλαις. Διὸ γυμνὰς xal τὰς ἀχίτω-
vac Δωριάζειν ἔφασαν.

Historiam fusius et paullo aliter narrat Herodo-
tus V, 82-88, ubi v. Behr. et quos laudat, — £v
τῷ β’ ]τεοῖε procul dubio Hullemanus pro vulg.
ἐν τῷ ιθ’. Postrema ( αὐτοί τε xz). ) cum anteceden-
tibus cohzsisse aliquo modo, liquet ex Herodoto
c. 88, ubi Athenienses, ne fibulis mulieres amplius
uterentur, Doricum earum vestitum in [onicum
mutasse-dicuntur. Quz apud scholiasten nunc le-
guntur, aperte sunt male excerpta et truncata.

5r.

, Diogenes L. I, 119: Φησὶ δὲ Δοῦρις ἐν τῷ δευτέρῳ

τῶν Ὥρων ἐπιγεγράφθαι αὐτῷ (Φερεκύδει) τὸ ἐπί-

γραμμα τόδε"
T? σοφίης πάσης ἐν ἐμοὶ τέλος ΄ 7) δέ τι πάσχω,
Πυθαγόρηῃ τῷ "ud λέγε ταῦθ’, ὅτι πρῶτος ἁπάντων
ἐστὶν &v' Ελλάδα γῆν. OO ψεύδοµαι ὧδ' ἀγορεύων.

ΕΝΩ — | eumsistentes mulieres ceesorum, arreptis ex humeris ve-
stium fibulis exce?carunt ac deinde interfecerunt Quod
quum flagitiose factum esse Athenienses censerent , ademe-
runt mulieribus fibulas, quandoquidem non ad custodiam
indumenti iis , sed armorum loco uterentur. Ac viri comam
alebant, mulieres vero tondebantur; porro viris talares erant
tunicee, mulieres vero in Doriis stolis exsultabant. Quare
nudas et tunica non indutas δωριάζειν dicebant.
51.

Refert Duris in secundo Annalium inscriptum tumuln

Pherecydis hoc epigramma :

Tota suam nacta est in me sapientia summam.
Eveniat si quid mihi, Pythagorse mernorate :
Hellados est terree longe princeps. Rata dico.

4

482

DURIDIS SAMII

In Samo insula diem obiisse Pherecydem narrat ' στον, xal διδάσκαλόν φησι γενέσθαι Δημοχρίτου. Τον

Heraclid. Ponticus fr. 10; idem statuerit Duris.
Subjungimus qua de aliis quibusdam sapientibus
ex iisdem haud dubie Annalibus traduntur.

54.

Idem I, aa : "Hv τοίνυν 6 Θαλῆς, ὡς μὲν Ἡρό-
δοτος x«l Δοῦρις xal Δημόχριτός φασιν, πατρὸς μὲν
Ἐξαμύου, μητρὸς δὲ Κλεοθουλίνης, ἐχ τῶν Θηλιδῶν, ot
εἶσι Φοίνικες, εὐγενέστατοι τῶν ἀπὸ Κάδμου xal ᾽Αγήνο-
poc, χαθὰ χαὶ Πλάτων rot... Επολιτογραφήθη δὲ ἐν
Μιλήτῳ, ὅτε ἦλθε σὺν Νειλέῳ ἐχπεσόντι Φοινίχης.

V. Herodot, I, 170. ibiq. interpr. — Ἐξαμύου]
vg. Εξαμίου. V. Dindorf. in Steph. Thes. s. v.
ἐπολιτογρ. x 7. À.] « Hzc quoque Duridis esse con-
jicio ». Hulleman. De Nileo isto nihil constat.

53.

Diogen. L. I, 74 : Πιτταχὸς, ρραδίου, Μυτι-
ληναῖος, Φησὶ δὲ Δοῦρις τὸν πατέρα αὐτοῦ Θρᾶχα
εἶναι. Cf. Suidas : Πιτταχὸς, υἱὸς Καϊχοῦ j) Ὑρραδίου
( Ὕρρα Arsen. Violet. p 513) Θραχὸς, μητρὸς δὲ
Λισθίας.

δή.

Diogen. L. I, 82 : Ρίας, Τευτάμου, Πριηνεύς...
τοῦτον οἱ μὲν πλούσιον, Δοῦρις δὲ πάροικόν φησι γεγο-
νέναι. Pro πλούσιον Gent. conj. πολίτην.

55.

Diogen. L. I, 89 : Κλεόθουλος, Εθαγόρου, Λίν-

διος" ὡς δὲ Δοῦρις, Kdp.
56.
Porphyr. Vit. Pyth. $. 3 : Δοῦρις ὃ) 6 Σάμιος ἐν

δευτέρῳ τῶν Ὥρων xatd τ' αὐτοῦ ἀναγράφει Ἀρίμνη-

mn
-— ——Ó——— ———D— —— ———ho——————————Ónün lót

δ Ἀρίμνηστον χατελθόντ᾽ ἀπὸ τῆς φυγῆς, χαλκοῦν
ἀνάθημα τῷ ἱερῷ τῆς ρας ἀναθεῖναι, τὴν διάµετρον
ἔχον ἐγγὺς δύο πήχεων, οὗ ἐπίγραμμα ἦν ἐγγεγραμμέ-
voy τόδε '
Πυθαγόρεω φίλος vió; Ἀρίμνηστός μ’ ἀνέθηκε,
πολλάᾶς ἐξενρὼν εἰνὶ λόγοις σοφίας.

Τοῦτο δ᾽ ἀνελόντα Σίμον τὸν Ἁρμονικὸν xai τὸν χα-
νόνα σφετερισάµενον ἐξενεγκεῖν ὡς (otov: εἶναι μὲν
οὖν ἑπτὰ τὰς ἀναγεγραμμένας σοφίας , διὰ δὲ τὴν μίαν,
ἂν Σίμος ὑφείλετο, συναφανισθῆναι καὶ τὰς ἄλλας τὰς
iv τῷ ἀναθήματι γεγραμαένας.

Arimnestus fortasse idem quem reliqui dicunt
Mnesarchum. De Democrito Arimnesti discipulo
jure dubitabis. V. Glauci Rhegini fr. Quomodo
postrema διὰ δὲ τὴν µίαν x. «. λ. intelligenda sint,
mihi non liquet.

54.

Suidas : Πανύασις, Πολνυάρχου, Ἁλιχαρνασσεύς...
Δοῦρις δὲ Διοχλέους τε παῖδα ἀνέγραψε xal Σάμιον
ὁμοίως xai Ἡρόδοτον Θούριον ( sc. ἀνέγραψε vel ἀνέ-
γραψαν). Vulgatam 'Ἡρόδοτος correx. "Wesseling.
Dissert. Herod. p. 9, probantibus Larchero (ad
Herodot. I, 106), Heysio ( De Herodot. p. 16),
aliis, Hullemano.

58. (Ol. 84, 45 a. C. A41.)

Harpocratio : Ασπασία... Περικλέους φασὶν αὐτὴν
διδάσχαλόν τε ἅμα καὶ ἐρωμένην εἶναι. Δοχεῖ δὲ δυοῖν
πολέμων αἰτία γεγονέναι, τοῦ τε Σαμιαχοῦ xal τοῦ
Πελοποννησιαχοῦ, ὡς ἔστι μαθεῖν παρά τε Δούριδος
τοῦ Σαμίου xol Θεοφράστου ix τοῦ δ΄ τῶν Πολιτικῶν
xai ἐκ τῶν Ἀριστοφάνους Ἀχαρνέων. Eadem, non no-

———————————————M——M

52.

Thales , ut Herodotus , Duris et Democritus aiunt , pa-
tre Examyo, matre Cleobulina natus est, ex Thesidarum
familia, qui Pheenicum nobilissimi a Cadmo et Agenore ori-
ginem ducunt, Platone quoque teste... Mileti autem civi-
tate donatus est, eo profectus cum Nileo ex Ρἱιωηίου
ejecto.

53.

Pittacus , Mytilenzeus, Hyrrhadio patre, quem Thracem

fuisse Duris auctor est.
94.
Bias, Teutami filius, Prienensis.. Hunc fuisse opulentem

alii autumant, Duris vero in alienis edibus habitasse te-
statur.

$5.
Cleobulus, Evagorc filius, Lindius, vel, ut Duris ait,

56.

Duris Samius Annalium libro secundo filium Pythagorae
memorat Arimnestum , eumque magistrum dicit fuisse De-

mocriti. Hunc vero Arimnestum ab exilio reversum, eereum
donarium in templo Junonis dedicasse, duorum fere cubi-
tàm diametrum habens, cui inscriptum hocce fuerit epi-
gramma :

Qui tulit in lucem multa et przclara reperta.
guatus Arimnestus Pythagorae hoc posuit.

Simumautem Harmonicum hoc sustulisse atque canonem
musicum sibi attribuisse et venditasse pro suo. Fuisse autem
seplem artes inscriptas; sed nna a Simo sublata, ceteras
quoque , qua: donario erant inscriptz , fuisse deletas.

$7.

' Panyasis fuit Polyarchi filius, Halicarnassensis. Duris
vero eum Dioclis filium dicit atque Samium , similiter at-
que Herodotum quoque non Halicarnassensem , sed Thu
rium appellat.

58.

Aspasiam Periclis magistram simul et amasiam fuisse
dicunt. Eadem duorum bellorum , Samiaci et Peloponne-
siaci, causa fuisse videtur, uti cognoscere licet e Duride
Samio, et Theophrasti libro quarto Politicorum, e£ ex
Acharnensibus Aristophanis.

FRAGMENTA.

minatis auctoribus, Suidas s. v. et Anecd. Bach-
mann. I, p. 153, 7. De Aspasia Samii belli causa
v. Plutarch. Pericl. c. 35. De commento hoc co-
micorum nihil apud Thucydidem , nihil apud Dio.
dorum.
59.

Photius Lex, v. Σαμίων ὁ 35uóq ἐστιν ὡς πολυ-
γράμματος ( versus ex Aristoph. Babylonis fr. 43
ed. Didot. ) , postquam de ratione , qua vox πολυ-
γράμματος intelligenda sit, Aristotelis ( Sam. rep.
fr. 181) et Andronis(in Tripode, fr. 7 ) senten-
tias attulerat, pergit ita : Οἱ δὲ ὅτι Ἀθηναῖοι μὲν
τοὺς ληφθέντας dv πολέμῳ Σαμίους ἔστιζον γλαυχὶ,
Σάµιοι δὲ ( sc. τοὺς ληφθέντας ἐν πολέμῳ Ἀθηναίους )
σαμαίνη’ ὅ ἐστι πλοῖον δίκροτον, ὑπὸ Πολυχράτους
πρῶτον χατασχευασθὲν τοῦ Σαμίων τυράννου, ὡς Àv-
σίµαχος ἓν δευτέρῳ Νόστων. Τὸ δὲ πλάσμα Δούριδος.

Σάμιοι δὲ σ.] libri Z. τῇ c. Eadem Suidas s. h.
v. et Apostol. Prov. XVII, 25. Γλαῦκα Samiis ca.
ptivis inustam etiam /Elianus V. H. II, 9 dicit ; aliter
PIntarchus Pericl. 29 : oi δὲ Zdptot τοὺς αἰχμαλώτους
τῶν Αθηναίων ἀνθυθρίζοντες ἕστιζον εἷς τὸ µέτωπον
(λαῦχας καὶ γὰρ ἐχείνους ol ΑἈθηναῖοι σάµαιναν. Pree-
postere , sive auctoris sive scribarum sit lapsus. De
σαµαίνης forma et usu plura Plutarch. 1.1. ex Duride
ut videtur. Cf. Hesych. v. Σαμ. δημος, et quos
Hulleman. laudat, Ruhnk. in Opusc. tom. I, p. 433,
Panofka Reb. Sam. p. 15, 69; Neke Choril.
p. 155 sqq. — «Τὸ δὲ πλάσμα Δούριδος, h. e. ἐσχε-
ξίασται τοῦτο Δούριδι, Nam Bergkii conjectura τὸ δὲ
κόλασµα Δ. quo valeat ignoro. » Bernhardy ad
Suid. 1.1. De Duride tyranno cogitaverit Bergk.
Ceterum Duridem laudasse videtur Lysimachus.

6o.

Plutarch. Pericl, c. 48 : ᾿Ενάτῳ δὲ μηνὶ τῶν Σα-
µίων παραστάντων 6 Περιχλῆς τὰ τείχη χαθεῖλε, xal
τὰς ναῦς παρέλαθε καὶ χρήµασι πολλοῖς ἐζημίωσεν * ὧν
τὰ μὲν εὐθὺς ἦνεγχαν οἱ Σάμιοι, τὰ δ᾽ ἐν χρόνῳ ῥητῷ
ταξάµενοι χατοίσειν, ὀμήρους ἔδωχαν. Δοῦρις δ’ 6 Σά-
µιος τούτοις ἐπιτραγῳδεῖ, πολλὴν ὠμότητα τῶν Ἄθη-

—À

483

γαίων xol τοῦ Περικλέους κατηγορῶν, fjv οὔτε Θουχυ-
δίδης ἱστόρηχεν, οὖτ᾽ Ἔφορος, οὔτ΄ Ἀριστοτέλης (fr.
64 }' ἀλλ οὐδ' ἀληθεύειν ἔοικεν, ὡς ἄρα τοὺς τριπράρ-
χους χαὶ τοὺς ἐπιθάτας τῶν Σαμίων εἷς τὸν Μιλησίων
ἀγορὰν dra vov, καὶ σανίσι προσδήσας ἐφ᾽ ἡμέρας δέΧα,
χαχῶς ἤδη διακειµένους προσέταξεν ἀνελεῖν, ξύλοις τὰς
χεφαλὰς συγχόψαντας, εἶτα προθαλεῖν ἀχήδευτα τὰ
σώματα. Δοῦρις μὲν οὖν οὐδ' ὅπου μηδὲν αὐτῷ πρόσ:
εὔτιν ἴδιον πάθος, εἰωθὼς κρατεῖν τὴν διήγησιν ἐπὶ
7c ἀληθείας, μᾶλλον ἔοιχεν ἐνταῦθα δεινῶσαι τὰς τῆς
πατρίδος συμφορὰς ἐπὶ διαθολῆ τῶν Αθηναίων.

61. (01. 91, 2.)

Cic. Epp. ad Att. VI, 1, 18 : Quis non dixit,
Εὔπολιν τὸν τῆς ἀρχαίας, ab Alcibiade, navigunte
in Siciliam, dejectum esse in mare? Redarguit
Eratosthenes (p. 42964. Bernhardv) : a/fert enim,
quas ille post id tempus fabulas docuerit. |. Num
idcirco Duris Samius , homo in historia diligens,
quod cum multis erravit, irridetur?

Cf. Schol. Aristid. ap. Creuzerum ad Plotin. De
pulchr. p. 465 : Λέγουσιν ὅτι ἐχωμῴδουν ὀνομαστὶ
τοὺς ἄνδρας µέχρις Εὐπόλιδος. Περιεῖλε δὲ τοῦτο 'AX-
χιθιάδης 6 στρατηγὸς xat ῥήτωρ" χωμῳδηθεὶς γὰρ παρὰ
Εὐπόλιδος, ἔρριψεν αὐτὸν ἐν τῇ θαλάττῃ dv Σιχελία
συστρατευόµενον, επών *

Βάπτες μ’ ἐν θυμέλῃσιν’ ἐγὼ δέ σε κύµαρι πόντου
βαπτίζων ὀλέσω νάµασι πιχροτάτοις.

Cramer. Anecd, Ox. I, p. 7, 11 : Οἱ δὲ στρατιῶται
δυλλαμθάνοντες αὐτὸν, ὡς µέν τινες φασὶν, παντελῶς
ἀπέπνιξαν sl τὴν θάλασσαν ' ὡς δὲ ἄλλοι , δεδεµένον
αὐτὸν σχοίνῳ ἀνῆγον εἷς τὴν θάλασσαν, οὐ μέντοι xoi
ἀπέπνιξαν παντελῶς. Plura v. ap. Meinekium Hi-
stor. crit. com. p. 106; Bode. Gesch. d. Hell.
Dichtk. Ill, 2 , p. 181 sqq.

θα. (01. 91,2 a. C. 415.)

Harpocratio : Ἀνδοκίδου 'Epuzic. Αἰσχίνης dv τῷ
Κατὰ Τιμάρχου (6 125). « Ἔπειτα τὸν Ερωῆν τὸν
Ἀνδοχίδου χαλούμενον οὖκ Ἀνδοχίδου ἀλλ᾽ Αἰγηίδος

59. '

Alii Samiorum populum mulliliteratum dici putant
eo, quod Athenienses Samios bello captos signo noctuse no-
tarint, Samii vero Athenienses Samaena. Est autem Sa-
mena navigium bireme a Polycrate Samiorum tyranno
primum fabricatum, ut ait Lysimachus libro sechindo Νο.
storum. Quod quidem commentum est Duridis.

60.

Nono mense, Samiis deditionem facientibus , muros de-
jecit Pericles, naves ademit, magnamque pecuniariam
mulctam eis imperavit : quarum partem statim depende-
runt, reliquum persoluturos intra certum tempus polliciti,
obsides dederunt. Hic Duris Samius res tragico more exag-
gerat , magnaeque Periclem et Athenienses crudelitatis in-

simulat : de qua neque Thncydides mentionem facit , ne-
que Ephorus, neque Aristoteles, et qu:ze conficta videtur ;
nimirum a Pericle triremium praefectos classiariosque SNa-
mios in forum Mileti adductos , decemque dies ibi alligatos
tabulis relictos , inde jam moribundos jussu ejus illisis in
capita ipsorum lignis necatos, corpora insepulta projecta
fuisse. Duris sane quum alias quoque, ubi nihil est. in re
quod ipsum attineat, non soleat narrátioni ita moderari ,
ut nea vero discrepet , hocloco etiam amplius videtur ca.
lumnia petendorum Athen'ensium causa patrie sug cala-
mitatem exaggerasse.
62.

Andocidis herma. /Eschines in oratione contra Timar-

clium : « Deinde Mercurium , qui Andocidis vocatur, non
31.

484

φυλῆς εἶναι ἀνάθημα.» Καὶ αὐτὸς Ἀνδοχίδης ἐν τῷ
Περὶ τῶν μυστηρίων ὅτι τῆς Alyridoc εἴη τὸ ἀνάθημα
εἴρηχεν, ὥστε 6 Δοῦρις αὐτοσχεδιάζει Ἀνδοχίδου αὐτὸ
rie λέγων.

63. (Ol. 91, 3; a. C. 415.)

Plutarch. Agesil. c. 3 : Βασιλεύοντος 9 Ἅγιδος
ἦχεν Ἀλχιθιάδης ἐχ Σικελίας φυγὰς el; Λακεδαίμονα
xal χρόνον οὕπω πολὺν dv τῇ πόλει διάγων αἰτίαν ἔσχε
τῇ γυναιχὶ τοῦ βασιλέως "Tia συνεῖναι. Καὶ τὸ
γεννηθὲν ἐξ αὐτῆς παιδάριον οὐκ ἔφη γινώσχειν 6 Ἅγις,
ἀλλ’ ἐξ Ἀλκιθιάδου γεγονέναι. Tovro δὲ οὐ πάνυ ὃυσ-
χόλως τὴν Τιμαίαν ἐνεγχεῖν φησὶ Δοῦρις, ἀλλὰ καὶ
ψιθυρίζουσαν οἴκοι πρὸς τὰς εἴλωτίδας Ἀλκιθιάδην τὸ
παιδίον, οὗ Λεωτυχίδην, καλεῖν. Καὶ μέντοι καὶ τὸν
"Ἀλκιθιάδην αὐτὸν οὐ πρὸς ὕθριν φάναι τῇ Τιμαία
πλησιάζειν, ἀλλὰ φιλοτιμούμενον βασιλεύεσθαι Σπαρ-
τιάτας ὑπὸ τῶν ἐξ ἑαυτοῦ γεγονότων. Conf. Plutarch.
De anim. tranq. p. 467, Lysandr. c. 22, Alcibiad,
23. Xenoph. Hellen. III, 3, 1. — εἰλωτίδας] Cf.
Müller, Dor. II, 41.

64. (Ol. 93, 15; a. C. 408.)

Plutarch. Alcib. c. 3a : ὍὉ 9' Ἀλχιθιάδης, ἰδεῖν
τε ποθῶν ἦδη τὰ olxot xat ἔτι μᾶλλον ὀφθῆναι βουλό»
µενος τοις πολίταις νενικηχὼς τοὺς πολεµίους τοσαυτά-
χις ἀνήχθη , πολλαῖς μὲν ἀσπίσι xal λαφύροις χύχλῳ
κεχοσμηµένων τῶν Ἀττικῶν τριήρων, πολλὰς δ’ ἐφελ-
χόµενος αἰχμαλώτους, ἔτι δὲ πλείω χοµίζων ἀχροστόλια
τῶν διεφθαρµένων ὑπ᾿ αὐτοῦ καὶ χεκρατηµένων. σαν
γὰρ οὐκ ἐλάττους συναµφότεραι διακοσίων. Ἀ δὲ
Δοῦρις ὁ Σάμιος, Ἀλκιθιάδου φάσκων ἀπόγονος εἶναι,

esse Andocidis sed JEgeidis tribus donarium. » Et ipse An-
docides in oratione De mysteriis dicit esse eum /Egeidis do-
narium. Hariolatur igitur Duris, qui eum Andocidis esse
ait.

63.

Agide regnante Alcibiades ex Sicilia exul Lacedeemonem
venit , neque diu ibi fuit, quum rumor exstitit , eum cum
uxore Agidis rem habere. Filium quidem ex ea natum rex
non agnovit suum esse, sed Alcibiadis esse dixit; neque id
moleste admodum Timzam tulisse Duris scribit, domique
ancillis nomen pueri non Leotychidam, sed Alcibiadem
insusurasse; Alcibiadem quoque dixisse, non libidinis causa
se cum Timeea coiisse, verum id affectantem, ut Spartani
ub ipsius prole regerentur.

64.

Alcibiades et videre jam desiderans patriam, et magis
etiam videri se cupiens a civibus suis, quibus tot contra
hostes. peperisset victorias, Athenas revectus est cum
classe ; erant autem quum multis clypeis et spoliis undique
exornatm Attice triremes, tum magnum post se captiva.
rum numerum trahebat, rostraque a se victarum et pes-
sumdatarum navium haud pauciorum ducentis secum infe-
rebat. Addit hls omnibus Duris Samius , qui genus suum ad

DURIDIS SAMII

προστίθησι τούτοις, αὐλεῖν μὲν εἰρεσίαν τοῖς ἐλαύνουὰλ
Χρυσόγονον τὸν Πνθιονίκην, χελεύειν δὲ Καλλιππίδην
τὸν τῶν τραγῳδιῶν ὑποχριτὴν, στατὸν xot ἑυστίξᾳ
χαὶ τὸν ἄλλον ἐναγώνιον ἀμπεχόμενον κόσμον, lazio
δ) ἁλουργῷ τὴν ναυαρχίδα προσφέρεσθαι τοῖς λιμέσιν.
ὥσπερ ἐκ µέθης ἐπικωμάζοντος, οὔτε Θεόπομπος οὖτ᾽
Ἔφορος οὔτε Ξενοφῶν γέγραφεν' οὔτ) εἰχὸς ἦν οὕτως
ἐντρυφῆσαι τοῖς ΑἈθηναίοις μετὰ φυγὴν xal συµφο-
ρὰς τοσαύτας χατερχόμενον. Ex Duride hauserit
Athenzus XII, p. 535, C. Cf. Diodor, XIII, 68,ut
mittam reliquos in re notissima. ---᾽Αλκιθιάδου φᾶ-
σχων ἀπόγονος εἶναι]« Reputanti patria extorrem diü
in Samo Alcibiadem egisse , castra etiam habuisse,
attendenti maxime generis propinquitatem , quam
Duridi scimus cum Alcibiade intercessisse, mihi
non absonum visum est, sed admodum probabile,
in Samiorum Annalibus prolixius de Alcibiade
fuisse narratum » Hulleman.

65. (Ol. 94, 1; a. C. 404.)

Plutarch. Lys. c. 18 : Τότε (post pugnam ad
JEgospotamos pugnatam) 5' οὖν ὃ Λύσανδρος ὅσον
υὐδεὶς τῶν πρόσθεν Ἑλλήνων δυνηθεὶς ἐδόχει φρονήµατι
xai ὄγκῳ µείζονι χεχρῆσθαι τῆς δυνάµεως. Πρῶτον
μὲν γὰρ, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις, Ἑλλήνων ἐκείνῳ xal βω-
μοὺς ai πόλεις ἀνέστησαν ὡς Ost) καὶ θυσίας ἔθυσαν,
εἰς δὲ πρῶτον παιᾶνες ἤσθησαν, ὧν ἑνὸς ἀρχὴν dxo-
μνημονεύουσι τοιάνδς᾽ 3

Τὸν Ἑλλάδος ἀγαθέας,
στραταγὸν ἀπ᾿ εὐρνχόρου
Σπάρτας ὑμνήσομεν, c,
U Παιάν.
Σάμιοι δὲ τὰ παρ) αὐτοῖς Ἡραϊα Λυσάνδρια καλειν

Alcibiadem auctorem refert, Chrysogonum Pytlisonicam
tibia praecinisse remigibus nauticos modos, Callippidem
tragediarum histrionem , stato et xystidé ceteroque ha-
bitu instructum, quo uti solent qui docendis fabulis in
theatro certant , remigum fuisse hortatorem , navem ργᾶ-
toriam explicato velo purpureo in portum subiisse , quasi
ille crapulis plenus ex comessatione rediret. H»c neque
Ephorus neque Theopompus neque Xenophon commemo-
rant , neque vero probabile est Alcibiadem adeo per luxum
voluisse Atheniensibus insultare, ab exilio tantisque revet-
sum miseriis.
65.

Lysander quum tunc ad majorem quam ullus unquam
Graecus homo potentíam pervenisset, fastu tamen videtur
majori, qnam pro sua potentia, elatus fuisse. Primo enim ei
Graecorum et are sunt a civitatibus posite, ut Duris tra-
dit, tanquam deo, et sacrificia peracta in ejus honorem :
primo omnium Grecorum preanes sunt cantati, quorum
unius hoc initium commemoratur :

Celebrabimus inclute

Grecia Lacedemone

prognatum ducem ab ampla :
Io Pean!

Samii festum Junonis suum Lysandria vocandum sanxe-

FRAGMENTA.

ἐψηφίσαντο. "TOv δὲ πονητῶν Χοιρίλον μὲν del περὶ
αὑτὸν εἶχεν ὡς χοσιμήσοντα τὰς πράξεις διὰ ποιητικῆς,
Ἀντιλόχῳ δὲ ποιήσαντι µετρίους τινὰς elc αὐτὸν στίχους
ἡσθεὶς ἔδωχε πλήσας ἀργυρίου τὸν πῖλον, Ἀντιμάχου
δὲ τοῦ Κολοφωνίου xal Νιχηράτου τινὸς Ἡ ραχλεώτου
ποιήµατι Λυσάνδρια διαγωνισαµένων ἐπ᾿ αὐτοῦ τὸν
Νικήρατον ἐστεφάνωσεν, 6 δὲ Ἀντίμαχος ἀχθεσθεὶς
ἡφάνισε τὸ ποίηµα. Πλάτων δὲ νέος ὧν τότε xoi θαυ-
µάζων τὸν Αντίμαχον ἐπὶ τῃ ποιητικΏ βαρέως φέροντα
τὸν ἧτταν ἀνελάμθανε xal παρεμιθεῖτο τοῖς ἀγνοοῦσι
χαχὺν εἶναι φάµενος τὴν ἄγνοιαν, ὥσπερ τὴν τυφλότητα
τοῖς μὴ βλάπουσιν. Ἐπεὶ μέντοι ὁ χιθαρῳδὸς Ἆρι-
στόνους ἑξάχις Πύθια νενικηχὼς ἐπηγγέλλετο τῷ Λυ-
σάνδρῳ φιλοφρονούμενος, ἂν νικήσῃ πάλιν, Λυσάνδρου
κηρύξειν ἑαυτὸν, « ΄Ἡ δοῦλον; » εἶπεν.

Athenzus XV, p. 696, E : Οὐκ ἔχει δ' (sc. carmen
ab Aristotele in Hermeam Atarnensem composi-
tum) οὐδὲ τὸ παιανιχὸν ἐπίρρημα, χαθάπερ 6 εἷς Λύ-
σανδρον τὸν Σπαρτιάτην γραφεὶς ὄντως παιὰν, ὃν
Φησι Δοῦρις ἐν τοῖς Σαμίων :'ἐπιγραφομένοις "Ὥροις
ἄδεσθαι ἐν Σάμῳ.

De honoribus, quibus Lysandrum Samii affece-
rint, v. Panofkal. |. p. 73. — Antilochus aliunde
non notus. Niceratusiste memoratur Praxiphani ap.
Marcellin, Vit. Thuc. 3ο et Aristoteli Rhetor. III,
1I. « Àntimachi cum Nicerato certamen, de quo
h.' ]. agitur, initum esse quo tempore Lysander
cum Agesilao in Asia rem gereret, conjicit Nekius
de Choril. p. 5o; sed non persuadet. Λυσάνδρια
enim quis alibi potius celebrata fuisse credat , quam
in ipsa Samo? Illud igitur certamen non ad seriora
tempora referam, sed ad festorum institutionem
Lysandro coram domi a Samiis actorum ; quod ut
declararet Plutarchus addidit ἐπ᾿ αὐτῷ. » Hec
Hullemanus rectissime. Ceterum qua de Antimacho
et Platone h. 1. narrantur commentitia esse haud
sine causa statuunt Welcker. in Cycl. Hom. p. 106
et Dübner. ad Antimachum p. 29..

485
66.

Etym. M : Ἴψιος δὲ 6 Ἀπόλλων λέγεται, ὣς μὲν
Δοῦρις, ὅτι ἐν ἀγχάλαις βαστάσασα τὸν ἥλιον (scr.
Ἀπόλχωνα) ἡ Λητώ ἐνεχελεύσατο εἰποῦσα. Iit παιΠον.
ο ἥλιον ] ortum ex signo, quo nomen Apollinis in
codd. passim exaratur. V. Müller. Dor. I , p. 315,
et 298; Weichert. Leb. d. 4pollon. p. 49; Lobeck.
Aglaoph. p. 1354. Illustratur fragmentum loco
Athenzi XV, p. 701, C, ubi Clearchus scripsisse
dicitur τὴν Λητὼ ix Χαλχίδος τῆς Εὐθοίας ἀναχομί--
ζουσαν εἷς Δελφοὺς Ἀπόλλωνα xal Ἄρτεμιν, γενέσθαι
παρὰ τὸ τοῦ χληθέντος Πύθωνος σπήλαιον. Καὶ φερο-
µένου τοῦ Πύθωνος ἐπ᾽ αὐτοὺς, ἡ Λητὼ, τῶν παίδων
τὸν ἕτερον ἐν ἀγχάλαις ἔχουσα, προσθᾶσα τῷ λίθῳ τῷ
νῦν ἔτι χειµένῳ ὑπὸ τῷ ποδὶ τῆς χαλκῆς εἰργασμένης
Λητοῦς,... εἶπεν, "Is moi, Τυχεῖν δὲ τόξα μετὰ χεῖρας
ἔχοντα τὸν Ἀπόλλωνα.... Διόπερ ἀπὸ τούτου λεχθῆναί
φασι τὸ, "Is mai, xal, "Ie παιών.

67.

Proclüs ad Plat. Tim, I, p. 28 : Εἴπερ τις ἄλλος
xal ποιητῶν ἄριστος χριτὴς 6 Πλάτων... Ἡρακλείδης
γοῦν ὁ Ποντιχός φησιν, ὅτι τῶν Χοιρίλου τότε εὐδοχι-
μούντων, Ἠλάτων τὰ Ἀντιμάχου προὐτίμησε, καὶ
αὐτὸν ἔπεισε τὸν Ἡραχλείδην cl; Κολοφῶνα ἑλθόντα τὰ
ποιήµατα συλλέξαι τοῦ ἀνδρός. Μάτην οὖν φληναφοῦσι
Καλλίμαχος xol Δοῦρις, ὡς Πλάτωνος οὐκ.ὄντος ἰκανοῦ
χρίνειν ποιητάς.

Mandatum istud Antimacho datum in dubium
vocat Welcker. ]. l. p. τοῦ. — Ceterum de critica,
quam in poetas Plato exercuerit, v. Bernhardy Gr.
Lit. Y, p. 131 sq. not, et quos laudat.

68,

Zenobius Prov. II, 38 : ᾿Αττικὸς πάροιχος.
Δοῦρις [καὶ] περὶ αὐτῆς λέγει, ὅτι ἐπειδὴ Ἀθηναῖοι
τοὺς περιοιχοῦντας αὐτοῖς xal γειτνιῶντας ἐξέθαλον,
f$ παροιµία ἐχράτησε. Κράτερος δὲ ἀπὸ τῶν εἰς Σάμον
πεμφθέντων Ἀθήνηθεν ἐποίκων τὴν παροιμίαν εἰρῆσθαι.

runt. Ex poetis ipse ΟΠε]υμπῃ semper secum habuit , qui
carmine res ejus gesfas exornaret : Antilocho, quod de

ipso mediocres aliquot versus scripsisset , oblectatus pileum |

argento replevit. Antimacho Colophonio et Nicerato quo-
dam Heracleota Lysandria poemate decertantibus ipso ju.
dice , Niceratum coronavit; Antimachus indignatione mo-
tus poema suum abolevit. Plato autem, juvenis tum, mi-
ratus Antimachum graviter ferre quod in re poetica esset
superatus, consolatus eum est ostenditque, ignorationem
lis quibus inesset tantum nocere , sicut czecitatem lis modo,
quí capti luminibus essent. Verum Aristonous citharcedus
quum sexies vicisset Pythia et'Lysandro blandiens esset
pollicitus , si rureus vicisset, Lysandri sese esse pronuntia-
turam , tum ille « Num servum? » inquit,

Neque etiam paeanicam exclamationem (7o Pcan!) ha-
bet hoc carmen , quemadmodum ille ín Lysandrum Spar.
tanum scriptus verus peean, quem Duris in Samiorum an-
nalibus ait Sami cani solitum.

66.

Ἴπιος Apollo appellatur, Duride auctore , propterea quod
Latona Apollinem in ulnis gestans exhortata eum est ver-
bis : 'I5e nato» ("It παιών).

67.

Heraclides Ponticus dicit, etsi Cheerili carmina tunc ma-
gno in honore fuissent , Platonem tamen Antimachi pratu-
lisse , ipsique Heraclidze suasisse, ut Colophonem profectus
carmina hujus viri colligeret. Temere itaque hariolantur
Callimachus atque Duris, censentes illi Platonem parum
idoneum aptumque fuisse ad judicandos poetas.

68.

Atticus inquilinus. De hoc quoque proverbio Ducis di-
cit. Natnm ait inde quod Athenienses inquilinos et vicinos
pellere soliti sint. Craterus vero manasse ab iis censet, qui
Athenis in Samum missi essent. Attici enim Samum trans-
missi ibique sedem figentes indigenas expulerunt.

486

Ἀττιχοὶ γὰρ µεταπεμφθέντες εἷς Σάµον xdxsi χατοι-
χήσαντες τοὺς ἐγχωρίους ἐξέωσαν.

Eadem schol. ad Aristot. Rhet. 1I, a1, 12, ubi
ὡς 6 Κράτερος ἡ Δοῦρις, ἐν τῷ βιθλίῳ Ζηνοθίον. De
colonis Samum missis v. Diodor. XVIII, 8 et 18 et
quos ibi laudat Wesseling.; Strabon, XIV, p. 638
Diog. L. X, 1. Plura ap. Panofkam Res Sam.
Ρ. 97 et Clinton. ad an. 352 et 323,

ΠΕΡΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ.

9.

Athenzus XIV, p. 636, F : Δοῦρις 8 ἐν τῷ Περι
τραγωδίας ὠνομάσθαι orat τὴν µάγαδιν ἀπὸ Μάγδιος
(Μάγδου Epitom. ) Θραχὸς γένος.

Thracibus inventionem instrumenti etiam Can-
tharus ap. Polluc. IV, 61 ascribit, V. Steph. Thes,
v. Μαγάς; Bode. 1. 1. II, 1, p. 188. Aliorum sen-
tentias vide ap. Athenzum Ἱ. Ἱ.

ΠΕΡΙ EYPIHIAOY ΚΑΙ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ.

79.

Athenzus IV, 184, D : Δοῦρις δ ἐν τῷ Περὶ Eo-
ριπίδου καὶ Σοφοχλέους Ἀλκιθιάδην φησὶ μαθεῖν τὴν
αὐλητικὴν o0 παρὰ τοῦ τυχόντος, ἀλλὰ Προνόµου, τοῦ
µεγίστην ἐσχηχότος δόξαν.

Antigenidem tibicinem Alcibiadi preceptorem
dat Pamphila ap. Gellium XV, 17. Contra Plu-
tarchus Alcib. 2 : Τὸ à' αὐλεῖν ἔφευγεν [Ἀλκιθ.) ὡς
ἁγεννὲς xat ἀνελεύθερον. Cf. Plato Alcib. I p. 106,
E. Qux Hullemanus conciliare studet ita, ut datum
Alcibiadi przceptorem mox ab eo repudiatum sta-
tuat. Duridem sua in laudem Alcibiadis finxisse
probabiliter statuit Eckertz. (De Duride Samio.
Bonn. 1842).

ΠΕΡΙ ΝΟΜΩΝ.

71.
Etym. M. v. Θώραξ : Δοῦρις ὃ Σάμιος ἐν τῷ Περὶ

DURIDIS SAMII

νόμων φησὶν, ὅτι Διόνυσος ἐπιστρατεύσας ἸἼνδοις xai
μὴ δυνάµενος αὐτοὺς χειρώσασθαι χρατῆρα (θώρηχας
correx. Gent. ) olvou πληρώσας πρὸ τῆς χώρας αὐτῶν
ἔθηχεν' οἱ δὲ ἐμφορηθέντες τοῦ πόµατος, ἀσυνήθεις
ὄντες, οὕτως ἐχειρώθησαν µεθυσθέντες. "Οθεν ol ποιηταὶ
τὸ µεθύειν θωρήσσεσθαι λέγουσιν.

Περὶ νόμων] usitatior inscriptio foret : Περὶ νο-
piov. De Indis vino subactis cf. Polyzn. I, ες
Nonnus Dionys. X1V, 15. Mores et instituta [ndo-
rum quise ex Bacchi culta explicanda Greci duxe-
runt , vide ap. Megasthenem in Arriani Ind. c. 7. —
ὅθεν ol χτλ.] Cf. scholiasta ad Arist. Acharn. 1132
aliique, quos vide in Steph. Thes. s. v. Θωρήσ-
σεσθαι.

73.

Schol. Platon. Hipp. maj. p. 393, A : Δοῦρις δέ
φησιν, ὅτι αὐτὴ (Μακάρια) τὴν πυρὰν τοῦ πατρὸς xa-
τέσθεσεν' xal ἐξ ἐχείνου παρὰ Μακχεδόσι νενόµισται
τὰς θυγατέρας τῶν κηδευοµένων, οἷς ἂν Dot παῖδες,
τὸ αὐτὸ πράττειν ἐπὶ τοῖς πατράσιν. Aliunde de hoc
Μασατία facinore nihil traditur. Cf. interpr. ad
Zenob. II, 61. Müller. Dor. I, p. 55, 3. Pro Maxs-
δόσι nescio an reponendum sit ἡἰαλιεῦσι.

ΠΕΡΙ ΑΓΩΝΩΝ.
73.

Tzetzes ad. Lyc. 613 : Τύμδον χαλεῖ τὸν τάφον.
Καὶ Δοῦρίς φησι dv τῷ Περὶ ἀγώνων, τοὺς βωμοὺς
τάφους χαλεῖσθαι.

7^.

Photius Lex. : Σελίνου στέφανος πένθιµος: τὸ γὰρ
σέλινον πένθεσι προσήχει, ὡς ἔφη xol Δοῦρις ἐν τῷ
Περι ἀγώνων. Hec Duris de Isthmiis vel Nemzeis
loquens. Cf. Meinek. ad Euphor. p. 108.

DE TRAGOEDIA.

69.
Duris in libro De tragcedia magadin nomen habere dicit
a Magdie, qui Thrax genere fuerit.
DE SOPHOCLE ET EUBRIPIDE,

70.

Duris in libro De Euripide et Sophocle ait Alcibiadem
tibia canere didicisse non apud vulgarem aliquem artificem,
sed apud Pronomum longe omnium clarissimum.

DE MORIBUS ET INSTITUTIS.

71.
Duris Samius in opere De moribus et institutis narrat
Pacchum contra Indos profectum , quum in potestatem eos
vedigere non posset , thoraces vini plenos ad limites regionis

eorum apposuisse. Tunc illos ingurgitantes se liquore isto ,
quem ferre nondum didicerant, ebrietate correptos ac sic
facile subactos esse, Quare Ροθίδὸ pro µεθόξιν dicunt θω-
ῥήσσεσθαι.

72.

Duris refert Macariam rogo ( Herculis) patris ignem sub-
jecisse. Unde apad Macedones mos est filias corum , qui
funere efferuntur, siquidem liberi iis sunt, idem facere pa-
tribus.

DE CERTAMINIBUS.

73.

Τύμόον vocat sepulcri tumulum. Similiter Duris in libro
De certaminibus aras appellari dicit tumulos.

74.
Apii corona lugubris est; nam apium ad luctum pertinet,

uti Duris quoque in libro De certaminibus ait.

FRAGMENTA.

35.

Photius Lex. : 'Aye&v, ὄνομᾶ χύριον δηλοῖ, ὡς
Δοῦρις ἱστορεῖ. De Αγῶνος statua Ol yrpi:e v. Pausan.
V, 26, 3.

26.

Schol. Platon. p. 380 Bekker. : Πρὸς δύο οὐ δ)
& Ἡ ραχλῆς. ἸἹαύτης τὴν αἰτίαν ὅ Δοῦρις οὕτως
ἀφηγεῖται. Ἡραχλέα qnot βωμὸν δειµάµενον ἐπὶ τῷ
Ἀλφειῷ πυγμῆς ἀγῶνα χαταθεῖναι, καὶ νιχήσαντα, τὴν
ἕξης Ολυμπιάδα πάλιν ἀγωνιζόμενον, ὑπὸ Ἐλάτου
xal «Φεράνδρου πάλη ληφθῆναι, χαὶ ἐξ ἐχείνου τὸ
Πρὸς δύο οὐδ' Ἡ ρα χλῆς παροιμιασθῆναι. Cf. He-
rodor, fr. τή, Dinon. fr. 4, Pherecyd. fr. 36,

ΠΕΡΙ ΖΩΓΡΑΦΩΝ.
771.

Diogen. L. I, 38 : Γεγόνασι δὲ xal ἄλλοι Θαλαϊ,
ων Ἱέταρτος, οὗ µέμνηται Δοῦρις dv τῷ Περὶ ζωγρά-
qu.

8.

Idem II, 19 : Δοῦρις δὲ καὶ δουλεῦσαι (τορεῦσαι
conj. Gent.) αὐτὸν (Σωχράτη) xal ἐργάσασθαι λίθους
(φησίν) * εἶναί τε αὐτοῦ xal τὰς dv ἀχροπόλει Χάριτας
ἔνιοί φασι, ἐνδεδυμένας οὖσας. Sedes fragmenti incer-
tior. De Socrate servo aliunde nil constat. A Ροτὶ-
pateticis rem inventam putat Luzac, (Lect. Att.
p. 113). De lapicida cf. Timzus fr. 100.

λ DE TOREUTICF.
79:

Plinius H. N. XXXIV, 19, 6: Lysippum Sicyo-
nium Duris negat, Tullius fuisse discipulum affir-
mat; sed primo erarium fabrum, audendi ratio-
nem cepisse pictoris Eupompi responso. Eum enim

interrogatum , quem sequeretur antecedentium, di-
xisse demonstrata hominum multitudine, naturam

437

pompo Samio narrat Ptolemaeus Hephestio lib. III,
P. 314 ed. Gale. Ceterum fragmentum desumtum
est sine dubio ex libro : De toreutice. In Indice auc-
torum libri XXXIV usum se dicit : 4ztigono, qui
de toreutice, Menachmo qui item, Duride qui item,
Menandro qui de toreutis, Heliodoro qui de Athe-
niensibus anathematis. Laudatur Duris etiam in
Indice ad lib. XXXIII.«Fortasse, Hulleman. ait,
Duridi debentur, qu» ap. Plin. Ἱ. c. 6 de annulo
Polycratis leguntur. »

FRAGMENTA SEDIS INCERT.E.

δο.

Plutarch. Prov. I, 48, p. 338: Δέχεται καὶ Bo-
λον Ἀλήτης. Ἀλήτης vip, ὥς quet Δοῦρις, ἀποπε-
σὼν Κορίνθου, χατὰ χρησμὸν τοῦ θεοῦ ἀπεπειρᾶτο
πάλιν κατελθεῖν. dv δὲ τῇ χώρα περιιδών (1. περιιών)
τινα βουχόλον ἦτει τροφήν. Ὅ δὲ βῶλον ἐχ τῆς πήρας
ἀράμενος ἐδίδου. — 'O δὲ Ἀλήτης ἐδέξατο οἰωνισάμενος
xal επών: Δέχεται xat βῶλον Ἁλήτης.

Cf. Diogenian. IV, 27; Apostol. VI, 83; Zenob.
III, 33; Hesych. v. Aix; Κόρινθος, Müller. Dor. I, 85,
Min. p. 351. Fragmentum petitum fuerit ex ὥροις
Samiorum; fortasse Alete meminit loquens de
βώλῳ, quam olim Euphemus, avus Sami, accepit.

Cf. Müller. M». p. 306.
81.
Proverb. Bodl. ed. Gaisf. 374, p. 4o : Ἐπὶ

σαυτῷ τὴν σελήνην χαθαιρεῖς... Δοῦρις δέ grow
ἀστρολόγον προαγορεύοντα τὰς τῆς σελήνης ἐχλείψεις
οὖκ εὖ ἀπαλλάξαι. Antecedunt hzc : ᾽Ασκληπιάδης
φησὶ τὰς θετταλὰς ἐκμαθούσας τὰς τῆς σελήνης χινή-
σεις (ἐκλείψεις Gent.) προαγγέλλειν, ὡς ὑπ' αὐτῶν µέλ-
λοι χατάγεσθαι, τοῦτο δὲ πράττειν οὗ χωρις τῆς αὐτῶν
χαχώσεως: 7| γὰρ χαταθύειν τῶν τέχνων 3 τὸν ἕτερον

. . . . * ^ ^ kd -”
ipsam imitandam esse, non artificem. Εωροπιρὶ | τῶν ὀφθαλμῶν ἀπολλύειν. Λέγεται οὖν ἐπὶ τῶν xax&

pictura, nisi fallor, ansam dedit iis, que de Eu-

13.
Agon , nomen proprium , ut Duris narraf.
76.

Contra duos ne Hercules quidem. Originem hnjus pro
verbii Duris ita explicat : Herculem dicit, ara exstructa ad
Alpheum , pugilatus ceríamen instituisse in eoque vicisse;
deinde sequente Olympiade iterum certantem ab Elato et
Pherandro lucta esse devictum atque exinde proverbium
natum esse : Contra duos ne Hercules quidem.

DE PICTORIBUS.

77.
Fuerunt eliam alii, quibus Thales nomen erat,.. quoruin
quartus est ille cujus Duris in libro De pictoribus meminit.

ποριζοµένων. Cf. Zenob. IV, 1, ibiq. interpr.

78.
Duris serviisse (?) Socratem ait et sculpsisse lapides : opus
illius esse Gratias, qua sunt in arce, vestitas, nonnulli as-

serunt.
80.

Vel glebam accipit Aletes. Nimirum Aletes, uti Duris re-
fert, quum Corintho excidisset, oraculi jussu recuperare
patriam tentavit. Tum in regione Corinthiaca oberrans
a bubiilco cibum postulavit. Ille vero glebam e pera de-
promptam ei porrigit; quam recipiens ille utpote bonum au.
gurium dixit : Accipit vel glebam Aletes.

81.

Duris ait astrologum lun:e eclipses ΠΟΠ absque damno

suo pradixisse.

488
82.

Zenobius II, 16: Ἀττιχοὶ τὰ Ἐλευσίνια,
Ἐλλείπει τὸ xa0' ἑαυτούς. Λέγει δὲ Δοῦρις, ὅτι
ὅταν καθ ἑαυτοὺς συλλεγέντες τινὲς πράττωσί τι, ἐπι-
λέγουσιν ἑαυτοῖς Ἁττιχοὶ τὰ Ἐλευσίνια. Cf.
Apostol. IV, 74, Diogen. I, 51.

83.

4
Bekkeri Anecd. Gr. p. 451, 3a : Δοῦριν δὲ Ἆρι-
στοτέλης φησὶ λέγειν ὅτι ἐχλήθη 'A ete (ἡ χιθάρα ) ἀπὸ

DURIDIS FRAGMENTA.

τῶν q poopévesv Λεσθίων, οἵτινες οἰκοῦσι πρὸς τῇ 'Aau.

Legi possit Δοῦρις.. Ἀριστοτέλη. Hulleman.
Aristotelem juniorem quendamintelligit. Prellerus
Aristoteli substituit Arisudem Milesium. Equidem
fuisse puto Ἀριστοχλῆς (Περὶ χορῶν). V. not. ad
Aristot. fr. 259.

Etym. M. : Κίθαρον, καθ) ὁμοιότητα τῶν ὁστῶν πρ
τὰς χορδάς. Ὁ δὲ Aoüpi ἀπὸ τοῦ ΚιθαιρΏνός φησιν,
ὅτι Ἁμφίων ἐχεῖσε ἐμουσικεύετο. « Verba Duridis
pertinent ad vocem qua proxime antecedit, Κί-
θαρις.» HurrrM.

82.

Attici Eleusinia, subaudiendurm est , inler se agunt.
Duris hoc proferbium usurpari scribit quoties inter se de
re quapiam secreto tracfantes quidam conveniant.

83.

citharam ab utentibus ea Lesbüs Asie accolis nomen babere
dicit.

84.
Citharam Duris nomen habere ait a Cithierone, quippe

Duris, referente Aristotele ( Aristocle? ) , Asiadem | inquo Amphion musicam exercuerit.

ADDENDUM.

Fragmentum 50 plenius exhibet schol, Venet.ad
Eurip. Hec. 915 ed. Cobet. ( ad calcem Phonissa-
rum Eur. ed. Geel., quem librum nunc demum
nactus sum) : Δοῦρις ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν "Ὥρων (16
τῶν ὡρῶν cod. ) γράφει οὕτως" « Κατὰ δὲ τοῦτον τὸν
χρόνον ὑπὸ Αἰγινητῶν Ἀθηναῖοι κατὰ θάλατταν ὀχλού-
µενοι πέµπουσι πεζοὺς εἰς τὴν νῆσον, ὑπολαμθάνοντες,
ἂν φθάσωσι πεζοὺς ἀποθιθάσαντες, πολλὰ ἂν βλάψαι
τὴν Alywav. Οἱ δὲ ἐπεξελθόντες, ἔτυχον γὰρ αὐτοῖς
προχαταπεπλευχότες τῶν Σπαρτιατῶν τινὲς, τοὺς 'A0n-
ναίους ἁπαντῶντας ἀπέχτεινον πλὴν ἑνός. Τοῦτον δὲ
ἀπέστειλαν ἀπαγγελοῦντα. Τὸν δὲ ὡς ἦλθεν περιέατη-
σαν al τῶν τεθνεώτων γυναῖχες al. μὲν ἐρωτῶσαι τοὺς

ἄνδρας τί γεγόνασιν͵, al δὲ τοὺς υἱοὺς, αἱ δὲ τοὺς ἆλελ-

φούς. 'Ἐτύγχανον δὲ φοροῦσαι κατ' ἐχεῖνον τὸν χρόνον
Δωρίδα στολήν. Τὰς περόνας οὖν ἀπὸ τῶν ὤμων ἔλχυ-
σάµενοι τὸν ἄνθρωπον πρῶτον ἐξετύφλωσαν, εἶτα ἀπέ-
χτειναν. Οἱ δὲ Ἀθηναῖοι μεγάλην ἡγήσαντο συμφορὰν
τὸ Υενόµενον πάθος. "Εδοξε δὲ αὗτοις περιελέσθαι
τῶν γυναιχῶν τὰς περόνας, ἐπεὶ γὰρ elc ὁπλισμὸν αὖ-
ταῖς περιέστησαν (ἐχρήσαντο schol. vulg. ), οὐ φυλα-
χὴν της ἀμπεχόνης. Πάντων δὲ ἰδιαίτατον συνέθαινεν
ἐπὶ τῶν Ἀθηναίων. Οἱ μὲν γὰρ χόµας ἐφόρουν, αἱ
δὲ γυναῖχες ἐχείροντο, xal τοῖς μὲν ἀνδράσι ποδήρεις
ἦσαν χιτῶνες, αἱ δὲ γυναῖχες ἐθρύαζον ( Cob. , ἕθρυον
cod.) ἐν τῇ Δωρίδι στολῇ, διόπερ καὶ ἕως ἡμῶν πολλοὶ
τοὺς ἀχίτωνας δωριάζειν ἔφασαν. »

IDOMENEUS LAMPSACENUS.

Idomeneus (*) inter cives Lampsacenos generis
nobilitate et opulentia conspicuus; clarior eo,
quod Epicuri non solum magisterio, sed etiam fa-
miliaritate usus est. In disciplinam philosopho tum
se juvenis dedisse videtur, quum Lampsaci ille do-
cere cceperat (310 a. C.). Quadraginta annis post
(270 a. C.) Epicurus literas ad Idomeneum scri-
psit, quibus moribundus senex discipulo et amico
valedicit, cureque ejus commendat liberos Metro.
dori, cujus sororem Batidem Idomeneus uxorem
duxerat. Ex his de state, qua floruerit Idome-
neus, satis liquet (310—270. V. Clinton. F. H.
ad h. a. ). Quot annos post mortem magistri in vita
exegerit, nescimus.

Patriz urbis summus magistratus sive praefectus
ac tantum non tyrannus fuisse videtur, Rigide po-
tentiz ministrum appellat Seneca. Cum splendore
muneris homini venerunt vanz gloriole cupiditas,
fastus, luxuries ceterzque libidines que comitari
solent potentiam. Testes sunt epistolze , quibus de-
generem discipulum Epicurus ad meliora consilia
revocare studuit (**). Num quid profecerit ambigo.

(*) Strabo XIIl,p. 589 : Αὐτὸς δ) ᾿Ἐπίχουρος τρόπον τινὰ
Λαμψαχηνὸς ὑπῆρξε, διατρίψας dv Λαμψάχῳ καὶ φίλοις χρη:
σάµενος τοῖς ἀρίστοις τῶν ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, τοῖς περὶ Ἴδο-
µενέα xai Λεοντέα.

Diog. L. X, 25, diseipulos Epicuri recensens : Λεοντεύς τε
Λαμφαχηνὸς ὁμοίως xal ἡ τούτου γύνη θεµίστα, πρὸς ἣν xal
γέγραφεν ὁ Ἐπίχουρος, ἔτι δὲ Κολώτης καὶ Ἰδομενεὺς, xai
αὐτοὶ Λαμψαχηνοί * καὶ οὗτοι μὲν ἐλλόγιμοι.

Jdem X, 23 :(Μητρόδωρος) τὴν ἁδελφὴν ἙΒατίδα ἐξέδοτο
Ἰδομενεῖ.

]dem X, 3 : Dicebant nonnulli de Epicuro enm Ιδομενέα
xai Ἡρόδοτον xai Τιμοκράτην, τοὺς ἔκπνστα αὐτοῦ τὰ xoópux
ποιήσαντας, ἐγχωμ-:άζειν xal χολαχεύειν.

Athenzeus VII, p. 279 Ε : Ταύτης (τῆς Υαστρὸς) γὰρ Évexev
ὁ ἀνὴρ xai τῆς ἄλλης τῆς κατὰ σάρχα ἡδονῆς ἐκολάχευε xal
Ἱδομενέα καὶ Μητρόδωρον... Επίκουρος γὰρ ἦν ὁ τούτων δι-
δάσχαλος.

(^^) Diog. X , 22: Ηδη δὲ τελευτῶν (Ἐπίχουρος) γράφει
πρὸς Ιδομενέα τήνδ ἐπιστολήν’ « Tv µαχαρίαν ἄγοντες xai ἅμα
τελευταίαν ἡμέραν τοῦ βίου, ἐγράφομεν ὑμῖν ταυτί ' στραγγου-
pix τε παρηχολουθήχει xal δυσεντεριχἀ πάθη, ὑπερθολὴν οὐχ
ἀπολείποντα τοῦ ἐν ἑαντοῖς μεγέθους. Ἀντιπαρετάττετο δὲ πᾶσι
τούτοις τὸ xatà Quy? χαῖρον ἐπὶ τῇ τῶν γεγονότων ἡμῖν
διαλογισμῶν μνήμη. Eo δ᾽ ἀξίως τῆς ix µειραχίου παραστά-
σεως πρὸς ἐμὲ καὶ φιλοσοφίαν ἐπιμελοῦ τῶν παίδων Μητρο-
δώρου. »

Seneca Ep. I, 21 : Quum Idomeneo scriberet ( Epicurus )
et illum a vita speciosa ad fidelem stabilemque gloriam
revocaret rigida tunc polentia ministrum et magna
trdclantem : « Si gloria, inquit, tangeris, notiorem te
epistole mec facerent , quam omnia isla , qua colis et
propier quee coleris. » Num quid ergo menti(us est?
Quis Idomenea nosset , nisi Epicurus illum suis literis

Quanquam Sintenis (ad Plut. Pericl. Exc. V,
P- 314) ex verbis Senece « rigida tunc potentie
ministrum » haud improbabiliter colligi censet,
postmodo Idomeneum se abdicasse isto ministerio.

Scripsit Idomeneus opus Περὶ Σωχρατικῶν, quod
semellaudatur expresse (fr. 1), bis innuitur fra-
gmentorum (2. 3) argumentis. Sed major pars
reliquiarum de virisagit quibus cum Socraticis nihil
fuit negotii. Ibi sermo est de luxu Pisistratidarum,
de Themistoclis ἀσελγεία, de Pericle, qui Ephial-
tem sicariorum manu e medio sustulerit, de Ari-
stide, Hyperide, Demosthene, /Eschine, Phocione.
Nihilo secius haec omnia ex eodem Περὶ Σωκρατι-
x&v opere fluxisse statuit Sintenis, memor Tbeo-
pompi aliorumque scriptorum , qui ad res a pro-
posito argumento alienas evagari quavis occasione
adamant. « Inprimis, ait, hic nominandus est Pha-

incidisset ? Omnes illos megistanas et satrapas et re-
gem ipsum , ex quo Idomenei titulus pelebatur, oblivio
alta suppressit. — Idem paullo post : Quoscunque in me-
dium fortuna protulit , quicunque membra et partes
aliena potentia fuerant, horum gratia viguit , domus
frequentala est , dum ipsi stelerunt : post ipsos cito
memoria defecit, ingeniorum crescit dignatio: nec ipsis
tantum honor habetur, sed quidquid illorum memo-
rice adhaesit, excipitur. Ne gratis Idomeneus in episto-
lam meam venerit, ipse eam de suo redimel. Ad hunc
Epicurus illam nobilem sententiam scripsit, qua hor-
tatur, ut Py(hoclea (de quo v. Diog. L. X, 5, 84) locu-
pletem non publica nec ancipiti via faciat. « Si vis,
inquit, Pythoclea divitem facere, non pecunia adji-
ciendum, sed cupiditatibus detrahendum est. »

Seneca Ep. 22: Nulli necesse est felicitatem cursu se-
qui : est aliquid , etiam si non repugnare, subsistere,
nec inslare fortune ferenti... Epicuri epistolam ad
hanc rem pertinentem legi, Idomeneo qua scribitur,
Quem rogat ut quantum polest fugiat et properet an-
tequam aliqua vis major interveniat , et auferat liber-
tatem recedendi. Idem tamen subjicit , nihil esse ten-
landum, nisi quum apte poterit tempestiveque ten-
rari : sed quum illud tempus diu captatum venerit,
exsiliendum ait. Dormitare de fuga cogitantem vetat,
et sperat etiam ez difficillimis salutarem exitum , si
nec properemus ante tempus, nec cessemus in tem-

ore.

i Plutarch. adv. Coloten p. 1127, F : Πάλιν δὲ, οἶμαι, γρά-
φων πρὸς Ἰδομενέα διαχελεύεται, μὴ] νόµοις xal δόξαις δου-
λεύοντα ζῆν, ἐφ' ὅσον ἂν μὴ τὴν διὰ τοῦ πέλας ἐν πληγῆς ὄχλη-
σιν παρασχενάζωσιν.

Photius Lex. : I10:a xal Δήλια. Φασὶ Πολυχράτην τὸν
Σάμου τύραννον Πύθια xal Δήλια ποιήσαντα dua ἐν Δήλῳ,
πέμψαι elc θεοῦ χρησόµενον, εἰ τὰ τῆς θυσίας ἄγει κατὰ τὸν
ὡρισμένον χρόνον ΄ τὴν δὲ Πνθίαν ἀνελεῖν, ταῦτα col Ὠύθια
xal Δήλια, βουλομένην δηλοῦν ὅτι ἔσχατα ' uat! ὀλίγον γὰρ
χρόνον αὐτὸν ἀπολέσθαι συνέδη. ᾿Επίκουρος δὲ ἐν τινὶ τῶν
πρὸς Ἰδομενέα ἐπισταλῶν ταῦτα. Eadem Suidas.

490
nias Lesbius , qui et ipse librum scripsit Περὶ Σω-
χρατιχῶν (Diog. L. VI,.8), sed ut et Solonis et
Themistoclis mentionem fecerit (v. ad Plut. The-
mist. p. 5 sq. ). Item Demetrius Phalereus in libro
quem Σωχράτης inscripserat (Plut. Arist. 1. 18)
Aristidis meminit, neque ita ut commemorarit tan-
tum, sed ut satis accurate quz ad vitam privatam
attinebant videatur persecutus esse, Denique idem
constat de Panztii libro Περὶ Σωκράτους (v. Plut.
Aristid. 36). » Contra ita Car. Fr. Hermannus
(Index lectt. univ. Marburg. sest. 1836, p. VII) :
« Nobis multo verisimilius est, quod non modo
Jonsio (Scr. Hist. ph. p. 118), verum etiam Luzaco
(Lectt, Att. p. 113 sq.) placuisse videmus, Ido-
meneum Epicuri sectatorem, ut voluptatem suam
magnorum virorum exemplis defenderet ac com-
mendaret , pariter ut Aristippum Περὶ παλαιᾶς τρυ-
Q7; scripsisse constat, alium preterea librum de
illustrium hominum luxurie reliquisse, quem fa-
cilis conjectura est mendaciis obtrectatorumque
calumniis refertissimum fuisse ("). »

Quse etsi. speciem verisimilitudinis prz se ferre
videntur, nullo tamen veteris auctoritatis indicio
confirmantur. Neque vero deest in fragmentis ve-
teris tituli vestigium, Etenim fr. 17 legitur Ἰδομένης
970 δηµαγωγόν; quod quum sensum non fundat,
sagaciter Sauppius restituit Ἰδομενεύς φησι Περὶ δη-
μαγωγῶν, ad eumque librum referenda censet
omnia, quz alteri De Socraticis operi aseignari
nequeant. ldque rectissime, ut equidem judico.
Sunt sane , quz non proxime ad demagogos perti-
neant; sed ldomeneus eodem modo rem instituere
potuit, quo Theopompus fecit in suo Περὶ δηµα-
γωγῶν libro (histor. Phil. X), ubi tantum non omnes
viros qui inde a Persicis temporibus Atheniensium
rempublicam administraverant, percensuisse vide-
tur. — Ceterum quod de mala fide auctoris nostri
modo dictum est, id quisque verissimum habebit,

(*) Conf. A. G. Beckeri Analecten zu d. griechischen
Rednern fasc. I, p. 24sqq. (Quedlinburg. 1835). Wester-
mann ad Voss. Hist. Gr. p. 105, ubi fusius de hac reab
ipso dictum esse ait in Quiest. Demosth. P. IV, p. 29 sqq.

——À————————— or ——————— !ÁOM NNNM

DE 5ΟΟΒΑΤΙΟΙ5.
1.

Erat Socrates etiam in oratoria, sicut Idomeneus quoque
refer, promptus atque acer : sed eum Trigintaviri dicendi
artem, ut ait Xenophon, docere vetuerunt. Exagitatur
etiam ab Aristophane, ut qui deteriorem causam superiorem
faceret. Primus quippe ut Favorinus in Omnigena historia
scribit, cum JEschine discipulo artem dicendi docuit; id
quod Idomeneus quoque refert in libris De Socraticis.

2.
" Sermones quos Critonem Plato fecit in carcere loquen-
fem, quum Socrati fugam suaderet Jschinis fuisse tradit

IDOMENEI LAMPSACENI

qui vel fugitivo oculo fragmenta perlustraveri,
Preterea Idomeneus scripsit Samothracica. Sui-
das : '|&ousvelc , ἱστοριχός * ἔγραψε ἱστορίαν τὴν χατὲ
Σαμοθράχην. Nihil ex eo libro superstes, nisi forte
huc pertinet fragm. 18 ; ubi citatur "l. iv πρώτω
Ἑρωικῶν de genealogia, qua in Samothracicis
pariter ac in Troicis locum habere potuit.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ZOKPATIKQN.
I.

Diog. L. II, 19 : 'Hv γὰρ ( Zuxp&trc) xat ἐν τοῖς
ῥητοριχοῖς δεινὸς, ὥς φησι καὶ Ἰδομενεύς: ἀλλὰ xai οἱ
τριάκοντα αὐτὸν ἐχώλυσαν τέχνας διδάσχειν λόγων,
ὥς φησι Ἐενοφῶν. Καὶ Ἀριστοφάνης αὐτὸν xen
ὡς τὸν ἥττω λόγον κρείττω ποιοῦντα. Καὶ γὰρ πρῶικ
(ὥς φησι Φαθωρῖνος ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ) μετὰ τοῦ
μαθητοῦ Αἰσγίνου ῥητορεύειν ἐδίδαξε. Λέγει δὲ τώτο
xal Ἰδομενεὺς ἐν τοῖς Περὶ τῶν Σωκρατικῶν.

2.
Diog. L. III, 36 : Τοὺς δὲ λόγους, οὓς Κρίτωνι

περιτέθειχεν (Πλάτων), ἐν τῷ δεσµωτηρίῳ περὶ τῆς
φυγῆς συμθουλεύοντι, φησὶν ᾿λδομενεὺς εἶναι Αἰσχένον'
τὸν ὃ ἐχείνῳ περιθεῖναι διὰ τὴν πρὸς τοῦτον δυσµένειαν.
Diog. L. II, 6ο: Τοῦτον (Αἰσχίνην) ἔφη Ἰδομε-
νεὺς ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ αυμθουλεῦσα, περὶ τῆς φυγῆς
Σωχράτει, xal οὐ Κρίτωναι Ε]λάτωνα δὲ, ὅτι ἦν Ἆρι-
στίππῳ μᾶλλον φίλος, Κρίτωνι περιθεῖναι τοὺς λόγους.
— Pergit : Διεθάλλετοδ' ὁ Αἰσχίνης xal µάλισί' ὑτὸ
Μενεδήμου τοῦ Ερετριέως, coc τοὺς πλείστους διαλό-
Ύους, ὄντας Σωκράτους, ὑποθάλλοιτο, λαμθάνων παρὰ
Ἐανθίππης. Hzc quoque Idomeneus tradidit,

3.

Athenzus XIII, 611, D. E : Τίς γὰρ JA Ai-
σχίνην τὸν Σωκρατικὸν τοιοῦτον γεγενῆσθαι τοὺς tpó-
πους, ὁποῖόν φησι Λυαίας 6 ῥήτωρ ἐν τοῖς τῶν συµθο-
λαίων λόγοις; ὃν ἐκ τῶν φεροµένων ὡς αὐτοῦ διαλόγων
θαυμάζοµεν d ἐπιειχῆ καὶ µέτριον, πλὴν εἶ μὴ ὣς
ἀληθῶς τοῦ σοφοῦ Σωκράτους ἐστὶ συγγράµµατα, ἐχα.
βίσθη δὲ αὐτῷ ὑπὸ Ξανθίππης, τῆς Σωκράτους γνναι-

Idomeneus : illi vero a Platone hujus odio fuisseallri-
butos.

JEschinem Idomeneus tradit in carcere fugam Socral
suadere tentasse, non Critonem : verum Platonem, quia
AEschines Arislippum magis amplecteretur, Critoni illos
sermones attribuisse. Insimulabatur /Eschines, inprimis 8
Menedemo Eretriensi, quod Socratis dialogos complures
pro suis venditaverit, quos a Xanthippe acceperit.

g.

Quis putasset. JEschinem talibus fuisse moribus , quelem
Lysias dicit in orationibus De contractibus? quem e Dialogis
qui sub ipsius nomine feruntur, ut eequum et moderatum

FRAGMENTA.

κὺς, μετὰ τὸν ἐκείνου θάνατον, ὡς οἱ ἀμφὶ τὸν Ίδομε-
νέα φασίν.

[ΠΕΡΙ ΔΗΜΑΓΟΓΩΝ.]

4.

Athenzus XII, p. 53a, F : Ἰδομενεὺς δέ φησι xoi
τοὺς Πεισιστρατίδας Ἱππίαν καὶ Ἴππαρχον εὑρεῖν θα-
λίας καὶ χώµους' διὸ xat ἵππων xal ἑτέρων πολλῶν rt
πολάσαι τὸ πλῆθος παρ) αὗτοις' ὅθεν βαρεῖαν αὐτῶν γε-
νέσθαι τὴν ἀργήν. Sequitur Theopompi fr. 147. —
Πορνῶν x. ἑταιρῶν Casaubonus, παρασίτων xai ἔται-
ρῶν Sintenis(ad Pl. Pericl. p. 318) scrib. propo-
suerunt.

5.

Athenzus XIII , p. 576, C : θεμιστοκλῆς τε, ὥς
φησιν Ἰδομενεὺς, οὖχ ἅρμα ζευξάμενος ἑταιρῶν πληθου-
σης ἀγορᾶς εἰσήλασεν elc τὸ datu; ΊΗσαν δὲ αὗται Λά-
µια, xai Σχιώνη χαὶ Σατύρα καὶ Νάννιον.

Idem XII, p. 533, D : Θεμιστοχλῆς δ᾽, οὔῦπω Ἀθη-
ναίων μεθυσχοµένων οὐδ' ἑταίραις χρωµένων, ἐμφανῶς
τέθριππον ζεύξας ἑταιρίδων, διὰ τοῦ Κεραμεικοῦ πληθύον-
τος ἑωθινὸς ἤλασεν. Ἀμφιθόλως 0. αὐτὸ εἴρηχεν ὁ Ιδο-
μενεὺς, εἶτε ἑταίρας τέτταρας συνυπέζευξεν ὡς ἵππους,
εἶτε ἀνεθίθασεν αὐτὰς ἐπὶ τὸ τέθριππον.

Priori loco ipsa Idomenei verba ab Athenzo Ρο:
sita esse monet Casaubonus.

6.

Schol. Aristoph. Vesp. 947 : Thucydides, Melesize
f., Periclis adversarius, exilio decem annorum ex
lege ostracismi mulctatus est. Ὅτι δὲ 6 Ἀθηναίων δη-
poc ἀειφυγίαν αὐτοῦ καταγνοὺς ἐδήμευσε τὴν οὐσίαν,
xal πρὸς Ἀρταξέρξην ἦχε φεύγων, σαφὲς voti Ίδομε-
νεὺς διὰ τοῦ β΄ τὸν τρόπον τοῦτον « Ot μέντοι Ἄθη-

491

ναῖοι αὐτοῦ xal γένους ἀειφυγίαν κατέγνωσαν, προδι-
δόντος τὴν ᾿Ελλάδα, xal αὐτοῦ ἡ οὖσία ἐδημεύθη. »

Clinton, F. H. III, p. 488 : « Tis passage, re-
ferred by an error of the scholiast to Thucydides son
of Melesias , appears to describe Themistocles. ν
Plura in scholio isto perturbata sunt; quare verum
tetigisse Clintonum nullus dubito. Sintenis (ad
Plut. Pericl. c, 10) videns non posse verba schol.
de eo exilio intelligi, quod Plutarchus memorat,
« Si quid veri, inquit, est in ista Idomenei nar-
ratione, non video quomodo aliter res expediri
possit, quam sic, ut Thucydides alio tempore ite-
rum in exilium missus esse statuatur, tum quidem,
ut προδοσίας accusatus, ἐπ᾽ ἀειφυγία. »

7.

Plutarch. Pericle c. 10, 6 : Πῶς ἂν ον τις "[8o-
μενεῖ πιστεύσειε κατηγοροῦντι τοῦ Περιχλέους ὡς τὸν
δηµαγωγὸν Ἐφιάλτην φίλον γενόµενον xol κοινωνὸν
ὄντα τῆς ἐν τῇ πολιτεία προαιρέσεως θολοφονήσαντος
διὰ ζηλοτυπίαν xal φθόνον τῆς δόξης; Ταῦτα γὰρ οὐκ
οἵδ' ὅθεν συναγαγὼν ὥσπερ χολὴν τἆνδρὶ προσθέθληχε.

'8.

Idem ibid. c. 35 de Pericle, post infelicem con-
tra Epidaurum expeditionem accusato et conde-
mnato loquens : ᾿Ἐπεγράφη δὲ τῇ 5x κατήγορος, ὡς
μὲν ᾿Ιδομενεὺς λέγει, Κλέων, ὡς δὲ Θεόφραστος, Σιµ-
μίας. ὁ δὲ Ποντικὸς Ἡρακλείδης Λακρατίδαν εἴρηκε.

9.

Plutarch. Aristid. c. 1 : Καὶ μὴν ἄρξαι γε τὸν
Ἀριστείδην ὁ Ἰδομενεὺς, οὗ χυαμευτὸν ἀλλ᾽ ἑλομένων
Ἀθηναίων φησίν.

Ad rem cf. sequentia, et cap. 5, ubi hzc : ziv

bominem admiramur : nisi revera sapientis Socratis sunt
scripta illa, huic vero donata a Xanthippe, uxore Socratis,
post ejus obitum , ut Idomeneus ait.

[DE DEMAGOGIS.)

4.

Idomeneus scribit Pisistratidas quoque, Hippiam et Hip-
parchum, lauta epula et comessationes invenisse : itaque
et equorum et aliarum rerum (scortorum?) ingens multi-
tudo penes illos erat : unde grave ait fuisse illorum im-
perium.

5.

Themistocles , ut ait Idomeneus , nonne junctis quadrigis
meretricum pleno foro in urbem invectus est? erant autem
illa Lamia et Scione et Satyra et Nannium.

Themistocles, quo tempore nondum Athenienses vulgo
temulentie et scortationi dediti erant , quadrigis junctis
meretricularum publice per Ceramicum hominibus fre-
quentem mane transvectus est. Quam rem narrans Idome-
neus ambigue locutus est ; ut nescias, uirum quattuor me-
retrices veluti equos quadrigis junxerit, an in quadrigis
iljas fecerit sedere.

8.

Thucydidem Melesia filium (deb. : Themistoclem) exilio
perpetuo ab Atheniensium populo mulctatum bonaque ejus
publicata esse, ipsum vero ad Artaxerxem fugisse, planum
facit Idomeneus libro secundo hunc in modum : « Athe-
nienses, inquit, ipsum et familiam ejus exilio perpetuo
mulctarunt, utpote Gracie proditorem, aique bona ejus
publicata sunt. »

7.

Qui ergo fidem mereatur Idomeneus, Periclem culpans,
quod is Ephialten amicum suum atque ejusdem in republica
factionis , eemulatione invidiaque glorise adductus, per frau-
dem necaverit? Hanc enim bilem nescio unde collectam ei
viro suffudit.

8.

Accusationi Periclis subscripsit Cleon, si Idomeneum
sequimur; sin Theophrastum, Simmias; Heraclides Pon:
ticus Lacratidam nuncupat.

9.

Magistratum gessisse Aristidem, non tamen sorte, sed

suffragiis Atheniensium electum, affirmat Idomeneygs.

492
6 Φαληρεὺς Δημήτριος ἄρξαι τὸν ἄνδρα ( Ἀριστείδην )
μικρὸν ἕμπροσθεν τοῦ θανάτου, μετὰ τὴν ἐν Πλαταιαῖς
μάχην. Quod in dubium vocat Plutarchus archon-
tem Aristidem in ἀναγραφαῖς querens frustra. Sci-
licet accidit ei, quod multis accidit, ut eum, qui
alia quacunque áo77, functi erant, eponymos fuisse
crederent. Vide Boeckh. De archontibus pseudepo-
nym. p. 5 sq. Ceterum quamnam ἀρχὴν Idomeneus
intellexerit, innuunt sequentia..

IO.
Idem ibid. c. 4, 4 : Τῶν δὲ δημοσίων προσόδων

αἱρεθεὶς ἐπιμελητὴς οὐ uóvov τοὺς χαθ᾽ αὑτὸν, ἀλλὰ xal
τοὺς πρὸ αὐτοῦ γενοµένους ἄρχοντας ἀπεδείχνυε πολλὰ
νενοσφισµένους χαὶ μάλιστα τὸν Θεμιστοχλέα
Σοφὸς γὰρ &v?p, τῆς δὲ χειρὸς οὐ κρατῶν.

Διὸ xai συναγαγὼν πολλοὺς ἐπὶ τὸν Ἀριστείδην ἓν ταῖς
εὐθύναις διώχων χλοπῆς χαταδίχη περιέθαλεν, ὥς φησιν
ἸΙδομενεύς. ἸΑγαναχκτούντων δὲ τῶν πρώτων ἐν τῇ
πόλει xal βελτίστων οὐ µόνον ἀφείθη τῆς ζημίας, ἀλλὰ
xal πάλιν ἄρχων ἐπὶ τὴν αὐτὴν διοίχησιν ἀπεδείχθη.
Ἡροσποιούμενος δὲ τῶν προτέρων µεταμέλειν αὐτῷ xat
μαλαχώτερον ἐνδιδοὺς ἑαυτὸν, ἤρεσχε τοῖς τὰ χοινὰ
χλέπτουσιν, οὐκ ἐξελέγχων οὐδ᾽ ἀκριθολογούμενος, ὥστε
χαταπιμπλαμένους τῶν δημοσίων ὑπερεπαινεῖν τὸν
Ἀριστείδην xal δεξιοῦσθαι τὸν δηµον ὑπὲρ αὐτοῦ σπου-
δάζοντας ἄρχοντα πάλιν αἱρεθῆναι.

II.

Idem ibid. c. 10,8: Ἐμθαλόντος δὲ Μαρδονίου
τὸ δεύτερον εἰς τὴν Ἀττιχὴν αὖθις el; Σαλαμῖνα διεπέ-
ρασαν. Ἀριστείδης δὲ πεαφθεὶς εἰς Λαχεδαίμονα τῆς
μὲν βραδυτῆτος αὐτοῖς ἐνεχάλει καὶ τῆς ὁλιγωρίας mpos-

10.

Aristides publicorum redituum procurator constitutus
non alios tantum sui temporis, sed etiam qni ante ipsum
fuissent magistratus , multa peculatos ostendit , maxime au-
tem Themistoclem , qui

catus quidem , ast incontinentis vir manus.
Itaque ig, coitione multorum contra Aristidem facta , ra-
tiones administrati officii reddentem peculatus crimine
condemnavit, ut refert Idomeneus. Sed primis et optimis
civium indigne hoc ferentibus, non modo mulctatus ille
noh est, sed rursus eidem negotio praefectus Tum Aristides
peenituisse prioris se inslituti simulans, seque leniorem prse-
bens , peculatoribus placuit, quum non inquireret in eorum
facta, neque ea detegeret : itaque bi publica onusti pecu-
nia, summis laudibus Aristidem tollere, prensareque ejus
nomine populum, ut rursus munus hoc ei demandarent.
11.

Mardonio iterum in Atticam irrumpente , rursus in Sala-
minem trajecerunt. Aristides autem Spartam missus tardi-
tatem et negligentiam eis exprobravit, qui rursus Athenas
barbaro prodidissent, simulque petiit, ut salvis adhuc
Gracie partibus opitulatum irent. Hec ut audiverunt

————————————— '— ——— ————ÁÀ——————MÀ— — AM NN cl

IDOMENEI LAMPSACENI

µένοις αὖθις τῷ βαρθάρῳ τὰς Ἀθήνας, ἠξίου δὲ πρὸς
τὰ ἔτι σωζόμενα τῆς Ἑλλάδος βοηθεῖν. Ταῦτα ἀχού-
σαντες οἱ Ἔφοροι μεθ) ἡμέραν μὲν ἐδόχουν παίζειν xai
ῥαθυμεῖν ἑορτάζοντες" iv γὰρ αὗτοις "Yax(vOux - vuxtüc
δὲ πενταχισχιλίους Σπαρτικτῶν ἐπιλέζαντες, ὧν ἔχαστος
ἑπτὰ περὶ αὑτὸν εἴλωτας εἶγεν, ἐξέπεμψαν οὐκ εἰδότων
τῶν Ἀθηναίων. ᾿Επεὶ δὲ πάλιν ἐγχαλῶν 6 Αριστείδης
προσῆλθεν, ol δὲ σὺν γέλωτι ληρεῖν αὐτὸν ἔφασκον καὶ
καθεύδειν, ἤδη γὰρ ἐν Ὀρεστείῳ τὸν στρατὸν εἶναι, πο-
ρευόµενον ἐπὶ τοὺς ξένους (ξένους γὰρ ἐχάλουν τοὺς
Πέρσας), οὗ κατὰ χαιρὸν ἔφη παίζειν αὐτοὺς 6 Ἆρι-
στείδης ἀντὶ τῶν πολεμίων τοὺς φίλους ἐζαπατῶντας.
Ταῦθ᾽ ot περὶ τὸν Ἰδομενέα λέγουσιν. Ἐν δὲ τῷ ψη-
φίσµατι τοῦ Ἀριστείλου πρεσθευτὴς οὐκ αὐτὸς, ἀλλὰ
Κίμων καὶ Ξάνθιππος καὶ Μυρωνίδης φέρονται.
11.
Athenzus XIII, p. ὅοο, C : Ὑπερίδης δ᾽ 6 ῥήτωρ

dx τῆς πατρῴας οἰχίας τον vlov ἀποθαλὼν Γλαύκιππον,
Μυρρίνην τὴν πολυτελεστάτην ἑταίραν ἀνέλαθε’ xai
ταύτην μὲν dv ἄστει εἶχεν, ἐν Πειραιεῖ δὲ Ἀρισταγόραν,
Φίλαν δ) ἐν Ἐλευσῖνι, ἣν πολλῶν ὠνησάμενος χρημάτων
εἶχεν ἐλευθερώσας, ὕστερον δὲ xai οἰκουρὸν αὐτὴν
ἐποιήσατο, ὡς Ἰδομενεὺς ἱστορεῖ.

Ex eodem [domeneo sua habet Plutarchus in
Vit. X. Or. p. 849, D : 'Eyévexo καὶ πρὸς τὰ ἀφροδίσια
χαταφερὴς, ὡς ἐχθαλεῖν μὲν τὸν υἱὸν, εἰσαγαγεῖν 83
Μυρρίνην τὴν πολυτελεστάτην ἑταίραν, ἐν Πειραιεῖ
δ᾽ ἔχειν Ἀρισταγόραν, ἐν ᾿Ελευσῖνι δὲ dv τοῖς ἰδίοις κτή-
μασι Φίλαν τὴν Θηθαίαν εἴκοσι μνῶν λυτρωσάµενος.

13.

Athenzus XIII, p. 592, F de Demosthene : 'Axó-
λαστος ὃ) ἦν 6 ῥήτωρ περὶ τὰ ἀφροδίσια, ὥς φησιν

Ephori, interdiu festum diem agendo ludum et socordiam
pr: se ferebant (agebantur enim Hyacintlia), noctu clam
Atheniensibus quinque millia delectorum Spartanorum,
quorum quivis septem secum Helotas trabehat , emiserunt.
Quum denuo incusaret eos Aristides, atque ipsi ridentes
hominem delirare et somniare dicerent : jam enim ad Ore-
s(eum exercitum esse contra peregrinos (eo nomine Persas
significabant) proficiscentem : alieno tempore eos ludere
ac pro hostibus amicos decipere Aristides respondit. Haec
narratio est Idomenei : quippe in Aristidis edicto non ipse
legatus, sed Cimon, Xanthippus et Myronides feruntur.
19. '

Hyperides orator, paterna domo ejecto filio Glaucippo,
Myrrhinam sumptuosissimam meretricem recepit, et hanc
quidem habuit in urbe; in Pirzceo vero Aristagoram; Elen-
sine Philam, quam ingenti pecunia emptam, dein liberam
dimisit , et dispensandis rebus domesticis praefecit, ut. 1do-
meneus tradit.

13.

Intemperanter libidinosus hic orator erat, ut ait Idome-
neus. Sic Aristarchi cujusdam edolescentuli amore captus,
ob illumque inter pocula insultans Nicodemo , oculos ei

FRAGMENTA.

Ἀδομενεύς. Ἀριστάρχου γοῦν τινος ἐρασθεὶς µειραχίου,
καὶ δι αὐτὸ παροινήσας εἷς Νιχόδημον, ἐξέκοψεν αὐτοῦ
τοὺς ὀφθαλμούς. Παραδέδοται δὲ xal περὶ ὄψα xai
περὶ νέους xal περὶ γυναϊχας πολυτελής. Τοιγαροῦν
καὶ 6 γραμματεύς mov αὐτοῦ εἶπε: «Τί δ' ἄν τις περὶ
Αημοσθένους λέγειν δύναιτο; τὰ γὰρ ἐνιαυτῷ µελετη-
θέντα ἐχείνῳ µία ovi, ut νυχτὶ συνέχεεν.» Ἄναλα-
θεῖν γοῦν xal sl; τὴν οἰκίαν λέγεταί τινα Κνωσίωνα
Ηειραχίσχον, καΐτοι γυναῖχα ἔγων * ὡς καὶ αὐτὴν ἀγαν -
αχτήσασαν συγχοιμᾶσθαι τῷ Κνωσίωνι.

Ἀριστάρχου γοῦν κτλ.] Cf. Demosth. ο. Mid. 6 104
9ᾳᾳ., ZEschines C. Tir. p. 24, ϐ 171 sq., Dinarch.
C. Demosth. $ 3o, Zosimus Vit. Dem. p. 149, et
plura ap. Westermannum De litibus quas De-
mosth. oravit ( Lips. 1834) p. 33 sq.

. I4.

Plutarch. Phoc. c. 4 : El γὰρ ἦν, ὥς φησιν Ἴδο-
μενεὺς, δοιδυχοποιοῦ πατρὸς (6 Φωχίων), οὐχ ἂν iv
τῷ λόγῳ Γλαύχιππος ὁ Ὑπερίδου µυρία συνειλοκὼς
xai εἰρηχὼς xat! αὐτοῦ χαχὰ τὴν δυσγένειαν παρῆκχεν.

19.

Schol. ad 7Eschin. De fals. leg. init. : Ὅτι µαθη-
τῆς ἐγένετο (sc. Αἰσχίνης 6 ῥήτωρ)., ὡς μὲν Δημήτριος
6 Φαληρεὺς, Σωκράτους τοῦ φιλοσόφου, εἰθ᾽ ὕστερον
τοῦ Πλάτωνος, ὡς δὲ Καιχίλιος xal Ιδομενεὺς xai "Ep-
µιππος , οὐχ ἦχουσε τῶν ἀνδρῶν µαθήσεως χάριν, Qui-
bus subjiciuntur : Φησὶ γὰρ (Hermippus, puto, vel
Caecilius, qui Idomeneum citaverit) ὡς οὐδὲν τοῦ
χαραχτῆρος τοῦ Πλατωνικοῦ σώζει, οὔτε τὰ ἀχριθὲς
x«i καθαρὸν, [οὔτε τὸ ] ἀπέριττον xal εὕρυθμον, ἀλλὰ
κεχηνυῖά πως ἐστὶν αὐτοῦ ἡ ἰδέα τοῦ λόγου ᾳ xal ἅτε--

χνος μὲν xal προπετὴς xal εὐχερῆς, ἐπὶ τὸ λοιδορεῖν

493
αἰσχρῶς καὶ ἀπρεπῶς ῥήτορι ἐξαγομένη , ἔχουσα δέ τι

καὶ εὐφυὲς xal εὐάγωγον xai otov ἂν γένοιτό τινι ix
φύσεως xal μελέτης ἀφανοῦς.

15 a.

Plutarch. Demosth. c. 15 : Ὁ δὲ κατ Αἰσχίνου
τῆς παραπρεσθείας ἄδηλον εἰ λέλεχται * χαίτοι φησὶν
δομενεὺς παρὰ τριάχοντα µόνας τὸν Αἰσχίνην ἄποφυ-
γεῖν. Ἀλλ' οὐκ ἔοιχεν οὕτως ἔχειν τἀληθὲς, εἰ δεῖ τοῖς
Περὶ στεφάνου γεγραµμµένοις ἑχατέρων λόγοις τεχµαί-
βεσθαι’ µέμνηται γὰρ οὐδέτερος αὐτῶν ἐναργῶς οὐδὲ
τρανῶς ἐχείνου τοῦ ἀγῶνος ὡς ἄχρι δίκης προελθόντος.

16.
Idem ibid. c. 33 : Εὐθὺς 9" 6 Ἀλέξανδρος ἐξήτει

πέµπων τῶν δημαγωγῶν δέχα μὲν, ὡς Ἰδομενεὺς xal
Δοῦρις εἰρήχασιν, ὀκτὼ Ó' ὡς οἱ πλεῖστοι τῶν συγγρα-

φέων. V. Duris fr. 9.
17.

Bekker. Anecd. p.249 : "Ep. mouca : Ἔμπουσα
φάσμα ἐστὶ τῶν ὑπὸ τῆς "Exdrno πεμποµένων, εἷς
πολλὰς ἀλλασσόμενον µορφάς. ᾿Εχαλεῖτο δὲ καὶ "'Ovo-
χώλη τοῦτο τὸ φάντασμα. Ἔμπουσα δὲ ὑπὸ τοῦ ἐμ-
ποδίζειν τοὺς ἀνθρώπους, 3) ἀπὸ τοῦ τὸν ἕτερον món
χαλκοῦν ἔχειν, τὸν δὲ ἕτερον βολίτινον. ᾿Ἐκλήθη οὖν
ἡ µήτηρ Αἰσχίνου Ἔμπουσα, ὡς μὲν λέγει Δημοσθέ-
vn; (p. 370, 35), ἀπὸ τοῦ πάντα ποιεῖν xal πάσχειν
(καὶ γὰρ τὸ φάσμα παντόμορφον)’ ὡς δὲ Ἰδομενεύς
φησι Περὶ δηµαγω γῶν, ἐπεὶ ἀπὸ σχοτεινῶν τόπων
ἀνεφαίνετο τοῖς µυουµένοις.

ἡ ἀπὸ κτλ.] distinctius Suidas v. Ἔμπουσα :
Ἔμπουσα δὲ παρὰ τὸ £X ποδίζειν, ἦγουν τὸν ἕτερον
πόδα χαλχοῦν ἔχειν. — Ἰδομενεύς φ. π. δ.] vulgo

extudit. Perinde vero etiam in obsonia et In adolescentulos
et in mulieres sumptus ingentes profudisse perhibetur. Quare
scriba illius aliquando dixit : « De Demosthene quid dicere
quispiam possit? Nam quae ille toto anno meditatus est, ea
uDá nocte una mulier miscet conturbatque. » Quin et do-
mum suam recepisse fertur Cnosionem quendam adolescen-
tulum, quamquam uxorem habens : quare indignata illa,
ipsa quoque cum Cnosione concubuit.
14.

Si qnidem pistillorum fabricatoris, ut Idomeneus ait ,
filius Phocion erat, ignobiles has ejus natales commemo-
rare Ron omisisset in oratione sua Glaucippus, Hyperi-
die filius, qui sexcenta in. eum convicia collegit effuditque.

15.

JEschines orator, secundum Demetrium Phalereum , So-
cratis philosophi, deinde vero Platonis discipulus fuit;
secundum Ciecilium vero et 1domeneum et Hermippum,
non audivit illos viros disciplinze causa.

16 a.

Oratio, quam de falsa legatione contra &schinem Demo-
sthenes scripsit, num etiam dicta sit, haud liquet. Idome-
neos quidem refert triginta tantum suffragiis absolutum

4Eschinem fuisse. Verum haud ita res se habere videtur,
s| quidem ex orationibus De corona ab utroque scriptis
colligi aliquid licet. Neuter enim contentionis hujus diserte
οἱ perspicue ita meminit , ut ad causam forensem deventum
esse pateat.

16.

Statim misit Alexander qui tradi sibi postularent dema-
gogos decem , uti Idomeneus et Duris tradiderunt , vel octo
potius, sicuti plurimi iique prastantiores scriplores re-
ferunt. ἳ

17.

Empusa spectrum est ex eorum numero, quse Hecate
immittere solet ; varias illud assumere solet formas. Nomi-
nabatur vero etiam Onocole. Émpusa autem dicebatur
propterea quod ἐμποξδίζειν, impedire, homines solet, aut
inde quod (ἐνὶ ποδὶ, uno tantum pede, incedit, quoniam)
alterum pedem smneum habet, alterum vero asininum.
JEschinis itaque mater Empusa vocabatur, ut Demosthe-
nes dicit , quod omnia faceret patereturque ( nam spectrum
quoque formas quascunque assumit); sicuti vero Idome-
neus in libro De demagogis ait, quod e tenebricosis locis
appareret initiandis.

491

Ἰδομένης φησὶ δηµαγωχόν, quod ita explicuit Lo-
beck. Agl. p. 11 : « Scilicet διὰ τούτων ἐδήλωσεν
Δημοσθένης. Sic demagogus vocatur βάσχανος Ἔριν-
vé; Dionys. H. IX , 45. » Sed quid tum sequentia?
Quam recepi emendationem optimam proposuit
H. Sauppe in 07 εἰοξ. u. Ritschl. Rhein. Mus.
1843, p. 451. Cf. Schol. Demosth. 18, 6 13o : Tov
μὲν πατέρα ἀντὶ Γρόµητος ἐποίησεν Ἀτρόμητον, τὴν δὲ
μητέρα σεμνῶς πάνυ Γλαυχοθέαν, ἣν Ἔμπουσαν ἅπαν-
τες ἴσασι καλουµένην, ἐκ τοῦ πάντα ποιεῖν xal πάσχειν
xal γίγνεσθαι δηλονότι ταύτης τῆς ἐπωνυμίας τυχοῦσαν.
--- Ἀνεφαίνετο τοῖς μ.] spectat ad rjtus sacrorum
Sabaziorum vel Phrygiorum, quorum Glaucotheam
JEschinis matrem scimus fuisse antistitam. V, Sui-
das v. Αἰσχίνης. Cf. Lobeck. Agl. p. 652. Ceterum
cf, schol. Aristoph. Ran. 393 : Δοχεῖ δὲ xai (5ο.
ἡ Ἔμπουσα ) ταῖς µεσημθρίαις φαντάζεσθαι, ὅταν τοῖς
χατοιχοµένοις ἐναγίζωσιν. Suidas et Etym. M. et
Steph. Thes. v. Ἔμπουσα.

ΣΑΜΟΘΡΑΚΙΚΑ.

Suidas : Ἰδομενεὺς, ἱστορικὸς ἔγραψεν ἱστορίαν τῶν

κατὰ Σαμοῦράκην.
' [ΤΡΟΙΚΑ.]
LIBRO PRIMO.
18.

Schol. Apoll. Rhod. 1, 916 : Nzcov ἐς Ἠλέχ-
τρης: τὴν Σαμοθράχην λέγει. "Exet yàp xev Ἠλέκ-
vox ἡ τλαντος, xal ὠνομάζετο ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων
Στρατηγὶς, fjv φησιν Ἑλλάνιχος ᾿Ἠλεχτρυώνην χαλεῖ-
σθαι. Ἐγέννησε δὲ τρεῖς παῖδας, Δάρδανον, τὸν ἐς
Τροίαν χατοιχήσαντα (ὃν xat Πολυάρχην φασὶ λέγεσθαι
ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων), xat Ἠετίωνα, ὃν Ἰασίωνα (xal
Ἡσίωνα cod. Par.) ὀνομάζουσι, xal φασι χεραυνωθῆναι
αὐτὸν θθρίζοντα ἄγαλμα τῆς Δήμητρος: τρίτην δὲ ἔσχεν
Ἁρμονίαν, fjv ἠγάγετο Κάδµος. Καὶ ἀπὸ τῆς μητρὸς
αὐτῆς Ἠλεκτρίδας πύλας τῆς Θήθης ὀνομάσαι ἵστορεῖ

DIONYSIUS HERACLEOTA.

"EJAvixoc dy πρώτῳ Τρωικῶν xal Ἰδομενεὺς lv πρώτῳ
Τρωιχῶν.

De hoc loco Sintenis ad Plutarchi Pericl, Exc.
V, p. 315 ita habet : « Dubium est, utrum Larn-
psacenus intelligendus sit an alius quidam : de
Jonsii suspicione, qui, « Idomeneus, inquit, et
Dictys Cretensis simul militarunt contra Trojanos :
an forte ut hujus, sic et illius nomine Τρωικὰ ali-
quando exstitisse dicemus? » penes alios esto judi-
cium. Item de mea, qua hzc est. Apud Apollo-
nium scholiastamque Apollonii agitur de Samo-
thrace insula ejusque antiquissima historia : jam
de Idomenei sive Lampsaceni seu alius historia
Samothracica certo constat Suidse testimonio. Quid
igitur, si Idomeneo τὰ Τρωικὰ errore librariorum
data existimamus, quum deberent Σαμοθραχιχῶν li-
bri commemorari? ut Τρωικῶν temere repetitum sit
ex praegressa Hellanici operum commemoratione ,
commutandumque cum Σαμοθραχικῶν, mutatione
ad speciem magis quam revera violenta. » Proba-
bilia lizc. Ungerus in Paradox.Theban. p. 273,si
quid mutandum esset, putaret Idomeneum tra-
ctasse res patrias aut heroicas. De re narrata v, Mül-
ler. Min. p. 462; Lobeck. Aglaopb. p. 1206; Un-
ger. ]. 1.

-

DIONYSIUS HERACLEOTA.

Dionysius Heracleota , Thcophanti filius, Zeno-
nis discipulus ( qui quum jam senex a Stoicis ad
Cyrenaicos defecisset, Μεταθέμενος cognominatus
est), prater alia etiam historici argumenti nonnulla
scripsit, Περὶ ἁρχαίων βασιλέων scilicet, et
Περὶ βαρθαριχῶν ἐθῶν, teste Diogene L. VII,
161 in Vita hujus philosophi. Fragmenta autem
horum librorum non supersunt, quantum equidem
scio. Cf. interpretes ad Diogenem, et de tempori-
bus viri Clinton. F. H. tom. IIL, ad an. 263 et

P. 496.

DE REBUS SAMOTHRACLE.
18.

In Samothracia liabitabat Electra , Atlantis filia, ibique
ab indigenis appellabatur Strategis. Kandem Hellanicus
Electryonen dici ait. Peperit vero liberos tres; Dardanum,
qui in Trojana regione sedem fixit, et quem ab indigenis etiam

Polyarchen appellari ferunt; deinde Eetionem, quem
etiam Iasionem vocant; hic quum in Cereris simulacrum
superbisset , fulmine interfectus esse dicitur; filiam vere
Electra habuit Harmoniam , quam Cadmus uxorem duxit.
Hanc de Electre matris nomine portas Thebarum Electri-
das nominasse narrat Hellanicus libro primo Troicorum et
Idomeneus libro primo Troicorum ( De rebus Samothra-
cic ).

BEROSUS CHALD/EUS.

Josephus A. J. I, 3,6: Βηρωσσὸς (*), dp Χαλ-
δαῖος μὲν τὸ Ὑένος, γνώριμος δὲ τοῖς περὶ παιδείαν
ἀναστρεφομένοις (fr. 7 not.). — Syncell. p. 38, B:
Βήρωσσος δ᾽ ἐν τῇ πρώτη τῶν Βαθυλωνιαχκῶν qrct
γενέσθαι μὲν αὐτὸν χατὰ Ἀλέξανδρον τὸν Φιλίππου
τὴν ἡλικίαν (fr. 1). — Tatian. Or. adv. Gr. c. 58:
Βηρωσὺς, àvÀp Βαθυλώνιος, ἱερεὺς τοῦ map' αὐτοῖς
Βήλου, xax Ἀλέξανδρον γεγονὼς (qui 4lexandri etate
virit, non vero, natus est.), Ἀντιόχω τῷ μετ) αὐτὸν
τρίτῳ (Antiocho Soteri) τὴν Χαλδαίων ἱστορίαν ἐν
τρισὶ βιθλίοις ᾿χατατάξας, xal τὰ περὶ τῶν βασιλέων
ἐχθέµενος, ἀφηγεῖται κτλ. (v. fr. 14 not)... Dzpo-
σὺς δέ ἐστιν ἀνὴρ ἴκανώτατος, xol τούτου τεχµήριον
Ἰόδας, ὃς, περὶ Ἀσσυρίων γράφων, παρὰ Βηρωσοῦ
φησι μεμαθηχέναι τὴν ἱστορίαν. Εἰσὶ δὲ αὐτῷ βίθλοι
Περὶ Ασσυρίων δύο. — Tatiani locum repetit Euse-
bius in P. E. p. 488, A (fr. 14 not.), ubi libri pro
Ἀντιόχῳ τῷ pt αὐτὸν τρίτῳ perperam cxhibent :
A. τῷ μετὰ Σέλευχον τρίτῳ. Quae conflata sunt ex
A. τῷ μετ) αὐτὸν τρίτῳ et A. τῷ μετὰ Σέλευχον.
Antiochus Soter regnare ccpit ab anno 280 5 tum
igitur jam provectus ztate Berosus erat. Nec longe
post annum 280 historiam suam Berosum Antiocho

(^) Rucuren. Berosi Fragm. Lips. 1825, p. 1 : « Nomen Berosi
varie exaratur a scriptoribus Grecis : Βηρωσσός ( Joseph.,
Ευνοῦ., Syncell.; alii), Βήρωσσος (Clem. Alex., Justin.
Mart.), Βηρωσός (Tatian., Zonar.) et Βήρωσος (Theophil. An-
tioch., Pausan., Athenzus). Latini Berosum dicunt. [Graecae
consuetudini Βπρωσσὸς pra celeris videtur convenire. Arca-
dius p. 78, 3 : τὰ ei; σσος ὑπὲρ δύο συλλαθὰς τῷ ω παραλη»
Ἱόμενα ὀξύνεται, Χερωσαός. G. ΒΙΝΡΟΑΡ. ín Steph. Thes.
tum. Il, p. 232 D. ] Berosi nomen compositum esse e voce
Cbaldaica ^*3 (ilius, quod Syris ^3) et Hebreo yv",
ita ut Berosus signiticet filius Hosec , conjecit Jos. Scali-
ger. ( Thes. tempp. p. 408 not.). Ου nominis derivatio
tamen minus fortasse aliis placebit ob verba e duabus lin-
guis petita. Aliter verbum adstruere conatus est vir doct.
Wahlius ( Erdbeschreib. v. Ostindien, Hamburg. 1803,
tom, 1, p. 178). E vocibus ^3 et κον vel w*Du , ut
sit, &i nomen interpretari velis, filius medici, illud de-
rivandum putavit. Quod per se optime fieri potest. Sem-
lerus ( Misc. Lectt. fasc. I, p. 27) aliam proposuit nominis
derivationem. « In Mischna, inquit, in Taanith fol. 24,
occurrit nomen antiqui Judaici doctoris xy*w 43, Barusch
vel Barosch, s. filius Uschi. Simile putamus nosirum
nomen esse et levi mutatíone ad Grsecam linguam inde erit
Βνρωσός, quam veram scripturam Graecam esse arbitra-
mur. » Qua omnia maximam veri speciem prz se ferre
nemo facile negaverit, si effici possit nomen Barwusch re-
vera legi in. Talmude. Memorantur quidem in tractatu
Taanith c. 1, 5 filii. Puroschi (v39357733) ; nomen Ba-
ruschi doctoris nusquam legi. Quo tamen rem non plane
everti facile confiteor. Hebreis 1 ( Cbaldais Πα) est
abies, lingua vernacula, Fichte, Tanne. Nonne quod

Germanis etiam Chaldeeis et Babyloniis viri nomen esse |

potnit P »

dedicasse probabiliter statuit Cliriton. Ε, H. ad an.
279 ("). — ApudSyricell. p. 14, B, Μαπείπο, qui
sub Ptolemzo I εἰ II, floruit, scripsisse dicitur
κατὰ µίωησιν Βηρωσσοῦ πεπλασμένα χατὰ τοὺς αὖ-
τοὺς σχεδόν που χρόνους 3j μικρὸν ὕστερον (**) .

Quz preterea de vita Berosi traduntur, apud
Vitruvium legis atque Plinium. Quorum ille (IX ,
4. fr. 24) narrat Berosum in Co insula scientiz
astrologice scholam aperuisse, Plinius vero
(VII, 37. fr. 35) refert ei propter divinas prsedi-
ctiones Athenienses publice in Gymnasio statuam
inaurata lingua statuisse (?) His junge que de
Beroso , patre Sibylle, fabulatur Justinus Martyr
Coh. ad Gr. c. 3o : Ταύτην (sc. Σίθυλλαν) δὲ ἐκ
μὲν Ῥαθυλῶνος ὠρμῆσθαι φασὶ, Βηρώσσου τοῦ τὴν
Χαλδαϊκὴν ἱστορίαν γράψαντος θυγατέρα οὔσαν, εἰς δὲ
τὰ µέρη τῆς Καμπανίας οὐχ οἵδ' ὅπως διαθᾶσαν, ἐκεῖ
τοὺς χρησμοὺς ἐξαγορεύειν Pv τινι Κουμᾶ οὕτω καλου-
µένη πόλει.... Ταύτης δὲ τῆς Σιθύλλης ὡς χρησμῳδοῦ
πολλοὶ μὲν xal ἄλλοι τῶν συγγραφέων µέμνηνται xal
Πλάτων iv τῷ Φαίδρῳ. Cf. Pausanias X, 12, 5:
Παρὰ Εδραίοις τοῖς ὑπὲρ τῆς Παλαιστίνης vuv?) yon-
σµολόγος, ὄνομα δὲ αὐτῃ Σάδόη. Βηρώσου δὲ εἶναι
πατρὸς xal Ἐρυμάνθης μητρός φασι Zd66mny- oi δὲ
αὐτὴν Βαθυλωνίαν, ἕτερυι δὲ Σίθυλλαν χαλοῦσι Αἰγυ--
πτίαν. Eadem Suidas v. Σίθυλλα. Dubium vix est,
quin alium quendam Berosum Sibylle patrem cum
historico Justinus confuderit (T). Quem errorem

(*) Plinius H. N. VIT, 57 narrat sec. Berosum ( fr. 24) apud
Babylonios 480 annorum observationes siderum corticibus
laterculis inscriptas esse. — « Hos annos, Casaubonus (Thes.
tempp. p. 407) ait, Berosi procul dubio a Nabonassaro pu-
tandos esse constat, qui incidunt in annum X111 Antiochi
Soteris, qui Seleuco successit. Constanter igitur affirma-
mus eo anno (268 a. C.) Berosum Babyloniaca sua Antiocho
obtulisse. » Similiter Vossius Hist. Gr. p. 122 et Volney,
QEuvres οοπιρἰἑίεε (ed. Didot. 1838), p. 473. — Verum
istis annis 480 aut totidem cycli significantur, aut scri-
bendum est 480,000, uti dudum viri docti intellexerunt.
Vide not. ad fr. 24.

(**) Berosum cum Manethone vel Antiochum cum Pto-
lem:eo Philadelpho confundere videtur Moses Chorenensis
p. 3 : Mulíce alie hujusmodi rationes sunt, ob quos
eum (sc. Ptolemeum Philadelphum) Gr«acic regem ap-
pellaverimus ; seed quum breviter omnia complecti sta-
(uimus, de illo satis dictum est. Multi porro ex Gracia
celebres literarumque studiosi viri, non modo ad libros,
qui in regiis aliarum gentium tabulariis e£ templis
conditi erant, in Graecum sermonem conver(endos in-
cubuere (sicut eundem comperimus ad hanc rem Bero-
sum invilavisse, virum Chaldaicum, omnis doctrincs
peritissimum), verum etiam quecunque in. artibus
fuere magna et admiratione digna , studiose undecun-
que conquisivere.

(T) Wachferus (in &rsch. µ. Gruber's Encyclop. v.

496 BEROSI CHALDAI

facile excusaveris, si verum est, quod sane veri-
simillimum est, ipsum Berosum Sibylle istius Be-
rosianz in Historiis suis meminisse, Nam qus ex
Sibylla narrat Alexander Polyhistor de turris Ba-
bvlonicez zdificio vix aliunde quam ex Nostri libris
petita fuerint. Etiam in astrologicis libris Berosum
Sibylle testimoniis usum esse suspicor.

Historie Berosi, que modo Χαλδαϊχῶν modo
Βαθυλωνιαχῶν nomine laudantur, tribus libris erant
comprehense. Fragmenta satis ampla prz ceteris
servarunt Josephus , Clemens Alexandrinus , Euse-
bius, Syncellus. Quorum tamen ne unus quidem
ipsos Berosi libros inspexisse videtur. Syncellus ex
Eusebio, vel sicuti Eusebius, sua hausit ex Africano ;
Africanus ex Alexandro Polyhistore, hic ex Apol-
lodoro (v. fr. 5. 6), ut videtur. Eodem Polyhistore
usus fuerit Josephus, etsi mentionem fontis injicere
omisit. Clemens Alexandrinus ob oculos habuit
Jubam Mauritanium , qui Berosi libros in Assyriis
suis historiis excerpsisse videtur. Igitur quum
per tot manus migraverint quz ad nos perdurarunt
fragmenta, haud miraberis variis modis verba Be-
rosi deformata esse, cavendumque ne Beroso
imputemus qua sunt imputanda excerptoribus.
Ceterum de pretio atque auctoritate eorum quz
ex Berosi Historiis traduntur, quum unanimis sit
virorum doctorum consensus, pluribus de his dis.
putare supersedeo.

Berosus) Justini verbis innitens, Historias Babylonias a
serioris sevi hominibus quibusdam compositas , iisque cele-
bratum istum Berosi , sacerdotis antiquissimi , nomen esse
praefixum. Quam sententiam memorare est refellere. Vide
Richter. 1. |. p. 11.

BABYAQNIAKA sive XAAAAIKA.
E LIBRO PRIMO.

I.

Syncell. p. 38, B : (Ἐκ τοῦ Ἀλεξάνδρου τοῦ Πολυΐ-
Gtopoc, περὶ τῶν πρὸ τοῦ κατακλυσμοῦ βασιλευσάντων
δέχα βασιλέων τῶν Χαλδαίων καὶ αὐτοῦ τοῦ χαταχλυ-
αμοῦ. xal περὶ τοῦ Νῶε xal τῆς κιδωτοῦ, év οἷς xai
τινα διὰ µέσου τερατώδη φάσχει, ὡς τῷ Βηρώσσῳ γε-
γραμμένα).

α. Ῥήρωσσος δὲ dv «T, πρώτῃ τῶν Βαθυλωνιακῶν qr,et
γενέσθαι μὲν αὐτὸν κατὰ Ἀλέξανδρον τὸν Φιλίππον
τὴν ἡλιχίαν. ᾿Αναγραφὰς δὲ πολλῶν ἐν Βαθυλῶνι φυ-
λάσσεσθαι μετὰ πολλῆς ἐπιμελείας ἀπὸ ἐτῶν που ὑπὲρ
μυριάδων uw περιεχούσας χρόνον’ περιέχειν δὲ τὰς dva-
γραφὰς ἱστορίας περὶ τοῦ οὐρανοῦ xal θαλάσσης xal
πρωτογονίας xal βασιλέων καὶ τῶν xav' αὐτοὺς πράξεων.

9. Καὶ πρῶτον μὲν τὴν Βαθυλωνίων γῆν φησι xei-
σθαι ἐπὶ τοῦ Τίέγριδος καὶ Ἑὐφράτου ποταμοῦ µέσην.
Φύειν δὲ αὐτὴν πυροὺς ἀγρίους καὶ χριθὰς xal ὤχρον
xa σήσαμον xat τὰς ἐν τοῖς ἕλεσι φυοµένας ῥίζας ἐσθίε-
σθαι' ὀνομάζεσθαι αὐτὰς γόγγας" ἰσοδυναμεῖν δὲ τὰς
ῥίζας ταύτας χριθαῖς. ίνεσθαι δὲ φοίνικας xat para
xai τὰ λοιπὰ ἀχρόδρυα xai ἰχθύας καὶ ὄρνεα χερσαιά
τε xai λιμναῖα. Εἶναι δὲ αὐτῆς τὰ μὲν χατὰ τὴν 'Apa-
θίαν µέρη ἄνυδρά τε xa* ἄχαρπα, τὰ δὲ ἀντικείμενα
τῇ Ἀραθίᾳ ὁρεινά τε xal ἄφορα (εὔφορα Goar. ). Ἐν
δὲ τῇ Βαθυλῶνι πολὺ πλῆθος ἀνθρώπων γενέσθαι ἆλ-
λοεθνῶν χατοιχησάντων τὴν Χαλδαίαν' ζην δὲ αὐτοὺς
ἁτάχτως ὥσπερ τὰ θηρία.

3. Ἐν δὲ τῷ πρώτῳ ἐνιαυτῷ φανῆναι ἐκ της Ἔρυ-
θρᾶς θαλάσσης χατὰ τὸν ὁμοροῦντα τόπον τῇ Βαένλω-
va ζῶον ἄφρενον ( Xppev Óv J. Voss.) ὀνόματι Ὠάννην,
χαθὼς xat Ἀπολλόδωρος ἱστόρησε, τὸ μὲν ὅλον σῶμα
ἔχον ἰγθύος, ὑπὸ δὲ τὴν χεφἀλἠν παραπεφυχυῖαν ἄλλην
χεφαλὴν ὑποχάτω τῆς τοῦ ἴχθυος χεφαλῆς, καὶ πόδας
ὁμοίως ἀνθρώπου, παραπεφυχότας δὲ ἐκ τῆς οὐρᾶς τοῦ

ΡΕ REBUS BABYLONIORUM.

E LIBRO PRIMO.

1.

Eusebius. Arm. Chron. p. 8 ed. Mai. :

De Chaldaica improbabili historia. Ex eodem Poly-
histore Alexandro, de pradicto (sc. primo) Chaldcao-
rum libro.

1. Enimvero Berosus narrat in primo Babjlonica-
rum rerum libro, se comtaneum fuisse Alexandro Phi-
lippi compluriumque auctorum codices exscripsisse,
qui magna cura Babylone adservabantur jam inde ab
annorum myriadibus ducentis et quindecim ( vide Syn-
cell.) : quibus codicibus continebantur rationes tempo-
rum , itidemque scripti erant historic cceli terreque
et maris , primaque rerum originis, nec non regum
facinorumque ab his patratorum.

2. Bt primum quidem dicit regionem Babyloniorum
sitam esse ad amnem Deglathium : Arazanem autem

eandem interfluere. Ibidem silbestre triticum nasci et
hordeum et lentem et ertum et. sesamum : (um in
ripis paludibusque ejus fluminis radices quasdam oc-
currere esui aptas, quibus nomen est gongis , easque
panis hordacei vim habere : denique ibi esse palmos
et mala aliaque mulli generis poma, piscesque et vo-
latilia silvestria atque palustria. Porro regionis ejus
partem, quc Arabica est, aridam esse fructibusque
carentem; quc vero eontra Arabiam sila est, eam
monlibus εί fructibus abundare. Jam in ipsa urbe
Babylone ingentem alienigenarum hominum, qui vi-
delicet Chaldteam incolunt, colluvciem versari, eos-
demque luxuriosam et belluini prorsus ritus vitam
agitare. -
3. Atque primo anno e Rubro mari emersisse ait in-
ira eosdem lerminos Babyloniorum immanem quan-
dam beluam, cui nomen Danni, quod et Apollodorus
in historia narrat : eamque toto quidem corpore puscem
fuisse , verum sub capite piscis aliud caput appositum,

FRAGMENTA.

ἰχθύος' εἶναι δὲ αὐτῷ φωνὴν ἀνθρώπου, τὴν δὲ εἰχόνα
αὐτοῦ ἔτι xai vov διαφυλάσσεσθαι- τοῦτο δὲ, φησὶ, τὸ
(oov, τὴν μὲν ἡμέραν διατρίδειν μετὰ τῶν ἀνθρώπων,
οὐδεμίαν τροφὴν προσφερόµενον, παραδιδόναι τε τοῖς
ἀνθρώποις γραμµάχων x«l µαθηµάτων xal τεχνῶν
παντοδαπῶν ἐμπειρίαν, καὶ πόλεων συνοικισμοὺς xal
ἱερῶν Βρύσες , Χαὶ νόμων εἰσηγήσεις καὶ γεωµετρίαν
διδάσκειν, καὶ σπέρματα xol x αρπῶν συναγωγὰς ὑπο-
δειχνύναι͵, xol συνόλως πάντα τὰ πρὸς ἡμέρωσιν ἀνή-
χοντα βίου παραδιδόναι τοῖς ἀνθρώποις. Ἀπὸ δὲ τοῦ
χρόνου ἐχείνου οὐδὲν ἄλλο περισσὸν εὑρεθῆναι. Τοῦ
δὲ ἁλίου δύναντος τὸ ζῶον τουτονὶ (τοῦτο s. τουτί 1)
ἸὨάννην δῦναι πάλιν εἷς τὴν θάλασσαν, xal τὰς νύχτας
iv τῷ πελάγει διαιτᾶσθαι: εἶναι γὰρ αὐτὸ ἀμφίθιον.
Ὕστερον δὲ φανῆναι καὶ ἕτερα ζῶα ὅμοια τούτῳ, περὶ
ὧν ἐν τῇ τῶν βασιλέων ἀναγραφῇ onov δηλώσειν. Τὸν
δὲ Ὠάννην περὶ γενεᾶς xol πολιτείας γράψαι xal πα»
ραδοῦναι τόνδε τὸν λόγον τοῖς ἀνθ emos,

4, Γενέσθαι φησὶ χρόνον, iv ᾧ τὸ πᾶν σκότος xol
ὕδωρ εἶναι xal ἓν τούτοις ζῶα τερατώδη, xal εἰδιφυεῖς
(ἐδιοφυεῖς recte Richter.; αὐτοφνεῖς Mai.; διφυεῖς Sca-
lig. ) τὰς ἰδέας ἔχοντα ζωογονεῖσθαι. Ἀνθρώπους γὰρ
διπτέρους γεννηθῆναι, ἑνίους δὲ xal τετραπτέρους xal
διπροσώπους ΄ xal σώμα μὲν ἔχοντας ἓν, κεφαλὰς δὲ
δύο, ἀνδρείαν τε xal γυναιχείαν, καὶ αἶδοῖά τε δισσὰ ,
ἄρρεν xai θῆλυ» xal ἑτέρους ἀνθρώπους τοὺς μὲν αἰγῶν
σχέλη xal χέρατα ἔκοντας, τοὺς δὲ ἵππόποδας, τοὺς δὲ
τὰ ὀπίσω μὲν μέρηΐππων, τὰ δὲ ἔμπροσθεν ἀνθρώπων, οὓς

| πεφυσιολογῆσθαι.

491

ἱπποχενταύρους τὴν ἰδέαν εἶναι. ζωογονηθῆναι δὲ xad
ταύρους ἀνθρώπων χεφαλὰς ἔ ἔχοντας xol χύνας τετρα-
σωμάτους, οὐρὰς ἰχθύος ἐκ τῶν ὄπισθεν μερῶν ἔχοντας,
χαὶ ἵππους κυνοχεφάλους , καὶ ἀνθρώπους, xai ἕτερα
ζῶα χεραλὰς μὲν xal σώματα ἵππων ἔχοντα, οὐρὰς δὲ
ἰχθύων, χαὶ ἄλλα δὲ ζδα παντοδαπῶν θηρίων μορφὰς
Ü χοντα. Πρὸς δὲ τούτοις ἰχθύας xal ἑρπετὰ xal ὄφεις
x«i ἄλλα ζῶα πλείονα θαυμαστὰ xal παρηλλαγµένα
τὰς ὄψεις ἀλλήλων ἔχοντα" Qv καὶ τὰς εἰκόνας ἐν τῷ
τοῦ Βήλου vai) ἀνακεῖσθαι. Ἄρχειν δὲ τούτων πάντων
γυναῖκα 3 ὄνομα Ὁμόρωχα ( Ὀμόρχα Scalig. )* εἶναι
δὲ τοῦτο Χαλδαϊστὶ μὲν Θαλάτθ, Ελληνιστὶ δὲ µεθερ-
μηνεύεσθαι θάλασσα [ κατὰ δὲ ἰσόψηφον σελήνη, quod
Syncelli, ut videtur , addidamentum].

δ. Οὕτως δὲ τῶν ὅλων συνεστηχότων ἐπανελθόντα
Βῆλον σχίσαι τὴν γυναῖχα µέσην, καὶ τὸ μὲν ἥμισν
αὐτῆς ποιῆσαι γῆν, τὸ δὲ ἄλλο ἥμισν οὐρανὸν, xal τὰ
iv αὐτῃ ζῶα ἀφανίσαι. Ἀλληγοριχῶς δέ φησι τοῦτο
Ὑγροῶ γὰρ ὄντος τοῦ παντὸς xal
ζώων ἐν αὐτῷ Ὑεγενημένων, τοῦτον τὸν θεὸν ἀφελεῖν
τὴν ἑαυτοῦ κεφαλὰν, καὶ τὸ ῥυὲν αἷμα τοὺς ἄλλους θεοὺς
φυρᾶσαι τῇ ΥΠ, xal διαπλάσαι τοὺς ἀνθρώπους: Ov
ὃ νοερούς τε εἶναι xal φρονήσεως θείας µετέχειν..

e. Τὸν δὲ Βῆλον, ὃν Δία μεθερμηνεύουσι, µέσον τε-
µόντα τὸ σχότος χωρίσαι γῆν καὶ οὐρανὸν ἀπ᾿ ἀλλήλων,
καὶ διατάζαι τὸν χόσμον' τὰ δὲ ζῶα οὐχ ἐνεγχόντα τὴν
τοῦ φωτὸς δύναμιν φθαρῆναι. Ἱδόντα δὲ τὸν βῆλον χώ-
pav ἔρημον xai χαρποφόρον χελεῦσαι ἑνὶ τῶν θεῶν τὴν

et in cauda pedes ad instar hominis, et loquelam hu-
manc similem : ejusque imaginem ad hunc usque diem
delineatam superesse. Hanc beluam , inquit , interdiu
cum hominibus versari solitam, nullumque cibum ca-
pere : docuisse homines literas et varia genera artium ,
descriptiones urbium, templorum structuras, legum
lationem , finium regundorum docírinam : semina prc-
terea et fructuum collectionem demonsiravisse, atque
omnia prorsus, qud mundane societati conducunt, ho-
minibus tradidisse : i(a ut ex eo tempore nemo praterea
aliquid invenerit. Tum sub solis occasum eam beluam
Oannem denuo mergi solitam mari, noc(uque in im-
menso pelago collocari , atque ita ancipitem quandam
vitam degere. | Deinceps et alias superiori similes be-
luas semet prodidisse, de quibus in regum historia
dicturum se pollicelur. Rursusqueab Oanneaitscriplum
de rerum origine et de publico regimine, imperlitam-
que ab eadem ( belua) hominibus loquelam et indu-
striam. ι
4. Τεσιρκς, inquit, aliquando fui cum universus
orbis tenebris et aquis occupabatur : erantque ibi οἱ
alie belue, quarum quadam ez se ipsis ori erant,
figuris (amen utebantur nascentium ex ante viventibus.
Arant el homines, partim quidem duabus, partim
quaternis alis insíructi duabusque faciebus ; et corpore
in uno geminum caput habentes, muliebre videlicet et
virile, cum duobus ilem genitalibus femineo et mascu-
lino. Brant et alii homines caprinis femoribus, capite
cornigero : aliá rursus equinis pedibus : alií denique
FRAGMENTA HIST. CR. — VOL. Πο

posteriore parte equina; anteriore autem humana,
cujusmodi hippocentauris figura est. Tauros quoque
humanis cum capitibus procreatos esse (ait) : εί canes
cum quadruplici corpore , quibus cauda ad ἱκείαγ pi-
scium e clunibus prominerent : equos preelerea cynoce-
phalos , et homines; aliasque beluas hippocephalas et
humana forma cum piscium caudis : alia insuper mul-
tiplicia animalia draconum formam referentia : deni-
que pisces Sirenum similes (cf. Greca), et reptilia et
serpentes aliasque feras mira varielate inter se diffe-
rentes, quarum imagines accurate depictc in Beli fano
adservabantur. Porro iis omnibus dominatam esse
mulierem quandam, cui nomen Marghaic (aliter Sync.)
eamque Chaldaeorum lingua dici thagattham (cf. Syn-
cell.), grace vero converti θάλατταν ( nempe mare. Glossa
Armen. interpr. ).

5. Quumque omniu ante mizta fuissent, superve-
nientem ait Belum mediam scidisse mulierem, ex
ejusque dimidio altero terram, ex altero calum fecisse,
universis quc in ipsa erant beluis intérnecione deletis.
Ait aulem de harum rerum naturis allegorice solers
disseri. Nimirum quo tempore humidum et aqua omnia
tenebant , nihilque ibi preter beluas erat, idolum illud
caput suum pracidisse, sanguinemque inde manantem
humo ab aliis idolis esse commixtum , et sic homines
procreatos : qui idcirco et intelligentia praediti sun!
et divine mentis participes.

6. Age vero Belum ajunt , quem Greci interpretan-
tur Δία (Armenii vero Aramasdem ), scissis tenebris ter-

32

498 BEROSI CHALD.JEI

χεφαλὴν ἀφελόντι ἑαυτοῦ τῷ ἀπορρυέντι αἵματι φυρᾶσαι
τὴν γῆν xai διαπλάσαι ἀνθρώπους xal θηρία τὰ δννά-
μενα τὸν ἀέρα φέρειν’ ἀποτελέσαι δὲ τὸν Βῆλον xal
ἄστρα xal ἥλιον xal σελήνην xal τοὺς πέντε πλανήτας.
'T'estd φησιν 6 Πολυΐστωρ Ἀλέξανδρος τὸν Βήρωσσον ἐν
τῇ πρώτη φάσχειν. Ἐν δὲ τῇ δευτέρᾳ ατλ. ( v. fr. 4).

Cum initio hujus fragmenti cf. Syncell. p. 14,
B : Βήρωσσος 6 τῆς Χαλδαϊχῆς ἀρχαιολογίας δυγγρα-
φεὺς ἀκμάσας κατὰ τοὺς χρόνους Αλεξάνδρου τοῦ Μα-
κεδόνος, ὥς φησι, xal εὐρὼν ἐν Βαθυλῶνι πολλῶν dva-
γραφὰς Φυλασσομένας ἐπιμελῶς, al περιεῖχον ἑἐτῶν
µυριάδας που δεκαπέντε xal μιχρὸν πρὸς, ἱστορίας
πινὰς περὶ οὐρανοῦ τε xal γῆς, xai θαλάσσης καὶ βασι-
λέων ἀρχαιότητος καὶ τῶν πράξεων αὐτῶν, περί τε
θέσεως τῆς Βαθυλωνίας γῆς xal καρποφορίας αὐτῆς xal
ζώων τινῶν dx. τῆς ᾿Ερυθρᾶς θαλάσσης φανέντων παρὰ
φύσιν τῷ εἴδει, καὶ ἄλλα τινὰ μυθώδη ταῦτα , χοµπο-
λογία τινὶ συνέγραψεν. Deinde': Δοξάσαι θέλων τὸ τῶν
Χαλδαίων ἔθνος καὶ δεῖξαι πάντων τῶν ἐθνῶν ἀρχαιό-
τερον 6 Βήρωσσος xal οἱ χατ αὐτὸν, 6 Ἀλέξανδρος,
φημὶ, 6 Πολυΐστωρ λεγόμενος xai Ἀθυδηνὸς, ταῦτα
γεγράφασι.

Εἶναι δὲ τοῦτο Χαλδαῖστ]... θάλαττα] « Heec non
possunt esse α Beroso, Non enim potuit magi
ignorare linguam suam , quam Alexander Polyhi-
stor grecam,. Lingua Berosi τὴν θάλασσαν vocat
Jamma, non thalath ( non), quod significat tría.
Itaque sine dubio greculi Polyhistoris παρανοθεύ-
µατα sunt, » CASAUBON, Thes. temp. p. 4990. Νο”
men óuópoxa vel ὀμόρχα esse pro «3553 Ὁ) (equa
salsa) statuit J. Vossius De LXX interpret. p. 409
et Richter. l. |. p. 18. Aliam vocis explicationem
vide ap. Volney. Mythologie de la création ( OEu-
eres complétes, p. 36ο). His omnibus doctiora
exponit harum rerum judex peritissimus Movers. ,
in Phoenizien p. 270-279. Eundem velim adeas de
reliquis omnibus , quse de Babyloniorum doctrina
cosmogonica ex Beroso traduntur.

Chronogr. Barber. ap. Mai. Vett. scriptt. nov.
coll. tom. VIII, p. 7 : Πρώτην πασῶν ἀναγράφουσι

τὴν Χαλδαίων βασιλείαν ἄνδρες ἓν παιδεύσει γνώριµδι
Ἀλέξανδρος 6 Πολυΐστωρ, Βηρωσσὸς xoi Ἀθυδηνὸς xai
Ἀπολλόδωρος, ot πρῶτον μὲν ἱστοροῦσιν ἀθασίλευτα
ἔτη ανη’. Φασὶ γὰρ Ἀδὰμ τὸν πρῶτον ἄνθρωπον ἡγή-
σασθαι τὸν τῆς ζωῆς αὐτοῦ χρόνον Φλ’, μετὰ δὲ τούτου
Σὴθ τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἕτη ρχη’.

Hac Jud»i vel Christiani cujusdam commenta
esse nemo non videt. Et ir fragmentis Manethonis
Panodorum vel Anianum hujus computi esse vi-
debimus auctorem.

2.

Agathias De reb. Justin. II, p. 62 ed. Paris. :
Ἀλλὰ Βῆλον μὲν τὸν Δία τυχὸν, Σάνδην δὲ τὸν "Hoa-
χλέα, χαὶ Ἀναϊτίδα τὴν Ἀφροδίτην, xal ἄλλως τοὺς
ἄλλους ἐκάλουν, ὥς που Βηρώσσῳ τε τῷ Βαθυλωνίῳ
xat ΑἈθηνοχλεῖ xal Σιµάκῳ(ϐ), τοῖς τὰ ἀρχαιότατα τῶν
Ἀσσυρίων τε x«l Μήδων ἀναγραψαμένοις, ἱστόρηται.
V. O. Müller. in Mus. Rhenan, III, 1, p. 14 sqq.

3.

Athenzus XIV, p. 639, C : Βήρωσος δ' ἐν πρώτῳ
Βαθυλωνιαχῶν τῷ Λώφῳ φησὶ μηνὶ ἐχχαιδεχάτη ἄγεσθαι
ἑορτὴν Σαχέαν προσαγορευοµένην ἐν Βαθυλῶνι ἐπὶ
ἡμέρας πέντε, ἐν aic ἔθος εἶναι ἄρχεσθαι τοὺς δεσπό-
τας ὑπὸ τῶν οἰχετῶν, ἀφηγεῖσθαί τε τῆς οἰχίας ἕνα
αὐτῶν ἐνδεδυχότα στολὴν ὁμοίαν τῇ βασιλικὴ, ὃν xal
χαλεῖσθαι ζωγάνην. Μνημονεύει τῆς ἑορτῆς xal Κτησίας
ἐν δεντέρῳ Περσικῶν (v. Ctes. fr. 16). Pro i»
πρώτῳ vereor ne scribendum sit iv τρίτῳ.

E LIBRO SECUNDO.
4.

Syncellus p. 17, A : Ἐπίπλαστός ἐστιν ἡ τούτων
ἐπίνοια ἀμφοτέρων, τοῦ τε Βηρώσσου xal τοῦ Μ ανεθῶ,
τὸ ἴδιον ἔθνος θελόντων δοξάσαι, τοῦ μὲν τὸ τῶν Χαλ-
δαίων, τοῦ δὲ νὸ τῶν Αἰγυπτίων, Θαυμαζέτω δὲ πῶς
οὐχ ἠσχύνθησαν ἀφ᾿ ἑνὸς xal τοῦ αὐτοῦ ἔτους ἀρχὴν
θέσθαι ταῖς τερατώδεσιν αὐτῶν συγγραφαῖς» ἀλλ᾽ 6 μὲν
Βήρωσσος διὰ σάρων xal νήρων xal σώσσων ἀνεγρά-

ram a cclo separasse, pulchreque mundum dispo-
suisse : beluas autem non sustinentes lucis vim exa-
nimatas esse. Tunc Belum, qui regionem deserlam
attamen feracem cerneret , cuidam e diis imperavisse ,
wt cum sanguine, qua e suo capite abscisso deflueret ,
terram subigeret , atque homines fingeret , cum ceteris
brutis et beluis quo hunc aerem pati possent. Deinde
Belum stellas et solem εί lunam et quinque sidera er-
rantia condidisse. Πας, Polyhistore teste, Berosus
primo libro narrat. Secundo autem etc.
2.

Jovem Beli, Herculem Sandis , Venerem Anaitidis, alio-
que nomine alios deos colebant, ut Berosus Babylonius et
Athenocles et Symmachus, qui antiquissimas Assyriorum
Medorumque res conscripserunt , testantur.

8.

Berosus libro primo De rebus Babyloniorum scripeit,
mensis Loi decimo sexto die per quinque dies Babylone fe-
stum celebrari, Saceas nominant, cujus tempore mancipia
dominis imperant, et ex servis unus quidam priest «dibus,
vestem indutus regice similem, eumque zoganam vocant.
Meminit hujus festi etiam Ctesias libro secundo rerum

Persicarum.
E LIBBO SECUNDO.
4.

Ficta est utriosque horum opinio, Manethonis scilicet
et Berosi, qui suam quisque gentem, ille /Egyptiorum ,
hic Chaldzeorum , efferre voluerunt. Ac mireris sane quo-
modo non puduerit eos ab eodem anno exordium ponere
monstrosis suis historiis. Et Derosus quidem secundum

FRAGMENTA.

Ψατο, ὧν 6 μὲν σάρος τρισγιλίων καὶ ἐξαχοσίων ἐτῶν
χρόνον σηµαίνει, ὁ δὲ νρος ἐτῶν ἐξακοσίων, 6 δὲ
σῶσσος ἑξήκοντα. Καὶ συνῆζε σάρους ἑκατὸν εἴχοσι διὰ
βασιλέων δέκα, ἦτοι χρόνον ἐτῶν μυριάδων τεσσαρά-
χοντα τριῶν καὶ δύο χιλιάδων.

Quomodo istud (Panodori) commentum, ex
quo Manetho et Berosus ab eodem anno in suppu-
tationibus suis chronologicis profecti sint, explicari
debeat, notabimus ad Manethonis fr. 2.

Syncell. p. 3o, A : Ταῦτά φησιν 5 Πολυΐστωρ
Αλέξανδρος τὸν Βήρωσσον dv τῇ tpi? φάσχειν (fr. 1).
Ἐν δὲ τῇ δευτέρα τοὺς δέκα βασιλεῖς τῶν Χαλδαίων
xal τὸν χρόνον τῆς βασιλείας αὐτῶν, σάροις ἑκατὸν
εἴχοσιν, ἦτοι ἐτῶν µυριάδας τεσσαράκοντα τρεῖς xai
δύο χιλιάδας, ἕως τοῦ χαταχλυσμοῦ" λέγει γὰρ κτλ.
(Vide fragm. 7 ).

5.

Euseb. Chron. p. 5 ed. Mai.: H«c quidem Berosus
in primo libro narravit, secundo autem reges sin-
gillatim recensuit. [Ut ipse ait, Nabonassarus erat
eo tempore rex, Hac sensu h. l1. carent. ] Et regum
quidem nomina diligenter acervat, nullum tamen
eorum opus peculiariter recitat , fortasse quia nihil
memorandum esse arbitratur. Ex eo igitur regum
tantummodo seriem depromere licet. Hac vero ra-
tione narrationem ezorditur, ut 4pollodorus (1)
ait : nempe primum eztitisse regem lorum (a)
ex urbe Babylone Chaldeum : hunc saris decem
regno potitum. Porro is sarum ex annis ter mille
sexcentis conflat. .4ddit etiam nescio quem nerum
et sossum : nerum ait sexcentis annis. constare,
sossum annis sexaginta. Sic ille de veterum more
, annos supputat. .

His dictis, pergit porro, regesque 4ssyriorum

singillatim atque ex ordine enumerat, decem vide- -

licet ab. 4loro primo rege usque ad Xisuthrum,
sub quo magnum illud primumque dilueium conti-
gisse ait, quod Moses quoque commemorat. Jam
summam temporum, quibus hi reges imperitave-
runt, ait esse saros centum viginti, nempe quadra-
ginta tres annorum: myriades annosque bis mille.
Tum et disertis verbis ita scribit : Defuncto, in-
quit, loro, regnavit ejus filius 4laparus saris
tribus. Post 4laparum 4lmelon (grece melon)
ez urbe Pantibiblis (3) Chaldeeus saris tredecim.
"f imeloni successit 4mmenon item ex Pantibiblis
Chaldeceus saris duodecim. Hujus atate bellua quae-
dam, cui nomen Idotioni ( 4nidosto, Abyd. fr. 2;
4nnedoto, Sync.), e Rubro mari emersit, forma

499

er homine et pisce mixta. Hinc. 4megalarus (4)
Pantibiblicus octodecim saris regnavit. Deinde
pastor Davonus Pantibiblicus, qui et ipse saris de-
cem regno potitus est, Hoc imperante, rursus e
Rubro mari emerserunt, eadem hominis itemque
piscis δρα, monstra (5) quattuor. Postea regnavit

Edoranchus Pantibiblicus saris octodecim. Eo tem-

pore item apparuit-e Rubro mari aliud quiddam
simile piscis et hominis, cui nomen Odaconi. Hos
inquit omnes ea, que ab Oanne summatim dicta
erant, accurate exposuisse. Exin imperavisse 4mem-

| phsinum (6) e Lancharis Chaldarum (7) saris decem.
! Tum regnum tenuisse Otiartem e Lancharis Chal-

deum (8) saris octo. Defuncto denique Otiarte,

Αν ejus Xisuthrum rezisse imperium saris octo-

decim : sub eoque evenisse magnum diluvium. Con.
ffatur igitur summa decem regum et sarorum cen-
tum viginti, Heec est porro regum series :

I. 4(orus saris X.

II. 4laparus saris III.
1]. 4imelon saris X111.
IV. 4mmenon saris .XY TI.

V. d4megalaras saris XF 111.
Vl. Davonus saris X.
VII. Edoranchus saris XV 111.

VIIL : 4memphsinus saris X.

IX. Otiartes saris P111.

X. Xisuthrus saris XF III.

Summa, reges decem, sari centum viginti. Jam
αὖ his centum viginsi saris confci aiunt quadraginta
tres annorum myriades et bis mille insuper annos;
siquidem sarus annis ter mille et sexcentis constat.
Hac in Polyhistoris 4lexandri libris narrantur.

A nnotatio Maji :« (1) Num Apollodorus Berosum,
Apollodorum Polybistor inducit loquentem? Sane
locus in codice Arm. ambiguitate laborare vide-
tur. — (a) Non est hic pretermittendum pracla-
rum Chorenensis Histor. 1, 5 testimonium et

judicium de Aloro ; « Scriptores veteres sug vo-

luntatis arbitrio seu quavis alia de causa narratio-
nes, nomina et tempora immutaverunt, deque
rerum origine partim vere partim false locuti sunt;
veluti et de prima re creata, quem nun hominem,
sed regem vocitant, eique barbarum nomen faciunt
ac significatus expertem , atque annos vitz triginta
sex mille adscribunt. » (Cf. Moses I, c. 3 init.,
ubi Berosum memorat Aistoricum literatissimum;
vid. Abyden. fr. 1.) — (3) Codex Arm. modo Pau-
tibiblis , ut hic, modo Pantibiblis; quse varietas in

Saros $uoe et meros et sossos tempora recenset ( quorum

| Hec Alexander Polyhistor Berosum libro primo narrare

sarus est annorum 3600, nerus annorum 600, sossus anno- | dicit. Libro secundo autem decem Olaldsrorum reges, at-

rum 60); atque ita quidem ut decero reges per saros 120,
sive per annos 432,000 imperasse dicat.

que tempus per quod regnarint, id est sares centum et
viginti sive annos 432,000, ad diluvium usque recenset.
31,

ος

greco quoque textu visitur. — (4) Codex hic
Amelagarus, sed mox 4megalarus, quod cum
grzco textu magis congruit, — (5) Vox Armeniaca
( quam interpretamur /nonstra ) est IUSGHABARICE ,
eaque derivatur ex 1USIGB, enis , et ΒΑΑΙΟΣ, quod
est a verbo BAREM, choreas agitare : quasi igitur
dicas lenem saltatorem. ' Tamen Àrmeniorum an-
tiqua glossaria hanc vocem explicant formam par-
tim muliebrem partim volatilem. Sed enim in
divinis Bibliis Isaia XIII, 33; XXXIV, τή, quo
loco Graci habent ὀνοχένταυροι, interpretes Ar-
menii scribunt rus$csaBAnicH, Denique Eznichius
cap. XXIV, ait : 10scHABABIGH /7 maceriis habi-
tare feruntur ; hi graecehippotauri appellantur. 1d-
circo et Chorenensem Wistoni interpretantur Hist.
l1, 60: 4ut Lapitharum et Centaurorum de Pi-
rithoi nuptiis certamina; quo loco est 10sGuABAR-
αΒΑΖ. | Ceterum ap. Syncell. est Ἀννήδωτον τέταρ-
τον pro bella quattuor. ] — (6) Cod. Arm. tum
hic tum inférius habet in textu men phsinum,
sed in margine 4memphsinum. — (7) In margine
arm. chaldeum, in textu chaldeis, — (8) Ut
supra. » Ceterum cum hoc fragmento cf. Abydeni
fr. 1.

6.

Syncell. p. 39, B : Πρὸς τούτοις xai Ἄ πολλόδωρος
ὁμοίως τούτοις τερατευόµενος οὕτω λέγει’ « Ταῦτα μὲν
6 Βήρωσσος ἱστόρησε, πρῶτον γενέσθαι βασιλέα "AXo-
pov ἐκ Βαθυλῶνος Χαλδαῖον' βασιλεῦσαι δὲ σάρους
δέχα, xal καθεξῆς Αλάπαρον xal Ἁμήλωνα τὸν dx
. Παντιθίθλων (Πανταθ. cod. A Dindorfü): εἶτα
Αμμένωνα τὸν Χαλθαῖον, ἐφ᾽ οὗ φησι φανῆναι τὸν µυ-
σαρὸν (δεύτερον) Ὠάννην, τὸν Ἀννήδωτον, ἐκ τῆς
Ἐρυθρᾶς. ( ὅπερ᾽λλέξανδρος προλαθὼν εἴρηχε φανῆναι
τῷ πρώτῳ ἔτει' οὗτος δὲ μετὰ σάρους τεσσαράκοντα (2):

BEROSI Ο6ΠΗΛΙΡΑΙΙ

ὁ δὲ Ἀθυδηνὸς (fr. 1) τὸν δεύτερον Ἀννήδωτον μετὰ
σάρους εἴχοσιν EE] εἶτα Μεγάλαρον ἐκ Παντιθίόλων
πόλεως, βασιλεῦσαι Ó' αὐτὸν σάρους ὀχτωχαίδεχα: xal
μετὰ τοῦτον Δάωνον ποιµένα ix Παντιθίθλων βασι -
λεῦσαι σάρους δέκα. ἹΚατὰ τοῦτον πάλιν φησὶ φανῆναι
ἐκ τῆς ᾿Ερυθρᾶς Ἀννήδωτον τέταρτον((ἡ. Euseb.) τὸν
αὐτὴν τοῖς ἄνω ἔχοντα διάθεσιν καὶ τὴν ἰχθύος πρὸς
ἀνθρώπους µίξιν. Εἶτα ἄρξαι Εὐεδώραχον (sic cod. A.
Εὐερώδεσχον Goar. ) x Παντιθίθλων, xal βασιλεῦσαι
σάρους ὀκτωκχαίδεχα. Ἐπὶ τούτου φησὶν ἄλλον φανῆναι
ἐκ τῆς ᾿Ερυθρᾶς θαλάσσης ὅμοιον κατὰ τὴν ἰχθύος πρὸς
ἄνθρωπον µίξιν, ᾧ ὄνομα ὩὨδάχων (Ὁδάκων G. ). Τού-
τους δέ φησι πάντας τὰ ὑπὸ Ὠάννου χεφαλαιωδῶς ῥη-
θέντα χατὰ µέροφ ἐξηγήσασθαι. [Περὶ τούτου Ἀόυ..
δηνὸς (fr. 1) οὐδὲν εἶπεν.] Εἶτα ἄρξαι Ἁμεμψινὸν
Χαλδαῖον ἐχ Λαράγχων" βασιλεῦσαι δὲ αὐτὸν ὄγδοον
σάρους δέχα. Εἶτα ἄρξαι Ὠχτιάρτην Χαλδαῖον ἐχ Λαράγ-
yov, βασιλεῦσαι δὲ σάρους η. Ὠτιάρτου δὲ τελευτή-
σαντος τὸν viov αὐτοῦ Ξμίσουθρον βασιλεῦσαι σάρους
ὀχτωχαίδεχα. ᾿Επὶ τούτου τὸν µέγαν χαταχλυσµόν φησι
γεγενῆσθαι. Ὡς γίνεσθαι ὁμοῦ πάντας βασιλεῖς δέχα,
σάρους δὲ ἑκατὸν εἴχοσι. »

6 a.

Josephus Ant. I, 3, 9 (etex eo Euseb. P. E. IX,
13, p. 415, D, et Syncell. p. 42, A ) : Priscis
hominibus longaevitatem Deus concessittum alias
ob causas, tum vero δι) ἀρετὴν xal τὴν εὐχρηστίαν, ὧν
ἐπενόουν, ἀστρολογίας xol γεωµετρίας,... ἅπερ οὐκ ἦν
ἀσφαλῶς αὗτοῖς προειπεῖν μὴ ζήσασιν ἐξαχοσίους ἔνιαυ-
τούς" διὰ τοσούτων γὰρ ὃ µέγας ἐνιαυτὸς πληρῶται.
Μαρτυροῦσι δέ µου τῷ λόγῳ πάντες oi παρ) Ἕλλησι
xai παρὰ βαρθάροις συγγραψάµενοι τὰς ἀρχαιολογίας.
Καὶ γὰρ xat Μανεθὼν 6 τὴν τῶν Αἰγυπτιαχῶν ποιη-
σάµενος ἀναγραφὴν, xal Βηρωσσὸὺς ὁ τὰ Χαλδαϊχὰ
συναγαγὼν, Μῶχός τε ( xal Μόλος Euseb.) xal Ἔστι-

6.

Preterea Apollodorus simili modo monstrosa narrans
ita habet : « Berosus tradidit primum fuisse regem Alorum
e Babylone Chaldeum. Saris vero decem regnasse, ac dein-
ceps Alaparum ef Amelonem ex Pantibibliis, tum Chal-
deum Ammenonem , cujus tempestate exsecrandum ( se-
cundum) Oannem, Annedotum, e mari Rubro prodiisse
(quem Alexander preoccupato tempore anno primo, hic
autem exactis quadraginta Saris, Abydenus vero secundum
Annedotum post Saros viginti sex visum esse affirmant ) :
tum Megalarum ex Pantibiblorum urbe Saris octodecim
regnasse , Daonumque ex Pantibiblis pastorem Saris decem
in imperio successisse; ac ejus, inquit, tempore, quartus
Annedotus eadem prioribus forma, human: nimirum mixta
piscis specie, e mari Rubro prodiit : addit ille Euedora-
chum ex Pantibiblis Sarís octodecim tyrannidem adeptum,
ac eo moderante alium pristinis parem ( nomen autem erat
Odacon), in quo piscis ad hominem una fuit conjunctio,
rursum e mari Rubro emersisse. Omnes istos cuncta sum-

matim ab Oanne dicta sigillatim et per partes exposuisse
asserit, de quibus nil penitus memorat Abydenus. Eosdem
Amempsinus a Laranchis Chaldzeus princeps ordine octa-
vus saris decem in regno sequutus est; mox Otiartes e
Laranchis Chaldeus saris octo regnavit; eoque ἀείυπείο
filius Xisuthrus saris octodecim sceptra moderatus est;
quo imperante , inquit, famosum illud diluvium contigit ,
adeo ut reges omnes numero decem computentur, quorum
θείας ad Sarorum viginti supra centum spatium prorogetur.

6 a.

Tum propter studium virtutis, tum propter accuratio-
rem astrologi et geometric , quas ipsi artes invenerunt,
usum deus illis prolixiorem largitus est vitam ; quippe qui
nisi ad sexcentos annos (tot enim magnus annus ab-
solvitur) vivendo attigissent, nihil certi predicere potuls-
sent. "Testes autem mihi sunt, quotquot Grecos inter
barbarosque antiquitates prodiderunt ; nam et Manetho re-
rum JEgyptiecarum scriptor, et Berosus, Chaldaicarum
auctor, εί Mochus et Hesti»us, preteresque Hieronymus

FRAGMENTA.

etoc, xal πρὸς αὐτοῖς 6 Αἰγύπτιος Ἱερώνυμος, ot τὰ
«Φοινιχικὰ συνταξάµενοι, συμφωνοῦσι τοῖς ὑπ᾿ ἐμοῦ
λεγομένοις,

Hec Berosus monuerit de regibus loquens per
plures neros regnantibus. Aliter statuit fr. 33, ubi
de sui evi hominum atate dixit.

"m

/*

Syncell. p. 3o, A (cf. fr. 4) : Λέγει γὰρ ὁ αὐτὸς
Ἀλέξανδρος ὡς ἀπὸ τῆς γραφῆς τῶν Χαλδαίων αὖθις
παρακατιὼν ἀπὸ τοῦ ἐνάτου βασιλέως Ἀρδάτου (deb.
Ὀτιάρτου) ἐπὶ τὸν δέχατον λεγόμενον παρ᾽ αὐτοῖς Zi-
σουθρον οὕτως" « Ἀρδάτου δὲ τελευτήσαντος τὸν υἱὸν
αὐτοῦ Ξίσουθρον βασιλεῦσαι σάρους ὀκτωχαίδεχα * ἐπὶ
τούτου µέγαν χαταχλυσμὸν γενέσθαι, ἀναγεγράφθαι δὲ
τὸν λόγον οὕτως) (2) τὸν Κρόνον αὐτῷ κατὰ τὸν ὕπνον
ἐπιστάντα φάναι μηνὸς Δαισίου πέµπτη καὶ δεχάτη
τοὺς ἀνθρώπους ὑπὸ χαταχλυσμοῦ διαφθαρήσεσθαι. Κε-
λεῦσαι οὖν διὰ γραμμάτων πάντων ἀρχὰς xal µέσα
xal τελευτὰς ὀρύξαντα θεῖναι ἐν πόλει ἡλίου Σισπάροις
(Σιππάροις Scaliger), xat ναυπηγησάµενον σκάφος
ἐμθηναι μετὰ τῶν συγγενῶν xal ἀναγχαίων φίλων :
ἐνθέσθαι δὲ βρώµατα xal πόµατα, ἐμθαλεῖν δὲ καὶ ζῶα
πτηνὰ xat τετράποδα, xal πάντα εὐτρεπισάμενον πλεῖν
ἐρωτώμενον δὲ ποῦ πλεῖ; φάναι, πρὸς τοὺς θεοὺς., εὖ -
ξάµενον (εὐξόμενον Scal.) ἀνθρώποις ἀγαθὰ γενέσθαι.
(3) Τὸν δ) οὐ. παραχούσαντα ναυπηγῆσαι σχάφος τὸ
μὲν μῆχος σταδίων πέντε ( quindecim, Eus.), τὸ δὲ
πλάτος σταδίων δύο" τὰ δὲ συνταχθέντα πάντα συνθέ-

50t

σθαι, xal γυναῖκα καὶ τέχνα xal τοὺς ἀναγχαίους φί-
λους ἐμθιθάσαι,

4. Γενομένοβ δὲ τοῦ χαταχλυσμοῦ χαὶ εὐθέως λή-
ξαντος, τῶν ὀρνέων τινὰ τὸν Ξίσουθρον ἀριέναι. Τὰ δὲ
οὗ τροφὴν εὑρόντα οὔτε τόπον ὅπου χαθίσαι, πάλιν ἕλ-
θεῖν εἷς τὸ πλοῖον. Γὸν δὲ Ξίσουθρον πάλιν µετά τινας
ἡμέρας ἀφιέναι τὰ ὄρνεα ταῦτα δὲ πάλιν cle τὴν
ναῦν ἐλθεῖν τοὺς πόδας πεπηλωμένους ἔχοντα. Τὸ δὲ
τρίτον ἀφεθέντα οὖκ ἔτι ἐλθεῖν εἰς τὸ πλοῖον. "Tov δὲ
Ἐίσουθρον ἐννοηθῆναι γῆν ἀναπεφηνέναι, διελθόντα τε
τῶν τοῦ πλοίου ῥαφῶν µέρος τι xal ἰδόντα προσοχεῖλαν
τὸ πλοῖον ὄρει τινὶ ἐκθῆναι μετὰ τῆς γυναικὸς xal τῆς
θυγατρὸς καὶ τοῦ χυθερνήτου προσχυνήσαντα τὴν γῆν
x«l βωμὸν ἱδρυσάμενον xal θυσιάσαντα τοῖς θεοῖς γενέ-
σθαι μετὰ τῶν ἐκθάντων τοῦ πλοίου ἀφανη. (6) Τοὺς
δὲ ὑπομείναντας ἐν τῷ πλοῖῳ, μὴ εἰσπορευομένων τῶν
περὶ τὸν Ξίσουθρον (aliter Euseb.), ἐκθάντας ζητεῖν
αὐτὸν ἐπὶ ὀνόματος βοῶντας' τὸν δὲ Ξέσουθρον αὐτὸν μὲν
αὐτοῖς οὐκ ἔτι ὀφθῆναι, φωνὴν δὲ ἐκ τοῦ ἀέρος γενέσθαι
χελεύουσαν ὡς δέον αὐτοὺς εἶναι θεοσεθεῖς. xal γὰρ (vgo
παρ᾽) αὐτὸν διὰ τὴν εὐσέθειαν πορεύεσθαι μετὰ τῶν θεῶν
οἰχήσοντα. Της δὲ αὐτῆς τιμῆς καὶ τὴν γυναῖχα αὐτοῦ
χαὶ τὴν θυγατέρα xai τὸν χυβερνήτην µετεσγηκέναι.
(e) Εῑπέ τε αὐτοῖς ὅτι ἑλεύσονται πάλιν el; Βαθυλῶνα,
xat ὡς εἵμαρται αὐτοῖς ἐκ Σισπάρων (1. Σιππάρων )
ἀνελομένοις τὰ γράμματα διαδοῦναι τοῖς ἀνθρώποις,
καὶ ὅτι εἰσὶν ὅπου ἡ χώρα Ἁρμενίας ἐστί. Τοὺς δὲ
ἀχούσαντας ταῦτα θῦσαί τε τοῖς θεοῖς xal πέριξ (scr.
πεζῃ; pedestri itinere Eus.) πορευθΏναι e; Βαθυλῶνα.

JEgyptius, qui Pheenicum res prosecuti sunt, uno mihi
omnes ore suffragantur.
7.

Eusebius Arm. p. 14 ed. Mai. : Alexandri Polyhistoris
de diluvio. Ex eodem quo dictum est libro. — Defuncto,
inquit , Olirtae, filium hujus Xisuthrum lenuisse re-
gnum saris octodecim , sub eogue magnum diluvium
esse conflatum. Sic autem accuratius narrationem
scripto persequitur. (2) Saturnum , ait, illi in somnio
pradixisse die quintadecima mensis Dcsii fore ut ho-
snines a diluvio perirent. Mandavisse ilaque ut libros
omnes , primos nimirum , medios el ultimos, terra in-
fossos in Solis urbe Siparis poneret : tum navim strueret,
eamque cum consanguineis et familiaribus conscende-
ret ; congeslisque illuc esculentis atque poculentis,
inductis etiam belluis et volatilibus ac quadrupedibus
cunctaque supellectile , paratus esset ad navigandum.
Quarenti autem quonam cursus dirigendus esset , re-
spondisse ad deos, et orandum quo hominibus bene esset.
(3) Eum vero haud recusasse quominus navigium com-
pingeret longum stadia quinque, latum duo : cuncta,
qua mandata sibi fuerant, efficienda curasse : vxorem,
filios et familiares eodem introduzisse.

4. Ingruente demum diluvio et mox decrescente,
misisse Xisuthrum quadam volatilia, que quum ne-
que escam neque locum, ín quo considerent, invenis-
sent, reversa in navim recepta sunt. Rursus diebus ali-

quot post emisisse aves alias, qua item ad navem
regressa sunt pedibus luto infectis. Tertio denique di-
missa aves quum ad navim non reverterentur, cogno-
visse Xieuthrum lerram prorsus esse patefactam.
Tunc navis tecto partim effracto , navim ipsam monti
cuidam innilentem vidisse : moxque ipsum cum uxore
Jiliaque una eli navis architecto exscendisse, ac pro-
num terram esse veneratum,, struciaque ara diis sa-
crum ob(ulisse : quo facio, cum iis, qui secum navi
exierant , nusquam comparuisse. (5) Reliquos autem
qui in navi substiterant, neque cum Xisuthri comitatu
egressi erant, facto moz excensione eum qucaritasse ,
eundemque oberraníes nomine inclamasse. At vero
Xisuthrum haud ultra se conspiciendum dedisse , vocc
tantum ex aere missa , deos, ut colerent mandavisse :
nam el se religiosce pielalis ergo ad deorum venisse
habitacula , eodemque honore uxorem quoque suam et
filiam et navis architectum frui. (6) Tum se magnopere
auctorem iis esse, ut Babylonem redirent, et ex deo-
rum mandato, qui ín Siparis urbe conditi fuerant,
libros effoderent atque hominibus traderent. Locum
autem , in quo navi egressi tunc insisterent , Armenio-
rum esse regionem. . Hec omnia edoctos, celebrato
diis sacrificio, Babylonem pedestri itinere contendisse.
(7) Ejus navigii, quod demum substitit in Armenia,
fragmentum aliquod in Cordicorum Armeniaco monte
nostra adhuc «tate reliquum esse aiunt Quin et

$02

(7) ToU δὲ πλοίου τούτου χαταχλιθέντος dv τῇ Αρμενία
ἔτι µέρος τι ἐν τοῖς Κορδυαίων ὄρεσι τῆς Αρμενίας
διαµένειν, xal τινας ἀπὸ τοῦ πλοίου χοµίζειν ἀποξύον-
τας ἄσφαλτον, χρᾶσθαι δὲ αὐτῇ πρὸς τοὺς ἁποτροπια-
σμούς. Ἑλθόντας οὖν τούτους si; Βαθυλῶνα τά τε ix
Σισπάρων γράμματα ἀνορύξαι xal πόλεις πολλὰς κτί-
ζοντας καὶ Ἱερὰ ἀνιδρυσαμένους πάλιν ἐπιχτίσαι τὴν
Βαθυλῶνα.

Τούτων δὴ ἀπὸ Ἀλεξάνδρου τοῦ Πολυΐστορος, ὡς ἀπὸ
Βηρώσσου τοῦ τὰ Χαλδαϊκὰ ψευδηγοροῦντος προχειµέ-
vy X1. )

Σιππάρων ] « Sipparenorum urbem, ubi dei
jussu dicitur abscondidisse Xisuthrus ante diluvium
hbros de prima rerum origine... eandem esse ρα”
taverim cum Hippareno, ubi Plinio teste (H. N. VI,
3o) inschola doctrinz arcana tradebant Chaldzi di-
scipulis. In sua urbe malebant evenisse, quz erant
memoratu digna. Idem fortssse statuendum de
Borsippenorum oppido (v. fr. 16), quo se recepisse
dicitur a Beroso Babyloniorum rex ultimus Na-
bonnedus, quum Babylon ürbs a Cyro Persa
oppugnaretur. Si, qus nonnullorum est opinio,
potius Xenophonti ( Cyrop. VII, 5)credere debea-
mus, Babylone in urbe ipsa obsessum et interfe-
ctum esse Nabonnedum , eo ipso non leve accedit
rei nostre momentum. In suam urbem, et quasi
ad se, omnibus amissis, confugisse, ibique obses-
sum et denique captum esse ultimum Babyloniorum
regem, Chaldeus auctor vane gloriabatur. » R1-
CHTER. p. 20. — 6$ 7 τοῦ δὲ πλοίου... ἁποτροπια--
σμοὺς] e Beroso citat etiam Josephus Ant. Jud, 1,
3, 6, atque ex Josepho Euseb. P. E. IX, 11, p. 414,
B; Zonaras p. 19; Hieronymus De loc. Hebraic.
v. atrarat. Cf. Nicolaus Dam. fr. 77.

- 8.

Josephus Ant. Jud. 1, 7, a : ἨΜνημονεύει δὲ τοῦ
πατρὸς ἡμῶν Ἀθράμου Βηρωσσὺς οὐκ ὀνομάζων, λέγων

δὲ οὕτως: « Merk τὸν καταχλυσμὸν δεκάτῃ vei,

παρὰ Χαλδαίοις τις ἦν δίχαιος ἀνὴρ xoi μέγας xol τὰ
οὐράνια ἔμπειρος. »
(9-)

Moses Chorenens. Hist. Arm. I, c. 5 : MiAi

BEROSI CHALDAET

vero libitum est narrationis meee initium ordiri
e dilecta mea ceterisque veraciore Sibylla Bero-
siana, quae hec dicit : « Ante turrim ac priusquam
generis humani sermo multiplex factus est et va-
rius, post Xisuthri autem in drmeniam navigatio-
nem, Zerovanus, Titan ac Japetostkes principa-
tum terree tenuere. (Qui mihi videntur esse Semus,
Chamus et Japhetus.) Hi, ut tradit, quum orbis
totius imperium inter se partiti essent, superbia
accensus ceteris ambobus dominari oluit Zeroea-
nus, quem hic Zoroastrem Magum, Bactrianorum
regem , fuisse dicit , qui fuit Medorum principium
ac deorum pater ; aliaque multa de eo fabulatur,
quee nunc repetere instituto nostro alienum est. Ita-
que Zerosano, ut refert , vim afferemti Titan Ταρε-
tosthesque restiterunt, belloque cum eo cottenderunt,
propterea quod filios suos reges omnibus constituere
cogitabat. Quam inter concertationem occipaoit
Titan partem aliquam ez hereditariis Zerovani
finibus. Tum vero interponens se soror eorum 4stli-
cia suis delinimentis tumultum sedavit, interque
eos coneeniebat, ut imperium Zerovanus haberet.
Jurejurando autem inter se paciscuntur, sese omnem
deinceps Zerovani stirpem virilem interfecturos , ut
ne proles ejus ipsis imperaret ; ad eamque rem stre-
nuos quosdam ex Titanibus viros mulierum partibus
praficiunt, Qui quum ad jurisjurandi pactionem
necassent duos, soror eorum 4stlicia cum Zerovani
uroribus consilium init, quibusdam de Titanibus
persuadendi, ut ceteros pueros conservarent atque
ἐπ Orientem asportarent ad montem quendam quem
Deorum Conjectum appellarunt , qui nunc Olympus
vocatur. »

Hsc quatenus ex Beroso fluxerint, in medio
relinquo. Idem valet de iis , quz ex Sibylla nostra
refert Alexander Polyhistor,

IO.

Syncell. p. 44, C : Ἀλεξάνδρου τοῦ Πολυΐστορος
περὶ τῆς πυργοποιίας' « Σίθυλλα δέ φησιν, ὁμοφώνων
ὄντων πάντων ἀνθρώπων, τινὰς τούτων πύργον ὕπερμε-
Τέθη οἰχοδομῆσαι, ὅπως elc τὸν οὐρανὸν ἀναθῶσι. ToU
δὲ θεοῦ ἀνέμους ἐμφυσήσαντος ἀνατρέψαι αὐτοὺς , καὶ

ο ..”..”.-.”--Ύ--------------ο--ο ο ο οοοσὌώώ«ώ«4λ ρω ο μμ μμ. EE

erasum bitumen quidam inde referunt , remedii amu-
letique causa ad. infausta quaque averruncanda. Illi
autem. Babylonem profecti , libros ex urbe Siparis ef-
fodisse , oppida multa condidisse , fana Deorum stru-
xisse, Babylonenuue restituisse feruntur. [Qua hac-
tenus dicta sunt ; prostereaque turris erdificium memo-
rat Polyhisfor paene ad literam cum libris Mosis hoc
pacto consentiens. Vide fr. 10.)

Patris nostri Abrahanii etiam Berosus, suppresso tamen
nomine, his verbis meminit ; « Post diluvium generatione

decima apud Chaldzos vir quidam erat jostus et eximius
et rerum celestium peritus. »

10.

Ex Alexandre Polyhistore de turris opificio. Sibylla
hzc dicit : « Quum universi homines uno eloquio uteren-
tur, turrim &xdificaverunt excelsissimam, quasi ad celum
per eam ascensuri. Dii vere procellis immissis eos subver-
terunt, et suam cuique Knguam dederunt; quse causa
fuit , ut urbe illa Babylonis vocabulum acceperit. Post di-
luvium autem Titanem et Prometheum exstitisse. » Et his
quidem verbis Alexander turris opificio testimonium ferens,

FRAGMENTA. 503

ἴδίαν ἑκάστῳ φωνὴν δοῦναι, διὸ δὴ Βαθυλῶνα τὴν
πόλιν χληθῆναι μετὰ δὲ τὸν χαταχλυσμὸν 1ιτᾶνα xal
Προμηθέα γενέσθαι.» Καὶ τὰ μὲν τῆς πυργοποιίας
λέξανδρος ταῦτα μαρτυρῶν καὶ αὐτὸς Βαθυλῶνα διὰ
τὴν σύγχυσιν χληθῆναι τὴν πρὸ πολλῶν µυριάδων ἐτῶν
µυθολογουµένην παρ᾽ αὐτοῖς βεθασιλευχέναι.

Eusebius Arm. p. 17 mai:

Alexandri Polyhistoris de turris edificio,

Sibylla ait omnes homines una lingua utentes
turrim illam celsissimam extruxisse, ut in coelum
conscenderent : Deum vero fortissimum vento afflato
eandem turrim dejecisse, peculiaremque singulis
sermonem tribuisse, ideoque et urbem Babylonem
esse appellatam. Mox post diluvium Titanum atque
Prometheum ezstitisse : tum etiam a Titano bello
Saturnum esse appetitum. De turris asdificio hac-
tenus.

« Consonant huic loco Joseph. Antiq. I, 4;
Euseb. P. E. IX , 14 (p. 417, B); Epiphan. Heres.
I; Cyrill. In Julian. I. p. 9ed. Lips.; Cedren. p. 11
ed. Paris. 1647, aliique scriptores, quos inter Cho-
renensis Histor. I, 8. Jam et in Sibyllino libro tertio
v. 35 sqq. hsec habentur : ὁπόταν μεγάλου θεοῦ τε-
λέωνται ἀπειλαὶ x. τ. À. » Mar. Cf. Abydeni fr. 5.

lI.

Pergit Eusebius p. 17 : Predictis autem hac
addit idem Polyhistor : « Post diluvium imperitasse
regioni Chaldeorum Evezium (Εὐήχοον Sync.) ne-
ris quattuor : inde imperium exceptum a filid ejus
Chomasbelo neris quattuor cum sossis quinque, 4
Xisuthro et a diluvio, donec Medi Babylonem oc-
eupgrunt, summam regum sex supra octoginta
supputat Poly histor, singulosque nominatim e Be-
rosi libro recenset. Ex horum autem omnium eeta-
tibus tres myriades annorum conficit, praetereaque
annos ter mille et unum supra nonaginta (1). Post
hos qui successione inconcussa regnum obtinuerant,
derepente Medos collectis copiis Babylonem cepisse
ait, ibique de suis tyrannos constituisse. Hinc no-
ana quoque tyrannorum Medorum edisserit octo,
annosque eorum viginti quattuor supra ducentos ac
rursus undecim reges et annos [octo supra quadra-
ginta, Hzc ex margine. In cod. lacuna ] : tuz: et

Chaldeeos : reges. quadraginta novem, annosque
quadringentos et octo supra quinquaginta, | Postea
et Arabes novem reges, annosque ducentos qua-
draginta quinque. Horum annorum recensione
perscripta, de Samiramide quoque narrat que
imperavit Assyriis (a). Rursumque distincte admo—
dum nomina regum quadraginta quinque enumerat,
lisque annos tribuit viginti ser. supra quingentos.
Post hos ait exstitisse Chaldaeorum regem, cui no-
men Phulus erat : quem. Hebreorum quoque hi-
storia memorat, quemque item Phulum appellat.
Hic Judeam invasisse dicitur. Deinde Polyhistor
Senecheribum rcgno potitum esse ait : quem quidem
Hebreorum libri regnantem referunt imperante Eze-
chia et prophetante Isaia. Ait autem diserte divinus
liber (Regg. IV, 18, 13) : « 4nno quartodecimo
Ezechice regis ascendisse Senecheribum ad urbes
Jude munitas, easque cepisse. » Cujus rei peracta
historia, subdit : « Et regnavit 4sordanes filius
ejus pro eo (cap. 19, 37). » Rursusque pergens, ea
tempestate ait cegrotasse Ezechiam (c. 20, 7). Tum
ctiam ordinatim eodem tempore Marudachum Bat.
danem Babyloniorum regem misisse oratores cum
literis et muneribus ad Ezechiam (c. ao, 11). H«c
tradunt Hebraeorum scripturae, Et quidem Seneche-
ribum, cum cujus filio 4sordane nec non Marudacho-
Baldane, Chaldeorum quoque historiographus
memorat : cum quibus etiam Nabuchodonosorum,
uti mox dicetur. Hac autem ratione de iis scribit
(v. fr. 12).

(1) Hzc emendanda ex Syncello p. 78, C : Ἁλέ-
ξανδρος ὁ Πολυΐστωρ ix τοῦδε τοῦ |Bus' κοσμιχοῦ ἔτους.
βούλεται πάλιν τὴν μετὰ τὸν χαταχλυσμὸν τῶν Χαλ.
δαίων βασιλείαν χατάρζασθαι, μυθολογῶν διὰ σάρων-
xal νήβων xal σώσσων βεθασιλευχέναι Χαλδαίων xal
Μήδων βασιλεῖς πσ’ ἐν τρισµυρίοις ἔτεσι καὶ — 54
(34090), τοῦτ᾽ ἔστιν ἐν σάροις 0' xai νήροις β΄ xal
σώσσοις Ἠ'... Ἀπὸ δὲ τούτου τοῦ χρόνου τῶν wc (δύο.
(δεύτερον libri) μὲν Χαλδαίων βασιλέων, Εὐηχίου
xal Χωμασθήλου, πδ δὲ Μήδων) Ζωροάστρην xoi
τοὺς μετ αὐτὸν C Χαλδαίων βασιλεῖς εἰσάγει, ἔτη
χρατήσαντας ἡλιαχὰ ρά, 6 αὐτὸς Πολυίστωρ , οὐχ ἔτι.
διὰ σάρων xai νήρων xal σώσσων xal τῆς λοιπῆς ἁλό,
γου μυθικῆς ἱστορίας, ἀλλὰ διὰ ἡλιαχῶν ἐτῶν.

$

Babylonem ab enafa in ea confusione vociatam scribit,
quam ipsemet apte plures myriadas annorum sub imperio
Babyloniorum fingit exstitisse. )

11.

Ab anno praesente mundi 2405 Alexander Polyhistor
Chaldaeorum regnum post diluvinm continuata serie pro-
pagatem resumere molitur, octoginta sex Chaldacorum Μο:
dorumque reges per quandam Sarorum, Nerorum et Sos-
sorum seriem annis millibus triginta quattuor ef nonaginta ,

hoc est saris novem , neris duobus et soesis octo regnasse
commentus. Ab tempore octoginta sex prsefatorum ( quo-
rum duo, Euechius scilicet et Chomasbelus , Chaldeorum,
reliqui octoginta quattuor Medorum reges erant) Zoroa-
Strem et septem Chaldzorum reges eum sequutos annis so.
laribus 190 imperantes, non uMerius saris, neris et sossis
reliquisve fabulosm historite absurditatibus, sed- legilimo
solarium annorum cursu habita numerandi ratione, Po-
l| yhistor idem inducit.

$04

Igitur pro annis 32991 Syncellus exhibet 34090;
sed sossorum numerus quem Syncellus dicit,
nonnisi 34080 amnos continet, uti in margine
Syucelli recte notatum est. — De numero 432000,
utpote rotundo, vide Bohlen, Das aite JAdien t. II,
Ρ. 391 sqq. et Volney. l. 1. p. 363. Qui deinde
apud Eusebium póhuntur octo tyranni Medi, nu-
mero respondent Zoroastro ejusque successoribus
septem, quos Syncellus regnasse dicit annos 190;
apud Euseb. Arm. sunt anni 224, vel, ut in mar-
gine notatum est, ann. 243 (72189 -- 45). Se-
quuntur reges undecim , qui quot annis regnave-
rint, in textu non legitur ; lacunam Majus explevit
ex marginis nota, ubi numerus 48. Fortasse in
Graecis erat 45 (confusis siglis µε’ et µη’). Quod si
est, anni 234 ita orti esse videntur, ut duarum dy-
nastiarum tempora temere in unum sint conflata.
Ceterum apud Syncellum de undecim Eusebii re-
gibus altum est silentium. — Qui deinceps memo-
rantur Chaldzi reges et Arabes, eorum apud Syn-
cellum longe alia ratio est p. 9o, C, et p. 93, A : ubi
7 recenset Chaldaeos, qui regnant annis 225;
deinde 6 Arabes regnantes per ann, 215. His tre-
decim regnis ex Syncelli computo expletur tempus,
quod inter diluvium et regnum Assyriorum inter-
jectum est. Nomina primi et secundi regis sunt
Εὐήχιος et Χωμάσαθηλος, ut apud Berosum quoque
primi successores Xisuthri nominantur, Hec igitur
ex aliis plane fontibus derivata sunt.

(2) Aucher. vertit : Post quos annos etiam ipsam
Semiramidem in Assyrios dominatam esse tradit.
Qui mox ponuntur anni 526 apte comparantur
cum annis 520, per quos secundum Herodotum
Assyrii regnasse dicuntur. Numerus regum : 45
fortasse corruptus est, Erroris occasionem prebere
potuit numerus 245 qui in laterculo regum pro-
xime antecessit.

*

II 8.

Syncell. p. 207, B : Ἀπὸ δὲ Ναθονασάρου τοὺς χρό-
νους τῆς τῶν ἀστέρων κινήσεως Χαλδαῖοι ἠχρίδωσαν,
xai ἀπὸ Χαλδαίων ol παρ) Ἕλλησι μαθηματικοὶ λα-
θόντες, ἐπειδὴ, ὡς ὃ Ἀλέξανδρος xal Βήρωσσός φασιν
οἱ τὰς Χαλδαϊχὰς ἀρχαιολογίας περιειληφότες, Na6o-
νάσαρος συναγαγὼν τὰς πράξεις τῶν πρὸ αὐτοῦ βασι-
λέων ἠφάνισεν, ὅπως ἀπ᾿ αὐτοῦ ἡ καταρθίµησις γίνεται
τῶν Χαλδαίων βασιλέων,

Eusebius in Excerptis suis negligenter sane factis
neque Nabonassari neque successorum ejus men-
tionem facit; omisit hec omnia, ut ad ea prope-

11 a.
Jnde a Nabonasaro tempora motüs astrorum diligenter
annotarunt Chaldaei , et a Chaldaeis edocti Graecorum ma-
thematici; quandoquidem uf, Alexander et Berosus , Chal-

hen — ——————— À—— ————BáÓÓOA Ea A Ao"CoIRRpVÍ4cL.€.. LLLA ——————

ΒΕΒΟΡΙ CHALDEI

raret, que cum Judzorum historia conjuncta sunt.
Vide Niebuhr. Kleine histor, Schften p. 195 sqq.

12.

Eusebius Arm. p. 19 ed. Mai:

Ejusdem Alexandri de Senecheribo deque Na-
buchonosoro eorumque rebus gestis et strenuis fa-
cinoribus.

Postquam regno defunctus est Senecheribi frater,
et post Παρίσα in Babylonios dominationem, qui
quidem non expleto trigesimo die a Marudacho
Baldane interemptus est | Aucher. vertit: Postquam
regnasset frater Senecharibi et deinde postquam
Acises in Babylonios dominatus esset, et necdum tri-
ginta, quidem diebus regnum tenuisset, a Marodach
Baladano occisus est ), Marudachus ipse Baldanes
tyrannidem invasit mensibus sex, donec eum sustulit
vir quidam nomine Elibus, qui et in regnum suc-
cessit. Hoc postremo tertium jam annum regnante ,
Senecheribus rez Assyriorum copias adversus Ba-
bylonios contrahebat, proslioque cum iis conserto,
superior evadebat:: captumque Elibum cum familia-
ribus ejus in 4ssyriam transferri jubebat. — Is igi-
tur Babyloniorum potitus filium suum Asordanem
( 4Msordanium Aucher. ) eis regem imponebat; ipse
autem in Assyriam reditum maturabat. Mox quum
ad ejus aures rumor esset perlatus, Grecos im. Ci-
liciam coactis copiis bellum transtulisse, eos pro.
tinus aggressus est, proelioque inito, multis suorum
amissis, hostes nihilominus profligavit : suamque
imaginem , ut esset victoriae monumentum , eo loco
erectam reliquit : cui Chaldaicis literis res a se ge-
stas insculpi mandavit ad memoriam temporum
sempiternam. | Tarsum quoque urbem ab eo stru-
ctam ait ad Babylonis exemplar, eidemque nomen
inditum Tharsin. Jam et reliquis Senecherimi (sic)
gestis perscriptis, subdit eum annis vixisse regnan-
tem octodecim, donec ei structis α filio drdu-
muzanc (1) insidiis exstinctus est. Heec. Polyhistor
[cf. Abyden. fr. 7].

Jam etiam tempora cum narratione divino-
rum librorum congruunt. Sub Ezechia enim Sene-
cherimus regnavit , uti Polyhistor innuit annis octo-
decim : post quem ejusdem filius annis octo : tum
annis viginti et uno Sammughes : itemque frater hu-
jus viginti et uno : deinde Nabupalassarus ( Nabu-
plasar Aucher. ) annis viginti : denique Nabucodros-
sorus (2) tribus annis supra quadraginta : ita ut a
Senecherimo ad Nabucodrossorum octoginta et octo
anni excurrant, Jam si quis Hebraeorum libros

daicarum antiquitatum collectores , tradunt, Nabonasarus
que de priorum regum rebus gestis exstabant collecta
delevit , eo consilio, ut ab ipso regum Chaldzeorum, enume-
vatio inciperet.

FRAGMENTA.

scrutetur, paria dictis inveniet, Namque post Eze-
chiam residuis Judeeis Manasses imperat Ezechiae
filius quinque annis et quinquaginta ( Regg. IV, 21,
1), deinde 4mosus (sic pro Ammone Biblia Arme-
niaca ) annis duodecim : tum Josias triginta annis
et uno : postea Joachimus, sub cujus regni primor-
diis occupaturus Hierosolyma Nabuchodonosorus su-
pervenit , captivosque Judaros Babylonem transtulit
(c. 24, 1). 4tqui ab Ezechia ad Nabuchodonoso-
rum anni octo excurrunt et octoginta, quot nimi-
rum Polyhistor ex historia Chaldaica supputavit.

3. His omnibus absolutis, pergit. denuo Poly-
histor res aliquot etiam a Senecheribo gestas ex-
ponere, deque hujus filio eadem plane ratione
scribít qua libri Hebraeorum, accurateque admo-
dum cuncta edisserit. Pythagoras sapiens fertur ea
tempestate sub. his regibus exstitisse (cf. Abydeni
fr. 1). Jam post Sammughem imperavit Chaldeis
Sardanapallus viginti annis et uno. ** (4) Isad 4s-
dahagem (4styagem Aucher.) qui erat. Medicee
gentis preeses et satrapa , copias auxiliares misit,
videlicet ut filio suo Nabucodrossoro desponderet
Amuhiam e filiabus 4sdahagis unam. (5) Deinde
Nabucodrossorus dominatus est tribus annis supra
quadraginta , qui et collecto exercitu impressionem
faciens, Judeeos | Phaenices et Syros in servitutem
redegit. Neque sane opus est me pluribus confirmare
Polyhistorem (tem in his cum hebraica historia con-
gruere. (6) Post Nabucodrossorum regnat ejus filius
Amilmarudochus annis duodecim ( deb. duobus),
quem Hebraeorum litere IImarudochum appellant.
Moz Polyhistor ait imperavisse Chaldeis Negli-
sarum annis quattuor : deinde Nabonedum annis se-
ptemdecim., Eo rege Cyrus Cambysis Baby lonicam re-
gionem copiis invasit, qufcum NNabonedus certamine
inito, victus se fuga proripuit. Regnavit autem Ba-
bylone Cyrus annis novem, donec in planitie Daha-
rum aliopraelio conserto periit. Tum imperium tenuit
Cambyses annis octo : deinde Darius annis sex et
triginta : deinde Xerxes ceterique Persarum reges.

Jam vero de Chaldceorum regno uti breviter dis-
tincteque tractat. Berosus, ita prorsus loquitur et
Polyhistor : ex quibus manifestum est, Nabucho-
donosorum armata manu cepisse Judaeos. 4b hoc
autem ad Cyrum Persarum regem anni septuaginta
conflantur. — Postrema fragmenti pars ad librum
tertium pertinet,

(1) Mrdumuzane ] « in margine Ardamuzane; et
quidem apud IV Reg. XIX, 35, et Josephum An-
tiquit. Jud. X, 1, Senecheribus interficitur a filiis
Adremelecho et Sarasaro, qui a Chorenensi Hist,
I, 22 dicuntur 4Adramelus et Sanasarus. » Mai.

605

Ad 6 4 cf. Syncell. p. 310, B: Τοῦτον (Ναθοπαλά--
σαρον τὸν πατέρα τοῦ Ναθουχοδονόσωρ] 6 Πολυΐστωρ
Ἀλέξανδρος Σαρδανάπαλλον καλο πέµψαντα πρὸς
Ἀστυάγην σατράπην Μηδίας xal τὴν θυγατέρα αὐτοῦ
Αμυΐτην (Ἀρωΐτην Goar.) λαθόντα νύμφην εἷς τὸν
viv αὐτοῦ Ναθουχοδονόσωρ. Οὗτος στρατηγὸς ὑπὸ Σά-
βαχος τοῦ Χαλδαίων βασιλέως σταλεὶς, χατὰ τοῦ αὐτοῦ
Σάραχος εἰς Νίνον ἐπιστρατεύει’ οὗ τὴν ἔφοδον πτοηθεὶς 6
Σάραχος ἑαυτὸν σὺν τοῖς βασιλείοις ἐνέπρησε, καὶ τὴν
ἀρχὴν Χαλδαίων καὶ Βαθυλῶνος παρέλαθεν 6 αὐτὸς
Ναθοπαλάσαροςς, 6 τοῦ Ναθουχοδονόσωρ πατήρ.

Narratio turbata, Ἀστυάγης Syncelli et 4sdaAa-
ges Eusebii idem esse videtur atque Cyazares rex
(σατράπης) Medorum, uti bene monet Niebuhr. KT.
Schften p. 307, ubi vide. Deinde Nabopalassarus
non potest idem esse cum Sardanapallo , qui idem
esse debet cum fratre Sammughis, uti postulant quz
apud Eusebium leguntur de tribus regnis Sammu-
ghis (an. 21), ejusque fratris (an. a1) et Nabopa-
lassari (a. 20). Quodsi in seqq. Eusebius $ 3 post
Sardanapallum statim Nabucodrosorum regnasse
dicit, id explicari nequit, nisi antiqua textus cor-
ruptione, qua Nabupolassaris mentio excidit. Ita-
que post verba : Sardanapallus viginti annis et uno,
supplendum est : et Nabupolassarus annis viginti.
Porro Sardanapallus et Saracus nomina unum
eundemque regem Assyriorum Babyloniorumque
designant, sive quod alterum nomen scripture
compendio in alterum abiit, sive quod utrumque
in usu fuit. Ipsa historia ex Abydeno (fr. 17) re-
fingenda. Scilicet hoste adventante, Sardanapal-
lus Nabopalassarum ducem miserat Babylonem. Is
vero, defectionem ab Assyriorum rege moliens, cum
Cyaxare fedus et cognationem contraxit, deinde
bellum movit, Sardanapallumque ad incitasredegit,
atque ita Babylonie dominationem adeptus est.

[ad 6 6 ] annis duodecim (16); δύο (β΄) Josephus
(v. fr. 14) C. Apion. I, 19 et Ant. Jud. X, 11,2;
Syncell. p. 236, A, et Canon astronom. V. Clinton.
F. H. II, p. 388 not. ^. ed. tert. Ibidem vide de
reliquorum regum temporibus disputationem
uberrimam,

De Senacheribo Berosum laudavit etiam Jose-
phus loco nunc lacunoso in Antiq. Jud. X, 1, 4,
p. 369 ed. Didot. : 'AJA& xai Βπηρωσσὸς 6 τὰ Χαλ-
δαϊχὰ συγγραφάµενος μνημονεύει τοῦ βασιλέως Zava.-
χηρίδου, καὶ ὅτι τῶν Ἀσσυρίων ἦρχε καὶ ὅτι πάση ét
στρατεύσατο τῇ Ἀσίᾳ καὶ τῇ Αἰγύπτῳ λέγων οὕτως. "**

.13.

Josephus Ant. Jud. X, 2, a, p. 379 ed. Did. :
Μνημονεύει δὲ τοῦ Βαθυλωνίων βασιλέως Βαθάδα Βη-

------.--......Ὀ.Ὀ ο ο... ο --..Ἀἀ{ἦὧ«ἁ|͵..------.-----------µ-----------ευε-κή

1 3 ᾳ
Babade Babyloniorum regis Berosus quoque meminit.

906

ῥωσσός. Idem Merodaclh Baladan in LXX, vel ut
Euseb. supra fr. 12. init., Marudachus Baldanes.

E LIBRO TERTIO.
14.

E libro tertio petita est postrema pars fragmenti
duodecimi.

Josephus C. Apion.I, 19: Λέξω δὲ νῦν ἤδη τὰ παρὰ
Χαλδαίοις ἀναγεγραμμένα xat ἱστορούμενα περι ἡμῶν,
ἅπερ ἔχει πολλὴν ὁμολογίαν καὶ περὶ τῶν ἄλλων τοῖς
ἡμετέροις γράµµασι. Μάρτυς δὲ τούτων Βηρωσσὸς,
ἀνὴρ Χαλδαῖος μὲν τὸ Ὑένος, γνώριμος δὲ τοῖς περὶ
παιδείαν ἀναστρεφομένοις, ἐπειδὴ περί τε ἀστρονομίας
xal περὶ τῶν παρὰ Χαλδαίοις φιλοσοφουμένων αὐτὸς
el; τοὺς Ἕλληνας ἐξήνεγκε τὰς συγγραφάς, Οὗτος
τοίνυν 6 Ἑηρωσσὸς ταῖς ἁρχαιοτάταις ἐπαχολουθῶν
ἀναγραφαῖς περί τε τοῦ γενοµένου χαταχλυσμοῦ xal
τῆς ἐν αὐτῷ φθορᾶς τῶν ἀνθρώπων, χαθάπερ Μωῦσῆς
οὕτως ἱστόρηχε' xal περὶ τῆς λάρναχος, ἐν ᾗ Νῶχος
6 τοῦ γένους ἡμῶν ἀρχηγὸς διεσώθη, προσενεχθείσης
αὐτῆς ταῖς ἀχρωρείαις τῶν ᾽Αρμενίὼν ὁρῶν. Ἑΐτα τοὺς
ἀπὸ Νώχου καταλέγων xat τοὺς χρόνους αὐτοῖς προστι-
θεὶς, ἐπὶ Ναθοπαλάσσαρον παραγίνεται, τὸν Βαθυλῶ-
vo; xai Χαλδαίων βασιλέα, xal τὰς τούτου πράξεις
ἀφηγούμενος λέγει, τίνα τρόπον πέµψας ἐπὶ τὴν Αἴ-
γυπτον xol ἐπὶ τὴν ἡμετέραν γῆν τὸν vlov τὸν ἑαυτοῦ
Ναθουχοδονόσορον μετὰ πολλῆς δυνάµεως, ἐπειδήπερ
ἀφεστῶτας αὐτοὺς ἐπύθετο, πάντων ἐκράτησε, xai τὸν
vaby ἐνέπρησε τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις, ὅλως τε πάντα
τὸν παρ ἡμῶν λαὸὺν ἀναστήσας el; Βαθυλῶνα µετῴχι-
σεν. Συνέθη δὲ καὶ τὸν πόλιν ἐρημωθῆναι χρόνον ἐτῶν
ἑθδομήκοντα µέχρι Κύρου τοῦ Περσῶν βασιλέως.

BEROSI CHALDAEI

Κρατῆσαι δέ φησι τὸν Βαθυλώνιον Αἴγιπτου, Συρίας,
Φοινίχης, Ἀραθίας, πάντας δὲ ὑπερθαλόμενον ταῖς
πράξεσι τοὺς πρὸ αὐτοῦ Χαλδαίων xal Βαθυλωνίων
βεθασιλευχότας. Εἰθ᾽ ἑξῆς ὑποχαταθὰς ὀλίγον 6 Βη-
βωσσὸς πάλιν παρατίθεται £v τῃ τῆς ἀρχαιότητος ἵστο-
ῥιογραφία’ αὐτὰ δὲ παραθήσοµαι τὰ τοῦ Βηρωσσοῦ
τοῦτον ἔχοντα τὸν τρόπον.

Verba Berosi, quz jam sequuntur, jam exscri-
psit in Ant, Jud. X, 11, p. 391 ed. Didot, ubi sic :

Μέμνηται δ) αὐτοῦ τῶν πράξεων xat Βηρωσαὸὺς ἐν τῃ
τρίτη τῶν Χαλδαϊχῶν ἱστοριῶν, λέγων οὕτως, « Αχού-
σας δ᾽ 6 πατὴρ αὐτοῦ Ναθοπαλάσσαρος ὅτι 6 τετα-
μένος σατράπης Ev τε Αἰγύπτῳ xal τοῖς περὶ Συρίαν
τὴν χοίλην xal τὴν Φοινίχην τόποις ἀποστάτης αὐτοῦ
γέχονεν, οὐ δυνάµενος αὐτὸς ἔτι χαχοπαθεῖν, συστήσας
τῷ vig Ναθουχοδονοσόρῳ ὄντι ἐν ἡλικίᾳ µέρη τινὰ τῆς
δυνάµεως, ἐξέπεμψεν ἐπ᾽ αὐτόν. Συμμίξας δὲ Ναέου-
Χοδονόσορος τῷ ἀποστάτῃ xal παραταζάµενος αὐτοῦ τε
ἐχράτησε xal τὴν χώραν ix ταύτης τῆς doge ὑπὸ τὴν
αὑτοῦ βασιλείαν ἐποιήσατο. Τῷ δὲ πατρὶ αὐτοῦ Ναθο-
παλασσάρῳ συγέθη κατ) αὐτὸν τὸν χαιρὸν ἀρρωστή-
σαντι ἐν τῇ Βαθυλωνίων πόλει µεταλλάξαι τὸν βίον,
ἔτη βασιλεύσαντι εἴχοσι xat ἕν. Αἰσθόμενος δὲ μετ οὗ
πολὺν χρόνον τὴν τοῦ πατρὸς τελευτὴν Ναθουχοδονό -
σορος xai χαταστήσας τὰ χατὰ τὴν Αἴγυπτον πρά-
γµατα xal τὴν λοιπὴν χώραν, xal τοὺς αἰχμαλώτους
Ἰουδαίων τε xai Φοινίκων xal Σύρων xal τῶν κατ᾽ At-
Ύυπτον ἐθνῶν συντάξας τισὶ τῶν φίλων μετὰ τῆς βα-
ρυτάτης δυνάµεως xal τῆς λοιπῆς ὠφελείας ἀναχομί--
ζειν el; τὴν Βαθυλωνίαν, αὐτὸς ὀρμήσας ὁλιγοστὸς διὰν
τῆς ἐρήμου παραγίνεται sl; ῬΒαθυλῶνα. Παραλαθὼν
δὲ τὰ πράγματα διοικούµενα ὑπὸ τῶν Χαλδαίων xal
διατηρουµένην τὴν βασιλείαν ὑπὸ τοῦ βελτίστου αὖ-

E LIBBO TERTIO.

14.

fam vere ea nunc referam qus de nobis apud Chaldgeos
literarum monumentis mandata sunt, qua oum ]Jibris no-
siris etiam super alijs rebus in plerisque consentiunt. Testis
autem horum est Berosus, vir genere quidem Chaldscus,
iis vero non ignotus qui in literarum studiis versantur,
quoniam scripta de astronomia et Chaldaeorum philosophia
jpse Greecorum in usum edidit. Js igitur Berosus , anti-
quissimas sequutns historías, de diluvio et hominibus in
eo pereuntibus eadem plane ac Moyses narravit : simul e£
de arca in qua Noeus generis nostri princepe servatus est ,
ipsa scilicet in summitatem montium Armeniorum delata.
Deinde ortos a Noeo enumerans et sua quibusque tempora
assignans, ad Nabopalassarum tandem venit , Babylonis et
Chaldzorum regem, resque eó ab gestas memorans refert
quemadmodum in Agyptum et terram nostram misso
filio suo Nabuchodonosoro multis cum copiis, postquam eos
defecisse intellexit, omnes devicit, et templum Hierosoly-
mitanum incendit, cunctamque gentis nostre populum suis
e sedibus excitatum Babylonem tulit. Unde et civitatem

REEEMUnnnd mm mns

regem Persarum. Dicit insuper quod Babylonius tenuerit
AEgyptum , Syriam, Phaenícen , Arabiam ; quodque priores
Chaldzorum et Babvioniorum reges universos rebus a se
gestis superar. Deinde inferias paullo liec iterum refert
Berosus in Antiquitatibus : ipsas vero Berosi verba proferam,
&d hunc imnodum se babenfia.

Rerum autem a Nabuchodonosoro gestarum meminit
eliam Borosus in tertio Historie Chaldaicm libro, hisce
verbis : « Quumque audisset pater ejus Nabopalassarus
eum , qui in /Egypto et circa Celen Syriam et Phenicen
constitutus fuerat, satrapen ab eo defecisse, ipse jam
ferendis laboribus imper, filio Nabuchodonosoro adhuc
juveni &radidit partem exercitus: misitque ad illum bello
persequendum. Nabucbodonosorus vero congressus cum
illo, qui desciverat, acieque conserta, et eum vicit, et re-
gionem ab hoc initio in regni sui ditionem redegit. Atsub
id tempus evenit ut Nabopalassarus pater, quum morbum
contraxisset, in urbe Babyloniorum diem obiret supremum,
postquam regnarat annis viginti e£ uno. Nabuchodonoso-
rus vero, non multo post patris morte cognita, rebusque
in Egypto et reliqua regione otmdinalis, et captivis ex
Judmis et Pheenicibus et &yris et ex Egypti populis com-

contigit desolatam mansisse annis Lxx usque ad Cyrum ' mendatis suorum quibusdam amicorum, ut eos una cum

FRAGMENTA.

τῶν, χυριεύσας ὁλοχλήρου τῆς πατριχῆς dog7i, τοῖς
piv αἰχμαλώτοις παραγενοµένοις συνέταξεν ἀποιχίας
iy τοῖς ἐπιτηδειοτάτοις τῆς Βαθυλωνίας τόποις ἆπο--
δεῖζαι, αὐτὸς δ' ἀπὸ τῶν ἐκ τοῦ πολέμου λαφύρων τό
τε τοῦ Βήλου Ἱερὸν xal τὰ λοιπὰ χοσµήσας φιλοτίµως,
τήν τε ὑπάρχουσαν ἐξ ἀρχῆς πόλιν ἀνακαινίσας καὶ
ἑτέραν χαταχαρισάµενος πρὸς τὸ µηχέτι δύνασθαι τοὺς
πολιορχοῦντας τὸν ποταμὸν ἀναστρέφοντας ἐπὶ τὸν
πόλιν χατασκευάζειν, ὑπερεθάλετο τρεῖς μὲν τῆς ἔνδον
πόλεως περιθόλους, τρεῖς δὲ τῆς ἔξω, τοῦτο δὲ τοὺς μὲν
ἐξ ὁπτῆς πλίνθου xal ἀσφάλτου, τοὺς δὲ ἐξ αὐτῆς τῆς
πλίνθυ. Καὶ τειχίσας ἀξιολόγως τὴν πόλιν xal τοὺς
πυλῶνας χοσµήσας ἱεροπρεπῶς προσχατεσκεύασε τοῖς
κατρυιοῖς βασιλείοις ἕτερα βασίλεια ἐχόμενα αὐτῶν '
ὧν τὸ μὲν ἀνάστημα xal τὴν λοιπὴν πολυτέλειαν πε-
ρισαὺν ἴσως ἂν εἴη λέγειν, πλὴν ὡς ὄντα μεγάλα xol
ὑπερήφανα συνετελέσθη ἡμέραις πεντεχαΐδεχα. Ἐν
là τοῖς βασιλείοις τούτοις ἀναλήμματα λίθινα &votxo-
δομήσας χαὶ τὴν ὄψιν ἀποδοὺς ὁμοιοτάτην τοῖς ὄρεσι
χαταφυτεύσας δένδρεσι παντοδαποῖς, ἐξειργάσατοι
καὶ χατεσχεύασε τὸν χαλούμενον χρεμαστὸν παρά-
δεισον, διὰ τὸ τὴν γυναῖχα αὐτοῦ ἐπιθυμεῖν τῆς οἰχείας
διαθέσεως , ὡς τεθραμµένην dv τοῖς κατὰ ἸΜηδίαν
τόποις. »

Post hzc Josephus C. Apion. 1, 1ο pergit ita:

Ταῦτα μὲν οὗτος ἱστόρησε περὶ τοῦ προειρηµένου
βασιλέως, χαὶ πολλὰ πρὸς τούτοις dy τῇ τρίτη βί-
όλῳ τῶν Χαλδαϊκῶν, ἐν $ µέμφεται τοῖς Ἑλληνιχοῖς
συγγραφεῦσιν ὥς µάτην οἰομένοις ὑπὸ Σεµιράµεως τῆς
Ἀσονρίας χτισθῆναι τὴν Ῥαθυλῶνα, xal τὰ θαυμάσια

δ07 ᾿

κατασχευασθῆναι περὶ αὐτὴν ὑπ ἐχείνης ἔργα ψευδῶς
γεγραφόσι. Καὶ κατὰ ταῦτα τὴν μὲν τῶν Χαλδαίων
γραφὴν ἀξιόπιστον ἡγητέον, οὗ μὴν ἀλλὰ xdv τοῖς do-
χείοις τῶν Φοινίκων σύµφωνα τοῖς ὑπὸ Βηρωσσοῦ λε-
γοµένοις ἀναγέγραπται περὶ τοῦ τῶν Βαθυλωνίων βα-
σιλέως, ὅτι χαὶ τὴν Φοινίκην ἅπασαν ἐχεῖνος χατε-
στρέψατο. Περὶ τούτων γοῦν συμφωνεῖ xai Φιλόστρα -
τος ἐν ταῖς Ἱστορίαις, µεμνημένος τῆς Τύρου πολιορ-
χίας, xal Μεγασθένης ἐν τῃ τετάρτη τῶν Ἰνδικῶν,
δύ ἧς ἀποφαίνειν πειρᾶται τὸν προειρηµένον βασιλέα
τῶν Βαθυλωνίων Ἡρακλέους ἀνδρείᾳ xal µεγέθει πρά-
ξεων διενηνοχέναι' χαταστρέφασθαι γὰρ αὐτόν φησι
xal Λιθύης τὴν πολλὴν καὶ Ἰθηρίαν. Τὰ δὲ περὶ τοῦ
ναοῦ προειρηµένα τοῦ ἐν Ἱεροσολύμοις, ὅτι χατεπρήσθη
μὲν ὑπὸ τῶν Βαθυλωνίων ἐπιστρατευσάντων, Ίρξατο
δὲ πάλιν ἀνοιχοδομεῖσθαι Κύρου τῆς Ασίας τὴν βασι-
λείαν παρειληφότος, ix τῶν Βηρωσσοῦ σαφῶς ἐπιδει-
χθήσεται παρατεθέντων. — A£yec γὰρ οὕτω διὰ τῆς τρί-
της « Ναβουχοδονόσορος μὲν οὖν μετὰ τὸ ἄρξασθαι
τοῦ προειρηµένου τείχους ἐμπεσὼν sl; ἀρρωστίαν
μετηλλάξατο τὸν βίον, βεθασιλευχκὼς ἔτη τεσσαράχοντα
τρία. Tz; δὲ βασιλείας χύριος ἐγένετο 6 υἱὸς αὐτοῦ
Εδειλμαράδουχος. Οὗτος προστὰς τῶν πραγμάτων
ἀνόμως xol ἀσελγῶς, ἐπιθουλενθεὶς ὑπὸ τοῦ τὴν ἀδελ-
qv ἔχοντος αὐτοῦ Νηριγλισσοόρου ἀνηρέθη.» βασιλεύ-
σας ἔτη δύο. Μετὰ δὲ τὸ ἀναιρεθῆναι τοῦτον διαδεξά-
µενος τὴν ἀρχὴν 6 ἐπιθουλεύσας αὐτῷ Νηριγλισσόορος
ἐθασίλευσεν ἔτη τέσσαρα. Τούτου υἷὸς Λαθοροσοάρ--
χοδος ἐχυρίευσε μὲν τῆς βασιλείας παῖς Qv μῆνας ἐν-
νέα, ἐπιθουλευθεὶς δὲ, διὰ τὸ πολλὰ ἐμφαίνειν χαχοήθη,

gravis armature militibus et impedimentis in Bahyloniam
deportarent, ipse cum paucis itinere per desertum facto
Babylonem se conferebat. Potitus autem rerum quas Chal-
dmi admimistraverant, regnique sibi ab eorum potissimo
aservati, totum patris quod faerat imperium adeptus,
captiri& quidem , ubi eo venerant, colonias in Babylonie
loeis maxime opportunis assignari jussit, ipse vero , post-
quam de belli manubiis Beli templum aliaque largiter or-
uaverat, urbemque qua jam erat instauraverat nova etiam
altera addita, ne possent posthac qui ad urbem venirent
obsidendam abacto flumine eam aggredi, ternos quidem
interiori urbi, ternosque pariter exteriori murorum ambitus
circumdedit, partim quidem ex cocto latere et bitumine,
mrüim vero e latere 80lo. Quumque urbem bene muni-
vietet et portas magnifice adornasset , paternse regite con-
liguam aliam exstruxit : cujus de altitudine reliquoque
splendore dicere mihi forsan supervacanegm esset. Verum
ampla quamvis fuerit οἱ superba, diebus tamen quindecim
confecta est et absoluta. n hac regia ex lapide excita-
Vit aggeres quibus speciem dedit mortibus peraimilem,
easque ita fabricavit ut omne genus arboribus consitze fue-
Ππί. Fecitque pensilem paradisum, ut vocabatur, quod
uxor ejus, utpote in Mediz locis educata, ea desiderarit
quz patriam referrent. »

Alque hzc quidem Berosus de rege praedicto retulit,
insuperque multa in tertio Clialdaicorum libro , in quo re-

----------ακαααοκοσοακαππαπωπαπακμω i ^n nnl I CI

prehendit historicos Graecos , ut qui vane arbitrentur a Se.
mirade Assyria Babylonem :edificatam , falsoque scripserint
miranda opera illic ab ipsa fuisse constructa. Atque in
istis Chaldeeorum quidem historia fide digna habenda est;
maxime quod in archivis Phoenicum scripta reperiantur
que cum iis conveniunt a Beroso narrafis de rege Babylo-
niorum , Syriam scilicet et universam Phonicen illum sub-
egisse. His sane adstipulatur Philostratus in Historiis,
quo in loco: Tyri obsidionis meminit; et Megasthenes in
quarto volumine rerum Indicarum, ubi ostendere conten-
dit predictum Babyloniorum regem fortitudine Herculem
et magnitudine praestitisse : dicit enim eum Libys bonam
partem et Iberiam subjugasse. Quse vero de Hierosoly-
morum templo jam dicta sunt, concrematum esse a Baby-
loniorum exercitu, et ceptum rursus sedificarí, quum Cyrus
Asim imperium accepisset, ex iis quae prarterea refert Be-
rosus clare manifestabimus. Sic enim in libro tertio ait :
« Et Nabuchodonosorus quidem, posteaquam inchoavit
praedictum murum , morbo implicitus , mox e vita excessit
quum regnasset annos tres et quadraginta. jn regnum
autem succedebat filius ejus Evilmaraduchus. Hic, quod
summa rerum nefarie ac petulanter abuteretur, anno altero
quam regnare coeperat, Neriglissoori eororis suse conjugis
insidiis occubuit. Hujus autem post necem idem ipse Ne-
rigliseoorus , qui ei fecerat insidias , imperium suscepit et
annis regnavit quattuor. Hujus filius Laborosoarchodus,

908

ὑπὸ τῶν φίλων ἀπετυμπανίσθη. Ἀπολομένου δὲ τού-
του συνελθόντες oí ἐπιθουλεύσαντες αὐτῷ xowT, τὴν
βασιλείαν περιέθηχαν Ναθοννήδῳ τινὶ τῶν ἐκ Ba6v-
λῶνος, ὄντι ἐκ τῆς αὐτῆς ἐπισυστάσεως. ᾿Ἐπὶ τούτου
τὰ περὶ τὸν ποταμὸν τείχη τῆς Βαθυλωνίων πόλεως ἐξ
ὁπτῆς πλίνθου καὶ ἀσφάλτου κατεχοσµήθη. Οὐὔσης δὲ
τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἐν τῷ ἑπταχαιδεχάτῳ ἔτει, προεξ-
εληλυθὼς Κῦρος ἐκ τῆς Περσίδος μετὰ δυνάµεως πολ-
λῆς, xal χαταστρεφάµενος τὴν λοιπὴν Ἀσίαν πᾶσαν,
ὥρμησεν ἐπὶ τῆς Βαθυλωνίας. Αἰσθόμενος δὲ Να-
θόννηδος τὴν ἔφοδον αὐτοῦ, ἀπαντήσας μετὰ τῆς δυ-
νάµεως xal παραταξάµενος, ἠττηθεὶς τῇ µάχη xal
φυγὼν ὁὀλιγοστὸς, συνεχλείσθη εἰς τὴν Βορσιππηνῶν
πόλιν. Κῦρος δὲ Βαθυλῶνα χαταλαθόµενος, xal συν-
τάζας τὰ ἔξω τῆς πόλεως τείχη χατασχάψαι, διὰ τὸ
λίαν αὐτῷ πραγματικὴν xal δυσάλωτον φανῆναι τὴν
πόλιν, ἀνέζευξεν ἐπὶ Βόρσιππον, ἐχπολιορχήσων τὸν
Ναθόννηδον. Too δὲ Ναθοννήδου οὐχ ὑπομείναντος
τὴν πολιορχίαν, ἀλλ᾽ ἐγχειρήσαντος αὐτὸν, πρότερον
χρησάµενος Küpoc φιλανθρώπως, xal δοὺς οἰχητήριον
αὐτῷ Καρμανίαν, ἐξέπεμψεν ἐν τῆς Βαθυλωνίας. Να-
θόννηδος μὲν οὖν τὸ λοιπὸν τοῦ χρόνου διαγενόµενος
ἐν ἐκείνη τῇ χώρα κατέστρεψε τὸν βίον. »

Plurima horum ex Josepho excerpsit Eusebius
Chron. p. 29 sqq., P. E. IX, 11 et 4o, p. 414 et
455; ex Eusebio Syncell. p. 220 sq. Cf. Africanus
ap. Euseb. P. E. X, το, p. 488, B, ubi : τοῦ δὲ Να-
θουχοδονόσορ μνημονεύει Βηρωσσὸς ὅ Βαθυλώνιος,
Tatianus ap. eundem p. 493, Α: Βηρωσσὸς... ἄφη-
γεῖται τινὸς αὐτῶν (regum Babyl.) ὄνομα Ναθουγο-
δονόσορ τοῦ συστρατεύσαντος ἐπὶ «Φοίνικας xal Ἴου-

BEROSI CHALD/EI

δαίους. — De Nabonedo cf. not. ad fr. 7 et Cliuton.
P. 37a.
τή a.

Clemens Alex. Strom. I, p. 249: Ἐν δὲ τῷ ὅωδε-
χάτῳ ἔτει τῆς Σεδεχίου βασιλείας, Ναθουχοδονόσορ,
πρὸ τῆς Περσῶν ἡγεμονίας ἔτεσιν ἑθδομήκοντα, ἐπὶ
Φοίνικας xal Ἰουδαίους ἐστράτευσεν, ὥς φησι Βήρωα-
σος ἐν ταῖς Χαλδαϊκαῖς ἱστορίαις: Ἰόθας δὲ περὶ Άσσν-
plv γράφων, ὁμολογεῖ τὴν Ἱστορίαν παρὰ Βηρώσσου
εἰληφέναι μαρτυρῶν τὴν ἀλήθειαν τὰνδρί. V. Boeckh.
Manetho, p. 334.

15.

. Theophilus Antioch. Ad Autolyc. III, p. 139
ed. Par. : Ὅτι δὲ περὶ ὧν φαµεν χρόνων συνάδει xat
Βήρωσος, ὃ παρὰ Χαλδαίοις φιλοσοφήσας xal μηνύσας
ἝἛλλησιν τὰ Ἀαλδαϊκὰ γράµµατα, ὃς ἀχολούθως τινὰ
εἴρηχε τῷ Μωυσεῖ περί τε χαταχλυσμοῦ καὶ ἑτέρων
πολλῶν ἐξιστορῶν. Ἔτι μὴν καὶ τοῖς προφήταις Ἱερεμία
xat Δανι]λ σύµφωνα ἐκ μέρους εἴρηκε, τὰ γὰρ (1. γε)
συµθάντα τοῖς Ἰουδαίοις ὑπὸ τοῦ βασιλέως Βαθυλω-
vlov, ὃν αὐτὸς ὀνομάζει ᾿Αθοθάσσαρον, χέχληται δὲ
παρὰ "E6paíot; Ναθουχοδονόσορ. ἩΜέμνηται xal περὶ
τοῦ ναοῦ ἐν Ἱεροσολύμοις, ὡς ἠρημῶσθαι ὑπὸ τοῦ Χαλ-
δαίων βασιλέως, xal ὅτι Κύρου τὸ δεύτερον ἔτος Ba -
σιλεύσαντος τοῦ ναοῦ τῶν θεμελίων τεθέντων, Δαρείου
πάλιν βασιλεύσαντος τὸ δεύτερον ἔτος Ó ναὰς ἐπετελέσθη.

16.

Clemens Alex. Protr, I, 5, p. 19 Sylb. : Ἀγάλ-
µατα μὲν θεῶν οὐ ξύλα xal λίθους ὑπειλήφασιν ὥσπερ
Ἕλληνες , οὐδὲ μὴν ἴθιδας xal χνεύμονας, καθάπερ

quum adhuc puer esset, regnum quidem tenuit menses
novem ; per insidias vero , quod multam indolis pravitatem
prz se ferret, a necessariis suis cum cruciatu interfectus
est. Hoc autem perempto, quum inter se coiissent insi-
diatores ejus, communi consensu regnum detulere ad Na-
bonnedum quendam Babylonium, qui et ipse in eadem
conjuratione fuerat. .Hoc regnante Babylonis mcenia, quie
flumini adjacebant, ex cocto latere et bitumine splendidius
&edificata sunt. Quum autem regni ejus annus decimus
septimus ageretur, Cyrus ex Perside cum ingenti profectus
exercitu , ac reliquum ejus imperium populatus, in Baby-
loniam ipsam invasit. Quam ejus impressionem quum
sensisset Nabonnedus , obviam egressus cum exercitu , acie-
que conserta pugna victus, et cum paucis fuga salutem
quterens , sese in Borsippenorum oppidum inclusum dedit.
Cyrus autem, Babylone capta , constitutoque exteriora ejus

urbis munimenta diruere, quod civitatem videret ad res

novas mobilem , urbem vero expugnatu difficilem , inde in
Borsippum proficiscitur, Nabonnedum obsessurus. Nabon-
nedum autem , quum non tulisset obsidionem , sed prius
sese dedidisset , perhumaniter habuit Cyrus, dataque ei ad
babitandum Carmania, e Babylonia dimitti voluit. Et Na-
bonnedus quidem , reliquo tempore in ista regione exacto,
diem obiit supremum. »

14. a.

Duodecimo anno Sedecis regis Nabuchodonosor, septua-
ginta annis ante principatum Persarum, adversus Phoenices
et Judaeos bellum gessit , uti Berosus in Historiis Chaldaicis
tradit. Juba autem de Assyriis scribens fatetur se a Beroso
sumpsisse historiam, vera esse quae ab eo dicuntur testi-
ficans.

15.

Verum quod attinet ad nostram computationem , bene
nobis convenit cum Beroso, qui apud Chaldaeos philosopha-
tus est, et Chaldzas literas Grecis ostendit. Hic quoque
quadam Mosi consona dixit de diluvio et de aliis multis.
Etiam qusedam tradidit , in quibus non dissentit a prophetis
Jeremia et Daniele; nimirum conscripsit ea qu: Judaei
perpessi sunt a Babyloniorum rege, quem ipse Abonas-
sarum vocat, Hebraei vero Nabuchodonosor nuncupant.
Jdem declaravit , quomodo Chald&orum rex solo equave-
rii Hierosolymitanum templum; prseterea ut secundo Cyri
regis anno novi templi fundamenta sint jacta , et secundo
Darii regis anno templum consummatum sit.

16.

Etsi Perse neque cum Grzcis ligna et lapides, neque
cum /Egyptiis ibidas el ichneumones, tamen cum philosophis

FRAGMENTA. 509

Ἀ]γύπτιοι, ἀλλὰ πΌρ τε xal ὕδωρ , ὡς φιλόσοφοι. Μετὰ

πολλὰς μέντοι ὅστερον περιόδους τῶν ἀνθρωποειδῆ FRAGMENTA QU/E AD ASTRONOMIAM ET

ἀγάλματα σέθειν αὐτοὺς Βήρωσσος ἐν τρίτη Χαλδαῖ- APTROLOGIAM ΒΡΕΟΤΑΝΤ.
x&v παρίστησι, τοῦτο Ἀρταξέρξου τοῦ Δαρείου τοῦ 17.

Ὄχου εἰσηγησαμένου , ὃς πρῶτος τῆς Ἀφροδίτης Avat- Vitruvius IX, 1 (4) : Berosus, qui, a Chaldeeo-
ειδος τὸ άγαλμα ἀναστήσας ἐν Βαθυλῶνι καὶ Σούσοις | rum civitate sive natione progressus, in Asia etiam
xai 'Ex6acdvox, Πέρσαις xal Βάχτροις xal Δαμασχῷ | disciplinam patefecit, itaest professus, ( lunam ) pi-

καὶ Σάρδεσιν ὑπέδειζε σέθειν. lam esse ex dimidia parte candentem, reliqua ᾖα-
16 a. bere cceruleo colore. | Quum autem cursum itineris

Hesych. : Σαραχήρω, παρὰ Βηρωσσῷ ἡ χοαµή- | 7". Peragens subiret orbem solis, tunc eam radiis
ερια τῆς "Hoa. et impetu caloris corripi, convertique candentem

propter ejus propietatem luminis ad lumen. Quum
autem ea evocata ad solis orbes superiora spectet ,
TABULA REGUM QUI IN FRAGMENTIS BEROSI tunc inferiorem partem ejus, quod candens non

MEMORANTUR. sit, propter aeris. similitudinem obscuram videri.

ro reges ante diluvium, ab Aloro ad Xi- Quum ad perpendiculum exstet, ad ejus radios to-
suthrum. .. ........ an. 43aooo | tum lumen ad superiorem speciem retineri et tunc
ΕΟΚΟΒΟῦΦ. . . . an. 2400. eam vocari primam. | Quum prceeteriens vadit ad
CnoxássrLUS.. . an. 2700. 186 reges. 34080 | orientis caeli partes, relaxari ab impetu solis , ex-
δή alii reges. . . an. 28980. tremamque ejus partem candentice oppido quam
8 tyranni Medi. .. .. . .. .224 vel. — 234 | tenui linea ad terram mittere splendorem, et ita
( Sec. Synceill. Zoroaster et septem ejus ez eo eam secundam vocari. | Quotidiana autem
successores. an. 190) versationis remissione tertiam, quartam in dies nu-

II Teges. . .. . . . (sec. marg. an. 48) » | merari. Septimo die sol quum sit ad occidentem ,
49 regesChaldzi, . . ..... ... . — 458 | luna autem inter orientem et occidentem medias
9 regesÁrabes.. . .... .... ee 245 | caeli teneat regiones, quod dimidia parte caeli spa-
45 reges(Assyrii). . . . . . .. e... — Da6 | tio distet a sole, item dimidiam candentice conver-
Pnurvs. sam habere ad terram, | Inter solem vero et lunam
SENECHARIBUS, .. «ο «ος onn 81 | quum distet totum mundi spatium , et luna orientis
frater Senechaifbi orbem solis retrospiciens quum transit ad occiden-
Hagisas per triginta circiter dies | pjtylonig tem , eam quod longius absit a radiis remissam,
Marodach Baladanus, 6 menses ) profecti quarta decima die plena rota totius orbis mittere
πάω, "Sen echaribi filius et tyranni. splendorem , reliquosque dies decrescentia quoti-

diana ad perfectionem lunaris mensis , versationi-
bus et cursu, a sole revocationibus subire totam,

ASORDANUS ; Senecb. fil. (i, q. Asarhaddon | 8

SAMMUGHES, . . . . . 5 ο . nis radiosque ejus etiam menstruas dierum efficere ra-
SARDANAPALLUS s. Sarasus, Sammughis tiones.

frater (ultim, rex Asyyr.). . . . .. 21 18.
an abo; "mon ; &L.. 7 ^. 13 Stobsus Eclog. phys. p. 55a ed, Heer. : Βηρωσ-

, pa'ass: à | σὸς ἡμιπύρωτον σφαῖραν τὴν σελήνην (εἶναί φησιν).

πια κὰ e» 9 9 ο ο ὁ ο ὁ ὁ 9 t n ἳ Id. ibid. p. 556 : Bx ρωσσὸς ἴδιον αὐτὴν ( τὴν σε-
IBRIOLISARUS. , . 2 ee eer re λήνην) ἔχειν φῶς.
LABOROSOAACHODUS, . . . . . . mensibus 9 :
NABONEDUS. . . 4 4.44 on anni 17 »
να ΑΕ”. 9 | Plutarch. De placit. phil. II, a9 p. 891, E:
CAMBYSES. .. . ert ος . 8 Βηρωσσὸς χατὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς ἐπιστροφὴν τοῦ ἁπυ-
Damus. . . . ο» «ὃν νο: ο ο 9 36 | ρώτου μέρους (sc. lunam deficere ait). Eadem
ignem et aquam esse deorum simulacra putarunt. Quin (* 18.

et post aliquot ssecula deinde eos coluisse simulacra hu- ] u

mana specie predita , ostendit in tertio Chaldaicorum Be- Berosus lunam esse ait globum dimidia δι] parte ignitum.
rosus , eumque morem ab Artaxerxe Darii filio, Ochi vero | — Beroeus lunam propriam sibi lucem habere dicit.

patre, introductum fuisse : etenim primus statuam Veneris 19

Anaitidis, quam Babylone, Susis et Ecbatanis posuisset, . m
Persis οἱ Bactris et Damasco et Sardis exemplo suo pra- Beroaus obversa nobis parte ignis experte luni fieri ecli-
monstravit esse colendam. psin ait.

$510

Euseb. P. E. XV, 51, p. 848 D; Stobaeus Ecl.
phys. p. 558.
20.

Vitruvius IX, 6 (9) : Hemicyclium excavatum
ex quadrato ad enclimaque succisum Berosus Chal-
deus dicitur invenisse, scaphen sive hemispharium
Aristarchus Samius. ο

21.

Seneca Nat. Qu. III, a9 : Quidam existimant
terram quoque concuti, et dirupto solo nova flumi-
num capita detegere, quce amplius ut e' pleno pro-
fundant. Berosus , qui Belumyinterpretatus est, ait
cursu ista siderum fteri , et adeo quidem id afftr-
mat, ut conflagrationi atque d!luvio tempora as-
signet. -rsura enim terrena contendit , quando
omnia sidera, quee nunc dieersos agunt cursus, in
cancrum convenerint , sic sub eodem posita vestigio,
ut recta linea exire per orbes omnium possit; inun-
dationem futuram , quum eadem siderum turba ἐπ
capricornum convenerit. Illic solstitium, híc bruma
conficitur; magne potentiae signa, quando in ipsa
mutatione anni momenta sunt,

22.

Plinius H. N. VII, s. 57 : Epigenes apud Ba-
bylonios DCCXX.Y. annorum observationes siderum
coctilibus laterculis inscriptas docet, gravis auctor
inprimis; qui minimum Berosus et Critodemus
CCCCLXXX (ali CCC.IXC) annorum. | Ex quo
apparet ceternum literarum usum, — V. Ideler.
Chronol. 1, p. 215 sq. Annos illos Berosi intellige
annos magnos 5. periodos, aut cum Perizonio sta-
tuendum est excidisse signum M. Cf. Cicero De
divin. I, 19: Contemnamus etiam Babylonios...
aut. stultitiee aut vanitatis aut imprudentice , qui
CCCCLX X millia annorum, ut ipsi dicunt, monu-
mentis comprehensa continent. Diodorus II, 31 :
Ἐτῶν γὰρ ἑπτά 1€ xal τεσσάραχοντα µυριάδας xal τρεῖς
ἐπὶ ταύταις χιλιάδας (473000) εἰς τὴν Αλεξάνδρου διά-
act γεγονέναι Λαταριθμοῦσιν ( Chaldaei), ἀφ᾿ ὅτου τὸ
παλαιὸν ἤρζαντο τῶν ἄστρων τὰς παρατηρήσεις ποιεῖ-
σθαι. African. ap. Syncell. p. 17 : Ἐὸν τῶν Χαλδαίων
λΠρον, τὸν τῶν τεσσαβάχον τα ὀκτώ µυριάδων,
τί δεῖ λέγειν ; Quatenus nos Berosi numeros traditos
accepimus, summa conflatur annorum circiter
468000. Diversa plane leguntur ap. Syncellum et
Euseb. in fragm. 1 init. — Critodemi ἀποτελέσματα
citantur in cod. Colbert. 3069. Lambec. VII,
Ρ. 261 , 384, et a Julio Firmico et Vettio Valente,

BEROSI CHALD/EI FRAGMENTA.

uti notat Fabricius in Bibl. Gr. tem, HI, p. 511
coll. p. 510.

23.

Idem VII, 5o: Epigenes centum duodecim an-
nos impleri negavit posse; Berosus excedi centum
septemdecim.

Censorin. De die nat. c. 17 : Epigenes in cen-
tum duodecim annis longissimam vitam constituit,
Berosus in centum sedecim.

Epigenes ille Byzantius dicitur ap. Censorin.
c. 7. Eundem laudant Seneca Qu. Nat. VH, 3;
Stobzus Ecl. I, 29; Plutarch. De plac. phil. 11,
2, Ἰ{ Ἐπιγένης πνεύματος ἀναφορὰν γεωμιγοῦς πε-
πυρωµένου sc. τὸν χοµήτην εἶναί φησιν). Reponendus
etiam , monente Lobeckio in Aglaoph. p. 341, ap.
schol. Apoll, Rh. III, 1378,ubi vulgo: Περὶ οὗ ( sc.
τοῦ πυρόεντος ἀστέρος) Περιγένης ἐν τοῖς Χαλκιδικοῖς
( vv. dd. correx. Χαλδαϊκοις) περὶ τῶν µαθηµάτων,
προειπὼν περὶ τῶν πλανήτων ατλ. e cod. Par.;
vulgo Περ. ἐν τῷ περὶ τῆς Χαλχιδιχκῆς τῶν µαθηµα-
τικῶν. Ceterum Byzantius Epigenes fortasse idem
quem ARAodium dicit Plinius in Ind. auct. ad lib.
VIII. X. XIV. XV. XVH, XVIII, quemque laudat
XXXI, s. a1 ( Epigenes aquam, que septies putre-
Jacta purgata sit, perhibet amplius non putre-
scere ).

22.

Vitruvius IX , 4 (7) : Cetera ex astrologia , quos
effectus habeant signa duodecim , stellae quinque,
φοῦ, luna ad humana vite rationem, Chaldcorum
ratiocinationibus est concedendum, quod propria est
eorum genethliologice ratio, ut possint ante facta
et futura ex ratiocinationibus astrorum explicare.
Eorum autem inventiones, quas scriptis. relique-
runt, qua solertia quibusque acuminibus et quam
magni fuerint, qui ab ipsa natione Chaldaeorum
profluxerunt , ostendunt, — Primusque Berosus in
insula et civitate Co consedit, ibique aperuit disci-
plinam. Postea studens Antipater itemque 4china-
polus, qui etiam non e nascentia, sed ex conce-
ptione genethliologiae rationes explicatas reliquit.

25.

Plinius H. N. VII, 31 : Fariarum artium scien-
tice innumerabiles enituere, quas tamen attingi par
sit florem hominum libantibus. | Astrologia Bero-
sus, cui ob divinas pradictiones Athenienses pu-
blice in Gymnasio statuam inaurata lingua sta-
tuere.

MANETHO SEBENNYTA.

Suidas : Μάνεθως, Μένδης (Μενδίτης 5. Μενδή-
σιος Küster.) τῆς Αἰγύπτου, ἀρχιερεύς (sic Mss.
Pariss. ; in reliqq. ἱερεύς). Έγραψε Περὶ χατασχευῆς
χυφίων. 9

Μαάνεθως (*) , Διοσπόλεως τῆς Αἰγύπτου 7?) Σεθεννύ-
της. «Ῥυσιολογιχά. Ἀποτελεσματικὰ δι ἐπῶν xal ἄλλα
τινὰ ἀστρονομούμενα.

Manetho (αργρίιαοο Ma-n-thoth, ἨΜανεθῶθ,
i. e. datus a Thoth., Ἑρμόδωρος. V. Bunsen. Ἔργ-
pten tom. 1, p. 91) oriundus fuit e Sebennyto
(nune Semmenud) urbe, que caput erat nomi
cognominis. Sebennyta enim Manetho non apud
Suidam tantum appellatur, sed etiam apud Plutar-
chum De Is. et Os. c. 9 et 38 (fr. 75 et 28). In
epistola quam Manetho ad Ptolemzum Philadel-
phum scripsise dicitur, leguntur hec : Μανεθῶ
ἀρχιερεὺς xol γραμματεὺς τῶν xaT! Αἴγυπτον ἱερῶν
"ἁδύτων, γένει Σεθεννύτης .ὑπάρχων "Ἡλιουπολίτης.
Quze epistola quamvis serioris hominis foetus sit,
nihil tamen obstat quin recte Manetho dicatur
Heliopolita. Igitur in Heliopoli urbe et dei sui
cultu et literis clara (**) munere sacerdotali functus
sit. Num vero fuerit ἀρχιερεύς an ἱέρεύς in medio
relinquo. — Manethonem Mendesium quem Sui-
das de χῦφι suffimenti praeparatione scripsisse
ait, alius nemo memorat. Vereorque ne idem sit
cum Sebennyta. Certe hunc de χῦφι preparatione
scripsisse inde collegeris, quod de eadem re plu-
ribus exponit Plutarchuslibro de Iside ( v. fr. 84),
ubi Sebennytze sepius , Mendesii ne semel quidem
fit mentio. Fortasse igitur Suidas vel auctor ejus

(*) Nomen Manethonis , sive de nostro historico sive de
Αποτελεσματικῶν Buclore sermo sit, varie admodum in
codicibu» exaratur : Μάνεθως, Μανεθὼς, Μανεθῶς, Μανέτω,
Μανέθων, Μανεθὼν, Μανεθῶ, Μαναίθως, Μαναίθος. Apud
Syncellum Dindorfius ubique scripsit Μανεθῶ, quod codices
praebent p. 97, 7 et 486, 17 ed. Bonn. Μανεθῶς exhibent
p. 146,10 et 145,11. Μανεθῶν legebatur p. 73, 4, de qua
nominis forma Dindorfius p. 145 annotat hiec : « Aut Μα-
νεθῶ (ut Ἀπολλῶ, Φαραῶ) scribendum, aut Μανέθων,
graeca nominis forma, qua utitur Syncellus p. 194, 10. 18.
Memorabile est quod libri prebent Μανεθῶθ p. 135, 1. For-
tasse Μανεθώθ. » Secundum Joannem Alex. De accentibus,
scribendum est Μανεθῶς. De reliquis formis non est cur
testium nomina cumulemus. Ineptam vocis etymologiam
vide apad Harduinum in Chron. Vet. Test. p. 32 (Fabricius
B. Gr. tom. IV, p. 128 ed. Harl.). Μανεθὼ, virgo martyr,
occurrit in Menologio Gr. vol. I, p. 186, notante Dindorfio
in Stephan. Thes. Gr. p. 563, A.

(**) Strabo XVI, p. 806 : Ἐν δὲ τῇ Ἡλιουπόλει xal οἴχους
εἶδομεν μεγάλους , iv οἷς διέτριόον ol lepetc* µάλιστα γὰρ δὴ
ταύτην κατοικίαν ἱερέων γεγονέναι φασὶ τὸ παλαιὸν φιλοσό-
eov ἀνδρῶν xai ἀστρονομικῶν' ἐκλέλοιπε δὲ καὶ τοῦτο νυνὶ τὸ
σύστηµα xai ἡ ἄσκγσις.

pou ————————————

cum Manethbone confundit Ptolemaeum Mendesium,
qui sicuti Manetbo tres libros /Egyptiacorum scri-
psisse dicitur. Confusio ista ita possit explicari , ut
Ptolem:xum suspiceris novam quandam Manetho-
niani operis dedisse recensionem.

Vixit Manetho sub Ptolemao primo ejusque suc-
cessore, Illud constat e Plutarcho (De Is. et Os.
c. 28. fr. 78), ubi narrat Timotheum et Mane-
thonem Serapidis simulacrum agnovisse in colosso
isto quem Sinope Alexandriam transportandum
Ptolemzeus Soter curaverat. Eundem sub Ptole—
lemao Philadelpho scripsisse, regique opera vel
plura vel unum saltem dedicasse, ex epistola illa,
quam Pseudo-Manetho ad Philadelphum scripsisse
dicitur, augurari licet, Syncellus p. 14, B, Mane-
thonem Annales suos composuisse dicit χατὰ µί--
µησιν Βηρώσσου κατὰ τοὺς αὐτοὺς σχεδόν που χρόνους
3| μικρὸν ὕστερον. Berosus vero Chaldaica sua Απ-
tiocho dedicare non potuit ante a, 481 a, C. Pto-
lemzus Pbiladelphus autem regnum suscepit anno
285a. C. Ceterum huic Syncelli testimonio haud
mulfum tribuerim; neque enim antiquiorum scri-
ptorum fide hoc asseverare, sed ipse ex conjectura
posuise mihi videtur, quum Panodori ineptiis
fisus persuasum haberet , Manethonem in chrono-
logicis suis ab eodem atque Berosum in Chaldaicis
anno profectum esse, unde alterum paullo post al-
terum scripsisse collegerit (vide not. ad fragm. 3).

Tenuissimis his indiciis si addideris testimonium
Josephi (C. Ap. I, 14),qui Manethonem Ἕλληνι-
κῆς παιδείας participem fuisse dicit, atque JElia-
num (N. Àn. X, 16. fr. 79), qui eundem appellat
σοφίας sl; ἄχρον ἐληλαχότα ἄνδρα, habebis omnia
quz de vita Manethonis tradita accepimus,

Scripta Manethonis partim ad historiam perti-
nent, partim ad philosophiam et theologiam et
antiquitates sacras, Tituli laudantur hi:

I. Αἰγυπτιαχά ( JEgyptiaca monumenta Eusebius.
Fortasse Ὑπομνήματα Aly. inscripta fuisse conjicit
Beckhius ) libris III.

3. Βίθλος Σώθεος.

9, Ἱερὰ βίθλος.

1. Φυσυῶν ἐπιτομή.

δ. Περὶ ἑορτῶν.

6. Περὶ ἀρχαϊσμοῦ xal εὐσεθείας.
7. Περὶ χατασκευῆς χυφίων.

[ο. Τὰ πρὸς Ἡρόδοτον.]

De /EcvPrrionvuM Hisron1A Josephus C. Apion.
I, 14 : Μανεθὼς τῆς “Ἑλληνικῆς μετεσχηχὼς παι-

$12
δείας, ὡς δηλός dott γέγραφε γὰρ Ελλάξι φωνῇ
τὴν πάτριον ἱστορίαν, ἐκ τῶν ἱερῶν, ὥς φησιν αὖ-
tbc, µεταφράσας xal πολλὰ τὸν Ἡρόδοτον ἐλέγχει
τῶν Αἰγυπτιακῶν ὑπ ἀγνοίας ἐψευσμένον. ---- Idem
ibid. c. 36 : M. 6 τὴν Αἰγυπτιακὴν ἱστορίαν ix τῶν
ἱερῶν γραμμάτων ἑρμηνεύειν ὑπεσχημένος (fr. 5a).
— Eusebius P. E. p. 44, C : Πᾶσαν μὲν οὖν τὴν
Αἰγυπτιακὴν ἱστορίαν sic πλάτος τῆς Ἑλλήνων µετεί-
ληφε φωνῆς, ἰδίως δὲ τὰ περὶ τῆς xaT αὐτοὺς θεολο-
γίας Μανεθῶς 6 Αἰγύπτιος ἕν τε ᾗ ἔγραψεν ἱερᾶ βί-
ϐλῳ καὶ iv ἑτέροις αὐτοῦ συγγράµµασιν.

Historiarum opus tres complectebatur libros,
quorum primo auctor recensuit tempora mythica
sive quz de deorum et semideorum regnis fere-
bantur, et deinceps priores undecim dynastias re-
gum mortalium; libro secundo continebantur se-
quentes dynastiz octo ( XII—XIX ), quarum prima
Sesostride rege celeberrima est, postrema Seso-
stri-Ramesse inclaruit; reliquas undecim dynastias
vel duodecim (XX —XXX vel XXXI) usque ad
postremum regem JEcyptium vel usque ad Alexan-
dri dominationem exhibebat liber tertius (^). Sed de
bis antequam accuratius exponamus, videndum est
de opere quod Βίθλος Σώθεος inscribebatur. Quz de
eo comperta habemus, uni debemus Syncello. Is
enim postquam de Berosi chronologia Chaldaica
verba fecit, ad /Egyptiorum tempora se convertens
pergit hunc in modum p. 40, À :

Πρόκειται δὲ λοιπὸν xal περὶ τῆς τῶν Αἰγυπτίων
δυναστείας μιχρὰ διαλαθεῖν ix τῶν Μανεθῶ τοῦ Ze-
θεννύτου, ὃς ἐπὶ Πτολεμαίου τοῦ Φιλαδέλφου ἀρχιε-
ρεὺς τῶν ἐν Αἰγύπτῳ εἰδωλείων χρηµατίσας ἐκ τῶν
ἐν τῇ Σηριαδικῃ YT, χειµένων στηλῶν Ἱερᾷ φησι δια-
λέχτῳ xal ἱερογραφικοῖς γράµµασι χεχαραχτηρισµένων
ὑπὸ Θῶθ τοῦ πρώτου Ἑρμοῦ , xal ἑρμηνευθεισῶν μετὰ
τὸν καταχλυσμὸν Ex τῆς ἱερᾶς διαλέκτου sic τὴν 'EA-
ληνίδα φωνὴν (slc τὴν κοινὴν φωνὴν 5. διάλεχτοντ)
γράµµασιν ἱερογλυφικοῖς, xat ἀποτεθεισῶν ἐν βίθλοις
ὑπὸ τοῦ Αγαθοδαίμονος υἱοῦ τοῦ δευτέρου Ἑρμοῦ,
πατρὺς δὲ τοῦ Τὰτ ἐν τοῖς ἀδύτοις τῶν ἱερῶν Αἰγύπτου,
προσεφώνησε τῷ αὐτῷ Φιλαδέλφῳ βασιλεῖ. δευτέρῳ
Πτολεμαίῳ ἐν τῇ Βί6θλῳ τῆς Σώθεος γράφων ἐπὶ
λέξεως οὕτως *

Ἐπιστολὴ Μανεθῶ τοῦ Σεθεννύτου πρὸς
Πτολεμαῖον τὸν Φιλάδελφον,

« Βασιλεῖ µεγάλῳ Πτολεμαίῳ Φιλαδέλφῳ σεθαστῷ
Μανεθῶ ἀρχιερεὺς xal γραμματεὺς τῶν xav' Αἴγυπτον
Ἱερῶν ἀδύτων, γένει Σεθεννύτης ὑπάρχων ἩἨλιουπο-
λίτης, τῷ δεσπότη µου Πτολεμαίῳ χαίρειν. »

« Ἡμᾶς δεῖ λογίζεσθαι, µέγιστε βασιλεῦ, περὶ πάντων

(*) Dynastia XXXI reges Persarum recensens , quee post
Nectanebum usque ad Alexandri tempora regnarunt, pro-
babiliter non ab ipso Manethone profecta, sed ab aliis ad-

dita est.

MANETHONIS SEBENNYT/E

ὧν ἂν βούλη ἡμᾶς ἐξετάσαι πραγμάτων. ἘΕπιζγτοῦντί
(οὖν addit Beeckh.) σοι περὶ τῶν μελλόντων τῷ χόσµῳ
γέωεσθαι χαθὼς ἐχέλευσᾶς µοι παραφανήσεταί σοι à
ἔμαθον ἱερὰ βιθλία Ὑραφέντα ὑπὸ τοῦ προπάτορος
τρισµεγίστου ᾿Ερμοῦ. ᾿Ερρωσό µοι, δέσποτά µου βα-
σιλεῦ. »

Ταὔτα περὶ τῆς ἑρμηνείας τῶν ὑπὸ τοῦ δευτέρου
Ἑρμοῦ βιθλίων λέγει. Μετὰ δὲ ταῦτα xal περὶ
ἐθνῶν Αἰγυπτιαχῶν πέντε ἐν τριάχοντα δυναστείαις
ἱστορεῖ, xz. (v. fr. a).

Igitur Ptolemzus Philadelphus e Manethone
petiverat, ut de fatis mundi futuris ipsum edoce-
ret. Postulatis obtemperans Manetho libros Her-
meticos recondita sapientia refertos adiit, et quz
ex iis didicit, ea ipse consignavit libro, quem
inscripsit De periodo Sothiaca. Jam quum satis
constet astrologos mundi et initium et interitum
et epochas precipuas metiri solitos esse ex cyclis
quibusdam astronomicis, dubitari vix potest
eundem in finem Manethonem quoque adhibuisse
periodum Sothiacam.

Verum enimvero dudum viri docti perspexerunt
librum hunc Sothiacum evi serioris esse fuetum,
cui auctor nomen Manethonis et epistolam ad Pto-
lemzeum scriptam przfigens, speciem antiquitatis
conciliare studuerit, Fraudem clamant verba epi-
stole, Nam istud Πτολεμαίῳ Φιλαδέλφῳ Σεθαστῷ
manifesto prodit tempora imperatorum Romano-
rum. Porro Hermz epitheton τρισµέγιστος a Pto-
lemzi II temporibus alienum esse videtur. Pri-
mum ejus exemplum in Rosettana demum inscri-
ptione occurrit, frequentissime autem nomen istud
usurpatur in Hermeticis libris, quorum plurimi
tertio post Christum szculo sunt compositi, lis-
demque fere temporibus nostram quoque episto-
lam assignandam esse suspicantur viri clarissimi
Letronnius ( Recueil des Inscr. gr. et lat. de PE-
gypte , tom. I, p. 206, 283 sqq.) et Beeckhius
( Manetho u. die Hundssternperiode , Berlin 1845,
p. 15). Preterea nullam JEgyptus habet γῆν
Σηριαδιχὸν, nullum novit diluvium, neque duos
Hermetes vetus /Egyptiorum mythologia agno-
scit (*). Satis hinc intelligitur Σώθεος librum, de

(*) Omnia haec ex Asiatiaca mythologia in JEgyptiacam
sunt translata. Quemadmodum apud Nostrum Agathodze-
mon interpretatur Thothis monumenta literaria , sic apud
Berosum Annodotus secundus explicat literas sacras,
quas Oannes ante diluvium condiderat. Similiter apud
Phoenices Surmubelus apparuit, ut scripta Taàuti (i. q.
6x00 ) exponeret. Taaut apud Josephum ( A. J. 1, 2,3) in
Seth regem abiit, qui ne litere vi aquarum destruerentur,
stelas effigiatas posuit κατὰ γῆν τὴν Σιριάδα ( Cf. Eustath.
Hexam. p. 27). — Signa sacra (ἱερογραφιχά; quod non
muto in ἱερογλυφιχά), quee Toth apud Manethonem ste-
lis insculpsit, tanquam ignota prorsus /Egyptiis morta-
libus cogitari debent, adeo ut deo interprete opus esset

FRAGMENTA.

quo Syncellus loquitur, haud magis ad Manetho-
nem nostrum pertinere quam carmina Ἀποτελεσμα:
«ud, quz item ex Hermeticis stelis fluxisse itemque
Ptolemeo (Philadelpho) a Manethone dedicata
ese feruntur (*). V. Apotelesm. lib. V init. :

Ἐξ ἀδύτων ἱερῶν βίθλων, βασιλεῦ IIcoAsuate ,

xai χρυψίµων στηλῶν, ἃς εὕρατο πάνσοφος Ερμῆς.

Ceterum ad Sotheos librum probabiliter refe-
renda sunt quae Iamblichus ( De Myst. VIII, 1)
de rerum initiis disserens affert hzec : Τὰς μὲν οὖν
ὅλας (9ο. ἀρχὰς Ἑρμῆς) dv ταῖς δισµυρίαις βίθλοις, ὡς
Σέλευχος ἀνεγράψατο, 7j ἐν ταῖς τρισμυρίαις τε xai
ξαχισγιλίσις καὶ πενταχοσίαις xal εἴχοσι πέντε (36525
—25x 1461 ) , ὣς Μανεθῶς ἱστορεῖ, τελέως ἀνέδειξεν.
Cf. Beckh. p. 16. Tot igitur volumina Hermes
scripsit, quot annos periodi Sothiacs viginti quin-
que continent , atque regno /Egyptiorum tribuit
auctor Chronici Veteris.

Jam vero Syncellus postquam apposita epistola
nos de argumento Sotheos libri edocuit, pergit
hunc in modum : Μετὰ δὲ ταῦτα xal περὶ τῶν ἐθνῶν
Αἰγυπτιαχῶν πέντε ἐν τριάκοντα δυναστείαις ἱστορεῖ,
τῶν λεγομένων rap! αὐτοῖς θεῶν καὶ ἡμιθέων xol νε:
χύων καὶ θνητῶν. Secundum hzc igitur Pseudo-
Manetho non modo περὶ τῶν μελλόντων τῷ χόσμῳ
Ίὔνεσθαι exposuit, sed etiam rerum preteritarum
rationem habuit atque tempora, per quz regnum
Egyptiorum steterit, singillatim recensuit. Eamque
fuisse Syncelli sententiam vel inde concludas, quod
sicdemum perspicitur, cur omnino auctor de tem-
poribus Egyptiorum disputaturus , τῆς Σώθεος βί-
ὄλου mentionem fecerit. At num vere res ita se
habeat , an Syncellus, iis quz in fonte suo (in Pa.
nodoro , puta) reperit, perperam intellectis, di-
versa prorsus opera, Pseudo-Manethonis scilicet
de Sothide librum atque Manethonis libros tres
Αἰγυπτιαχῶν, in unum temere conjunxerit , a ple-
risque dubitatum est. Ego cur hoc loco fidem
Syncelli et judicium suspectemus, nihil video.

qui sensus earum notis literis hieroglyphicis exprimeret.
Fuse ac doctissime de his disseruit Movers. ( Untersu-
chungen über die Religion u. d. Gottheiten der Phani-
sier mit Rücksicht auf die verwandten Culte der Car-
lhager, /Egypter, etc. Bonn. 1841, p. 105 sqq. et passim ).
Cf. Ideler. Hermapion. Append. p. 5; Beeckh. ]. |. p. 17. —
Ceterum liec si sola exstarent , juniorem Σώθεος βίόλου ori-
gnem haud probarent, quum parum liqueat, quousque
Ptolemzei 1I aetate docti theologi in conjungendis variarum
gratium mythologumenis progressi sint. Cui quidem fa-
bularum mixtioni inde ab Alexandri temporibus tum totius
vrbis terrarum conditio, tum inprimis studía Ptolemao-
rum magnopere favebant.

(*) Deauctoribus eorum ( neque enim ab una manu omnia
Profectà sunt) v. Axt. et Riglér. in edit. Ἀποτελεσμ.
( Colonie 1832 ) p. XXXIV. Cf. Hengstenberg. Die Bücher
Moses und /Egypten, p. 219.

FRACMENTA HIST. GR. — VOL. 1I.

913

Facile equidem concedo tibi Sothidis libro cum
Manethonis opere historico nihil esse commune,
quamquam ipse etiam Manetho in historiis suis de
periodo Sothiaca , cujus non poterat non rationem
habere, exposuerit. Quid vero cogit, ut apud
Syncellum |. ]. de Manethonis Αἰγυπτιαχοις οοβίϊε-
mus? Nonne complures dynastiarum laterculi sub
Manethonis nomine circumferebantur ? Horum igi.
tur unus etiam Sotheos libro vel insertus vel ad-
jectus fuerit, eo haud dubie consilio , ut ostende-
ret auctor, quamnam vim periodus illa Sothiaca
in conversiones rerum humanarum exerceret,
Unde consequitur tempora /Egyptiorum in eolibro
ita fuisse adornata, ut certum quendam periodo-
rum numerum explerent ("). Ex hac igitur parte
Chronicon Pseudo-Manethonianum componere li-
cet cum Chronico Vetere, in quo regna deorum
et mortalium comprehenduntur dynastiis triginta,
annis vero 36525 sive 25-1461. Quapropter si
Syncellus p. 51 de Vetere hoc Chronico verba fa-
ciens dicit : Φέρεται παρ Αἰγυπτίοις παλαιόν τι χρο-
νογραφεῖον ἐξ οὗ καὶ τὸν Μανεθῶ πεπλανῆσθαι νομίζω,
et paullo post : Ὁ γὰρ παρ᾽ Αἰγυπτιαχοῖς ἐπισημό-

Ὅτατος Μανεθῶ περὶ τῶν αὐτῶν λ΄ δυναστειῶν γράψας,

ἐκ τούτων δηλαδὴ λαθὼν τὰς ἀφορμὰς, κατὰ πολὺ δια-
φωνεῖ περὶ τοὺς χρόνους περὶ ταῦτα : facilis conje-
ctura est referenda hzec esse ad Pseudo-Manethonem,
τῆς Σώθεος βίθλου auctorem. — Idque vel eo confir-
matur, quod Pseudo-Manetho , eodem modo quo
Vetus Chronicon, triginta dynastiis et mortalium
et immortalium regna comprehendisse dicitur,
dum veri Manethonis triginta dynastie nonnisi ad
mortales pertinent. Porro ut in Vetere Chronico
recensentur mortalium et immortalium genera.
tiones 113, sic etiam Pseudo-Manetho totidein
generationes numerasse dicitur, teste Syncello
l. 1. Ulterius hzc paullo infra prosequemur. Nunc
hoc unum monuisse referebat, Sotheos librum
sequioris esse ztatis, neque ullo modo cum Mane-
thonis libris tribus Αἰγυπτιακῶν conjungendum.
Ceterum si Sotheos libri auctorem Pseudo-Ma-
nethonem modo appellavi, non ἵνα tamen hoc
intelligas, quasi reliqua qua ex Manethone tra-
duntur, omnia vere Manethoniana essent. Immo
qua ex Αἰγυπτιακῶν libris apud Josephum, Afri-
canum, Eusebium , Syncellum citantur, tantopere
inter se differunt, ut nemo non videat dynastia-
rum adornationem numerosque regnorum anno-

(*) Cf., Scaliger. ad Euseb. p. 408: « Videntur JEgyptii
annorum suorum epocham certissimam ἀπὸ τῆς Zw«8tax?k

«περιόδου repetivisse, ut manifesto colligitur ex Clemente

Alex. (Strom. J, p. 355), neque dubito τὴν Σώθεος βίθλον
τοῦ Μανεθῶ ab eodem initio regum suorum dynastias dedu-
xisse. »

33

$14

rumque apud alios fuisse alia. Quid, quod nihil
horum omnium sinceri sigillo ita est notatum,
ut pro vere Manethoniano cordatior aliquis ven-
ditare id ausit. Cause hujus varietatis quaenam
fuerint, in universum satis patet, quamquam de
singulis quibusque rationem reddere haud possis.

Videlicet Judsei et Christiani atque fortasse etiam

Helladici Χρονικῶν auctores JEgyptias Manethonis
historias mutando et interpolando cum sui quisque
populi chronologia conciliare studebant. Probant
hsec auctoris nostri famam et auctoritatem, exinde
illam derivandam, quod primus Manetho exstitit
JEgyptius et inter /Egyptios sacerdos, qui ex tem-
plorum ἀναγραφαῖς continuam aliquam regum
omnium seriem in usum Grece loquentium con-
texerit, idque cum religiosa ista et pane dixerim
fastidiosa ἀχριθεία, quà non annos solum JEgyptii
notant sed menses quoque diesque , quibus singuli
regnarint : quid, quod in papyro Turinensi vel
deorum regna ad mensem atque diem exputantur,
Deinde vero reliquiarum color varius viam ostendit
quz in tractatione earumsit ineunda, Nimirum ante
omnia anquiri debet quznam hujus operis quasi
recensiones earumque indoles fuerint. Quod ne-

gotium rite quidem ab omni parte peragi nequit ob

fragmentorum rationem mancam atque raritatem,
Sed tanto curiosius premenda sunt pauca illa quz
cognoscere adhuc licet. Igitur recenseamus au-
ctores, qui Manethoniana nobis servarunt.
Antiquissimus eorum Flavius est Josephus. Quz
apud hunc e Manethone traduntur omnia perti-
nent ad pastorum regna et ad subsequentes duas
dynastias, cum Judzorum historia illas conjunctas
(fr. 42. 5o. 52). Hzc sola supersunt fragmenta,
qu: de forma operis Manethoniani nos edoceant,
Nam ssepius ipsa verba auctoris eaque sat multa
exhibentur. Unde discimus primum non substitisse
Manethonem in recensendis regum nominibus an-
nisque , sed continuam JEgyptiorum texuisse hi-
storiam sermone simplici et perspicuo ; deinde vero
regnorum singulorum non annos modo sed menses
etiam et dies enotatos fuisse ex more /Egyptio.
Africanus et Eusebius nonnisi annos integros po-
nunt. Qua inre num ita certe egerint , ut summa
annorum nihil tamen a Manethonianis calculis dif-
ferrent, jure tu quaeras, Denique monendum est
reges ad plures dynastias pertinentes ipsissimis ver-
bis Manetbhonis recenseri absque ulla dynastiarum
distinctione. Aut igitur Josephus mentionem ea-
rum omisit , aut Manetho seorsum dynastiarum la-
terculos exhibuit (*). — Jam vero, ut illuc rever-

(*) Talem dynastiarum regum /Eg. ἀναγραφὴν continebat
papyrus Turinensis, cujus centones supersunt. Documen-
tum hoc anno 1824 detexit Champollion, Agyptologorum

e MÀ a νο € MÀ À "—— (MI RU ERR RR DUUM, D

MANETHONIS SEBENNYT/E

tar, vel Josephi setate τὰ Αἰγυπτιαχὰ Manethonis
variis modis interpolata esse, vel diversas eorum
recensiones exstitisse, apparet, Etenim Josephus
(C. Ap. 1, τή. fr. 42) postquam e Manethone nar-
ravit JHyKsos nomen significare βασιλεῖς ποιμένας
(qui Arabes fuerint), addit : Ἐν δ᾽ ἄλλφῳ ἀντι-
γράφῳ (sc. εὗρον) οὐ βασιλεῖς σηµαίνεσθαι ,... ἀλλὰ
αἰχμαλώτους δηλοῦσθαι ποιμένας. Eandem interpre-
tationem mox iterum memorat his νετδίς; Ἐν ἄλλη
δέ τινι βίθλῳ τῶν Αἰγυπτιαχῶν Μανεθὼν 10010 φτσυ
ἔθνος τοὺς καλουµένας ποιμένας αἰχμαλώτους ἐν ταῖς
ἱεραῖς αὐτῶν βίθλοις γεγράφθαι. In his illud dod»
τίγραφον (sc. Αἰγυπτιακῶν)} vel, uti deinceps minus
perspicue dicit, ἄλλη τις Αἰγυπτιακῶν βίθλος, signi-
ficat : aliud τῶν Αἰγυπτιαχῶν exemplar, quod con-
tinebat qus in aliis exemplaribus non legebantur.
Dubium autem vix est quin narratio ista de Hyksos
regibusutpote captivis ( quam probat Flavius, quo-
niam ad Josephum ejusque fratres apte referri pos-
sit) a Judao Alexandrino in libros Manethoris il-
lata sit. Contra ab adversario Judzorum profecta
et Manethonianis inserta Beckhius probabiliter
censet ea quae fr. 5a leguntur de Judzais λεπρων
πλήθει sub Amenophi rege Egypto expulsis. Qua
in narratione Josephus ait Manethonem non secu-
tum esse τὰς Αἰγυπτιῶν ἀναγραφάς , sed ipsum fa-
teri narrare se τὰ μυθευόµενα περὶ τῶν Ιουδαίων vel
τὰ ἀδεσπότως μυθολογούµενα. — gitur quum Jo-
sephum diversas ejusdem operis recensiones adhi-
buisse videamus, hinc cetera quoque explicanda
putaverim quibus pugnantia inter sese profert. Sic
e singulis regnis dynastie XVIII apud Josephum
( fr. 5o) summam colligimus annorum 333; neque
librariorum errorem numeris inesse ex collato Eu-
sebio et Syncello intelligitur; contra ipse Jose-
phus duobus locis summam ponit annorum 393.
Quod ipsum ne Josephi calculis vitiosis , sed mix-
tioni computorum tribuamus, vel illud suadere vi-
detur, quod proxime ad numerum 393 accedit
auctor Syncelli, qui annos 398 exputat.
Josephum excipit Africanus, qui Manethonianos

princeps. Vide Bulletin universel 1824, N* 6. Scriptum esse
temporibus dynastie XIX propterea censent quod in ob-
versa papyri parte computa quadam exstant, in quibus
Ramsis Magni mentio fit, deipde vero quod regum no
mina, qua erui adhuc possunt, omnia ad priores dyna-
stias I-—XVII pertinere videntur. Seiffertus anno 1826 reli-
quias reperit nominum 200 et ultra. Primitus fuisse viden-
tur circa 250. Lepsius qui summo studio centones papyri
coagmentavit pristinumque ad ordinem revocavit, intet
mortales reges numerat 34, qui pertineant ad dyn. 1—V,
20 qui sint dyn. VI—XII; 65 qui referendi sint ad pasto
rum teinpora sive ad dyn. XIII—XVIJ. Quae de deorum
regnis leguntur, suo loco indicabimus, V. Lepsius, Urkun-
den tab. III sqq., Bunsen l. |. p. 82 sqq.; Boeckh. 1.l.
p. 114 ibique citatoe, Champollion sen. in Nouvelle rc
vue encyclopédique , 1846, N? 2.

FRAGMENTA.

reguin laterculos in Πεντάθιθλον suam , opus nunc
deperditum, receperat. Hinc dynastias mortalium
inde a Mene rege Syncellus in Chronica sua tran-
scripsit ; idque fecisse putandus est eadem cum di-
ligentia, quam in Eusebii laterculis exscribendis
adhibuit. Africanus vero num ipsiüs Manethonis
opus ante oculos babuerit, an per traducem sua ac-
ceperit, non discerno; quamquam hoc multo pro-
babilius esse videtur. Ut ut est , quae accepit Afri-
canus, ea fideliter reddiderit. Nam ubi /Egyptia
Man. chronologia cum Judaica conciliari nequit,
ibi numeros non ad suas ipsius rationes detorquet,
sed dissensum fatetur ingenue (V. not. ad dyn.
XVIII ; Beckh. p. 115; Bunsen. I, p. 245). Afri-
canus autem a Josepho multum discrepat. Igitur
alia Manethoniani operis recensione usus est. Porro
si recte habent verba Syncelli p. 54 (v. fr. 8) :
'"Ouoü πρώτης xxl δευτέρας δυναστείας ἔτη ove' (ess)
κατὰ τὴν δευτέραν ἔχδοσιν 'AgptxavoU, due
fuissent editiones non τῆς Πενταθίρλου, sed τῆς
ἀναγραφῆς regum /Egyptiorum, et fortasse ne ho-
rum quidem omnium.

Post Africanum £usebius in Chronicorum libro
primo dynastias recensuit omnes tum immortalium
regum tum mortalium, Idem in Canone sive in
: Chronicorum libro secundo denuo enumerat reges
mortales inde ab dynastia XVI, cujus annus pri-
mus mirum in modum incidit in annum primum
Abrahami. Nos Eusebiana hec novimus ex Syn-
cello, ex versione Eusebii Armeniaca, ex Hiero-
nymo. Qui quidem omnes, si leviora quzdam ex-
ceperis, optime inter se consentiunt, adeo at du.
bium non sit, quin Eusebiana talia certe habea-
mus qualia erant seculo quinto. Ne ipsam manum
Eusebii in omnibus agnoscendam esse pro certo
asseveres, illud videtur obstare, quod complura in
iis leguntur aperte corrupta, veluti anni illi cen-
tum , qui tribuuntur dynastiis VIII et IX, et tur-
bate rationes dynastiarum IV et V. Quamquam
fieri potuit ut Eusebius jam turbata repererit ne-
que in ordinem ea redigere operz pretium duxerit,
ipse denique festinanter excerpens nonnulla pecca-
verit. Idque tanto facilius admitti potest, quoniam
turbz istz omnes pertinent ad priores dynastias,
quas Eusebius suam chronologiam ab dynastie
XVI demum temporibus exordiens minus curavit.
— Missis hisce corruptelis, si reliquam laterculo-
rum rationem consideramus, magnopere Euse-
bium ab Africano dissentire apparet. Novit qui-
dem opus Africani, in nonnullis fortasse etiam
adhibuit (*), plurima vero ex diversa plane Mane-

(*) Mirum certe est Eusebium desummis annorum , quos
primo et secundo libro Manetho recensuisse perhibetur,

cum Africano consentire, quum de singulis dynastiis di-
versa plane babeat.

$65

thoniani operis recensione deprompta esse debent.
Syncellum sane si audias , Eusebius nonnisi Afri-
canum ob oculos habuisset, ab eoque tradita pro
lubito temere mutasset, Que prava levissimi ho-
minis sententia est, uti przclare docet Boeckhius
p. 116 sq. Haud quidem pernegare ausis Euse-
bium e suo penu mutasse aliqua, ut Judaica cum
JEgyptiis conciliaret (quamquam ne hoc quidein
certo demonstrari potest) : verum si unum Afri-
canum pro fonte adhibuisset , hunc certe in iis
reddere debebat , quibus cum Judaica liistoria ni-
hil commune vest. Qui igitur fit ut de dynastiis
I—XIV tam diversa prodat? Quod deinde Euse-
bio Syncellus exprobrat, aiens eum' ex dynastia
XV fecisse dynastiam XVII, ut Josephi et. Apo-
phis regis tempora componi possent : crimen hoc,
monente Boeckhio ( p. 117), eo diluitur, quod
cum Eusebio consentit scholiasta Platonis (p. 424
ed. Bekker.), quem sua ex Eusebio petisse tum
per se parum probabile est, tum propterea, quod
scholiasta de regis dyn. XVII complura affert quz
apud Eusebium non leguntur, contra vero omittit
ea quz de Josepho habet Eusebius. Praeter hec
alia multa Beeckhius affert, quz Syncellianam de
laterculis Eusebii sententiam refellant ("). Statuen-

(*) Beckhius 1. |. p. 117 : « Ist es zum Beispiel wohl
denkbar, dass er den AEthiopen Ammeres, mit welchem er
( sc. Eusebius ) , freilich ungeschickt genug, die der Athio-
pischen nachfolgende 26 t€ Dynastie beginnen lüst, rein aus
der Luft gegriffen habe? Sollten die Zusátze, wie bei der
zwelíten Dynastie der über die Statur des Sesostris, auch aus
Africanus entnommen sein, obgleich sie in unserem Africa-
nischem Auszuge fehlen, und also wieder erst die Voraus.
setzung zu bilden wáre, der letztere sei verstümmelt?
Diese Voraussetzung ist vielmebr geradezu unzulássig :
Syncell hat den Auszug des Eusebius genau und vollstaen-
dig wiedergegeben; also muss man ihm die Gerechtigkeit
widerfahren lassen, er babe dasselbe in Bezug auf Afri-
canus gethan. Ferner stimmt die 27. 29. und 30. Dynastie
der Eusebischen Redaction des Manetho nicht mit dem Eu-'
sebischen Canon überein; folglich hat Eusebius diese Dy-
nastieen , ungeachtet sie von denen des Africanus abwei-
chen, nicht nach seiner Zeitrechnung umgewandelt... Frei-
lich hat Eusebius oft dieselben Worte wie Africanus; dies
erklárt sich aber hinlzenglich daraus, dass ihre Quellen háu-
fig übereinstimmen mochten, und dass Eusebius, wie na-
türlich, auch das chronographische Werk des Africanus
vor sich hatte und benutzte. Allerdings muss zugegeben
werden, dass Eusebius im Canon, Einiges auch wohl in
Manetho , eigenmáchtig zugeschnitten habe, wenn er nicht
für seine ganze Zeitrechnung schon einen Jüdischen oder
Christlichen Vorgünger hatte, was eben nicht wahrschein-
lich ist ; und namentlich dass es ibm gelungen ist, den An-
fang der 16. Dynastie gerade auf das erste Jahr des Abra-
ham zu bringen, und so vollkommen bis ans Ende mit sei-
nen Ansetzen auszureichen , beweiset gegen ihn. Aber sehr
viele seiner scheinbaren Neuerungen kónnen nícht auí
seine Rechnung kommen , und ich werde ilm namentlich iu
Bezug auf seine 16. Dynastie vollstándig, wie ich hoffe,
rechtfertigen. Nach Ueberlegung alles Angeführten dürfte
sich aus. allen Schwierigkeiten, und aus dem labyrinthi-

J3

$916

dum igitur est haud dubie, Eusebianis excerptis
aliam quandam Manethoniani operis recensionem
subesse. Haec vero, nisi egregie fallor, eadem erat,
ex qua laterculi Panodori et Veteris Chronici et
ipsius Syncelli promanarun!,

Panodorus et 4nnianus , monachi /Egyptii ,sze-
culi quinti, in Chronographiis suis hoc maxime
allaborasse videntur, ut Chaldaicam et /Egyptiam
chronologiam cum Judaica conciliarent, Certe ex
Svncello discimus quomodo Panodorus annos
432,000, quos Chaldaicis regibus antediluvianis
Berosus assignat, ad annos 11653 '/, revocaverit,
qui numerandi sint ab mundi anno 1157 usque ad
annum 2241, sive usque ad annum qui e Ju-
deorum Alegandrinorum computo proxime ante-
cedit diluvium, (*) Ad eosdem vero annos 1183
Panodorus revocavit etiam annos quos deorum
et semideorum dynastiis apud Manethonem (fr. 2)
assignari dicebat. Manetho vero , quem Panodorus
intellexit, ille est, qui Sotheos librum composuit,
uti ex tenore disputationis Syncellianz patet.
Supra jam monui Manethonem hunc ita rem
adornasse , ut triginta dynastiz non essent inorta-
lium (ut apud Manethonem Africani et Eusebii),
sed et mortalium et immortalium , sicuti in Chro-
nico Vetere. Jam ex Syncello docemur Panodorum
numerasse deorum dynastias sex, semideos vero
in duas dynastias distinxisse. Igitur, inimortalium
dynastie quum octo sint, mortalibus relinquuntur

schen Gewirre alles dessen, was die verschiedenen Schrift-
steller auf Manetho zurückführen, kaum ein anderer
Ausweg finden lassen als anzunehmen, das Manethonische

Werk, dem die Auszüge entlehnt sind , habe den Anferti- .

gern der letzteren in einer Gestalt oder in Gestalten του.
gelegen, vermóge deren das Verschiedenste daraus ent.
nommen werden konnte. Mag nun auch Manetho selber
hier und da verschiedene Meinungen angeführt haben, so
genügt dieses gewiss doch nicht, um daraus all die ver-
schiedenen Angaben zu erkleren : vielmehr muss sein
Werk .vielfach interpolirt, ja es müssen aüsserst abwei-
chende Ausgaben oder Recensionen davon gemacht worden
sein, für welche es weder an VYeranlassung noch an Stofl
felilen konnte. »

(*) Panodorus annos illos 1183 '/, ita exputavit, ut sta-
tueret apud Berosum annum dici mensem dierum 29 '/..—
Jn Septuaginta ab Adamo ad diluvium numerantur 2242
anni ; porro ab diluvio ad Abrehamum nonnulli numerarunt
annos 944. Jam vero, ut egregie monet Baeckhius p. 86 sqq.,
anni solares 2242 continent 27,759 (sive 19 -|- 1461 ) men-
ses dierum 20 '/,; porro anni solares 944 continent 11688
( sive 8-]-1461) menses dierum 29'/.. Unde concludit Doec-
khius computum hunc esse Judeorum Alexandrinorum , qui
Judaica accommodassent ad gyptiacam quandam chro-
nologiam, ex qua tempus deorum 19 periodis Sothiacis
comprehenderetur; deinde aliud temporis spatium ( semi -
deorum vel heroum) poneretur vel octo periodorum ( si
anni semideorum item fuerunt menstrui) vel potius duorum
periodorum (si anni semideorum putabantur esse quadri-
rDesires, ὧροι ).

MANETHONIS SEBENNYT E

dynastim viginti dux. Ex Africani laterculis Ma-
netho viginti duabus dynastiis postremis (e ἆγπ.
IX—XXX) secundum Beckhiumtribuunturauni
circiter 3700. Haud ita multum ab hoc numero
recedit Manetho, quem Panodorus adhibuit. 1s
enim regnis "mortalium assignavit annos 3555.
Scilicet Syncellus postquam Veteris Chronici ra-
tionem exposuerat, pergit hunc in modum : Ma-
νεθῶν περὶ τῶν αὐτῶν À' δυναστειῶν γράψας, ἐκ τούτων
δ,λαδ) λαθὼν τὰς ἀφορμὰς, κατὰ πολὺ διαφωνεῖ περὶ
τοὺς χρόνους πρὸς ταῦτα, χαθώς ἐστι xat ἐκ τῶν προει-
ρηµένων ἡμῖν ἀνωτέρω μαθεῖν xal ἐχ τῶν ἑξῆς λεχθη-
σοµένων. TOv γὰρ ἐν τοῖς τρισὶ τόμοις ριγ΄ γενεῶν ἐν
δυναστείαις λ' ἀναγεγραμμένων αὐτῷ ὃ χρόνος τὰ
πάντα συνηξεν ἔτη γφνε (3555) ἀρξάμενα τῷ αφπς'
(1586) ἔτει τοῦ χόσµου καὶ λήξαντα sic τὸ sepul
(5147) ἔτος, ἦτοι πρὸ τῆς Ἀλεξάνδρου τοῦ Μαχελόνος
χοσµοχρατορίας ἔτη που w'. Diversa in hisce misceri
non dubium est. Sin verba premis, trigmta dyna-
stize esse debent deorum hominumque , ut in Vet.
Chronico. Tum vero anni 3555 explicari ne-
queunt, nisi ita, ut statuas annos immortalium
esse istos 1183, quos Panodorus ex Manethonianis
annis elicuit, ideoque mortalium annos fuisse
2372, qui proxime accederent ad annos 3325,
quos Vetus Chronicon mortalibus tribuit (suppletis
sc. 184 annis, quos excidisse constat). Sic igitur
omnis discrepantia Manethonis et Veteris Chronici
versaretur in regnis deorum; id vero Syncellum
significare noluisse, sed annos 3555 ad solos mor-
tales referre, inde colligis quod hosce annos
3555 componit cum annis 2365 , quos ipse inde a
Mene rege exputavit. Boeckhius igitur ipsum Syn-
cellum in numero 3555 errasse statuit atque in
fonte ejus pro 3555 notatos fuisse censet annos
5355, quot fere exputare licet e Manethone
Africani. — Ego propter similitudinem quz
Veteri Chronico cum Manethone Panodori inter-
cedit, quamque ipse Syncellus (e Panodoro hac
omnia, puto, referens) verbis ἐχ τούτων δηλαδὴ
λαθὼν τὰς ἀφορμὰς innuit, annos 3555 eo quo in
antecedentibus dixi modo intelligenda esse puto,
Syncellum vero in eo errasse, quod triginta deorum
hominumque dynastias confudit cum triginta
dynastiis mortalium, quas per tres /Egyptiacorum
libros antiquior ille Manetho Africani et Eusebii
recenset. De Bunsenii sententia paullo infra mo-
nebo. — Ceterum num Manetho Panodoreus,
quem dicere liceat, ita egerit ut priores octo
mortalium dynastias prorsus deleret, inde a nona
autem antiquioris Manethonis laterculos presse se-
queretur, an suas quasdam dynastias antiquissimas
fingeret, quorum caput Menes rex erat , in medio
relinquo. Hoc tamen verisimillimum est, quia

. FRAGMENTA.

Syncellus quoque ita egit, itemque Vetus Chro-
nicon, cujus priores reges quindecim, etsi nomi-
natim non recensentur, eodem modo atque in
Eratosthepico laterculo adornatos fuisse inde col*
ligitur, quod anni 443, in Vetere Chronico iis
attributi egregie respondent annis 443, quos
Eratosthenes Mene ejusque successoribus quat-
tnordecim assignat.

$yncellus reprehendit Manethonem ut qui re-
gibus tribuerit annos 3555 (*). Etenim Menem esse
eundem atque Misraim; de hujus vero tempore
constare e libris sacris; quorum auctoritate inni-
tentem se ab annis illis 3555 resecare annos 1090,
ita ut /Egyptiorum regnum steterit per annos 2365.
Ex hoc igitur computo profectus Syncellus suum
quendam regum laterculum constituit , in quo inde
a Mene usque ad Eusebii dynastiam XVI nonnisi
17. reges annique 5ro recensentur. Unde patet
mutationes Syncelli longe plurimas ad antiquiores
has dynastias referendas esse, id quod etiam per
se verisimillimum est. Jam vero quum nomina
regum a Syncello efficta esse non sit cur credamus,
ipse Syncellus autem suum computum componit
cum illo Manethonis Panodorei : consentaneum
est laterculos, ex quibus Syncelliana regum series
prodit, haud alios esse atque Manethonis illius
Panodorei. Hic vero Manetho quum ipse ex anti-
quiore Manethone decurtatus esse debeat, deinde
vero Syncelli laterculi in multis simillimi sint Eu-
sebianis , Syncellus autem sua ex Eusebio depromi

non potuerit : hinc nos colligimus communem fun-,

dum subesse laterculis Manethonis Eusebiani et Pa-
nodorei. Confirmare sententiam exemplis studebo.

Dynastia XVI apud Eusebium fuisse dicitur re-
gum octo (η: sic enim cum Vet. Chron. scribendum
pro e, notante Boeckhio), annorumque 19o.
Eodem modo Chronicon Vetus statuit. Regum no-
mina neque Eusebius neque Vetus Chronicon re-
censet. Jam comparemus Syncellum. Apud hunc
(p. 104) rex vicesimus sextus est 6 πρῶτος τῶν £7
τῆς ιζ δυναστείας παρὰ Μανεθῷ. Igitur antecedentes
reges sunt dynastie XVI. Sin supputaveris annos
qui octo regibus antecedentibus tribuuntur, sum-
mam obtinef* annorum 19o, uti ap. Eusebium,
etsi hic singulos reges non recenset.

Sequitur dynastia XVII, cujus Eusebius exhibet
pastores reges quattuor annosque 104. Sic etiam
Vetus Chronicon, nisi quod reges Ταμίας dicit.
Eodem modo rem tradidisse Manethonem Syn-
celli, ex verbis hujus intelligitur. Nam sic habet

(*) Haud longe recedit Diczearchus (fr. 7), qui a seson-
chosi, qui statim post Horum regnasse: dicitur, usque ad
Olymp. { numerat annos 2936 ; adeo ut usque ad finem Ne-
ctanebi 1] (340 a. C. ) sint anni 3372.

r———————————ÁÓ8ÓMÀÁÀ—MÍÓÀMrÁ RR RR LR ERN unn ——————— ÁO ————ÁÀÓf mo — μασ — À———

$t7

P. 103, C : Kal διεδέξαντο Τανῖται βασιλεῖς 9', ot
καὶ ἐθασίλευσαν Αἰγύπτου ἐπὶ τῆς ιζ δυναστείας ἔτη
σνδ’ (deb. σνθ’. 35g), ὡς ἑξῆς ἐστοιχείωται. Vides
Syncellum in fonte suo reperisse dypastiam regum
quattuor, uti est ap. Eusebium. Quod pro annis 103
ponitannos 259 , id incredibili auctoris negligenti:e
debetur. Etenim in seqq. dicit se in constituendis
pastorum dynastiis nolle Manethonem sequi, sed
praeferre Josephi computum. Josephus vero nume-
rat6 regum annos 259, quosSyncellus cum 4 regibus
Manethonis sui inepte composuit. Haud minus ab-
surde Manethoni opponit Josephum , qui ipse sua e
Manethone affert, quum diversas chronologias, quz
omnes Manethoni tribuerentur, opponere sibi de-
buisset. Vel hinc, sicuti ex aliis indiciis, qua re—
ferre longum est (v. Boeckh. p. 286), apparet
ipsum Syncellum non inspexisse libros Josephi,
sed sua invenisse apud alium, Panodorum puto.
Preterea ex allatis intelligitur quam temere S yn-
cellus Eusebium incusaverit, quod ille dyvnastiam
XVII suo arbitrio constituisset.

Porro Africanus dynastie XXVII (fr. 6o sq.)
reges novem, annos 120 tribuit; nomina autem
regum non recenset nisi trium, qui regnant per
annos 49. Eusebius contra nonnisi tres hujus dyna-
stize reges fuisse, eosque per annos 49 regnasse tra-
dit. Quas discrepantia Eusebii festinantie impu-
tanda esse videtur quammaxime. Attamen Syncellus
quoque in suo laterculo (p. 184) nonnisi tres reges
(N? 72-74) cum annis 49 recenset. Hos vero ex
Eusebio non magis petiverit quam reges dynastiz
XVI, idque vel inde colligitur, quod primi regis
nomen non idem tradit uterque. Quare, etsi non
nego tres reges dyn. XXVII inde ortos esse, quod
hi tantum nominatim afferebantur in antiquiore
laterculo , nihil tamen est cur id Eusebii culpa fa-
ctum esse censeamus. : 9

His potissimum indiciis ducti laterculis Eusebii ,
Panodori, Veteris Chronici et Syncelli fundum
communem subesse censemus eandem Manetho-
niani operis recensionem, Quam integram, vel ex
majori parte integram servavit Eusebius; deinde
mortalium regna diminuit, reliquaque ad placita
sua astrologica accommodavit auctor Sotheos li-
bri, homo Judzus, puto. Hac adornatione usus
deinde est Panodorus, qui in deorum regnis ta-
cito nonnulla mutaverit, quum alias vix fieri po-
tuisset, ut /Egyptii dii ex ipsius placito totidem an-
nis reguassent atque Babyloniorum reges antedi-
luviani. Veteris Chronici auctor, eodem atque
Panodorus fonte usus, mortalium tempora magis
diminuit , deorum regna vero auxit, ut eam quam
voluit annorum periodum efficeret; Syncellus.de-
nique, Panodoro usus, regna immortalium prorsus

$18

rejecit, hominum tempora ad suos ipsius calculos
exegit.

Primus auctor hujus laterculorum quasi familiz
Judzus fuerit. Nam vel ea quz Eusebius exhibet,
ad Judaica tempora accommodata sunt in dyna-
stiis XVI, XVII—XIX, neque illud quod de trans-
positis dynastiis Syncellus crepat, fundamento ca-
ret, modo ne Eusebii crimen esse dicas.

Mentio denique facienda laterculorum, quz in
Excerptis Barbaris leguntur. Laceri sunt et a viro
stupidissimo e grzcis latine facti. Usus eorum pene
nullus est, Numeri partiin cum Africano, partim
cum Eusebio, partim cum neutro faciunt. Praeterea
memorantur dynastie Bubastanorum et Hermupo-
litanorum, quas alius habet nemo neque tamen ipse
homuncio ille finxisse potest.

Quomodo greci et pagani Αἰγυπτιαχῶν scripto-
res Manethoniano opere usi sint, parum liquet.
Quanquam horum quoque studiis turbata nonnulla
6556 haud obscure indicant rationes dynastiarum
XVIIIet XIX, in quibus Ramesses et 4rmais iidem
6556 cum /Egypto et Danao putabantur. Nimirum
Ramesses in nostris laterculis ter vel quater poni-
tur, quum semel esset ponendus. Ántequam igitur
ejusdem regis mentio sic repeteretur, alii fuisse vi-
dentur, qui semel tantum, sed alii alio loco regem
commemorent, prouti de Argivorum temporibus
quisque statuebat,

Hactenus de fontibus ex quibus Manethoniana
nostra promanarunt, Inde ab Eusebio omnes tur-
bidos esse vel ex paucis qua hucusque attulimus
colligitur. Quare spes Manethonianz chronologiz
restituend: in uno posita est Africani laterculo. De
eo jam paullo accuratius dicendum est. Africanus
igitur primum exhibet inplurimis certe d ynastiisan-
nos, quibus reges singuli regnarunt; deinde sum-

* mam annorum in quaque dynastia recensitorum,
denique summam annorum, quz ex singulis Mane-
thonislibriscolligitur. At multum abest ut compu-
ta hzcinterse cencinant, Etquinam numeri pro cor-
ruptis rejiciendi, quinam probandi sint, utpluri-
mum dictu difficillimum est; quanquam patet in
universum rnajoris faciendas esse summas annorum,
quas ad finem dynastiarum notatas accepimus,
quam illas, quz a nobis jam e singulis regnis sup-
putantur. Quarendum igitur adminiculum, cui in-
niti, vel norma quaedam, ad quam dirigere com-
putationes possimus. Circumspicienti vero ejusmodi
machinam sponte sese offert periodus Sothiaca.
Usum eo esse Veteris Chronici auctorem constat;
porro etiam Sotheos libri auctorem in chronologi-
cis suis eandem periodum adhibuisse omnia cla-
mant, testaturque Syncellus, qui in suo laterculo
( p. 103) habet ita : Τούτῳ τῷ ε’ ἔτει τοῦ χε’ βασι.

MANETHONIS ΡΕΒΕΝΝΥΤΑ,

λεύσαντος Κογχάρεως τῆς Αἰγύπτου ἐπὶ τῆς ις' ὄυνα-
στείας τοῦ κυνιχοῦ λεγομένου κύχλου παρὰ τῷ Μανεθῷ
ἀπὸ τοῦ πρὠτου βασιλέως καὶ οἰχίστου Μεστραϊμ τῆς
Ἀϊγύπτου, πληροῦνται ἔτη ψ’. -

Igitur Mena initium apud Manethonem Syncelli
compositum fuerat cum initio periodi canicularis.
Quidni hactenus certe Africani quoque Manetho
similiter rem instituerit? Et ne clamites esse hos
lusus astrologorum zevi infimi, et a sana antiquitate
alienos. Imm6$, id quod rectissime monet Βας-
khius, apud plerosque populos vetustissima historiz
chronologia cyclorum quorundam ope adornata
est. Neque eximendi sunt /Egyptii propterea quod
certa rerum memoria apud eos paullo altius quam
apud reliquos ascendit. Illuc revertor. Ipse Afri-
canus hoc saltem affirmat, A:gypties jactare ingen-
tes quosdam annorum numeros eosque definites
esse χατὰ θέσιν τῶν παρ) αὐτοῖς ἀστρολογουμένων
( Syncell. p. 17). Periodus autem, quam ad hoc ad- .
hibitam Africanus innuit, vix alia nisi Sothiaca
esse petest (*).

Jam vero Manetho recensuisse dicitur in libro
primo annos 23oo, in libro secundo annos 2121,
in libro tertio annos 1050. Ex his numerus 105o
(αν) aperte corruptus est ex ων, 850, qui ipse
ponitur pro accuratiore numero 853 : tot eniin
anni labuntur a fine dynastie XIX sivea Troje
excidio (1184) usque ad finem dynastie XXXI.
Anni 2300 ex numeris ad singulas dynastias libri
primi annotatis commode possunt supputari : hunc

(*) Boeckh. 1, 1]. p. 90 : « Bei Manetho aber muss mit
noch gresserem Nachdruck wieder gesagt werden, was wir
schon oben ausgesprochen haben, dass die grossen Jahrs-
zahlen schon an sich und ohne naeheres Zeugzniss darauf
führen, sie seien nach Cyclen entworfen; und welcher
Cyclus als die Hundssternperiode sollte sich für die Egv-
ptische Zeitrechnung darbieten ? Freilich findet sich in den
Auszügen aus des Manetho /EÉgyptischen Geschichten im
Syncell oder in dessen Africanischen Dvnastieen und bei
Eusebius keine Erweehnung der Hundssternperiode; dies
ist aber ganz natürlich; den elteren christlichen Chrono-
graphen wie Africanus und Eusebius war es bloss um die
nackten Zeitbestimmungen zu thun , nicht um das phanta.
stische System an welches sie geknüpft waren, und in den
JEgyptischen Geschichten des Manetho mochte die Hunds-
sternperiode auch nur sehr nebenher berührt gewesen sein ;
aber wenn Africanus sagt die /Egypter haeten grosspralend
übermaessige Zeitraeume und Myriaden von Jahren nach ei-
ner Setzuug von astrologisclien Bestimmungen angegeben,
wen konnte er hier eherim Augegehabt haben als den von ihm.
benutzten Manetho , aus welchem er ja selbst diese grossen
Zeitreeume verzeichnet hatte? Dass unter den astrologisch.
bestimmten Zeitreumeh eben Hundssternperioden gemeint
seien, ist die einfachste und natürlichste Voraussetzung :
sie ist um se begründeter, wenn die Anwendung dieser
Periode in der Ueberseizung der siebenzig Dollmetscher
nach dem von uns Dargestelllen nicht zu leugnen sein
mochte. » — De ratione et usu hujus cycli doctissime, uti
solet, exponit Deckhius ( p. 18 sqq), quem tu adeas.

FRAGMENTA.

igitur numerum Bosckhius genuinum esse censet.

Contra numerum annórum 2121 libri secundi pro.

corrupto babet; nam ex annis singularum dyna-
stiarum conflatur summa annorum 22322, quos
Beeckhius pro 3121 reponendos esse statuit. Secun-
dum hzc igitur Manetho in libris suis tribus recen-
suit annos5375 ( 3300-1-2222-1-853 ). Alexandri in
JEgypto imperii annus primusincipit die 14 Nov.
an. 33a a. C. Per. Jul.; igitur Menz annus primus
ex Manethonis computo incipit die 20 Julii an. 5702
a. C. Per. Jul. ( Vide Canon. Beckhii ad calcem
fragmentorum ). lllud vero simul est initium pe-
riodi Sothiace proleptice exputatum (27«1460
ante 1322 a. C.). Hzc igitur quadrant optime.

Jam si initium regum mortalium ita positum est,
ut incidat in initium astronomicum periodi So-
thiaca , multo etiam probabilius est annos 24900,
quos immortalibus Manetho tribuit, certum quen-
dam periodorum numerum involvere, ideoque
revocandos esse ad annos 34837 sive 17»«1461,
uti Beckhius monuit atque ipse statui in fragm.
Chron. p. 191. In mortalium regnis Manetho se-
cundum Bockhium satis habuit primi regis initium
ita collocasse , ut in cycli canicularis incideret ini-
tium; neque omne mortalium tempus cyclorum
certo numero absolvit, neque efficerestuduit ut
in antiquiore saltem bistoria finis periodi primz
cum fine dynastie alicujus congrueret. Nam ex
Beckhii computo initium secunde periodi cadit
in annum 71 Phiopis regis dynastiz VI; tertiz pe-
riodi initum in annum nonum dynastie XIV;
quartz initium in annum quintum dyn. XIX in-
cidit.

Nullus ego dubito quin hec quam Beeckhius
exposuit chronologia: adornatio latuerit in ea Μα.
nethonis recensione, quam Africanus si non in
singulis quibusque, tamen in plurimis certe expres-
sit. Num vero ab ipso Manethone talis profecta sit,
asseverare non ausim, Immo deprehendisse in Afri-
cano mihi videor, quz aliam adornationem, quam
antiquiorem esse duxerim, exstitisse arguant. Quid
sentiam paucis declarabo.

Etenim usus cyclorum Sothiacorum in historia
duplex esse potuit. Aut enim ita adhiberi potuit,
ut historie initium vel etiam epochz ejus precipua
cum initiis astronomicis cyclorum componerentur ;
aut hoc tantum spectarunt chronologi , ut ab initio
historie usque ad certum quoddam ejus παράπηγµα
tot numerarentur anni , quot cyclorum certo nu-
mero continebantur. Prioris rationis exemplum non
novi prater illud a Boeckhio propositum ; posterior
ratio apud historicos frequentissima est, Hoc modo
greci chronologi suis cyclis utuntur; hoc modo
etiam Sothiacus cyclus ad temporis spatium per

$19
quod regnum Assyriorum stetisse dicitur transla-
tusest (v. Fragm. Chron. p. 163); hoc modo etiam
Veteris Chronici auctor egisse debet. Is enim, sicuti
Manetho initium cycli cum Mene regis anno primo
componit; patet vero illud cycli initium non esse
astronomicum. Contra si supputaveris annos qui
labuntur a Mene usque ad finem dynastie XIX ,
quo 'T'roja expugnata est secundum Manethonem,
unum obtinemus cyclum Sothiacum; adeo ut du-
bium vix sit eram Trojanam pro parapegmate
fuisse atque terminum, a quo cyclus exputatus
sit. — Quidni eodem modo etiam Manetho egerit,
qui quamquam /Egyptius humo, tamen grece do-
ctus erat, et in usum Grecorum chronologica sua
composuit, et vel eo quod secundum Alvyuzctaxóiv
librum usque ad annum excidii Trojani deduxit,
rationem aliquam celeberrimz hujus era habuisse
apparet. Faciamus rei periculum, Dynastize unde-
viginti quz primo et secundo libro recensentur, in
duas partes dispescere licet, qua separantur me-
morabili illa dynastia septima, in qua 70 reges per
70 dies regnasse dicuntur. Prior pars sive dyn.
I—VI unum cyclum, altera pars sive dyn. VIII—
IX duos cyclos olim explevisse mihi videntur.
Etenim a dynastia VIII usque ad finem dynastie
XI, que postrema est libri primi, Syncellus expu-
tat annos 803 (2300—1497). In secundo autem
libro Manetho recensuisse perhibetur annos 2121.
Ne hunc numerum librariorum culpa corruptum
putem , impedit quod non modo apud Africanum
Syncelli, sed etiam apud Eusebium Syncelli et
versionis Armeniacz exhibetur. Fieri potest ut ipse
Africanus diversas recensiones h. l. confuderit. Ut-
cunque sit, numeri 803 et 4121 summam efficiunt
annorum 2924 , sive duos cyclos Sothiacos (3922
an.) duobus redundantibus annis. Que duorum
annorum abundantia in tanto numero fere nulla
est, — Superest ut videamus de dynastiis I—VI.
Africanus ita habet :

I. 8 Thinitz... an. 263; sec. Syncell. 453

II. 9 — 3o2 — 304
III. 9 Memphite 214 — 214
IV. 8 — 284 — 27
V. 9 Elephantini — 248 — 248
VI. 6 Memphite 203 — 203

149.

1514. (sec. Syn. 1497)

Primo obtuitu parum hzc sententie nostrz fa -
vere videntur. Jam vero Syncellus p. 54, D, reges
dynastie secunde nonnisi septem numerat, quo-
rum e regnis summa colligitur annorum 224; re-
ges octavus et nonus cum annis 78 alio plane loco

520

MANETHONIS SEBENNYT /E

(p. 56 A) afferuntur, ibique demum notatur sum- | gibus dynastiz IV et ex 9 regibus dynastim V,

mam dynastie secunde esse, ann. 201, χατὰ τὴν
δευτέραν ἔκδοσιν Ἀφρικανοῦ. urbs iste nonmisi
librariorum fuerint; quamquam ipse Syncellus
occasionem iis dederit. Nam quum illa δευτέρα
ἔχδοσις indicare videatur, diversas hujus dynastize
adornationes ab Africano memoratas, vel ab alio
ad Africanei libri exemplar annotatas esse, ipse
Syncellus de his ad marginem sui operis monere
potuit. Deinde vero memorabile sane est apud
Eratosthenem reges novem (N? VI—XIV ) qui ex
serie laterculi nostris regibus novem respondent ,
regnare per annos 224, quot septem prioribus
regibus tribuit Syncellus. Deinque Bunsenius alias
ob causas haud improbabiliter statuit Africani re-
gem octavum et nonum errore adscribi dynastie
secunda, His igitur indiciis motus equidem puto
dynastiz secunda regibus sive novem sive :septem
olim nonnisi 224 annos attributos fuisse. Quo ad-
misso regibus Thinitis septemdecim assignantur anni
263-1-224—487. Sequuntur totidem reges Mem-
phitz (dyn. III, IV), qui pertotidem annos regnant,
salva unius anni differentia (314-1-274— 488).
Jam vero anni 487 tertiam partem efficiunt periodi
Sothiace. Ad explendum eyclum necesse foret,
ut dynastie V et VI alios annos 487 suppeditarent,
Africani numeri nonnisi 451 annos prebent, qui
non ei debentur recensioni , de qua nos jam verba
facimus. Céterum dynastiam sextam aliis finiisse
una cum Sothiaca periodo, vel eo indicari mihi
videtur, quod postremum regnum ejus dynastie
fuit Nitocridis, mulieris flava rubrisque genis for-
mose, quie, sicuti Herodotus narrat, in cineres

se conjiciens vitam finivit, Nonne in memoriam,

hec revocant Phoenicem, avem rubram, quam
sub finem periodi Sothiacz se ipsam concremare
fabulabantur ? Tu videas.

His adjicere pauca liceat de Manethone Euse-
bii. Etenim Eusebius priores sex dynastias ador-
navit hunc in modum :

I. 8 Thinite 252
1.9 -- 297
III. $ Memphlitz 197
IV. 17 Memphite {48
V. Επίορς rex 100
VI. 6 Memphite 203

1497

Summa annorum eadem est quam ex Africano
Syncellus exputat. At concordia hse caleulo-
rum modo absurdo effecta est, queniam quinte
dynastie loco unum ponitur regnum Phiopis. Quod
qui primus commisit, haud vidit ille 17 regesMem-
phitas dynastie quarte male conflatos esse ex 8 re-

ideoque Phiopis regnum iis jam comprehendi. Se-
quitur summam annorum non esse 1497, sed 1397.
Hic vero annorum computus explicationem ^pro-
babilem admittit, Nimirum, si recte dixi fuisse
qui inde a fine dynastie XIX usque ad Menen
tres periodos Soth. numeraverint, Menz annus
primus esset an. 5565 (3 »« 1461 ante 1183) a.
Chr. — Ex Eusebii vero numeris primus cyclus,
qui dynastiarum I — V1 regna comprehendit, di-
minuitur annis 64 (1397 an. pro 1461) : igitur
Menz annus primus foret an. 5501 a. C.; is vero
apud Panodoruim, Annianum, Syncellum, alios,
est mundi vel Adaini annus primus. Unde colligo
Judeum aliquem vel Christianum antiquiores nu-
meros ita mutasse ut regna mortalium non ante
mundum creatum inciperent, Idque tanto facilius
concesseris, quum alia complura jam viderimus,
que Judaicam Eusebiani Manethonis originem
coarguant.

Utcunque de his statuas, negari nequit Ma-
nethonem in temporibus suis adornandis pe-
riodo usum esse Sothiaca. Num primus id fecerit,
an ante eum alii eodem modo rem institueript,
incertum est. Quamquam Bockhius p. 96, Sothia-
cam periodum significari etiam apud Herodotum
censet, lib. II, x42, ubr secundum sacerdotum nar-
rationem refertur inde a Mene usque ad Sethonem
sacerdotes fuisse 341i.regesque totidem, atque
inter horum tempora solem quater sedem suam
mutasse, Quibus mihi alius quidam cyclus sacer-
dotalis subesse videtur ( vid. Fragm. mea Chronol.
p. 191 not.). Ceterum locus Herodoteus eate-
nus ad nostram rem facit, quatenus docet sacer-
dotes /Egyptios tempora historiz luce clara et in-
certe antiquitatis ita conjunxissee, ut certum
quendam periodorum numerum explerent. Reguin
numerus 241 a Manethonis rationibus haud ita
longe abest; neque multo longius recedit Diodo-
rus (I, 44), qui a Mene rege usque ad Ol. 1δο sive
60 a. C. annos circiter quinquies mille effluxisse
ait.

Quatenus sacerdotales hz traditiones fidem me-
reantur, vel, ut disertius rem eloquar, inde a quo-
nam tempore certa rerum memoria succedat fig-
mentis conjecturisve sacerdotum, ego dicere non
habeo, ac, uti nunc res habet, emnino. certius
quidquam de his pronuntiari posse negaverim.
Temporis spatium quod /Egyptiorum regno apud
Manethonem assignatur, majus esse quam historia
generis humani admittere videatur, nemo sanior
non largietur. Ac probabile est longam istam re-
gum seriem in antiquissumis certe temporibus eo
conflatam esse, quod divers ἀναγραφαὶ in unum

FRAGMENTA. *

conjungebantur, vel dynastiz quz eodem jempore
alige juxta alias regnaverant, in continuam seriem
chronologicam diducebantur. Similiter in singu-
lis dYnastiis plures eodem tempore reges interdum
exstiterint, quos deinde chronologi seriem quam
longissimam venantes ita memorarunt, quasi alter
rex alteri successisset. Aliaque ejus generis excogi-
tare licet, quz quatenus vera sint vel verisimilia, de
singulis explorandum monumentorumque fide con-
firmandum est, Ceterum hec multosinduxerunt, ut
putarent dynastias, quz eodem tempore regnarint,
ab ipso Manethone probe distinctas, sed a serioris
evi excerptoribus in continuam seriem cum reli-
quis conjunctas esse. Cui sententie, utpote ab
omni verisimilitudinis specie destitute duduimque
refutatz , haud immorarer, nisi nuper novus ei pa-
tronus exstitisset Bunsenius, vir celeberrimus /Egy-
ptologorumque decus. Is enim l. 1. tom. I, p. 119
ita babet :

« Wasnun die Zahl der Koernige und die Summe
ihrer Regierungsjahre betrifft, so schwanken die
Angaben über die erste zwischen etwa 3oo-35o-
500 : die Zeitsumme aber zwisehen 49 und δή
Jahrhunderten, von Menes bis, neun Jahre vor
der Eroberung /Egyptens: durch Alexander den
Grossen.

« Wir sagten absichtlich ; die Summe der Regie-
rungsjahre. Aber ist damit gesagt, dass alle Dyna-
stieen auf einander folgen? Jf/enn es ein getheiltes
Reich gab, so mussten doch Koenigslisten wie die
unsrigen, die Hauser, die sich in dasselbe theilten,
nach einander aufführen. Aber wir nehmenhier eine
oben gemachte Bemerkung wieder auf und fragen :
was berechtigt uns anzunehmen, die Summe in
ein und derselben Dynastie sei nothwendig gleich
der Zeitdauer der Dynastie? Gesetzt, wir hetten
die Listen der Kaiser des roemischen Reiches von
Severus bis Theodosius, ohne alle geschichtliche
Erklzrung, kennten wir nicht berechtigt zu sein
scheinen, die Summe ihrer Regierungen gleich
mit der wirklichen Zeit zu setzen, welche jene bei-
den Kaiser trennt. Und doch wzre der Irrthum
bedeutend. Aber wer ( wird man sagen ) würde in
einem solchen Falle überhaupt Summen ziehen?
Gewiss niemand, welcher einen rein chronolo-
gischen Zweck hztte. Aber lzsst sich nicht auch ein
System denken, wo man einerseits nur die semmt-
lichen Regierungsjahre derjenigen Glieder eines

Hauses nach einander aufzzhlte, die nach oder
neben einander, kürzer und lzenger regiert hatten,
andrerseits den cAronologischen Schlüssel dazu gab,
wodurch man die eigentliche Zeitdauer für dieses
regierende Haus fand ? Eine solche Darstellung ist
bei vorherrschender dynastischer Rücksicht und

$21

der Form von Koenigslisten sogar die natürliche.
Bei einer solchen Methode nun ist es gar nicht un-
moglich , dass man auch von Anfang an in den Li-
sten des alten Reiches die Regierungszahlen eines
Hauses zusámmengezzehlt, als Probe für die einzel-
nen Jahre, Wahrscheinlicher jedoch ist es, dass
diese Zusammenzsehlung erst im neuen Reiche für
die beiden zlteren Reiche geschah : der Schlüssel
für die würkliche Zeitdauer war vielleicht im An-
fange noch daneben erhalten in chronologisch-
geschichtlichen Werken, die in den spatern Zeiten
des neuen Reiches verloren gingen oder vergessen
wurden, So viel ist aber sicher, dass auch in Ma-
nethos Listen sich nirgends Regierungen neben ein-
ander aufgeführt finden. Und doch zeigen die
Denkmzler dergleichen im alten Reiche (in der
zwoelften Dynastie ).

« Im neuen Reiche allerdings wzre ein solches

.| Verzeichniss der Summen aller Regierungsjahre

eines Hauses bei Manetho auffallend. Da es zu An-
fange desselben Koenigslisten vom alten und mitt-
leren Reiche gab, so kann es unmcoeglich an ge-
schichtlichen Verzeichnissen über das neue gefehlt

. haben. Die Bildung und das Schriftthum JEgy-

ptens wurden von da bis zum Untergange der
rcemischen Herrschaft nicht wieder unterbrochen:
und Manetho lebte in der Blüthe der ptolemzi-
schen Herrschaft. Aber wer sagt uns dass die Listen
des neuen Reiches in ihrer jetzigen Form und mit
ihren gegenw:ertigen Summen das Werk Manethos
sind? Kennen sie nicht aus Auszügen des Ge-
schichtwerks entstanden, oder, da die Form vonLi-
sten offenbar altzgyptisch ist, durch Einschaltung
von Kornigsnamen ( Mit-oder Gegenkonigen ) aus
demselben erweitert, und also chronologisch ver-
dorben sein? Ueber diesen Punkt wird erst die
Geschichte der Manethonischen Ueberlieferung
unter den Hznden der Christlichen Forscher etwas
Neeheres lehren kennen, die Kritik der Denkmz-
ler aber allein zur Entscheidung führen.

« Was aber die Folge der Dynastieen im neuen
Reichebetrifft, so kann eshier bereits als nachgewie-
sen ángenommen werden, dass keine derselben,
von der 18ten bis zur Josten, gleichzeitig mit einer
andern war. Diese Wahrheit ist von allen /Egy.
ptologen anerkannt : was ihrer Wahrbheitsliebe um
so groessere Ehre macht, als ihnen die daraus her-
vorgehende Dauer des neuen Reiches hoechst un-
bequem war. Wir wollen hier nur beilzufig be-
merken, dass diese Dauer fast genau eine dreizehn-
hundertjehrige war.

« Wenn nun aus jener Thatsache die Ἐργριο]ο-
gen von Champollions Schule mit ihrem Meister
den Sehluss gezogen, es seién überhaupt bei Ma-

5.1. ο

netho keine Gleichzeitigkeiten anzunehmen, und so
müssten also die Dynastieen des alten und mittle-
ren ebenfalls als auf einander folgend gelten, so
war das mindestens sehr voreilig... Dazu kam,
dass keiner von jenen, so wenig als die'englischen
Gelehrten, aucli nur versucht hat die Zeitrechnung
vor dem neuen Reich nach Manetho zu ordnen.
Aber fragen wir doch lieber Manetho selbst. Der
Syncellus (p. 5a D) hat uns dessen eigene Angabe
aufbewahrt über die Dauer des Reichs, welches
er in 3o Dynastieem beschrieben. Diese seltsamer
Weise bisher ganz übersehene hochst merkwür-
dige Stelle lautet folgendermassen : « Die Zeit der
von Manetho in den drei Baenden, in dreissig Dyna-
stieen verzeichneten ein hundert dreizehn Ge-
schlechtsfolgen ( Generationen, γενεαί) ergiebt ihm
zusammen dreitausend fünf hundert fünf und funfzig
Jahre. » Diess kann nur aus Manetho selbst ent-
nommen sein, denn es passt durchaus nicht in des
Syncellus Canon und Berechnungen. Es kann auch
keine Verschreibung dabei statt finden... Sie passt
in keines Christlichen Kis»chenvaters oder Chrono-
logen System. Wir dürfen sagen , dass uns des Ma-

netho Zahlen eben so sicher überliefert sind wie.

die des Ptolemzischen Canon. Hiernach setzen
wir also fest dass Manetho dem /Egyptischen Rei-
che von Menes an bis zu des jüngeren Nectanebus
Tode eine Dauer von dreitausend fünfhundert fünf
und funfzig Jahren zugeschrieben habe. Der Syn-
cellus konnte diess in einem Abschnitte des Afri-
kanischen Auszuges finden, den er sonst nicht aus-
schrieb : denn wir kennen den Afrikan nur durch
ihn. Vielleicht fand er die Angabe nur in einer
der Ausgaben oder Abscbriften der Manethoni-
schen Listen, die er als von ihm verglichen er-
wzhnt. Ja er mochte auch das Manethonische Ge-
schichtswerk ganz oder zum Theil vor Augen ge-
habt haben, eben so gut wieer Eratosthenes K eenigs-
liste kannte , welche seine Vorgznger vernachlas.
sigt hatten. .

« Wir sahenalso, nach demselben Gewazhrsmann,
in derSumme aller Dynastieen Manethos anderthalb
bis zweitausend Jabre mehr als Manetho selbst für
die Dauer der wgyptischen Geschichte innerhalb
der 3o Dynastieen angegeben batte. Die Zusam-
menzaehlung der Dynastieen ist also nicht Mane-
thos Werk. So wie dieser Hauptpunkt feststeht ,
drengt sich die Frage auf : welche Dynastieen bil—-
dcten die geschicAtliche Reihe für die Zeitrechnung ?
welche waren gleichzeitig ? Manetho muss dies in
scinem Geschichtswerke angegeben haben : wir
sahen oben dass in dem Papyrus sich vielleicht ein
solcher Schlüssel fand... Sollten wir diesen chro-
nologischen Schlüssel vielleicht in den Forschun-

MANETRONIS SEBENNYT/E

gen der JAlexandrinischen Gelelrten des Museum
finden?»

Vides cardinem hujus disputationis positum esse
in interpretatione loci Syncelliani. Verum quem-
admodum Syncellus ne verbo quidem lectorem
de tanti re momenti commonuit, sic nexus eorum,
quz Syncellus l. |. de /Égyptiorum temporibus
disputat , affatim docet annos illos 3555 pertincre
ad Manethonem Sotheos libri auctorem, ab Afri-
cani Manethone bene distinguendum (V. supra).
Porro Syncellum ipsum veteris Manethonis opus
ante oculos habuisse nemo serio contenderit ;
Africanus autem si arcana hzc novisset , Syncellus
vero in laterculis Africani mentionem hujus rei fa-
cere oblitus esset, mireris certe Eusebium , qui ex
Africano liquido cognoscere potuisset id, de quo
nonnisi conjecturam in medium proferre ausus est.
Cautius igitur veriusque Beeckhius disserit hunc in
modum (1. ]. p. 2):

« Wir tragen kein Bedenken zuzugeben, dass in
manchen Zeiten mehr als Eine Herrschaft in /Egy-
pten bestand : es giebt davon nicht nnr mehrere
Beispiele, auf welche wir unten zurückkommen
werden, sondern es scheint sogar in der Natur ei-
ner auf Despotie und Priestergewalt beruhenden
Regierung zu liegen, dass heufige Emporrungen
und Usurpationen eine Zersplitterung der Macht
herbeiführen mussten (*"). Aber es fehlt viel dass
daraus folge, irgend zwei der Manethonischen Dv-
nastieen oder Theile derselben seien von Mane-
tho für gleichzeitig angesehen worden. Eusebius
dachte freilich auch schon an solche Gleichzeitig -
keit, Er sagt nach der lateinischen Uebersetzung
aus dem Armenischen (p. 213 Aucher.) : Forte
enim iisdem temporibus multos /Egyptiorum reges
(simul) fuisse contigerit. Siquidem Thinitas aiuntet
Memphitas Saitasque ac /Ethiopes regnasse, ac
interim alios quoque ; et sicut ( mihi) videtur, alios
quidem alicubi, dynastas vero ita se habuisse,
quemadmodum in ipsa quidem eorum lege scriptum
exstat (**), minime autem simul consedisse (vel alte-
rum alteri successisse), sed alios hic aliosque illic
regnare (oportuisse) : et ideo tot annorum multi-
tudo ut hoc modo colligeretur accidit. Dies ist eine

(*) « Man vergleiche das Urtheil des Tacitus Bist. 1, 11,
über den unruhigen Geíst der spaetern JEgypter, desgleichen
Curtius IV , 5, 30 und dort die Anm. v. Mützell. Dies bloss
auf die speetern Zeiten und anf die Alexandriner zu be-
schreenken scheint mir nicht hinlzenglich begründet. »

(**) « Die Worte : Quemadmodum in ipsa quidem eo-
rum Jege scriptum exstat, scheinen auf einem Missver-
stcendniss zu beruhen, und Eusebius scheint gesagt zu lia-
ben, verschiedene νομοὶ luetten verschiedene Dynasten. ge-
habt. Νόμος und νομὸς wirdim Armenischen mit demseiben
Worte bezeichnet (S. die Anm. bei Aucher. p. 213). »

FRAGMENTA.

Vermuthung, kein Zeugniss; auch behauptet Euse-
bius keinesweges, dass Manetho dieser Meinung sei.
Weiter ging Marsham ; mit unüberlegter Kühnheit
warf er die Behauptung hin , nicht Manetho , son-
dern Julius Africanus sei der Urheber dieser ver-
knüpften Folge von Dynastieen , eine Behauptung
der jede Begründung fehlt, und die durch die ein-
fachsten Betrachtungen widerlegt werden kann.
Africanus war weder so einfeltig, um den Manetho
d'ergestalt misszuverstehen, wenn dieser die Sache
anders gemeint hatte, noch ist irgend ein Grund
gedenkbar, der ihn zu absichtlicher Entstellung
bewegen konnte. Africanus war ein glaubiger
Christ , ein Verehrer der biblischen Zeitrechnung;
was hette ihn bestimmen kennen, ein System der
Aegyptischen Zeitrechnung zu bilden, welches dem
biblischen , auch nach der Uebersetzung der sie-
benzig Dollmetscher, und seinem eigenen gera-
dezu widersprach? Hat sich schon Perizonius in
dem Werké « Origines Babylonice et JEgyptiace »
gegen Marshams Verfahren erklert, so ist man in
unseren Zeiten immer mehr von der Vorstellung des
Synchronismus zurückgekommen; Plath (Quzst.
JEgypt. specimen. Goetting. 1829) hat sie aus-
führlich und gründlich widerlegt; noch andere
Gründe hat Rossellini (Monum. stor. dell' Egitto
et della Nubia, tom. I, p. 98 ff. Ihm folgt Jul. Ideler.
Hermap. I, p. 218 ff.) beigebracht. Ein Theil der-
selben ist aus den Aegyptischen Denkmzlern gezo-
gen, welche freilich, so weit sie bekannt sind, noch
nicht für alle Dynastieen den Beweis der Aufeinan-
derfolge liefern und schwerlich jemals liefern wer-
den; doch ist es bemerkenswerth das Lepsius ( in
Monatsbericht d. Κ. Acad. d. Wiss. zu Berlin, Juli
1843, p. 179) versichert, die Denkmzler drzngen
ihin die entschiedene Ueberzengung auf, die fünfte
der Manethonischen Dynastieen, die der Καπίρε
von Elephantine, sei eine in Memphis residirende,
unmittelbar auf die vierte folgende Reichsdyna-
stie gewesen. Mir kommt es zunzclhst nur auf die
Ansicht des Manetho an , deren durchgengige ge-
schichtliche Wahrheit ich nicht bebaupte, dem Ma-
netho aber ist die Vorstellung der Gleichzeitigkeit
sicherlich fremd. Welches auch die Schicksale sei-
nes Werkes gewesen sein meegen, so müsste man
eine unerherte Fahrlessigkeit oder Unfzhigkeit
der Berichterstatter, namentlich so gelehrter Man-
ner wie Africanus und Eusebius, voraussetzen,
wenn sie Dynastieen, welche Manetho als gleich-
zeitige gedacht hatte , für aufeinanderfolgende ge-
geben hatten; sie geben sie aber als aufeinander-
folgende. Eben darauf beruht die Vepwunderung
über die grosse Zahl der Jahre ; sucht Eusebius diese

EMEND MA... L'A Oe —————— t

"523
gleichzeitige gewesen , zu beseitigen, so geschieht
es , weil ihm das Gegentheil! der Gleichzeitigkeit
überliefert war, und er leitet daher die oben aus
ihm angeführte Stelle mit den Worten ein : Tamen
sí exinde (von Menes an) quoque valde auctus
temporum numerus reperiatur, tamen et illius ( des
Manetho) diligenter rationem scrutari oportet. Fer-
ner ist die Zusammenrechnung der Zeiten der
verschiedenen Dynastieen, welche sich in unseren
Quellen findet, in Betracht zu ziehen. Syncell
giebt bis einschliesslich zur achten Dynastie sowohl
bei den Africanischen als bei den Eusebischen
Auszügen nach jeder Dynastie die Gesammtzall
der Jahre an, welche sich von Menes ab bis zum
Schluss jeglicher dieser Dynastieen ergiebt; diese
Zusammenrechnung fehlt im Armenischen Euse-
bius , und ist also in Bezug auf diesen Schriftsteller
sicher nur von Syncell; da sie aber auch bei den
Africanischen Auszügen mit derselben Dynastie wie
bei der Eusebischen schliesst, so ist es augenschein-
lich , dass sie auch bei diesen nur von Syncell her-
rührt : er hatte diese Zusammenzzhlung für beide
angefangen, brach sie aber bei der achten Dynastie
ab , wovon ich speeter noch einmal reden werde.
Diese Zusammenrechnung ist also ohne Beweis-
kraft, Ausserdem findet sich aber am Ende jedes
Manethonischen Bandes die Summe der Jahre,
welche der ganze Band umfasst, sowohl bei der
Africanischen als bei der Eusebischen Ausgabe
{ἔχδοσις ) im Syncell ; diese Summen hat nicht Syn-
cell gezogen : denn sie finden sich auch im Ar-
menischen Eusebius. Dem Manetho selbst kann
wenigstens die Summe des dritten Bandes unter
der meeglichen Voraussetzung abgesprochen wer-
den, die Persische Dynastie, hinter welcher diesc
Summe steht, sei nicht von Manetho : es wird also
auch für die beiden ersten Bande zweifelhaft , ol;
ihre Summen von Manetho gezogen worden. Auf
jeden Fall aber sind sie spzetestens von Africanus,
wiewohl sie ihm auch schon überliefert sein konn-
ten , und dies genügt zu unserer Behauptung, dic
Berichterstatter hztten die Dynastieen für aufeinan.
derfolgende gehalten, und zwar zunschst die eines
jeden Bandes : ich füge hinzu dass auch der soge-
nannte Barbarus, dessen Excerpte Scaliger heraus-
gegeben hat, jene Summen wenn auch gzenzlich
verderbt giebt , und dass in diesen Auszügen nach
des Herausgebers Bemerkung Einiges aus Africanus
entlebnt ist. Nun schliesst aber der erste Band des
Manetho mit Ammenemes , welcher der eilften Dv-
nastie angehengt ist ; und der zweite Band beyinut
mit dem Sohne desselben, als erstem Koenig der
zwoelften Dynastie : beide Bznde enthalten also nur

durch die Vermuthung , einige Dynastieen seien | aufeinanderfolgende Dvnastieen : dass aber dic

,

624

Dynsstieen des dritten Bandes, welche mit Abrech-
nung meeglicher Irrthümer gegen allen Verdacht
des Fabelhaften gesichert sind , mit irgend welchen
Theilen der vorhergehenden zusammenhzngenden
Reihe gleichzeitig seien , kann keinem Besonnenen
einkommen, Endlich hat Africanus in dersiebzehn-
ten Dynastie wirklich zwei gleichzeitige Dyna-
stieen angemerkt, und lasst beide nur einfach zzh-
len; es ist also bei der Zehlung der Jahre und bei
der Folge der Dynastieen schon auf die Gleichzei-
tigkeit Rücksicht genommen, und folglich sind die
übrigen Dynastieen, bei welchen eine solche Be-
merkung nicht vorkommt, für aufeinanderfol-
gende zu halten »

Quamvis igitur Bunsenii sententiam, quatenus
ad operis Manethoniani adornationem pertinet,
erroneam esse censeamus , nihilque tribuamug cal.
culis, quibus illos ipsos annos 3555 Syncelli eruere
studet : nihilominus tamen in universum probanda
est , opinor, ratio quam in Manethonianis latercu-
lis ad verz historie chronologiam traducendis vir
doctissimus sequitur. Qua in re quantam sagacita-
tem et eruditionem prompserit, res ipsa docebit.
Successum coeptorum in iis dynastiis sperare lice-
bat, quz monumentis superstitibus illustrantur :
verum ne de antiquissimarum quiderh dynastiarum
chronologia restituenda Bunsenius, etsi monumen-
torum adminiculis fere destitutus , desperavit. Ete-
nim usus hunc in finem est regum laterculo , quem
Eratosthenes Ptolemaei jussu confecit, ex Erato-
sthene mutuatus est Apollodorus, siquidem fidem
meretur ( quod in diem magis addubito ) Syncellus
vel potius auctor ejus Panodoru$. Ex hoc laterculo
priores reges triginta octo a Syncello enotatos
adhuc habemus; iisque continuam seriem chrono-
logicam , cujus ratio in Manethonianis laterculis
non habita sit, exhiberi Bunsenius sibi persuasit.
Audiamus ipsum ita de his exponentem (tom. I,
p. 166):

« Schon wenn man das Verhseltniss der einzelnen
Namen in beiden Listen ins Auge fasst, so wird
man sich der Ueberzeugung nicht erwehren kon-
nen, dass beide auf dem Grunde und Boden der-
selben Ueberlieferung stehen. Die Verschiedenheit
in mehren Regierungsjahren kann auf mancherlei
Weise sich befriedigend erkleren lassen : die Ue-
bereinstimmung aber, wenn sie unter 38 Καπίρεν
mehrmals vorkommt, kann nach allen Gesetzen
der Wahrscheinlichkeit nicht anders erklert wer-
den, als durch die Annahme von der Einheit der
sich gegenüberstehenden Konige der beiden Li-
sten. Vollendet aber wird dieser Eindruck durch

MANETHONIS SEBENNYT.E

zwichen der dritten und vierten Dynastie — gauz
in derselben Weise: das heisst, die manethonische
Liste hat offenbar durchgengig mehr Regierungen
als die eratosthenische. Dass sie dies hat, kann uns
nicht befremden. Denn wir waren schon darauf
vorbereitet , bei Manetho im alten Reiche dieselbe
Methode zu finden, welche die Urkunde des 13ten
Jahrhunderts uns zu verrathen schien : nzmlich
alle Kenige , welche in einem Stamme, wenn auch
nur als Mitherrscher, regiert haben , aufzuführen ,
als wenn sie eine Aeihe bildeten, Wir dürfen dem
Eratosthenes wohl zutrauen, dass er keine andere
Methode in diesem Theile seiner Forschungen gel-
ten liess als in allen andern, das heisst , die streng
chronologische : und als solche wird uns auch die
Liste gegeben : ihre 1076 Jahre werden durch 38
Καπίρε gebildet, deren einersich an den andern
als Nachfolger anschliesst. Manethos Listen müs-
sen also der Regel nach mehr Regierungen gehabt
haben als Eratosthenes... Die acht manethonischen
Dynastieen welche von der eratosthenischen Reihe
berührt werden, erstrecken sich von der ersten
bis zur zweelften : es bleiben dann noch drei era-
tosthenische Namen übrig, die wir der naechstfol-
genden manethonischen , also der dreizehnten zu-
weisen müssen : obwohl, beim Mangel aller Na-
men, der Beweis dafur sich nur verneinend führen
lesst. Aber welche Dynastieen sind nun diese ent-
sprechende? Die erste ist die TAinitische, und
einen Thiniten nenntauch Eratosthenes den Menes,
ihr Haupt. Der sechste eratosthenische K«enig
heisst ihm Meniphit , und ibm und den folgenden
acht Kenigen stehen bei Manetho die neun ersten
Memphiten, als dritte Dynastie, gegenüber. Alle
folgenden, deren Namen an die eratosthenischen
Namen und Zahlen anklingen, sind ebenfalls Mem-
phitische bis zur achten : und die eilfte, zwoelfte
und dreizehnte sind thebaische. Thebaische Keenige
aber heissen dieKcenige der eratosthenischen Listen
mit ihren allgemeinen Namen. Zn allen nicht mem-
phitisch-thebaischen Dynastieen, deren Namen
erhalten sind , fíndet sich nicht ein einziger era-
tosthenischer Name , und wo die Namen fehlen,

zeigt sich dass keiner derselben in ihnen enthalten

$eín Aonnte. Die nicht memphitisch-thebaischen

Dynastieen sind nzmlich folgende :

die 2'*^, thinitische, 9 Kenige, mit Namen;

die 5'*, elephantinische , 9 Kcenige, mit Namen :
die 9' μμ 19 Koenige, obne Namen.
die το] litische [1 Koenige, ohne Namen.

« Die Namen der achtzehn Koenige der zweiten

zwei wichtige Tbhatsachen. Die entsprechenden | und fünften Dynastie geben auch nicht die ge-

Namen folgen sich — mit einer kleinen Versetzung

ringste, entfernteste Aehnlichkeit mit den entspre-

FRAGMENTA.

chenden eratosthenischen : die Regierungsjahre
eben so wenig. Was aber die Kcnige der neunten
und zehnten Dynastie betrifft, so ist das Verhelt-
nis der Regierungen in beiden Listen dieses. Zwi-
schen der sechsten und zweelften Dynastie Manethos
haben wir nur neum eratosthenische Regierungen
(XXIII—XXXI), und für diese geben uns die
siebente, achte und eilfte, wie wir bereits ange-
deutet, eine ganz natürliche Erklzrung. Wie sollte
also in dem hierhergehorrigen engen Raume der
eratosthenischen Listen, die überhaupt nur 38
Regierungen enthalten , Platz für 38 heracleopo-
litische Fürsten sein? Dass von XXXI an Καπίρε
der zwerlften Dynastie folgen, wollen wir hier
vorwegnehmen , zur Vollendung des Beweises.
Aber schon jene obenauf liegenden Thatsachen
machen es, um wenig zu sagen, heechst wahrschein-
lich, dass die eratosthenische Reihe von dem un-
mittelbaren thinitischen Stamme sogleich auf dic
Herrscher in Memphis übergeht, und hierin fort-
schreitet bis dieser Stamm verschwindet , und the-
baische Keenige an ihre Stelle treten. Theben und
Memphis waren die beiden Hauptstedte JEgyptens.

$28

In ihnen musste der gesezliche Koenig anerkannt
werden: eine Liste, die, was die Kreenung in Mem-
phis betrifft, noch bis zu den Ptolemzern bestand,
wie die Inschrift von Rosette beweisst. Die mem-
phitisch-thebaischen, oder kurz ausgedrückt die
thebaischen Konige stellen also im alten Reiche,
nach dem Aussterben des thinitischen Mannsstam-
mes, die Folge der Reichskoenige Egyptens dar.
In ihrer Folge gab Eratosthenes den chrono-
logischen Kanon für den zltesten Zeitraum der
egyptischen Geschichte. »

Reges hosce 38 Bunsenius pertinere censet us-
que ad invasionem pastorum ( dyn. XIII). Ad ipsa
pastorum tempora refert reges sequentes 53 , quos
Syncellus in auctore suo reperit, neqne vero no-
minatim consignare opere pretium duxit, — Ce-
terum num vera sint, quz de hoc laterculo Bun-
senius statuit, dijudicare non ausim, quamquam
ad negandum quam ad affirmandum multo sum pro-
pensior, Nullum nunc in /Egypto non movet la-
pidem doctissimus Lepsius, quem novis instructum
auxiliis denuo facem his admoturum esse spero et
confido.

ΛΗΥΙΤΊΑΚΑ.

LIBER PRIMUS.

Il. DYNASTI DEORUM, SEMIDEORUM,
MANIUM.

I.
MANETHO EUSEBII.

Eusebius Arm. Ghron. p. 93 ed. Mai. :

Ez /Egyptiacis Manethonis monumentis , qui in
tres libros historiam suam tribuit. De diis et de he-
roibus, de manibus et de mortalibus regibus qui
AEgypto prefuerunt usque ad regem Persarum
Darium.

1. Primus homo (deus) /AEgyptiis Pulcanus est,
«ui etiam ignis repertor apud eos celebratur. Ex eo
Sol; [postea M4gathodemon; | deinde Saturnus;
tum Osiris ; exin Osiridis frater Typhon; ad extre-
mum Orus , Osiridis et Isidis filius. Hi primi inter
JEgyptios rerum potiti sunt. Deinceps continuata
successione delapsa est regia auctoritas usque ad
Sydin per annos tredecim mille ac nongentos.
Lunarem tamen annum intelligo, videlicet 3o die-
óus constantem : quem enim nunc mensem dicimus,
AEgyptii olim anni nomine indigitabant.

2. Post deos regnarunt heroes annis MCCLPF :
rursusque alii reges | dominati sunt annis
MDCCCXFII : tum alii triginta reges
Memphite annis MDCCXC : deinde alii T hi-
nite decem reges annis CCCL.

3. Secuta est manium heroumque domina-
tio annis MMMMMDCCCXIII.

4. Summa temporis in mille myriadas (deb.
mille et myriadem) consurgit annorum , qui tamen
lunares, nempe menstrui, sunt. Sed revera domi-
natio, quam narrant /Egyptii, deorum, heroum et
manium tenuifse putatur lunares annos omnino
viginti quattuor mille et nongentos , ex quibus ftunt
solares anni MMCCVFI.

5. Atque luec si cum Hebreorum chronologia
conferre volueris , in eandem plane sententiam con-
spirare videbis. Namque /E£gyptus ab Hebraeis Me-
straimus appellatur : Mestraimus autem. multo post
dilueium tempore exstitit. Quippe ex Chamo,
Noachi filio, post diluvium ortus est. /Egyptus sive
Mestraimus, qui primus ad «Ἐργριί incolatum
profectus est, qua tempestate gentes. hac illac
spargi caeperunt. Erat autem summa temporis ab
Adamo ad dilusium secundum Hebreos annorum
MMCCXLII.

6. Ceterum quum /Egyptii preerogativa antiqui.

tatis quadam seriem ante dilueium tenere se jactenue
Deorum , Heroum et Manium annis plus wiginti
mille regnantium, plane equum est ut hi anni in
menses tot conveertantur quot ab Hebraeis ΠΙΘΠΙΟ--
rantur anni : nempe ut qui menses continentur. in
meinoratis apud Hebraeos annis , ii totidem intelli-
gantur /Egyptiorum lunares anni , pro ea temnpo-
rum summa, quc a primo condito homine ad Me-
straimum usque colligitur. Sane Mestraimus gere-
ris /Egyptiaci auctor fuit, ab eoque prima Egy-
ptiorum dynastia manare credenda est.

7. Quodsi temporum copia adhuc exuberet, re-
putandum est plures fortasse /Egyptiorum reges
una eademque «tate exstitisse; namque ct Thini-
tas regnaeisse aiunt οί Memphitas et Saitas et
JEthiopes eodemque tempore alios. Videntur Ῥγιε-
terea alii quoque alibi imperium tenuisse : atque hee
dynastiae suo quaque in nomo semet continuisse :
ita ut haud singuli reges successivam potestatem ac-
ceperint , sed alius alio loco eadem eetate regnaverit.
Atque hinc contigit, ut tantus numerus annorum
confieret. Nos vero, his omissis, persequamur sin -
gillatim /Egyptiorum chronologiam.

G 1. Primus homo] scioli cujusdam sunt. Deos
istos revera homines fuisse statuebant. V. Diodor.
I, 13 et passim. — postea Agathodeemon) Haec Majus
inseruit e margine codicis, qui lacunam exhibet,
Aucherus, qui Armeniaca verbo tenus reddere so-
let, vertit : a quo sol; quem ** Saturnus. Unde
Beckhius 1. l. p. 83 in grecis fuisse statuit : ὃν
διεδέζατο Αγαθοδαίµων ' μετὰ τοῦτον χτλ. — Bydin]
Λίίοη Λιολετὶ versio. Is qui sit parum constat.
Probabile tamen est eundem indicari, quem Zityz,
prophetam Ammonis, qui Hermz de rebus divi-
nis libros interpretatus sit , appellat Ilamblichus De
myst. ΥΠ, 5. IX, 7. V. Zoéga De obel. p. 49.
Bunsen 1.1. I, p. 102. In laterculo Manethonis
Syncelliani vel Panodorei post Ammonem sequi-
tur Tithoes; postremus recensetur Zeus. De Bytie
nihil. Eundem tamen esse suspicor, quem postre-
mum deorum ante Sesostrim ponit et Θοῦλιν vo-
cat Malala. Vide fr. 5, not. — Juxta annos luna-
res triginta dierum, etc. ] De annis illis unius vel
duorum, trium, quattuor mensium Bceckhius
laudat Eudoxum ap. Procl. ad Platon. Tim. I,
p. 31; Varro ap. Lactant. D. G. II, 12; Diodor.
I, 36; Plin. VII, 10; Plutarch. Num. 18; Censo-
rin. D. N. 19; African. ap. Syncell. p. 4o, D;
Chron. Paschal, p. 45, B et inde Suidas v. Ἡλιος:
Cedren. p. 17 sq. Paris. Ceterum hanc cfimputa-

MANETHONIS FRAGMENTA.

tionem a Manethone alienam esse, vel inde con-
cludas quod Josephus ( Ant. Jud. I, 3, 9) , ubi de-
fendit ea , qux de patriarcharum vita longissima in
sacris libris referuntur, ad Manethonem provocet,

quippe qui similia de /Egyptiis tradiderit : Μαρτυ-

ροῦσι δέ µου τῷ Aóqto πάντες οἱ παρ᾽ Ἕλλησι χαὶ παρὰ
βαρθάροις συγγραφάµενοι τὰς ἀρχαιολογίας. Καὶ γὰρ
xai Μ ανεθὼν 6 τὴν τῶν Αἰγυπτίων ποιησάµενος dva-
γραφὴν xai Βηρωσσὺς κτλ... συμφωνοῦσι τοῖς ὑπ' ἐμοῦ
λεγομένοις.

6 2. Post deos regnarunt heroes Aucher. : post
deos regnavit gens semideorum.

6 3. Manium Heroumque Aucher. : manium et
semideorum. Heroes vel semideos jarn recensuit au-
ctor. Quare denuo eos afferre non potuit. Men-
sus est : secuta est dominatio manium, quos item
appellant semideos, quorum inferiorem aliquem
ordinem constituunt. Rem ita esse liquet ex Afri-
cano ap. Syncell. p. 54, B, ubi : μετὰ νέχυας τοὺς
ἡμιθέους πρώτη βασιλεία. χαταριθμεῖται, κτλ.; et ex
Excerp. Barbar. p. 74 : Post hac Ecyniorum reges
interpretavit 1mitheos vocans et ipsos, i, e. μετὰ
ταῦτα τὰς νεχύων βασιλείας ἐξηγήσατο (Μανεθῶ]
᾽μιθέους χαλῶν xal αὐτούς. V. Boeckh. p. 101. Pro
Africani verbis Eusebius quidem ap. Syncell.
p. 55, habet : μετὰ γέχυας xal τοὺς ἡμιθέους, κτλ.
Verum si vocula xal hoc loco recte se haberet,
dicendum erat μετὰ τοὺς νέχυας xal τ. 4.; deinde
semidei ante manes poni debebant, Perperam igi -
tur particulam xal verbis Africani inseruit Routh,
Reliq. Sacr. tom. II, p. 132, quem secutus est
Bunsen. Urkundenbuch, y. 8.

6 4. Mille myriades | accuratius Aucherus : simul
omnes anni recensentur myrias mille, i. e. myrias et
mille, 11000; quz sumra est rotundius expressa
annorum , quibus semide i et manes regnarunt. Ex-
putantur anni 11025. — MMCCVI] Numerus corru.
ptus est, quum nullo computo erui possit. V. infra.

6 5. Multo post diluvium | Bunsenio scribendum
videtur : non multo p. d. De corruptela verborum
jam Majus cogitavit.

6 6. Eandem hanc sententiam ex Eusebio affert
Syncellus p. 4o D.

$ 7. He dynastie... continuisse | Aucher. : dy-
nastas vero ita se habuisse quemadmodum in ipsa
quidem eorum lege scriptum erat. « Avrmenius in-
terpres vóuov legem [νόμον pro νομόν] et περιγε-
γράφθαι scriptum esse intellexit. » Mai.

Igitur tres apud Manethonem recensentur clas-
ses dynastiarum mythicarum, Prima est deorum,
quorum duo certe distinguendi ordines, alter se-
ptem deorum majorum , Hephesti ( Ptah), Helii
(Ra), Agathodzemonis ( Num. Chnum. Cneph),
Croni (Seb), Osiridis (Usiri) , Typhonis (SetA),

$2?

Hori ( Hor) : alter nescio quot deorum minorum,

quorum postremus sec. Euseb. fuit Bydis (vel Bi-
tys). — In laterculis dynastiarum , que ex parte
supersunt in lacero papyro Turinensi ( Lepsius Ur-
Kunden , tab. III—VI. ), deorum majorum nomina
etiamnum leguntur quattuor postrema (ή. $eb;
5. Osiris; 6. Seth; 7. Horus). Deinde sequun-
tur : 8, Toth. et 9. Ma.; sequentia obliterata sunt,
Patere tamen, Bunsenius p. 429 ait, inde ab regno
decimo tertio novum ordinem incepisse. Igitur
postseptem deos majores alii dii sequebantur quin-
que. Apud Manethonem Panodori (fr. 2) post
Horum primi sequuntur γες et Anubis et dein-
ceps alii sex, qui ibi tamquam semidei recensen-

tur. Nihil inde lucis vero Manethoni affundi cen.
cet Bunsenius, ]. 1, Ceterum de tribus deorum,
JEgypt. ordinibus, quos Herodotus indicat, deque
ratione qua ex monimentis constituendi sint, fuse
disputat idem Bunsenius I, p. 429 sqq.

Deos excipiunt Semideorum dynastie quattuor.
Tertiam earum et quartam exhibuisse videmus se-
mideos certarum provinciarum. Idem de secunda
valuerit. Prima fortasse eos continebat , qui. à ma-
jori /"Egyptiorum parte agnoscebantur. Sin hosce
semideos appellamus Herohs , cavendum est ne de
deorum et mortalium liberis cogitemus. Τά enim
ab /Égyptiorum mythologia alienum esse ex Hero-
doto constat.

Manes [νεχύαι) quales fuerint, nusquam tradi-
tur. Bunsenio indicari videntur stirpium auctores,
qui in singulis civitatibus eximio ac tantum non
divino cultu honorati fuerint (^).

Ordinem dynastiarum, quem Eusebius praebet,
Bunsenius 1, p. τοῦ mutari vult. Post deos ponit
semideorum dynastiam annorum 1255. Deinceps
tertiam ponit eam, quam Eusebius omnium po-
stremam facit, Manium Ἐτ Heroum; qua itaque
mixti generis füisset transitum efficiens a diis ad
reges mortales, His deinde subjungit reliquas,
quippe qua recenseant reges mortales singulis ci-
vitatibus imperantes, antequam superiorem /Egy-
ptum cum inferiore Menes in unam dominationem

(*) Bunsen. 1, p. 104 : « Die Manen scheinen solche Κα-
nige der Urzeit zu bezeichnen, die zwar als reine Sterb-
liche galten, aber doch als Stammvetter der einzelnen
Landschaften , wie die Prittis der Inder, einer besonderen
Verehrung genossen. Sie werden in den alten Verzeichnis -
sen vorzugsweise mit dem Ausdrucke mat , die Gerecht-
fertigten , Vollendeten , bezeichnet worden sein. So heissen
nzemlich alle Verstorbenen; aber auch von den Καπίρεη
der geschichtlichen Zeit haben einige vorzugsweise diese
Bezeichnung. Auf sehnliche Weise mag es sich mit jenen
Manen verhalten. Wir haben in ihnen jedenfalls die Καὶ-
nige der zeltesten geschichtlichen Sage zu erkennen , nicht
mehr zur Goettergeschichte sondern zur Menschengeschichte
gehorig: die Kanige der Urzeit. »

conjunxisset, Quse quidem sententia quamquam
habet quo commendare se videatur, admittenda
tamen non est. Nam mixta illa dynastia Manium
et Semideorum quum per se offendit, tum aperto
nititur errore; de quo supra monuimus.
Antequam de numeris annorum videamus , quos
dynastiis immortalium Manetho tribuit, apponere
liceat quz de iisdem regnis in lacero isto papyro
Turinensi supersunt. Quamquam usus eorum haud

MANETHONIS SEBENNYT.E

ita magnus est, prsesertim quum ne ea quidem quz
enucleasse viri docti sibi visi sunt , ubique inter se
consentiant. Quod ut pateat, tum ea exscribaro
qui apud Bunsenium tom. I, p. 85 exhibentur
(nam Lepsii opus, Urkunden tab. III, inspicere
non potui ), tum ea quz Champollion, senior (in
Nouvelle Revue encyclopéd. Juin 1846 , p. 126 sq.)
communicavit e schedulis fratris sui, qui papyrum
adhuc integriorem vidit.

E COLUMNA PAPYRI PRIMA.

CHAMPOLLION.

| Total des régnes 23 : durée en années 5623 , jours 23.

BUNSENIUS.

Seb (i. e. Satnrnus ) -
Osiris
Seth (i. e. Typhon)

400
Aà dynastiam aliquam deorum aut, quod probabilius eit,
ad finem dynastiarum heroum vel manium, sec. Sal-
volinum , adscriptum erat : |

23 regna , anni 5613, menses ***, dies 23.
Total des années 13218 [sic pag. 226, contra p. 228 pro
| 13218 legitur 13268]

E SECUND:. PAPYRI COLUMNA.

Chacune des 8 premibres lignes exprime un total de plu.
síeurs régnes, c'est le total d'années de leur durée,
comme le fait Manethon, dynastie par dynastie. Ensuite
aux neuviéme et dixiéme lignes on lit :

Ligne 9 : Dieux,

Ligne 10 : Total du régne des dieux. .
igne £t et 12 : Les rois (la famille) du roi Menes ont
exercé la royauté 200 (et quelques) aunées.

Le papyrus est mutilé aprés le chiffre 200.

| Ligne 13 : Le roi Atbothis.

années 14420

Rationes horum numerorum explicari vix pos-
sünt. Ceterum intelligitur laterculos regum in pa-
pyro sicuti apud Manethonem secundum dynastias
esse distinctos; deinde vero numeris 13218 ( vel
132368), 5623 [vel 5613), 324200 ( vel 23200) si-
militudinem quandam intercedere , quam iis quos
ex Manethone Eusebius tradit hosce :

I. Di... ... err. sP s... 13900
II. Sruipm.
r. Semidi. ..... .. . 1255
3. Aliireges ( Thebani?). 1817 E
3. 3o reges Memphite.. 1799 Mole
4. 10reges Thinita. . 35ο
IIl. Maxzs. .... eer, s s.s. DBI3
Summa. ... . 34935

In secunda columna nomina Mense et Athothis
dunt computationes , quie quíd signiGcent, baud li-
quet. Sic linea nona, post Hori nomen legitur : ο anni
13420. » Deinde sequitur : « Reges usque ad Horus, |
anni 235[00].

Ligne 11, 12 : Menes

Ligne 13 : Athothis

Eusebius rotundum numerum accuratiori sub-
stituens, summam esse tradit annorum 24900.
Quorum singulos si triginta dierum fuisse statueris,
ingentem istum numerum reduci posse ait ad annos
solares 2206. Id vero fieri nequit, quocunque te
vertas. :

Computos , quos inire licet ex Beckhio, p. 85,
apponere liceat hosce :

I. 335. : 19 — 24900: 2013 7;
335 : 19 — 24935 : 2015 Z
H. 306 | 3o — 249oo : 2046 ;;
365 :3o — 249325 : 3048 ὃς
III. 365'A: 3o — 24900 : 2045 2:
365'^ : 3ο — 24925 : 2047 X

FRAGMENTA.

IV. 365'/, : ag'; — 24900 : 2011 2x
364'A: 39' — 349235 : 2013. X
( Computus I institutus est ex rationibus cycli Pa-
schalis annorum novemdecim. De ceteris non est
quod moneamus. )

Verba Eusebii postulant, ut de eo maxime com-
puto cogitemus, quem secundo loco posuimus prio-
rem. Ex hoc nanciscimur solares annos 2046
(| BMG") ; quem ipsum numerum apud Eusebium
pro 2206 BZG' reponendum esse optime jubet
Boeckhius, idque eo magis, quo facilius sigla nu-
rTherorum permutari potuerant, — Jam quum di-
luvium ab Alexandrinis Judass aliisque plurimis
ponatur in anno mundi 2242 (*), deorum dynastie,
ubi a primo anno mundi proficisceris, desinerent
annis 196 ante epocham diluvii. Accuratius /Egy-
ptiorum tempora cum Judeorum chronologia con-
ciliare post Eusebium tentavit Panodorus, de quo
postea.

Jam vero Manethonem mythica ista tempora ita
adornasse, ut summa annorum certum quendam
periodorum astronomicarum numerum exprime-
ret, ex ipsa natura et indole ejusmodi computa-
tionum quisque collegerit. Quare accuratissime
numeros Eusebius tradidisse nequit. Ipse olim
( Fr. Chron. p. 191) statueram suminam Eusebia-
nam ( 24925) involvere septemdecim periodos So-
tbiacas sive annos 24837. In eandem sententiam
incidit Beeckhius 1. l., sifnulque rationem suppedi-
tavit, qua summa quam postulamus facillimá untus
numeri mutatione erui possit. Scilicet regibus
Memphitis pro annis 1790, ΑΙ, dandos esse vir
summus censet annos 1702, AVB'. Ita quum a tra-
dita summa detrahendi sint anni 88, pro 24925
habebis 234837, sive 17 X 1461. Equidem suspicor
Manibus primitus tributes esse annos 5844 (4X
1461), qui numerus proxime abest a eo quem
Eusebius exhibet , 5813. Porro apud Manethonem
Panodoreum diis sex majoribus tribuuntur anni
11985 : novem diis minoribus anni 858. In hoc
computo Panodorus sui calculi gratia ad minores

(*) De ratione cyclica numeri 2242 et aliorum nonnullo-
rum lege, quaeso, sagacissimas conjecturas Boeckhii 1. 1.
p. 86 sqq. |

229
deos cum annis centum (*) traduxit Horum, qui
septimus esse debebat deorum majorum. Itaque,
si Horum ad suum locum reduxeris, diis majoribus.
tribuerentur 12085, diis minoribus 757. Jam
quum probabile sit simili modo Manethonem Eu-
sebii numeros distribuisse, majoribus diis datos esse
crediderim an. 13149 (9X 1461), minoribus an.
73o (dimidia periodus ) ; inde summa efficitur an.
13879 (139oo Euseb.). Igitur semideorunm dy-
nastiis quattuor relinquuntur tres periodi et dimi-
dia, sive anni 5113; pro quibus Eusebius exhibet
3212, adeo ut in numero centenario vel ipse vel
auctor ejus errasse videatur.

Ex Boeckhii supputatione Manetho Africani inde
a Mene rege annos recensuit 5366. His si addideris
antecedentes annos 24837 , summa annorum est
30203. Conferre cum his licet locos nonnullos He-
rodoti (II , 145 et 43) et Diodori (I, 26. 33 ) , qui
a Manethonis computis haud ita longe recedunt.
Verum de his fusius exponere bh. ]. non vacat. Adi
Beeckbium p. 95 sqq.
MANETHO PANODORI.

2.

Syncellus p. 4o, D, postquam ex Pseudomanetho-
nis libro Περὶ Σώθεος attulit , quz in introductione
jam adscripsimus , pergit ita ; ,

I. Μετὰ δὲ ταῦτα xal περὶ ἐθνῶν Αἰγυπτιαχκῶν πέντε
ἐν τριάχοντα δυναστείαις ἱστορεῖ (sc. Μανεθῶ ) τῶν λε-
γομένων παρ) αὐτοῖς θεῶν xal ἡμιθέων xal νεχύων xal .
θνητῶν, ὧν καὶ Ε ὐσέδιος 6 Παμφίλου μνησθεὶς ἐν
τοῖς Χρονιχοις αὐτοῦ Φησὶν οὕτως:

2. « Αἰγύπτιοι δὲ θεῶν καὶ ἡμιθέων καὶ παρὰ τού-
τοις. νεχύων xal θνητῶν ἑτέρων βασιλέων πολλὴν xal
Φλύαρον συνείρουσι μυθολογίαν" ol γὰρ παρ αὐτοῖς
παλαιότατοι σεληναίους ἔφασχον εἶναι τοὺς [^y µὴ-
νιαίους τοὺς] ἐνιαυτοὺς ἐξ ἡμερῶν τριάκοντα συνεστῶ-
τας, ol δὲ μετὰ τούτους ἡμίθεοι ὥρους ἐχάλουν τοὺς
ἐνιαυτοὺς τοὺς [Ψ΄] τρισµηνιαίους. »

3. Καὶ ταῦτα μὲν 6 Εὐσέδιος µεμφόμενος αὐτοῖς τῆς
Φλυαρίας εὐλόγως συνέγραψεν, ὃν ὁ Παν όδωρος οὗ

(3) Hunc ipsum numerum ap. Manethonem multo ma-
jorem fuisse, sed a Panodoro vel ejus auctore ita immipu-

tum esse, ut ad sequentium deorum regna accommoda-
retur, facilis conjectura est.

2.

t. Post. heec (sc. post ea que Manetho ín libro De
εψεῖο Sothiaco dixerat de interpretatione librorum
Hermeticorum) etiam de gentibus gyptiis quinque , quee
per triginta dynastias regnarint , ( Manetho ) exponit, nempe
de diis quos ipsi dicunt, de semidiis, de manibus et de
mortalibus. Meminit earum Kusebius quoque Pamphili in
Chronicis, ubi loquitur hunc in modum :

2. « /Egyptii de regnis deorum et semideorum et prete

FRACMENTA HisT. GR. — ΟΙ. LH.

hos manium aliorumque regum mortalium multas ineptas-
que congerunt fabulas. Scilicet antiquissimi eorum reges
(dei) menstruos putabant esse annos diebus triginta
consistentes; post hos vero qui deinceps rognarunt semidei
annos , quos ὥρους appellabant , habebant trimestres. »

3. Et hiec quidem Eusebius sugillans /Egyptiorum ine-
ptias bene conscripsit , neque recte, ut puto, in hoc Pano-
dorus eum reprehendit, non potuisse Eusebium dicens
enucleare historicorum sententiam , quam ipse nova aliqua
ratione explicare sibi videtur bisce :

84.

830

MANETHONIS SEBENNYT /E

χαλῶς, ὡς οἶμαι, dv τούτω µέμφεταε, λέγων, ὅτι ἠπό- | τῶν θεοπνεύστων γραφῶν Αἰγυπτιαχὰς συγγραφὰς

gas διαλύσασθαι τὴν ἔννοιαν τῶν συγγραφέων, ἣν αὖ-
τὸς χαινότερόν τι δοκῶν κατορθοῦν λέγει;

4. « ᾿Ἐπειδὴ ἀπὸ τῆς τοῦ Ἀδὰμ πλάσεως [ἕως] τοῦ
Ἐνώχ, vot τοῦ καθολικοῦ χοσμιχοῦ ασπβ’, οὔτε
μηνὸς οὔτε ἐνιαυτοῦ ἀριθμὸς ἡμερῶν ἐγνωρίζετο, ol
δὲ ἐγρήγοροι, χατελθόντες ἐπὶ τοῦ καθολικοῦ χοσµι-
χοῦ χιλιοστοῦ ἔτους, συναναστραφέντες τοῖς ἀνθρώποις
ἰδίδαξαν αὐτοὺς τοὺς χύχλους τῶν δύο φωστήρων δω
δεχαζωδίους εἶναι ix. μοιρῶν τριαχοσίων ἑξήχοντα, οἱ
δὲ ἀποθλέψαντες εἰς τὸν περιγειότερον, µικρότερον xat
εὐδηλότερον τριακονθήµερον σεληνιαχὸν χύχλον ἐθέσπι-
σαν εἰς ἐνιαυτὸν ἀριθμεῖσθαι, διὰ τὸ xat τὸν τοῦ ἡλίου
χύχλον dv τοῖς αὐτοῖς δώδεκα ζωδίοις πληροῦσθαι ἐν
ἱσαρίθμοις µοίραις c£. Ὅθεν συνέθη τὰς βασιλείας τῶν
παρ αὗτοῖς βασιλευσάντων θεῶν γενεῶν it ἐν ὃδυ-
ναστείαις ἐξ κατὰ ἕτη dv σεληνιακοῖς τριαχονθημέ-
pot χύχλοις wap αὐτοῖς ἀριθμεῖσθαι ’ ἃ xoi συνῖξαν
σελήνια a^. αΏπε ἔτη, ἡλιαχὰ ToOLO'- ταῦτα δὲ συναρι-
θμούμενα τοῖς πρὸ τῆς τούτων βασιλείας ἡλιαχοῖς ava!
ἔτεσι συνάχουσιν ὁμάδα ἐτῶν βχζ. » Ὁμοίως δὲ χατὰ
τὰς δύο δυναστείας τῶν ἑννέα ἡμιθέων τῶν
µηδέποτε γεγονότων ὡς γεγονότων ἔτη σιδ΄ xal ἥμισυ
σπουδάζει συνιστᾶν ἀπὸ τῶν ὠνιώρων (1. ωνη΄ ὥρων),
ἦτοι τρόπων, ὡς γίνεσθαί φησι σὺν 9ΐ0. αρνγ (scr.
αρπΥ ) καὶ ἥμισυ ἔτη, x«i συναπτόµενα τοῖς ἀπὸ
Αδὰμ µέχρι εῆς τῶν θεῶν βασιλείας avr, ἔτεσι συνά--
γειν ἔτη Bop B! ἕως τοῦ χαταχλυσμοῦ.

5. Καὶ ταῦτα μὲν 6 Πανόδωρος τὰς κατὰ θεοῦ xai

4. « Scilicet ab Adami formatione, ait, usque ad He-
noch, sive ad communem mundi annum 1282, neque mensis
neque anni numerum dierum noverant , deinde vero Egre-
gori , quum coinmuni mundi anno millesimo in terram de-
venissent et cum mortalibus conversarentur, docuerunt eos
duorum luminum circulos duodecim signis distinclos ex
partibus constare trecentis et sexaginta. 1111 vero attenden-
tes ad viciniorem terrx: et minorem manifestioremque
triginta dierum circulum lunarem, hunc pro anno nume-
randum statuerunt , qudniam solaris quoque circulus per
eadem duodecim signa squalibus partibus trecentis et
sexaginta compleretur. Hinc factum est ut regna deorum,
qui apud eos regnarunt per sex generationes totidemque
dynastias, secundum annos ex lunaribus triginta dierum
cyclis compositos numerentur. Ejusmodi annorum 1nen-
slruorum summain colligunt 11985 , qui solares annos ϱΠΙ-
ciunt 969. Hos vero ubi annumeraveris solaribus annis 1058
quid ante ipitium regni gyptiorum elapsi sunt, summam
obtines annorum 2027. Simili modo ín duabus dynsstiis
novem semideorum , fictorum illorum, quasi non fictorum
annos 214'/, ex horis (irimes(ribus) 858 colligere studet ,
adeo ut cum annis istis 969 summa confletur annorum
1183'/, ,qui ipsi juncti annis 1058 inde ab Adamo usque ad
deorum regnum elapsis, expleant spetium annorum 2242
usque ad diluvium.

5. Hac igitur ratione Panodorus libros JEgyptios , a divi-
nis nostris sacrisque discordantes , conciliandos cum iis esse

συμφωνεῖν αὗταις ἀγωνίζεται δειχνύναι, µεμφόμενος
τὸν Εὐσέθιον, μὴ εἶδὼς ὅτι καθ ἑαυτοῦ καὶ τῆς dÀz-
θείας ἀποδέδειχται ταῦτα αὐτοῦ τὰ ἀναπόδειχτά τε
xal ἀσυλλόγιστα, el γε... οὔτε Βαθυλὼν ἡ Χαλ-
δαικὴ πρὸ τοῦ καταχλυσμοῦ οὔτε ἡ Αἴγυπτος πρὸ τοῦ
Μεστρὲμ ἐδασιλεύθη, οἶμαι δ' ὅτι οὐδ' ᾠχίσθη.

3.
Syncellus p. 18, C :

Περὶ τῆς τῶν Αἰγυπτίων ἀρχαιολογίας.

Μανεθῶ ὁ Σεθεννύτης ἀρχιερεὺς τῶν ἐν Αἰγύπτῳ
μιαρῶν ἱερῶν μετὰ Ἑήρωσσον γενόμενος ἐπὶ Πτολε-
µαίου τοῦ Φιλαδέλφου γράφει τῷ αὐτῷ Πτολεμαίω,
ψευδηγορῶν xoà αὐτὸς ὡς 6 Βήρωσσος, περὶ δυναστειῶν
c, ἦτοι θεῶν τῶν µηδέποτε γεγονότων C (scr. ς’ ), ot,
qoi , διαγεγόνασιν ἐπὶ ἔτη à a Tone, Ὃν πρῶτος θεὸς
Μφαιστος ἔτη ϐ ἐθασίλευσε. Ἰαῦτα τὰ ἕτη πάλιν
τινὲς τῶν χαθ᾽ ἡμᾶς ἱστοριχῶν ἀντὶ μηνῶν σεληνιαχῶν
λογισάμενοι καὶ µερίσαντες τὸ τῶν ἡμερῶν mr oc τῶν
αὐτῶν 0 σεληνίων παρὰ τὰς τριαχοσίας ἐξήχοντα πέντε
ἡμέρας τοῦ ἐνιαυτοῦ συνῆξαν ἔτη ψχζ S , ξένον τι δο-
χοῦντες κατωρθωχέναι, γελοίων δὲ μᾶλλον εἰπεῖν ἄξιον
τὸ ψεῦδος τῇ ἀληθείᾳ συµθιθάζοντες.

Αἰγυπτίων α΄ ἐθασίλευσεν Ἡφαιστος ἔτη dat «δ.
Πρώτη δυναστεία.

p ὝἨλιος Ἡφαίστου ἔτη π’.ς’.

/

1 Ἀγαθοδαίμων ἔτῃ ve ιβ’.

annititur demonstrare, reprehenso Eusebio; at non vidit

se haec, quie nulla ratiocinatione demonstrari liquido possunt,

contra semet ipsum et contra veritatem demonstrare t«n-

tasse, quandoquidem neque Babylon et Chaldaica terra ante

diluviun,, neque AEgyptus ante Mesirem reges habuit , ne-

que omnino, puto , incolis ante id tempus frequentata est.
9.

De AEgyptiorum Antiquitatibus.

Manetho Sebennytes , impurorum in AEgypto sacrorum
pontifex, qui Beroso junior vixit sub Ptelemzeo Philadelpho,
sicuti Berosus mendacia contexens ad ipsum hunc Ptole-
meum scribit de dynastiis sex , sive de diis qui nunquam
exstiterunt, septem (sex), quos regnasse dicit per annos
11985. Primus eorum, Hephostus deus, regnavit annis
9000. Hosce vero annos 9000 nonnulli nostrorum histori-
corum ( Panodorus, Anniantis) pro totidem mensibus luna-
ribus computantes, numerumque dierum, qui his mensibus
9000 continetur, dividentes numero dierum 365 anni sola-
ris , eruerunt annos 727'/,, eaque via novum plane quod-
dam reperisse sibi videntur, quum risu potius excipiendum
mendacium cum veritate componere tentaverint.

( Deorum dynastie sez.)

tf. Hephestus, ........-... an. 727 *,
3. Sol, Hephzsti f. .......... ς 80 "|
96 ';

3. Agathodemon. ......... Ls

΄ .. FRAGMENTA. 531
y Κρόνος Ir B. Verum quum Panodorus sex tsntum deorum
ε "Όσιρι xol "fox ἕτη λε’. dynastias numerasse ex antecedentibus constet,
ς Τύφων ἔτη xf. nulla est lacuna statuenda, id quod etiam numeri

C "Doo ἡμίθεος ἔτη κε’.

η΄ Ἂρης ἡμίθεος xy'.

9 Ἔνουθις ἡμίθεος ἔτη d.

v Ἡραχλῆς ἡμίθεος ἔτη ιε’.

(α΄ Amo) ἡμίθεος ἔτη χε’.
(β΄ Ἀμμῶν ἡμίθεο ἔτηλ.

vq. Tons ἡμίθεος ἕτη χζ.
(δ Σῶσος ἡμίθεος ἔτη λβ’.

μ΄ Ζεὺς ἡμίθεος ἔτη κ’.

Ad priorem $yncelli locum. (fr. 3) Περὶ ἐθνῶν πέντε "|
At quattuor tantum in sequentibus memorat,
Εὐσέδιος] Cf. fr. 1. Qus in sequentibus inclusimus
e marginali nota in ordinem verborum irrepse-
runt. ---- ἕως] Dindorfius inseruit,.— ασπβ ] sic co-
dex. Bunsen. ex Syncello p. 3a B et 35 D, dedit
acf", Scaliger acf» . Utut est , cur Panodorns hunc
uumerum a re proposita plane alienum apposuerit,
non perspicio, Syncellus eum de suo attulisse vi-
detur. Neque magis ad Panodorum spectat , quod
deindeEgregorianno m, 1000 descendisse dicuntur.
Namex sequentibus apparet Panodorum Egregoris
assignare annum 1058, quem annum Syncellus etiam
alio loco (p. 16, D) notat, etnostro loco reponen-
dum recte, puto, censet Scaliger. Nam si Panodorus
dicere voluisset Egregoros venisse ad mortales anno
£000, verum rationes annorum docuisse demum a.
t058, verbo id exprimendum fuisset. Ceterum an-
num millesimum Egregoris assignat Syncellus p. 11
B. — aa7vrt' ] sic ex pag. 18 correxit Scaliger pro
vulg. αα Ώπη΄. — xat& τὰς δύο δυναστείας] Divisionis
ratio latet. Beckhius suspicatur non de duabus
dyn., sed de secunda dynastia cogitandum esse. At
precedunt deorum dynastie sez. Putari posset eo-
dem modo etiam semideos singulo dynastiam effe-
cisse , adeo ut pro τὰς δύο δυν. scribendum esset τὰς
θ΄ δυν.

Ad alterum locum $yncelli. Yn. dynastiarum la-
terculo libri Hephzstotribuunt annos ᾧχδ”-δ'. Quod
ex antecedentibus vv. dd. correxerunt. — In seqq.
codex À prebet :

c ἐθασίλευσεν
ζ ἐθασίλευσεν Τύφών ἔτη κθ’.

annorum comprobant. Interpolationis auctor, se-
ptem deos desiderans , non reputavit Horum deum
in semideorum ordmem a Ραποάοτο detrusum
esse. Igitur in seqq. pro »/, 9 , scripsimus ζ’, 0, xv).

Manethonianos annos 11985 Panodorus revo-
cavit ad 969. Jam quum r1985 : 969 — 235 : 19,
eaque ratio sit mensium synodicorum in 19 annis
solaribus citculi lunaris, non dubium est quomodo
auctor noster computaverit. Neque tamen fractio-
nes annorum accuratius expressit, uti patebit ex
laterculo , quem e ex Boeckhio l. 1. p. 67 adscribere
liceat :

Manetho. Beckh. Pamodor.

r. Hephastus . . $90ooo 7272: 727]
3. $01. ..... 993 $3B8o44 80;
3. Agathodzemon. . 70o 56 153 56 5
4. Cronus. . . .. |) 5ot 4oZi {93
5. Osiris et Isis, . — $33. 35,4 35
6. Typhon. ... 359 39;&$ 319

Summa 11985 $969 969

Quod attinet ὥρους semideorum, numeri Ma-
nethonis forent hi :

Manetho. Panodor.
7. 01$. . . . . . . . 100 25
8. Ares. . . . 91 23
9. Anubis, . . . . . . 68 17
ro. Heracles. . .... 60 15
1r. Ápolo. . . . ... 100 25
12. Àmmon. . 120 3o
13. Tithoes. . . 9 τοῦ 23
14. Sosos "m 128 34
15. Zeus, .. ο. |) Bo 20
Desiderantur. . . . 2 i
- 858 214 1
Manetho. Panodot
Di........ r2985 969
Semidii, . . . « 858 214 4

Jam quum deorum regnum incipiat a mundi
anno 1058, quo Egregori e ccelo descenderunt,
usque ad finem regni deorum, a mundi initio colli-

4. Cronu&; ........... rne 40 i
5. Osiris e& 158. ....... 2 e. 85
e. Typhoa. . ........ eren 29
969
( Semideorum dynastie duc.)
7. 0r08. ....... eee nn 25
8. Are8. ..." eaae nn 23

9. Anubis. ... « ««« ern 17
10. Hercules. . . .... «ο en 15
ii. Apollo... .. lee nen 25
12. Ammon. ...-. οσο n ο 30
13. Tithoe. ...... rn en 27
14. S0808. . . « .... eer «ο ο ο 32
15. Zeu$........ nnn 20

σσ MÀ —r!r—s— — uu ar Ü—— — ÀHar €"r — nr — Án ur p ur —3]———————— — — — — ——mrn— y — pum ——Hmr— —Hd—
9

532 MANETHONIS SEBENNYTE

guntur anni 3241 '/. Biluvium vero incidit an.
m. 2342.

Comparanda cum his sunt quae de Chaldezorum
temporibus idem Panodorus tradidit. — Constat
Berosum regibus Chaldaeorum antediluvianis tri-
buisse periodum sarorum 120, sive annorum sola-
rium 432,000. Panodorus vero et Ánnianus (ap.
Syncell. p. 33), ut hzc ad sacram chronologiam
accommodarent, annis istis 43a000 totidem sta-
tuerunt indicari dies, qui solares annos efficerent
1185 et menses 6 5,. Antehorum initium, vel inde
ab Adaino usqueadadventum Egregororum elapsos
esse annos 1037, quos si addideris annis regum
Chaldzorum , expleri temporis spatium, quod la-
bitur ab Adamo ad diluvium (an. 2242).

Igitur et /Egyptiorum et Chaldzorum regno
antediluviano tribuuntur anni 1183 /,, ideoque
Berosus et Manethio, si Panodori ineptias audias,
ab eodem temporis puncto profecti sunt, Hinc
explicandus Syncellus p. 17, A, ubi postquam Be-
rosi reges antediluvianos eorumque saros 120,
deinde vero Manethonis Panodorei dynastias divi-
nas recensuerat, addit hzc : ᾿Ἐπίπλαστός ἐστι
$ τούτων ἐπίνοια ἀμφοτέρων, τοῦ τε Βηρώσσου καὶ
τοῦ Μανεθῶ, τὸ ἴδιον ἔθνος θελόντων δοξάσαι, τοῦ

ἐν τὸ τῶν Χαλδαίων, τοῦ δὲ τὸ τῶν Αἰγυπτίων.
Θαυμαζέτω δὲ πῶς οὐκ ἠσχύνθησαν ἀφ᾽ ἑνὸς xat τοῦ
αὐτοῦ ἔτους ἀρχὴν θέσθαι ταῖς τερατώδεσιν
αὐτῶν συγγραφαῖς. Que scribens Syncellus non
reputavit se ipsum Panodoream tempora compu-
tandi rationem, qua omnia hec nituntur, tamquam
perversam reprehendisse. V. Beeckh. 1. l. p. 111.

Ceterum patet Panodorum in Berosi numero ni-
lil mutasse, nam ingentem quandam periodum 120
saris absolvi satis liquet. Igitur a Chaldzorum chro-
nologia proficiscens suos exputavit annos 1183 '/,;
deinde vero, ut temporis spatium , quod ab Adamo
usque ad diluvium esse credebant, expleretur,
Egregororum adventum e suo placito assignavit
anno 1054; quem quidem numerum neque sacre
Scripture suppeditabant, neque aliunde auctor as.
sumpserit. His ita constitutis, /Egyptiorum quoque
tempora mythica ad idem spatium annorum 1 183'/,
revocare studuit, Quod qua ratione effecerit, modo
vidimus. Mirum vero foret, si absque arte atque
dolo id efficere potuisset. Impudentissimus homo
dicendus esset, si Manethonis recensionem eam,
quam ex Eusebio novimus, calculos suos instituens
ante oculos habuisset, Verum hoc ut statuamus ni-
hil cogit, nec omnino verisimile est, Imo inter
varias Manethonis, qua circumferebantur, chro.
nologias eas sibi selegerit, quee consilio suo prz
ceteris possent inservire, Reperit igitur, opinor,
chronicon quod eas dynastias, qus semideorum et

Manium ap. Eusebium dicuntur, non agnoscebat.
Neque id offendit, quum Herodotus quoque et Di-
csearchus statim post deos mortalium regna recen-
sent. Contra eos, quos Manetho Eusebii deos dicit,
quorumque septem majores a reliquis minoribus
distinguendos esse supra monuimus, Panodori au-
ctor ita distinuit, ut majores septem appellaret
deos, reliquos minores, quorum octo, sicuti Vetus
Chronicon,recensuisse videtur, semideorum nomine
introduceret. Eodem modo Barbarus quoque Ty-
phonis et Hori successores vocat semideos. Nu-
Inerus annorum secundum Panodorum est 12843.
Eusebius ponit 1390o. Differentia est annorum
1057. Miro casu accidit, ut totidem anni ab Adamo
ad Egregoros a Panodoro numerentur. Sin pro
13900 ponimus 13879, quot ponenda esse supra
dicimus, etiam minor differentia est annorum
1034. Num ea debetur Panodoro, an auctori ejus?
Panodoro, puto. Hunc enim mutasse quzdam
aperte jam inde intelligitur, quod Horum (quippea
quo secundum ὥρους anni computentur) ex diis re-
motum fecit semideum. Una cum loco autem Hori
etiam numerum annorum, qui regno ejus tribue--
bantur, auctor mutaverit. Quamquam numerus iste
tantus esse non potuit, ut lacunam expleat. Quare
etiam inreliquis mutasse quaedam Panodorus debet.
Αο nescio an mille annorum differentiam indicet
Vetus Chronicum, quod prwter myriades Hephzsto
assignatas, reliquorum deorum recenset annos
3984. Hisapud Panodorum respondent anni 2985 ;
qui numerus alteri illi simillimus est, modo addas
annos mille, quos Manetho flagitare sibi videtur.
— Qui preterea desiderari videntur anni 34, eos
fortasse dempsit semideorum regnis, Uti nunc nu-
meri sunt, remoto Horo, recensentur anni 758. —
Dynastias duas semideorum ita distinguendas esse
censeo, ut prima sit regum quinque annorum 44o
(vel forte 441), desinatque in Ammonem ; altera
regum trium, annorum 316, quorum postremus
Zeus vel Jupiter (*). Ut ita statuam movent me tum
numerorum nominumque indicia, tum vero Tu-

(*) Bunsen. I, p. 559 de Manethone Panodori ponit haec :
« Wirsabhen dass die Summe der Geetter u. Heroenregierung
aus dem Hundssternbuche 11982 Jahre (at hi nonnisi deo-
rum sunt) betregt. Rechnen wir dazu (cur quaeso?) die
Zahl des wahren Manetho, welche nach Eusebius die Re-
gierungen der Gotter, Helden, wu. Manen umfasst, also
24925 J., so gewinnen wir 36910 J., also nur 385 Jahre mehr
als die 36525 Jahre, welche den grossen Kreis der Hunds-
Stern-periode ausdrücken, u. die der Belrüger erreichen
wollte. E» ist also klar, dass dieser die cyclische Natur in
die Rechnung hineingebracht, w:ehrend sie dem wahren
Manethio durchaus fremd ist. » Heec quomodo inter se co-
heereant non perspicio. Nolenti, puto,.exciderunt viro ce-
leberrimo. — Idem in Urkundenbuch Panodori compu-
tum non intellexit.

FRAGMENTA.

rinensis iHe papyrus, in quo post nomen quintum
(vel post duodecimum inde ab Hephzsto ) novus
ordo incipere dicitur.

4.

Excerpt. Barbar. p. 74 : AEgyptiorum regnum
invenimus vetustissiinum omnium regnorum ; cujus
initium [ut] sub Manethono ( ὑπὸ Μανεθῶνος } dicitur
memoramus scribere. Primum deorum qui ab ipsis
scribuntur faciam regna sic (πρῶτον θεῶν τῶν αὐτοῖς
γραφομένων ποιοῦσι βασιλείας, οὕτως, Scalig.) :

(Panodor.)
Hephastum dicunt quidam deum
regnare in /Egypto annos sez-
centos LX X X, 68o (727)
Post hunc Solem Iphesti annos
LXXF1I. 77 (80)
Post istum | Osinosirim | annos
CCCCXX. 420 (35)
Post hunc Oron Stoliarchum an-
nos X XV 11II. 38 [25]
Post hunc Typhona annos XLV. | 45. (ag)

Colliguntur deorum regna
anni mille DL.

Deinceps Mitheorum (ἡμιθέων) regna sic :
Prota (πρῶτα) 4nubes [.4musim, qui etiam /Egy-
ptiorumseripturas composuit, ] annos LX X X111.
[Post hunc 4pion grammaticus, quem secundum
Inachum (κατ Ἴναχον) interpretabatur )" * *"**
annos LX XVII, | quem sub 4rgios initio regna.
verunt.] |
Post hac Ecyniorum ( vexówv) reges interpretavit,
Imitheos vocans et ipsos, annos duo millia C,
fortissimos (ἤρωας) vocans.
Heec finis de primo tomo Manethoni habens tem-
pora annorum duo millia C.
Numeri deorum nominibus adscripti ex /Egyptiis
annis menstruis similiter ac Panodorei computati
sunt. Excipiendi tamen anni Osiridis et Isidis 420,
qui vetustum numerum , annis 35 (1a »« 35 — 420)
Panodoreis respondentem exhibent. Procul enim
dubio utrosque annos, et /Egyptios et secundum
recentiorum istud placitum reductos, in fonte suo
Barbarus invenit temereque miscuit; id quod Syn-
cello quoque in Chaldzorum regum laterculo ac-
cidit. — Jam si pro 420 reponimus 35, summa
conflatur an. 863. Quibus addendi sunt anni Aga-
thodzmonis et Saturni a Barbaro omissorum. Pa-
nodorus iis tribuit an, 97. Hoc modo nanciscere-

μου € MR RT pt .,, ---------------- μμ.

933

annos circa 11520, Ipse auctor summam ponit an-
nos mille (leg. myrias mille) DL. Quibus verbis
si reductos annos significare voluisset, summa fo-
ret circa 18600 (*). Quod parum probabile. Diutius
hisce inhaerere nolo. Patet tamen Excerptis quan-
tumvis laceris aliam quam Panodoream Manethonis
recensionem subesse, non longe tamen, ut videtur,
in summa annorum a reliquis, quos novimus,
recedentem. Fortase numeri Barbari ex parte.
fluxerunt e Ptolemzo Mendesio. Certe ea quz in
sequentibus alieno loco posita uncis inclusimus,
monente Boeckhio , aperte indicant locum Tatiani
(Or. adv. Gr. c. 39), quo Ptolemaei Mendesii et
Apionis mentio fit. Verba Tatiani sunt : Αἰγυ-
πτίων 2" εἰσὶν ἀχριθεῖς 4 pówov &vavypaoat: xal τῶν xac'
αὐτοὺς γραμμάτων ἑρμηνεὺς (qui etiam AEgyptiorum
scripturas composuit? )... τὰς τῶν βασιλέων πράξεις
ἐκτιθέμενος χατὰ ἼΑμωσιν Αἰγύπτου βασιλέα γεγονέ-
ναι Ἰουδαίοις φησὶ τὴν ἐξ Αἰγύπτου ἔξοδον. Μετὰ τοῦ -
τον δὲ Απίων 6 γραμματικὸς. . φησὶν ὅτι χατέσχαψε
τὴν Αὔαριν Ἅμωσις χατὰ τὸν Ἀργεῖον γενόμενος " Iva-
χον, ὡς ἐν τοῖς Ἓρόνοις ἀνέγραψεν ὃ Μενδήσιος Πτο-
λεμαῖος. Suspicor Mendesium illum Manethonis
opus denuo recensuisse; nam confundi interdum.
Manethonem cum Ptolemzo nescio an inde con-
cludere liceat, quod Suidas affert Manethonem
Mendesium. Porro Clemens Alexandrinus , eadem
qua Tatianus narrans, Mendesium hunc Chronica
scripsisse dicit libris tribus (uti Manetho). De his
nihil Tatianus; neque verisimile est, si recte Schol.
Odyss. IV, 228 refert Ptolemzum de Thuni ( Ho-
meri Alexandra) dixisse Chronicorum libro primo.
— Quod attinet numerum duo millia centum,
quum paullo post iterum ponatur, semel certe cor«.
ruptus fuerit. Sec. Syncellum Manetho in primo.
volumine regum mortalium annos recensuit 2300.
Num hoc an aliud subsit verbis Barbari, nescio.

5.

Malala Chron. p. 35, 12 ed. Bonn., postquam
Hephzsti (1680 an.) , Solis (4477 an.), Sosis, Osi-
ridis, Hori et Thulidis regna recensuerat, addit :
Tavra δὲ παλαιὰ xal ἀρχαῖα βασίλεία τῶν Αἰγυπτίων
Ma ν εθὼν συνεγράψατο' ἐν otc συγγράµµασιν αὐτοῦ ἐμ.-
φέρεται ἄλλως λέγεσθαι τὰς ἐπωνυμίας τῶν πέντε πλανη--

(*) Tot fere Diodorus diis tribuit (18000.) — Apud Μα-
lalam p. 21.5qq. ed. Bonn. Hephasstus regnat 1680. Sol
4477 annos vel dies; quos numeros in tanta Excerptorum
corruptione componere aliquis audeat cum Barbari numeris ,
680 et 77. — Apud Joh. Antioch. in Cram. Paris. Anecd. 1I,
385 Soli dantur anni ἔφοξ (scr. ζφος 7777 ).

mur aD. 960 ( pro Panodoreis 969), vel /Egyptios

/ . 5.
Haec de antiquissimis ZEgypti regibus Manetho tradidit ;
cujus in scriptis aliter denominari quinque planetze ferun-

tur; nimirum Cronum appellabant λάµποντα, Splenden-
lem, Jovem φαέθοντα, Lucidum , Martem πνρώδη sive
Igneum, Venerem κάλλιστον, Pulcherrimum, Mercurium,

$34

τῶν ἀστέρων, Toy γὰρ λεγόµενον K góvov ἀστέρα ἐχάλουν
«bv λάµποντα, τὸν δὲ Διὸς τὸν φαέθοντα, τὸν δὲ Ἄρεος
τὸν πυρώδη, τὸν δὲ Ἀφροδίτης τὸν χάλλιστον, τὸν δὲ
Ἑριοῦ τὸν στίλόοντα * ἅτινα μετὰ ταῦτα Σωτάτης 6
σοφώτατος ἡρμήνευσε (In antec. p. 24 laudatur Πα -
λαΐφατος ὃ σοφώτατος χρονόλογος. Idem etiam h. 1.
reponendus ). Cf. Idem. p. 5g : Αἰγυπτίων δὲ ἐθα -
σίλευσε πρῶτος βασιλεὺς τῆς φυλῆς τοῦ Χάμ, υἱοῦ
Νῶε, Φαραὼ 6 xat Ναραχὼ καλούμενος. Τὰ οὖν πρὸ
τούτου παλαιὰ βασίλεια Αἰγυπτίων ἐξέθετο Μανεθὼν ὅ
σοφώτατος, ὡς προείρηται. Ceterum si vere his cum
nostro Manethone aliquid commune est, ea qua
de planetarum nominibus afferuntur, ad Phy-
sica Manethonis referenda sunt. Post Thulin apud
Malalam sequitur Sesostris, quem jam Diczzarchum
statim post Horum deum memorasse vidimus. 'Thu-
lis ille, quem terpam Oceanum usque expugnasse,
et Ammonis oraculum Libycum adiisse Malala nar-
rat ( Cf. Suid. v. Θοῦλις), haud dubieidem estatque
Βύδις Eusebii, postremus deorum, ( V. fr. x. ).

Antequam ad sequentia Manethonis pergamus,
apponere liceat. Chronicon JEgyptium, quod
Vetus vulgo dicitur, et deorum et mortalium tem-
pora cemplectens. Huic deinceps subjungemus no-
mina regum , quz in serie Carnaciana et in tabula
Abydena leguntur,

VETUS QUOD DICUNT CHRONICON.

Syncellus Chronic. p. 51 , B ed. Paris. :
Φέρεται παρ Αἰγυπτίοις παλαιόν τι χρονογραφεῖον,
ἐξ οὗ xal τὸν Μανεθῶ πεπλανῆσθαι νοµίζω, περιέχον
λ’ δυναστειῶν ἐν γενεαῖς πάλιν ριγ΄ χρόνον ἄπειρον xal
οὗ τὸν αὐτὸν ὃν (1) Μανεθῶ ἐν µυριάσι τρισὶ καὶ xs
(90626). πρῶτον μὲν τῶν Ἀεριτῶν (2), δεύτερον δὲ τῶν
ἹΜεστραίων, τρίτον δὲ Αἰγυπτίων, οὕτω πως ἐπὶ λέ-
ξεως ἔχον᾽
Π Θιεῶνβασιλεία χατὰ τὸ Παλαιὸν Χ ρονιχόν.
Ἡφαίστου χρόνος οὐκ ἔστι διὰ τὸ νυχτὸς καὶ
ἡμέρας αὐτὸν φαίνευ.
ἤλιος Ἡφαίστου ἐθασίλευσεν ἐτῶν µυριά-
δας τρεῖς.
Ἔπειτα Κρόνος, qnot, xai οἱ λοιποὶ πάντες

θεοὶ ὃ ώδεχα ἐθασίλευσαν ἔτη ΥΤπδ’. 3984
Ἔπειτα ἡμίθεοι βασιλεῖς ὀχτὼ ἕτη σιζ. 217
Καὶ μετ) αὐτοὺς γενεαὶ τε KuvixoU χυ-

κλου ἀνεγράφηααν ἐν ἔτεσιν υμγ’. i5 {45
Eia Τανιτῶν ις Δυναστεία, γενεῶν η, —

ἑτῶν p4. 8 199
Πρὸς oic ιζ δυναατεία Μεμφιτῶγ, γενεῶν

9, ἐτῶν pv. 4 10
M«:0' οὓς v δυναστεία Μεμφιτῶν, γενεῶν

ιδ, ἐτῶν τµη’. 14 — 348

MANETHONIS SEBENNYT/E

Ἔπειτα (θ΄ δυναστεία Αιος πολιτῶν, γενεῶν

ε’, ivo ρ{δ. ν

191
Εἶτα x' δυναστεία Διοσπολιτῶν γενεῶν η’,

ἑτῶν σκη’. 8 338
Ἔπειτα xa! δυναστεία Τανιτῶν, γενεῶν c'

ἐτῶν ρχκ’. 6 τι
Εΐτα x6' δυναστεία "T ανιτῶν, γενεῶν v, ἐτῶν

μη’. 3 «6
Ἔπειτα xy! δυναστεία Διοσπολιτῶν, γε-

νεῶν β’, ἑτῶν ιθ’. 2 19
Εἶτα x5 δυναστεία Σαἴ τῶν, γενεῶν y', ἐτῶν

uS. 3 «
Πρὸς οἷς χε’ δυναστεία Αἰθιόπων, γενεῶν 4",

ἑτῶν μὸ. 3 «4
Μεθ οὓς κς᾿ δυναστεία Μεμφιτῶν, γενεῶν

C, ἐτῶν ροζ. 7 17
Καὶ μετὰ τὰς xc' δυναστείας [Αἰγυπτίων κζ’

δυναστεία] Περσῶν ε’, ἐτῶν ρχδ’. 5 3
| Excidisse statuunt dyn. XXVIII Saitz

unius annorum sex. ι 6]
Ἔπειτα x0 δυναστεία Τ ανιτῶν, qsvsv"" ,

ἐτῶν λθ’. " — s
Καὶ ἐπὶπαάσαςλ δυναστεία Τανίτου ἑνός, Étn v. g^

Τὰ πάντα ὁμοῦ τῶν X δυναστειῶν ἔτη ΜΥ (30,000)
ext (6525 ).

Ταῦτα ἀναλυόμενα, εἴτουν µεριζόµενα, παρὰ τὰ
auc ( 160) ἔτη εἴχοσι πεντάχις, τὴν παρ) Αἰγυπτίοις
xal Ἕλλησιν ἀποχατάστασιν τοῦ ζωδιχχοῦ µυθολογου-
µένην δηλοῖ, τοῦτ᾽ ἔστι τὴν ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ σημείου ἐπὶ
τὸ αὐτὸ σημεῖον, ὅ ἐστι πρῶτον λεπτὸν τῆς πρώτης
μοίρας τοῦ ἰσημερινοῦ ζωδίου, κριοῦ λεγομένου παρ
αὐτοῖς, ὥσπερ xal ἐν τοῖς Γενικοῖς τοῦ Ἑ ρμοῦ xal
ἐν Κυραννίσιβίθλοις εἴρηται.

Ἐντεῦθεν δὲ οἶμαι xal Πτολεμαῖον τὸν Κλαύδιον τοὺς
προχείρους κανόνας τῆς ἀστρονομίας διὰ xe' ἑτηρίδων
ψηφίζεσθαι θεσπίσαι...

Ἐντεῦθεν δέ ἐστι καὶ τὸ ἀσύμφωνον τῶν τοιούτων
ἐκδόσεων πρός τε τὰς θείας ἡμῶν γραφὰς xal πρὺς dÀ-
Ἄγλα ἐπιγνῶναι, ὅτι αὕτη μὲν ἡ παλαιοτέρα νομιζοµένη
Αἰγυπτίων συγγραφὴ Ἡφαίστου μὲν ἄπειρον εἰσάγει
Χβόνον, τῶν δὲ λοιπῶν χθ’ δυναστειῶν ἔτη τρισμύρια
Sqxt , χαίτοι τοῦ Ἡφαίστου πολλοῖς ἔτεσι μετὰ τὸν χα-
ταχλυσμὸν καὶ τὴν πυργοποιῖαν τῆς Αἰγύπτου βασιλεύ-
σαντος, ὥς δειχθήσεται ἐν τῷ δέοντι τόπῳ.

Ὁ δὲ παρ Αἰγυπτίοις ἐπισημότατος Μανεθῶ περὶ
τῶν αὐτῶν À' δυναστειῶν γράψας ἐκ τούτων δηλαδὴ λα-
θὼν τὰς ἀφορμὰς χατὰ πολὺ διαφωνεῖ περὶ τοὺς χρόνους
πρὸς ταῦτα, χαθὼς ἔστι xal ix τῶν προειρηµένων ἡμῖν
ἀνωτέρω΄ μαθεῖν xal ἐκ τῶν ἑξῆς λεχθησομένων. Τῶν
γὰρ [ ἐν τοῖς τρισὶ τόμοις] ριγ΄ γενεῶν ἐν δυναστείαις λ'
ἀναγεγραμμένων, αὐτῷ (3) 6 χρόνος τὰ πάντα συνΏξεν
ἔτη Ύφνε (4565), ἀρξάμενα τῷ αφπς΄ (1686) ἔτει τοῦ

στίλόοντα, Fulgentem. Quee postea exposuit sapientissimus Ραἱαρίιαίι.

FRAGMENTA.

κόσμου xal λήξαντα slc τὸ ερμζ (5147) κοσμικὸν ἔτος (4),
ἦτοι πρὸ τῆς Ἀλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος χοσµοκρα-
τορίας ἔτη που ut.

"Ex τούτων οὖν ἀφελών τις τὰ πρὸ τοῦ χαταχλυ-
σμοῦ χνς’ (656) πρὸς ἀναπλήρωσιν τῶν βσμθ΄ ἐξ Ἀδὰμ
ἕως τοῦ καταχκλυσμοῦ, ὡς ψευδῃ xal ἀνύπαρχτα, καὶ τὰ
ἀπὸ τοῦ χαταχλυσμοῦ ἕως τῆς πνργοποιίας xal συγχύ-
σεως τῶν Υλωσσῶν xal διασπορᾶς τῶν ἐθνῶν QA,

MANETHO EUSEBII.

DYN. | VET. CHRON!ICON.

XVI.
XVI.
.| Memphitre.
. | Diospolitee.
. Diospolitae.
.| Tanitze.
.| Tanite.
. | Diospolitze.

Tanite.
Memphitee.

.|Saitze.

.| Ethiopes.

.|Memphbite.
. | Perses.

.| Tanit2e.
.| Tanites.

8
4

..
i^

6. -34 € € C) 6 00 $

An.

190
103
848
194
228
121

48

'Thebeei.
Pastores.

Diospollto.
Diospolits.
Diospolitrze.

Tanita.
Bubastitee.
Tanite.
Saites.
/Ethiopes.
Saita.
Persa.

Gen. | An.

5 (8)|190
4 |103
14

Sec. seriem regg.:

|ee-eco-cceuBo

Annotatio. (1) τὸν Μανεθῶ libri ; correx. Boeckh. et Bun-
sen. — (2) Ἀεριτῶν] sic Plath. Qu. /E£g. Specim. p. 46 pro
vulg. Αὐριτῶν. Aeria, vetus Zgypli nomen. V. Steph. Byz.
$. V.; Euseb. Chron. ad n? 534 : ουρίας, que prius
Aeria dicebatur, ab /Kgypto rege ( penultimo dyn. XIX)
nomen adepta est, In dynastia XXVI verba uncis inclusa
supplevit Boeckh. 1. 1. p. 45. Scaliger dederat : μετ) αὐτοὺς
ὀνναστεία Π. κτλ. — (8) ἀναγεγραμμένων αὐτῷ ὁ χρόνος] αὐτῷ
pro αὐτῶν corr. Beckh.; idem in χρόνος nomen auctoris,
v. €. [Avvía]ve;, latere suspicatur. — (4) opt] Ab anno
1586 proficiscens finire debebat in an. 5140, qui ex Syncelli
rationibus distat quindecim annis ab anno primo regis
Alexandri, 5156 sive 345 a. C. Contra si ad anpum 5147
addideris annos quindecim, nancisceris 5162 s. 359 8. C.,
quo sec. Sync. Alexander Alexandriam condidit; is vero
annus pro epocba habendus est Alexandri χοσµοκρατορίας.
Igitur duos computos Syncellus confundit. V. Baekh. p. 138
sqq. '

Triginta deorum et mortalium dynastie perti-

nent usque ad annum postremum postremi regis
JEgyptii, Nectanebi II, quem Noster Taniten, Ma-
netho ex vicino nomo Sebennytico oriundum di-
cit. Tempora vero regni /Egyptii periodum com-
plectuntur, qua absoluta novum rerum humana-
rum et ccelestium ordinem incipere , sive χοσμιχήν
ἀποκατάστασιν γίγνεσθαι (i. e. eequinoctium vernale
eodem redire unde profectum esse statuebatur) cre-

$35
ἕξει σαφῶς τὴν ἀρχὴν τῆς Αἰγυπτιαχῆς βασιλείας ἐκ
τοῦ πρώτου βασιλεύσαντος τῆς Αἰγύπτου Μιστραϊμ,
τοῦ xai Μήνεος λεγομένου παρὰ τῷ Μανεθῶ, ἀπὸ τοῦ
Bios! ἔτους τοῦ ἐξ Ἀδὰμ ἕως Νεκταναθῶ τοῦ ἐσχάτου
βασιλέως Αἰγύπτου, ὡς εἶναι τὰ πάντα ἀπὸ Μεστραΐϊα
ἕως τοῦ αὐτοῦ Νεχταναθῦ Ern βτξε’, ἃ xal ἔφθασεν, ὡς
προείρηται, elc τὸ κοσμιχὸν ερμζ [ipaa m.] ἔτος
πρὸ τῆς Ἀλεξάνδρου τοῦ χτίστου ἀρχῆς ἔτεσι ιε’ ἐγγύς.

CANON EUSEBII.

Diospolite.
Diospotítre.
Diospolitae
Tanitze.
Bubastita.
Tanitze.
Saites.
&thiopes.

Mendesii.
Nectanebus Ll.

49 4$ — QD οσο CO - ὃν w( c

debant. Comprehendit hzc periodus cyclos sothia-
cos viginti quinque sive annos 36535 (V. Beckh.
P. 47). Neque tamen hunc numerum colligimus
ex annis notatis, Nam diis tribuuntur anni 34201,
mortalibus 2140; £3 3 6341. [ Boeckhius exputat
an. 36381; qui error inde natus est quod p. 41
dynastie XXVI annos 117 pro annis 677 adscri-
psit. ] Desiderantur igitur anni 184, qui excidisse
alicubi debent. .

Quod deinde cyclos Sothiacos attinet, facile in-
telligitur non posse initium regni deorum componi
cum initio astronomico cycli Sothiaci. Idem valet
deinitio primz dynastiz mortalium. Quare Beec-
khius p. 44 censet perperam hoc loco canicularis.
cycli mentionem fieri. Neque Bunsenius remedium
invenit. Mihi nihil errasse auctor Syncelli videtur,
modo ne postules ut initia periodorum, quibus
historici utuntur, eadem sint cum astronomicis.
Jam vero inde ab dyn. XVI usque ad finem dyna-
stie XIX (quz ap. Manethonem postrema est tomi
secundi cujusque finis incidit in. annum excidii
Trojani, 1184 a. C.) Chronicon numerat annos
1378 (443. 190. 103. 348. 194). His si addimus.

836

quos desideramus annos 184, summa est an, 1462.
Dynastiis XX—XXVI tribuuntur anni 681. Ini-
tium dynastie XXVII , sive prinus annus Camby-
$is , si ponitur, uti debet, in an. 525 a, C., initium
dynastie XX cadit inan. 1206; finis dyn. XIX in
an. 1207; finis periodi Sothiacs in an. 1108. Hic
vero annus est excidii Trojani ex zra celeberrima.
Unde colligo grzcum auctorem Chronici ad Ττο--
janam epocham, Grzcz historiz parapegma, finem
cycli canicularis direxisse (3). Quamquam etiam
alia se offert ratio, qua a Mene sivea XV dy-
nastia initium cycli nancisci possis, Etenim duo-
decim dii regnant an. 3984, semidei an. 317 : —
4201. Quibussi addis annos 184, summa est anno-
rum 4385, sive3»«1461»«2. Sed ne dicam de duo-
bus annis qui abundant, ratio hec eo quoque la-
borat incommodo, quod non annumerantur Solis
anni 3oooo (**). Qui vero diis et semideis anni at-
tribuuntur, eos non est cur magnopere corruptos
putemus, Nam semideorum anni 217 proxime ac-
cedunt ad an. 214: quos iisdem semideis tribuit
Manetho Panodori, Beneque fieri potuit, ut auctor
Chronici hunc numerum, de cujus ratione supra
monuimus, nescio unde assumpserit, reliquisque
temere admiscuerit, ut scilicet ea quam postu-
laret, summa annorum conflaretur.

Igitur anni isti 184 excidisse debent in primis
dynastiis mortalium, Queritur quonam loco. Anni
443 dynastie XV satis se tueri mihi videntur, eo
quod apud Eratosthenem quoque primis 15 regi-
bus Thebanis 443 anni tribuuntur; unde tamen mi-
nime sequitur auctorem Chronici hec ex Erato-
sthene mutuatum esse. — Qui deinde sequuntur
anni dynastiarum XVI — XIX. (190. 163. 348.
194), quum eosdem exhibeat Eusebius , item non
est cur corrupti esse censeantur. Itaque nihil re-
liquum est, nisi ut unam dynastiam excidisse pu-
temus inter decimam quintam et decimam sextam.
—. Africanus dynastiam XV recenset pastorum
anni 284. Hzc non quadrant. Contra Africani
dynastia XIII regum Xoitarum (Tanitarum, in
Exc. Barb, ) quum ipsos illos 184 annos exhibeat ,
quos nos jam quarimus, hanc omisisse excerptor
videtur. Antecedit ap. Africanum et Eusebium
dynastia XII regem Diospolitarum, quibus anni
tribuuntur 453. Hanc esse suspiceris, cui Chro-
nicon tribuit annos 443. Reliquos omisit auctor,
similibus rationibus ductus, quibus Syncellum
videmus Manethonis numeros truncasse. — Cete-

(3) Cf. not. ad Dicearch. fr. 6.

(**) Beckhius suspicatur semideis fortasse pro 217 annis
datos esse annos 417. Qua tamen mutatione cyclorum ratio
non explicatur, simulque ín reliquis quoque numeris pec-
catum esce statuendum foret. ΄

MANETHONIS SEBENNYT.E

rum quí factum sit ut una dynastia a Syncello in
Chronico nostro omitteretur, divinari facile potest.
Chronici dynastia XVII facta est decima sexta,
quum decima sexte Eusebii corresponderet. —
Porro e superioribus sequitur nullam excidisse dy-
nastiam X X XVIII, snnorum sex. Syncellus potius
erravit, Sane et apud Eusebium unus Amyrtseus
dynastiam constituit : verum quum dynastiz XXIX
et XXX in Manethone Eusebii et Africani aliter
plane atque in Chronico distributz sint, nibil
adeo impedit, quin Chronicon Amyrtszeum accen-
suerit dynastie XXIX , cui 39 anni assignat. Toti-
dem vero annos Eusebius quoque pag. 106 regnasse
dicit Amyrtzeum ejusque successores usque ad Ne-
ctanebum (6. 6. 13. a. 1. '/,. το. 3).

De tate hujus παλαιοῦ χρονογραφείου sive πα:
λαιοτέρας (Manethonianá) νομιζοµένης συγγραφῆς
errasse auctorem Syncelli recte procul dubio viri
docti statuerunt. Plathius Qu. δρ. (Gotting.
1829) p. 46 : « Vetushoc Chronicon, quod dicunt,
omnino antique /Égypti tempora non attingere,
uti Syncello persuasum est, sed hominis Judzi
Alexandrini seu Christiani admodum recens esse
commentum equidem certo certius persuasum ha-
beo. Non ab /Egyptio , sed ab homine Grzco-Ju-
deo seu Christiano confictum esse vel inde appa-
ret, quod /Egyptiosprimum 4εγίίας, post Mestreros
ac post demum JEgyptios esse vocatos dixit.
/Egyptus incolis nonnisi CAemi s. Keme audiebst,
ut cum aliunde tum ex inscriptione Rosettana
constat (Cf. Champollion Egypte s. 1. Par. I,
p. 1o1). 4εγία (v. Steph. B. s. v.) est appellatio
JEgypti Graecis debita; Mestrea, ut Syncellus
P. 41 ipse monet, est Hebraica /Egypti appella-
tio. Grecum esse hominem aut Grecis in rebus
versatum , etiam duodecim dii satis indicant , sed
quod rem conficit, Chronici auctor cum Eusebio
ita consentit, atque in iis etiam locis, ubi Euse-
bium Manethonem corrupisse scimus, e. gr. dyu.
16. 17. 18. «19. 23. 25; ut Des-Vignoles p. 659
recte jam ejus auctorem Eusebio posteriorem sta-
tuerit. » His alia argumenta addit Beckhius p. 53
sqq. scriptum esse Chronicum censens eo tempore,
quod inter Eusebii et Panodori etatem interje-
ctum est. — Christianum et Judeum hominem,
qui post Claudium Ptolemsum scripserit JEgy-
ptiorumque tempora ad sacram chronologiam ac-
commodare voluerit, jam Letronnius ostenderat
ap. Biot. Recherches sur P'année vague des Égyp-
tiens, p. 48.

Restat ut moneamus de verbis : τῶν γὰρ ἐν τοῖς
τρισὶ τόµοις puy' γενεῶν Ev δυναστείαις λ’... τὰ πάντα
συνῆσεν ἔτη, Υφνέ (3555). Minime hec quadrare
in Manethonem , qualem ex Africano et Eusebio

FRAGMENTA.

novimus, nemo non intelligit. Attamen maximi
momenti esse locum Syncelli sibi persuasit Bun-
senius |. 1. tom, I, p. 123; neque enim dubium
ese quin anni isti 3555 ex ipso fluxerint Mane-
thone, cujus opus Syncello adhuc inspicere licue-
rit (?), adeo ut veros Manethonis numeros haud
minus accurate traditos jam habeamus quam illos
Canonis Ptolemzei. Censet igitur vir celeberrimus
Syncellum ex Manethone didicisse dynastias , qua.
les ipse ex Africano et Eusebio nobis excerpsit,
synchronistice ita componendas et digerendas esse,
ut continua regum r13 per annos 3555 successio
erustur.. Hzc peritiores dijudicent, Mihi ab omni
verisimilitudinis specie destituta esse videntur. —
Beckhius ipsius Syncelli errorem subesse suspica-
tur. Enotasse eum in Excerptis suis summam anno-
rum 3555 pro 5355; tot enim ex Jfricano expu-
tare licet. Generationes vero istas centum et trede-
cim non spectare ad Manethonem, sed ad Chronicon
nostrum, Equidem puto numerum annorum 3555,
sicuti antecedentia , fluxisse ex Panodoro. Is vero
de Manethone loquens, procul dubio intellexit
eum, ex quo ipse dynastias mythicas attulit,
Hunc autem non eundem esse cum Africaneo et
Eusebiano omnia suadent. Quidni igitur in tam
multifaria chronologiarum, quae sub Manethonis
nomine circumferebantur, indole unam fuisse. pu-
temus recensionem, quae regibus mortalibus de-
derit annos circiter 3555? (*) Huc accedit quod
iste Panodori Manetho, non vero Africani et Euse-
bii, ita est comparatus, ut ex veteris Chronici au-
ctore profecisse putari possit. Nam regnis semideo-
rum apud utrumque idem annorum numerus, salva
trium annorum differentia, attribuitur. Ac quum
diis preter Hephzstum assignentur apud hunc anni
2984, apud illum 3985, inter hos quoque numeros
. cognatio quaedam intercedere videri poterat. Porro
sicut Chronici auctor Manethonis sui triginta
dynastias mortalium mutavit in triginta dynastias
mortalium et immortalium , sic etiam Manethonis
regum mortalium generationes 113 ad deos et
homines transtulerit. Ceterum in Manethone Pa-
nodori sicuti in Chronico omne JEgyptioruin
tempus certo periodorum numero absolutum esse
putaveris. Quod quidem eo probabile fit, quod
Syncellus tradidit in Sothidis libro de his Ma-
nethonis dynastiis sermonem fuisse, Ejusinodi

(*) In introductione p. 516 suspicatus sum annos 3555
fortasse ita explicandos esse, ut anni, quos Panodorus
6100 computo junctis deorum et mortalium regnis tribuere
poterat (1183 -|- 2372), a Syncello confusi sint cum annis ,
quos Manetho Panodoreus solis morta libus dedit. Sed ite-
TUm re perpensa, ea que nunc pono, verisimiliora esse
Wihi videntur.

537

tamen aliquid ex annis istis 3555 erui nullo pacto
potest. Quare si quid Syncellus erravit, suspicor
pro 3555 Manethonem istum computasse annos
3555 ("), qui pertinerent ab an. 4106 a. C. usque
ad 351, qui est quintusdecimus ante initium regni
Alexandri. Ab anno 4106 usque ad excidium
Troje (1184) forent an. 2922 sive duz periodi.
Hinc usque ad finem labuntur an. 833. Quibus si
addideris octo semideorum annos 758 et deorum
annos 13019 ( 11985— 1034), quot Manethonem
Panodori supputasse supra posuimus , summa con-
flatur annorum 14610 sive 10 periodorum : adeo
ut omne mortalium immortaliumque tempus duo-
decim cyclis Sothiacis sit comprehensum.

MANETHONIS DYNASTLE /EGYPTI/E
SEC. EXCERPTA BARBARA.

I. Mineus et pronepotes ipsius septem regnarunt
annos CCLIII.

II. Regnaverunt et aliorum octo ann. CCCII.

III. JVecherocheus et aliorum octo ann, CCXIV.

IV. Similiteraliorum septemdecim annos CC ΧΙ}.

V. Similiteraliorum viginti unus annos CCLF 111.

VI. Othoi ("O0ón«) et aliorum annos (111.

VIII. Similiter et aliorum quatuordecim annos
CXL. .

IX. Similiter et aliorum viginti (undeviginti
Afr.) annos CCCCIX.

X. Similiter et aliorum septem annos CCIF.

XI. Potestas Diospolitanorum annos 1X.

[ E libro secundo : ] (XIII) XII. Potestas Buba-
stanorum annos CLIII.

^ ( XIV. ) XIII. Potestas Tanitorum
CLXXXIF.

(XV.) XIV. Potestas Sebennitorum | annos
CCXXIVF.

(XVI. ) XV. Potestas Memphitorum annos
CCCXFIII.

(XVIIL.) XVI. Potestas Hiopolitorum (i. e. He-
liop.) annos CCX XT.

(XVHI.) XVII. Potestas Ermupolitorum annos
CCLX.

Usque ad septimam decimam potestatem secun-
dum scribitur totum (γράφει τόµον), ut docet, nu-
merum habentem annos mille quingentos X X. H«c
sunt potestates /Esgyptiorum.

Dyn. XIII-XVIIl annos continent 1310, Si addis
dyn. XIX annos 209, summa est annorum 1519.
Omissa tamen etiam dyn. XII,

annos

(*) Facile confundi poterant literee ὦ (500) et V (700)

M — M —— «------- - ---- — —— ÀÀ m R————————————

-—mÀ— πα πα»...

-. Ἕἒ--Ἕπτωκ--τ-- A 0€

"hgseuey-untuery eJ-ua-dejeg vu-1osag-UW : /7 "— supuou 4njunjoday

"VILIAX | 'V1HAX ['S'IHAX |'*HIAX [ΓΗ ΑΧ [S MAXI ZIUAX[S'HIAX |'qnAX |t 'XIX f XIX
ΕΝ { ( {| ul ΛΙ ü (snuópnyg
"wy? dou "tf? (sna |soss52wL (qvid ΙΙ 82$5214DM)

-AL) -0H) | ου) y

$J-03
wu { πι] n19] . ns | uom
uo * Qui -Ugui -S9UI Vul
-uy -9M «8Η 499: τά να
8€ 6ε 69 ος

[9494 5.060
-9Y | o»
93-U9 |-n3jay | -n3J9N
(vy) | (ew) | (eu)
uds | ww

'8 XIX

φ πχ. κ] ο nx [εἩσ

-αο]ς | πω]οα
JOH '8

uou
J9]-qnu | 91-uo
-M | -1es9g
(15) Lt | (cc) ες

μΧ Εν *nx

V1-U9
1099811
(ες) 6c
3 'nx

Q'23

-qnu
354. 344 8η

τε n νο | (67) st | (ot) 9c (yc) ος | (05) 1€

ΙΧ | ο ΙΧ

MANETHONIS ΦΕΒΕΝΝΥΤΑΕ

παρα

(65) οἵ

(8c) Ic

( sd22
-utad )
***"Uo NW

(ο) «t

(sdo»
-ujgd )
(o) uoN

'Q4iOuLNI gY VSLXSGC οι αν "'8e0IQ3N
——— 2——BHÓn e CHEN 7
δα1αᾳ5 Wü93u YOQNDOZSS

83id Y d *'DilOWLN! dv Walsnis sdiuvq

'sanms Πόσα vWiud

(bbs c9 -ἆ “1 uosung 51 qv) uspunyan suisdor] *A)
'WNVIOVNUIVO ΠΠ» ΝΩ Πα

FRAGMENTA.

DYNASTUE MORTALIUM
SECUNDUM AFBICANUM ET EUSEBIUM.
6.

Syncell. p. 53, C : Ἐπειδὴ δὲ τῶν ἀπὸ Μεστραϊμ
Αἰγυπτιακῶν δυναστειῶν (sic Buns.; ἐτῶν vg.) οἱ
χρόνοι ἕως Νεκταναθῶ χρειώδεις τυγχάνουσιν ἐν πολλοις
τοῖς περὶ τὰς χρονικὰς χαταγινοµένοις ζητήσεις, αὐταὶ
δὲ παρὰ Μανεθῶ ληφθεῖσαι τοῖς ἐκχλησιαστικοῖς ἵστο-
ριχοῖς διαπεφωνηµένως χατά τε τὰς αὐτῶν προσηγορίας
xal τὴν ποσότητα τῶν χρόνων τῆς βασιλείας ἐχδέδον-
ται, ἐπὶ τίνος τε αὐτῶν Ἰωσὴφ ἠἡγεμόνευσε τῆς Αἰγύ-
πτου xai μετ) αὐτὸν 6 θεόπτης Μωῦσῆς τῆς τοῦ Ἱσραὴλ
ἔξ Αἰγύπτου πορείας ἠγήσατο, ἀναγκαίον ἡγησάμην
δύο” τῶν ἐπισημοτάτων ἐκδόσεις ἐχλέξασθαι xal ταύτας
ἀλλήλαις παραθέσθαι, Ἀφρικανοῦ τέ φηµι xat τοῦ μετ)
αὐτὸν Εὐσεθίου τοῦ Παμφίλου χαλουµένου, ὡς ἂν τὴν
ἐγγίζουσαν τῇ γραφικῇ ἀληθείᾳ δόξαν ὀρθῶς ἐπιθάλλων
τις χαταµάθοι, τοῦτο πρό γε πάντων εἰδὼς ἀχριθῶς,
ὅτι Αφρικανὸς μὲν εἴχοσιν ἔτη προστίθησιν ἐν τοῖς ἀπὸ
Ἀδὰμ. ἕως τοῦ καταχλυσμοῦ χρόνοις, xai ἀντὶ βσμθ’
΄βσξθ’ ἕτη βούλεται εἶναι, ὅπερ οὗ δοχεῖ καλῶς ἔχειν.
Εὐσέθιος δὲ Bau6' ὑγιῶς ἔθετο xal ὁμοφώνως τῇ voa.
Ἐν δὲ τοῖς ἀπὸ τοῦ καταχλυσμοῦ ἀμφότεροι διήµαρτον
Uwe τοῦ Ἀθραὰμ xal Μωῦσέως ἔτεσι Qi τοῦ δευτέρου
Καῖνᾶν υἱοῦ Ἀρφαξὰὸ xal γενεᾶ μιᾶ, τῃ vy, παρὰ τῷ
θείῳ εὐαγγελιστῇ Λουχᾶ ἀπὸ Ἀδὰμ χειµένῃ. "AX 6 μὲν
Ἀφρικανὸς ἐν τοῖς ἀπὸ Ἀδὰμ προστεθεῖσιν αὐτῷ xal ἐπὶ
τὸν χαταχλυσμὸν ἔτεσιν κ΄ προαφήρπαξε ταῦτα, xai ἐν
τοῖς τοῦ Καϊνᾶν xal τῶν μετέπειτα pc. μόνα λείπεται.
Aio xal ἕως Αθραὰμ πρώτου ἔτους Υσθ’ έτη ἐστοιχείω-
σεν. Ὅ δὲ Ἐὐσέθιος δλοχλήρως τὰ gÀ ὑφελὼν, γρπδ΄ ἕως
τερώτου τους Ἀθραὰμ ἐξέδωκε.

PRIMA DYNASTIA.

SEC. AFRICANUM.

Περὶ τῶν [μετὰ τὸν χαταχλυσμὸν] Αἰγύ-
πτου δυναστειῶν, ὡς 6 Ἀφριχανός.

α΄ Μετὰ νέχυας τοὺς ἡμιθέους πρώτη βασιλεία
(1. δυναστεία. Boeckh. ) καταριθμεῖται βασιλέων ὀχτώ,
ὧν πρῶτος Μήνης Θινίτης ἐθασίλευσεν ἔτη E6'* ὃς
ὑπὸ Ιπποποτάμου διαρπαγεὶς διεφθάρη.

β΄ Ἄθωθις υἱὸς ἔτη v7, 6 τὰ ἐν Μέμγει βασίλεια
οἰκοδομήσας: οὗ φέρονται βίθλοι ἀνατομικαὶ, ἰατρὸς
γὰρ 3v.

Y Κενχένης υἱὸς ἔτη λα’.

δ Οὐενέφης υἱὸς Ee xy dg οὗ λιμὸς χατέσχε

$39

τὴν Δἴγυπτον µέγας. Οὗτος τὰς περὶ Κωχώμην ἤγαρε
πυραμίδας.

6’ Οὐσαφαῖδος uic ἔτη x'.

c Μιεθιδὸς υἱὸς ἔτη κς’.

C Σεµέμψης vlc ἔτη η”. dg! οὗ φθορὰ μεγίστη
κατέσχε τὴν Αἴγυπτον.

η Βιηνεχὰς υἱὸς ἔτη xc".

Ὁμοῦ £t» ov.

Τὰ τῆς πρώτης δυναστείας οὕτω πως xai Εὐσέθιος
ὡς ὃ Ἀφρικανὸς ἐξέθετο.

Θινίτης] jubente Stepbano ( 8lc, πόλις Αἰγυπτία
πλησίον "A6U8ou* 6 πολίτης Θινίτης) Bunsen. ; Θεινί-
της libri, et mox ap. Euseb. (fr. 7) Θενίτης. In
Eratosthenis laterculo ap, Syncell, p. 91, C ad ve-
ram scripturam proxime accedit cod. B , qui Θηνί-
της habet ( vgo ibi : Θηθινίτης ).

7 9
SEC. EUSEBIUM.

Idem. p. 55, A : Περὶ τῶν [μετὰ τὸν χατα-
χλυσμὸν] Αἰγυπτίων δυναστειῶν, ὡς Εὐσέ-
θιος.

Μετὰ νέχυας xai τοὺς ἡμιθέους πρώτην δυνα-
στεί(αν χαταριθμοῦσι βασιλέων ὀκτώ: ὧν γέγονε Μή-
νης, ὃς διασήµως αὐτῶν ἠγήσατο, Ἀφ' οὗ τοὺς ἐξ
ἑχάστου γένους βασιλεύσαντας ἀναγράψομεν ὧν (vgo
ἀναγραψαμένων) ἡ διαδοχἡ τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον"

α΄ Μ ήνης ινίτης καὶ ol τούτου ἀπόγονοι ιζ (£v ἄλλῳ
δὲ C), ὃν Ἡρόδοτος ( IT, 4) Μῆνα ὠνόμασεν, ἐθασί-
λευσεν ἔτεσιν ξ’ (3ο in. Latinis). Οὗτος ὑπερόριον
στρατείαν ἐποιτήσατο xal ἔνδοξος ἐχρίθη, ὑπὸ [ ἴπου
(ἵππου Β., σπου Goar. )] δὲ Ἱπποποτάμου ἡρπάσθη.

β΄ Ἄθωθις 6 τούτου υἱὸς ἦρξεν ἔτεσιν xt, xal τὰ
iv Μέμφει βασίλεια ᾠχοδόμησεν, ἰατριχήν τε ἐξήσκησε
καὶ βίθλους ἀνατομικὰς συνέγραγε.

Y Κενχένης 5 τούτου υἱὸς ἔτη λθ’.

&' Οὐενέφης (Οὐεννέφης B.) ἔτη β΄ dg" οὗ
λιμὸς χατέσχε τὴν χώραν, ὃς xal τὰς πυραμίδας τὰς
περὶ Κωχώμην [ Κωχώνην Goar., Chooppidum ( Xo
χώμην) Euseb. Arm.]

€ Οὖσαφαλς (Οὐασαφαῖς B.) ἔτη κ’.

ς’ Νιεθαὴς (Νιεθαῖς Β., Νιεθὲς Goar.) ἔτη κς’.

C Σεµέμψης (Σεµένψης Goar.) £t τη’ ἐφ᾽ οὗ
πολλὰ παράσημα ἐγένετο xal μεγίστη φθορά.

η΄ Οὐθιένθης rn xc.

Ot πάντες ἐθασίλευσαν ἔτη σνθ’ ( ex allatis numeris
conflatur summa an. 358, quam apponit Samuelis
p. 20 ed. Mai).

Quoniam qua inde ab Mestraimo usque ad Nectanebum
apud /Egyptios regnarunt dynastiarum tempora cognita ha-
bere perutile ssepenumero est iis, qui in chronologicis dis-
quisitionibus versantur, ipee vero Manethonianze dynastie
apud ecclesiasticos scriptores diversis modis exhibeantur
tam quod ad nomina regum, tum quod ad annorum, qui-

bus cegnaverint, numerum, nec non quod ad regem sub
quo Josephus Egypti res administraverit, et sub quo dein-
ceps Moses divinorum spectator Judaeos ex Egypto eduxe-
rif : necessarium equidem duxi duas celeberrimas earum
editiones selipere, easque alteram ponere juxta alteram,
Africani scilicet et qui post eum scripsit Eusebii Pamphili.

540

Euseb. Chr. p. 94 sqq. : Post manes atque be-
roas primam dynastiam numerant VII] regum,
quorum primus fuit Menes (sic mgo. Codex Me-
mes), gloria regni administrandi prapollens : a
quo exorsi singulas regnantium familias diligenter
scribemus , quarum successiva series ita contexitur :

Menes Thinites (cod. Thynites ) ejusque posteri
septem (quem Herodotus Mina nuncupavit ).' Hic
annis X X X regnavit. Idem et e.rtra regionis sua
fines cum exercitu progressus est, et gloria rerum
gestarum. inclaruit. 4b hippopotamo genio ( num
igitur in gr. scr. ὑπὸ δαίµονος δὲ lx. ?) raptus est.

4Athothis, hujus filius, regno potitus est annis
X XF'II (ita margo cod. ; textus X.YP). Zs regia
sibi palatia Memphi construxit, et medicam item
artem cpluit, quin et libros de ratione secandorum
corporum scripsit.

Cencenes ejus filius, annis X X XIX.

Vavenephis, annis XLII, cujus etate fames
regionem corripuit.

15 pyramides prope Cho oppidum [Χῶ χώμην
pro Κωχώμην] excitavit.

Usaphaes, annis X X,

Niebaes , annis X XF I.

Mempses, annis X VIII. Sub hoc multa prodigia
itemque maxima lues acciderunt.

ERATOSTHENES.
Ι — V.

. |Menes Thinites.
. |Athothes Menz f.
. |Athothes II.

. Menes Thinites.
. Athothis fil.

. Kenkenes fil.

. Uenephes fil.

. Usaphaidos fi].
"Jo. Miebidos fil.

. Semempses fil.
. Bieneches fil.

. |Miabies Athothis f.
. |Pemphos Athothis f.

1
2
3
4
5
6
7
8

. Summam annorum vere Manethonianam Boc-
khius habet eam, quam ipse Syncellus exputat an.
norum 2353; hanc enim repetit S, in secunda dyna-
stia (fr. 8), eandemque etiam Excerpta Barbara
p. 175 prebent. Ut summaan. 253 ex singulis nu-
meris Africani colligatur, Boeckhius suspicatur aut
Athothi pro annis 57 (v7) dandos esse an. 47(tt ),
aut Uenephz,regi quarto, pro 23 assignandos 43
(42ap. Euseb.) , Athothi vero pro 57 tribuendos

Afric. e regg. an. 905.

MANETHONIS SEBENNYT /E

V ibesthes , annis XXVI.

Summa dominationis annorum CCLII.

. 7 a. :
ERATOSTHENES.
Syncellus Chronogr. p. 91, C et 96, C :

Ι. Πρῶτος ἐθασίλευσε Μήνης Θινίτης, ὃς Épum-
νεύεται αἰώνιος' ἐθασίλευσεν ἔτη ζδ6'. Τοῦ χόσµου ἦν
τος βΛ.

μα. Θηθαΐων δεύτερος ἐθασίλευσεν Ἀ θώθης, υἱὸς
Μήνεως, ἔτη νθ’. Οὗτος ἑρμηνεύεται Ἑρμογένης,

Ἔτος τοῦ χόσµου β79ξ6’.

IJI. Θηθαίων Αἰγυπτίων τρίτος ἐθασίλευσεν Ἄ θώ-
θης ὁμώνυμος, ἔτη λθ’. ToU δὲ χόσµου ἦν ἔτος xat.

IV. (P. 96, C. ) Θηθαίων ἐθασίλευσε δ' ΔιαθαΏς
(M a£ 6a, c Buns.) υἷὸς Ἀθώθεως, ἔτη ιθ’. Οὗτος ἕρμη-
γεύεται φιλόταυρος. Τοῦ δὲ Χόσμου ἦν ἔτος ΥΝΥ.

V. Θηθαίων ἐθασίλευσε ε’ Πεμφῶς (Σεμφῶς
Buns. ) , υἱὸς Ἀθώθους, ὅ ἐστιν Ἡραχλείδης.

Θινίτης] Θηνίτης cod. B; Θηθινίτης Goar. —
αἰώνιος] em. Jablonsky.; διώνιος Β. Διόνιος A. —
φιλόταυρος] Buns.; φιλέτερος codd.; φιλέστερος Goar.

Singulis dynastiis subjungemus ex Bunsenii libro.
tabulas, quibus Manethoniana Africani et Eusebii
Syncelliani Ármeniacique cum regibus laterculi,
Eratosthenici comparantur.

MANETHONIS DYNASTIA I.

Eus. Syuc. s regg. an. 964. Eus. Arm. s regg. aD. 2vs.

Menes Thinites.
Athothis £l.
Kenkenes fil.
Vavenephis.
Usaphaes fil.
Niebaes fil.
Mempses fil.
Vibestes fil.

Menes Thinites.
Athothis fil.
Kenkenes fil.
Uenephes.
Usaphais fil.
Miebaes fil.
Semempses fil.
Bienthes fil.

27 (ut ap. Euseb.). Quz tamen numerorum muta-
tionesnon probabiles sunt,si cum Manethone com -
paraveris Eratosthenem, qui in. Athothis regno ad
Manethonem Africani proxime accedit, Bunsenius
(II, p. 34) num 253 an 263 anni rectius sebabeant
in medio relinquit, fortasse tamen regi quarto pro
23 annis dandos esse putat annos 13; cujus nu-
meri duplicationem exhibeant anni 26 regis sexti
et octavi, De reliquis statuit hunc in modum :

FRAGMENTA.

Primos duos reges apud Eratosthenem et Ma-
nethonem respondere sibi nominibus numerisque
patet. Duorum annorum differentia in regno Atho-
this haud premenda. — Idem valet de annis regis
tertii. Quod Eratosthenes annos 3a, Manetho annos
31 ei tribuit, ita explicandum, ut in monimentis
JEgyptiis datos ei statuamus annos 31 et menses
nescio quot. Quem numerum alter ad 31, alter
ad 32 annosrevocare potuit. Nominum differentia
non miranda. Nam quem, Eratosthenes appellat
"E thothem secundum , is ut a priore rege distingue-
eetur, cognomen habere debuit; cognomen vero
hocce erat Kencenes, siquidem incorrupta vox
est, neque exarandum potius : ken-che-re ( Kon-
charis). — Nomen quarti regis Eratosthenici (Mia-
bies; sic enim scribendum pro Διαθιῆς, quod codd.
prebent ) respondet Miebido s. Miebace Manetho-
nis. Annorum numeri diversi sunt. Haud dubie
autem Eratosthenis anni 19 latént in annis 20,
quos Manetho tribuit regi quinto Usaphaido. Ve-
rus numerus fuerit 19'/,, sicuti tertii regis anni
fuerint 3o /,. Quos Eratosthenes revocavit ad 19 et
3a (— 51), Manetho ad ao et 31 (— 51).
Quintus rex Eratosthenis ( PempAos) respondet
octavo Manethonis (Semempses). Nam numerus
annorum idem est apud utrumque, neque nomi-
nis est quz videri possit diversitas, Nam pro Pem-
phos scribendum esse Sempsos docet interpretatio
nominis; quod quum grace sonare dicat Ἡραχλεί-
67, initio nominis requiritur Sem (Chons, Chonsu :
Hercules), sicuti in nomine regis 36 : Semphucra-
tes, ὅ ἐστιν 'Ἡραχκλῆς Ἀρποκράτης, Denique pro
Semphos rectius etiam scripseris Sempsos, quod
Manethoniano Semempses eodem modo respon-
deret, quo Alampses respondet nomini Ramesses,
V. Jablonsky. ap. Vignol. Chron. II, p. 739.

Quod attinet Manethonis reges tres, quorum

nulla apud Eratosthenem mentio fit, eos aut simul
cum quarto rege Eratosthenis regnasse statui possit,
aut ideo a Manethone commemoratos esse, ut di-
verse quz essent de nominibus annisque regis
quarti traditiones indicarentur. Ac posterior qui-
dem sententia eo commendat se, quod nomina
regis quarti, quinti et octavi (4. Uenephes s. Ρα-
venephis; 5. Usaphaes 9. Usaphaidos; 8. Bieneches
[ Bienephes ex facili permutatione litt. 4. et 9] s,
Bienthes s. V ibestes) nonnisi variz ejusdem nominis
forms esse videntur; inter regna Miebidi autem
et Bieneches cognationem quandam traditionis in-
tercedere anni 26 , qui utriusque regno assignan-
tur, subindicant. Cf. infra,

Itaque si chronologicas rationes spectas, Era-
tosthenica et Manethoniana componenda forent
sic: -

. $41
ERATOSTHENES.
uu" MANETHONIS DYNASTIA 1.
I. | Menes. 62 |t. Menes. . 62
II. | Athotbes, 59 [2. Athothis. 57
lif. | Athothes I1.| 32 18. Athothis-Kenkenes. 31
[V. | Miabies. 19 [5. Ussaphaes (1. Uenephes). | 2t
4. Uenephes 23
6. Miebaes (Miebidos). 26
8. Bieneches (Bienephes). 26
, V. |Sempsos. 18 [7. Semempses. 18
Summa. .|190

——À— M ———— E RARE |

Num ipse .Manetho ita rem exposuerit, sane-
quam dubito; ipseque Bunsenius dubitasse vide-
tur p. 37, ubi dicit, siquidem criticam ad histo-
riam attulerit auctor, non 253 (vel 363), sed 188
annos primz dynastig assignandos, vel certe αἷ--
terum numerum juxta alterum memorandam fuisse ;
quodsi vero etiam aliter Manetho egerit, fontem
tamen , unde sua scriptor hauserit, eo quo dictum
est modo rem voluisse intelligi.

De singulis regibus : x. Menes. Nomen ejus
( MeNA legitur in Ramasseo Thebzo, ubi seriei
cuidam regum nomen Menis przfigitur (V. Ro-
sell. Mon. stor. tom. 1, p. 123 et p. 136), et in
fragmento Papyri Turinensis. Cf. Boeckh. p. 208;
Bunsen, II, p. 45. Nomen deducendum a verbo
men, i. e. condere, firmare; Eratosthenes interpre-
tatur : αἰώνιος., eternus. De Grecis nominis formis
v. quos laudat Behr. ad Herodot. II, 4, p. 483.

*. De Mene Memphidis conditore templique He-
phesti exstructore vide Herodot. II, 99, cujus
narrationem dilucidat Dunsenius, qui Menem pri-
mum This urbis principem, deinde totius /Egypti
regem fuisse statuit, ita ut anni regni sexaginta duo
etiam ea tempora quibus nonnisi patrie princeps
fuerit, comprehendant. Regiam vero Menemin This
urbe habuisse, quum filius demum Athothis Mem-
phidis βασίλεια exstruxerit, — Num denique ab
hippopotamo primus rex devoratus esse recte perhi-
beatur, dubitat, quum signa hieroglyphica perpe-
ram intellecta ansam traditioni huic dedisse videan-
tur(v. pag. 62, ubi aliorum quoque de hac re
sententias indicat )

2. 4thothis nomen post Menem item memorat
papyrus Turinensis (A TeT vel TeT). Restituen-
dum probabiliter Bunsenius censet apud /Elian. H.
Α. XI, 40, ubi : Λέγει δὲ 6 αὐτὸς (sc. Ἁπίων) χαὶ
κατὰ τὸν Οἴνιδα (1. xav! Ἀτώθιδα) τὸν Μήνιδος βα-
σιλεύοντα διχέφαλον γέρανον φανΏναι, xal εὐθενῆσαι

$12
τὸν Αἴγυπτον. Nomen derivandum a 7th, uti ap.
Eratosthenem, qui interpretatur "Ερμογένης. De
initiis scientiz? anatomicze ad Athothin relatis cf.
Bunsen. p. 47.

3. Athothis-Kenkenes. Ejus nomen monumenta
suppeditare non videntur.

4. Miabaes (Miabides) ; Uenephes ( F'anene-
phes ) ; Usaphaes (Usaphaidos); Bieneches ( Bien-
thes). His, qux» conjungenda esse supra jam mo-
nuimus, indicari nomen et cognomen unius ejus-
demque regis Bunsenio videtur. Cognomen latet
in Miabaes vel potius Miebaes, quod grece signifi-
cat φιλόταυρος, eaque vox reponenda apud Erato-
sthenem, ubi libri manuscripti : οὗτος (Μιαθαῆς)
ἑρμηνεύεται φιλέτερος {φιλέταιρος conjecerat Scali-
ger). — JVomen regis egyptiacum fuisse videtur :
MNE, grace Mvfüic, latine Mnevis. ( Taurum
soli sacrum sic appellatum esse constat). Facile haec
abire poterant in Uenephes et Bienephes. Verum
paullo longius recedit Usaphaes ( Usaphaidos ) ;
quare hoc nomen fortasse secernendum ab alteris
duobus, atque ita quidem, ut Usaphaes statuatur
fuisse Mnevidis filius, qui una cum patre regnave-
rit, sed ante obitum ejus discesserit ( Buns, p. 52).
Ceterum Mne idem est atque Mveorc, qui primus
leges a Mercurio (7Aoth) acceptas /Égyptiis scri-
psisse traditur ap. Diodor. I, 94, 1. Mnevidis re-
gia Heliopoli fuit, teste Plinio X XXVI, sect. τή
$2. Idem paullo post (sect. 19 6 1) ex alio fonte
de labyrintho ait : « Demoteles (tradit) regiam
Moteridis ( ita cod. Bamberg.; vgo : Motherudis)
fuisse. » Ubi istud Moteridis idem signare Bunse-
nio videtur atque Mnevidis, Menevidis (Buns. p. 54).
At hoc dubitaverim. Legendum potius Moaridis.—
De situ Κωχώμης vel Κῶὥ κώµης (uti Eusebius vel

ejus interpres legisse videtur), quo loco pyramides

(regis familie sepulcra) rex struxit, haud liquet.
Ko urbem nomi Cynopolitani memorat Ptolemzus
( v. Berkel. ad Steph. Byz. v. Κῶς et Κρῶς). De hac
tamen cogitari vix potest. Aptius intellexeris Kos-
Áam locum, qui influvii ripa occidentali, e regione
Antzopolis situs, in Itinerario Anton. p. 158, coll.
Hierocl. p. 731 appellatur 4pollinos minoris, uti
censet Champollion l'Zgypte, I, p. 173 (cf. For-
biger. Geogr. II, p. 801. Buns. p. 50sqq.)

5. Sempsoss. Semempses. Hic Bunsenio l.1. isesse
videbatur qui primus ponitur in regum serie Carna-
ciana : ( Βαλεπι) SMeN— Te Ti; idemque cum
eo, qui apud Strabonem XVII, p. 813 Ἰσμάνδης
( p. δει Ἰμάνδης; epitome Μαΐνδης), apud Dio-
dorum I, 47 sqq. Ὀσυμανδύας appellatur. Regiam
(τὸ Μεμµνόνειον βασίλειον) Ismandes habuit Abydi ad
similitudinem celeberrimi istius Labyrinthi exstru-
ctam , minus tamen multiplicem; sepulcrum ejus

ΜΑΝΕΤΗΟΝΙ5 SEBENNYTJE

fuisse Bunsen. statuerat pyramidem prope Labyrin-
thum sitam. Sed hsc omnia rejicienda esse docuit
Lepsius, qui pyramidem sepulcrum esse 4 menemhe
tertii ( XII dynastim regis) ex inscriptionibus,
quas in camera sepulcrali detexit, comprobavit.
(V. Bunsen. II, p. IV, qui nunc Ismandze Stra-
boniani vestigium apud reliquos auctores non
exstare censet, nisi forte apud Plinium X XXVI
6 61, ubi Zmarres rex obeliscum sine notis exstru-
xisse dicitur.

SECUNDA DYNASTIA.
8.

- SEC. AFRICANUM.
Syncellus p. 54, D : Δευτέρα δυναστεία

Θινιτῶνβασιλέων ivvía,

ὧν πρῶτος Βο ηθὸς ἔτη An. "Es! ob χάσμα χατὰ
Βούθαστον ἐγένετο xal ἀπώλοντο πολλοί.

β΄ Καιέχως, ἔτη 19. "Eg! οὗ ol βόες Ἆπις ἐν
Μέμφει xoà Μνεῦις dv. Ἡλιουπόλει χαὶ 6 Μενδήσιος
τράγυς ἐνομίσθησαν εἶναι θεοί.

Y Βίνωθρις, ἔτη pU. "Eg' οὗ ἐχρίθη τὰς γυναῖχας
βασιλείας γέρας ἔχειν.

δ Τλὰς, Eri ιζ.

€ Σεθένης, ἕτη ua.

€ Χαίρης, ἔτηιζ.

C Νεφερχέρης, ἔτη κε. "Eg" οὗ μυθεύεται τὸν
Νεῖλον µέλιτι xexpapévov ἡμέρας ἔνδεχα ῥυῆναι.

η. Σέσωχρις ἔτη µη’, ὃς ὕψος εἶχε πηχῶν ε’, [πα-
λαιστῶν ] Y.

θ’. Χενεφρ]ὶς, ἐτηλ,.

Ὁμοῦ ἔτη τ6.

'Ὁμοῦ πρώτης καὶ δευτέρας δυναστείας μετὰ ον
καταχλυσμὸν ἕτη ovt! κατὰ τὴν δευτέραν ἔχδοσιν Ἄφρι-
κανοῦ.

θΘινιτῶν] Θεινιτῶν codd.— Βοηθὸς] Βῶχοςπιαιρο,
uti Euseb. — Καιέχως] cod. B; xai ἔχως A; Καια-
y9x Goar.—M vex, ] sic Scaliger. Μηνεὺςσοας. Quid
codd, habeant, non notavit Dindf, — Βένωθρις ] Cf.
Joh. Antioch. in Cram. Anecd, Paris. II, p. 335,
ubi : Ἐπὶ Βινώριος(οἱο) βασιλέως Αἰγύπτου φασὶ τὸν
Νεῖλον µέλιτι κεχραμένον ἡμέρας ια’ ῥυῆναι. — η’ Σέ-
σωχρις ἔτη et reliqua usque ad finem in libris Syn-
celli mira confusioneleguntur p. 56, A, ubi secunda
dynastia Eusebii ponitur; et quie p. 56, A legi de-
bebant , migrarunt in alteram p. 57. ---παλαιστῶν]
sic Boeckh. et Bunsen. ex Eusebio Syncelli pro vul-
gata πλάτος. Quod in Eus. Arm. legitur et tres pal-
mos latum quum per se ineptum sit, arguit jam
Armenium interpretem Eusebii textum male muta-
tum ante oculos habuisse, — χατὰ τὴν... Agptxa-
vou] Quum apud Syncellum sequatur dynastia

FRAGMENTA.

d

tertia Africani, nec ullo verbo indicetur, num
tertia ista dynastia Africani sit an Eusebii, verba
hzc inscriptionem capitis sequentis fuisse putes,
ejecta scilicet voce δευτέραν, quee, monente B«eckhio
p. 122, facile repeti ex antecedentibus poterat, Ve-
rum ut titulum nanciscaris sequentium, una vox
Ἀφρικανοῦ sufficit; quam repetere librarius neglexe-
rit. Verbis autem χατὰ τὴν δευτέραν ἔχδοσιν subesse
aliquid quod nos jam latet, suspicari licet. Sane
alibi nuspiam Syncellus alteram Africani operis re-
censionem memorat. Át mirum est duos istos reges,
quos loco suo motos vidimus, ex Bunsenii rationibus
non esse postremos dynastie secundz, sed primos
dynastiz tertie, deinde vero annos 324, quos prio-
ribus septem regibus dyn. 1I Africanus assignat,
egregie quadrare et cum laterculis Eratosthenis , et
cum computo Manethonis cyclico, de quo in intro-
ductione exposuimus. Quare pro ea, quam nunc
Africanus et Eusebius exhibent computatione exsti-
tisse alteram eamque antiquiorem , ex qua nonnisi
224 anni secundz dynastiz tributi sint, existyno, —
In summa annorum 3o2 cum Africano faciunt Ex-
cerpta Barbara : Regnaverunt et aliorum octo an.
66611. Ante vocem. et nomen primi regis exci-
disse puto (Ἐδθασίλευσαν [ Καιέχως] xai ἄλλοι η).

9.
SEC. EUSEBIUM.
Syncell, p. 55. D : Δευτέρα δυναστεία βα-

σιλέων ἐννέα.

Πρῶτος Βῶχος, ἐφ᾽ οὗ χάσμα κατὰ Βούθαστον
ἐγένετο, xal πολλοὶ ἀπώλοντο. .

Μεθ) ὃν xal δεύτερος X ὥος (scr. μεθ᾽ ὃν δεύτερος

MANETHONIS DYNASTIA II.

Afric. » regg. an. 303. Eus. Sync. 9 regg. an 297.

513^

Katy &oc s. Καιέχως), ὅτε xot ὁ "Am xal 6 Μνεῦις,
ἀλλὰ xal 6 Μενδήσιος τράγος θεοὶ ἐνομίσθησαν.

Y. Βιόφις, do! οὗ ἐχρίθη xal τὰς γυναῖκας βασι-
λείας γέρας ἔχειν. Kal μετὰ τούτους ἄλλοι τρεῖς, ἐφ᾽
ὧν οὐδὲν παράσηµον ἀγένετα.

C. "Eni δὲ τοῦ ἑθδόμου µυθεύεται τὸν Νεῖλον µέ-
ert χεχραµένον ἡμέραις ἔνδεχα ῥυῆναι.

v. Met ὂν Σέσωχρις µη’, δςλέγεται γεγονέναι ὕγος
ἔχων πηχῶν ε’, παλαιστῶν γ΄ τὸ μέγεθος [ πλάτος m. Ἱ.

ϐ’. "Eni δὲ τοῦ ϐ’ οὐδὲν ἀξιομνημόνευτον ὑπῆρχεν.
Οἱ χαὶ ἐθασίλευσαν ἔτη σέ C.

Ὁμοῦ πρώτης xal δευτέρας δυναστείας ἔτη guo
κατὰ τὴν ἔχδοσιν Εὐσεθίου.

Μεθ ὃν Σέσωχρις κτλ.] Haec a. librariis transpo-
sita leguntur p. 57, A.

IO.

Euseb. Chron. p. 96 : Secunda dynastia re-
gum IX.

Primus Bochus. Sub eo specus ingens Bubasti
subsedit multosque mortales hausit.

Post eum Cechous; idemque ( deb. quo tempore )
Apis , et Μπενίν atque Mendesius hircus dii esse
putabantur.

Deinde Biophis , sub quo lege statutum est, ut
femine: quoque regiam dignitatem obtinerent.

Tum alii tres, quorum cetate nullum insigne
facinus patratum est.

Sub septimo mythici aiunt flumen Nilum melle
simul et aqua fluxissesundecim diebus.

Postea Sesochris annis X LV 111, quem aiuntquin-
que cubitos altum, tres vero palmos latum fuisse.

Sub nono tandem nihilmemoriadignum actum est.

Hi regnaeerunt annis CCXCFII.

ERATOSTHENES.
vi — XIV.

Eus. Arm. 9 regg. an. 297.
1 Momcheri.
Stoichos.
Gosormies.

Mares.

Anoyphis.

Sicios.

Chnubos Gneuros.
Ragosis.

2

3

4.

δ.[ Nomina
6. | omittuntur.
7

8

. Sesochris.

1 9. Nomen omit.

Ex laterculis patet nihi] Manethoni cum Erato- | rex Eratosthenis (Momcheiri) diserte appellatur .

sthene commune esse. Huc accedit quod sextus

Memphita, septimus vero filius ejus fuisse dici-

641 MANETHONIS SEBENNYT.E

tur, Inde colligitur ab sexto. rege novam dy- TERTIA DYNASTIA.
nastiam eamque Memphiticam incipere. Respon-

det hsec, ut suo loco videbimus, Manethonis dy- II.
nastise tertise , quie prima est dynastiarum Memphi- Syncellus p. 56, B :
tiarum. gitur dynastia Thinitica secunda ex AG PIKANOY.

Bunsenii rationibus regnavit Jurta Memphiticam
primam , ita ut principem locum obtinerent Mem-
phitw. Quare hos tantum in canonem cbronolo-
gicum Eratosthenes recepit. Utraque dynastia
fortasse cognationis vinculis conjuncta erat. Do-
minatio autem ita distributa fuisse videtur, ut
'Thinime Egypto superiori, Memphite inferioc
regioni imperarent (Buns. p. 103. 114).

Ceterum dynastiz II reges duos postremos , Se-
sochrin et Chenerem, falso Τη ας 4 Manethone
accenseri , Bunsenius statuit , quum primi esse de-
beant dynastie Memphitarum. His igitur rejectis ,
restant Thinitz reges septem, annique regnorum
Αλί. Totidem vero annos Canon Eratosthenis tri-
buit novem regibus Memphitis dynastue terti
(Manetho exputat annos 214). ltaque utriusque
dynastise finis in eundem incidit annum , adeo nt
quarte dynastia denuo Jgypti universe imperio
potita sit.

Nomina regum monumentis illustrare huc usque
nondum licuit , nisi quod Lepsius in campo sepul-
crali ad pyramides prope Giseh sitas reperit no-
men : KEKEU , quod idem esse videtur atque Kaie-
chos ( Buns. p. 106). Hunc Manetho Mnevidis et
hirci Mendesii cultum institwisse dicit. Id vero,
puto, non dixisset Manetho, si credidisset Car
chos regem in superiore Egypto regnasse, dum
eodem tempore in inferiore regnaret rex Mem-
phita. Similiter id quod sub primo rege Thinita
Bubasti in Delta regione accidisse traditur, ad
regnum primi Memphite notandum fuisset. Quod
Bunsenius statuit , scilicet potuisse Caichuzn cultum
Mendesium instituere, si id fecerit consentiente
rege Memphita , atque fortasse omnia quise ad cul-

Τρίτη δυναστεία Μεαφιτῶν βασιλέων iv-
νέα,α ὧν Νεχερώφης (Neyopoghc Α ) Érg xv/ "Ey
οὗ Λίθυες ἀπέστησαν Αἰγυπτίων καὶ της σελήνης x22
λόγον αὐξτθείσης διὰ δέος ἑαυτοὺς παρέδοσαν.

β Τ όσορθροςξτη x0. Οὗτος ᾽Ασκλιπὼς Αἰνν-
πτίνις κατὰ τὴν ἱακτρικὴν νενόµισται, καὶ την διὰ G-

στῶν λίθων οἰκοδομίαν εὕρατο. ἀλλὰ και γραστς

Y Τύρις (Τύρεις B.) Ee, V.

Y M£cey pice X.

ε’ Σώῦφις (Σαΐψις Goar. | ἔτη ες᾽
c Τοσέρτασις έτη Ww.

C Ag xc 6.

π’ Σήφουρις(Σάφουρςύῦοας. ;.

V Κερρέρης ἔτι ας᾿
*Ouo; ἔτι σι».
ο τῶν tous δυναστειον κατὰ ᾿Ἀφρικανὸν ia
«9 (769. sc. 555-11 &)-
Cum Afnrcamo facit amctor Exc. Barb. seven
reges et annos 214 recemsens.
$23.
SEC. EUSEBIUM.

Svacell. 57. B: Trizm isvasci:x És:r-
τῶν Δασιλέων ὑκτώ,

e Νεχέρωχις . Ἀπχέρεχς G. . £y ἆ 16s
ἀπέστεσαν Αἰγυστδοι, XX: τῆς CXATWEI TIGE ADO
αὐξτθείσες διὰ ὄξος ἑαντοὺς rapcsemn.

8. Wie ὃν έσυρθως, ὃς Ἀσελττας zx Éric
ἐκλεῦτ, διὰ τὸν Urzpunre- Όντας xx cw» A σσ
λίθων οἴκοδομὴν SüpETP, RAAR X: WDNSEC τει
λέθν.

tum JEgyptiorum pertinebant, penes Thinitas reges Qi δὲ Aocrm ἔξ πὐῶξν SIreovrapeng- irla-nm
fuisse , id vereor ne paullo longius petitum sit ca- Of καὶ ἔδασίλευσαν fcu» no

reatque specie verisimilitudinis. — De lege sub
Binothris rege sancita nonnulla monuit Bunsen.
p. 104. — Fainam miraculi, quod sub Nepher-
chere (sub Binothri sec. Antiocheni Chronicon )
accidisse fertur, inde ortam censet quod aqua flu-
vü mutet interdum colorem gustumque , laudato
Hengstenbergio ( Die Bucher Moses κ. .Egvpten
p. 103 sqq).

ug) τῶν cpu ὄναστεο ix m E
ἔτε ψως 247. 9c 519 1-αοξ -

Eusebius Arm. p. 06: Στις aen Mespa-
sarum P ll] regum.
orrumt : mor ἰπηπιαπίδ crEXDUE imas Ge i
obsequium reoersi unt.
Deinde Sosarthis . qu: oi. modam aem Ex
lapius ab. Ἐ συγαῖις wacaam ες ἆ snum €-
ἑαριάδιαι eedifcwrum. επανοωήστα ἄν óc
libris prertrren. scribemi: cpoER πρ XI
reliqui nrh;i commraummuium senum kw
tum est ami CAI 11 guesz wif.

FRAGMENTA.

13.
ERATOSTHENES. VI . XIV.

Syncellus p. 96, C :

VI. Θηθαίων Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν c' τοιγαρά-
µαχος (τοίγαρ ἅμαχος A) Μομχειρὶ Μεμφίτης ἔτη
οὗ. Οὗτος ἑρμηνεύεται τῆς ἀνδρὸς περισσοµελής.
(Buns. leg. : Σεσορχέρης Μεμφίτης, ἔτη οῦ’. Οὔ-

τος ἑρμηνεύεται ἡγήσανδρος” περισσοµελής [τοιγὰρ
ἅμαχος gloss. |). .Γοῦ δὲ κόσμου ἦν ἔτος Υή’.

VII. Θηθαίων Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν t Στοῖχος
υἱὸς αὐτοῦ * ὅ ἐστιν Ἄρης ἀναίσθητος ( Buns. leg. Tov
χαρής, υἱὸς αὐτοῦ, ὅ ἐστιν ἡλιόδετος), ἔτη c'. Γοῦ
δὲ χόσµου ἦν ἔτος otf.

VIII. Θηθαίων Αἰγυπτίων ἐθασίλευσεν ὄγδοος Γο-
σορµίης, ὅ ἐστιν αἰτησιπαντός (ἐτησιπαντός cod.
À.; Buns. Ἱ. «Σεσόρτασις, ὅ ἐστιν Ἡ γησίχρατος ),
ἔτη X. ToU δὲ χόσµου ἦν ἔτος Υροε’.

IX. Θηθαίων Αἰγυπτίων ἐθασίλευσεν 0 Μάρης,

ERATOSTHENES.
— XIV. Afric. 9 regg. an.

(1) Momcheiri. t. Necherophes.
(2) Stoichos Ares fil. 2. Tosorthos.
(3) Gosormies. 3. Tyreis.
(4) Mares fil. 4. Mesochris.
(5) Anoyphis. 5. Soyphis.
(6) Sirius. 6. Tosertasis.
(7) Chnubos Gneuros. 7. Aches.
(8) Rayoeis. 8. Sephuris.

9. Kerpheres.

In summa annorum haud ita longe Manetho ab
Eratosthene recedit; nomina autem regum non
sine multis magnisque mutationibus conciliari in-
ter se possunt; denique series regum Eratosthenica |
postulat , ut ad initium dynastie tertiz trahantur |
duo postremi reges dynastiz secunde; deinde ut
postremos reges (8 et 9) dynastie tertiz relege-
mus ad initium dynastie quarte, in eorumque
locum reponamus quintum et sextum regem dy-
nasi» quarte. Et ne sic quidem omnia expli-
cari queunt,

I. Primus rex Eratosthenis, Moricheiri Mem-
phita, regnat annis 79. 'Totidem fere annos apud
Manethonem regnant duo reges postremi dyna-
stie 1] :

Sesochris 48
Cheneres 3o
FRAGMENTA HIST. GR. —— VOL. li.

zz 78.

9192

υἷὸς αὐτοῦ, ὅ ἐστιν Ἡλιόδωρος, ἔτη κς’. "ToU δὲ κόσμου
ἦν ἔτος Υσέ.

X. ( p. 1ος, D.) Θηόαΐων Αἰγυπτίων V ἐθασίλευσεν
'À v ωὐφίς ( Buns. l. Ἂν ἡ Σωῦφίς), ὅ ἐστιν ἐπίχωμος
(ἐπίκομος cod. A.), ἔτη κ’. Γοῦ δὲ χόσµου ἦν ἔτος
qoia.

XI. Θηδαίων Αἰγυπτίων ια ἐθασίλευσε Σίριος,
ὅ ἐστινυῖὸς χόρης (κόρρης 6.) ;h ὡς δὲ ἕτεροι ἀθάσχαν -
τος, ἔτη τη’. Τοῦ δὲ κόσμου ἦν ἔτος yova'.

XII. Θηβαίων Αἰγυπτίων (6, ἐθασίλευσε X vou 6ος
1 νευρός, à ἐστι Χρύσης Χρύσου υἱός (Buns. 1.:
Χνοῦθος 3 lvevpoc, ὅ ἐστι Χρυσὸς à Χρυσοῦς
vió; ) , fc» κθ’. ToU δὲ χόσµου ἦν ἔτος Υσζθ’.

XIH. Θηθαίων Αἰγυπτίων ιγ ἐδασίλευσε "Paó-
wet ( Buns. “Ῥάσωσις], ὅ ἐστιν ἀρχικράτωρ., ἔτη
ty. "Tto δὲ χόσµου ἦν ἔτος σα.

ΧΙΥ. Θηδαίων Αἰγυπτίων i9. ἐθασίλευσε Βεύρης,

|j

ἔτη V. Τοῦ δὲ χόσµου ἦν ἔτος yit.

MANETHONIS DYNASTIA Ill.

&u4. Eus. Sync. s regg. an. 199. Eus. Arm. s regy. an. 197.

1. Necherochis.
2. Sesorthos.

Necherochis.
Sesorthos.

28 | t.
2.

Reliqui sex nihil memorabile gesserunt.

PUE EN

214

Hi in tertiam dynastiam transponendi. Quo
facto, dynastiz secunde Manethonis relinquuntur
anni 224. Tot vero annos Eratosthenes assignat
novem regibus Memphitis dynastiz tertie , quam
juxta dynastiam secundam 'Thinitarum regnasse
supra monuimus. Egregie hec quadrant. Igitur
deleta stirpe Thinitica, quum J/Egyptus universa
ad unius familiae dominationem rediret , novsz hinc
dynastie (IV) ponitur exordium.

Nomen regis primi /Egyptium fuit Sesor-che-
res, quod apud Manethonem scribitur Sesochris ;
in Canone Eratosthenis scribarum negligentia abiit
in Momcheiri : nam primam nominis particulam
non fuisse Mom , sed Sesor (i. e. dux) docet in-
terpretatio : ἠγήσανδρος. Sic enim ingeniose
vulgatam correxit Bunsenius. Quse additur apud
Eratosthenem vox περισσοµελής, ingentia membra

35

*$41

tur. Inde colligitur ab sexto rege novam dy-
nastiam eamque Memphiticam incipere. Respon-
det hzc, ut suo loco videbimus, Manethonis dy-
nastiz terti, quse prima est dynastiarum Memphi-
ticarum. Igitur dynastia Thinitica secunda ex
Bunsenii rationibus regnavit Jurta Memphiticam
primam , ita ut principem locum obtinerent Mem-
phite. Quare hos tantum in canonem chronolo-
gicum Eratosthenes recepit. "Utraque dynastia
fortasse cognationis vinculis conjuncta erat. Do-
minatio autem ita distributa fuisse videtur, ut
Thinite /Egypto superiori, Memphite inferiori
regioni imperarent (Buns, p. 103. 114).

Ceterum dynastie II reges duos postremos , Se-
sochrin et Chenerem, falso Thinitis a Manethone
accenseri , Bunsenius statuit , quum primi esse de-
eant dynastie Memphitarum, His igitur rejectis ,
restant Thinitz| reges septem, annique regnorum
224. Totidem vero annos Canon Eratosthenis tri-
buit novem regibus Memphitis dynastiz tertie
(Manetho exputat ennos 214). Itaque utriusque
dynastiz finis in eundem incidit annum , adeo ut
quarta dynastia denuo JEgypti universe imperio
potita sit.

Nomina regum monumentis illustrare huc usque
nondum licuit, nisi quod Lepsius in campo sepul-
crali ad pyramides prope Gizeh sitas reperit no-
men : KEKEU , quod idem esse videtur atque Kaie-
chos ( Buns. p. 106). Hunc Manetho Mnevidis et
hirci Mendesii cultum institmisse dicit. Id vero,
puto, non dixisset Manetho, si credidisset Cai-
chos regem in superiore JEgypto regnasse, dum
eodem tempore in inferiore regnaret rex Mem-
phita. Similiter id quod sub primo rege Thinita
Bubasti in Delta regione accidisse traditur, ad
regnum primi Memphitz notandum fuisset. Quod
Bunsenius statuit, scilicet potuisse Caichum cultum
Mendesium instituere, si id fecerit consentiente
rege Memphita, atque fortasse omnia quas ad cul-
tum /Égyptiorum pertinebant, penes Thinitas reges
fuisse, id vereor ne paullo longius petitum sit ca-
reatque specie verisimilitudinis. — De lege sub
Binothris rege sancita nonnulla monuit Bunsen.
p.104. — Fainam miraculi, quod sub Nepher-
chere (sub Binothri sec, Antiocheni Chronicon)
accidisse fertur, inde ortam censet quod aqua flu-
vii mutet interdum colorem gustumque , laudato
Hengstenbergio ( Die Bücher Moses u. /Egypten
p. 103 sqq).

MANETHONIS SEBENNYTJE

TERTIA D'YNASTIA.

Syncellus p. 56, B :
| ΑΦΡΙΚΑΝΟΥ.

Τρίτη δυναστεία Μεαφιτῶν βασιλέων ἐν-
νέα, α ὧν Νεχερώφης (Νεχοροφὶς A) ἔτη xz "Eg
οὗ Λίδυες ἀπέστησαν Αἰγυπτίων xal τῆς σελήνης παρὰ
λόγον αὐξηθείσης διὰ δέος ἑαυτοὺς παρέδοσαν.

B' Τόσορθροςἔτη x9'. Οὗτος Ασκληπιὸς Αἰγν-
πτίοις χατὰ τὴν ἱχτρικὴν νενόµισται, καὶ τὴν διὰ ξε-
στῶν λίθων οἰκοδομίαν εὕρατο' ἀλλὰ χαὶ γραγῆς
ἐπιμελήθη.

Y Τύρις (Τύρεις B.) ἔτη V.

δ Μέσωχρις ἔτηιζ.

€ Σώῦφις (Σώϊφις Goar. ) ἔτη τς’.

ς Τοσέρτασις ἔτη d.

C Αχης Um u6.

η΄ Σήφουρις ( Ziyovpic Goar.) λ’.

9 Κερφέρης ἔτη xc".

Ὁμοῦ ἔτη o.

Ὁμο τῶν τριῶν δυναστειῶν κατὰ Ἀφρικανὸν [rq
ψΨξθ’ (769. sc. δῦὅ-ἷ-ατή).

Cum Africano facit auctor Exc. Barb. novem
reges et annos 214 recensens.

12.
SEC. EUSEBIUM.

Syncell. 57, B: Τρίτη δυναστεία Meygi-
τῶνβασιλέων ὀκτώ,

a' Νεχέρωχις (Ναχέρωχις G.), ἐφ᾽ οὗ Λίόνες
ἀπέστησαν Αἰγυπτίων, xal τῆς σελήνης παρὰ λόγον
αὐξηθείσης διὰ δέος ἑαυτοὺς παρέδοσαν.

B'. Ms" ὃν Σέσορθος, ὃς ᾿Ασχληπιὸς παρὰ Αἰγυπτίοις
ἐχλήθη διὰ τὴν ἰατριχήν. Οὗτος καὶ τὴν διὰ ξεστῶν
λίθων οἰχοδομὴν εὕρατο, ἀλλὰ x«i γραφῆς ἐπεμε-
λήθη.
Οἱ δὲ λοιποὶ ££ οὐδὲν ἀξιομνημόνευτον ἔπραξαν.

Of καὶ ἐθασίλευσαν ἔτεσιν ρ6η’.

Ὁμοῦ τῶν τριῶν δυναστειῶν xarà τὸν Εὐσέθιον
ἔτη ψμζ (747. sc. 5491-198 ).

Eusebius Árm. p. 96: Tertia dynastia Memphi-
tarum P III regum. -

Necherochis, sub quo Libyes ab JEgyptiis defe-
cerunt : mox immamniter crescente luna territi ad
obsequium reversi sunt.

. Deinde Sosorthus , qui ob medicam artem .Escu-
lapius ab. JEgyptíiis vocitatus est. Is etiam sectis
lapidibus cedificiorum struendorum auctor. fuit :
libris preterea scribendis curam impendit. Sex
reliqui nihil commemorandum gesserunt, — liegna-
tum est annis CXCF II ( grece 198).

FRAGMENTA.

12.
ERATOSTHENES. VI. XIV.

Syncellus p. 96, C :

VI. Θηθαίων Αἰγυπτίων ἐθασίλευσεν c/ τοιγαρά--
uayo (τοίγαρ ἅμαχος A) Μομχειρὶ Μεμφίτης ἔτη
ο. Οὔὗτος ἑρμηνεύεται τῆς ἀνδρὸς περισσοµελής.
( Buns. leg. : Σεσορχέρης Μεμφίτης, ἔτη 00. OG-
τος ἑρμηνεύεται ἠγήσανδρος" περισσοµελής [τοιγὰρ
ἅμαχος gloss.] ). 'Γοῦ δὲ κόσμου ἦν ἔτος Υζ.

VH. Θηθαίων Αἰγυπτίων ἐθασίλευσεν ζ Στοῖχος
υἱὸς αὐτοῦ - ὅ ἐστιν Ἄρης ἀναίσθητος ( Buns. leg. Ἔοι-
y pie, υἱὸς αὐτοῦ, ὅ ἐστιν ἡλιόδετος), έτη c'. Too
δὲ χόσµου ἦν ἔτος xot.

VII. Θηθαίΐων Αἰγυπτίων ἐθασίλευσεν ὄγδοος Γο-
σορµέίης, ὅ ἐστιν αἰτησιπαντός (ἐἑτησιπαντός cod.
A.; Buns. |. «Σεσόρτασις, 8 ἐστιν Ἡ γησίχρατος ),
ἔτη X. Τοῦ δὲ χόσµου ἦν ἔτος Υρος’.

IX. Θηθαίων Αἰγυπτίων ἐθασίλευσεν ϐ’΄ Μάρης,

ERATOSTHENES.
— XIV.

(t) Momcbeiri. 1. Necherophes.
(2) Stoichos Ares fil. 2. Tosorthos.
(3) Gosormies. 3. Tyreis.

(4) Mares fil. 4. Mesochris.
(5) Anoyphis. 5. Soyphis.

(6) Sirius. 6. Tosertasis.
(7) Chnubos Gneuros. 7. Aches.

(8) Rayosis. 8. Sephuris.

(9) Bigres. 9. Kerpheres.

In summa annorum haud ita longe Manetho ab
Eratosthene recedit; nomina autem regum non
sine multis magnisque mutationibus conciliari in-
ter se possunt; denique series regum Eratosthenica

Afric. 9 regg. an. a14.

912

viae αὐτοῦ, ὅ ἐστιν Ἡλιόδωρος, ἕτη κς’. Τ οῦ δὲ χόσµου
ἦν ἔτος Υσέ.

X. ( p. 101, D.) Θηθαΐων Αἰγυπτίων ἐθασίλευσεν
'À v o0 gt ( Buns. l. *Av ἡ Σωῦφίς), ὅ ἐστιν ἐπίχωμος
(ἐπίχομος cod. A.), ἕτη x'. ToU δὲ χόσµου ἦν ἔτος
Ύσλα..

XI. Θηδαίων Αἰγυπτίων ια’ ἐθασίλευσε Σέριος,
ὅ ἐστιν ul κόρης (κόρης ο.) ; ὡς δὲ ἕτεροι ἀθάσχαν-
τος, ἔτη vr. Τοῦ δὲ χόσµου ἦν ἔτος qovat.

XII. Θηβαίων Αἰγυπτίων ιθ’ ἐθασίλευσε Χν οῦ 6ος
1 νευρός, à ἐστι Χρύσης Χρύσου υἱός (Buns. |. :
X vou6o« 1 Γνεῦρος, ó ἐστι Χρυσὸς ἡ Χρυσοὺς
víóc) , ἕτη x6'. Τοῦ δὲ χόσµου ἦν ἔτος Υσζθ’.

XIII. Θηθαίων Αἰγυπτίων ιγ΄ ἐθασίλευσε 'Ραύ-
ωσις ( Buns. Ῥάσωσις ], ὅ ἐστιν ἀρχικράτωρ, ἔτη
t^. "TG δὲ κόσμου ἦν ἔτος γσζα’.

ΧΙΥ. Θηθαίων Αἰγυπτίων 15 ἐθασίλευσε Βιύρης,
Eco V. Too δὲ κόσµου ἦν ἔτος yx.

MANETHONIS DYNASTIA Ill.
Eus. Sync. s regg. 80. 196. Eus. Arm. 9 regy. an. 197.

1. Necherochis.
2. Sesorthos.

28 | 1. Necherochis.
29 | 2. Sesorthos.

|

Reliqui sex pihil memorabile gesserunt. |

inn.
ο
ολ.

|
|
|
|

*

Hi in tertiam dynastiam transponendi. Quo
facto, dynastie secunde Manethonis relinquuntur
anni 224. Tot vero annos Eratosthenes assignat
novem regibus Memphitis dynastie tertiz, quam

postulat, ut ad initium dynastiz tertiz trahantur | juxta dynastiam secundam Thinitarum regnasse

duo postremi reges dynastie secunda; deinde ut
postremos reges (8 et 9) dynastie tertie relege-
mus ad initium dynastie quarte, in eorumque
locum reponamus quintum et sextum regem dy-
nastiw quarte. Et ne sic quidem omnia expli-
cari queunt,

I. Primus rex Eratosthenis, Mozicheiri Mem-
phita, regnat annis 79. Totidem fere annos apud
Manethonem regnant duo reges postremi dyna-
stize II :

Sesochris 48
Cheneres 3ο
FRAGMENTA HIST. CR. —— VOL. i1.

—— 8.

supra monuimus. Egregie hec quadrant. Igitur
deleta stirpe Thinitica, quum /Egyptus universa
ad unius familie dominationem rediret , πούνε hinc
dynastie (IV) ponitur exordium.

Nomen regis primi JEgyptium fuit Sesor-che-
res, quod apud Manethonem scribitur Sesochris ;
in Canone Eratosthenis scribarum negligentia abiit
in Momcheiri : nam primam nominis particulam
non fuisse Mom , sed Sesor (i. e. dux) docet in-
terpretatio : ἠγήσανδρος. Sic enim ingeniose
vulgatam correxit Bunsenius, Quse additur apud
Eratosthenem vox περισσοµελής, ingentia membra

35

$16

habens, non perünet ad nominis explicationem,
sed notitiam historicam continet de inusitata, qua
insignis auctor dynastie Memphitice, corporis
proceritate. Accuratius rem servant excerpta Ma-
nethoniana , quibus Sesochris rex quinque cubitos
et tres palos altus fuisse narratur. — Jam quo-
modo factnm sit, ut Manetho primos annos 78
hujus dynastie inter duos reges distribuat, et pre-
terea etiam tertium regem Necherochin cum annis
28 introducat, parum liquet. C/ieneres fortasse idem
est qui Sesorcheres , abbreviato nomine, et inter-
posita litera ^ (utin Ra-n-seser pro Ra-seser.
Buns. p. 69). Necherochis una cum Sesochri re-
gnaverit. Przterea Bunsenius (p. 105) suspicatur
Sesorcherem fortasse eundem esse cum UÜchoreo
quem Diodorus (1, 50, 3j regem a Busiri II
octavum fuisse , atque Memphin condidisse tradit,
Quod si est, huc pertineret haud dubie nomen
U-SESER-KET, quod Lepsius in campo sepul-
crali ad pyramides Gizehianas reperit ( Cf. tamen
not, ad dyn. V ).

Praeterea ad prima hzc dynastiz tertie tempora
referenda censet regum nomina Asxs et AseskET,
quorum illud quartum est in serie regum Carna-
εἶθπα, hoc exstat in inscriptionibus sepulcrorum ,
qua prope pyramides Gizehianas sita sunt. Cf. no-
tam de rege septimo.

II et III. Sequuntur ap. Manethonem : 7osor-
Λος an. 29 et Tyreis an, 7. Qus accommodari
facile Eratosthenicis possunt, modo ordinem re-
£um invertas. Secundus ponendus Tyreis an. 7,
cui ap. Erat. respondet toichos (Ares) an. 6;
deinde tertius Tosorthos an. 29, qui ap. Erat. est
Gosormies an. 3o.

II. Nomen regis secundi Eratosthenes a Bun-
senio emendatus interpretatur voce ἡλιόθετος. Hinc
Bunsenius colligit nomen /Egyptium vix potuisse
aliud esse nisi : TET-KE-RA , quod ad pyramides
in sepulcrorum inscriptionibus repertum est. Graece
scribi potuit 7oi-che-res aut. Ty-Ae-res. Hoc de-
disse videtur Μαπεί]ο, in cujus laterculis mediam
syllabam &e scriba omiserit; alteram formam po-
suerit Eratosthenes, siquidem probabile admodum
est voces Stoichos et /£res apud Syncellum in unum
nomen Zoichares conjungendas esse, Fortasse huc
pertinent etiam verba τοιγὰρ ἅμαχος, qua apud
Syncellum primi regis nomini temere prefiguntur.
Aut enim latere in iis videtur nomen ZToicAares
cum liberiore interpretamento ἅμαχος, aut τοιγὰρ
particula greca fuerit , qua indicare auctor voluit
vocem ἡλιόθετος ita intelligendam, ut significet dja-
ος ( Buns. p. 24 ). Hoc tamen minus probabile. *

III. Tertii regis nomina Gosormies, Tosorthos,
Sesortiros reducenda sunt ad nomen :

MANETHONIS SEBENNYT/E

Sesortosis ( SSSeR TeSeN ).

Is auctor artis medicz fuit, primusque sedifica-
vit ξεστοῖς λίθοις 5. dolatis lapidibus quadrangulis
( V. Bunsen. p. 83 sqq. ). Quse adduntur ap. Svn-
cellum ἀλλὰ xai γραφῆς ἐπεμελήθη, interpres Eu-
sebii Armen, reddit verbis Jibris preeterea scriben-
dis curam impendit, quum sensus procul dubio sit :
etiam de scribendi arte meritus est. Fortasse igitur
Sesortosis signa hieroglyphica monnmentorum ad
simpliciores ductus redegit, atque sic auctor ex-
stitit scripture generis, quod hieraticum vocant
( Buns. p. 85 ). — Porro Sesortosin nostrum no-
tare videtur Diczarchus apud schol. Apoll. Rhod.
IV, 272 , ubi Sesonchosin ait νόμους τεθειχέναι µτ-
δένα ἐκλείπειν τὴν πατρῴαν τέχνην. xal πρῶτον δὲ ᾽
εὑρηχέναι ἵππων ἀναθαίνειν ἄνθρωπον. Certe non
potuisse Diczarchum cogitare de Sesostride cele-
berrimo illo bellatore tempora docent. Nam Se-
sonchosis hic annis vixisse 2500 ante Troica, omni-
noque primus JEgyptiorum rex post lorum
deum fuisse narratur (ες traditione Memphitica Ἱ.

IV. Quartum regem Eratosthenes ponit Maren
i. e. ἡλιόδωρον (ma, dare; re, sol). Non respondet
nomen Manethonis Mesochris. Bunsenius (p. 74'
igitur ita hec expedienda statuit. Mares, ait, est
cognomen regis, quod Eratosthenes posuit pro
nomine families, quoniam hoc jam occurrerat .
nam /Mesochris Manethonis idem noinen est, quod
in antecedentibus rectius auctor scripserat $eso-
chris (Sesorcheres). Itaque quartum regem nan-
ciscimur Sesorcheren I1 cognomine Mares. Anni
regni apud Manethonem sunt 1:7; fortasse olim
fuisse an. 37, quod spatium proxime accederet
ad Eratosthenis annos 26 , Bunsen. suspicatur.

Sesorcheris IT, Bunsenio judice (p. 88), apud
Diodorum Sasychíis, in Herodoti (II, 136) codici-
bus Asychis appellatur. Ac Diodorus quidem (1.
94, 3) postquam de Mnevi dixerat, tamquam secun-
dum /Egypti legislatorem memorat Σάσυχιν, ἄνδρα
συνέσει διαφέροντα " τοῦτον δὲ πρὸς τοῖς ὑπάρχουσι νό-
μοις ἄλλα τε προσθεῖναι xal τὰ περὶ τὴν τῶν θεῶν τιμὴν
ἐπιμελέστατα ἐπιτάζαι" εὑρετὴν δὲ καὶ τῆς γεωμετρίας
γενέσθαι καὶ τὴν τῶν περὶ τῶν ἄστρων θεωρίαν τε xal
παρατήρησιν διδάξαι τοὺς ἐγχωρίους. — Apud He-
rodotum pro Σάσυχις legitur Ἄσυχις, scribarum
culpa, uti videtur (verba sunt : Μετὰ δὲ Μυκερῖνον
γενέσθαι Αἰγύπτου βασιλέα ἔλεγον ol ἴρέες Ἄσυχιν ].
Nam eundem esse cum Sasychi Diodoreo inde οο]-
ligas, quod hunc quoque legislatorem fuisse arguit
lex, quam de zre alieno tulit (Herodot, 1. 1.). Quod
vero Mycerini successor dicitur, error est auctoris
vel etiam exegete /Egvptii. Nam et. monumenta
huic sententie contraria sunt, et causa erroris ex.

FRAGMENTA. 547

plicari facile potest. Scilicet quum Asychis pyra-
midem e lateribus exstruxisset , eique incisa esset
inscriptio, qua hzcce pyramis reliquas omnes su-
Ῥετατε predicabatur, Herodotus saxeas istas pyra-
mides , quartz dynastiz opera, cum latericia com-
parari putans Sasychin Mycerino posteriorem esse
statuisse videtur, — Ceterum pyramis Sasychi regis
sita est prope Dasjuz ( vid. Bunsen. 91 sqq. et Tab.
JV et V ). In ea lapidem Perringius invenit cum re-
gii nominis inscriptione mutila. Qu: legi adhuc
potest nominis pars postrema est hzcce : K E. U.
Bunsenius p. 94, coll. p. 109 supplet : (seson) KE.
U — BR A. Preterea superesse signum dicit, quod
ma significare , ideoque cognomen regis Mares ex-
pressisse videatur. Atque hzc inscriptionis indicia
Bunsenium moverunt, ut Sasychin legislatorem,
ad Sesorcheren II, non vero ad antecessorem ejus,

quem ex Manethone tamquam legislatorem novi-

mus , referendum esse censeret. Quo accedit, quod
alia spectant leges Sesortasis, alia leges Sa:sychis,
adeo ut alter fortasse expleverit qua alter intacta
reliquerat.

V. Quintus rex Eratostheni est /no)phis, i. e.
κωµαστής, comessator; Manethoni Soyphis. Idem
nomen ab utroque indicari , vel inde patet, quod
Eratosthenes regem XV Saophin interpretatur ἐπί-
xwpov, quod idem fere significat atque χωµαστής.
Ἄνουφις itaque ortum fuerit ex Ἂν Σωῦψις; vocula
ἂν alind ejusdem regis nomen continere videtur,
ut sit : "Av 3) Σωῦφις. Nam regis nomen 4 N quin-
tum est in serie Carnaciana, sextum vero est Sa-
Àura, quod respondet sequenti regi Eratosthenis
Sirio. 4 nomen etiam ad pyramides Gizehianas in
sepulcris reperit Lepsius, nec non in monumento
exstat quod ipse Bunsenius possidet. Cf. not. ad
reg. septimum.

Soyphis nominis forma /Egvptia est οπύσυ, quod
sepius recurrere videbimus in dynastia quarta.
Quare difficile dictu est, num una vel altera inscri-
ptio ad nostrum potissimum regem pertineat. Bun-
senius luc pertinere suspicatur nomen regium in
sepulcro prope Benihassam repertum, quod CAufu
legendum videtur, etsi idem nomen in aliis inscri-
ptionibus aliis signis hieroglyphicis exprimi solet.

VI. Sextus rex ap. Eratosthenem est Sirius,
s. υἱὸς χόρης, ὡς δὲ ἕτεροι ἀθάσχαντος, « h. e fflius
pupilli ( se- iri vel si-iri | νο] fascino non tactus, a
malo oculo liber. Ocu/us enim /Egyptiis veteribus,
id quod Plutarchus docuit, Lepsius ex monumen-
tis comprobavit, ir/, non bal, ut nunc Coptis, est.
Iri proprie pupilla, quibus fascinus circumferri
dicebatur ( Cic. ap. Plin. H. N. VIII, 2); quare
ütraque Eratosthenis interpretatione lectio confir.
matur. Sic infra Mei-iri, φίλος χόρης ex interpr.

Eratosthenis, Ceterum conferre juvat : iri /Egyptiis
pupilla; Ἶρις Grzcis ea oculi pars coloribus distincta
circa pupillam, qux medicis irís dicitur : et Lati-
norum pupilla a pupa, ut Grecorum χόρη. » Hzc
Bunsenius III, p. 63. In tabula Carnaciana respon-
det nomen sextum, SAHURA. Ita enim, non vero
Amehura, legendum esse demonstravit Birchius.
Suhor coptice significat : fidus canis, sírius. Quo
cohzerere cum Sirio Eratosthenis probabile est.
Vide Bunsen. 1I, praefat. p. XII. Nomen Sahura re
pertum etiam ad Gizehianas pyramides, szpiusque
occurrit in muris septemtrionalis ad Abusir site.
Itaque pyramis hzc sepulcrum regis füisse videtur.

Ceterum Sirius ex Bunsenii sententia non est
nomen regis, sed cognomen; nomen exhibet Ma-
nethonianus 7Tosertosis , quod corrigendum in So-
sertasis. Igitur sextus rex est

Siris-Sesortasis ( SeSeRTeSeN ) 1.

De vegni tempore Manctho uno tantum anno ab
Eratosthene differt.

VII. Septimus Eratosthenis : CAnubus vel Gneu-
ros (1. e. aurum vel aureus), filius antecedentis.
His quoque cognomen regis continetur. Apud
Manethonem septimo loco ponitur Aches. ldem, '
ut videtur, nomen regium est A-A-KEU, quod
Lepsius reperit in sepulero ad pyramides Gizeh
( Buns. p. 107 . Conferri potest etiam nomen aszs,
quod quartum est in serie Carnaciana ; neque tamen
ad nostrum regem referre licet. Quamquam Bunse-
nius Ásen istum ad prima dynastie nostra tempora
referri mavult, ambiguis tamen usus argumentis, —
Jam Eratosthenem et Manethonem etiam hoc loco
ita conjungendos putaveris, ut rex septimus fuerit
Zches cognomine Chnubos sive Gneuros. Id vero
hoc loco non fecit Bunsenius, qui nomen regis
Eratosthenici fuisse vult :

Sesertesen sive Sesortasis 111, cognomine ιό
(aureus ); contra 4chen Man. esse regem , qui una
cum Sesortasi regnaverit. Sic enim explicari, cur
Manetho suo regi tribuat annos 42, duin Erato-
sthenes nonnisi 21 numeret : scilicet Manethonem
utriusque regis annos ad unum retulisse Achen
(v. p. 77). Qu: quidem leviuscula argumentatio esf.

VIII. Ragosis Eratosthenis explicátur voce dp-
χικράτωρ. Quod interpretamentum docet pro PAY-
ΟΣΙΣ levisima mutatione scribendum esse PA-
COZIZ, 'Pácoc«. In monumentis scribitur RA-
SESUR (ra, σού, omnium rerum initium; sesur,
dominatio ). — Apud Manethonem octavus rex est
Sephuris. Hic vero sicuti nonus rex alieno loco
positus est. Uterque ad initium pertinet dynsstie
quartz. Contra huc transferendi sunt ex quarta
dynastia reges quintus et sextus, Jiatoises οἳ Bi-

35.

548

«heres, qui manifesto respondent Eratosthenicis.
Nomen Jasesur insculptum est lapidibus mediz
pyramidum earum, qua sunt ad 4busir ( Bunsen.
p. 98 ). Ibi igitur regis sepulcrum. Idem nomen in
campo sepulcrali prope pyramides Gizeliianas le-
gitur sic : RA-N-SESER. Denique Bunsenius
fragmentum possidet signi quod Sosertesen rex
( dyn. XII ) dedicavit patri , uti inscriptio ejus do-
cet. Nomen vero patris in uno signi latere est 4η,
in altero Ra-sesern-n. Quomodo de his statuendum
sit, haud patet, quum varia excogitari possint.
Inter ea Bunsenius ( p. 70) etiam hoc posuit : in-
telligendum fortasse esse nostrum regem Rasesur,

BUNSENIUS. ERATOSTHENES.

t. Sesorcheris |.

DYNASTIA
ΜΑΝΕΤΗΟ. MONUMENTA. TNASTUA Ἡ |
MANETHONIS. |

79 | Sesoreheiri (Momceheiri]. f9| Sesochris (1i, s) 2] . . τε

MANETHONIS ΘΕΒΕΝΝΥΤΑ

unum ex Soserteseni majoribus , eumque simul al-
tero nomine vocari AN , quod nomen quintum est
in serie Carnaciana. — Regnat Rasosis sec. Erat.
annis 13; sec. Man. annis 25. Duplicasse sincerum
numerum Manethonem Bunsenius statuit ( 35 — 2
X 12 an. et " menss, ) ; idemque valere de tempo-
ribus regis sequentis , cui Eratosthenes tribuit an.
10, Manetho an. 11. Quamquam causam idoneam
hujus duplicationis h, 1. desidero.

IX. Nonus rex, Diyres sec, Erat. , Bicheris sec.
Man. (IV, 6). Alibi nusquam occurrit.

Igitur dynastia tertia juxta dynastiam secundum
regnaus ex Bunsenii rationibus ita se habet :

M e E i e e m a rs e a ο ο a e gs m e t i m a

i

Cheneres (11, 9) 30
Necherochis (111, 1).

9. Toichares fil.
5. Sesortiosis I.
4. Mares-Sesorcheris 1l.

e |Stoichos- Ares.
30 | Sesortosis (Gosormies].
9e | Mares.

8, Soypbis. 90 An-Soyphis.

€. Sirlus-Sesortosis 1l. 18 | Sirius.

7. Chnubos-Sesortosis ΠΠ. $$ | Chneubos s. Gneuros,
8. Rasosis. 13| Rasosis.

9. Bicheres. to | Biyres.

Summa annorum ap. Manethonem Africani est
283. Hissi subduxeris annos 38 Necherochis, quip-
pe cujus anni in computum ex Bunsenii rationibus
venire non possunt, restant anni 255. Hunc vero

numerum tamquam summam annorum dynastie :

tertize. reperisse Eusebium opinatur Bunsenius
p. 112 sq. Scilicet annos 198, qus» sub finem dy-
nastie ponit Eusebius, nonnisi sex posteriorum
regum esse statuit; prioribus autem duobus Euse-
bium sicuti Africanum expresse tribuere annos 28
et 49—57, qui cum an. 198 summam efficiant ann.
255. At hzc arbitraria sunt. Nam Eusebius annos
primi et secundi regis minime annotavit, ut Bun-
senius putabat. Quare nihil est, quin cum Syncello
annos 197 totius dynastig esse censeamus. Porro
Bunsenius in suo laterculo regi quarto pro an. 17
tribuit an. 37 (ut propius ad Eratosthenis nume-
rum accedat an.). Verum hoc si admittis, summa
annorum non est 255, sed 365 ( Erravit Bunsen.
P. 112, computans sic : 214 -- 41 — 245 ). Igitur

«| Tychres (11, ο).
$0 | Sesortasis (11, 3).

2$ | Aches (11. 7).
13| Rasoises (1V, 5).
10 | Bicheres (IV, € ).

qua his innitens probare studet p. 113, ea
sunt. .

QUARTA DYNASTIA.
14.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 56, D : Τετάρτη δυναατεία, Μεµ-
φιτῶν συγγενείας ἑτέρας βασιλεῖς v.

α΄ Σῦρις ἕτη x0.

β’ Σοῦφις Fei ξΥ’: ὃς τὴν µεγίστην ἦγειρε πυραμίδα,
ἣν φησιν Ἡρόδοτος ( I1, 124 ) ὑπὸ Χέοπος γεγονέναι.
Οὗτος δὲ xal ὑπερόπτης elc θεοὺς ἐγένετο xoi τὴν ἱερὰν
συνέγραψε βίθλον, ἣν ὧε µέγα γρΏμα ἐν Αἰγόπτω ε-
νόµενος ἐχτησάμην.

y Σοῦφις ἔτη Ec".

9 Μενχέρης ἔτη ξΥ.

ε 'Ῥατοίσης Éc χε’.

c Βίχερις ἔτη x€'.

FRAGMENTA.

ζ Σεθερχέρης Een C.

η Θαμφθὶς ἔτηθ'.

Ὁμοῦ ἔτη σοδ’ (σος cod. B.)

Ὁμοῦ τῶν 9' δυναστειῶν τῶν μετὰ τὸν χαταχλυσμὸν

ἔτη aps, (sc. 769 -ἰ- 277) xav! Ἀφρικανόν.
15. | .
SEC. EUSEBIUM.

Syncell. p. 57, C: Τετάρτη δυναστεία βασιλέων d;
Μεμφιτῶν συγγενείας ἑτέρας βασιλείας.

*Qv τρίτος Σοὔφις, 6 τὴν µεγίστην πυραμίδα ἐγεί
ρας, ἦν φησιν Ἡρόδοτος ὑπὸ Χέοπος γεγονέναι͵, ὃς xal
ὑπερόπτης εἰς θεοὺς γέγονεν, ὡς µετανοήσαντα αὐτὸν
τὸν ἠερὰν συγγράφαι βίόλον, Ἂν ὡς µέγα χρημα Λἱ-
γύπτιοι περιέπουσι. Τῶν δὲ λοιπῶν οὐδὲν ἀξιομνημό-
νευτον ἀνεγράφη. Ot xal ἐθασίλευσαν ἔτεσιν υµη’.

Ὁμοῦ τῶν δ΄ δυναστειῶν μεῖὰ τὸν καταχλυσμὸν

«p£t (1195 — 747 -1- 448) κατὰ Εὐσέθιον.
16.

Eusebius Arm. Chr. p. 97 : Quarta dynastia
Memphitarum regum ΧΡ ΤΠ ex alia regia familia,
quorum tertius, Suphis, maximee pyramidis au-
ctor; quam quidem Herodotus ( IT, x34) a Cheope

ΜΑΝΕΤΠΟΝΙΘ DYN. IV.
8 regg. an. 974

XV. 1. Saophis l.

XVI. $. Saophis LI.

| XVII. s. Moscberes.
XVill. 4. Mosthes.,

1. Soris.

4. Suphis I.

3$. Suphbis Il.

4. Mencheres.
s. Ratoises.

6. Bicheris.

7. Sebercheres.
s. Tbamphthis.

0 χι. 0.)
e3| XI. * * F.

XIX. s. Paromes.

Quod attinet summam annorum, patet Syncel-
lum in fine dynasti€ reperisse numerum 277,
quem exhibet codex B. Singulorum regum annos
computans, summam obtines annorum 284. Hunc
numerum tuetur Boeckhius p. 151, quum postu-
lare eum videatur summa annorum quos primo
tomo Manetbho recensuisse dicitur (vide dyn. XI).
Syncelli annos 277 fortasse ita explicandos esse
putat, ut statuamus septimi regis annos septem in
codice quodam omissos (284—7— 277), postea
tamen ex alio codice repositos esse. Ego cum Bun-
senio verum numerum habeo an. 274 ; nam admo:
dum probabiliter Bunsenius censet regi tertio pro

TABULA ABYDI. MONUMENTA.

73|X VL NkrRnU-Kz-Ra.

$49

structam ait, qui in deos ipsos superbiebat : tum
facti poenitens sacrum librum conscribebat, quem
4Egyptii instar magni thesauri habere se putant.
De reliquis regibus nihil memorabile literis man-
datum est. Regnatum est annis CCCCXLF 1I.

17.
ERATOSTHENES. .

Syncellus Chron. p. 102, À, et p. 104, B:

XV. Θηθαΐίων Αἰγυπτίων w' ἐθασίλευσε Σα ῶφις,
χωµάστης, κατὰ δὲ ἐνίους χρηµατίτης, ἔτη x0'. Too
δὲ χόσµου ἦν ἔτος yo.

ΧγΙ. Θηδαίων ις’ ἐθασίλευσε Σαῶφις β΄ (sic
codd. A. B ; ἐδασίλευσεν Σενσαῦφις Goar. ), £e xt.
ToU δὲ χόσικου ἦν ἔτος yu"...

XVH. Θηθαΐων ιζ ἐδασίλευσε Μοσχερῆς (|.
Νεγχερῆς Buns. ), ἡλιόδοτος, ἕτη λα’. "Too δὲ xó-
σµου ἦν ἔτος Υτο.

XVIII. Θηθαίων τη’ ἐθασίλευσε Μοσθῆης (Μεγχε-
ρῆς B' Buns.) , ἔτη Ay'. Τοῦ δὲ κόσμου ἦν ἔτος gua.

XIX. Θηθαίων (θ΄ ἐθασίλευσε Παμμῆς, ἀρχονδὴς
(Ἁαμφρῆςς. Χαφοῆς, ἀρχωνδὴς Buns. ), ἔτη λε’.
"Toà δὲ χόσµου ἦν ἔτος Υνλδ’.

|
HERODOTUS. | DIODORUS. |

CHUFU.
CHNEMU-CHUPFU.

es| XIV. (MEN) (NETEB)-K E-AA.
€e3| XV. MExX-KE-B4.

MEN EKE-U-BA.

NEFRUEERA.

? SCBAF RA. ? Chabryes.

an. 66 tribuendos esse 56 ( v. infra). Quo accedit
ut hoc modo duabus dynastiis Memphitis tribuan-
tur anni 488 (vid. introductio). Eusebius huic
dynastiz reges 17, annosque 448 tribuit. Quod ita
Bunsenius explicat p. 129 : anni 448—248 ( nume-
rus dynast. V) X 203 (numerus dyn. VI.) — 3. Jam
quum in nonnullis exemplaribus Eusebii summa
dynastie VI exhibeatur ἐτῶν γ΄ pro cy', Eusebium,
ait, hominem in his negligentissimum , tanquam
quartz dynastiae numerum posuisse , qui continebat
annos quints et sextae dynastia , exceptis annis tri-
bus, quos sextae dynastise reliquisset. Igitur dyna-
stiae quarte, de qua agebatur, omnino non rationem

200

habuisset Eusebius. At tale quid mea sententia non
foret viri negligentis, sed qui data opera stupidis-
simum se exhibere voluisset. — Quomodo res se
habeat ipse Eusebius eo indicat, quod dynastiz
quinte primum regem ponit eum, qui Africano
est primus rex dvnastie sexta : igitur quarta dy-
nastia etiam reges ᾖγπ. quinte complexus est , re-
ges autem utriusque dynastia apud Africanum
sunt septemdecim. Totidem Eusebius. De annorum
numeris aliter statuisse debet. Si primis octo re-
gibus cum Africano dedit annos 274, sequentis
dynastiw regibus relinquuntur anni 174, quum
ap. Africanum sint 248. Sed probabilius ita sta-
tuit, ut quinte dynastie regibus dederit annos
249, quartz autem an. 200. Sic enim proxime
accedit ad Barbarum, qui, Africanum et Eusebium
temere miscens, quartz dynastie tribuit septemde-
cim reges et annos 214 ; quintz vero reges a1 (31
ας quintz Euseb. dat), annos 258. Diutius tricis
hisce inhaerere tdet.

De singulis regibus. — Y et II. Duos reges po-
stremus dynastize tertiz alieno loco positos ad ini-
tium dynastiz* quarte deducendos esse supra jam
monuimus, Nomina sunt :

Sephuris et Kerpheres.

quz probabiliter Bunsenius p. 127 emendat ita :
Sechuphis, an. 3o| —— 56
Knepheres, an. 36j ^
Apud Eratosthenem primi ponuntur :
Saophis I, an. 29 56
Saophis 11, an. 25 )
Vides summam annorum eandem esse apud
utrumque. In annalibus /Egyptiis notati fuerint :
29 anni, x menss. X et26 anni, x menss. ; quos alter
'ad 3ο et 36, alter ad 39 et 27 annos integros re-
vocare potuit. Quod nomina attinet, SesupAis idem
est quod Suphis, Saophis , Sophis , JEgyptiace
Cuvrv. Saophis secundus (Σενσάωφις Goar., ubi
syllaba Σεν fortasse non orta est ex antecedente
ἐθασίλευσεν ) in monumentis est CuNEMU- CHUFU, in-
terdum etiam solum cognomen ponitur CmNEMv.
Hoc notatur ariete, signo dei Thebani, Chemu,
Num, Kneph, Chnumis. Vix igitur dubium est
quin cognomen regis Manetho expresserit voce
Knepheres, i. e. Kneph-re (rex) s. Cnephré.
Idem nomen apud Herodotum et Diodorum abiit
in Kephren, quem Herodotus fratrem et succes-
sorem dicit CAeopis, i. e. Chufu. Pro Cheope He-
rodoti Diodorus (I, 63) affert Xéuuw, s. Χέ-
μνιν &.. Χέμθιν s. Χέμθην. Id vero perperam fecisse
videtur, quum nomina allata item exprimant co-
gnomen CAufu secundi , ideoque Chemnis nomen
revera non diversum sit a nomine KepAren.

MANETHONIS SEBENNYT/E

Qui sequuntur apud Manethonem : Soris an. 29;
Suphis L, an. 63; Suphis II an. 66 ; ii non diversi
sunt ab antecedentibus, temereque in cumulum
b. 1. aggesti. Scilicet Σῶρις est Σῶφις, permutatis
literis P ει ᾧ ("); Σῶφις vero idem quod Σαῶφις. Ác-
cedit quod Soris anni 29 respondent annis 29
Saophis primi ap. Eratosthenem. Suphis YI ap.
Man. habct annos 66. Sed recte, puto, Bunsenius
reponi jubet 56 : nempe comprehenduntur hoc
numero anni regis utriusque. Quod jam ante Μα -
nethonem factum esse probat Herodotus, quem
in his sequitur Diodorus, qui Cheopi tribuit annos
5o , Kepbreni vero annos 56. Accedit quod si pro
66 numeraveris 56, summa annorum dynastiz IV
est 274, uti esse debet. De annis 63 Suphidis I
quod dicam nihil babeo, nisi quod idem numerus
successori Suphidum , Menecheri , datur. Fortasse
igitur hinc translatus est. Ceterum quum Cheops
et Cephren ab Herodoto et Diodoro fratres fuisse
dicantur, vel iude patet Manetbonis numeros ( 56 x
63— 119) genuinos esse non posse. Idem dixeris
de Herodoteis. Atque ipsi veteres hoc sensisse vi-
dentur; nam refert Diodorus (I, 64,) secundum
nonnullos Chemmi successisse non fratrem Ce-
phrenen, sed filium CAhabryen. Cf. Boeckh. p. 213.

Fratres istos pyramides duas maximas struxisse
nota res est. Atque maximam quidem rex primus
(Cheops. Chemmis), secundam magnitudine rex
secundus (Cepbhren) zdificasse dicitur tum apud
Herodotum tum apud Diodorum. Verum quum jn
lapidibus pyramidis maximz semel tantum nomen
CAufu (3) idque juxta alterum nomen CAaema-
chufu, hoc autem sepissime (vel CAnemu-chufu
vel Chnemu) pictum legatur, hinc colligit Bun-
senius pyramidem maximam esse secundi , mino-
rem primi regis. Quid Manetho statuerit discernere
non ausim. Assignat ille quidem pyramidem maxi-
inam Suphidi primo, sed quum idem norpgen
paullo variatum sit antecedentis regis , non liquet
an non huic pyramidem secundam assignarit, cu-
jus mentionem excerptores omittere poterant. Huc
accedit quod Manetho hoc loco contra Herodot
sententiam disputasse videtur, uti indicant verba
ἦν φησιν Ἡρόδοτος ὑπὸ Χέοπος γεγονέναι. Minime
enun probabile est eum reprehendisse lierodotum
propterea quod Cheopem appellaverit, quem Su-

(*) Σῶφρις pro Σῶρις scribendum proponit Rebert Fruin.
Manethonis Reliquic. Dissertatio inaugural. Lugdun.
1847. p. (46.

(**) Chufu nomen etiam in sepuleris δαπὲοί loci Lepsius
( Preuss. allgem. Zeitung, 1840. ΝΟ 40 Beilage ) reperit,
uti Beeckhíus notavit p. 212, simul de his nominibus laudan:
Rosellini Mon. stor. tom. Y, 1926. M, 300, οἱ fdeler. Her-
mapion p. 224.

*

FRAGMENTA.

phin Manetho , CAufu monumenta /Egyptiaca vo-
cant. Sensus loci fortasse hic fuit : Pyramidem
maximam sdificavit secundus rex dynastie , non
vero primus, quem Cheopem Herodotus vocat.
Cf. Bunsen. p. 136. Sed hzc incertisssima sunt, fie-
rique potuit ut reprehenderetur Herodotus quod
Cheopem Trojanis temporibus posteriorem posuis-
set. — Ceterum Bunsenius p. 161 statuit pyrami-
dem maximam a Chnemu-chufu imperfectam esse
relictam, ad finem vero opus perductum a CAa/ra
rege hujus dynastie postremo. Vide infra, — Mi-
rum denique est quod pyramidis maxima exstru-
ctorem , quem Herodotus et ipse Manetho deorum
contemptorem fuisse dicunt, Manetho nihilominus
τὴν ispkv συγγράψαι βίθλον tradit. Melius hzc in
sequentem regem Mencheren, virum sanctissimum,
quadrarent. Eusebius rem explicat verbo µετανοή-
σαντα, € Suo, opinor, penu, sicuti etiam quz se-
quuntur apud Africanum Ἂν ὡς µέγα χρημα ἐν Al-
γύπτῳ γενόμενος ἐχτησάμην perperam mutavit. Si
non omnia, postrema saltem ( fjv... ἐκτησάμην) a
seriore quodam homine assuta sunt; num vero ab
Africano , an ab antiquiore aliquo, parum liquet.

111 et IV. Sequuntur apud Eratosthenem Mo;s-
cheres et Mosthes, In iis latent duo reges ejusdem
nominis Mencheres I et II, uti patet ex comparata
tabula Abydena. Manetho nonnisi unum Menche-
rem memorat , sed huic uni tot fere annos (63) tri-
buit quot Eratosthenes dat utrique (31-41-33 —64 ).
— Mencheres 1 in tabula Abydena loco decimo
quarto (*) scribitur ita : NerER" κε-κλ. Unum
signum , quod excidit , supplevit Bunsenius scribens
Men-kera, Neter (i. e. deus) cognomen est quod
sepius defunctis regibus tribui solet (ut : ne-
ter-na, deus magnus, neter-nefra , deus bonus);
Mencheres vero meruit, propterea quod post duos
reges impios ipse se justissimum przbuit et de Aegy-
ptiis optime meritus est. Nam talem fuisse tradunt
Herodotus II, 129, ubi Μυχερῖνος rex nominatur,

et Diodorus I, 64, 6, ubi Μυχερῖνος ?) Μεγχερῖνος. |

Uterquescriptorfilium Cephrenis perhibent. Quanto
honore apud /Egyptios fuerit, etiam inde apparet,

(*) Rex decimus quartus Erátostheni est decimus septi-
mus. Non longe alter ab altero recedit; recedit tamen.
Differentia vero explicari potest. Nempe quum tabula ad
Abydum pertineat , qus urbs fuit regía stirpis Thiniticze,
consentaneum est auctorem post primam dynastiam Thini-
ticam non posuisse Memphiticam primam , sed quie juxta
banc regnavit, Thiniticam secundam. Igitur si prime si
cuti Eratosthenes dedit reges quinque, alteri vero , sicuti
Manetho, septem , duodecim regnis idem spatium explevit,
quod apud Eratosthenem est regum quattuordecim. Itaque
nostra dynastia inciperet a rege XIII, qui antecessor est
Mencere, adeo ut nonnisi unum Chufu (cujus nominis
vestigiam inest in superstite F) numcrare auctor potulsset:
Vide Bunsen. p. 130 sq.

£51

quod nomen ejus in precibus /Egvptiorum occur-
rit, testante Lepsio ( Todtenbuch, sect. 64). Cf.
Bunsen, p. 133. — Hic igitur Mycerinus sive Men-
chres, uti Graci auctores referunt |. l., pyramidem
exstruxit qua magnitudine est tertia , lapidum vero
magnificentia atque arte structurz omnium pulcer-
rima. Sarcophagum in ea ipsumque regis cadaver
reperit Vyse, Anglus celeberrimus. Nunc rex in Bri-
tannia jacet. Loculi operculo quz inscripta legun-
tur, ex libro Bunsenii p. 171 verto verbotenus,
« Osiris (beate) vex .ΜΕΝΚΕ u-na, in zeternum vi-
vens, coelitus-oriunde, fili Netpe (Neith, HAece,
dec), prosapia matris (sc. deorum) , a Seb (a Sa-
turno) amate! Extendere velitse mater tua Netpe
supra te : nomine suo, quo ccelum pandere dici-
tur," ""* ostendens te deo [ debe//atori ] impurorum
tuorum inimicorum : rex ΜΕΝΕ u-nm4, vivens in
seternum. » Ceterum vide : Éclaircissements sur le
cercueil du roi Mycerinus , traduits de l'4nglais et
accompagnés de notes par Lenormant. París 1839.
— Mycerinus tamen non ad finem perduxit pyra-
midem, teste Diodoro I, 64, 7 : Οὗτος ἐπιθαλόμενος
τρίτην κατασχευάζειν, πρότερον ἐτελεύτησεν ἦπερ τὸ ἕρ-
γον ἔλαθε συντέλειαν. Idque rationes architectonicae
ipsius operis comprobare videntur. Y. Buneen.
p. 171 sqq., qui perfecisse eam statuit Nitocridem,
dynastiz: sextz reginam postremam. Hanc enim
Mnetho tertiam pyramidem exstruxisse tradit,

Prope eam sitz sunt parve pyramides tres, qua-
rum in media item exstat nomen AMeneura lapidi
insculptum. Quare Bunsenius statuit hoc esse se-
pulcrum Mencheris 11. Diodorus l. l1. de parvis
istis pyramidibus refert hzc : 'l'auxaq δέ φασι τοὺς
προειρηµένους τρεῖς βασιλεῖς ταῖς ἰδίαις χατχσχευά.
σαι γυναιζίν. Λο nescio num nomen regium suffi-
ciat, ut mediam pyramidem non uxori Mencheris
primi, sed regi Mencheri II exstructam esse me-
rito statuamus.

Qui post Mencherem in Manethonis laterculie
ponuntur 5. Aatoíses et 6. Bicheres, ad dynastiam
antecedentem ( III, 8 et 9) pertinent. — Deinceps
venit Sebercheres, quod nomen Lepsius ( v. Bunsen.
p. 128 ) mutat in. Nephercheres. (uti est in dyn.
V, 3). Respondet intabula Abydena Νερηκὺ-κσαα.
Nihil de eo Eratosthenes, Verum quum saepius hoc
nomen redeat in dynastia quinta Elephantinorum,
probabile est jam dynastie quarte, temporibus
unum ex stirpe Elephantina juxta Memphitas po-
stremos regnasse.

V. Ultimus rex ap. Erat. Pammes, ap. Man.
Thamphthis. Mis indicari Bunsenius dicit (p. 122)
nomen regium , quod ad pyramides repertum est
szpiusque occurrit, ut in sepulcro quod ad archi-
tectum hujus regis pertinere dicitur ( v. Lepsius

652

Denkmaeler tab. VIII), CHA- F-RA ; grece : Cha-
phres, Chaphris, et cum augiwento neogrsco :
Champhres, Champhris. Itaque pro IIAMMHC
fuisse XAMDPHZ vel etiam XABPYHC, XABPHC;
apud Manethonem autem pro ΘΑΜΦΘΙ6Ο vel
CAMOPIC vel GAMQPIC. Nomen /Egyptium
significare verbotenus : dominatio ei, sol; satis
cum his quadrare Eratosthenis interpretationem
ἀρχόνδης, vel potius ἀρχώνδης, quod formatum sit
nti Χαρώνδης. De regni annis magnus dissensus,
Eratosthenes ponit annos 35, Manetho annos 9,
vel, si Nephercheris anni septem adnumerare velis,
an. 16. Sin fortasse pro 9 olim fuerint 29, Mane-
thoet Eratosthenes. optime concinerent, summaque
apud utrumque foret annorum 155. — Cete-
rum nomini CAafra adjungi solent duo signa hie-
roglyplica; primum sonat arr, i. e. magnus , alte-
rum ei:t pyramis. Sensus est, sec. Bungenium
(p. 137) , non pxramis magna , sed magnus pyra-
milis, Ycitur Chafra rex unam duarum pyramidum
maximarum zdificasse videtur. At hos jam CAufu
fratribus assignavimus. Qnare Bunsenius pyrami-

XV. 1. Saophis I.
XVI. 2. Saophis. If.

11. 8. Sechuphis.
Jf. 9. Knepheres.
[IV, 1. Soris 28.]

(IV, 2. Sophis 1, 63.]

d

MANETHONIS SEBENNYT,E

dem maximam a Chnemu-chufu imperfectam rcli-
ctam a Chafra exedificatam statuit; maximi autem de
hoc momenti esse verba Diodori , ubi dicat : « Se-
cundum alios hic ( sc. Chabryes, filius Chemmidis )
pyramidem maximam exstruxit; » nam CAabryen
eundem procul dubio esse atque Chafra. Contra
hoc moneo parum accurate testimonium Diodon
adlüberi. Verba sunt ( I, 64, 1) : Τούτου ( sc. Chem-
midis qui pyr. maximam zdificavit) διεδέξατο τὴν
ἀρχὴν 6 ἀδελφὸς Κεφρὴν xol ἦρξεν ἔτη ἓξ πρὸς τοῖς
πεντήχοντα. Ἔγιοι δέ φασιν οὐκ ἀδελφὸν, ἀλλ υἱὸν πα-
ῥαλαθεῖν τὴν ἀρχὴν ὀνομαζόμενον «Χαθρύην. Συαφω-
νεῖται δὲ παρὰ πᾶσιν, ὅτι ζηλώσας 6 διαδεξάµενος τὴν
τοῦ προθασιλεύσαντος προαίρεσιν χατεσκεύασε τὴν δεσ-
τέραν πυραµίδα.. τῷ µεγέθει πολὺ λειπομένην. Qua
quum ita sint , rectius alii atque ipse olim Bunse-
nius statuerunt. Chabryen Diodori atque CAcfra
aomen Agyptium non diversum esse a Cep/rene,
Kophere, Chemnu-Chufu.

Igitur rationes dynastie quarte sec. Bunsenium
hz sunt :

Οµυευ. (Cheops.)
CHNEMU-CHUFU. 'CHNEMU. ? SCHAF-RA.

(Cheops. Cuephres. Knephres. Chnemis.)

[IV, 3. Sophis 1I, 66.]

XVII. 3. Mencheres I.
XVHI. 4. Mencheres |l.

JV. 4. Mencheres.
IV. 7. Nepercheres.
XIX. Champhres.

IV. 8. Thamphris. (29?) 9

NETER MEN&E-RA. (Mycerinus. Menkerinus.) |.
MEN-&E U-RA. ..

NEFRU-KE-RA.

? Scu Ε-λλ. (Chabryes.)

( 155? )135

QUINTA DYNASTIA.
18.
SEC. AFRICANUM.

Syncellus p. 57, D : Πέμπτη δυναστεία βα-
σιλέων v ἐξ ᾿Ελεφαντίνης.

α Οὐσερχέρης ἔτη xs.

B Σεφρὴς(Σνέφρης Buns.) ἔτη wu.

Y Νεφερχέρης ἔτη x

ε Χείρης τη x.

δ Σισίρης ἔτη ζ.

ς 'Ῥαθούρηςξτη μδ’.

C Μενχέρης ἔτη θ᾽.
' Τανχέρης (Τατχέρης corr. Lepsius ) £r

^

μο

| n
9 "Ovvoc( "O6 voc cod. A.) ἔτη λγ.
Ὁμοῦ ἔτη σµη’. Γίνονται cov τοῖς προτεταγµένοις,
gps. ἔτεσι τῶν τεσσάρων δυναστειῶν ἔτη, a0/5 (1295

— 1046 -]- 248). '
19.
SEC. EUSEBIUM.

Syncellus p. 58, D : Πέμπτη δυναστεία fia-
σιλέων τριάχοντα évóc ἐξ Ελεφαντίνης, Ὡν
πρῶτος ᾿Οθόης. Οὗτος ὑπὸ τῶν δορυφόρων ἀνηρέθη.

Ὅ δὲ δ΄ Φίωφ ἑξαέτης ἀρξάμενος ἐθασίλευσε µέ-
χρις ἐτῶν ἑκατόν. Γίνονται οὖν σὺν τοῖς προτεταγµένοις
(αρζε ἔτεσι τῶν τεσσάρων δυναστειῶν ασέε’. (1295 «-
1195 -{- 100).

Eusebius Chr. p. 97 : Quinta dynastia regum

FRAGMENTA

XXXI Elephantinorum, quorum primus Othius,
qui a satellitibus suis occisus est. Quartus Phiops,
qui regiam dignitatem-a sexto citatis anno ad
centesimum usque tenuit.

Quos Eusebius memorat Othoen et Phiopem re-
ges pertinent ad dynastiam sextam; nostre dyna-
stie reges Eusebius quarte dynastiz accensuerat
( v. supra). In sexta sua dynsstia unam Nitocridem
mernorat, quae ap. African. sexta et postrema est
dyn. sext». Itaque Eusebius quinte dynastie ad-
scripsit reges dynastie sextz quinque ; vel, si Men-
desuphidis annum unum omisit, reges priores quat-

MANETHONIS DYN. V. |PAPYRUS TURINENSIS.

. Usercheres.
. Snephres.
. Nephercheres.
. Sisires.
. Cheres.
| 6 Rathures.
| 7. Mencheres.
| 8. Tatcheres.
| 9. Onnos.

MER-EN-HER. 8
TET. 38
UNAS. 30

(248) 218

| vi. 1. Othoes.

Eratosthenes Elephantinos reges non recenset in
Canone chronologico; nam qui proxime apud eum
sequitur, caput est Memphitice dynastie sexta.
Unde colligitur Elephantinorum dynastiam juxta
Memphitas rimase in /Egypto superiore. Monu-
menta e quibus nomina adscripsimus, vide apud
Lepsium II, 1. — Eorum primum Ὁ-ΦΕΘΕΚ-ΚΕΕ
aperte respondet Usercheri Manethonis. Quam-
quam dubitari possit, num recte ad Elephantinos
reges referatur, quum non in superiore JEgypto,
sed prope Gizehianas pyramides repertum sit.
— Secundus rex in Manethonianis laterculis dici-
citur Sephres; quod nomen in Snefres mutandum
esse suasit SNEFRU, qui octavus est in tabula Car-
naciana. — Tertii regis nomen, JVephercheres, jam
inter Mempbitas dyn. quarte ap. Manethonem vi-
dimus; sed ibi quoque nulla ejus ap. Eratosthenem
mentio. Quare isto Nephercheris regno initium
quoddam vel przeludium divisionis regni /Egy-
ptiaci argui videbatur. Quamquam hoc non adeo
frmum esse, atque Nephercheren dynastisz quartz

U-sESEKR-KEF.
SNEFRU.
NEFRU-KE-R4.

553

tuor, i. e. Δ΄: hinc oriundos dicas reges A' et A',
et deinde ΛΑ΄ quos reperit Syncellus, qui tamen
eo ineptum se prebet, quod Phiopis annos centum
tamquam summam annorum totius dynastiz com-
putavit. Nihil ejusmodi in Eusebio Armeniaco.
Summa dynastiz quinte et sextz recte ponitur in
fine dyn. VI. Turba istz in divisione dynastiarum
nescio qua festinatione vel quo casu acciderint.

Quod Africanum attinet, singuli numeri dant
summam an. 218. Verus numerus est an. 248. In nu-
mero regis vel: quarti vel septimi litera)! excidisse
videtur, monente Beeckhio p. 175.

MONUMENTA. TABULA ADYDENA.

XVI]. NEFRU-KERA NEBI.

XVII. TET-KE-RA-xA...

XIX. NEFRU-KERA CHENTU.
. MER-EN-HER.
. SNEFRU-KE.
. RA-EN-KE.
. NEFRUÜ-RE-RA REREL.
. NEFRUC-KE.... ^
. NEFRU-KE-EN-SEB-PEPI.

. SNEFRU-KE-ANNU.

omnino sejungendum ab Elephantinis regibus inde
fortasse concludas, quod nomen ejus in pyrami-
dum campo repertum sit, in eoque litera A ex-
primatur oculo ( iri) , cujus loco os (Σο) exhibent
ejusdem nominis inscriptiones, quz in superiore
Egypto reperiuntur. — De quarto, quinto et sexto
rege omnis fides est apud unum Manethonem.
Contra postremi reges tres eorumque series egregie
firmantur papyro Turinensi, ex quo pro TAT-
ΧΕΡΗ Σ (sic enim grece debebat scribi pro Τανχέ-
ρης) lenissima correctione Lepsius scripsit TAT-
ΧΕΡΗΣ. Ab Onno, rege postremo, monente Bun-
senio, non diversus est Othoes, vel uti Eusebius
scribit Othios, quem Manetho vel ejus excerptores
primum ponunt sequentis dynastie : nam nomen
simile est atque numerus annorum idem plane, cum
eo, quem Onno tribuit papyrus Turinensis, atque
optime in postremum dynastie regem cadunt, quod
de Othoe annotavit Manetho : ὃς ὑπὸ τῶν δορυφό-
pev ἀνηρέθη.

Nomina tabule Abydenz etsi lacera ex parte

551

eadem cum Manethonianis, ex parte similia ejus-
demque families esse apparet. At series eorum non
respondet, Videtur itaque auctor ejus non id egisse
ut regum successiones consignaret, sed ut genealo-
gicam seriem familie cujusdam principum, ex qui-
bus nonnulli etiam reges esse poterant , exhiberet.
Argumenta hujus sententim ipsa signa hierogly-
phica suppeditant, de quibus pluribus disputat
Bunsen. p. 188 sq.

SEXTA DYNASTIA.

20.
SEC. AFRICANUM.

Syncellus p. 58, Β: Ἕχτη δυναστεία βασι-

λέων EE Μεμφιτῶν.
α΄ ᾿Οθόης ('Oonc Α., Ὀθώης Goar. ) ἔτη Y, ὃς
ὑπὸ τῶν δορυφόρων dv ρέθη.

β Φιὸς ἔτη vy.

Y Μεθουσοῦφις ἔτη C.

δ Φίωψ, ἐξαέτης ἀρξάμενος βασιλεύειν διεγένετο
µέχρι ἐτῶν p".

€ Μενθεσοῦφις ἔτος Év.

ς Νίτωκχρις, γεννιχωτάτη xax εὐμορφοτάτη τῶν
x*v αὐτὴν γενοµένη, ξανθὴ τὴν χροιὰν, ἢ τὴν τρίτην
ἤγειρε πυραμίδα, ἐθασίλευσεν ἔτη ιθ’.

Ὁμοῦ ey oy' . Γἰνονταισὺν τοῖς προτεταγµένοις ασ{δ’
τῶν € δυναστειών ἔτη αυά (1497. 1294-1-203*.

21.

SEC. EUSEBIUM.

Syncellus p. 58, D : Ἕκτη δυναστεία.

r υνὴ Ν ἔτωκρις ἐθασίλευσε τῶν xat' αὐτὴν γεννι-
χωτάτη xai εὐμορφοτάτη, ξανθή τε τὴν γροιὰν ὑπάρ--
ξασα, f| xal λέγεται τὴν τρίτην πυραμίδα ᾠχοδομηκέναι.

MANETIIO.

XX. Apappus.
XXI. [Menthuopbis].

4. Phiops.
δ. Menthesuphis
(2. Phios 53.]

MANETHRONIS SEBENNYT.E

Ot xal ἐθασίλευσαν ( $ καὶ ἐθασίλευσεν margo) (zs
τρία’ dv ἄλλῳ ay' (sic Euseb. Arm. ).

Γίνονται σὺν τοῖς προτεταγµένοις acás viov πέντε
δυναστειῶν ἔτη αυζη.. (1498, i. e. 1395 -- 203).
. Addit Syncellus : Σημειωτέον πόσον Εὠσέθιος
ΑἈφριχανῶ λείπεται ἀχριθείας ἐν τε τῇ τῶν βασιλέων
ποσότητι xal ταῖς οτῶν ὀνομάτων ὑφαιρέσεσι xai τοῖς
χβόνοις, σγεδὸν τὰ Ἀφρικανοῦ αὐταῖς λέξεσι γράφων.

Euseb. Chron. p. 97 : Sezta dynastia. Femina
quedam MNitocris regnavit, omnium «tatis suae
virorum fortissima et mulierum formosissima, flava
rubris genis. Ab hac tertia pyramisezcitata dicitur,
speciem collis prae se ferens. 4b his quoque regna-
tum est annis CCIII.

22.
ERATOSTHENES.

Syncellus Chronogr. p p. τού, €

XX. Θηθαίων κ΄ ἐδασίλευσεν Ἀπάππους, μέγι-
στος. Οὗτος ὥς φασι παρὰ ὥραν μίαν ἐθασίλευσεν ἕτη
p. FoU δὲ χόσµου ἦν ἔτος Υυζθ’.

XXI. Θηθαίων χα’ ἐθασίλευσεν Ἐχεσκοσοκάρα
( sic B. ἐχεσχὸς ὀχάρας Α. Ἁχεσχὸς Ὀχάρας Goar;"**
σχετιχὸς ὥς "Apre Bunsen.), ἔτος α΄. ToU δὲ xósuoo
ἦν ἔτος Υφξθ’.

XXII. Θηδαίων x6' ἐθασίλευσε Νίτωχρις (νιτρο-
χὶς B), và ἀντὶ τοῦ ἀνδρός, 8 ἐστιν Ἀθηνᾶ vixa-
Φόρος, ἔτης'. Τοῦ δὲ χόσµου ὃν ἔτος yo".

De Eusebio reges dynastie sextz in duas dyna-
stias distribuente jam monuimus. Summa annorum
eadem atque ap. Africanum et Barbarum, ubi :
Othoi (i. e. 'O0ov ) et aliorum annos CCIII.

Primum regem Othoen relegavimus ad finem
dynastiz antecedentis, Secundus et tertius iidem
sunt atque quartus et quintus. Restant reges tres,
qui optime respondent Eratosthenicis :

MONUMENTA. (tab. Hl Leps.)

MER! MERINA PEPt. APEPI.
MENDU-ATEP.

[3. Methusuphis 7.]

XXII. Nitocris. 6. Nitocris.

I. 4pappus sec. Eratosthenem significat 6 µέγι-
στος, quod zgyptiace sonat : píi-ape vel pape; hinc
quomodo fieri potuerit pAi-ops et cum prefixo
apappus facile intelligitur; quo accedit quod prz.
fixum istud exhibet etiam papvrus Sallieri ( nunc in

Museo Britannico), ubi nomen scribitur apepi. —
Quod de centum regni annis traditur, nihil offen-
sionis habere Bunsenius censet; annos 53 quos al-
teri Phiopi tribuit anetho, fortasse de annis,
quibus successor una cum patre vel avo Phiope

FRAGMENTA.

regnaverit, intelligendos esse ; hunc deinde solum
regnasse per unum annum, ut cum Eratosthene
tradit Manethon; sin. preterea Manetho iterum
ponat Menthuophin cum annis septem, hunc nu—
merum ex annalibus fluxisse, in quibus Menthuo-
phidi annumerati sint anni sex, per quos sec, Era-
tosthenem mariti loco regnaverát uxor Nitocris.
Minus ingeniose sed verius dixeris dynastiam
sextam , sicuti alias complures , ex diversis regum
laterculis esse conflatam. Ceterum in monumentis
memrnoratur Ápappi ( Z'epií-meriína) regni annus
decimus sextus, Mendesuophidis (Mentuatep Κα.
nebter) annus secundus : postremum non officit
Eratosthenis computo, si Mentesuplin per an-
num et aliquot menses regnasse statuamus. In
tabula Carnaciana Pepi nomen est decimum;
nonum est rex Mer-n-ra, quod una cum Pepi et
Nephru-kera etiam in alio monumento legitur
(v. Buns. p. 197). — In tabula Abydena nihil
est, quod cum Eratosthenis et Manetlionis regibus
componi possit. — Monumenta , quz Pepi nomen
exhibeant , quum per totam fere /Egyptum usque
ad Silsilin sparsa occurrant, intelligitur utramque
regiam , Memphin atque Thelas, in potestate Mem-
phiticz dynastie fuisse et exiguam tantum ditionem
Elephantinis regibus posse relinqui, — Apud Gracos
auctores nulla Apappi vel Phiopis mentio, st exce-
peris locum Plinii H. N. XXXVI, 8, 67 : Suntet
alii duo (obelisci), unus a Zmarre (1. Zmante,
i. e. Zsmande Buns. ) , aiter a Ρίο (sic cod. Bam-
berg. ; vulgo : aíter Haphio). Bunsenius statuit re-
gem nostrum sub alio nomine notum fuisse, id quod
tanto faciliusacciderii, quum preter nomen fami-
liz ( Pepi ) , reges inde ab his fere temporibus re-
gium nomen séparatim exbibere soliti sint, Hoc
vero quum nostro regi sit Meri, inde Grecos fe-
cisse Marin. lis innitens Bunsenius omnia qua de
Maride ejusque operibus apud Herodotum, Dio-
dorum, Strabonem narrantur, ad Phiopem refert
( p. 198—236 ). Idem tamen in pra'f. p. VI quam
incerta hzc sint ipse bene sensit. Lepsius ad corum
sententiam accedit, qui Moeeridem regem fictum
putant a lacu Meri (i. e. exuridationis).

]I. Secundus rex qui ap. Man. scribitur Me/Au-
suphis et Menthesuphis , i. e. Manethonis Menthu-
suphis νε], ut mavult Bunsenius, MentAhuophis (ut
Amenophis pro segypt. /men-atep) in monumentis
una cum Γερί memoratur nomine : AMentuatep,
i. e. Mandu (deo) adhaerens. Quod nunc apud
Eratosthenem legitur ᾿Εχεσκοσοχάρας aperte cor-
ruptum est. Lepsius et Bunsenius excidisse putant
nomen Menthesuphis, ea autem quz nunc legun-
tur nihil nisi nominis interpretationem continere.
Atque Bunsenius quidem ita III, p. 64 : « De deo

$55

Mandu , Mantu, ait, multum est disputatum ; Wil-
kinson, optime monuit appellari hunc deum in in-
scriptionibus ultorem in hostes, quod unice cum
Martis natura convenit. Verisimile est igitur
Eratosthenis interpretationem vocem Ἄρης con-
tinuisse. Atep Οορᾶς clausus , servatus ; potuit ergo
Eratosthenes nominis vim ita reddere, ut cohi-
bendi naturam, quse et Martis est propria et c/au-
dendi notioni proxima, exprimeret. Quare, lite-
rarum 'premens vestigia, difficillimum locum sic
restituo : σγετιχὸς ὡς Ἂρης, adAeerens, cohibens
quemadmodurh Mars. lta Plutarchus De Is. et Os.
c. 61 Typhonisnomina /Egyptiaca βίαιόν τινα xal
χωλυτιχὴν ἐπίσχεσιν ait significare, sicut paullo
ante (c. 49) dixerat : σηµαίνει δὲ τοὔνομα κάθεζιν
7| χώλυσιν. »

III. JVitocris i. e. Νεἰλ-όλεγ, Μίπεινα victrix.
Nomen in monumentis antiquis non obvium. In
inscriptionibus, quz ad dynastian XXVI perti-
nent, memoratur Nitocris uxor Psammetichi I et
Nitocris filia Psammetichi II, uti ex Rosellino mo-
net Boeckh. p. 215.

Nostra Nitocris tertiam pyramidem exstruxit ,
i. e. sec, Bunsenium , eam quam Mycerinus coepe-
rat , ad finem perduxit. Nota est de, Nitocride nar-
ratio Herodotea ( II, του). Greci mulierem istam
rosea facie pulchram pyramidisque exstructorem
noininarunt Ῥοδώπιδα. V. narrationes Herodoti
II, 134 (et quos ibi laudat Behr.) et Strabonis
XVII, p. 808. Cf. Bunsen. p. 2337. Num commune
ei aliquid sit cum Nitocride Babylonia, altioris est
indaginis. Quod ad verba Eusebii Arm. pyramis..
speciem collis preese ferens, qus in grazcis non le-
guntur, ea vere Eusebiana, sed ab interprete
male intellecta esse censet Bunsenius. « Tertia py-
ramis , ait , altiori inloco collocata est. »

DYNASTIA SEPTIMA.

23.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 58, C : Εθδόμη δυναστεία Μεμφιτῶν
βασιλέων ο, ot ἐθασίλευσαν ἡμέρας o.

λή.
SEC. EUSEBIUM.
Syncell. p. 56, A : ᾿Εθδόμη δυναστεία Mag t-

τῶν βασιλέων πέντε, ol ἐθασίλευσαν ἡμέρας oc.
(o0 fragm. 21).

Eusebius Chron. p. 97 : Septima dynastia
Memphitarum V regum, qui aunis (sic) LX X7
dominati sunt.

Exc. Barbara hanc dynastjam omittunt, Quod

$56

Armen. pro diebus numerat annos, scioli est mu-
tatio. Reges quinque cum Eusebio, non septuaginta
cum Africano numerandos esse fere omnes statue-
runt, qui antiqua hzc ad verz historie probabi-
litatem componere stpdent. Ac Bunsenius quidem
ita rem explicat ut ex litera 4' ex parte deleta apud
Africanum evaserit litera ο’. Nihil dubito, quin
Eusebius sicuti Africanus statuerit certum nume-
rum regum regnasse per eundem numerum dierum.
Itaque pro e' potius fuerit ος (75). Idque eo com-
probatur quod hoc tantum modo erui possint
reges 192, quos primo tomo a Manéthonc recensi-
tos esse Eusebius tradit (8. 9. 8. 17. 31. 75. 5. 4.
19. 16—192). — Ceterum quum vel quinque re-
ges vix per 70 dies regnarint, Bunsen. ex numero
xt, qui regum est sequentis dynastiz , assumit lite-
ram κ’, ideoque dynastisz tribuit: anzos 20, dies 70,
Porro quum alias Manetho Africani dies numerare
non soleat, hoc tamen loco propterea id factum
esse, quod unus e regibus hujus dyn. per 70 tan-
tum dies regnasset. Quz quanti facienda sint, tu
videas. — Ceterum Boeckhius in annorum compu-
tatione pro diebus 70 posuit annum , quoniam sic
demum conflari possit summa annorum 23oo,
quot in primolibro Manetho enumerasse dicitur. —
Quodsi verz historiz colore tradita illuminare velis,
cogitare licet post mortem Nitocridis ἀναρχίαν ob-
tinuisse per dies 75, quibus magnus principum
numerus regnum appetiissent,

OCTAVA DYNASTIA.
25.

SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 58, C : Ὀγδόη δυναστεία Με μφιτῶν
βασιλέων κζ, οἳ ἐδασίλευσαν ἔτη puc. Γίνονται
σὺν τοῖς προτεταγµένοις ἔτη αχλθ’ τῶν ὀχτὼ δυναστειῶν.

26.
SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 59, A : Ὀγδόη δυναστεία Map o icio v
βασιλέων πέντε, ot ἐθασίλευσαν ἔτη Exatóv. Γίνον-
ται σὺν τοῖς προτεταγµένοις ἔτη ἀφὺ η΄ τῶν ὀχτὼ ὃδυ-
ναστειῶν. (Male his junguntur quz sequuntur ap.
Sync. : κατ Ἀφριχανόν. Patet hec esse inscriptio
nem eorum , quis sequuntur de dyn. IX.)

Eusebius Chron. : Octava dynastia Memphitarum
IX (ita textus; margo : XIX) regum, quorum
dominatio annos centum occupavit,

Apud Africanum si numeraveris annos 16,
summa annorum foret 1643 ( 1497-1-146); Syn-
cellus supputat an. 1639. Igitur dynastie VIII tri-
buit an. 142. Atque hoc pro vero habendum esse

MANETHONIS ΒΕΒΕΝΝΥΤΑ:

censet Beeckh. p. 154. Apud Euseb. Arm. noeem
reges ponuntur pro quinque. Per errorem ut vide-
tur 9 permutatum cum E. Similiter fr. 3a ap. Syn-
cellum 06’ pro OE'. Barbarus : Similiter aliorum
quattuordecim annos C XL. Anni centum Eusebii
tum in hac tum in sequente dynastia scriptoris ne-
gligentiee debentur. Bunsenius pro x regibus ar-
bitrio suo numerat 7/.

NONA DYNASTIA.

27.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 59 Β: Ἐνάτη δυναστεία Ηρα-
χλεοπολιτῶν βασιλέων ιθ’, ot ἐθασίλευσαν
ἔτη υ/: ὧν 6 πρῶτος "A 00r c, δεινότατος τῶν πρὸ
αὐτοῦ γενόμενος τοῖς dv πάση Αἰγύπτῳ κακὰ eloyd-
σατο, ὕστερον δὲ µανίᾳ περιέπεσε xat ὑπὸ κροχοδείλου
διεφθάρη. Pro v" Bunsenius vellet σθ’ ( 207 ).

28.
SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 6ο, A : Ἐνάτη δυναστεία Ἡρα-
χλεοπολιτῶν βασιλέων τεσσάρων, ot ἐδασί-
λευσαν ἔτη ἑχατόν: ὧν πρῶτος ᾿᾽Αχθώης (sic
cod. B., vgo Ἄχθος }, δεινότατος τῶν πρὸ αὐτοῦ ε-
γόµενος, τοῖς ἐν πάσῃ Αἰγύπτῳ xax εἰργάσατο, ὕστε.
pov δὲ µανίᾳ περιέπεσε xal ὑπὸ χροχοδείλου διεφθάρη.

Euseb. Chron. p. 97 : IVona dynastia Heracleo-
politarum IF regum, annis C. Horum primus Ochi-
tois seevissimus regum fuit, qui sibi preecesserant,
universamque /Egyptum diris calamitatibus affecit.
Idem denique vesania correptus est et a crocodilo
peremptus.

Excerpta Barbara |. ]. numerant regum viginti
( pro undeviginti) annos 409.

DECIMA DYNASTIA.
29.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 59, B: Δεχάτη δυναστεία Ἡραχλεο-
πολιτῶν βασιλέων (0', ot ἐδασίλευσαν ἔτη ρπε’.

30.
SEC. EUSEBIUM.

Idem. p. 60, B : Δεκάτη δυναστεία Ἡρακλεοπολι-
τῶν βασιλέων (9, οἳ ἐδασίλευσαν ἔτη ρπε’.

Euseb. Chron. p. 97 : Decima dynastia Heracieo-
politarum .XIX regum annis CLXXXF (185
Samuelis ). Excerpt. Barb. l.l. numerant 7. regum
annos 204.

FRAGMENTA.

"UNDECIMA DYNASTIA. ,
31.
SEC. AFRICANUM,
Syncell. p. 59, C : Ἑνδεχάτῃ δυναστεία Διοσπο-

λιτῶν βασιλέων tc', ot ἐθασίλευσαν ἔτη uy.
Μεθ᾽ οὓς |

Ἁμμενέμης Ern, ις’.
Μέχρι τοῦδε τὸν πρῶτον τόµον χαταγήοχε Μανεθῶ,
Ὁμοῦ βασιλεῖς o6 , ἔτη βτ’, ἡμέραι ο’.
3a.
SEC. EUSEBIUM.

Syncellus p. 6ο, B : *Evóexácn δυναστεία Atoc-
πολιτῶν βασιλέων iz, ot ἐθασίλευσαν ἔτη uy.
Μεθ οὓς Αμμεμένης £v wu.

| AFRICANUS.
bYN.

A B
I. 8 Thinite 263 * 253
Il. 9 Thinite 302 * $02
Ht. 9 Memphite 214 * 214
IV. 8 Memphii: * 984 274
Y. 9 Elephantini 218 * 248
VI. 6 Memphite 203 * 203
! 49 1484 1494
YII. | [75?] 70. Memphitee 70 d.
VIII. | (14?] 27 Memphitee * 142 vel 146
IX. 19 Heracleopolitee * 409
X. 19 Heracleopolitze * 185
XI. 16 Diospolitee * 43
Ammenemes. * 16
| (192) 200 2293
vel 2289 et dies 70

Litera A inscripsimus numeros qui e supputa-
tis annis singulorum regum eruuntur; litera B eos
signavimus, quos ipse Syncellus apposuit. Atque
hi quidem in universum majoris faciendi sunt quam
alteri, Quibus stellula appicta est, eos genuinos
habet Boeckhius. Ceterum apud Africanum habebis
summam annorum 23o0, si vel in prima dynastia
pro 353 ponas 263, vel cum Beckhio in quarta
pro 274 ponas 284, deinde vero dies istos 7o pro
anno supputes. — Reges nunc apud Africanum
numerantur ducenti, quum esse debeant 192. 'Tot
vero obtinebis si dynastie VIII cum Barbaro tri-
buas reges τή pro 27, dynastie VII cum Eusebio
(ex nostra emend.) reges 75 pro 7ο.

$57

Μέχρι τοῦδε τὸν πρῶτον τόµον χαταγήοχεν 6 Μα-
νεθῶ, Ὁμοῦ βασιλεῖς ϱῦθ', ἔτη βτ, ἡμέραι o0 (scr.
ot , ut fr. 24.)

Eusebius Arm. p. 95 : Undecima dynastia ΧΡ
regum, annis X LIII. Post hos 4mmemenes an-
nis XFI.

Hactenus primum librum | Manetho produxit,
Sunt autem reges CXCII, anni MMCCC.

Samuelis utrumque numerum ( 43.et 16) con-
jungens dynastie XI numerat annos 59. Sic etiam
fuerit in auctore Barbari , qui numerat Diospolita-
rum annos 9. Ceterum Bunsen. pro βασιλέων ic'
scribi vult : βασιλέων δ’, quoniam anni 43 vix ca-
dant in reges sedecim.

Αππὶ dynastiarum XI ex Africani et Eusebii
computis : *

EUSEBIUS.
A B
8 Thinite 258 252
9 Thinite [297] 297
8 Memphite [197] 197 |
17 Memphite [448] X 448
3t Elephanlini [100] |
Memphitze [203] 203 |
73 [1397]
1397 [1497] |
[75] Memphite 75d. '
5 Memphitz 100 |
4 Heracleopolitze 100
19 — Heracleopolitze 185 (187 Samuelis.)
16 Diospolitre | 43
Ammenemes. 16
192 " 1842
et dies 75
|

Eusebius item dicit primo tomo Manethonis
inesse reges 192, eamque summam facillime eru-
ere licet, quamquam in singulis Eusebius ab Afri-
cano longe recedat, neque tradatur qui fuerit
regum numerus dynastiz sextz. Sed hzc explica.
tionem admittunt. Nimirum reges septemdecim,
qui ad quartam dynastiam notantur, aperte sunt
Africani reges 17 dynastie quarte et quinte; hos
igitur quum Eusebius vel ejus auctor simul com-
prehendisset, omissa forte distinctione dynastie
quartz et quintz, factum deinde est , ut ea que ad
unam sextam dynastiam pertinent, in duas dyna-
stias, quintam et sextam , inepte distribuerentur,
sed regum numerus nonnisi semel adscriberetur

558 MANETHONIS

ad dyn. V, ubi primitus notabantur reges ΑΔ, qui
numerus deinde abiit in ΛΑ ( v. sapra). Quo coimn-
misso, quum mox adverteretur, numerum re.
gum, qui undecim dynastiis recenseri dicebantur,
expatari hoc modo non posse , alius quidam, ut in
ordinem res redigeret, mutavit numerum regum
dynastis octave et nonz, — Quod deinde anno-
rüm numeros attinet, in aprico est corruptos esse
" numeros rotundos, qui adscribuntur dyn. ΥΠ et
IX; qus quum sint ezdem in quibus numerum
regum mutatum esse diximus, facile fieri potuit, ut
offenderet quendam nonz d ynastiz regibus quattuor
(qui olim fuerant 19) adscribi annos 409 (tot enim
sunt ap. Africanum) : igitur hos ad marginem mu-
taverit in numerum centenarium; unde deinde hic
numerus duobus locisin textufn irrepserit. Itaque
annos dyn. VII-XI primitus eosdem fuisse atque ap.
Africanum verisimillimum est [ 142 vel 1465409;
185; 43; 16 «- 795 vel 799]. — Quod priores
sex dvnastias attinet, Syncellus quidem ita compu-
tat, ut Eusebius et Africanus in summa annorum
bene consentiant. Nam apud Africanum numerat
annos 1497 (ita sc., ut dynastim quartz tribuat
ann. 2477), apud Eusebium ponit annos 1498.
Verum quum pateat, quam inepte Syncellus in
supputandis numeris Eusebianis egerit, quippe qui
Phiopis annos centum ponat pro summa annorum
dynastie V, omnino nihil his tribuendum est.

Restat ut recenseamus Eratostbenis reges no-
vem qui inter Nitocridis et Ammenemis regna in-
terjecti respondere videntur Manethonianis dynas-
tiis VII — XI.

33.
ERATOSTHENES.
( Dynast. FII4—XI.)

Syncellus p. 104, C. 109, B. 133, D:

XXIII. Θηθαίων xy' ἐθασίλευσε Μυρτατος (|.
Ἀμυρταῖος), Ἀμμωνόδοτος, ἔτη χθ’. Too δὲ χόσµου
3v ἔτος Ύφος..

XXIV. (p. του, B.) Θηθαίων x5' ἐθασίλευσεν
Θυωσιμάρης (sic B. Θυοσιμάρης A), χραταιὸς,
8 ἐστιν ἥλιος (Buns, : Ἑωσιμάρης, χραταιός ἐστιν
ἥλιος), ἕτη ι6’. Τοῦ δὲ χόσµου ἣν ἔτος yin.

XXV. Θηθαίων κε ἐθασίλευσε Σεθίνιλος (6ἱ-
poc A. Ἐνεντιφίναος Buns.), ὅ ἐστιν αὐξήσας τὸ
πάτριον χράτος, ἔτη η’. "Too δὲ χόσµου ἦν ἔτος χι.

XXVI. Θηθαίων xc' ἑθασίλευσε Σεμφρουχρά-
της [Σεμφουκράτης Buns.), ὅ ἐστιν Ἡραχλῆς
Ἀρποχράτης, ἔτη τη’. Τοῦ δε χόσµου ἦν ἔτος Υχιη’.

XXVII. Θηδαίων xz ἐθασίλευσε Χουθὴρ Ταῦρος
(Μεντουφ. BB. Taópnc Buns.), τύραννος, ἔτη
U. ToU δὲ χόσµου ἦν ἔτος yc".

XXVII. Θηθαίων xn' ἐθασίλευσε Μευρὴς (Μ εἴι-

SEBENNYTAE

ρής Buns.), φιλόσχκορος, den 6. Τοῦ δὲ κόσμου v
ἔτος ΥΧµΥ.-

XXIX. Θηθαίων x0' ἐθασίλευσε Χωμαεφθαά (Τω-
μαεφθά Βυπς. }, χόσµος φιλήφαιστος, ἔτη ια. Too
δὲ κόσμου ἦν ἔτος Υχνε’.

ΧΧΧ. Θηδαίΐων X ἐθασίλευσε Σοικηύνιος ὀχοτύ-
ῥαννος ( Σοικοῦνις.... ὡς Ὥχος τύραννος Buns. ) , ἔτη
E. Τοῦ δὲ χόσµου ἦν ἔτος Υχξς’.

XXXI. (p. 123, ΡΕ. )Θηθαίων λα’ ἐθασίλευσε Πε -
τεαθυρῆς, Ern τς’. Τοῦ δὲ χόσµου ἦν ἔτος γψας’.

Sequitur Ammenemes qui apud Man. primus
rex est dynastie duodecima. — De emendationi-
bus suis Bunsenius tom. III, p. 65 sq. annotat hsec.

XXII. Ἀμυρταῖος] « i. e. 4mn-her-ta, ab Am-
mone Horo datus. Unde et Amyrteus in seriori
JEg. historia. » Tom. Il, p. 2675 Bunsen. ceuset
Amyrtzum eundem esse cum Amasi quem ante
Maren regnasse tradit DiodorusI, 6ο, 1. Quod ad-
dubitaverin. — XXIV. « Vocibus Eratosth. κράτος,
χραταιός semper fere respondet in nominibus Ἐσγ-
ptiacis tosis vel tasis. Ita regemà octavum Sesortasin
interpretatus esse videtur Ἡγτσίχρατος, Sesortosin
vero duodecimse dynastie Ἑρμῆς 3| Ἡραχλῆς (Se-
sor) χραταιός vertit, Ratosin regem XIII dpyuxpz-
τωρ. Quare nullus dubito, quin hoc nomen legen-
dum sit Τωσιμάρης, quod ad literam secundum
vulgarem /Egyptiorum linguam hoc est : fortis Ὁ-
cus solis, ubi locus copulze vicem agit vel agere
Eratostheni videbatur, » — XXV. Ἐνεντιφίναος]
Ita scripsit Bunsenius (II, p. 355), latere in grzcis
statuens nomen zegypt. Nantcfna, in quo tef est
pater; na significat magnus, — XXVII. ἐθασίλευσε
Μεντουφ. χτλ.] Hzec abbreviata pro ἐθασίλευσε Μεν-
τοῦφις Νεθταύρης, τύραννος. Mentuphis est. Mentua-
tep; neb siguificat dominus; tu (coptice tao), per-
fectus. Eratosthenes igitur hunc Mentuphin 1I dixit
Nebtayres , Neb-tu-ra, addito nomine familiz, ut
distingueret eum a Mentuphi I. Vide Bums. If,
p. 259. Respondet rex nomini XX tab. Carnac. —
XXVIII. φιλόσχορος, i. e. amans pupillam. Cf. rex
undecimus, — XXIX. φιλήφαιστος, i. e. aegypt. Το.
maé-Phtath. — XXX. ὡς Dye] « Cf. Plutarch.
De Is, et Os. ο. 9 : Καὶ γὰρ τὸν ὠμότατον Περσῶν Ba-
σιλέα καὶ φοθερώτατον "cÉroy ἀποκτείναντα πολλοὺς,
τέλος δὲ xol τὸν Ἆπιν ἀποσφάξαντα καὶ χαταδειπνή-
σαντα μετὰ τῶν φίλων ἐχάλεσαν µάχαιραν xai καλοῦσι
µέχρι νῦν οὕτως ἐν τῷ καταλόγῳ τῶν βασιλέων, οὗ χυ-
plo; δήπου τὴν οὐσίαν αὐτοῦ σηµαίνοντες, ἀλλὰ τοῦ
τρόπον τὴν σκληρότητα xai xaxíav ὀργάνῳ Φφονικῷ
παρεικάζοντες. Soicunis a vadice ken derivandum,
quse confodiendi , jueulandl vim habet , ut coptice
λόπε, unde Kens, confossio. Jam vero quum ;
prepositum transitivam reddat radicem, s-ken
gladium optime exprimere videtnr, quasi confas-

FRAGMENTA.

sorem. Atqui signum en regis dynastie octave
ultimi et in preenomine ( $-kennen-ra et in nomine
dynastico (... na-Aen) occurrit. Hoc ergo ut ad-
notaret, signum idem , quod Ocho nomen indide-
rint /Egyptii, in hujus regis nomine inesse, sic,
credo, scripsit Eratosthenes: Σοιχοῦνις id y a tpa ,
ὡς Y, τύραννος. » Cf. Buns. tom. II, p. 357. —
XXXI. Πετεαθυρῆς, i. e. Venereus , 'AgpoStatoc,

Igitur Eratosthenestemporis spatium quod inter.
jectum est inter finem dynastiz sexta atque initium
dynastiz duodecima, explet regnis novem , annis
vero centum sexaginta sex. Comparemus seriem
Carnacianam et Abydenam.

In tabula Carnaciana loco decimo ponitur Pepi,
qui primus est rex dyn. VI; deinde sequuntur se-
ptem nomina hec : i1" ra JVemtef princeps;
13 Men... princeps ; 14 IVentef princeps; 15 JVen-
tef princeps; 16 '*; 15 Νεπιε/ rex. Post hzc
quz ponuntur nomina sex(18 .— 23) sunt reges
dynastiz XII. Ergo sisimplex est series, nonnisi
septem generationes numerarentur ab initio dyna-
stie VI usque ad initium dyn. XII. Verum Bunse-
nius demonstrare studet seriem chronologicam ta-
bulz hanc esse, ut post nomina 11— 17,quz modo
recensuimus, ponenda sint alia septem hzecce
(234 —3o) : 24 Ra..; 25 Ha-s. nefruke, 26 Ra-neb-
hem (INeb-tn-ra); 37 Ra-nub-ter; 18 Seser-en-ra ; 39
NacAt-enra ; 3o ha-s. kennen ; ac tum demum no-
mina regum dynastie XII hoc ordine : 23, 31, 14,
41, 20, 19, 18. Igitur, si recte hsec instituta sunt,
ab initio dyn. VI usque ad initium dyn. XII nume-
rantur generationes quattuordecim. Id vero bene
quadrat cum Canone Eratosthenis, qui inde ab
Apappo sive Pepi usque ad initium dynastie XII

559

sive usquead Ammenemem recenset reges undecim,
quorum primus, Ápappus, regnavit per annos cen-
tum sive tres generationes. Jam quum reges tres
dyn. VI sex fere generationes contineant, cum
initio dynastie septimz vel octavz in tabula Car-
naciana componendus rex Nentef (N9 14).

In tabula Abydepa inde a nomine XVII sive ab
initio dynastiz quinte Elephantinorum (quos juxta
Memphitas dyn. VI regnasse vidimus) usque ad
initium dynastie XII, cujus primus rex respon-
dere debuit tabule nomini XXXIII (nam regi ter-
tio respondet nomen XXXV ), recensentur nomina
sive generationes quindecim ( XVIII—XXXII).
Igitur hec quoque cum Eratosthene conciliari
facile queunt.

Jam quaeritur quomodo ad similes rationes re-
vocande sint Manethonis dynastie VII—XI. Bun-
senius rem ita instituit, ut ex quinque istis dyna-
stiis nonam et decimam sive duas Heracleopolitanas
e serie chronologica ejiciat , utpote que regnarint
juxta septimam et octavam Memphiticam et juxta
undecimam Diospolitanam sive Thebanam. Scilicet
exstincta stirpe Memphitarum, Diospolitas deinceps
tamquam JEgyptireges principes in annalibus con-
signatos esse statuit , unde etiam explicandum, cur
Eratosthenis laterculi inscribantur regum Thebso-
rum.

Deinde Bunsenius numeros Manethonis immu-
tavit. In septima dynastia regum numerum ex Eu-
sebio assumpsit, atque diebus septuaginta addidit
annos 20. In dyn. XI pro sedecim regibus nonnisi
quattuor agnoscere placuit, Sic obtinuit reges 16,
annos 209 vel 205, quos cum Eratosthenis regibus
r1 annisque 166 componit hunc in modum :

MANETHO.

Septima dynastia.

Octava dynastia.
. Tosimares. 12
. Enentifinaos. 8
. Semphrucra-

tes. 18
XXVII. 4. Mentophis. 7 [35
XXVIII. 5. Meiires. 12
XXIX. 6. Tomaephtbha !!
XXX. 7. Soikunis. — 60 Undecima dynastia.
XXXI 1. Peteathyres. 16|4 reges Diospolit. ^ 43

166! Summa

| Summa

Sequitur Ammenemes. Sequitur Ammenemes.

24|5 reges Memphit. 202n.704.

7 reges Memphit. 146 (142)

909 vet 205an.704.

MONUMENTA.

SERIES CARNACIANA.

Nomina dynastica. (Lepsius IT, s. 4. Ili.)

XVI. 1. NeNTeF.
XVIII. 2. RA....MÀ.
XIX. 5. RA-S.NeTRU-KE.
XX. 4. NEB-TU-Rà.
XXI. 5. RA-NUB-TER.
XXII. 6. SeSeR-eN-RA.
XXIII. 7. NACHT-eN-RA.
XXIV. 8. SeKeN-NEN-RA.

NANTeF.
NANTeF-NA RAÀ....MA.

MeNTUATeP NeBTURA.

SeSeR-eN-RA.

SEKENNEN-(NAcHT-) RA-
KEN.

XXV. Ammenemes I. AMeNeMHe I.

|
i

$680

Quod deinde attinet Heracleopolitarum dyna-
stias (IX et X), regiam eorum fuisse Heracleopo-
lin parvam in Sethroito nomo non longe a Pelusio
consentaneum est, quum Heracleopolis magna,
prope Memphin, alteram regiam, sita assignari iis
nequeat. Utriusque dynastiz reges fuisse dicuntur
undeviginti : altera regnavit per annos 185; qui
quidem optime concinunt cum annis 185 (142 -4-
43), quos Manetho tribuit dynastiz VII et XI. At
quid facies annis 409 prioris Heracleotarum dy-
nastize ? Num forte temere duas dynasstias Heracl.
distinxit Manetho, quum novemdecim eorum regi-
bus ab aliis 409, ab aliis 185 annos tribui reperis-
set? Bunsenius p. 264 ita turbas componit, ut pri-
mum pro 409 scribi jubeat 209 (06 pro Υθ),
deinde utramque dynastiam alteram juxta alteram,
denique in utraque plures reges una regnasse sta-
tuat. Ceterum omnia hzc tung, demum probabili-
tatis speciem aliquam pre se ferre patet, si illam
de dynastiarum synchronismo sententiam quamvis
ab ipso Manethone prorsus alienam, tamen ad
verz historie chronologiam adumbrandam aliquo
modo , necessariam esse concesseris. — Idem Bun-
senius p. 367, Ochthoen; prioris Heracl. dynastie
auctorem , regem sevissimum eundem esse putat
cum .ctisane, quem Diodorus (I, 6o, 1) JEthio-
pem, regemque justissimum , atque Amasis zqua-
lem (Amasin vero multis seculis post Sesostridem
regnasse) dicit. Sed parum hec verisimilia esse
mihi videntur. Nam quod Diodorus narrat Acti-
sanem homines maleficos e tota /Egypto collectos
in ultimos regni fines deportasse, ibique Rhino-
coluram condidisse , inde nemo collegerit regiam
Actisanis non longe abfuisse a Rhinocoluris.

LIBER SECUNDUS.
DUODECIMA DYNASTIA.
34.

SECUNDUM AFRICANUM.

Syncell. p. 69, C : Δευτέρου τόμου M ανεθῦ.

Δωδεχάτη δυναστεία Διοσπολιτῶν βασι-
λέων ἑπτά.

α Σεσόγχοσις (sic B; Σεσόγχωρις A.) Apua-
νέµου υἱὸς ἔτη µς’.

β ᾽Αμμανέμης ἔτη λη, ὃς ὑπὸ τῶν lov εὖ-
νούχων ἀνηρέθη.

Y Σέσωστρις ( Σέσοστρις cod, B ) ἔτη µη, ὃς
ἅπασαν ἐχειρώσατο τὴν Ἀσίαν dv ἐνιαυτοῖς dvvéa, xol
τῆς Εὐρώπης τὰ µέχρι Βράχης, πανταχόσε µνηµόσυνα
ἐγείρας τῆς τῶν ἐθνῶν σχέσεως [ κατασχέσεως m.]
ἐπὶ μὲν τοῖς γενναίοις ἀνδρῶν, ἐπὶ δὲ τοῖς ἀγεννέσι γυ-

MANETRONIS ΘΕΡΒΕΝΝΥΤΑΙ

ναικῶν µόρια ταῖς στήλαις ἐγχαράσσων, ὡς (ita margo;
ὃς codd.) ὑπὸ Αἰγυπτίων μετὰ "Όσιριν πρῶτον vout-
σθΏναι.

δ Aay pn ἔτη η’, ὃς τὸν ἐν Ἀρσινοΐτη λαθύριν-
θον ἑαυτῷ τάφον χατεσχεύασε.

€ ᾽Αμερὴς (Ἀμμερὴς cod, A ) ἔτη η’.

c ᾽Αμενέμης (Ἀμμεέμης Α ) ἔτη η.

C Σχεµίοφρις, ἀδελφή, ἔτη δ’.

Ὁμοῦ ἔτη pt.

35.

SECUNDUM EUSEBIUM.

Idem p. 6ο, C: Δωδεχάτη δυναστεία Avoa o
λιτῶν βασιλέων ἑπτά. "Qv 6 πρῶτος Σεσόγχωσις
Ἀμμενέμου vios ἔτη µς’.

β΄ ᾽Αμμανέμης Een λη’, ὃς ὑπὸ τῶν ἰδίων εὐνού-
χων ἀνηρέθη.

y Σέσωστρις ἔτη µη’, ὃς λέγεται γεγονέναι πη-
χῶν δ’, παλαιστῶν y, δακτύλων β’. "Oc πᾶσαν ége-
posa ro τὴν Ἀσίαν ἐν ἐνιαυτοῖς évvéa, καὶ τῆς Εὐρώ-
πης τὰ µέχρι Θράχης, πανταχόσε µνηµόσυνα ἐγείρας
της τῶν ἐθνῶν κατασχέσεως, ἐπὶ μὲν τοῖς γενναίοις ἂν-
δρῶν, ἐπὶ δὲ τοῖς ἀγεννέσι γυναικῶν µόρια ταῖς στήλαις
ἐγκαράσσων, ὡς (sic m., ὃς codd.) xal ὑπὸ τῶν Αἰγν-
πτίων {πρῶτον add, m. ) μετὰ ὍΌσιριν νομισθῆναι.

Μεθ ὃν Λάμαρις ( Λάδαρις Goar.) ἔτη η’, ἓς
τὴν ἐν ᾿Αρσενοΐτη λαθύρινθον ἑαυτῷ τάφον χατε-
σχεύασεν.

Οἱ δὲ τούτου διάδοχοι ἐπὶ ἔτη µθ’, ot πάντες ἐδα-
σίλευσαν ἔτεσι au.

36.

Euseb. Chron. p. 98 : Duodecima dynastia Dios-
politarum VII regum, quorum primus Sesonchosis
4mmenemis filius annis XLF I. 4mmenemes an-
nis X X XF III, qui a suis eunuchis interemtus est.

Sesostris annis XLV III, cujus mensura fertur
cubitorum quattuor, palmorumque trium cum digitis
duobus. Is universam 4siam annorum novem spa-
tio sibi subdidit, itemque Europe partem usque
ad Thraciam. Idem et sue in singulas gentes do-
minationis monumenta ubique constituit; apud gen.
tes quidem strenuas virilia, apud vero imbelles fe-
minea pudenda ignominiae causa columnis inscul-
pens. Quare is ab /Eeyptiis proximos post Osirin
honores tulit.

Secutus est Lampares, annis V 111. Hic in drsino-
ite (sc. nomo) labyrinthum cavernosum sibi tu-
mulum fecit. Regnaeerunt successores ejus annis
XLIl. Summa universe dominationis annorum
CCXLF (248 Samuelis).

Exputantur anni 182. Itaque aut numerus XLII
aut CCXLV corruptus est. Majus ante XLII inse-
ruit vocem quisque; verum tum summa annorum
foret 366.

FRAGMENTA. . 561

37.
ERATOSTHENES.

Syncellus Chronogr. p. 112. -

XXXIlI. ΘἨηθαίων 26 ἐθασίλευσεν [Σταμμένης
(Buns. Ἀμμενεμῆς) ἔτη κς’ Τοῦ δὲ χόσµου ἦν
ix, γψµό.

XXXIII. Θηθαίων λγ ἐθασίλευσε] Σταµµενε-
μῆς B (Buns. : Σεδόρτωσις xat Ἀμμενεμῆς
β’ ) ἔτη κΥ. Τοῦ δὲ χόσµου ἦν ἔτος γψξη’.

XXXIV. Θηθαίων λδ' ἐθασίλευσε Σιστοσιχέρ-
kn, Ἡραχλῆς κραταιός (Βαπς. : Σεσόρτωσις,
Ἑρμῆς 3 Ἡρακλῆς κραταιός) ἔτηνγ. Τοῦ δὲ χόσµου
ἦν ἔτος vio.

XXXV. Θηβαίων λε΄ ἐθασίλευσε Μάρης, ἔτη uy.
Τοῦ δὲ χόσµου ἦν ἔτος quus.

XXXI. Uncis inclusa exciderunt, Nomen regis
esse Stammenemes Y docet qui sequitur Stamme-
nemes II. Bunsenius pro Stammeneme posuit Am-
menemem, quoniam in sui computi gratiam sta-
tuit literas Στ in Σταμμενέµης β’ indicare nomen
alius regis, qui simul cum Ámmeneme regnarit,
Sesortosin. Quod quidem minime verisimile est;
nam rationem non video cur hoc uno loco tale quid
Eratosthenes monuerit, quum ex Bunsenii ratiorni-
bus sepissime id faciendi occasionem habuisset.
4— (Geterum Stammenemi I assignandos esse an-

FRAGMENTA HIST. Glt. — VOL. UU.

| nos 26 patet. Nam regis antecedentis anni 16 sunt

anni mundi 3726 —34241. Igitur Stammenis annus
primus — 3742; ultimus 3769. — XXXV. Ma-
res ortum est ex nomine dynastico Amenenthze
(II): ARa-en-ma, quod ita legi potuit, ut ra
( rex) in fine nominis poneretur : maz-ra. V. Bun-
sen. p. 295,

Regibus septem dyn. XII addendus octavus est
Ammenemes, pater Sesonchosis, cujus annos se-
decim annumeratos vidimus dynastie XI. Octo
reges recensuit etiam papyrus Turinensis, docente
Lepsio ; quamquam duo tantum postrema nomina
servata sunt. Preterea ad hanc dynastiam referenda
in serie Carnaciana nomina 23. 31. 23. 21. 20. 19.
τὸ (qua sunt dimidize tabulz ultima), atque in
tabula Abydena nómina 33-39. Etenim przeno-
mina regum in his exhibita respondere nominibus,
qui Manetho preebet, docent monumenta, in quibus
utrumque nomen simul expressum est. Ceterum ante
Lepsium et Bunsenium vulgo statuebatur nomina
ista tabule Abydenz non esse dynastie duodeci-
mnz , sed decime sexta et septims , quoniam proxi-
me sequens nomen .fachmes aperte referendum
sit ad dynastiam XVIII. At comparato Manethone
et fragmento papyri Turinensis, quod Lepsius red-
integravit, serieque Carnaciana, quin rectius jam
statuatur, dubium esse vix potest, Ecce laterculos :

MANETHONIS SEBENNYT/E

— — ———

*Y4-0u40N- σας

(ΑΙ) SERREISNY
| "nung
| "[rmcs "ue] (III) amicum y
*wul-uo-9 M
|

'[sa39 αε] (TII) ss21wossg

"Boy-vqos-eu

"[som] Y πο] (I1) x3su21uosag
*19]-eupoe-n]r

Ἴεοαοε ας] (11) summary
"no3-quu-vy

[mut we] (1) xaezzwossg

| ομογεη
'[saAg ue] (1) ΠΗΚπΑπαΥ

'yq-dojus-vy

Cbbe | ΠΠ codoT)

"VAINANONON

("myuniguuo
vJoduro) tun1ojred οἱ αρ
9doounid *sourqwy imjmbog)

(AD sHmENaNY 'L
ἨἩγεσμεη "XIXXX
(1) sumauamy ο
"WuI-Uo-VU ΠΙΑΧΧΧ
πι) µανασποεας :6

noq-euos-etu "HAXXX
(ID xs93140838 '*$

'2-tqos-vd -CIAXXX
η) aumaszmy ο

Th94-qnu-tdJ ΑΧΧΧ
"t
v "AIXXX
']
vss "IIIXXX

'""Ni1GqAgV ανα

*(espaqe anprump sr)
'QU43NNSENS */
"J9qog-ey "IITAX
ΑΙ) sumaxamy *9
"njeur-ey 'xiX

'g

es "XX

*

ess. "IXX

(up) amwawamy :g
"wox-qnu-ey 'IIXX
'() wzs21083$ ο
'exiyeHd 'IXXY
(p swmaksmy ']

*24-dojes-ew "TH XX

"OYNUYO ἄν]

e €————€— —— — —Ó— r€—— €—ÓÓÓ— ————— (PI odüüü$ oai € € EE E ——a mof 1 EE Ia PU UR RR tt

"ur

'Q9513 "4fV "'OHLANVKW

y ᾿μμάομαοος *Z

8s "P1)90sog 5
ϐε 'souuvunUy 'Z
99 e9poqouoseg 'j

98 -sourououmury )

---------υὨ-ο-αε-χ------------------

PLVwpv»teitouuung

P * m ot 32

€ —— 'njouwoqog

'Piocut3
6 oquouomy

ΝΙΗΠ1 "HAdYd

€t 'j18ououmuejs 'TITXXX

9t ναυρωσπαγ *'ITXXX

CSINTHISOIVUI

'S9JO[ ΑΧΧΧ

'$:90110828 "ATXXX

FRAGMENTA. 563

Papyri numeros nominaque réstituendos Bun-
scnius p. 299 censet hunc in modum :

i. Amenemhe Ra-satep-het (D. 19a. 4m. » d
2. Sesortesen Ra-ter-ke (I.... 45 8 »
3. Amenemhe Ratnub-keu (II. 37 8 »
4. Sesortesen Ra-scha-ter (I.. το ὅ 1:6
5. Sesortesen Ra-scha-keu (11). 35 4

6. Amenemhe Ra-n-ma (111) 42a 3

7. Amenemhe Ra-ma-tu (IV... ο 3 Αα]
8. Sebeknofru........... πμ. 3 10 4

213 a. 1m. 17 d.

Quod deinde Manethonem attinet, Bunsenius
quarto regi Lamari pro ann, 8 tribuit an. 42 (quot
fere Eusebius falso haud dubie tribuit regg. 5-8),
qui proxime accedunt ad annos 43 Maris regis
Eratosth. Itaque summa annorum apud Africanum
foret 194 ( pro 160) ; quibus si addideris annos 16
Ammenemis, obtinemus an. 210, qui respondent
Papyri annis 412. Eusebii quoque annos 245 Bun-
senius l. l. explicare studuit fingendo laterculo
quodar , quem Eusepius in fonte suo ( non enim
ex Africano hzc hausta esse) repererit. Sed hec
nimis lusui propinqua, quam ut apponenda cen-
seamus.

Eratosthenis denique reges quattuor vel quinque
cum Manethonianis componit ita (p. 386) :

1. Ammenemes, , . .. ο... 1. Ammenemes I.
2. Sesortosis I.

II. [Sesortosis ec] Ammanemes 3. Ammenemes II.

|.

4. Sesortosis II.

III. Sesortosis H. . ... .... 5. ( Sesortosis ri).
6. Ammenemes III.
IV. Mares. . .. «ο «ον 7. Ammenemes IV.

8. (Sebeknofru ).

Scilicet Papyrus ille, qui quintodecimo seculo
ante zram nostram scriptus esse fertur, atque Ma-
netho, omnes ejusdem dynastiz reges, sive alter post
alterum sive álter juxta alterum regnaverint, recen-
sent, singulorumque annos in unum collectos tam-
quam summam annorum dynastie adponunt, Quam
antiquus hic mos fuerit ipsa papyri atas compro-
bat. Nec mirum igitur Manethonem res ad seriem
chronologicam revocare non potuisse. Id Erato-
stheni denique contigit. Ita fere Bunsenius p. 279,
quamquam idem alio loco statuit annos 3555 quos
Manethonis dynastiis triginta Syncellus tribuit, de
annis seriei chronologicz intelligendos esse , quippe
quam Syncellus in Manethonis libris juxta alteros
illos numeros enotatam repererit, — Ceterum plu-
res reges in dynastia XII regnasse simul , probatur
monumentis. Nam in stela Musei Parisini notatur
annus octavus , in alia annus nonus , appictis nomi-
nibus 4menemhe (1) et Sesortesen (I). Porro stela
Leidensis junctim habet annum 44? regis Sesor.
tesen (1) et annum secundum regis 4nemcnhe (11).

Ab his indiciis proficiscens Bunsenius Papyri
et Manethonianos numeros, quales ipse constituit,
ita nectere aggreditur, ut eruatur Eratosthenica
series chronolegica annorum 147. Quod quomodo

: effecerit, ex tabula quam jam appono, patebit :

$2 z- "t$.

^ a — E. a

61 MANETHONIS SEBENNYT /E
ERATOSTHENES. PAPTR. TURINENSIS. MANETHO. MONUMENTA.
ilAmmenemes Ἱ. 1|Amm.solus 1 Amm. solus. {
2 2 2 9
3 3 3 3
4 4 4 4
ki 5 5 5
6 6|Juxta Sesort. 1 Sesortosis. 1|Juxta Sesort. 1 Sesortosis. 1
;j jd. 4 9 4 4
8 3 '3 3
Una cum Una cum An. 8 τας Amen. et Ses. f. |
Sesortosi. " 4 |Sesortosi. | i
9 9 2 5 2 5|Àn. 9 »vs Amen. et Ses. I.
t0 10 3 6 3 e|
23 22 15 18 15 18
23 23 16 19 t6 19
24 24 17 20 Solus. 20
25 25 18. — 21 21
26 -]- 26 ]- 19 22 22
27 |Sesortosis I. |! Solus. 23 23
46 20 42 42
47 21| Ammenem. 1]. 1 c. Am. IJ. 42| Ammenem. 1.1 43
48 22 2 44 2 4$ |An. 44 mos Sesost. ] et 2 dat. !
49 -- 23 3 4- 45 8 45| Amenembe Il. |
$0|Sesortosis I. |! 4 Besort. Il. 1 4Sesort. 1I. --46|Amenemhe 1I et Sesortosis H
91 2 $ 2 5 2| . una memorantur. |
52 3 6 3 6 3
53 Á 7 á 7 4
68 19 22 ]- 19 22 19
69 20 23 38 20
70 ?1 24 Sesort. III. 1 24 21
71 22 25 2 25 22
84 35 4- 88 (5 -F 38 35
85 36 16 36
86 87 17 37
97 48 28 -J- 48
| Ameres. 1
98 49 29 2
103 54 34 7
104 J- 55 35 J- 8
105 | Mares. 1 Amanemhe III. 1 Lemares. 1
135 8! 81 81
Amenem. IV. 1 »| Amenem. IV. 1
136 32 2 32 2 32
143 39 c9 39 4 9 39
144 40|Sebeknefru. 1 40|Skemiophris. 1 40
145 41 2 4! 3 41
146 42 3 4? 3 4?
147 4 43 2s -J- 4 d

FRAGMENTA.

Quze vel sic intercedat inter auctores differentia
et dissensus ex ipsa tabula colligas. Accuratius de
his disputat Bunsenius, ad quem lectorem rele-
gamus,

Quod singulos hujus dynastiz reges attinet, mo-
numenta probant sub regno Sesortesis primi et
artes inprimis floruisse atque ditionem ultra fines
JEgypti per Nubiam aliasque regiones vicinas per-
tinuisse (v. Bunsen. p. 3o7.).

Sesortosis secundus est celeber ille rex quem
Graci Sesostrin dicere solent. Manetho, utpote
/Egyptius, nomine Grazcanico eatenus tantum usus
fuerit, quatenus demonstrare studuit ad huncce
dynastie duodecimz regem, non vero ad Ramsen
dynastise undevicesimz , qui haud ita multum ante
Troicum bellum vixit, referenda esse, quz de Se-
sostride apud Graecos circumferrentur. Cum Ma-
nethoniana traditione conferendus est Apollonius
Rhodius, qui in Àrgon. IV, 259 sqq. de Sesgstride,
etsi non nominato,rege , ita loquitur, ut expedi-
tiones ejus urbesque per Asiam conditas multis
seculis antiquiores esse navigatione Árgonautica in.
telligantur. Ceterum de confusione Sesostridis dy-
nastize tertiz, legislatoris, atque Nostri et Rames-
sis dynast. XIX vide Bunsen. p. 319 sqq. Ac ipse
fortasse Eratosthenes non de Manethoniano rege,
sed de eo , quem Greci noverant, Sesostride cogi-
tavit. — Quod Sesostris noster cum Osiride com-
ponitur, id ita explicandum esse videtur, ut post
Osiridem, qui omnem orbem terrarum subegit,
nullus fuerit rex JEgyptius, qui gloria bellica
eum zequaverit. Quod de statura regis affertur apud
Eusebium, quum in Africano Syncellus non le-
gisse videatur, fortasse ex Herodoto in fontem Eu-
sebii illatum est (Bunsen. p. 322). Monumenta
hujus regni admodum rara. Unum tamensuper-
est, quo populus virorum stature procerz albi-
que coloris, tamquam devictus a rege , represen-
tatur (Buns. p. 323).

Mares-Amenemes III, sive Ra-n-ma 4nemen-
the, labyrinthi exstructor, apud Manethonem au-
dit Lamares (Lampares. Lachares). Quod nomen,
Bunsenio judice, ab ipso labyrintho in regem

translatum videtur. Scilicet labyrinthus dictum |

fuerit Ramares, i, e. porta, domus Maridis , unde
evaserit deinceps Zamares. Diodoro I, 61 rex di-
citur Marus vel Marrus; idem I, 97 (coll. I, 89)
ab aliis Marum regem, ab aliis Mendem (i. e. Ame-
nemhe ) dici tradit. Apud Strabonem Epitome ha-
bet Μαΐνδης, textus noster Ἰμάνδης et Ἰσμάνδης
(cf. Bunsen. II. praefat. p. X). Corruptum Maridis
nomen etiam apud Plinium esse videtur in H. N.
XXXVI, c. 13, ubi Lyceas Naucratita labyrinthum
dixisse fertur sepulcrum Moridis, Ceterum de la-

$83.

byrintho use disserit Bunsen. p. 347-340. —
Quod de Scemiophride ( Sebeknophride , ut scri-
bendum putat Fruin.) sorore ap. Manethonem Afri-
cani legere est, errorem esse excerptorum Bunse-
nius putat.

DECIMA TERTIA DYNASTIA.

38.
SECUNDUM AFRICANUM,

Syncellus p. 61, A : Τρισχαιδεκάτη δυναστεία Atoc-
πολιτῶν βασιλέων P, οἳ ἐθασίλευσαν Évn, υνγ [ sic
cod, B; ρπδ cod. A et Goar., qui quidem numerus
ex sequente dyn. huc aberraverit ].

39.
SECUNDUM EUSESIUM.

Euseb. Chron. p. 99 : Tertia decima dynastia
Diospolitarum LX regum, qui regnarunt annis
CCCCLIII (454 Samuelis. ).

Eusebius Syncelli ad verbum eadem habet at-
que Afgcanus.

In Excerptis Barbaris loco duodecimo ponitur
potestas Bubastanorum cum annis CLIII (453? ).
Qus huc fortasse referenda est. V. Beeckh. p. 156.

Ad hanc dynastiam Bunsenius pertinere censet
Eratosthenis reges postremos.

{ο. .
ERATOSTHENES.

Syncellus Chronogr. p. 123:

XXXVI. Θηθαίων Ac! ἐθασίλευσε Σιφόας (Buns.
Σιφθᾶς), [6 xal Ἑρμῆς] υἱὸς Ἡφαίστου, ἔτη ε’.
Τοῦ δὲ κόσμου ἦν ἔτος γωπβ΄

XXXVI. (P. 147.) Θηθαίων λζ ἐθασίλευσε
Φρουορῶ (Buns. Φουορῷ) ἦτοι Νεῖλος, ἔτη &' (scr.
(). Τοῦ δὲ κόσμου ἦν ἔτος γωγωπθ’ (scr. γωγωέδ').

XXXVII. Θηθαίων λη’΄ ἐθασίλευσε Ἀμουθαρταῖος
(Buns. ΑἉμυντιμαῖος), ἔτη ΕΥ. Γοῦ δὲ χόσµου ἦν ἔτος
ew.

Σιφθᾶς, i. e. si-ptah, filius Hephzasti. Verba
6 xai Ἑρμῆς nisi glossema sunt, post υἱὸς Ἡφαίστου
ponenda, — Φουορῶ, i. e. ph-ior, 6 Neo«. — No-
men regis postremi Αμυντιμαῖος (1. e. ab mente,
Ammonis uxore, datus ),scripsit Bunsenius. Statuens
enim seriem Eratosthenicam , qualem Syncellus
dedit, pertinere usque ad tempus quo vetus 7Egy-
ptiorum regnum a Pastoribus dissolutum est, nomen
regis postremi e Josepho eruendum esse putat.
Scilicet quum de pastorum invasione loquens Ma-
netho ap. Joseph. C. Apion. dicat : ᾿Εγένετο βασ!-
λεὺς ἡμῖν Τίμαος (Τίµαιος Euseb.) ὄνομα, legi pro
his vult : ἐγένετο βασιλεὺς Ἀμυντίμαος { Ἁμεντίμαιος

966
ὄνομα. Ceterum quum Phuoro sive Nilus rex se-
cundum Manethonem et Diczarchum is sit sub quo
Troja expugnata est, ejusque antecessor sit Se-
thos (i. e. filius Thoth s. Mercurii), quem cum Si-
phoa τῷ καὶ *Eou?j apte componere licet, nescio
an Eratosthenes Sesostrin illum quem duodecimz
dynastie Manetho assignat , unum eundemque esse
statuerit cum illo Grecorum , adeoque mille fere
annorum spatium, quod sec. Manethonem inter
utrumque Sesostrin interjectum est, omnino non
agnoverit. Itaque oi τούτοις ἐφεζῆς ἄλλοι vy' βασι-
λεῖς, quos Apollodorus post antecedentes tri-
ginta octo recensuisse dicitur (Syncell. |. 1.), si
addis iis Phuorz successorem Amumarthzum , re-
spondent regibus 54, quos Eusebius numerat inde
ab initio dynastie XX usque ad finem regni JEgy-
ptiaci. Sic tempora regui Eg. propius accedunt ad
Veteris Chronici et ipsius Syncelli computos. Vel
hinc suspicio nascitur laterculum illum non Erato-
sthenis, sed monachi cujusdam J/Egyptii esse, ex
quo Panodorus, et e Panodoro Syncellus eum mu-
tuatus sit. Augetur hac suspicio iis que de Chro-
nicis Apollodori e Scymno Chio comperta habemus.
Quz ut cum Syncellianis componi possent, in Pro-
legg. ad Hist. p. XLIII eo confugi, ut Apollodo-
rum preter compendium chronologicum a Trojanis
inde tempp. incipiens, alterum opus prosa ora-
tione scripsisse statuerem. Quod ne probem etiam.
nunc, interiore Syncelhanorum testimoniorum
ratione impedior. — Bunsenio reges illi 53 ii vi-
dentur fuisse, qui per Pastorum tempora victo-
ribus tributarii in /Egypto regnaverint, eosque
respondere putat Manethonis.regibus Go dynas-
tie XIII.

DECIMA QUARTA DYNASTIA.
41.
SEC. AFRICANUM.

Syncellus p. 61, A : Τεσσαρεσκαιδεχάτη δυναστεία
Zotvà v βασιλέων ος’, ot ἐθασίλευσαν ἔτη ρπδ’.

Hac in solo cod. B leguntur. Cod. A lacunam
babet.

MANETHONIS ΡΕΒΕΝΝΥΤΑ

SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 61, C : Τεσσαρεσκαιδεχάτη δυναστεία
Ξοἴτῶν βασιλέων ος’, ot ἐθασίλευσαν ἔτη ρπδ’. dv
ἄλλῳ υπδ’.

Eusebius Chron. p. 99: Quartadecima dynastia
LXXVIregum, quiregnaruntannis CCCCLX XXIV.

Cf. Exc. Barbar. : Potestas Tanitorum ann.
CLXXXVI. Tais et Xois urbes vicinz. — Boc-
khius genuinum numerum Manethonis habet an.
184, non 484 , quamquam hunc commendat nu-
merus regum 76 (siquidem recte se habet); sed
Beckhii sententiam firmat numerus annorum quos
secundo tomo Manetho recensuisse dicitur,

PASTORUM TEMPORA. DYN. XV—XVII.

í2. 7

Josephus C. Apion. I, 14: Μανεθὼν 9" ἦν τὸ
γένος ἀνὴρ Αἰγύπτιος, τῆς Ἑλληνικῆς μετεσχηκὼς
παιδείας, ὡς δηλός ἐστι: γέγραφε γὰρ Ἑλλάδι gov
τὴν πάτριον ἵστορίαν, Éx τε τῶν ἱερῶν, ὥς φησιν αὐτὸς,
µεταφράσας xal πολλὰ τὸν Ἡρόδοτον ἐλέγχει τῶν At-
γυπτιαχῶν ὑπ' ἀγνοίας ἐψευσμένον. Λὐτὸς 03) τοίνυν
6 Μανιθὼν ἐν τῇ δευτέρα τῶν Αἰγυπτιακῶν
ταῦτα περὶ ἡμῶν Ὑράφει (παραθήσοµαι & τὴν λέξιν
αὐτοῦ , καθάπερ αὐτὸν ἐχεινον παραγαγὼν μάρτυρα)"

᾿Εγένετο βασιλεὺς ἡμῖν Τίμαος { Ἀμωυντίμαιος
Buns. ; Ἀμενέμαος Fruin., Τίμαιος, Τίμιος, Eus.)
ὄνομα: dni τούτου οὐχ o(3' ὅπως 6 θεὸς ἀντέπνευσεν, xal
παραδόξως ix τῶν πρὸς ἀνατολὴν μερῶν ἄνθρωποι τὸ
γένος ἄσημοι, χαταθαρσήσαντες ἐπὶ τὴν χώραν ἑστρά-
τευσαν, xal ῥαδίως ἁμαχητὶ ταύτην χατὰ χράτος εἷλον.
Kol τοὺς Ἀγεμονεύσαντας iv αὐτῃ χειρωσάμενοι τὸ
λοιπὸν τάς τε πόλεις ὠμῶς ἐνέπρησαν xal τὰ leo τῶν
θεῶν χατέσχαψαν πᾶσι δὲ τοῖς ἐπιχωρίοις ἐχθρότατά
πως ἐχρήσαντο, τοὺς μὲν σφάζοντες, τῶν δὲ χαὶ τὰ
τέχνα xai γυναῖχας εἷς δουλείαν ἄγοντε Πέρας δὲ
καὶ βασιλέα ἕνα ἐξ αὐτῶν ἐποίησαν, à ὄνομα ἦν
Σάλατις (Σάλτις v. 1.; Silites Eus. Arm.; ς Σαΐτης
Afr.). Καὶ οὗτος ἐν τῇ Μέμφιδι χατεγίνετο, τήν τε
ἄνω xoi χάτω Κώραν δασμολογῶν καὶ φρουρὰν ἓν τοῖς
ἐπιτηδειοτάτοις χαταλείπων τόποι. Μάλιστα δὲ xoi
τὰ πρὸς ἀνατολὴν ἠσφαλίσατο µέρη, προορώμενος Ἄσ-

42.

Manetho genere fuit /Egyptius, vir Greccam eruditio-
nem assequutus, uti ex eo intelligitur, quod Grece pa«
triam historiam scripserit, eam, ut ipse profitetur, e sa-
cris interpretatus libris; qui etiam Herodotum in multis
convincit de rebus /Egyptiacis per ignorantiam mentitum.
llle certe Manetho historiarum JEgyptiarum secundo ita de
Dobis scribit ( ejus quippe verba proferre libet, ut qui ipsum
yro teste producam ).

« Rex erat ,Timaus ( Amyntimaus ?) cujus tempore,

i quum nobis Deus nescio quo pacto esset iratior, ex partibus

bomines ignobili genere, audacia sumpta repentinum banc in
regionem impetum fecerunt , eamque facile ac sine pugna
subegerunt : atque principibus ejus in suam potestatem re-
daclis, de cetero et civitates crudeliter iucenderunt, et
deorum templa everterunt; porroque in omnes indigenas
inimicissime se gesserunt, alios quidem perimentes, aliorum
vero et liberos et conjuges in servitutem agentes. Tandem
vero unum ex illis regem erearunt, cui nomen Salatis.
Atque hic in Mempbide versabatur, provinciam superiorem
et inferiorem tributariam faciens , preesidiaque in locis op-

FRAGMENTA.

συρίων, τότε μεῖζον ἰσχυόντων, ἐσομένην ἐπιθυμίαν
τῆς αὐτῆς βασιλείας ἐφόδου. Εὐρὼν δὲ ἐν νομῷ τῷ
Σεθροΐτη (libri Σαΐτη. Eus. Arm. Methraite) πό-
λιν ἐπικαιροτάτην, χειµένην μὲν πρὸς ἀνατολὴν τοῦ
Ἠουθαστίτου ποταμοῦ, καλουμένην δ' ἀπὸ τῆς ἁρ-
χαίας θεολογίας Αὔαριν ( Ἄθαριν v. 1. ), ταύτην ἔκτισέ
τε xal τοῖς τείχεσιν ὀχυρωτάτην ἐποίησεν, ἐνοιχίσας
αὐτῇ καὶ πλῆθος ὁπλιτῶν εἰς εἴχοσι xal τέσσαρας µυ-
ριάδας ἀνδρῶν πρὸς φυλαχήν. ᾿Ενθάδε κατὰ θέρειαν
ζρχετο, τὰ μὲν σιτομετρῶν xai µισθοφορίαν παρεχό-
µενος, τὰ δὲ xal ταῖς ἐξοπλισίαις πρὸς Φόθον τῶν ἔξω-
ϐεν ἐπιμελῶς γυµνάζων. Ἄρξας 6 ἐννεαχαίδεχα ( 15
Eus. ) ἔτη τὸν βίον ἐτελεύτησεν. ἨΜετὰ τοῦτον δὲ ἔτε--
po« ἐθασίλευσε τέσσαρα xal τετταράχοντα (43 Eus.
A.) £o, καλούμενος Β ηών (Banon Eus. A.; Βνῶν
Man. Afric, et Eus.). Μεθ᾽ ὃν ἄλλος Ἁπαχνὰς, ἓξ
xai τριάκοντα ἕτη xal μΏνας ἑπτά. Ἔπειτα δὲ xal
ΆἍπωφις ( Mphosis Eus. A. Ἄφωθις; Afr. d. 15;
Ἄφωφις Eus. d. 17. ) ἓν xal ἐξήχοντα, καὶ 'Iavv&q
( sic codd. 2; vgo Ἰανίας; Eus. A : 4παπ, Afric.
Σταάν ) πεντήχοντα xal μΏνα ἕνα. ᾿Επὶ πᾶσι δὲ xad
Ἄσσης (sic. Buns.; Ἄσαις vgo ; 4ses vet. interpr. ;
Assethus Eus. À.; Ἄρχλης Afr. et Eus. d. 15.) ἐννέα
xal τεσσαράχοντα xal μΏνας δύο. Καὶ οὗτοι μὲν ἓξ
ἐν αὖτοις ἐγενήθησαν πρῶτοι ἄρχοντες, πολεμοῦντες
ἀεὶ xal ποθοῦντες μᾶλλον τῆς Αἰγύπτου ἐξᾶραι τὴν
ίζαν. »

« Ἐχαλεῖτο δὲ τὸ σύμπαν αὐτῶν ἔθνος ΥΚΣΩΣ,
(Aycusos Eus. A.) , τοῦτο δέ ἐστι βασιλεῖς ποιμένες"
τὸ γὰρ "YK xa0' ἱερὰν γλῶσσαν βασιλέα σηµαίνει,
τὸ δὲ ΣΩΣ ποιµήν ἐστι xal ποιμένες χατὰ τὴν κοινην

967

διάλεχτον, xal οὕτω συντιθέµενον γίνεται “ΥΚΣΩΣ. »
Τινὲς δὲ λέγουσιν αὐτοὺς Ἄραθας εἶναι. "Ev δ᾽ ἄλλω
ἀντιγράφῳ, o) βασιλεις σηµαίνεσθαι διὰ τῆς τοῦ
"YK (usos Eus. A.) προσηγορίας, ἀλλὰ τοὐναντίον
αἰχμαλώτους δηλοῦσθαι ποιμένας" τὸ γὰρ "Y K πάλιν
Αἰγυπτιστὶ καὶ τὸ “ΑΚ δασυνόµενον αἰχμαλώτους
ῥητῶς µηνύει. Καὶ τοῦτο μᾶλλον πιθανώτερόν uot
φαίνεται χαὶ παλαιᾶς ἱστορίας ἐχόμενον.

Τούτους δὲ τοὺς πραχατωνοµασµένους βασιλέας τοὺς
τῶν ποιμένων καλουµένων xat τοὺς ἐξ αὐτῶν γενοµέ-
νους κρατῆσαι τῆς Αἰγύπτου φησὶν ἔτη πρὸς τοῖς πεν-
ταχοσίοις Évósxa. ἡΜετὰ ταῦτα δὲ τῶν ἐκ τῆς
Θηθαΐδος xai τῆς ἄλλης Αἰγύπτου βασιλέων γενέσθαι
φησὶν ἐπὶ τοὺς ποιμένας ἐπανάστασιν, xal πόλεμον
αὐτοῖς συρραγῆναι µέγαν xal πολυχρόνιον. ᾿Επὶ δὲ
βασιλέως, ᾧ ὄνομα εἶναι Μισφραγμούθωσις ( sic
Eus, Arm. et Sync. p. 103 D; libri h. 1. et infra
Ἀλισφραγμούθωσις), ἠττωμένους φησὶ τοὺς ποιμένας
ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐκ μὲν τῆς ἄλλης Ἀἰγύπτου πάσης ἐχπεσεῖν,
καταχλειαθΏναι δ εἷς τόπον, ἀρουρῶν ἔχοντα µυρίων
(χιλίων conj. Buns. ) τὴν περίµετρον. Αὔὕαριν ὄνομα
τῷ τόπῳ. Τοῦτον φησὶν ὅ Μανεθὼν ἅπαντα τείχει
τε µεγάλῳ xal ἰσχυρῷ περιθαλεῖν τοὺς ποιμένας,
ὅπως τήν τε χτῆσιν ἅπασαν ἔχωσιν ἐν ὀχυρῷ καὶ τὸν
λείαν τὴν ἑαυτῶν. Τὸν δὲ Μισφραγμουθώσεως υἱὸν
Θούθμωσιν (sic Eus. A; vgo Θούμμωσιν) ἐπιχει-
ρῆσαι μὲν αὐτοὺς διὰ πολιορχίας ἔλεῖν κατὰ χράτος,
ὀκτὼ xal τεσσαράχοντα µυριάσι προσεδρεύσαντα τοῖς
τείχεσιν * ἐπεὶ δὲ τῆς πολιορχίας ἀπέγνω, ποιῄσασθαι
συµθάσεις, ἵνα τὴν Αἴγυπτον ἐχλιπόντες ὅποι βούλονται
πάντες ἀθλαθεῖς ἀπέλθωσι. — Toug δὲ ἐπὶ ταῖς όµολο-

portunissimis relinquens. Maxime vero partes munivit
orientales, prospiciens Assyriis, tunc aliis potentioribus,
futuram cupiditatem invadendi illud ipsum regnum. Quum
autem nactus esset in Sethroite nomo civitatem opportunis-
simam ad orientem fluvii Bubastitee sitam , que ex antiquae
theologie traditione Auaris appellabatur, et incolis frequen-
tavit eam et muris firmissimis communivit , postquam illio
collocaverat ad custodiam tisque ad οσχα, millia virorum. Illuc
veniebat estatis tempore, tam ut frumenta meteret et con-
ductitiis mercedem solveret, quam ut armatos ad terrorem
exiraneorum diligenter exerceret.
annis xix, vitam finivit. Post hunc etiam regnavit alter
annis xLiv, Beon nomine. Post quem alius Apachnas no-
mine, annis xxxvi et mensibus vr. Dein etiam Apophis
LXI, et Jannas annis L et mense uno. Post omnes autem
Asses annis xtix et mensibus i. Et isti quidem sex inter eos
fuere primi principes , bellum semper gerentes (regionem
assidue vexantes sec. Eus. Arm.), et maxime Egyptum
radicitus exstinguere cupientes. »

« Vocabatur autem gens universa Hvcsos, id est reges pa-
stores : Hvc enim in sacra lingua regem sonat, Sos vero
pastorem et pastores secundum dialectum communem,
unde vox composita Hvcsos. » Sunt autem qui Arabas illos
exstitisse dicunt. In alio autem exemplari nomine illo
Hvcsos non reges significari, sed e contrario, captivos pa-

Quum autem regnasset .

stores indicari. Hyvc enim iterum JEgyptiaca lingua, et
Hac cum aspiratione, captivos proprie nominatimque signi-
ficat. Alque id mihi verisimilius videtur et magis cun:
antiqua historia consentiens.

Predictos autem reges pastorum nomine appellatos,
illerumque posteros /Egyptum in sua potestate habuisse
dicit annis x1 supra quingentos, Tum vero susceptam ad-
versus pastores ἃ Thebaidis ac relique /Egypti reyibus
expeditionem , bellumque grave ac diuturnum inter ipsos
conllatum fuisse. Sub rege aotem cui Misphragmuthosis
nomen erat, debellatos pastores illos, ac reliqua JEgypto
pulsos , unum in locum inclusos esse tradit , cujus ambitus
decem jugerum millia contineret. Auaris locus ille dice-
batur. Hunc Manetho dicit universum a pastoribus ingenti
validoque muro septum ac munitum, ut qnicquid sibi for-
tunarum esset ac preedee , id omne tutum ac securum ha-
bere possent. At vero Misphragmuthoseos fillum Thuthmo-
sin cccc.xxx millium hominum exercitu muros obsedisse,
alque ipsos per vim expugnare conatum illum quidem,
sed , obsidionis exitu desperato , cum iisdem ea conditione
pepigiese, ut, Agypto relicta, omnes quocunque vellent
sine ullo suo detrimento commigrarent. Eos igitur cum
universis familiis atque omni possessione sua (cum armen-
Lis et familiis omnique re sua, Eus. Arm.), uti per ictum
fadus poterant, haud pauciores οσχι, millibus ab .£gypto

$68

γίαις πανοικεσία μετὰ τῶν χνήσοων (χτήνεων em.
Buns. ) οὐχ ἑλάττους μυριάδων ὄντας εἴχοσι xal τεσσά-
θων ἀπὸ τῆς Αἰγύπτου τὴν ἔρημον si; Συρίαν ὅδοιπο-
ρῆσαι. Φοθουμένους δὲ τὴν Ἀσσυρίων δυναστείαν (τότε
Υὰρ ἐχείνους τῆς Ἀσίας χρατεῖν), ἐν «Tj νῦν Ἰουδαίᾳ
καλουµένῃ πόλιν οἰκοδομησαμένους τοσαύταις μυριάσιν
ἀνθρώπων ἀρχέσουσαν, Ἱεροσόλυμα ταύτην ὀνομάσαι.

Ἐν ἄλλῃ δέτινι βίθλῳ τῶν Αἰγυπτιακῶν
Μανεθὼν τοῦτό φησιν ἔθνος τοὺς χαλουµένους ποιμένας
αἰχμαλώτους ἐν ταῖς ἱεραῖς αὐτῶν βίθλοις γεγράφθαιε,
λέγων ὀρθῶς. Καὶ γὰρ τοῖς ἀνωτάτω προγόνοις ἡμῶν
τὸ ποιµαίνειν πάτριον ἦν καὶ νομαδιχὸν ἔχοντες τὸν
βίον οὕτως ἐκαλοῦντο ποιµένες., Αἰχμάλωτοί το πάλιν
οὐχ ἁλόγως ὑπὸ τῶν Αἰγυπτίων ἀνεγράφησαν, ἐποιδή-
περ ὃ πρόγονος ἡμῶν Ιώσηπος ἑαυτὸν ἔφη πρὸς τὸν
βασιλέα τῶν Αἰγυπτίων αἰχμάλωτον εἶναι, καὶ τοὺς
ἀδελφοὺς εἰς τὴν Αἴγυπτον ὕστερον µετεπέμφατοᾳ τοῦ
βασιλέως ἐπιτρέψαντος. "AX περὶ μὲν τούτων κτλ.
(vide fr. 5o).

Eadem ex losepho exscripsit Euseb. Chron.
Arm. I, c. a1 et Prep. Ev. X, 13. — Verba ἐν ἄλλη
δέ τινι βίθλῳ τῶν Αἰγυπτιαχῶν, Bunsenius p. 45 ita
intelligit, ut Manethonem statuat, non modo in
secundo JEg. libro, sed data occasione etiam in
primo vel tertio de his locutus sit, Quod non pru-
bandum. Nam quum eadem jam dixerat Josephus
legi ἐν ἄλλῳ ἀντιγράφῳ, monente Beeckhio p. 120,
frustra obloquente Fruino, aperte eodem modo
verba ἐν ἄλλῃ τινὶ βίθλῳ intelligenda sunt de alio
quodam Manethonis ZEgyptiacorum exemplari.
Hanc vero a Judeo quodam interpolatam esse res
ipsa, quam affert Josephus , suadere videtur.

DYNASTIA DECIMA QUINTA.

43.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 61,A:

Πεντεχαιδεχάτη δυναστεία ποιμένων.

"Heavy δὲ Φοίνιχες ξένοι βασιλεῖς ς’, οἳ χαὶ Μέμ-
φιν εἶλον, of xal dv τῷ Σεθροΐτη νομῷ πόλιν ἔκτισαν,
ἀφ᾿ ἧς ρμώμενοι Αἰγυπτίους ἐχειρώσαντο. Ὃν πρῶτος
Σαΐτης ἐθασίλευσεν ἕτη ιθ’, ἀφ᾿ οὗ xal ὁ Σαΐτης
γοµ.ος. |

P' Ὦν ὧν (Βήων m. Βνῶν Goar.) ἔτη u$.

Y Παχνὰν (Παχνᾶν G., Ἀπαχνᾶς m.) ἔτη Cat.

δ Σταὰν ἔτην,

per solitudinem in Syriam tetendisse. Quod autem sibi
ab Assyriorum principatu metuerent ( tum enim illos Asiam
tenuisse), in ea quam hodie Judzam appellamus regione
urbem aedificasse , quee tot bominum millia caperet, ean-
demque Hierosolyma nominasse. In alio vero quodam
rerum /Egyptiarum exemplari Manetho dicit , hanc gentem
pastores appellatam, captivos in sacris suorum libris ha-

MANETHONIS SEBENNYT.E

€ Ἄρχλης ἔτη uf,
ς Ἄφοθις (Ἄφωφις m.) ἔτη Ea".
Ὁμοῦ ἔτη cxó'.
Cf. Excerpt. Barb. : Potestas Sebennitorum ann.
224 (284?).
44.

SEC. EUSEBIUM.
Idem. p. 61, D : Πεντεχαιδεχάτη δυναστεία Διος-

πολιτῶν βασιλέων, ot ἐθασίλευσαν ἔτη cv.
Euseb. Chron. p. 99 : Quintadecima dynastia

| Diospolitarum regum, qui regnarunt annis CCL.

DECIMA SEXTA DYNASTIA.
45.
SEC. AFRICANUM.

S yncell. p. 61, C : Ἐκχαιδεχάτη δµναστεία ποιµέ-
νες ἄλλοι βασιλεῖς A6'- ἐδασίλευσαν ἕτη eu.
Cf. Exc. Barb. : Potestas Memphitarum an. 318
(518?)
46.
SEC. EUSEBIUM.

Idem. p. 61, D : Ἐχχαιδεχάτη δυναστεία Θηδαϊοι
βασιλεῖς e' (1. η}, ot xal ἐδασίλευσαν ἔτη p {’.
Euseb. Chron. p. 99 : Sexta decima dynastia
Thebeorum F regum, qui regnarunt annis € XC.
Hi anni 190 respondent in Canone Eusebii annis
Abrahami 1—1:9o. Hoc mirum videri possit, ut
putes ipsum Eusebium rem ita adornasse, Neque
id pernegaverim ; sin quid mutaverit, fecisse id de-
bet in una dynastiarum sequentium (in dyn.XIX 2).
Nostra bene se habet , nisi quod pro quinque (:')
regibus, jubente Beeckhio p. 229 sq., reponendi
sunt octo (η΄). Ita enim vetus Chronicon, quod
tum de hac dynastia tum de sequentibus duobus
cum Eusebio consentit. Unde tamen minime con-
sequitur alterum hausisse ex altero, Subesse enim
his eam Manethonis recensionem, qua usus est
Panodorus, quanique éx eo novit Syncellus, coar-
guit Syncellianus regum laterculus in quo Pastori-
bus dynastie XVII pramittuntur reges octo ( hi
P. 101, C et p. 103, C) :
|. t 'Ῥαμεσὶς. . . an. 35
9. ιθ "Paueesopevk. ...... . 16
3. x Οὐσιμάρης ........ . 3I

9 φ ο 9 * 9 e

beri; idque recte. Nam antiquis progenitoribus nostris
patrium erat greges pascere : et pascualem agentes vitam,
inde pastores vocabantur. Rursusque capüvi non temere
in /£gyptiorum libris dicti sunt , quoniam progenitor poster
Josephus dixit ad &gyptiorum regem, se captivum esse,
ef postea fratres in Egyptum evocavit regis permissu.

FRAGMENTA,

4. xa! 'Ῥαμεσσήσέως. . . . ο» ο « . an. 94
δ. χθ Ῥαμεσσαμένω.. . .. «ο. 9 19
e. xy' ᾿Ῥαμεσση ᾿Ιουθασσῆ. ^... . 39
7. x 'Ῥαμεσση Οὐάφρο. . . . . . 99

s.xt Κόγχαρί. .... «ο. «ο. 5

190

Itaque quum idem numerus regum eundem etiam
atque Vet. Chronicon annorum numerum exhibeat,
id quod primus vidit Boeckhius, patet immerito a
plurimis incusari Eusebium , quasi suopte ingenio
hanc dynastiam effinxisset. Aliud argumentum,
quo fidem Eusebii tueretur, Boeckhius petivit ex Eus.
Arm. ed. Zorab. serie regum Argivorum, ubi hec:
Regnante Amesse secundo, rege & gyptiorum, anno
CLXI dynastice «ΧΕΙ in Mrgivos regnat «ἄγρο».
Idem ad finem laterculi repetitur. Igitur bene
novit Eusebius nomina regum hujus dynastiz; nam
a4 messes ille haud dubie est Ramesses Syncelli, ex

cujus numeris annus dynastie 16: foret annus.

quintus Jlamessis Uaphru. — Suboritur tamen
dubitatio. Nempe in Maji versione , quam Beeckhius
non consuluisse videtur, locns laudatus ita se ha-
bet : Hegnante secundo jJEgyptiorum 4masi in
sextadecima dynastia anno CLXI imperavit 4r-
givis Inachus, Nihili hec facerem, quum altera
versio multo accuratius Armeniaca reddere soleat ,
nisi Amasis vel Amosis dyn. XVIII rex sz pius apud
Ecclesiz Patres tamquam is nominaretur qui Moy-
sis et Inachi temporibus regnaverit (Tatian. Or.
adv. Gr. et African. ap. Euseb. P. E. X, 11, p. 494;
Clem. Alex. Strom, I, 21, p. 138, 33. V. Apion,
fr. 3. Beeckh. 1. 1. 194). Secundus vero Amosis
dici potuit, si primus rex dyn. XVIII intelligen-
dus est, quod avum ejusdem nominis habuit ; pro-
babilius tamen cogitaveritauctor de septimo rege
dyn. XVIII, quem sepissime cum primo confu-
sum ab Ecclesiasticis esse constat. Jam quum in
Gracis Eusebii hzc non legantur, in Canone autem
Eusebii Inachus notetur ad annum Abrah. 161,
plurimi vero Inachum cum Amosi rege dyn. XVIII
componant : suspicio oriri possit glossam illam non
ab Eusebio profectam, sed ab alio quodam di-
versa plane in unum conjungente'esse adscriptam.
Verum bene sentio nihil his dirimi. Ipse Majus

Amessis nomen cum notissimo isto Amasi vel Amosi

permutaverit; et firma steterit sententia Beeckhiana.
— Jam quum Eusebius ad an. Abrah. 161 (1855
a. Chr.) de regum Argivorum temporibus Casto-
rem laudet, primus vero Inachi annus ex Castoris
computo non cadat in annum 1855, sed in an.
1276 vel 1724 (v. Castor. fr. 11); nec aliunde
appareat ratio, cur in annum 1855 potissimum Ar-
givorum initia ponantur; suspiceris ipsum Casto-
xem (quem /Egyptiaca scripsisse fragmenta arguunt)

$69

Inachi annum primum composuisse curh anno 161
dyn. XVI, idque Eusebium ad suum de dynastiis
JEgyptiis computum transtulisse. Ex computo Vet,
Chronici an. 1776 a. C. caderet in dynastiam XVII
( 1851— 1749), quum dynastia , XVI pertineat ad
annos 3041— 1852. Hsc igitur multo minus qua-
drant, Mirum tamen est zram Trojanam, qua Ve-
teris Chronici numeris subest , eandem plane esse
atque Castoris (1208 a. Chr. ), quamvis serioris
xvi scriptores Alexandrinos et Judaeos et Chri-
stianos quantum novi ad unum omnes Eratosthe-
nica zra uti videamus. Quare nescio an non etiam
in reliquis Castorei computus vestigia subsint,
Permittas conjecturam. Consentaneum est preter
Eratosthenem etiam alios exstitisse, qui seriem
chronologicam per Pastorum tempora nonnisi sec.
dynastias principum JEgyptiorum constituerint,
pastorum nominibus annisque aut omissis plane aut
juxta positis. Sic fecisse etiam eum conjicio ex quo
fluxit computus Chronici Veteris. Ejiciamus igitur,
quam unam intulit Judaeus , Pastorum. dynastiam
XVII annorum 103. Quo admisso, annus primus
dynastie XVI non amplius est 2041, sed 1938 a.
Chr. Igitur annus 161 dyn. XVI , qui primus fuisse
Inachi dicitur, est 1778. Nos ex Castore supputa-
mus an. 1776. Differentia vix premenda. — Porro
Inachidis Castor tribuit annos 380, qui accuratius
revocandi sunt ad annos 378 (65x63 ). Sequuntur
deinde Danaidz. Danaum vero sec. Manethonem
Josephi JEgypto ejecit Sethos sive frater /Egyptus,
primus rex dynastie XIX. Jam Chronici Vet. auctor
et Eusebius dynastie XVIII tribuuntannos 348, qui
juncti triginta annispostremis dynastiz antecedentis
(161-190) summam efficiunt annorum 378 , qui-
bus regnasse Inachidas Castor statuit, Ipse Euse-
bius ita statuere non potuit, quum interpositam
habeat Pastorum dynastiam cum annis 103. Quare
Danaum fàcit regem decimum quartum dynastiz
XVIII. Cf. infra ad dyn. XVIII.

DECIMA SEPTIMA DYNASTIA.

47.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 61, C : Ἑπτακαιδεκάτη δυναστεία ποι-
µένες ἄλλοι βασιλεῖς μΥ΄ xal Θηδαϊοι (4] Διοσπολῖται
uY.
ous: ol ποιμένες χαὶ ol. Θηθαῖοι ἐθασίλευσαν ἔτη
pa.

Bunsen. : « Hzc corrupta esse nemo dubitabit,
nisi qui Manethonjana esse putaverit, quia absurda
sint. Locum sic fere restituendum esse in libro ter-
tio docebimus :

Ἑ πταχαιδεχάτη δυναστεία. Π]οιμένες ἄλλοι 8ασι-

$70

λεῖς ε’, ἐθασίλευσαν ἔτη pva'. Ὁμοῦ of ποµένες βασιλεῖς
μΥ (43226-4-32a-1-5) χαὶ Θηθαῖοι Διοσπολῖται νΥ
(n3). Ὁμοῦ ol ποιωένες καὶ οἱ Θηθαῖοι 4c (96). Qui nu-
merus regum 96 hinc in epilugum migravit. » Cf.
Idem III, p. ao. At hoc ludere est. Ànte v, Διοσ-
πολῖται inserui 7j. Fruin conjecit : ἄλλοι βασιλεῖς
ἕτη μΥ xot àv τῇ θηθαῖΐδι Διοσπ.

48.
. SEC. EUSEBIUM.

Syncell. p. 61, D : Ἑπταχαιδεχάτη δυναστεία ποι-
µένες ἦσαν ἀδελφοὶ (ἀλλόφυλοι Movers. PAaeniz. p. 35]
Φοίνικες ξένοι βασιλεῖς, ot xal Μέμφιν εἷλον,

ὃν πρῶτος Σα της ἐθασίλευσεν ἔτη d, do' οὗ καὶ
6 Σαΐτης νομὸς ἐχλήθη, ot καὶ ἐν τῷ Σεθροΐτη ( Σαι-
θροῖτη cod. B, Σεθρωΐτῃ sch. Plat. p. 424 Bekk.)
νομῷ πόλιν ἔκτισαν, ἀφ᾿ ἧς ὁρμώμενοι Αἰγυπτίους ἔχει-
ρώσαντο.

β’ Βνῶν (Βηὸν m.) ἔτη v' (μγ Goar.).

[Y ] Ἄφωφις ἔτη ιδ’.

Μεθ óv Ἄρχλης £e Y.

Ὁμο ἔτη ρ)’.

Κατὰ τούτους Αἰγυπτίων βασιλεὺς (βασιλεῦσαι eonj.
Boeckh. p. 330) Ἰωσὴφ δείχνυται.

Aphophis in Chronico Arm. non tertius est rex
sed quartus. Sic etiam schol, Platonis et ipse Syn-
cellus p. 69, C : Τέταρτον καὶ τελευταῖον τῆς d; δυ-
ναστείας Ἄφωφιν Εὐσέθιος παρέθετο. Accedit quod
litera y' abest in cod. A. Quare n. l. error est li-
brariorum. Cf. Beckh. p. 331.

Euseb. Chron. p. 99 sq : Decima septima dyna-
stia Pastorum, qui frutres erant Phaenices exterique
reges , et Memphin occuparunt, Ex Áis primus Sai-
tes imperavit annis XIX, a quo Saitarum quoque
ΛΙΟΠΊΟΣ nomen traxit, Iidem in Sethroite nomo ur-
bem condiderunt , unde incursione facta /Egyptios
perdomuerunt,

Secundus Benon (4non, margo), annis XL.

Djeinde Archles, annis X X X.

Aphophis annis XIV. |

Summa annorum CIII. Horum «etate regnavisse
in /Egypto Josephus videtur.

In Vetere Chronico respondent : Μεμφιτῶν γενεαὶ
9 ἔτη py. Syncellus quoque p. 103, D hanc Eus.
dynastiam in animo habuit : xal διεδέξαντο T avt cat
βασιλεῖς δ’, ot καὶ ἐθασίλευσαν σνδ’ (deb. σνθ’). Nu-
merus σνδ temere adjungitur, quum is pertineat
ad septem reges, quos ipse recenset. V. Boeckh,
p. 232. In Canone 17"* dynastiw assignantur an.
Abrah. 191-293.

Ceterum Syncellus p. 62, A subjicithec : Σηµειω-
τέον πῶς ὁ Εὐσέθιος πρὸς τὸν οἰχεῖον σχοπὸν τοὺς τῆς
πεντεκαιδεκάτης δυναστείας παρὰ τῷ Ἀφρικανῷ φερο-

MANETHONIS ΡΕΒΕΝΝΥΤΑ

µένους χατὰ τὴν d δυναστείαν γεγονέναι λέχει. "Exil
γἁρπᾶσι συμπεφώνηται ὅτι ἐπὶ Ἀφώφεως ρξεν "Iw
τῆς Αἰγύπτου, μὴ ἔχων ὁπωσοῦν ἐπὶ ἄλλου τινὸς αὐτὸν
παραθέσθαι, µετήγαγε τὸν Ἄφωφιν ἀπὸ τῆς t ὄυνα--
στείας εἷς τὴν V; , χολοβώσας τὰ ἕτη αὐτοῦ ξα΄ ὑπάρ-
χοντα elc λ’, τὰ δὲ τῆς ὅλης δυναστείας ova ϱΥ xapa-
θεὶς, xal ἀντὶ τῶν ἓξ βασιλέων δ’ μόνους. Quae ne cre-
damus, vel sequens fragmentum impedit.

49.

Schol. Platon. p. 424 Bekk. : Σαϊτικός] Ἐκ τῶν
Μανεθὼ Αἰγυπτιαχῶν. Exvaxaibexéry δυναστεία ἦσαν
ἀδελφοὶ Φοίνυιες ξένοι βασιλεῖς, ot xal Μέμφιν εἷλον,
ὧν πρῶτος Σαΐτης ἐδασίλευσεν ἔτη d, do οὗ καὶ
ὁ Σαΐτης νομὸς ἐχλήθη; ot καὶ ἐν τῷ Σεθρωΐτῃ (sic) νομῷ
πόλιν ἔχτισαν, ἀφ᾿ fc ὁρμώμενοι Αἰγυπτίους ἐχειρώ-
σαντο. Δεύτερος αὐτῶν Β νῶ vita µ., τρίτος Ἀρχάρης
(scr. Ἄρχλης) ἔτη λ’, τέταρτος A oe gie ἕτη ιδ. Ὁμοῦ
ϱΥ. Ὁ δὲ Σαΐτης προσέθηχε τῷ μηνὶ ὥρας :6’, ὣς εἶναι
ἡμερῶνλ’, καὶ τῷ ἐνιαυτῷ ἡμέρας ς΄ (£) , xal γέγονε
ἡμερῶν τζά.

Vides scholiastam eadem plane afferre quz Eu-
sebium et preterea addere aliud quoddam quod
Eusebius non habet. Igitur nihil finxit Eusebius, sed
ex eadem hausit recensione dynastiarum Manetho-
nianarum , quam scholiasta adhibuit. Eandem ante
oculos habuit Panodorus, e equo Syncellus suam
regum seriem affert; nam vidimus dynastiam deci-
mam sextam Eusebii et Syncelli eodem modo esse
adornatam. Verum in dyn. XVII Panodorus reli-
quit Manethonem suum, alia ex Manethone Josephi,
alia nescimus unde assumens. Panodorum excerpsit
Syncellus; Josephum non legit; si de Manethone
loquitur, intelligendus est Panodoreus, non vero
Africani vel Josephi; etsi ipse Syncellus ne suspi-
catus quidem esse videtur, hunc Panodori Mane-
thonem plane diversum esse ab eo quem Africanus
sequitur. Tam plena sunt omnia confusionis.

Syncellus p. 104, postquam dixerat se de Pa-
storumn temporibus malle Josephum sequi quam
Manethonem (nescit vel non reputat Josephum
quoque sua e Manethone depromere), regum
nomina recenset hzc :

L xg Σιλίτης ἕτη i πρῶτος sv e (0) της d,

δυναστείας παρὰ Μανεθῷ. . . «« . «ε.ο 19
3. x; Βαίων Im µδ. ..... .. “
3. x Ἀπαχνᾶς ἔτη λς. .....« « 36
4. x0 Ἄφωφις ἔτη 09... 2... 8l
δ. λ Σέθως ἔτη v... ...... 50
6. a! Kápwcémx0........ 39

κατὰ δὲ τὸν Μανεθῶ ἕτη µδ’
7. λθ Ἀσῦ ἔτηχ. .. . . e. 030
259

Οὗτος προσέθηκε τῶν ἐνιαυτῶν τὰς ε’ ἐπαχομένας

FRAGMENTA.

x«i ἐπὶ αὐτοῦ, ὥς φασιν, ἐχρήματισεν τζε΄ ἡμερῶν
6 Αἰγυπτιαχὸς ἐνιαυτὸς τξ µόνον ἡμερῦν πρὸ τούτου
µετρούµενος. "Emi αὐτοῦ 6 µόσχος θεοποιηθεὶς Ἆπις
ἐχκλήθη.

Summa annorum est Josephiana. Pro Josephi rege

PHARAONES.

$71

sexto (4£ssi) annorum 49, duos reges ponit Panodo-
rus annorum 29 et 1Ο. Kertonem Josephus omnino
non nominat ; videtur idem nomen esse atque 4;-
chles ap. Africanum. In postremis Syncelli iterum
agnoscimus Manethonem schol. Platonis.

HYKSOS.

θα. — n À—————

AFRICAN, ET EUSEB. JesEpnus.

DYNASTIA XIII.
| «0. Diospolit. an. 453
DYNASTIA XIV.
76. Xoitz. an.

L Regnànte Timao in JEgy-
ptum invadunt , terram
populantur, regestribu-
tarios sibi reddunt.

184

]l. PASTORES REGES SEX.
(484)

1. Salatis,-
2. Beon.

8. Aphachnas.
4. Apophis.
5. Jannas. |
6. As8iS. 2

19 à » m.

259 a. 10 m.

Hj. Reges recensiti et po-
steri eorum in Egypto
regnarunt an. 511.

IV. Bellum diuturnum prin-

cipum /Egyptiorum οἱ
Pastorum.

V. Pastores Egypto exce-
dunt temporibus dyn.
XVIIl, sub rege Tu-
thmosi.

Dynastis XV Africanus tribuit annos 284; Jo-
sephus iisdem regibus nonnisi 360 annos dedit,
idque rectius se habere statuit Bunsen. (III p. 16).
Apud Africanum vel ejus auctorem annos regis
tertii omissos esse vel excidisse putat : hinc factum
esse , ut anni regum quarti, quinti et sexti loco suo
moti tribuerentur regibus tertio, quarto et quinto.
Jam quum itasexto regi apud Africanum annorum
numerus non relinqueretur, unum ex snperioribus
numeris repetitum et postremo regi attributum
esse. Quz ratio num probabilis sit tu videas. Ego
vix mihi persuaserim , quum Africanus etiam in
reliqua dynastiarum pastorum adornatione a Jo-
sepho recedat, in decima quinta autem non modo
gumeros alios exhibeat, sed ctiam aliam regum

. Pastores.

32. Pastores. 'an. 518

43. Pastores.
43. Theb:ei.

(Sequitur dyn. XVIII,

AFRICANUS. ΕΟΘΕΒΙΟΒ. PANODORUS.

DYNASTIA XV. DYNASTIA XV.

an. 284

. Saites. 19
. Bnon. 44
. Pachnan.

. Staan.

. Archles.

. Aphobis.

Reges Diospolitze. an.

DYNASTIA XVI. DYNASTIA XVI.

& (8) Thebeei.

DYNASTIA XVII. DYNASTIA XVII.

Pastores.

151

1. Saites.
2. Bnon.
3. Archles.

cujus rex sextus Me- .
&. Aphophis.

phramuthosis , septi-
mus Tuthmosis.)

seriem : nam Apophis Africano est rex sextus , Jo-

. sepho et Syncello sive Panodoro quartus est. At-

que hoc quidem ita comparatum, ut Africanus
genuina, reliqui accommodata ad Judaicam chro-
nologiam exhibere videantur. Certe sec. Syncellum
(p. 107, C) Josephus ἐπὶ τῆς ἀρχῆς Αἰγύπτου ἀναθι-
θάζεται anno. Apophis regis decimo septimo. Hinc
vero usque ad Exitum Judzi chronologi exputant
annos 214, eundemque computum Syncelliana re-
gum JEgyptiorum series praebet. Quare suspicari
licet hunc in finem locum Apophi a Manethone as-
signatum a Judzo quodam mutatum esse , eamque
mutationem absque idonea ratione in eam Mane-
thonis recensionem, quam Josephus adhibuit, esse
translatam. Vide Beckh. p. 336,

$72

Dynastie XVI ap. Africanum anni sunt 518.
Proxime ad hunc numerum accedunt anni 511,
quos Josephus exhibet , ita tamen , ut comprehen-
dant annos 259 regum antecedentium. Hoc vero
Josephicommentum esse videtur, qui annos dynastize
Χγ] αἆ dynast. XV et XVI retulerit, ne nimium
Manetho discrepet a Judeorum chronologia ; nam
secundum Genesin (c. 19), ut ipse Josephus ait,
Judzi (i, e. Pastores sec. Jos.) nonnisi 4oo an-
nis in Egypto commorati sunt. His igitur ex Ma-
nethone substituerit annos 511, per quosregnasse
Pastores in /Egypto ait. Quod deinde subsecutum
esse ait bellum diuturnum, id componi potest cum
Africani dynastia XVII, regum Pastorum et The-
bzorum. V. Bunsen, p. 18 et Beckhius p. 239.
Boeckhius tamen etiam aliter statui posse docuit.
Nimirum quum in dynastia XVII recenseantur 43
reges Pastores et reges Diospolite item 43 (si recte
numerus habet), facile fieri potuisse ut Excerptor
Manethonis ad unam dynastiam XVII Diospolitas
reges omnes referret, quorum major pars jam re-
gnaverat temporihus Pastorum dynastiz»e XVI. Ita-
que tempus, per quod pastores χρατῆσαι τῆς Αἰ-
γύπτου, id. est soli regnasse , dicebantur, licere in
brevius contrahere et Josephum cum Africano
conciliare hunc in modum :

Dyn. XV. Pastores regnantsoli — 384
[Postores regnant soli 227

Dyn. XVI. "bii 518
Pastores et Diospolitze αι
Dyn. XVII. Pastoreset Diospolite ^15:

4412

Jam si recte statui Eusebii fontem ex auctore
fluxisse, qui Pastorum dynastias omnino non in
computum admiserit; annos 442 , quibus ex inge-
niosa Boeckhii ratione Diospolitze una cum Pastori-
bus regnarunt, apte componere licet cum annis
440, quos dynastie XY et XVI (250 et 190) tribuit
Eusebius. .De dynastia XVII quid Bunsenius sta-
tuerit supra jam indicavimus. Absurdum est, in-
quit, reges 43 nonnisi per 151 annos regnasse.
Itaque pro 43 ponit 5, atque hoc modo obtinet,
ut omnes Pastores dynast. XV, XVI et XVII nu-
merosint 43; hoc igitur notare voluisse Manetho-
nem dicit. Porro haud credit juxta 43 Pastores
totidem fuisse reges Thebzos. Igitur pro 43 ponit
53 , quia persuasum sibi habet reges istos 53, quos
post Amumarthzum Eratosthenes recensuisse di-

Sed de istis quidem alihi inquisitionem faciam diligen-
tiorem. Nunc antem hujus antiquitatis testes produco /Egy-
ptios. Itaque rursus ea quie tradidit Manetho, ad quod
tempus referantur, subjiciam. Sic enim ait : « Postquam

MANETHONIS SEBENNYT;E

citur, eos tantum intelligi debere, qui Pastorum
temporibus regnarint. Addit denique omnino non
potuisse Manethonem duas regum familias una dy-
nastia comprehendere. Quod eatenus tantum verum
est, quatenus omnes eas dynastias, quas juxta al-
teras quasdam Bunsenius regnasse statuit, Manetho
separatim et ita recenset ut altera post, (non juxts)
alteram regnasse videri debeat. At majori cum veri
specie, opinor, ordine inverso dixeris Manetho-
nem quum in XVII dynasa Thebaos et Pasto-
res reges simul regnantes composnerit, idem fa-
cturum fuisse, etiam inaliis dynastiis, si quas alteras
juxta alteras regnasse statui voluisset.

Igitur pastorum tempora sec. Manethonem Afri-
cani comprehendunt annos 953 (284-1-518—151).
Bunsenius numerat 929 ( 260-1-518-1-151 ). Inittum
eorum ponendum esse suspicatur post anriam 63
regis Amumarthzi, postremi eorum, quos ex
Eratosthenis laterculis Myncello enotare placuit,
Apud Manethonem Amumartheum censet fuisse
regem tertium dynastie XIII. Reliquos hujus dy-
nastiz reges sicuti septuaginta sex Xoitas dynastiz
XIV, tributarios pastoribus fuisse. — Postremum
pastorem excipit primus rex dynastie XVIIT,
Ámosis. — Ceterum ad Pastorum tempora perti-
nent nomina regum Thebzorum, quz altera
tabule Carnacianz dimidia pars exhibet. Porro
ex nominibus , quz in frágmentis papyri Turinen-
sis supersunt , ex Lepsii adornatione referenda huc
forent circa sexaginta. Quz quum mutila sint ple-
raque, et ad nos parum pertineant , recensere hic
supersedeo. V. Bunsen. p. 39 sqq. Ex monumentis
Bunsenius p. 45 quattuor regum nomina apponit,
iisdem temporibus , ut videtur, vindicanda,

DYNASTIA DECIMA OCTAVA.
5o.
SEC. JOSEPHUM.

Josephus C. Apion. I, 15 : 'AJA& περὶ μὲν τούτων
ἓν ἄλλοις ποιήσοµαι τὴν ἐξέτασιν ἀχριθεστέραν. Nwi
δὲ τῆς ἀρχαιότητος ταύτης .παρατίθεμαι τοὺς Αἰγν-
πτίους μάρτυρας. Πάλιν οὖν τὰ τοῦ Μανεθῶνος πῶς
ἔχει πρὸς τὴν τῶν χρόνων τάξιν ὕπογρ άψω. Quo δὲ
οὕτω» « Μετὰ τὸ ἐξελθεῖν ἐξ Αἰγύπτου τὸν λαὸν τῶν
ποιμένων sl; Ἱεροσόλυμα 6 ἐχθαλὼν αὐτοὺς ἐξ Αἰγύ-
πτου βασιλεὺς Τέθμωσις (Sethmosis Eus. Arm.)
ἐθασίλευσε μετὰ ταῦτα ἔτη εἴχοσι πέντε καὶ μΏνας τέσ-
σαρας, xai ἐτελεύτησε , xài παρέλαθε τὴν ἀρχὴν αὖ-

ex JEgypto egressus est Pastorum populus ad Hierosolyma,
qui illos ex Egypto pepulit rex Tethmosis , postea regnavit
annis viginti et quinque, et mensibus quattuor, et defun-
ctus est : regnumque accepit filius ejus Chebron , regnans

FBAGMENTA.
τοῦ υἱὸς Χέδρων ἔτη τρισχαίδεχα. Μεθ᾽ ὃν Ἁμένω-

Φις εἴκοσι xal μῆνας ἑπτά. Too δὲ ἀδελφὴ Ἀμεσσὶς
( menses Eus.) εἴκοσι ὃν xai μῆνας ἐννέα. TT, δὲ
M ήφρης δώδεχα xal μῆνας ἐννέα. Too δὲ Μηφρα-
μούθωσις ( Mephrathmuthosis E.) εἴκοσι πέντε xal
μῆνας δέκα ( novem E. . Too δὲ Θμῶσις ( TÀuno-
thosis E.) iveía καὶ μΏνας ὀκχτώ. Τοῦ δ ᾽Αμένω-
φις (Ἀμενώφθης v. |.) τριάκοντα xol μῆνας δέχα
Too δὲ "D ρος τριάκοντα ἓξ xal μῆνας πέντε (ann. 38
et m. 7. Eus.). Τοῦ δὲ θυγάτηρ ᾽Αχεγχρὴς(ν.
|. Ἀγκαχηρὶς El., Ἀχεγχερὴς Big., Ἁγχερὴς Hafn.
Chencheres Eus.) δώδεχα xat μῆνα ἕνα. Τῆς δὲ "Pd-
θωτις (Mthosis E.) ἀδελφὸς ἑννέα. Τοῦ δὲ 'Axeq-
χήρης ( Chencheres Eus. h.l. et mox iterum) δώ-
óexa xal μῆνας πέντε. Τοῦ ὃ ᾽Αχεγχήρης ἕτερος δώ-
δεκα xal μῆνας τρεῖς. Τοῦ δὲ "Αρμαϊς τέσσαρα xal
μῆνα ἕνα. Τοῦ δὲ ᾿Ραμέσσης ἓν χαὶ μῆνας τέσσαρας
(hic rex excidit ap. Eus.) «Τοῦ δὲ Αρμέσσης Μιαμµ-
poU ἐξήχοντα ἓξ xal μῆνας δύο. Tou δὲ ᾽Αμένωφις
δέκα xal ἐννέα xal μῆνας ἕξ. Too δὲ Σέθωσις [5] xal
Ῥαμέσσης, ἱππικὴν καὶ ναυτιχὴν ἔχων δύναμιν. Οἷ-
τος τὸν μὲν ἀδελφὸν "Αρμαῖν ἐπίτροπον τῆς Αἰγύ-
πτου χατέστησε, xal πᾶσαν μὲν αὐτῷ τὴν ἄλλην βασι;-
λικὴν περιέθηχεν ἐξουσίαν, Ἰμόνον δὴ ἐνετείλατο διά-
ὅημα μὴ φορεῖν, μηδὲ τὴν βασιλίδα μητέρα τε τῶν
τέχνων ἀδικεῖν, ἀπέχεσθαι δὲ xal τῶν ἄλλων βασιλιχῶν
παλλαχίδων. ἍΑὐτὸς δὲ ἐπὶ Κύπρον καὶ Φοινίχην xal
πάλιν Ἄσσυρίους τε χαὶ Μήδους στρατεύσας, ἅπαν-
τας, τοὺς μὲν δόρατι, τοὺς δὲ ἁμαχητὶ, φόδῳ δὲ τῆς
πολλῆς δυνάμεως, ὑποχειρίους ἔλαθε. Καὶ µέγα φρο-

annos)tredecim. Post quem Amenoplis annis viyinti et
mensibus vir. Hujus autem soror Amessis annis xxi et
mensibus ix. Post hanc Mephres annis xit et mensibus 1x.
Post hune Mepbramuthosis annis xxv et mensibus x. Post
eum Thmosis annis 1x et ménsibus vix. Post eum Ame-
nophis annis xxx et mensibus x. Post eum Orus annis
xxxvi et mensibus v. Hujus autem filia Acenchres an-
nis xr et mense 1. Post eam frater Rathotis annis 1x. Post
hunc Acencheres annis χι et mensibus v. Post hunc Acen-
cheres alter annis xit et mensibus ni. Post hunc Armais
annis 1v et mense 1. Post hunc Ramesses anno 1 et mensibus
iv. Post hanc Armesses Miammi annis Lxvi et mensibus ri.
Post hunc Amenophis annis xix et mensibus vi. Post. hunc
Sethosis (qui] et Ramesses, qui pluritnas copias habuit eque-
sires et navales. Hic fratrem quidem Armain procuratorem
AEgypti constituit , et reliquam ei omnem regalem contulit
potestatem, tantummodo autem ei injunxit ne coronam
gestaret , neque reginam matremque liberorum injuria affi-
ceret , insuperque ut abstineret ab ceteris regalibus concu-
binis. Jpse vero in Cyprum et Phenicen, rursusque in
Assyrios et Medos expeditione suscepía, universos , alios
quidem ferro, alios vero sine pugna magnze stue 'potestatis
terrore sibi subjugavit : atque prospero rerum successu
valde elatus , aliquanto audacius progrediebatur, orientales
urbes et provincias subvertendo. Quod tempus quum in
longum protraheretur, Armais, qui in Egypto fueret reli-

573

νήσας ἐπὶ ταῖς εὐπραγίαις, ἔτι καὶ θαρσαλεώτερον
ἐπορεύετο, τὰς πρὸς ἀνατολὰς πόλεις τε χαὶ χώρας χα-
ταστρεφόμενος. — Xpóvou τε ἱχανοῦ γεγονότος, Αρμαῖς
6 καταλειφθεὶς dv. Αἰγύπτῳ πάντα τοὔμπαλιν ole ἀδελ-
φὸς παρήνει μὴ ποιεῖν ἀδεῶς ἔπραττεν. xal γὰρ τὴν
βασιλίδα βιαίως ἔσχε, x«l ταῖς ἅλλαις πἀαλλαχίσιν
ἀφειδῶς διετέλει χρώµενος * πειθόµενος δὲ ὑπὸ τῶν φί-
λων διάδηµα ἐφόρει, καὶ ἀντῆρε τῷ ἁδελφῷ. Ὁ δὲ
τεταγµένος ἐπὶ τῶν ἱερῶν τῆς Αἰγύπτου Ὑράψας βι-
βλίον ἔπεμψε τῷ Σεθώσει, δηλῶν αὐτῷ πάντα, xal
ὅτι ἀντῆρεν ὃ ἀδελφὸς αὐτοῦ ᾿"Αρμαϊς, Παραχρῆμα
οὖν ὑπέστρεψεν slc Πηλούσιον, χαὶ ἐκράτησε τῆς ἰδίας
βασιλείας. “Η δὲ χώρα ἐχλήθη ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ ὀνόμα-
τος Αἴγυπτος. Λέγει γὰρ ὅτι 6 μὲν Σέθωσις ἐκαλεῖτο
Αἴγυπτος, ᾽Αρμαϊς δὲ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ Δαναός. »

tc^. Ταῦτα μὲν | $ Μανεθών. Δτλον δέ lover ix τῶν
εἰρημένων ἑτῶν τοῦ χρόνον συλλογισθέντος ὅτι of xa-
λούμενοι ποιμένες, ἡμέτεροι δὲ πρόγονοι, τρισὶ xal
ἑνενήχοντα xai τριακοσίοις πρόσθεν ἕτεσιν ἐκ
τῆς Αἰγύπτου ἀπαλλαγέντες τὴν χώραν ταύτην ἐπφ-
χησαν ἡ Δαναὸν sl; Ἄργος ἀφιχέσθαι, Καΐτοι τοῦτον
ἀρχαιότατον Ἀργεῖοι νοµίζουσι. Δύο xolvuv ὁ Μανε-
θὼν ἡμῖν τὰ µέχιστα μεμαρτύρηχεν ἐκ τῶν παρ᾽ Αἱ -
Ἱυπτίοις γραμμάτων * πρῶτον μὲν τὴν ἑτέρωθεν ἄφιξιν
εἰς Αἴγυπτον, ἔπειτα δὲ τὴν ἐχείθεν ἀπαλλαγὴν, οὕτως
ἀρχαίαν τοῖς χρόνοις, ὡς ἐγγύς που προτερεῖν αὐτὴν
τῶν Ἰλιαχῶν ἔτεσι χιλίοις. Ὑπὲρ ὧν δ᾽ ὁ Μανεθὼν
οὐχ ἐκ τῶν παρ᾽ Αἰγυπτίοις γραμμάτων, ἀλλ᾽ ὡς αὐτὸς
ὡμολόγησεν, ἐκ τῶν ἀδεσπότως μυθολογουµένων προσ-
τέθειχεν ὕστερον (v. fr. 52) ἐξελέγξω χατὰ µέρος,

ctus , omnia contra quam frater monuerat ne faceret, sine

timore faciebat : nam et reginse vim inferebat, ceterisque

concubinis ad libitum misceri non cessabat : persuasusque

ab amicis corona utebatur, et contra fratrem insurgebat. Is

vero qui constitutus erat super sacra JEgyptiaca , codicillos

Sethosi misit , eum de omnibus certiorem faciens , quodque

frater ipsius Armais contra eum bellum moveret. Illico igi-

tur Pelusium reversus est, et proprium tenuit regnum. ,
Provincia vero ex ejus nomine appellata est Agyptus. Dicit :
enim quod Sethosis quidem /Egyptus vocabatur, Armais
autem frater ejus Danaus. »

16. Atque haec quidem Manetho. Ergo si tempus ad initam
annorum istorum rationem exigemus, constabit omnino,
quos Pastores ipsi vocabant, majores nostros, annis ante
tribus et nonaginta supra trecentos , ubi ex AEgypto migras-
sent , regionem illam insedisse , quam Danaus Argos venis-
set, qui tamen ab Argivis pro antiquissimo celebratur. lta
duo nobis eaque sane precipua hoc Manethonis, quod
JEgyptiarum literarum fidem sequitur, testimonio confecta
sunt : alterum, eos in Zgyptum aliunde profectos esse ;
alterum , indidem ipsos alio commigrasse,, quod etiam po-
sterius adeo vetustum, ut Trojana tempora annis prope
mille antecederet. 1sía vero quze Manetho non ex literis
Agyptiacis , sed , sicut ipse professus est , ab incertis aucto-
ribus memorata, adjecit, postea particulatim excutiam ,
ea mendacia esse ostendens sine verisimilitudine conficta.

υσ4

ἀποδειχνὺς τὴν ἀπίθανον αὐτοῦ ψευδολογίαν. (Sequi-
tur disputatio Josephi. )

E numeris Josephi vulgaris colligitur summa
annorum 333. Eandem prabet Josephus Eusebia-
nus (Chron. Arm. I, ar), quamquam non ubique
cum nostro Josepho consentit. Nam si supputave-
ris annos regis quinti (") et sexti et quintidecimi
(quem Eusebius omisit), Josephus Eusebium su-
perat annis duobus et mensibus duobus. Hanc vero
differentiam Eusebius exequateo, quod Horo regi
tribuit annos 37, menses 7, quum in greco Jo-
sepho tribuantur eidem anni 35, menses 5. Hzc
rerum ratio non esse potest fortuita; probabile est
aliam Josephi recensionem habuisse Eusebium,
aliam esse nostram. Eo ipso autem summa annorum
333 confirmatur. Huc accedit Syncellus p. 103, D,
ubi hac :

Ἰώσηππος δὲ £v τῷ δευτέρῳ (deb. ἐν τῷ πρώτῳ)
πρὸς ἔλεγχον Ἀπίωνος λόγῳ περὶ τῆς ἐξ Αἰγύπτου πο-
ῥείας τοῦ λαοῦ γενομένης ἱστορῶν ἐπὶ τοῦ ιθ’ μετὰ τοὺς
προγραφέντας xe' , τοῦτ' ἔστι ἐπὶ τοῦ Μισφραγµουθώ--
σεως ἦτοι Φαραώ, c' βασιλέως Αἰγύπτου, κατὰ τὴν
er παρὰ τῷ Μανέθωνι δυναστείαν, λζ ὄντος ἀπὸ τοῦ
Μεστραϊμ., χρόνον ἡμῖν ἐξέθετο Αἰγυπτίων βασιλέων
αγ ἑτῶν δὲ φάζδ' (t4), ἀρζάμενος ἀπὸ τοῦ χοσµι-
κοῦ γυος ἔτους xal λήξας εἷς τὸ δο ἔτος, οὖχ iv πᾶσιν
ὁμοφωνήσας τῷ Μανεθῷ χατὰ τοὺς μεριχοὺς τῶν βα--
σιλέων χρόνους, οὔτε μὴν τελείως ἐν τῇ τούτων ὅμα-
διχῇ στοιχειώσει, ὡς δειχθήσεται ἐν τῇ πιναχιχῇ αὖ-
«τῶν στοιχειώσει... Ἱστέον δὲ ὅτι ol παρὰ τῷ Ἰωσήππῳ
οὗτοι xy! οἱ αὐτοί εἶσι τοῖς παρὰ Μανέθωνι ἐπὶ τῆς ιζ
δυναστείας xal (η καὶ (0 φερόμενοι àv y póvoto 9/6".
Οὗτος γὰρ ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ γυος’ (sic margo; γυσε’

text.) ἔληξεν el; τὸ SEC ἔτος τοῦ χόσµου.

Plena hzc confusionis, Non ipsum Josephum
ante oculos habuit Syncellus, sed sua excerpsit
e Panodoro. Quod exitum sub sexto rege dyn.

. XVIII Misphragmuthosi ponit, id a Josepho nostro
alienum, aliunde fluxit. Exitus ille sub primo rege
dynastie XVIII, Thummosi, qui filius erat Mi-
sphragmuthosis alius, ponendus sec. Manethonem
Josephi. — Deinde addit non consentire cum Ma-
nethone Josephum, qui tamen ipse sua e Mane-
thone affert. Apparet igitur Syncellum eum intel-
ligere Manethonem, quem Panodorus adhibuit in
suis laterculis, qui iidem sunt cum Syncellianis.
Ex his Syncellus dissensum Manethonis et Josephi
demonstrari ait. — Porro reges Josephi 233 in-
telligendi sant sex reges pastorum et septemde-

(*) Nempe quinto regi, Memphre, Eusebium Arm. non-
nisi 12 annos ( pro 13 an. 9 mens. Josephi nostri) tribuere
ait Bockhius, haud dubie secutus versionem Aucheri , qua
uti mihi non licuit. In Maji versione Eusebius de Mephree
regno nihil differt ab Josepho.

MANETHONIS SEBENNYT.E ΄

cim reges dynastie XVIII. Patet igitur quam
temere Syncellus dicat esse istos reges Manetho-
nis dyn. XVII et XVIII et XIX. — At.missis his
quisquiliis, illuc redeamus. Tribuit Josephus re-
gibus istis 33 annos 594, vel, ut deinde paullo
accuratius Syncellus dicit, annos 593. Jam quum
priores sex (Pastores) regnasse videamus anmis
259, mensibus 1o, regibusseptemdecim dyn. XVIII
relinquuntur anni 33a mensesque duo, vel anni
333, si prioribus sex rotundo numero tribui-
mus annos 359. V. Backh. p. 350 sqq.

Quse quum ita sint , mirari sane licet ipsum Jo-
sephum exputare annos 393. Non enim librarii
error subesse videtur, quum eundem numerum de-
nuo memoretin sequentibus. Haud dubie aliena
miscuit Josephus, quem scimus diversas Manetbo-
niani operis recensiones ante oculos habuisse. Nisi
fallor anni isti 393 ex eodem Manethone fluxerunt,
quem Syncelli auctor adhibuit. Nam ex Syncelli
laterculis reges dynastie XVIII regnarunt per

annos 398.

38. Αμωδις, ..... . 38

3. 3&4 Χέθρων. . ; . . . . 13
3. 35 Ἀμεμφῆς e. d$
4. 36 Αμενσῆς . . . « « It
6. 37 Μισφραγμούθωσι.. . 16
e. s$ Mogghe.. . . . . . 359
7. 9399 Τούθμωσις. o. 390
8. 40 'pgtvogÜw. . . . .. 34
v. «4 Ώρος. . . . 48
I0. 42. Ἄχενχερὴς. « « « « . -35
Ht. 43 ἈΑθωρὶς, . 39
13. 4€ Xeveghe. ...... 98
I3. 45 Ἀχερῆς .... .. 8(m3xa X)
1. 46 Ἀρμαϊο-Δαναὸς ... 9
5. 47 Ῥαμεσσῆς-Αἴγυπτος. es
10. 48 Αμενωφὶίς . . . . .

51.

Theophilus Ad Anutolyc. II, 19 : 'O δὲ Μωσῆς
ὠδήγησε τοὺς "[ouDatouc, ὡς ἔφθημεν εἱρηκέναι, ix-
θεθληµένους ἀπὸ γῆς Αἰγύπτου ὑπὸ βασιλέως Φαραὼ
οὗ τοὔνομα Τέθμωσις, ὃς, φασὶν, μετὰ τὴν ἐχθολὴν
τοῦ λαοῦ ἐθασίλευσεν ἔτη εἴχοσι πέντε xal μῆνας ὃ,
ὡς ὑφήρηται Μαναιθῶς.

4. Kal μετὰ τοῦτον X εθρῶν dcn w'.

3. Μετὰ δὲ τοῦτον Ἁμένωφις ἔτη κ’, μῆνας ἑπτά.

4. Μετὰ δὲ τοῦτον fj ἀδελφὴ αὐτῦ ᾽Αμέσστ ἔτι
χα μῆνα α΄ (0’ Jos.).

δ. Μετὰ δὲ ταύτην Μ ήφρης Een ιδ’, μῆνας θ’.

€, Μετὰ δὲ τοῦτον Μηφραμούθωσις Ee x (χε
Jos. ) , uvae v.

FRAGMENTA.

7. Καὶ μετὰ τοῦτον Τυθμώστης ἔτη 0, μΏνας η.

8 Καὶ μετὰ τοῦτον ᾽Αμένωφις ἔτη X, μῆνας v.

9. Μετὰ δὲ τοῦτον Ώρος, ἕτη λς’, μῆνας e.

10. 'l'oócou δὲ θυγάτηρ [ ᾽Ακεγχρὴς] ἔτη ι[6' Ἱ, μη-
vas [α ].

1.. Μετὰ δὲ ταύτην [I Pa 6 cic ἕτη 0.

13. Μετὰ δὲ τοῦτον Αχεγχήρης Eco 6, μῆναςε’.

19. Μετὰ δὲ τοῦτον 'Ax ]e[ ] x [5] onc ἔτηιθ, μῇ-
vac v.

H. Τοῦ δὲ ᾽Αρμαῖς, ἔτη 9, μῆνα a.

16. Καὶ μετὰτοῦτον Ῥ αμέσσης ἐνιαυτὸν, μῆνας 8 -

16. Καὶ μετὰ τοῦτον 'Ῥαμέσσης Μιαμμοὺ, ἔτη
Ec' xal μῆνας B.

17. Καὶ μετὰ τοῦτον ᾽Αμένωφις ἔτη 9 , μῆνας c.

Τοῦ δὲ Σέθως ὃς xal Ῥαμέσσης ἔτη V, ὅν φασιν
ἐσγηκέναι πολλὴν δύναμιν ἰππικῆς xal παράταξιν
ναυτιχΏς.

ὡδήγησε] e conj. Beeckhii pro vg. ὁδηγήσας. ---
Τέθμωσις ] µωσῆς edit. princ. (Gesner. 1546). In
sequentibus vero edit, pr. recte exhibet Τέθμωσις.
Editores post Gesnerum et ex annotatione Ge-
sneri dederunt ἌἍμασις. — 3. μῆνα α΄ i. e. ἕνα, pro
évéa ex errore. — 6. Μηφραμούθωσις ] Μηφραμμου-

θέσις cod. Paris.; Μηθραμμουθώσις ed. pr,; anni x' :

pro χε debentur excerptoris festinationi — 7.
Τυθµώσης] nostri codd. Josephi Θµώσης. ---δ. Ἁμέ-
νωφις] Δαμφενόφις ed. pr. — 9. ἕτη λς’ ] sic cod.
Parisin., uti ap. Josephum, λε’ ed. pr. — το. τού-
του ] sic codd. Parisin. et Bodlejan.; τούτων editio-
nes, ubi locus sic habet : τούτων δὲ θυγάτηρ ἔτη v
μῆνας v". μετὰ δὲ ταύτην Μερχέρης ἔτη 16, μῆνας Y.
Aperta in his confusio et lacuna ex nominum simi-
litudine nata. E Josepho explevit Beeckhius. — 14
ἔτη ὃ | sic cod. Parisin. et Bodlej., uti ap. Joseph.,
editt, ἔτη )'. — 15 et 16. editiones : μετὰ δὲ τοῦτον
Μέσσης Μιαμμοῦ ἕτη c. xal μετὰ τοῦτον Ῥαμεύσης
ἐνιαυτὸν μῆνας δ’ xal μῆνας β’. Ροδίτεπια locum tur-
batum arguunt. Ex Josepho turbas sedavit Βας-
khius. Jn postremis ed. pr. : τοῦ δὲ Θοΐίσσος xal δα -
µέσσης ἕτη v, οὕς φασι κτλ. Correxerunt Fell. et
Bunsen.

Ex allatis satis intelligitur totum locum ex Jose-
pho descriptum esse, idque confirmant qus se-
quuntur ap. Theophilum, ubi disertam auctoris
sui mentionem facit, Usus hujus loci fere nul-
lus est.

52.
ΚΑΤΑ ΑΦΡΙΚΑΝΟΝ.

Syncellus p. 62, B; 70, 4; 723, A :

Ὀκτωκαιδεκάτη δυναστεία Διοσπολιτῶν
βασιλέωνις'.

*Qv πρῶτος Ἀμὼς, ἐφ᾽ οὗ Μωνσῆς ἐξῆλθεν ἐξ Ai-

b15

γύπτου, ὡς ἡμεῖς ἀποδειχνύομεν, ὡς δὲ ἡ παροῦσα ψῆφος
ἀναγκάζει , ἐπὶ τούτου τὸν Μωυσέα συµθαίνει νέον ἔτι
ὄντα.

Δεύτερος χατὰ Ἀφριχανὸν κατὰ τὴν c δυναστείαν
ἐθασίλευσε X εθρὼς ἔτη wy.

Τρίτος Άμεν ωφθὶς ἔτη κδ (χα margo).

Τέταρτος (deb. τετάρτη) A μενσὶς (Ἀμεραὶς A).
ἕτη x6'.

Πέμπτος Μίσαφρις ἔτη ιγ.

Ἕκτος Μισφραγμούθωσις ἔτη xc^, dp οὗ 6 ἐπὶ
Δευχαλίωνος χαταχλυσµός.

Ὁμοῦ ἐπὶ Ἀμώσεως τοῦ καὶ Μισφραγμουθώσεως
ἁρχῆς κατὰ Ἀφριχανὸν γίνονται ἔτη ζθ᾽. Tou γὰρ Ἀμὼς
οὐδ' ὅλως εἶπεν ἔτη.

- C. Τούθμωσις ἔτη 9.
η. ἌἈμενῶφις ἕτη λα’. Οὗτός ἐστιν 6. Μέμνων
εἶναι νομιζόµενος καὶ φθεγγόµενος λίθος.
0. ^ poc ἔτη λζ.
V. Ἀχερρῆς ἔτη 16.
ιά. Ῥα θ ὥς ἔτη Ef.
(β’. Χεθρὴς Een ιθ.
γ΄. Ἀχερρῆς £m (6.
ιδ. Ἀρμεσσῆς ἔτη ε’.
ι/. Ῥαμεσσῆς ἔτος α’.
tc^. Ἀμενωφὰθ (Ἀμενὼφ Α.) ἕτη ιθ.
Ὁμοῦ ἔτη oti".

Regi tertio dandi sunt anni xa' (pro x5), uti e
comparatis Eusebii et Josephi laterculis colligitur, .
tum vero inde patet, quod ad regem sextum anno-
tat Syncellus usque ad Misphragmuthosin esse annos
69 (i. e. 13. ax. 22. 13). Hoc numero correcto,
summa annorum est 359. Syncellus reperit sum-

mam 263 , quam non nostro tantum loco apponit,

sed iterum memorat etiam p. 62, C et 73, A, Desi-
derantur igitur anni quattuor, qui exciderunt.
Probabile est regi undecimo pro annis sex tri-
buendos esse annos novem, uti ap. Eusebium et
Josephum , adeo ut unus adhuc annus desit nescio
ubi supplendus.

Quod dissensum attinet , qui Africano cum Jo-
sepho intercedit , tenendum est non numerari an-
nos regis primi. Eos non omisit librarius, sed non
opposuerat Africanus, uti monet Syncellus. Jam
quum Josephus Tethmosis sive Amosis regnum ita
definiat, ut eum post expulsos Hycsos annis 25
regnasse dicat, concluseris hinc eundem regnasse
jam antea. Quare Beckhius p. 160 suspicatur Afri-
canum in suis Excerptis totum Ámosis regnum
comprehendisse annis 151 dynastise XVII, nihilomi-
nus tamen nomen ejus praefixisse dynastie XVIII,
quod condonandum sit, quum in dyn. XVII Afri-
canus omnino nulla nomina apposuerit, nec tamen
Amosis regnum preterire potuerit.

616

Deinde vero Africanus in dyn. XVIII omisit
Armessen Miamu ( /Egyptus, Danai fr.) regem
in Josephi laterculo penultimum, qui regnavit an-
nis 66. Hunc, uti recte procul dubio Bockhius
monet, Africanus in dynastiam XIX transtulit.
Etenim Armesses Miamu non diversus est a Ἰαπιρυε,
dynastie XIX. rege secundo, qui secundum Jose-
phum et Eusebium item regnavit annis 66. In Afri-
cani laterculo eidem nonnisi 61 anni tribuuntur,
sed mero errore scribarum ; nam summa annorum,
dynastie XIX attributa flagitat, ut regi secundo
dentur anni 66. Ceterum res ita se habere videtur.
Nimirum quum de Danai et Egypti temporibus
diversimode statueretur, aliique Danaum ab Inacho
annis 378, alii annis 441 (ut mittam minores dif-
ferentias) distare putarent, deinde Inachum alii
cum Amosi primo rege dyn. XVIII componerent ,
ali vero antiquiorem ponerent, factum est ut
Danaum et /Egyptum modo dynastie XVIII, modo
dynastie XIX assignarent, alii denique ( ut Jose-
phi et Eusebii auctores) diversa conjungentes eun-
dem ZEgyptum bis ponerent , semel in dyn. XVIII
et iterum in dyn. XIX. Hoc perperam fieri Afri-
canus animadverterit. Quamquam rectius, Beeckhio
judice, Africanus fecisset, si. "Egyptum istum in
dyn. XVIII reliquisset, sustulisset in dyn. XIX.
Boeckhius igitur in Canone suo Manethonis regem
hunc in dynastiam XVIII reposuit.

Jam si Amosis annos 35 et Ramessis annos 66
addimus ad annos 363, summam obtinemus an-
norum 354, quz haud longe abest ab Josephi
annis 333, propiusque etiam accedit ad Eusebii
annos 348. Porro si nibil curandum putes sum-

mam traditam annorum 263, sed singula regna.

computaveris, ita ut regi decimo et undecimo ex
Josepho tribuas annos 12 et 9 (pro an. 3a et 6),
summa annorum foret 242 , quibus additi anni 91
Amesis et Ramessis summam efficerent an, 333, uti
est ap. Josephum. Quod tamen num probandum sit
necne , in medio nos relinquimus. Restat ut de iis
moneamus, quz ad Amosis et Misphragmuthosis
nomina Africanus adnotavit, Qus quomodo in-
telligenda sint non perspiciens Syncellus longa
omniumque confusissima disputatione ostendere
studet Africanum inconcinna et pugnantia inter
se tradidisse. Hzc quum ad Manethonem omnino
nihil pertineant, hic apponere supersedeo, lectorem
relegans ad librum Boeckhii, qui Syncelli ratioci-
nationes vanas esse et inanes nos docuit.

Africanus igitur postquam Amosis nomen appo-
suerat, subjicit quedam de exitu Judseorum ad
Amosis regnum vel relato vek referendo. Qui sen-
sus horum verborum sit, sponte apparebit, quando
aliunde probaverimus, quidnam Africanus de tem.

MANETHONIS SEBENNYT /£

pore Exitus Judzorum statuerit. Res non est du-
bia. Scilicet /)Egyptum Judzi reliquerunt eo anno
quo accidit diluvium Ogygium, sive annis 1020
ante Olymp. 1 (— 1796 a. C. ). Ita Africanus ap.
Euseb. P. E. X , 10; Syncell. p. 64 et 65, B. Eun-
dem calculum etiam aliunde confirmare , simulque
ad Sicyoniorum et Argivorum regum seriem
Africaneam accurate revocare licet. 'Etenim Syn-
cellus p. 63, D ita habet: 'O xac' Ὥγυγον... χαταχλυ-
σμὸς χατὰ τὸ π’ (0) (voc Μωυσέως, νε δὲ Φλορωνέως
κατὰ τὸν Ἀφρικανόν. Hzc inter multa, quz temere
Africano Syncellus affingit , recte dicta esse docet
comparatio Excerptorum Barbarorum, ubi que
de regibus Sicyoniis et Argivis traduntur ex Afri-
cano fluxerunt. Iis igitur docemur ab Olymp. 1
usque ad Ilii excidium ( 1183) annos esse 407,
inde usque ad Inachum annos 718, adeo ut Inachi
annus primus sit 1901 a. C. (V. Fragm. Chron.
p. 171. ) Inachus regnasse dicitur annis 5o. Ergo
Phoronei successoris annus 55mus est. 1797; natus
vero Moses anno 2699 Inachi, adeo ut ejus regis
anno postremo ipse ageret annum 25mum, ..
Porro Excerpta Barbara ex Africano referunt
Judaeos /Egypto exiisse anno 43*9 Leucippi, Si-
cyoniorum regis octavi. Primus vero annus primi
regis, est annus 2123 a. C. Inde ad Leucippi an.
43 Barbarus numerat annos 315 (v. Fragm.
Chron. p. 169 col. A ). Igitur ex his quoque erui-
tur annus 1797 (2122—315).

Itaque secundum Africanum Moses Judzeos edu-
xit a. 179 fb. Chr., Leucippi anno 4316, Phoronei
anno 55. Alii aliter statuerunt, idque ipse Afri-
canus nos docet ( ap. Euseb. X, 10; Syncell. p. 64,
C sqq.; 148, D. V. Boeckh. p. 193). Secundum
Polemonem, ait, exitum assignari Apidis regis tem-
poribus, secundum Apionem vero, vel potius sec.
Ptolemzum Mendesium, quem testem Apion pro-
duxerat, κατὰ Ἴναχον Ἄργους βασιλέα, 'Age-
σιος Αἰγυπτίων βασιλεύοντος, ἀποστῆναι Ἰουδαίους.
Eandem Ptolemzi sententiam memorant Justinus
Martyr, Tatianus et Clemens, eandemque etiam in
nostro fragmento Africanus brevius indicat verbis :
Ἀμὼς, ἐφ᾽ οὗ Μωυσῆς ἐξῆλθεν ἐξ Αἰγύπτου, ὡς ἡμεῖς
ἀποδειχνύομεν, ὡς δ’ ἡ παροῦσα ψῆφος ἀναγκάζει,
ἐπὶ τούτου τὸν Μωυσέα συμθαίνει νέον ἔτι ὄντα.
Qua. ex antecedentibus patet interpretanda esse
hunc in modum : « Sub 4mosi Inachi equali
Moses Judaeos eduxit, uti Apionis testimonio
utentes declaramus : nostra autem temporum com-
putatio (ἡ παρούσα ψηφος) ab hac sententia dis-
crepat, cogitque nos, ut sub Inacho, cujus
temporibus A4mosin vixisse pion dicit, Mosem
statuamus adhuc juvenem fuisse , quippe qui quo
anno mortuus Inachus est. vicesimum demum οἱ

FRAGMENTA.

quintum vitae annum egerit. Rei hujus comme-
rmorande caussa unice posita erat in Amosis nomine
quem cum Mose et Inacho ap. Apionem componi
notaverat. Ipse Afficanus quid statui velit, h. |.
non indicat, sed ex Greca ejus chronologia patet
eum ab Apione dissentire eo , quod Mosis exitum
posteriorem ponit temporibus Ínachi, nec non
Amosis, quatenus hic in hac re tamquam «qualis
illius commemoratur, Ex Manethonianis vero Afri-
cani laterculis patet eurn in Exitus tempore consti-
tuendo Manethonis non magis quam Apionis nllam
habuisse rationem; nam sec. Manethonem Afr,
Amosis annus postremus est 1657 , qui longe abest
ab anno 1796. Idque ipsum confirmat sententiam
nihil unquam Africanum apud Manethonem in
su: chronologie gratiam mutasse, sed tradidisse
qualia acceperit.

Alia ratio est eorum, qux» ad Misphramuthosis
regnum annotantur, scilicet ejus temporibus eve-
nisse diluvium Deucalioneum. Hac enim est nota
synchronistica ex Africani systemate chronologico.
Apud Syncellum p. 154, B Africanus diluvium
Deucal. assignat anno 70 "" Aodi judicis; ad hunc
vero inde ab Exitu Judeorum ( 1796) Africanus
exputat annos 325 hunc in modum:: 4o an. Mosis
post Exitum; 25 ann. Josuz ( v. Euseb. 1l. 1. ) ; 3o
ann, seniorum ; deinde 4o ann. Othonielis; 18 an.
Moabitarum; 70 ann. Jodi ( nimirum in Judicum
tempp. sequitur libros sacros Judd. ). Igitur dilu-
vium Deucalion. inciditin annum 1571 (1596—
225) a. C. Hic vero annus cadit in regnum
Misphramuthosis. Vide Canonem.

Hactenus de Africano. Jam videamus quomodo
tempora adornaverit Ptolemaeus, qui Amosin
zequalem dixit Inachi. — Quamvis enim alibi nus-
piam Ptolemaei fiat mentio, nullus tamen dubito
quin computum ejus reddat Clemens Alexandr.
Strom. I, p. 335 : γίνεται ἡ ἔξοδος κατὰ ναχον πρὸ
τῆς Σωθιαχῆς περιόδου (1334 a. C. ) ἐξελθόντος ἐξ Αἱ-
γύπτου Μωυσέως ceat πρότερον τριαχοσίοις τεσσαρά-
χοντα πέντε. 1322 240-- 1667 a. C. Annus vero
1667 sec. Manethonem Africani est ÀAmosis annus
a fine regni duodecimus. Igitur hec eatenus tan-
tum non prorsus cum Manethone quadrant , qua-
tenus Josephus ex eo refert eum post expulsos Hyk-
sos (i. e. post Exitum Judzorum) regnasse adhuc
annis 25. Igiturpaullo aliter /Egyptia adornasse vi-
detur Ptolemzus, Greca autem tempora quomodo
constituerit ex eodem Clemente 1. l. discimus, Ita
scilicet :

Inachi ann. 1....... o5. 1066) a. C.
Inde ad Deucal. diluvium an. 1331/; 1533
Inde ad Argon. expedit. an. 351 1282
Inde ad Herculis apoth. an. 65 121;

FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. II.

517

Inde ad Troje excidium an. a4 11:93 a. C.
Inde ad Iphiti Olymp. — an. 417 756

Enotavit hec Clemens e Thrasyllo. Hic vero
Thrasyllus putandus est. Mendesius, cujus /Egy-
ptíaca laudat Plutarch. De fluv. c. 16. Is igitur
Ptolemei Mendesii rationes reddiderit vel explica-
verit. Jam si numeros modo appositos conside-
raveris, facile intelligitur Deucalionis et Argonau-
tarum et Herculis epochas satia accurate constitutas
esse ex legibus antique Grecorum chronologiz,
Nam Herculis annus est 1217 sive 7 X63 ante
Olymp. 1. Hinc ad Argonautas anni 63, inde ad
diluvium 252 (4 X 63) anni numerandi erant. Pro
quibus Thrasyllus ponens annos 65 et 251, in
summa annorum uno tantum anno a vetere com-
puto aberrat. Contra quod deinde ponitur inter
diluvium et Inachum spatium annorum 133'/;, id,
suspicor, ita exputavit, ut quattuor generationes
numeraret, unicuique cum Herodoto tribuens
annos 33 1/9.

53.
Syncellus p. 62, €; 69, C5; 71, D:
KAT' EYZEBION.

Ὀκτωχαιδεχάτη δυναστεία Διοσπολιτῶν
ασιλέων ιδ.
Dv πρῶτος Ἅμωσις ἔτη χε.

B Χ εθρὼν δεύτερος ἔτη ιγ.

Y ᾽ΑμμενῶΏῶφις ἔτη χα’.

δ Μίφρης Em 46'.

€ Μισφραγμούθωσις ἕτηκς’.

Ὁμοῦ ἀπ᾿ Ἁμώσεως τοῦ πρώτου τῆς προχειµένης τη’
δυναστείας ἕως Μισφραγμουθώσεως ἀρχῆς κατὰ Εὐσέ-
θιον ἔτη γίγνονται οα’, βασιλεῖς πέντε ἀντὶ τῶν E^ τὸν
γὰρ τέταρτον Ἀμένσην παραδραμὼν, οὗ 6 Ἀφρικανὸς
xal oi λοιποὶ µέμνηνται, ἔτη"χθ᾽ αὐτοῦ ἐχολόθωσεν.

ς Τούθμωσις ἔτη 0.

ζ ᾽Αμένωφις ἔτη λα. Οὗτός ἐστιν 6 Μέμνων
εἶναι νομιζόµενος xoi φθεγγόµενος λίθος.

η΄ Ὦ ροςξτη λς΄ (ἐν ἄλλῳ 2x, rectius; inlatinis
Euseb. 28 : corrupte ).

0 Ἁγενχέρσης [Ern i6.

"A0 pic ἔτη A0 (leg. θ΄].

Κενχέρης] ἔτηις.

Κατὰ τοῦτον Μωυσῆς τῆς ἐξ Αἰγύπτου πορείας τῶν
Ἰουδαίων ἠγήσατο. ( Addit Syncell. : Μόνος Εὐσέθιος
ἐπὶ τούτου λέγει τὴν τοῦ Ἰσραλλ διὰ Μωυσέως ἔξοδον,
μηδενὸς αὐτῷ λόγου μαρτυροῦντος, ἀλλὰ καὶ πάντων
ἐναντιουμένων τῶν πρὸ αὐτοῦ, ὡς μαρτυρεῖ. )

Ψ Αχερρῆς ἔτη η.

ια Χερρῆς ἔτη w.

(6. ᾽Αρμαϊς 6 xal Δαναὸς ἔτη t, μεθ’ ἃ Ex cie

37

$78

Αἰγύπτου ἐκπεσὼν xal φεύγων τὸν ἀδελφὸν Αἴγυπτον
εἰς τὸν Ἑλλάδα ἀφιχνεῖται, χρατήσας τε τοῦ Άργους
βασιλεύει τῶν Ἀργείων.

Υ 'Pauscoic (sicex Euseb. Arm. Dindorf. ;
libri 'Auusczic) 6 xal Αἴγυπτος, ἔτη En.

ιδ Ἁμμένωφις ἔτη y.

Ομοῦ ἔτη xp».

Προσέθηκεν ὑπὲρ τὸν Ἀφρικανὸν ἔτη πε Ἐὐσέθιος
κατὰ τὴν tw δυναστείαν. Eadem Syncellus dixit
p. 62, C : Εὐσέθιος δύο βασιλεῖς περιέχρυψεν, ἔτη δὲ
προαέθγχεπε’, «uv παραθεὶς ἀντὶ σξΥ τῶν παρ’ Agpt-
κανῷ. Qus sequuntur legas, si lubet, apud ipsum
Syncellum.

Euseb. Cbron. p. 99 : Decima octava dynastia
Diospolitarum XIV. regum , quorum primus

Amoses annis X XV (an. Abrah. 394—318).

Chebron annis XIII (a. Abr. 319—331).

Amophis annis X XI (a. Abr. 333—353).

Memphres annis XII (a. Abr. 354—365).

Mispharmuthosis annis X XFI (a. Abr. 365—
391).

Tuthmosis annis IX (a. Abr. 392—400).

4menophis annis X X XI (a. Abr. 401—431).
Hic est qui Memnon putabatur, petra loquens.

Orus annis X XV III. (gr. λη. In. can. Arm.
37, ab a. Abr. 43a—-463).

Achencheres annis XFI (in Can. XII, a. Abr.
469—480). Hujus cetate Moses ducem se preebuit
Hebreeis ab Egypto excedentibus. [ Sequuntur in
Canone : 4Athoris an. 9 (481—489) et Chencheres
an. 16 (490— 505)].

"Ancheres annis FIII (a. Abr. 506—513).

Cheres annis XF (a. Abr. 514—528).

"rmais qui et Danaus annis F (a. Abr. 5ag9—
533); quibus peractis, Egyptiorum regione pulsus
JEgyptumque fratrem suum fugiens, evasit in Gree-
ciam , Argisque captis, imperavit Argivis.

Ramesses, qui et /Egyptus, annis LXPFI1I
(a. Abr. 534—601).

Amenophis ( Menophis , Menophes, series regg.
Arm.), annis XL (a. Abr. 602—641).

Summa dominationis CCC X LV III.

Cf. Vetus Chron. : t» δυναστεία Μεμφιτῶν, γενεῶν
εδ’, ἐτῶν τµη (348).

In utroque cod. Syncelli dynastia hzc fuisse
dicitur βασιλέων τδ’. .Consentit versio Armeniaca.
Accedit denique, quod disertis verbis Syncellus
p. 62, C dicit : Ἑὐσέθιος δύο βασιλεις περιέχρυψεν.
Verum in Canone Eusebius recenset reges sedecim.
Atque hinc in Syncellum cod. A qui desiderantur

MANETHONIS ΘΡΒΕΝΝΥΤΑ

reges duos aliquis intulit, Et recte quidem , ut
videtur, quum hoc demum modo anni 348, quos
inesse huic dynastie auctor voluit, erui possint,
Syncellus necnon Ármenius translator vitiato Euse.
biousi sunt. Quam facile vero scriba a nomine 'Axev-
xfgncadalterum simillimum aberrare, ideoque duos
reges omittere potuerit, demonstratione non eget.
— Jam igitur si Horo regi octavo tribuas annos 38
(Ac, ἐν ἄλλῳ λη’), Athori autem non X6', ut cod.
A. Syncelli, sed 0', uti Canon Eusebii, summa
eruitur annorum 348. — Ceterum tabulam sub-
jungimus qua numeri Eusebiani diversis locis
recensiü componuntur. Corrupta notavimus aste-
risco.

1
2
3
4
6
6
7
8
9

i mA — ^ —A Ὑ μα Ίσα
ὅ σι ^ € wi - ο

DYNASTIA DECIMA ΝΟΝΑ.
δα.

Josephus C. Apion. I, 36 : "Eg" ἑνὸς δή πρώτον
στήσω τὸν λόγον ᾧ καὶ µάρτυρι μιχρὸν ἔμπροσθεν τῆς
ἀρχαιότητος ἐχρησάμην. 'O γὰρ Μανεθὼν οὗτος, ὁ τὴν
Αἰγυπτιαχὴν ἱστορίαν ix. τῶν ἱερῶν γραμμάτων µεθερ-
μηνεύειν ὑπεσχημένος, προειπὼν τοὺς ἡμετέρους προγό-
νους πολλαῖς µυριάσιν ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον ἑλθόντας
κρατῆσαι τῶν ἐνοικούντων, εἶτ᾽ αὐτὸς ὁμολογῶν χρόνω

92.

Manetho , qui historiam /Egyptiacam e sacris literis inter-
pretari pollicitus est, prefatus nostros progemitores cum

Ad unum itaque precipuum orationem referam , quem | multis myriadibus in Zgyptum advenisse, ejusque incolas

paullo ante antiquitatis nostre testem adhibui. Hic enim

subjngasse , deinde ipse agnoscens quod tempore postea se-

FRAGMENTA.

πάλιν ὕστερον ἐχπεσόντας τὴν νῦν Iovóalav χατασχεῖν,
xai κτίσαντες Ἱεροσόλυμα τὸν νεὼν κατασκευάσασθαι,
µέχρι μὲν τούτων ἠκολούθησε ταῖς ἀναγραφαῖς, ὄπειτα

à δοὺς ἐξουσίαν αὐτῷ, διὰ τοῦ φάναι γράψειν τὰ µυ-
θευόµενα xol λεγόμενα περὶ τῶν ᾿Ἰουδαίων, λόγους
ἀπιθάνους παρενέθαλεν (^) , ἀναμῖξαι βουλόμενος ἡμῖν
Αἰγυπτίων πλῆθος λεπρῶν xal ἐπὶ ἄλλοις ἀρρωστήμα-
atv, ὥς φησι, φυγεῖν ix τῆς Αἰγύπτου χατα έντων.
Ἀμένωφιν γὰρ βασιλέα προσθεὶς, ψευδὲς ὄνομα ("*), καὶ
διὰ τοῦτο χρόνον αὐτοῦ τῆς βασιλείας ὁρίσαι u3, τολµή-
σας, χαίτοι γε ἐπὶ τῶν ἄλλων βασιλέων ἀχριθῶς τὰ
ἔτη προστιθεὶς, τούτῳ προσάπτει τινὰς μυθολογίας,
ἐπιλαθόμενος σχεδὸν ὅτι πενταχοσίοις Extat xal ὀκτω-
χαίδεχα πρότερον ἱστόρηκε γενέσθαι τὴν τῶν ποιμένων
ἔξοδον εἰς Ἱεροσόλυμα: T έθμωσις γὰρ ἦν βασιλεὺς ὅτε
ἐξήεσαν. Ἀπὸ δὲ τούτου τῶν μεταξὺ βασιλέων xac
αὐτόν ἐστι τριακόσια ἐνενήχοντα τρία ἔτη » έχρι τῶν
δύο ἀδελφῶν Σέθω καὶ Ἑρμαίου, ὧν τὸν μὲν Σέθων
Αἴγυπτον, τὸν δὲ Ἕρμαιον Δαναὸν ματονομασθΏναί
φησιν. Ὃν ἐχθαλὼν 6 Σέθως ἐθασίλευσεν ἔτη v0' - xal
μετ) αὐτὸν ὅ πρε εσθύτερος τῶν υἱῶν αὐτοῦ Ῥάμψης
Ec. Τοσούτοις οὖν πρότερον ἕτεσιν ἀπελθεῖν ἐξ Αἰγύ-
πτου τοὺς πατέρας ἡμῶν ὡμολογηκὼς, εἶτα τὸν Ἁμένω-
qtv εἰσποιήσας ἐμθόλιμον βασιλέα, $20 τοῦ τοῦτον ἐπιθυ-
μῆσαι θεῶν γενέσθαι θεατὴν, ὥσπερ Ώρος εἷς τῶν πρὸ

(^) Παρενέδαλεν ] Bosckhius p. 302 suspicatur banc histo-
riam non ab ipso Manethone, sed ab alio quodam , Judzeo-
rum adversario, interpositam esse.

(**) Ψενδὲς ὄνομα ] Minime. Est rex tertius dyn. XIX,
Amenophtihis Africani, AmenepAthis vel Amenophis Eu-
«ebii.

€ ϕ
| ὡρχομότησαν.

$79

αὐτοῦ βεθασιλευχότων ἀνενεγχεῖν δὲ τὴν ἐπιθυμίαν
ὁμωνύμῳ μὲν αὐτῷ Ἀμενώφει, πατρὸς δὲ Παάπιος
ὄντι, θείας δὲ δοχοῦντι µετεσχηχέναι φύσεως χατά τε
σοφίαν καὶ πρόγνωσιν τῶν ἐσομένων. Εἰπεῖν οὖν αὐτῷ
τοῦτον τὸν ὁμώνυμον ὅτι δυνήσεται θεοὺς ἰδεῖν, sl χαθα-
ρὰν ἀπό τε λεπρῶν xal τῶν ἄλλων μιαρῶν ἀνθρώπων
τὴν χώραν ἅπασαν ποιήσειεν. Ἡσθέντα δὲ τὸν βασιλέα
πάντας τοὺς τὰ σώματα λελωθημένους ἐκ τῆς Αἰγύπτου
συναγαχεῖν (γενέσθαι δὲ τοῦ πλήθους µυριάδας ὀκτώ ),
xat τούτους εἰς τὰς λιθοτοµίας τὰς ἐν τῷ πρὸς ἀνατολὴν
μέρει τοῦ Νείλου ἐμθαλεῖν αὐτὸν, ὅπως ἐργάζοιντο xal
τῶν ἄλλων Αἰγυπτίων οἳ ἐγχεχωρισμένοι. Είναι δέ
τινας dv αὐτοῖς xal τῶν λογίων ἱερέων φησὶ λέπρα συγ-
xsyupévou. Τὸν δὲ Ἁμένωφιν ἐκεῖνον, τὸν σογὸν
xal μαντικὸν ἄνδρα, ὑποδεῖσαι πρὸς αὐτόν τε xal τὸν
βασιλέα χόλον τῶν θεῶν, el βιασθέντες ὀφθήσονται
xai προσθέµενον εἰπεῖν ὅτι συμµαχήσουσί τινες τοῖς
μιαροῖς xa τῆς Αἰγύπτου κρατήσουσιν ἐπ᾽ ἔτη τρισκαί-
δεχα. — M3, τολμῆσαι μὲν αὐτὸν εἰπεῖν ταῦτα τῷ βα-
σιλεῖ, Υραφὴν δὲ χαταλιπόντα περὶ πάντων ἑαυτὸν
ἀνελεῖν. Ἐν ἀθυμίᾳ δὲ εἶναι τὸν βασιλέα. Κάπειτα
χατὰ λέξιν οὕτω γέγραφεν' « Τῶν δὲ ταῖς λατοµίαις
ὡς χρόνος ἱκανὸς διηλθεν ταλαιπωρούντων, ἀξιωθεὶς
6 βασιλεὺς ἵνα πρὸς χατάλυσιν αὐτοῖς xal σχέπην ἀπο-
µερίση τὴν τότε τῶν ποιμένων ἐρημωθεῖσαν πόλιν,
Αὔὕαριν συνεχώρησεν. Ἔστι δ᾽ ἡ πόλις κατὰ τὴν θεο--
λογίαν ἄνωθεν Τυφώνιος. Οἱ δὲ εἷς ταύτην εἰσελθόν-
τες χαὶ τὸν τόπον τοῦτον sic ἀπόστασιν ἔχοντες ἡγεμόνα
αὐτῶν λεγόμενόν τινα τῶν Ἡλιοπολιτῶν ἱερέων Ὁσάρ-
σιφον ἑστήσαντο χαὶ τούτῳ πειθαρχήσοντες ἐν πᾶσιν
*O δὲ πρῶτον μὲν αὗτοῖς νόµον ἔθετο

quuto illa regione exciderint et Judseam nunc dictam oc-
cuparint , atque Hierosolymis sedificatis templum exstruxe-
rint, eousque historias quidem antíquas sequutus est : po-
stca vero sumpta sibi licentia, ut videretur scripsisse relata
et dicta de Judeis, incredibilia quaedam inseruit, volens
permiscere nobis multitudinem AZgyptiorum leprosorum et
alios ob morbos , ut dicit, ex Egypto fugere compulsorum.
Amenophin enim regem, falsum nomen, adjiciens, et idcirco
tempus ipsius regni definire non ausus, quamvis ceteris re-
gibus accurate annos apponeret, huic annectit quasdam
fahulas, oblitus ferme tradidisse se, quingentis et octodecim
annis prius evenisse Pastorum exitum ad Hierosolyma : rex
enim , quando illi exierunt , fuit Tethmosis. Et ab hoc tem-
pore regum qui postea fuere, anni sunt trecenti nonaginta
tres, usque ad fratres Sethonem et Hermzum ( Armaum ) ;
qaorum Sethonem quidem Egyptum , Hermseum vero Da-
naum denominatum dicit. Quem quum Sethos expuliseet, re-
gnavit annis quinquaginta et novem, et post illum filiorum
natu major Rampses annis Lxvi. Ante tot igitur annos patres
Dostros ex Egypto egressos confessus, dein quum Amenophin
regem supposuisset, hunc ait concupivisse deorum specta-
torem esse, sicut et Orum quendam priorum regum, et
hoc suum desiderium communicaese cum filio cujusdam
Paapios , cui idem cum eo nomen erat Amenophis, quique
de divina visus est participare natura propter sapientiam

preesscientiamque futurorum. Itaque regi dixisse hunc co-
gnominem , quod posset videre deos, si regionem univer-
sam de leprosis hominibus et immundis purgare vellet. Re-
gem gaudio perfusum omnes corporis aliqua injuria affectos
ex JEgypto congregasse dicit; et multitudinem crevisse ad
numerum octo myriadum ; eosque ad sectiones lapidum in
partem Nili orientalem misisse, ut in opere exercerentur
pariter ac alii /£gyptii eo destinati. Fuisse autem quosdam
inter eos etiam eruditorum sacerdotum lepra perfusos ait.
Amenophin vero illum sapientem divinumque virum eub-
veritum esse, ne in se regemque deorum iram concitaret ,
si illis vis adhiberetur ; praetereaque dixisse nonnullos auxi-
lio venturos pollutis, et /Egypto dominaturos tredecim an-
nis. Et ipsum quidem ista regi dicere non ausum esse,
omnia vero scripta reliquisse et semet interemisse. Qua de
causa regem anxiefate laborasse. Deinde ad verbum ita
scripsit : « Quum autem illi satís longo tempore in lapici-
dinis graviter laborassent , rex imploratus ut ad requiem et
tutamen eorum secerneret civitatem , urbem incolis ex-
haustam , quze fuerat Pastorum, nomine Auarin, eis con-
cessit. Est autem hxc urbs, juxta theologiam antiquain,
Typhonis. Porro illi in eam ingressi, atque hunc locum ad
res novas moliendas opportunum nacti, ducem sihimet
quendam Heliopolitanorum pontificum Osarsiphum consli-
tuere, et huic se in omnibus obtemperaturps juraverunt.
3T.

$80

μήτε προσχυνεῖν θεοὺς µήτε τῶν μάλιστα ἐν Αἰύπτῳ
θεμιστευοµένων ἱερῶν ζῴων ἀπέχεσθαι μηδενὸς, πάντα
τε θύειν xal ἀναλοῦν, συνάπτεσθαι δὲ μηδενὶ πλὴν
τῶν συνωµοσµένων. 1 οιαῦτα δὲ νοµοθετήσας καὶ
πλεῖστα ἄλλα, μάλιστα τοῖς Αἰγυπτίοις ἐθισμοῖς ἔναν-
τιούµενα, ἐχέλευσε πολυχειρίᾳ τὰ τῆς πόλεως ἐπισχευά-
ζειν τείχη, καὶ πρὸς πόλεμον ἑτοίμους (vacat. τὸν
πρὸς Ἀμένωφιν τὸν βασιλέα. Αὐτὸς δὲ προσλαθόµε-
voc μεθ) ἑαυτοῦ xal τῶν ἄλλων ἱερέων xal συµµεμια”
σµένων ἔπεμψε πρέσδεις πρὸς τοὺς ὑπὸ Ἱ εθμώσεως
ἀπελαθέντας ποιμένας elc πόλιν τὴν χαλουµένην Ἱερο-
σόλυµα. Καὶ τὰ χαθ᾽ ἑαυτὸν καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς
συνατιµασθέντας δηλώσας ἠξίου συνεπιστρατεύειν ὅμο-
θυμαδὸν ἐπ᾽ Αἴγυπτον. Ἐπάξειν μὲν οὖν αὐτοὺς ἐπηγ-
γείλατο πρῶτον μὲν εἷς Αὕαριν τὴν προγονικὴν αὐτῶν
πατρίδα, τὰ ἐπιτήδεια τοῖς ὄχλοις παρέξειν ἀφθόνως,
ὑπερμαχήσεσθαι δὲ, ὅτε δέοι, xal ῥᾳδίως ὑποχείριον
αὐτοῖς τὴν χώραν ποιήσει. Οἱ δὲ ὑπερχαρεῖς γενό-
µενοι πάντες προθύµως εἷς εἴχοσιμυριάδας ἀνδρῶν συν-
εξώρμησαν, xal µετ οὐ πολὺ ἦχον εἷς Αὕαριν. Ἀμέ-
νωφις 8, ὁ τῶν Αἰγυπτίων βασιλεὺς, ὡς ἐπύθετο τὰ
κατὰ τὴν ἐχείνων ἔφοδον, οὗ μετρίως συνεχύθη, τῆς
παρ) Ἀμενώφεως τοῦ Παάπιος μνησθεὶς προδηλώσεως.
Καὶ πρότερον συναγαγὼν πλῆθος Αἰγυπτίων, xal βου-
λευσάμενος μετὰ τῶν dv τούτοις ἡγεμόνων, τά τε ἱερὰ
(Qm τὰ πρῶτα μάλιστα ἐν τοῖς ἱεροῖς τιμώμενα ὥς
q' ἑαυτὸν µετεπέμψατο, xai τοῖς χατὰ µέρος ἱερεῦσιν
παρήγγειλεν ὡς ἀσφαλέστατα τῶν θεῶν συγκρύψαι τὰ
Edava. Τὸν δὲ υἱὸν Σέθων τὸν καὶ 'Ῥαμέσσην ἀπὸ
At ille primam quidem eis legem posuit, ut neque deos
adorarent , neque ab animalibus ullis , que proecipue sacra
apud JEgyptios erant , se abstinerent , sed ut omnia macta-
rent atque consumerent; nullique copularentur nisi qui
ejusdem conjurationis esset. Quum autem ista sanxisset et
alia quamplurima maxime JEgyptiorum moribus adver-
santia, multarum manuum opera jussit sdificare civitatis
muros, et ad bellum sese parare adversus Amenophin re-
gem. ]pse vero , assumptis secum etiam aliis sacerdotibus
et pollutorum quibusdam, misit legatos ad Pastores , qui a
Tethmosi depulsi in urbem Hierosolyma dictam se contule-
rant, Et declaratis iis quae sibi ceterisque ignominiose ha-
bitis acciderant, rogavit ut una expeditionem facerent in
Agyptum. Et quidem promisit se primum eos ducturum
in Auarin avitam suam patriam, et necessaria se copiose
exhibiturum turbe; propugnaturum autem quum opus
foret, et facile regionem sub potestatem eorum redactu-
rum. llli vero supra modum letti , omnes alacriter usque ad
ducenta millia vírorum pariter sunt egressi, et non multo
post ad Auarin veniebant. Amenophis autem /Egyptiorum
rex, quum primum illorum invasionem audivit, non me-
diocriter animum despondere capit, quum ei in mentem
venirent quz? praedixerat Amenophis Paapios filius. Et pri-
mum quidem congregata plebe gyptiaca , initoque consi-
lio cum principibus eorum, et animalia eacra , maxime illa
qua pracipue in templis colebantur, ad se arcessiviL ; et
sacerdotibus sigillatim precepit ut simulacra deorum quam

MANETHONIS SEBENNYT E

Ῥάμψεως τοῦ πατρὸς ὠνομασμένον, πενταέτη ὄντα,
ἐξέθετο πρὸς τὸν ἑαυτοῦ φίλον. Αὐτὸς δὲ διαθὰς τοῖς
ἄλλοις Αἰγυπτίοις, οὖσιν εἰς τριάχοντα µυριάδας dv-
ὁρῶν µαχιμωτάτων, xal τοῖς πολεµίοις ἀπαντήσασιν οὐ
συνέθαλεν, ἀλλὰ µέλλειν θεομαχεῖν νοµίσας, παλινδρο-
µήσας Ίχεν el; Μέμφιν. Ἀναλαθών τε τόν τε Ἆπιν καὶ
τὰ ἄλλα τὰ ἐχεῖσε µεταπεμφθέντα ἱερὰ Coa, εὐθὺς ci
Αἰθιοπίαν σὺν ἅπαντι τῷ στόλῳ xol πλήθει τῶν Αἰγυ-
πτίων ἀνήχθη. Χάριτι γὰρ ἦν αὐτῷ ὑποχείριος 6 τῶν
Αἰθιόπων βασιλεύς ' ὅθεν ὑποδεξάμενος καὶ τοὺς ὄχλους
πάντας ὑπολαθὼν οἷς ἔσχεν ἡ χώρα τῶν πρὸς ἆνθρω-
πίνην τροφὴν ἐπιτηδείων, xol πόλεις xal χώµας πρὸς
τὴν τῶν πεπρωµένων τρισχαίδεχα ἐτῶν ἀπὸ τῆς doy?
αὐτοῦ ἕκπτωσιν αὐτάρχεις, οὐχ ἧττόν γε xal στρα-
τόπεδον Αἰθιοπιχὸν πρὸς φυλαχὴν ἐπέταξε τοῖς παρ
Αμενώφεως τοῦ βασιλέως ἐπὶ τῶν ὁρίων τῆς Αἰγύ-
πτου. Καὶ τὰ μὲν κατὰ τὴν Λἰθιοπίαν τοιαῦτα.
Οἱ δὲ Σολυμῖται χατελθόντες σὺν τοῖς μιαροῖς Αἰγυ-
πτίων ἀνοσίως τοῖς ἀνθρώποις προσηνέχθησαν, ὥστε
τὴν τῶν προειρηµένων κράτησιν χειρίστην φαίνεσθαι
τοῖς τότε τὰ τούτων ἀσεθήματα θεωµένοις. Kal γὰρ οὐ
µόνον πόλεις xal χώµας ἐνέπρησαν, οὐδὲ ἱεροσυλοῦντες
οὐδὲ λυμαινόµενοι ζόανα θεῶν ἠρχοῦντο, ἀλλὰ xal τοῖς
αὗτοῖς ὁπτανίοις τῶν σεθαστευοµένων Ἱερῶν ζώων χρώ-
µενοι διετέλουν, xal θύτας xal σφαγεῖς τούτων [ε-
prie καὶ προφήτας ἠνάγχαζον Ὑίνεσθαι, xal γυμνοὺς
ἐξέθαλον. Λέγεται δ᾽ ὅτι τὴν πολιτείαν xal τοὺς vo-
µους αὐτοῖς καταθαλόµενος ἱερεὺς, τὸ γένος Ἡλιου-
πολίτης, ὄνομα Ὀσαρσίφ., ἀπὸ τοῦ ἐν Ἡλιουπόλει

securissime occultarent. Filium vero Sethonem , qui etiam
Ramesses a Rampse patris nomine vocahatur, quum quinque
esset annorum, transportandum curavit ad amicum. Ipse
autem transgressus cum ceteris Zgyptiis, ad trecenta mii-
lia virorum pugnacissimorum , hostibas ei obviam factis
preelio non congressus est : sed fore ratus ut contra deos
pugnaret , retrorsum reversus Memphin petebat : assumpto-
que Api et reliquis animalibus aacrís , quz? ad se accersive-
rat, mox in Athiopiam cum universis navibus et /£gyptio-
rum multitudine se transtulit. Beneficiis enim ipsi obstri-
ctus erat Athiopem rex : unde quum eum suscepisset ,
populumque universum omnibus istius regionis ad homi-
num victum necessariis excepisset, et urbes et vicos, qui
ad fatale illud tredecim annorum exilium sufficerent , tri-
bui jussit, ut et exercitum JEthiopicum , qui in custodiam
Amenopheos suorumque excubias ageret ad fines Egypti.
Et in Ethiopia quidem hsec gesta sunt. Solymitze vero , ubi
descenderant cum pollutis /Egyptiorum, adeo male homines
tractarunt, ut eorum victoria pessima illis videretur, qui
tunc eorum impietates inspiciebant. Etenim non solum ur-
bes et vicos incenderunt , neque sacrilegia committere , aut
deorum simulacra vastare satis habebant : sed iisdem etiam
continue utebantur ad assandas carnes animalium sacrorum
quie cultu divino afficlebantur, hisque mactandis jugulandis-
que sacerdotes et vates adhiberi coegerunt , nudosque eje-
cerunt. Dicitur autem quod reipublicae conditor erat legum-
que lator, sacerdos, genere Heliopolitanue , nomine Osar-

FRAGMENTA.

θεοῦ Ὀσίρεως, ὡς µετέθη εἰς τοῦτο τὸ γένος, µετετέθη
τοὔνομα καὶ προσηγορεύθη Μωῦσῆς. »

xL. *À μὲν οὖν Αἰγύπτιοι φέρουσι περὶ τῶν Ἴου-
δαίων, ταῦτ᾽ ἐστὶ καὶ ἕτερα πλείονα, à παρίηµι συντο-
τοµίας ἕνεχα. Λέγει δὲ ὃ Μανεθὼν πάλιν ὅτι μετὰ
ταῦτα ἐπηλθεν 6 Ἀμένωφις ἀπὸ Αἰθιοπίας μετὰ µεγά-
Anc δυνάμεως, καὶ ὃ υἱὸς αὐτοῦ Ῥάμψης xal αὐτὸς
ἔχων δύναμιν * καὶ συµθαλόντες οἱ δύο τοῖς ποιµέσι xal
τοῖς μιαροῖς, ἐνίχησαν αὐτοὺς, xal πολλοὺς ἀποχτεί-
ναντες ἐδίωξαν αὐτοὺς ἄχρι τῶν ὁρίων τῆς Συρίας.
Ταῦτα μὲν xai τὰ τοιαῦτα Μανεθὼν συνέγραψεν ὅτι
δὲ ληρεῖ xal ψεύδεται περιφανῶς ἐπιδείξω.

Priorem hujus loci partem ex Josepho exscripsit,
sed negligenter, Theophilus Ad Autolyc. III, 20.

DYNASTIA DECIMA NONA.
55.
SEC. AFRICANUM.

Syncellus p. 72, B : Εννεαχαιδεχάτη δυναστεία
βασιλέων C (scr. c') Διοσπολιτῶν.

α Σέθως έτη να.

8 Ῥαψάχης ἔτη ξα ( scr. ὃς).

Y Ἀμμενέφθης Ir x'.

δ Ῥαμεσσῆς fom t.

s Ἀμμενεμνῆς Een e.

ς Θούωρις,ὸ παρ) Ὁμήρῳ (Od. 8, 146 )χαλού-
µενος Ἠόλυδος, Ἀλκάνδρας ἀνὴρ, ἐφ᾽ οὗ (sic margo;
C. Ἀλκάνδρας dvo, ἐφ οὗ libri) τὸ "Duov ἑάλω,
ἕτη ζ.

Ὁμοῦ ἔτη σθ’.

"Exi τοῦ αὐτοῦ δευτέρου τόµου Μανεθῶ βασιλεῖς

βασιλέων ζ] sic pro c' aliquis scripsit qui ver-
bis Ἀλχάνδρας ἀνὴρ septimum regem indicari opi-
nabatur, — Regi secundo pro annis ta' tribuendos
esse ἕς' (uti est ap. Eusebium) inde patet, quod
sic tantum summa annorum 209 colligitur. — Nu-
merus 4c corrigendus videtur in c4g' ; litera c,
precedente voce βασιλεῖς, excidere facile potuit.
Regum numerus in singulis dynastiis e nostro
computo est 289, si in dynastia XVII numerantur
reges 86 (43 Pastores et 43 Thebzi). Si cum
Syncello dynastie XIX tribuis reges 7, summa
est 290. Quare probabilius etiam est pro 4z', scri-
bendum esse c/'. — Quod numerum annorum at-

siph , ex Osiride deo , quem colit urbs Heliopolis, denomi-
natus, quum ad hoc genus transisset, nomen mutavit , et
vocaftus erat Moyses. »

27. Et qui quidem ZEgyptii de Judsis ferunt, ejusmodi
sunt cum aliis multis, qua brevitatis ergo preetereo. Rur-
sus autem dicit Manetho, quod postea Amenophis ex

98t
tinet Boxa' (2121), is non quadrat cum iis nu-
meris, qui singulis dynastiis adscribuntur. Hi enim
summam efficiunt annorum 2222 :

12 dyn. ; Diospolit. 160 an.
13 6ο Diospolit. — 453

14 76 Xoita. 184

15 6 . Pastores. 284

16 32 Pastores. 518

17 43 Pastores. | δι

43 . Thebani.
18 16 Diospol. 263:
19 6 (7) Diosp. 209

Ceterum Africanus Troje excidium ponit in
an. 1184 a. C. (v. Boeckh. p. 183 sqq.), isque
annus e Beckhii computo accuratissime cadit in
Thuoris annum postremum. Fruinus in dyn. XVII,
annis 151 substituens annos 43, summam exputat
ann. 2114.

56.
SEC. EUSEBIUM.

Syncellus p. 73, B : Ἐννεακαιδεχάτη δυναστεία
βασιλέων ε’ Διοσπολιτῶν.

a! Σέθως ἕτη νε’.

P 'Ραμψὴς ἔτηξς’.

Y Ἁμμενεφθὶς ἔτη μ..

9 Ἁμμενέμης ἕτη xg.

€ Θούωρις, ὃ παρ Ὁμήρῳχαλούμενος Πόλυθος,
Ἀλκάνδρας ἀνλρ. ἐφ᾽ οὗ τὸ " Duov ἑάλω , ἕτη C.

Ὁμοῶ £v ρ6δ’.

Ἐπὶ τὸ αὐτὸ (τοῦ αὐτοῦ correx. m.) f' τόµου
Μανεθῶ βασιλέων ἆθ᾽ ἔτη αρχα (scr. βρχα ).

Euseb. Chron. p. 102 : Decima nona dynastia
Diospolitarum V regum.

Sethus annis LV (a. Abr. 642-696 ).

Rampses annis LYV'I (a. Abr. 697-762. ).

"menephthis ( 4menophis Canon, Eus.) annis
XL (cod. Arm. VIII; corr. Mai. A. Abr. 763-
802 |. . t

Ammenemes annis X XFI (a. Abr. 803-838).

TÀuoris , Homero dictus Polybus, vir strenuus et
fortissimus (1. e. ἀνὴρ Ἀλκάνδρας), cujus cetate
Ilium captum est, annis FII (a. Abr. 829-835.
Ilium captum a. 835 ). |

Summa annorum CLX X X XIF.

Jthiopia regressus est cum magna militum manu , et filius
ejus Rampses itidem cum exercitu; quodque hi duo con-
gressi cum Pastoribus atque pollutis eos superarint ; et mul.
tis caesis persequuti sint eos usque ad Syrie fines. Hac qui-
dem et ejuscemodi alia scripsit Manetho. Illum autem nu-
gari et manifeste mentiri ostendam.

$32

Manethonis | libro secundo conflatur summa
LXXXX11 regum, annorum MMCX X1.

Cf. Chron. Vet : ιθ’ δυναστεία Διοσπολιτῶν, γενεῶν
€, ἑτῶν p49 (194). — In Canone Hieronymi ad
annum primum Sethi regis annotatur hocce : /Egy-
pti per nonam decimam dynastiam suo imperatore
uti ceperunt, quorum primus Sethos.

Regum et annorum numeri, quos Eusebius e
secundo Manethonis libro apponit, hi sunt :

12 dyn. 7 Diospolitz 245 (182)
13 60 Diospolite — 453
14 77 Xoite 184 (484)
15 ** Dispolite a5o
16 5 Thebzi 190
17 4 Pastores 103
18 14 (16) Diospolitse 348
19 5 Diospolite 194
171 (173) 1967 (1904, 2294, 2267).

Ipse Eusebius exputat reges 93 , annos 4111. Re-
gum numerum corruptum dixeris, scribendumque
192 , ita ut dynastiz XV tribuendi sint reges at.

MANETHONIS ΡΕΡΕΝΝΥΤΑΕ

Sed quum simili modo apud Africanum regum
numerus corruptus sit, annorum vero numerus
idem plane tradatur atque apud Africanum, suspi-
cio oritur, et regum et annorum numerum ex vi-
tiato Africano temere in Eusebium translatum esse.
Sin revera ita rem Eusebius instituit, ut in summa
annorum cum Áfricano consentiret, corruptele
causa latuerit in numeris dynastie XII.

Subjungimus tabulam e Bunsenii opere ( III,
p. 68 sqq.) petitam, qua grseci laterculi regum
dyn. XVIII et XIX. componuntur cum regum se-
riebus, quas prebent monumenta. Inter ea primum
locum tenent tabule Abydenz duodecim nomina
postrema ( n? 41-51). His respondent reges duo-
decim pompa , qua reprasentata est in Ramesseo;
tertio loco ponitur series ad Thebas in sepulcris
Gurnahianis reperta. Continet nomina quattuor,
que in tabula Abydena sunt n? 47-50. Quarta
series nominum septem , quorum primum respon-
det ultimo seriei antecedentis, exhibetur monu-
mento, quod repertum in loco item ad Thebas
sito, qui appellatur Medizet- bu.

FRAGMENTA. 583

o ———— a — -ᾱ ——À — - ——- -——— e ——À
—— - —— — . --

8|. ANNUS
; 4 regni ín
TAB. ABYDENA. E MEDINET-ABU. monum. JOSBPHUS. AFRICANUS. EUSBBIUS.
E. o Dotatus.
e
SENEENENEEMMNEEEMMEMEMEPEEAKMD
40. — RA-NEB... 3 ΧΙΙ. | t. Tethmosis, *« | Amosis. Ji
( Aahmes )., |
9. Chebron f. 13 | Chebron. 13
41. —— BRA-0ER-KE 4 s. Amenophis. 7 | Amenophifhis. 21 | Amenophbis. N
( Amenatep IJ).
4. Amesses soror.
49. RA-NA-TER-RE s s. Mephres. 13| Memphres. 19.
( Tetmes 1).
4$ HA-NA-EN-TER e e. Mephramuthosis. sy to| Misphraegmothosis. se | Misphragmuthosis. 96
( Tetmes II ).
A4. BA-MEN-TERR ;| * ] XXXV. | Ἱ. Thmosis. 9 s|Tuthmosis. 9| Tatbmosis. οἱ
( Tetmes III |.
4s. RA-NA-TER.U 8| 2
( Amenatep 11). |
46. BRA-MEN-TER.U 9| & VII. | $. Amenophis f. 31| Amenophis. 3t
( Tetmes 1V ).
47. RA-NEB-MA 10 | 4] t XXYXVI.
( Amenatep III)
48. RA-SER-TEBR.U 1 9. VII. | 9. Orus. 37 |Orus. 38:
Setepen-ra ( Her ).
49. RA-MEN.... 12 $. Π. Πιο. Akencheres filia. s9| Achencheres. 13
( Ramessu 1 ).
s. BA-MEN-MA 15 r. I. ᾗει. Bathotis frater. e| Athoris. I
(Seti 1) Mert-en-ptetb. |
19. Akencheres. 12 | Chencberes. 16
13. Akencheres. 12| Acherres. .
| Cherres. »
/ ts. Armais. s| Armais-Danaus. 5
ts. Ramesses.
51. RA-SESER-MA 14 κ. LXII. Πιο. Armesscs Miamu. Ramesges-/Egyptus es
Selep-cn-rs ( Rames-
su 10). €. BR-EN-RA 17. Amenopbis. 19| Amenophis. 40
Meri-en-Amen —i
Mer-n-pteh. "
DYNASTIA DECIMA ΝΟΝΑ. |
L4
MEDINET-ABU. JOSEPHUS. AFRICANUS. EUSEBIUS. |
amm ————Ó— À————— EMEND ;
1. Sethosis sive Ramesses post pulsum t, Sethos. δε]. Sethos. s
fratrem Armszum regna? ann. νο
1
$. Rampses frater natu major. €e6|9. Rampsakes. es|2. Rampses. 66 ,
5. Amenophis a Pastoribus ejectus in 3. Amenophthis. φοἱ5. Amenephthis ( Ameno- -
Atbioplam fugit cum Setho filio phis in Canon.). — 40
quinquenne.
7. RA-SRSER -FER.U 4. Sethos sive Rampses post exilii annos 4. Ramesses. eo
Meriamn (Seti I1) 15 cum patre redit.
. e 96
Me-rk-en-pteh. s. Ammenemnes 5|4. Ammenemes,
(5. (RA-8ESKR-5CHA.U €. Tbuoris. ?|s. Thnoris. 3, .
( Set-uecht Merira) 909 194

primus rez dynastie sequentis. ] |

MENNNNDUCCEEEEE————————g—— A eMPaiáar——— ο κ

884

Jam quod rationes attinet quibus Felix, Wil-
kinson, Champollion et Rosellini monumenta cum
laterculis Manethonianis conciliare studuerint,
lectorem relegamus ad opus Bunsenianum ( coll.
Beeckhio p. 369 sqq.). Ipse Bunsenius (p. 74 sqq.)
quomodo quassstionem hanc difficillimam dilucida-
verit, paucis exponam.

In tabula Abydena novem sunt reges inde ab
Aahme usque ad Her; totidem Manetho recenset
ab 4mosi usque ad Horum. Videntur igitur si non
nomina, certe anni regum novem priorum apud
Manethonem conservari. — Nomina quz aperte
eadem sint apud Manetlionem sponte sese offerunt
quattuor: -

1. Ámos — Áahmes

7. Tuthmosis — Tuthmes IV.
8. Amenophis — Amenatep III.
9. Horus — Her.

Consentaneum igitur numeros annorum, qui
apud Manethonem tribuuntur regibus 2, 3, 4, 5, 6,
pertinere ad nomina monimentorum, qua inter
primum et septimum sunt media. Itaque respon-
derent sibi haec :

2. Chebron an. 13 — Amenatep I.
3. Amenophis 21 —: Tuthmes I.
AÀAHMES :

( primus rex ).
ο

MANETHONIS SEBENNYT/E

Tuthmes II.
Tuthmes III.
26 —. Amenatep Il.

4. Amesses ( Amenses) an. 22
5. Mephres 13
6. Mephramuthosis

Nomen Chebron sive Chebros a monumentis alie-
num est. Probabiliter corruptum est ex nomine
dynastico regis Amosis. /Egyptiace fuerit neb-rus-
Ra; unde Grzci fecerunt Chneb-ros, quod deinde
abiit in. Chebros. In tabula Abydena initium no-
minis fuisse scimus Aa-neb... Ultimum signum quid
sonet , nondum liquet. Videtur tamen pronuntian-
dum esse rus, Utut est, Chebros sive Chebron ille
eserie regum ejiciendus est, In locum ejus succe-
dat 4fmenophis, cui in monumentis respondet
Amenatep I. Jam igitur Manethonis reges quartus,
quintus et sextus ( Amesses sive Amenses, Mephres,
Mephramuthosis sive Misphramuthosis) compo-
nendi sunt cum monunientorum regibus tertio,
quarto et quinto, sive cum Tuthmosi I, II et III.
Rex sextus monumentorum, Amenatep. s. Ámeno-
phis II, apud Manethonem excidit, propterea,
procul dubio, quod CAebron ille preter ordinem
esset intrusus. Ceterum, ut intelligatur quomodo
antecedentes reges tres cum nominibus Manetho-
nianis conciliari possint, stemma regum apponi-
mus, quale ex monumentis dedit Lepsius :

Nefruari
A

Δ Á

SET-AMEN. AAH-ATEP. AMENATEP (1),
A

| Ld

TuTHNOsis 1l,
(rex quartus ).

( rex secundus ).

AAHMES Τυτηκοςις !,
filia (regis vice functa ( rex tertius ).
pro Tuthmosi 1).

Ῥυτανοδις Ill,
Chnumt-amn ( rex quintus ).
regis vice fungens
pro fratribus, nominatur
Ma-ke-ra
Chnumt-amen
( Ma-ke-phra ? )
( Mephra-Misphra ?

AwENoPHIS Η,
( rex sextus).

Τυταποδις IV,
(rex septimus).

Ανενορηις If,
(rex octavus). '

Honvs,
(rex nonus)
snoritur liberos
non relinquens.

FRAGMENTA.

Igitur pro Tuthmosi I Manetho posuit 4£messen,
i. e. 4ahmen Amenophis I sororem , qua regnum
gerebat pro Tuthmosi marito. — Sequitur ap.
Manethonem Mephres i. e. Hat-tu-tu sive Ma-Áe-ra
( Mephra, Misphra), quz regnavit pro fratre ma-
jore, Tuthmosi II. Deinde eadem pro fratre mi-
nore , Tuthmosi III, regnavit. Hoc Manetho indi-
cavit conjuncto sororis et fratrisnomine : Mephra-
muthosis sive Misphragmuthosis, i. e. Makera
( Mephra, Misphra) et Tuthmosis III.

Hactenus de nominibus. Videndum jam de annis
regnorum, Siquidem numeros Manethonianos no-
vem priores componuntur cum regibus novem
monurinentorum , laterculus foret hic :

(Buusen.) ,

(23)
(13)
(a1)
(22)
(13-3-26—39)

. Amenophis 1. . . . 13
. Tuthmosis I. . ... 1
. TuthmosisII. . . . . 33
, Tuthmosis II. . .. 13
6. Amenophis II. . . . 346
7. Tuthmosis IV. ... 9
8. Amenophis IIL . .. . 3r
9. Horus. ....... 33

Que QUE m

At ita res se habere non potest, Nam in monu-
mentis memoratur Tuthmosis III annus XXXV, et
Amenophis III annus XX XVI. Bunsenius igitur ne
rejicere plane Manethonis numeros cogeretur, tale
quid excogitavit. Annos 13 et annos 26, quos
Manetho tribuit Tuthmosi III et Amenopbi IL , ad
unum Tuthmosin III pertinere statuit, atque ita
quidem ut anni 13 sint ii, quibus Mephra soror
pro fratre regnarit, anni 26 autem, quibus ipse
Tuthmosis solus regnum administraverit. Hoc ad-
misso, numeros, qui ap. Manethonem adscribun-
tur regibus septimo, octavo et nono, tribuit re-

685

gibus sexto , septimo et octavo. Horo deinde, regi
nono, annos 2a assignat, quos Africanus dat
Acherri regi decimo. Arbitraria quidem hzc sunt,
sed nisi fateri velis certiorem chronologiam resti-
tui omnino non posse, ad ejusmodi machina-
menta recurrere coactum te videbis.

Ceterum reges novem quos modo recensuimus,
quique ex rationibus modo allatis per annos 229
regnarunt, apud Bunsenium constituunt dynastiam
XVIII. Qui sequuntur apud Manethonem reges
dynastiz XVIII , ii omnes pertinent ad dynsstiam
XIX. De his jam videndum est.

Post Horum monumenta recensent reges sex :

1. Ramessu I.

2. Seti I.

3. Ramessu II (cujus annus LXII memoratur ).
4. Menephthah.

5. Seti II.

6. Merira.

"-

Postremus eorum, ολίγα, Bunsenio est 7/Àuo-
ris Manethonis , rex ultimus dynastie XIX, 7/uoris
rectius scribetur PAÀuoris vel Phuoro i. e, 6 Νεῖλος.
Ejus nominis regem vidimus in Eratosthenis later-
culo penultimum ; ex Diczarcho vero collegimus
sub Nilo isto sive Phuoro rege Trojam esse ex-
pugnatam, id quod de TAuori predicat Manetho.
— Ceterum quum nulla nominum Merira et PAuoro
similitudo sit, Bunsenius opinatur Phuoro cogno-
men fuisse regis Merirz, quod pro familiz nomine
Manetho vel Excerptor ejus receperit. Hoc si con-
cesseris, sequitur pro sex regibus monumentorum
in Manethonianis laterculis recenseri reges quat-
tuordecim. Tanta vero discrepantia inde est deri-
vanda , quod plura regum nomina posita sint bis,
ter, quater, quinquies. Videamus singula.

I. Horo apud Manethonem succedit Acenche-
res. Nomen hoc Josephus et Africanus ter, Euse-
bius quater repetunt :

JOSEPRUS, AFRICANUS. EUSEBIU$.
10. Acencheres. . an. 12, 1 Achere. ........ an. 32 9. Achencheres. . . . . an. 12
12. Acencheres. ... 12, 5 Chebres. .. ...... 12 f1. Chencheres . .. . . 16
13. Acencheres. ... 12, 5 Acherre. .:..... 12 12. Acherres. . . . . .. 8
13. Cherres. . . . ... 15

II. Sequitur : 11. Rathotis an. 9 (Jos. ), sive Ra-
thos an. 6 ( 4fr.), sive Athoris an. 9 (Eus.). Hu-
jus nomen iterum non occurrit.

III. Deinde ponitur Armais Danaus (i. e. Har-
mai, ab Horo dilectus) cum regno annorum quat-

tuor vel quinque. Is vero, docente historia, non
fuit rex, sed nomine Ramesis fratris ad bellum
profecti regnum per tempus aliquod administra-
vit. Igitur e regum serie ejiciendus. Ipse autem
Ramesses ponitur ter vel quater hunc in modum :

586 MANETHONIS SEBENNYT /E
JOSEFBUS. AFRICANUS. KEuskBIUS
Dyn. XVIll, 15. Ramessees. . ....an. ιν Ramesses. .... an. d. c... ne
16. Armesses Miamu. . . 66.7 ....... ος. Ramesses. . . ag. 68
Dyn. XIX, 1. Sethosis s. Ramesses. 59 Sethosis. . ο . 51 Setbosis. . . .. 55
4. Rampses. .... .. 66 Rampsaces. . . 66 Rampees. . es
PPP Ramesses . . .. . 60
IV. Post Ramessem sequitur Amenophis sive Amenophath , cujus bis fit mentio :
JOSEPHUS. AFRICANUS., EUSEBIUS.
Dyn. XVIII, 17. Amenophis. . an. 19. 6 Amenopbath. . . an. 19 Amenophis. . . . an. 40
XIX, S. Amenophis. . . 3" Amenophthis. . . 20 Amenephthis. . . 40

Supersunt reges duo : V. Ammenemnes an. 5
( Afric.) vel Ammenemes an, 36 (Euseb.) ; VI.
Thuoris an. 7 (Afric. et Euseb. ).

Hoc igitur modo numerum regnorum nanci-
scimur eundem quem znonumenta praebent. Jam

quaritur num etiam singuli reges sint iidem. Sunt
minime. Quod ut intelligatur, prasmittimus stemma
genealogicum, quale ex monumentorum indiciis
constituit Lepsius.

AwENOPHIS II],
(rex octavus dyn. XVIII ).

A 0 l A

t —ÓÓJ mm, oo onn

NEFRU. AuENOPHIS (IV) HoRnvs,
tamquam regina : (Ranefruteru) (rex nonus).
-n-aten Ra rex.
( Bechra ). Annus V[mus
Kencheres notatur.
Cherres (?)

Secundum hic preter Horum regnarunt fratres
ejus duo 4mentuanch et Amenophis IP. Neutrum
inemorant neque Manetho neque tabula Abydena.
Scilicet uterque fato functus est ante obitum Hori :
nam ad zdificia ab Horo rege exstructa lapides
adhibiti sunt, qui nomina Ámenophis IV et Amen-
tuanchi inscripta habent. Monumenta Amentuan-
chi, sicuti Nebrama filii in Ethiopia exstant. In his
itaque regionibus regnasse videntur. Nomen Ame-
nophis non reperitur infra 4schmunin, quz est in
JEgypto media. Post mortem regis regnavit uxor
ejus sub nomine Zech-n-aten Ra ( Bech-ra). Num
hec quoque vivente adhuc Horo mortua sit,
necne, haud liquet. Ceterum Bech-ra, sec. Le-
psium, est eadem quam in Manethonianis later-
culis nominari videmus Cencheren, Acherren, etc.
— Post mortem vero Hori regnavit Τειί soror,
haud dubie pro Ramesse filio puerulo. Hzc mani-
festo est Athothis Manethoniana.

Igitur duarum regna feminarum apud Mane-
thonem notantur, quorum in tabula Abydena et
in reliquis regum seriebus non fit mentio. Contra

ο A Δ ο
ird
AMENTUANCH TET! BE-NE-TERI-MESL.
rex. (i. e. Athothis)
post Hori obitum
regnat cum marito.
NEP-RAMA RauEssv (1)
rex. rex.

qui ibi ponuntur reges Ramesses I et Seti 1 apud
Manethonem pretermissi sunt.

Sequitur rex tertius Rarnesses IT, qui idem est
in monumentis et ap. Manethonem , qui etiam de
quarto rege consentit, Nam Menophes, Menophis,
Amenophis, 4menophath, 4menophthis, idem est
quem in monumentis legimus Me(r )-n-phath—
Menephthah (v. Bunsen. p. 93). Porro Cham-
pollion-Figeac et Bunsenius non diversum esse ab.
eo statuunt Μενόφρην (i. e. Mtvog07), inde a cu-
jus regno initium periodi Sothiacz anni 1322 a. C.
computat Theon (Περὶ τῆς τοῦ χυνὸς ἐπιτολῆς ἐπί-
δειγµα apud J. Β. Biot. Recherches sur plusieurs
points de l'astronomie égyptienne. Paris, 1823,
p. 303). Ac Bunsenius quidem ita numeros ador-
navit, ut annus 1322 a. C, sit primus regis Mene-
phthah (").

(*) E Manethonis numeris, quales Bosekhius constitnit ,
annus 1322 a. C. est quintus regis Sethos-Ramesses ( XIX ,
1). Et suspicatur Beckhius p. 907 Ramessen propterea
Sethos cognominatum esse, quod sub regno ejus nova pe-
riodus Solhiaca inceperit, Nam Sethos est So(his , Seth,

FRAGMENTA.

Post Senephthah regem in monumentis sequitur
Seti 11. Nulla ejus mentio apud Manethonem
Africani et Eusebii, Josephus tamen in ea narra-
tione, quam παρεγγράψαι Manethonem dicit, ponit
Amenophis filium Sethos , qui de avi nomine etiam
Ramesses appellatus sit. Hunc Bunsenius probabili-
ter censet esseSeti II. Africani quoque auctor de hoc
Seti II-Ramesse aliquid reperisse mihi videtur. Sic
enim intelligitur, cur Ramessen II e dynastia XVIII
in quartum locum dynastiz XIX transtulerit.

Penultimus rex ap. Africanum et Eusebium est
4mmenemnes sive Àmmenemes. Hunc quoque
series Medinet-Abuana non habet. Iterum nos ju-
vat Lepsius. Is enim in monumentis duos invenit
reges, qui eodem quo Menephthah tempore re-
gnarunt, Siphthah et 4menemses. Horum alter
aperte est ;mmenemes Manethonis Alterum,
quem non habet Manetho, prebet Eratosthenes
tamquam antecessorem regis Thuoro ( TAÀworis ap.
African. et Eus.) , adeo ut hinc quoque probabile
fiat quod de tempore, usque ad quod Eratosthenis
laterculus pertineat, in antecedentibus (ad dyn.
XIII) suspicatus sum. Jam quum in hac dynastia
nomen Jlamesses regnet, nescio an ap. Eratosthenem
in verbis 6 xal Ἑρμῆς, qua alieno loco inculcata
Bunsenius censet, lateat Σιφθᾶς 6 xal Ῥαμεσσῆς
( vel Ἀρμεσσῆς uti ap. Josephum nomen scribitur).
Idem nomen fortasse etiam Phuoro vel Thuoro regi
fuit. Certe Plinius XXXVI, 5, 64 : Rhamesses,
quo regnante llium captum est. Quamquam una
ex seris Trojanis etiam cum iis regibus quos Mane-
tho flamesses dicit, componi potuit.

Sepulcrum regis Siphthah ejusque uxoris Ta-
seser, uti Lepsius docet, vindicavit sibi rex alius,
cujus nomen legunt M-rr-a sive Meri-ra (Bunsen.
Ρ. 94 ). Hunc esse eundem cum Set-necht Merira ,
qui in serie regum Medinet-Abuana post Meti II
ponitur, facile largiemur Bunsenio. At Μεγίτα
hunc eundem esse cum Thuoro vel Phuoro Mane-
thonis in dubium vocaverim. Nam nomen plane
aliud est, adeo ut Bunsenius statuere cogatur P/iuoro
non nomen esse sed cognomen, a praenomine Set-
necht diversum. Quam sententiam fortasse admi-
seris, si de antecedentibus regibus Manetho cum
serieregum Medinet-Abuana consentiret ; tum enim

Sirius. Theonis eram ἀπὸ Μενοφρέως Boeckhius ex alio
systemate chronologico fluxisse putat, quum annus 1322
apud alios in aliud reguum incidisse consentaneum sit. Si ex
Eusebii laterculis proficiscaris , facile rem ita adornari nec
sine probabilitatis specie posse, ut annus 1322 cadat in finem
regni Amenophis. Neque tamen probabile esse Amenophim
abiisse in Menophren , quod nomen formam habeat vere
JEgypliacam. Fortasse Menophren fuisse tutorem Sethos-
Ramessis. Quam conjecturam pluribus argumentis firmare
studet p. 308 sqq.

587

cum verisimilitudinis specie quadam statueres po-
stremum quoque regem Meriram componendum
esse cum Thuori. At alia agere Manethonem, alia
monumenta prebere modo vidimus, Huc accedit
quod, quum Merira nomen szpius occurrat in
dynastia XX, verisimillimum est, nostrum quo-
que Meriram, primum hujus nominis regem, ad
dyn. XX esse referendum. Itaque male distinctas
a Manethone dynastias esse cum Bunsenio dicen-
dum foret. Uti nunc res habet, horum omnium
causam idoneam desideramus. Multo probabilior
est Leemansi (in epist. ad Salvolinium p. {οο) sen-
tentia, secundum quam 7'/uoris nomine designa-
tur Taseser regina.

Ex allatis igitur patet ex sex regibus Manethonis
duos tantum esse , quos eosdem monumenta exhi-
bent, Ramessem JI et Amenephthab. Horum itaque
tempora e Manethone ad monumentorum series
transferre licet.

Ramessi I? Josephus tribuit annos 66 mensesque
2; eundem post pulsum Armaim fratrem regnasse
dicit annis 59 (eodem redeunt anni 60 Africani .
Preterea Armessi datur annus 1 et menses 4, et Ar-
mai , qui, absente in expeditionibus fratre, regnum
administravit, assignantur anni 4 , mensis 1. Hosce
numeros ita Bunsenius conjungit :

Ramses regnat ante expeditionem. .
AÁrmais regnum administrat. ... ..
Ramses regnat post expeditionem, . 5

66. 3.

Ármai unum addidit annum, ut summa annorum
Josephiana colligeretur. Annis 59g tot adjunxit
menses, quot eadem summa flagitare videretur,
— Eusebius pro annis 66 posuit annos 68 inde,
ut Bunsenio videtur, ortos, quod temere aliquis
conjunxit annos 66 m. 2, et an. 1 m. 4. — Pro
annis 59 Josephi apud Africanum et Eusebium
habes annos 51 et 55. Hos corruptos dixerim. Id
si nolis, cum Bunsenio suspicari licet distinguendas
esse duas Ramessis expeditiones, ita ut prima
fuerit amnorum 5, altera vel annorum ή vel anno-
rum 9; scilicet Diodorus I, 55, 1o, Sesoosis expe-
ditionibus assignat annos novem. Igitur:

1. 4
5. 1
9. 9

Ramesses ante expedit. . an. 1. 4 m.

expeditiones. . . . 9.
, post expeditiones. — 55. * m.
66. " m.
aut :
ante expeditionem. I. 4.
prima expeditio, . 5. 1
altera expeditio. . 9.
post expeditiones. — 51
66. 5

$88

Ceterum parum probabile est annos novem , quos
Diodorus expeditionibus Sesostris tribuit, ad Ra.
messem Manethonis transferendos esse, quum pro-
ου] dubio iidem sint anni novem, quos Manetho
tribuit expeditioni Sesostris dynastie duodecima.

Post Ramessen Ἡ Amenophthah regnavit annos
I9'/; hic enim Josephi numerus, quum medius
sit inter alteros annorum 19 vel 30, quos eidem
regi tribuunt, pro vero haberi debet.

Reliqui reges quattuor, Bamesses I, Seti I,
Meti II, Merira , quum non memorentur apud Ma-
netbonem, sponte intelligitur, tempora eorum
constitui non posse, nisi forte cum Bunsenio cen-
seas Manethonem regibus, quos recenset, annos
adscripsisse eorum , quos ipse non nominat, nos
vero invenimus in tabula Abydena similibusque
monumentis, Ab ejusmodi opinione profectus Bun-
senius Horo regi tribuit annos 32, quos Acbherri
dat Africanus ; Ramessi I assignantur anni 12 , quos
eidem Acherri Josephus assignat; ad Seti I trans-
fert annos 9, qui Rathotidis sunt apud Josephum;
Rathotidi relinquit annos 6, qui ab Africano ei
adscribuntur, Seti II regnasse dicit annis 5 , quum

. TurmH4osiS TJ... « « n ο ο

regnavit.

eC

Mephra-Tuthmosin.

A Manethone omittitur.

|
|
|
|
|
|
regnavit pro fratre majore Tuthmosi It.

. Honus (fil. Amenophis II). . . . . ...

DYNASTIA DUODEVIGESIMA.

.AMENOPHIS D. . . « ... «eee B ng

Ejus loco Manetho ponit Amessen ( Aahmen), 1 sororem Amenophis I, qu» pro marito Tuthmosi

4. Tur&MOosIS Ἡ (filius Tuthm. 1). ........... ecco] rt À |] |À^0e|m] sets . 22

Ejus loco Manetho nominat Mephrem (Mare- pbra , Mephre, Misphre), filiam Tuthmosis I, que

. Tuthmosis III (frater Tuthm. 1)... ........... ον eee ront]. EM 39

Pro hoc quoque per tempus aliquod regnavit Mephre soror; quare Manetho pro Tuthmosi 11 ponit
. ΑΝΕΚΟΡΗΙΘ II (fil. Tuthmosis IJI). ..........

. TurBMosIs IV (fil. Amenophis I1)... ..... ...
. AMENOPHIS III (fil. Tuthmosis IV). . .. « TP

MANETHONIS SEBENNYT/E

Ámenemnes tot annis ap. Áfricanum regnasse per-
hibeatur; Merire denique dantur Thuoris regis -
anni septem. Talia ludens Bunsenius corrasit sibi
dynastiam XIX annorum 119.

Restat ut moneatur de nominibus Ramessis II :
Sethos ( Afric. Euseb.) , Sethosis ( Joseph. ) ; Seso-
this vel Sesosis (Plinius " ) , Sesoosis ( Diodor. );
Sesostris, Formam genuinam Bunsenius esse putat
Sesothis, i, e. filius Seti I (Sothios, Siri), cam-
que reponendam apud Josephum pro Jethosis.
Variationes ejusdem nominis esse Sesoosis et Sothis,
Contra Sesostris ortum esse ex Sesorthris , Sesorte-
sen, quod nomen esse regis celeberrimi dyna-
stiz XII, et a Ramesse nostro apud plurimos non
distincti, supra vidimus. V. Bunsen. III, p. 110
sqq.

Ergo ratio dynastiarum XVIII et XIX hec
est :

(*) Plinius XXXVI, 8, 64 : Statuit eos (sc. obeliscos )
in supra dicta urbe 1 ( Heliopoli ) Sesothis (sic cod. Bam-
berg.; Sothis vgo) quattuor numero etc. — Idem ib.
9,74: Obeliscus quem fecerat Sesosidis filius Nencoreus
(Menephtheus correx. Bunsen Il, p. 96).

5 9 9* 0 * o 0 9* à 5» υ ϐ 9 9 » 0 9 à 9 οϱ ^ ο à ο

FRAGMENTA.

$89

DYNASTIA UNDEVIGESIMA*

MONUMENTA,

1. RAMESSES I.

MANETHO.

. ὉΕΚΟΗΕΑΕΘ (i.e. Becheres. Bechres)

Uxor Amenophis IV, in JEgypti parte regnantis, ante Horum fato
defuncti, post mortem mariti regnavit.

. ArHoTHIS ( Teti), filia Amenophis III. ..... ..
post Hori fratris obitum regnavit , mater Ramessis I.

. SESOTHIS-RAMESSES II. . . .

. ΜΕΝΕΡΗΤΗΛΗ. . MENEPHTHAH
. SETBOS II.
DYNASTIA XX.

1. MERIBA.

E LIBRO TERTIO.

DYNASTIA VIGESIMA.
5”.
Syncellus p. 73, C et 74, D
ΚΑΤΑ ΑΦΡΙΚΑΝΟΝ.

Τρίτου τόµου Μανεθῶ. Εἰκοστὴ δυναστεία βασιλέων
Διοσπολιτῶν 16, ot ἐθασίλευσαν ἔτη ρλε’.

ΚΑΤ EYZEBION.

Εἰκοστὴ δυναστεία βασιλέων Διοσπολιτῶν ι6’, οἳ
ἐθασίλευσαν ἔτη pon.

Euseb. Chron. p. 103 : Figesima dynastia Dios-
politanorum XII regum, qui imperaverunt annis
CLX XIl (gon et po6' confusa, ut passim, In Ca-
none sunt an, 178, sc. ab an. Abr. 836— 1013 ).

3. Merr-Ra (Set-necht) Merramn. . . ...
2. Ramessu-Hec pen

3. Ramessu-Merramn-Hek-ma. .

4. Ramessu Amnhichepschf Neter-Hek-pen .
5. Ramessu Amnhichepschf, ** neter-Hek-pen
6. Ramessu Ainnhichepschf, Merr-Set .

7. Ramessu Schama, Merr-amn. . . .

8. Ramessu Merramn Hekma

9. Ramessu Schama Merr-amn , Hek-neter-pen

t0. Ramessu Amnhichepschf

(1. Ramessu Amnhichepschf Merr-amn . . .

12. [Ramessu] Hekma Setep-n-Ra Amnhichepschf. . .

5. AMENEMSES, qui juxta Menephthah regnum in Agypto habuit. ...

. ΤΗΟΟΒΙΘ ( Phuoro), TAsESER in monumentis , uxor Sethi II

Bunsenius Eusebii annos 178 probat, rejicit
Africani annos 135, quippe quod temporis spa-

tium paullo minus sit, quam ut duodecim re-

gnis conveniat, Apud Africanum fortasse fuisse ρπε’
(185), ita ut in hac summa lateant et anni 178 Eu-
sebii , et 7 anni Μοτίτα ( Thuoris), qui male ad-
scriptus sit dynastie XIX.

Ceterum stemma genealogicum posterorum Me-
rirz sec. Lepsium hoc est :

Merra.

Ramses IIT.

|
Ramses IV. Ramses V. Ramsla Vi, Ramses Vif.

Ramses VIII.

Reges autem duodecim hujus dynastie ex monu-
mentis constituit hunc in modum :

Merrira.

Ramses III filius.
Ramses IV frater.
Ramses V írater.
Ramses VI frater.
Ramses VII frater.
Ramses VilI f. Ram. VI.
Ramses IX.
Ramses X.
Ramses XI.
Ramses XII.
Ramses XIII.

(ann. XVmus).,

(ann. Πας).
(ann. VImus).
(ann. XVIimus),
(ann. Που).

$90
Merr.Ra cognomine-Set-necht Bunsenius suspica-
tur esse Ceten Diodori (1, δα, 1, βασλλεὺς, ὃν Ai-
γύπτιοι μὲν ὀνομάζουσι Κέτηνα , παρὰ δὲ τοῖς “Ελλη-
σιν εἶναι δοκεῖ Πρωτεὺς ὁ κατὰ τὸν Ἰλιαχὸν γενόμενος
πόλεμον. Wesselingius ad Diodorum cum Cetene
comparat KZotov ap. Syncell. p. 160, ubi quartus
ponitur post Thbuorim. — Rampsiniten, avarum
istum regem , de quo Herodotus II , 1a1 ( RemphAis
ap. Diodor.), Bunsenius componit cum Ramse (F)-
neter-(hekpen).

VICESIMA PRIMA DYNASTIA.
58.
SEC. AFRICANUM.

Syncellus p. 73, C : Πρώτη xat εἰκοστὴ δυναστεία
βασιλέων Τανιτῶν ζ .

a Σμενδῆς (Σμεδῆς G.) ἔτη xc".

B' Ψουσέννης {Ψουσένης cod. A) ἔτη µς’.

Υ Νεφερχερὴς (codd. Νεφελχερὴς ) ἔτη 9.

δ Ἀμενωφθὶς ἔτη 9.

z Ὀσοχὼρ émc.

c' Ψιναχῆς ἔτη 9.

U Ψουσέννης (Σουσέννης cod. A) £c ιδ.

Ὁμοῦ ἔτη QA.

E singulis numeris colligitur summa ann. 114.
yncellus exputat 130; Eusebius quoque huic ἀγ -
nastize annos 13o tribuit, Quare Dindorfius, ut de
singulis regnis Africanus cum Eusebio faceret,
primo regi annos 46 , regi septimo annos 35 ad-
scripsit. Improbat hoc Beeckhius, qui veram dy-
nastie summam esse recte censet annorum 114;
nam sic demum zra Trojana, quam Africanum cum
Eratosthene communem habere supra vidimus,
in Thuoris regnum cadere possit. Summa anno-
rum 130 a Syncello vel ab alio ex eo qui subse-
quitur Eusebii laterculo (fr. 59) huc translata
est.

59.
SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 74, C : Εἰκοστὴ πρώτη δυναστεία βασι-
λέων Τανιτῶν ἕπτά.

α΄ Σμένδις Ern xq'.

B' Ψ ουσέννης ἔτη ya.

Y Νεφερχερὴς ἔτη δ’.

δ Ἀμενωφθὶς ἔτη 9'.

€ Ὀσοχὰὼρ ἔτη ς’.

c' Ψιναχῆς E 9.

C Ψουσέννης £r, λε.

MANETHONIS SEBENNYT/E

Ὁμοῦ Fc ϱλ’.

Euseb. Cbron. p. 103: F'icesima prima dyna-
stia Tanitarum V11I regum.

Smendis annis X XV I ( Mendis ser. regg. Arm.;
Semendis Canon. Scal.; 4mendis in Canone Arm.
Λη. Abr. 1014— 1039).

Psusennes annis XLI ( Pseusennes in Can.
1040—-108o ).

Nephercheres annis IV (1081—1084).

"menophthis ( 4 menophis Can. Scal. 4menophis
Can. Arm.) annis L.X (1085—1093 ).

Osochor (Osochoris ser. regg. Arm.) annis VI
( 1094—1099).

Psinnaches annis IX (13100— 1108).

Psusennes annis X X XP (1109—1143).

Summa annorum est CX X X.

Quattuor regum priorum nomina in monumen-
tis nondum reperta sunt. Posteriores tres secundum
Lepsium in monumentis sunt :

5. Px-mnxa-sz-sauzN. (Osochor?!)
6. Prancn.
7. Pr-scmau-u1Aínx Hl.

Appellantur hi sacerdotes dei 4men- Ra-Sonther.
Priores quattuor probabiliter eodem modo ap-
pellatos, atque principem eorum post exstinctam
prioris dynastie stirpem e sacerdotum curia regem
creatum esse suspicatur Bunsenius p. 141. Idem
monumentorum hujus dyn. raritatem inde eizpli-

cari vult , quod regia sedes alio translata sit.

VICESIMA SECUNDA DYNASTIA.

60.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 73, D : Εἰκοστὴ δευτέρα δυναστεία Dov-
θαστιτῶν βασιλέων 9.

α΄ Σέσωγχις (cod. B; Σέσογχις A.) ἕτη χα’.

B' ᾿Οσορθὼν ( Ὁσωρθῶν A.) ἔτη w'.

y' 9 € Άλλοι τρεῖς ἔτη χε’ (x0 Boeckh. ).

ς’ Ἱαχέλωθις ἔτη v.

ζ η΄ 9 Ἄλλοι τρεῖς Em µθ’.

Ὁμοῦ £x ex.
61.

SEC. EUSEBIUM.
Idem p. 74, D : Εἰκοστὴ δευτέρα δυναστεία Bov-

θαστιτῶν βασιλέων τριῶν.
a' Σεσώγχωσις (Σεσόγχωσις A) ἔτη χα.
B' Ὀσορθων ἔτη uf.

FRAGMENTA.

Υ΄ Ταχέλωθις ἔτη ιγ.
Ὁμοῦ μθ’.

Euseb. Chron. p. 103 : Ficesima secunda dyna-
stia Bubastitarum III regum.

Sesonchosis annis X XI (1144-1163).

Osorthon annis XV (1164-1178).

Tacelothis annis XIII (1179-1191).

Summa annorum .X LI X (Samuelis : 39).

Nomen Sesonchosis in Canone et serie regum
varie exaratur : S$ysonchosis, Sensecoris , Senseco-
rus, Senscoris, Apud Hieronymum in codd. non-
nullis etiam hzc notantur : Hujus Senscoris JEgy-
ptii regis pater fuit Siparis. Hunc ferunt quidam
post mortem ab. /Egyptiis deum nuncupatum eum-
que Sarapin appellatum. Patet haec aliena esse ab
hoc loco. Fluxerunt vero haud dubie ex eo aucto-
re, quem Syncellus sequitur. Is enim inter reges
antiquissimos septimo loco ponit Σέραπιν (Ὠσι-
ροπὶν cod. B) cum annis 23, cui succedit X«-
σόγχωσις.

De Eusebio , qui nonnisi tres reges apponit eos,
quorum nomina Africanus apponit, dicere nihil
habeo , nisi quod jam alii rem eodem modo ador-
naverant. Nam Syncellus (p. 177 et 184) in suo
regum laterculo post Psammum (i. e. Psusennem,
regem postremum dynastie XXI) recenset reges
tres hosce :

^n. Κόγχαρις. . . .. «ο.
73. Οσορθὼν. . . . « «ο Ιδ

7. Ἰαχαλῶφις ..«».«ο ο . I8

Apud Africanum summa, quam ex singulis regnis
conficimus, annorum est 116. Ipse auctor sup-
putavit annos 120. Discrepantiam hanc Beckhius
ita tollendam esse putat, ut regibus tertio, quarto
et quinto, pro annis xs' adscribantur κθ’. Facil-
lime enim litera « abire potuit in literam 0. —
Ceterum Sesonchidis regis annus primus ex Afri-
cani computo est 93/4 a. C. Cum his non quadrat,
quod Roboami regis anno quinto Sesak vel Sisac
vel Susakim (is enim est Sesonchis noster) Hiero-
solyma cepisse in sacris libris perhibetur. Nam Ro-
boami annus quintus, etsi vario modo a chrono-
logis constituitur, tamen ex nullo computo post
annum 958 a. C. ponendus est. Videtur igitur Sc-
sonchidis regnum longe ultra annos istos 31, qui
apud Africanum ei tribuuntur, esse extendendum.
Eaque suspicio confirmatur inde, quod in monu-
mentis notatur Sesonchidis annus vigesimus secun-
dus, Attamen nisi susque deque habendum esse
ceisueris temporum constitutionem , qualem indc

$891

a Trojana epocha Africani Manethon exhibet,
a mutationibus numerorum traditorum abstinen-
dum est. Ut nihilominus tamen sacra chronologia
cum Manethonis laterculis quantum ejus fieri po-
test conciliaretur, Boeckhius ( p. 319 sq. ) statuen—
dum censet hunc in modum : Nomen OsortAon
idem est cum Osochor, nomine quinto dynastiz
Taniticz. Ut Osorthon fuit filius et successor Se-
sonchidis , sic ejus pater fuerit Osorchor dynastiz
XXI, eumque haud recte Tanitis Manetho accen-
suerit, Osorchor filio regnum reliquisse, sed post
obitum ejus denuo Tanite imperio aliquo potiti
regnasse adhuc videntur per annos 23, quos Psina-
chi et Psusenni tribuit Manetho, qui Sesonchidis
regnum ab eo demum anno computat, a quo
solus /Egypti universe imperium tenuit. Hac igi-
tur ratione verum regni Sesonchidis initium refe-
rendum est ad annum 957, qui proxime abest ab
eo quo Hierosolyma Sesakum cepisse statuunt.
Ceterum regum seriem rationemque genealogi-
cam ex duobus monumentis hunc in modum
constituit Lepsius (ap. Bunsen. III, p. 133).

SCHESCHONK 1 (XXIIwus annus].
(rex primus).

LL — MÀ
l 5
ο

OsonkKoN I.
(rex secundus).

SCBUOPT.

PEHOR, ν
(rex tertius).

Δ OsonxoN IT,
. REKAMAT : | (rex quarte).
--..Ε.Ι.------λλλκλ

ὁ ὁ

SCHESCBONKX II, NiuRor.
(rex quintus).

TAKELOT 1,
[an. X1 et XVm]
(rex sextus).

KrnowaMA (regina ).

Mo, RE

OsonxoN Il, jw. X]Imus]
(rex sept timus ).

SCBESCHONK uj, [an. XXIX mus]
octavus).

TALEXOT ΙΙ TATEPOR

(rex nonus J.
ο
— ám n, o^ ^"
NiwnoOT,
(sine signis regiis).
Monendum denique de ratione qua Bunsenius

res sibi adornaverit, Is igitur Sesonchosi tribuit
annos κδ pro χα; Takeloti xy' pro ty; postre-

5934
mis tribus regnis v6' pro 46; summam denique
annorum fuisse putat ov' pro px; unde sequitur
regnis tertio, quarto et quinto relinqui annos 36.
Itaque laterculus Bunsenii hic est :

1. Sesonchis. ScusscHENK [ ( Sesac) [annus
XXIImus]

2. Osorkon. — OsonkaN I (Serach), filius ut vi-

Qt t*

ΡΕΒΟΕ , filius uti vid
OsgnkaN II, filius
ScHESCHENK 1], filius

*^o* o*
.

QA *

. Takelothis. Έλκειοτ 1, filius, uti videtur,

OsEn&AN Ill, filius [an. X[mus].

ScnuEsCHENK ΠΠ, filius, uti vide-
tur, [an. XXIXmus]

TAXELET ll , filius

VICESIMA TERTIA DYNASTIA.
θα.

SEC. AFRICANUM.
Syncell. p. 74, A : Τρίτη xal εἰχοστὴ δυναστεία

Τανιτῶν βασιλέων 9'.
. a, Πετουθάτης ἔτη μ’, ἐφ᾽ οὗ Ολυμπιὰς ἦχθη
πρώτη.

β’. 'Ocopy à ἔτη ην ὃν Ἡραχλέα Αἰγύπτιοι χα-
λοῦσι.

Υ. Ψαμμοῦς £r v.

δ. Z3: ἔτη λα. (cod. B. λδ΄).

Ὁμοῦ ἔτη πθ’.

63.
SEC. EUSEBIUM.

Idem, p. 75, Α : Εἰκοστὴ τρίτη δυναστεία Τανιτῶν
βασιλέων τριῶν.

a. Πετουθάστις ἔτη χε’.

β’. Ὀσορθὼν ἔτη 9'.

Y. Ψαμμοῦς ἔτη v.

Ὁμοῦ ἔτη μδ’.

Euseb. Chron. p. 103 : igesima tertia dyna-
stia Tanitarum III regum.

Petubastis annis .X XF (1192-1216).

Deinde Osorthon , quem JEgyptii Herculem nun-
cupaverunt (annorum num. excidit, — In Canone
annis 9 regnasse dicitur; sed hi anni novem in tur-
bato laterculo currunt ab an. Abr. 1217 ad 1227).

Psammus annis X (1228-1237 ).

MANETHONIS SEBENNYT.E

Summa annorum XLIV.

Nomina regum primi et secundi primus reperit
in monumentis Lepsius (PET-PACHT et OSERKNA .
Tertius rex zgyptiace est P-si-MuUT , quod nomen
ante Lepsium referebant ad Psamuthin dynastiz
XXIX. Quartum regem Zxr nonnulli putant
eundem cum sacerdote Hephzsti, quem Sethos
appellat Herodotus. Quod recte non fieri censet
Boeckhius p. 324. Olympiadis primz annus primus
secundum Africani laterculum ap. Beeckh. est Pe-
tubastis annus 39.

VIGESIMA QUARTA DYNASTIA.
64.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 74, B : Τετάρτη xal εἰχοστὴ ὄυνα-
στεία.

Βόχχωρις Σαΐτης ἔτη q^ ἐφ᾽ οὗ ἀρνίον ἐφθέγξατο
{ἔτη 4 ]. Postrema quid sibi velint non liquet.

65.
SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 75, A : Εἰχοστὴ τετάρτη δυναστεία.

Βόχχωρις Σα της ἔτη µδ’, ἐφ᾽ οὗ ἀρνίον ἐφθέγξα-
το. Ὁμοῦ ἔτη μδ.

Euseb. Chron. p. 104 : P'igesima quarta. dy-
nastia.

Bocchoris Saites annis XLIV ( XLIII Samucl.),
sub quo agnus locutus est (an. 1338— 1281).

Ad an. 1240 sive Olymp. 1, 1 annotatur :
Bochoris £eyptiis leges ferebat. Nomen sgyptium
secundum Bunsenium fuit Pe-Aor, idem quod
fuit regis tertii dyn. XXII. In monumentis non-
dum repertum est. De Bocchori legislatore vid.
Diodorus I, 94, 5; 79,-1. Idem I, 45, a patrem
ejus affert Tnephachtum regem, Mene πολλαῖς γε-
γνεαῖς posteriorem, quem Áthenzus X , p. 418, ex
Alexidis Περὶ αὐταρχείας libro, dicit JVecochabin
(Βόχχοριν xal τὸν πατέρα αὐτοῦ Νεόχαθιν]. Plutar-
cho De Isid. et Os. ο. 8 dicitur Γεολλαξὶς. In τε-
gione aliqua /Égypti regulus fuisse putari possit.
Ceterum ap. Diodorum I, 65, 1 Bocchoris statim
post Mycerinum regnavit; πολλοῖς à' ὅστερον χρό--
vot; ἐθασίλευσε τῆς Αἰγύπτου Σαθάχων. Herodotus
I1, 137, quo tempore Sabaco Egyptum subjecit,
regnasse dicit [nysin 1 ἄνδρα τυφλὸν ἐξ ᾽Ανύσιος πό-
λιος, τῷ ὄνομα "Avuctv εἶναι. Nomen urbis Hero-
dotus perperam ad regem transtulisse videtur, ut
bene monet Fruin. p. 123 : « /nysis, ait, JEgy-
ptiace Λαεςὶ, significat Isidis locum, quse apta ur-

FRAGMENTA. -

bis appellatio, non item viri. Vix dubium igitur
est, Bocchorim ex Anyside oriundum fuissc. A
Manethone Saites vocatur, quia Ánysis ad przfe-
cturam Saitem pertinebat, eodem modo quo dy-
nastiam XI Diospolitam vocat, etsi proprie ex
Abydo oriunda fuerit, Cecum porro Anysim fuisse
refert, et Diodorus Bocchorim τῷ αώματι παντε-
λῶς εὐχαταφρόνητον describit. » Lysimachus in /Egy-
ptiacis suis ap. Josephum (C. Apion. I, 34) Ju-
deorum exitum Bocchoridis regno assignavit.
Esamque sententiam plurimorum fuisse auctorum
refert Tacitus Hist. V, 2, ex eoque Orosius I,
10. — dpv(ov ἐφθέγξατο] Cf. /Elianus N. An.
II, 3 : Λέγουσιν Αἰγύπτιοι... ἄρνα xal ὀχτάπουν xal
δίχερον χατὰ τὸν Bóxyopww τὸν ἁδόμενον γενέσθαι καὶ
ῥῆξαι φωνήν’ xal δύο χεφαλὰς ἄδουσι τῆς ἀρνος xal
τετράχερον γενέσθαι φασὶ τὴν αὐτήν. Noverat JElianus
Manethonem, uti supra vidimus.

VICESIMA QUINTA DYNASTIA.
—&.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 74, B: Πέμπτη xal εἰχοστὴ δυναστεία
Αἰθιόπων βασιλέων τριῶν.

α Σαθάχων, ὃς αἰχμάλωτον Βόχχωριν ἑλὼν
ἔχαυσε ζῶντα, xal ἐθασίλευσεν τη η.

β΄ Σεθιχὼς(Σεύηχος G.) υἱὸς ἔτη i9.

Y Τάρχος ἔτη ιτ’.

Ὁμοῦ ἔτη

65.

SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 75, B : Εἰχοστὴ πέμπτη δυναστεία Αἰθιό-
πων βασιλέων τριῶν.

α Σαθάχων, ὃς αἰχμάλωτον Βόγχωριν ἑλὼν
ἕχαυσε ζῶντα , καὶ ἐθασίλευσε ἔτη ι6..

β Σεθιχὼς υἱὸς ἕτη ιθ’.

Y Ταραχὸς ἕτη x.

Ὁμοῦ ἔτη S".

Euseb. Cbron. p. τοή : Pi igesima quinta dyna-
stia Ethiopum 111 regum.

Sabacon, quicaptum Bocchorim vivum combussit,
regnavitque annis X11 (a. Abr. 1282-1293).

Sebichus ejus filius annis X11 (1294-1305).

Taracus (sic margo; textus Saracus) annis . X X
( 3306—1325 ).

$umma annorum X LIV.

Sabacus et Sebichus sec, Bunsenium idem est
nomen, alterum grecum, alterum ad egyptium
( Schebek) propius accedens; Sabaco fortasse inde
in laterculos Manethonis receptum est, quod au.
etor Sebichum I introduxerat verbis : Sebichus,

FRACVENTA HIST. GR. — YOL. fl.-

$93

quem Sabaco Herodotus appellat. Nomina egvptia
monumentorum :
t. (Sevech I)
2. (Sevech II)
3. ( Tarkos )

Regis secundi notatur annus daodevimus , regis
tertii annus vices/mus, quum Africanus Tarco
nonnisi 18 annos tribuat, Quare h. 1. preferas an-
nos 20 in Eusebiano Manethone, Bunsenius statuit
ap. Africanum pro qw» scribendum esse x4. Hoc
enim modo totius dynastie annos esse quinquaginta,
quos indicare voluisset Herodotus Sabaconem
AEthiopem per 5o annos regnasse dicens. — Ce-
terum Sabako in libris sacris appellatur Sua vel
$o (Regg. II, 17, 4 ), ad quem Hosea circa vitz
annum sexagesimum legationem misit, 720 a. C.
sec. Des-Vignoles Chron. S. — Tarcos eppellatur
Τεαρχὼς vel ᾿Γεάρχων ap. Strabonem I, p. 61 et
XV, p. 687, ubi vide; Θαραχὰ in LXX, Tarhaka
vel Tiraka in textu Hebraico; Θαρσιχής ap. Joseph.
A. J. X, 1; Θαρθᾶς βασιλεὺς Αἰθιόπων in Chron.
Pasch. p. 116. Hic contra Sanherib regem expedi-
tionem suscepit anno Ezechie decimo quarto
(Regg. II, 19, 9; Jesai 37, 9. Joseph. 1. 1.), ann.
18 er. Nabon, Tum vero nondum rex erat, sed
auxiliares copias ex /Ethiopia /Egyptiis adduxe-
rat (Joseph. 1. 1.). Postea autem contra eos ipsos,
quibus auxilio venerat, se convertisse , imperioque
per ezdem Sebichi potitus esse videtur. Certe Ca-
non Hieronymi in uno codice Palatino annotat
haec : Tarachus, Sebicho interfecto, /Egyptiis annis
AX X ( V. Boeckh. p. 319). Fortasse tamen perperam
interfecto positum est pro mortuo. — De quarto
rege JEthiope, qui initio dynastie sequentis in
JEgypto superiore regnavit, vide fragm. seq.

ScHEBEK ΝΕΕΒύΚΕΙΑ.
ΡΟΠΕΡΕΚ Βλ '"" xz-v.
Τπακ i. e. Tirhaka.

VICESIMA SEXTA DYNASTIA.
66.
SEC. AFRICANUM.

Syncell, p. 75, D : "Ext, xai εἰχοστὴ 2uvaats(x
Σαϊτῶν βασιλέων £vvta.

a Στεφινάτης ἔτη ζ.

P Νεχε ψὼς ἔτη c.

Y Νεχαὼὦ ἔτη n.

Ü Ψαμμήτιχος ἕ ἔτη v6.

ε Νεχαὼ δεύτερος ἕ ἔτη c'. Οὗτος εἷλε τὴν Ἱερου-
σαλὴμ καὶ Ἰωάχαζ τὸν βασιλέα αἰγμάλωτον εἷς Αἴγυ-
πτον ἀπήγαγε.

ς Ψάμμουθις ἓ ἕτερος. ἔτη &.

C 0ὔὕαφρις ἔτη 0, ᾧ προσέφυγον ἁλούσης ὑπὸ
Ασσυρίων Ἱερουσαλὴμ οἱ τῶν Ιουδαίων ὑπόλοιποι.

vy ἌἍμωσις ἔτη µδ’.

38

991

9 Ψαμμεχερίτης μῆνας c.
Ὁμοῦ ἔτη pv! xal μῆνας c.

67.
SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 76, B : "Extr καὶ εἰχοστὴ δυναστεία Zai-
τῶν βασιλέων 9.

a Ἀμμέρις Αἰθίοψ ἔτη (6.

β΄ Στεφινάθις έτη QC.

Y Νεχεφὼς ἔτη ς..

δ Νεχαὼ ἕτηη.

&! Ψ αμμήτιχος ἕτη us (scr. μδ ).

ς Νεχ αὦ δεύτερος ít, c. Οὗτος εἷλε κτλ. (ut
ap. Afric. ).

U Ν άμμουθις ἕτερος, 6 xal Ψ αμμήτιχος, Um ιζ.
. Y Οὗαφριςέτηχε, ᾧ προσέφυγον κτλ. (vid. Afric.).

0 Ἅμωσις ἕτη µθ..

Ὁμοῦ ἔτη pt . (Summa annorum est 168; in lati-
nis rectius 167.)

Eusebius Chron. p. 104 : Figesima sexta dy-
nastia Saitarum ΙΧ regum.

Ammeres JEthiops annis XII (ita margo; tex-
tus XVIII) (a. Abr. 13236-1337).

Stephinathis annis FII (1338-1341).

Nechepsos annis FI. (1345-1350).

Nechaus annis V III (margo VI) ( 1351-1358).

Psammetichus annis X LIF (1359-1401).

Nechaus alter annis FI (1403-1408). 4b Aoc
Hierosolyma capta sunt, Iochasusque rex in /Egy-
ptum captivus abductus.

MANETHONIS SEBENNYT/E

Psammuthes alter, qui et Psammetichus , annis
XVII (1409-1425) (Hieronym. perperam XII).

Faphres annis X XF (1426-1450) (Hieronym.
XXX perperam ), ad quem reliquie Judeaorum,
Hierosolymis in dssyriorum potestatem redactis,
confugerunt.

"£mosis annis XLII ( 1451-1492).

$umma annorum C L.X FI] (sic etiam Samuelis ).

Et Africanus et Eusebius novem reges afferunt,
non eosdem tamen; nam Eusebius omittit nonem
regem Africani; contra initio dymastim Saitiese po-
nit ZAhiopem Ammerim, quem consaltius Africa-
nus omittit. Ammeris illa regina erat, qua in mo-
numentis scribitur AMNEBITR, quaque sub initio
hujus dynastie in superioris Egypti parte regnavit
( vide Bunsen., III, p. 139 ).

Jam quod priores tres reges Africam atimet,
quibus a1 anni assignantur, explent hi iliud tem-
poris spatium , quod anarchise et dodecarchis tri-
buunt Herodotus et Diodorus. Annos Herodotus
non definit; Diodoro anarchia est annorum duo-
rum, dodecarchia annorum quindecim. Reges
quos Manetho recenset, principes Thebsi vel
Memphidis reges fuisse videntur; reliquos, qui
eodem tempore in diversis /Egypti partibus regna
habebant, pro instituto suo auctor noster nihil
curat, De hisce regibus monumenta hucusque si-
lent. Nomina sequentium annique summi, qui
occurrunt singulorum regnorum, ita se habent :

. MA NETHO. HERODOTUS.

4. PSAMTIK. . . . an. XLV*w. Psammetichus. ........ « 54 Psammetichus. . . . 54
( Ranefrubet )

5. NERU. . - .. an. νο. Nechao IH. ........ ... 6 Necos fil... « «ο. 1€.

6. PsaMTIK, . . . &n.. IVe, Psammuthis. .. .... . .. 6 Psammis Bl. . . . - 6
(****) ( i. e. Psammetichus [1)

7. HoPHRA. . . . Uaphres. .. .. ...... . 19 Apries fll... .... 15
(** Het. )

B. AAHMES. . . . ἂπ. XLIV. Amosis, .. .......... 44 Amesis. . . e. . 4

9. PsAum&. Psammecheres. ........ |i Psammenitus. . . . . *,

(i. e. Psammetichus III Cheres.)

Herodotus a Manethone recedit de regnis Ne- sub Necbao. ...... 3 ann. 3 mens. » d.
chai et Uaphris. Nechao regem Manetho sex, He- sub Psammuthi. . 6 » »
rodotus sedecim annis regnasse dicit. Hoc verius, sub Uaphre....... 19 » »
ut ex monumentis patebit. Scilicet in stela funebri sub Numasi. .. ... 34 I 6
( v. Rosselin. tom. II, p. 150; Beeckh. p. 345; δα ann. 4 mems, 6 d.
Bunsen. III, p. 143) Florentina Psammetichus Desunt anni... ... 9 » »

quidam natus esse dicitur Nechoi anno tertio,
Paoni ( i. e. mensis decimi) die primo , vixisse 71
annos, 4 menses, 6 dies; mortuus esse Aahmi regis
anno trigesimo quinto, ac quidem anni hujus
mense ( secundo ) Paopi , ejusque die secundo, Igi-
tur secundum numeros Manethonianos Psammeti-
tichus vixisset

7^1 ann. 4 mer. 6 d.

Porro in duabus stelis Leidensibus inscripta hzc
sunt ; Psammetichus , Ochubeni filius vixit 65 annos
10 menses, 2 dies; natus est die primo Epiphi men-
sis (undecimi , anno primo regis Nechai ; mortuus

est die vigesimo octavo Pharmuthi mensis ( se-

FRAGMENTA. 595

cundi ) anno vigesimo septimo ( sc. regis Amasis .
Itaque ex Manethonis numeris homo vixisset :

sub Nechao. . .... 5 ann. 2 mens. 5 d.
sub Psammuthi.... 6 » »
sub Uaphre. . . . . . 19 » »
sub Umasi. ... .... 26 7 27
56 ann. ro mens. a d.
Desunt... ο... .. 9 » »

65 ann. 10 mens. a d.

Hinc igitur certissime colligimus ab initio Nechai
regis usque ad finem Uaphris annos esse quadva-
ginta, dum Manetho annos 31, Herodotus annos 47
exhibeant. Sed Uaphri procul dubio cum Mane-
thone tribuendi sunt anni 19, non vero 25, ut
Herodetus habet. Itaque Nechao et Psammuthi
relinquuntur anni ας, ad quos Herodotus proxime
accedit, Nechao 16 annos, Psammuthi 6 annos tri-
buens; dum apud Manethonem desiderantur anni
novem. Quid igitur statuendum? Bunsenius, Mane-
thonem ex Herodoto corrigendum esse censens,
Nechao adscribit annos 16 , ita ut summa dynastie
sit annorum 160 (pro 15o ). Id non admittendum
esse Beeckhius censet , quum eo modo reliquarum
dynastiarum rationes, qui bene sese habent, tur-
barentur. Existimandurm. potius Nechaum per an-
nos novem regnasse una cum patre, idque vel
propterea verisimile «469, quod Psammetichum
postremis regni sui temporibus senem admodum
fuisse ex historia ejus colligatur. Psammetichum

regnasse per annos 54, quot recte ei tribuat Μα- |

netho. Nechaum vero (ut alios reges complures)
in actis publicis regni sui annos ita computandos
curasse, ut annis sex quibus solus regnasset , accen-
serentur anni novem, quibus cum patre regnum
administravisset, Hunc computum secutos esse au-
ctores stelarum istarum funebrium. Sequi igitur
Manethonem seriem chronologicam rectius exhi-
bere quam Herodotum , qui, Nechao regi annos
sedecim adscribens, Psammeticho non 54 annos
dare debebat , sed 44, uti est apud Eusebium.
Monendum denique de iis que ex Judzorum
historia ad Nechai et Uaphris nomina annotantur.
Sub Uaphre ( Hophra Jerem. c. 44 extr.) Judei
post capta ab Assyriis Hierosolyma in Judza relicti
confugerunt in /Egyptum. Pertinet res ad Se-
decim regis annum undecimum, quod Clemens
Alex. Strom. 1, p. 331 componit cum Olymp.
48 --, (161 Nabon. 585 a €.) et cum Uaphris
anno secundo. (Singula quas huc spectant accurate
exposuit Beeckhius p. 333 sqq.) Secundum Mane-
thonem ( v. Canon. Beeckhii ) annus 587 est sextus
non secundus regis Uaphris. Quum vero Manetho
Persarum dynastie ( XXVII) tribuat annos 124,

pro 149, quot esse debent, differentia illa evane-
scit, simulac abundantes istos annos quattuor in
dynastia XX VI resecueris, Porro Nechaus, expedi-
tionem contra Assyrios suscipiens , Josiam regem
transitu /Egyptios prohibiturum proelio ad Me-
giddo commisso vincit ceditque, et Hierosolymis
( Cadyti Herod. II, 159) potitur, et tribus men-
sibus post Joacham Josiz filium in /Egyptum ab-
ducit (Regg. lI, 33, 29 sqq.; Chron. HI, 36, 3
sqq. ). Qua facta sunt circa annum. 609 a. C., uti
Boeckhius (p. 337) cum aliis statuit; Bunsenius
(p. 146) ponit annum 607 a. C. Jam apud Ma-
nethonem Nechai annus primus, quo una cum
patre sené regnasse eum diximus, est 613 a. C.,
vel, si annos quattuor abundantes dynastiz sequenti
dempseris, 609 a. C. Itaque Hierosolyma cepisset
regni anno tertio.
VICESIMA SEPTIMA DYNASTIA.
68.
SEC. ΑΕΒΙΟΑΝΌΜ.

Syncell. p. 75, D : Εθδόμη xal εἰκοστὴ δυναστεία
Πιρσῶν βασιλέων η.
α Καμθύσης ἔτει € τῆς ἑαυτοῦ βεσιλείας Περσῶν
ἑθασίλευσεν Αἰγύπτου ἔτη ς’.
β΄ Δαρεῖος Ὑστάσπου ἔτηλς᾽.
γ΄ Ξέρξης ὃ μέγας ἕτη κα’.
δ Ἀρτάθανος μῆνας ζ.
€ Ἀρταξέρξης ἔτη pa.
c Ξέρξης μῆνας δύο.
ζ Σογδιανὸς uiae C.
€ Δαρεῖος Ἐέρξου ἔτηιθ’.
Ὁμοῦ ἕτη ρχὸ , μῆνας 5.

69.
SEC. EUSEBIUM,

Idem p. 76, D : Εἰκοστὴ ἑθδόμη δυναστεία Περσὸνν
βασιλέων γη’.

a Καμθύσης ἔτε πέµπτῳ τῆς ἑαυτοῦ βασιλείας
ἐθασίλευσεν Αἰγύπτου ἔτη v.

β Μάγοι μῆναςζ.

Y Δαρεῖος Imc.

9 Ῥέρξης 6 Δαρείου ἕτη χα’.
€ Ἀρταξέρξης 6 µαχρόχειρ É v.
c Βέρξης 6 δεύτερος μῆνας B.
ζ Σογδιανὸς μῆνας C.
η΄ Δαρεῖος ὁ Ξέρξου ἔτη (θ΄.
Ὁμοῦ ἔτη px' καὶ μῆνας à.

-

Euseb. Chron. p. τοῦ : F'igesima septima dy-
nastia Persarum F III regum.

Cambyses, qui regni sui quinto (sic margo ;
textus : XV) anno JEgyptiorum potitus est, annis
III (a. Abr. 1492-1494).

35.7

$96

Magi mensibus septem (1495).

Darius annis X X XF1 (1596-1531.)
Xerxes Darii annis X X1( 1532-1552).
Artaxerxes annis ΧΙ (1553-1592).
Xerxes alter mensibus 11.

1. Cambyses. 7 $ Cambyses.
| 2. Smerdis. » 7
| 3. Darius I. 36 Darius I.
4. Xerxes Ll. 20 » Xerxes.
5. Artabanus. » 7 Artabanus.
6. Arlaxerxes I. 40 » Artaxerxes I.
7. Xerxes ll. » 3 Xerxes II.
8. Sogdianus » 7 Sogdianus.
9. Darius II. 19 » Darius.

Primo loco posui annos regum Persarum , quos
historia suppeditat sec. Clinton. F. H. tom. II,
Ρ. 378 ed. tert. Cum his si comparaveris Cano-
nem astronomicum , patet in eo nonnisi integros an-
nos numerari, ita tamen ut comprehendantur iis
menses Smerdis, Artabani, Xerxis II et Sogdiani.
Contra Manetho eosdem numeros atque Canon
astronomicus prsbet , et nihilominus recenset Ar-
tabani, Xerxis et Sogdiani menses sedecim, —
Porro Cambyses secundum Africanum regnavit
annis decem, ita ut quintus Sit primus dominatio-
nis /Egyptiacz. Hoc falsum est. Nam regnavit non-
nisi 5 annis et 7 mensibus; et quoniam /Egyptiaca
ejus dominatio ab regni anno quinto computari
solet, ei tribuendi sunt, non sex, sed quattuor sum-
mum annos, veltres et dimidia pars (*). Igitur
aberravit Manetho annis fere duobus, quibus ad-
dendi menses isti sedecim. Denique computandi
restant menses sex postremi regis dynastiz ante-
cedentis.

Ceterum prseter Manethonem Africani etiam Ve-
tus Chronicon dynastie XXVII tribuit annos 124.
Eusebius, qui in apposito laterculo nonnisi 120 an-
nos (sed in Canone ann. 112) numerat, ad veram
historiam accedit; et probabiliter auctore wsus est
qui Manethoniana immutaverat; nam ut putemus
Africanum h. l. non retulisse relata, sed corru-
pisse, causa idonea excogitari vix potest. V. Boc-
khium p. 352 sq. Error igitur ipsius fuerit Mane-
thonis. :

(*) Quodsi in monumento JEgyptio annus VItus Camby-
sis notatur, intelligendus est sextus regni Persici. V. Boeckh.
p. 356. 360.

MANETHO AFR.

MANETHONIS SEBENNY'T/E

Sogdianus mensibus V 1L.

Darius Xerxis annis XIX (in canone XVIII
anni numerantur) ( 1593-1604).

Summa annorum CX X, mensiumque IV.

CANON ASTRONOM.

Derius I. 36
91 » Xerxes. 21 |
» 7
41 » Artaxerxes. 41
» 2
» 7
Darius Il. 19

|

Nomina J/Egyptia regum Persarum ita scribit
Bunsen. p. 149:

Cambyses, xxEwmBaTH (an. VI""* sc.
Persici).

DariusI, wTrEB1IUsCH (an. XXXVI ).

Xerxes I, cugscuE-AnscHA. (an. XIIe),

Artaxerxes [, A&T-cHESCH-SESCH (an. XVIe)

Darius II, ντεκτύθος (Meri-amn-ra).

regni

VICESIMA OCTAVA DYNASTIA.
70.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 76, A : Ἐϊκοστὴ ὀγδόη δυναστεία.
À μύρτεος [Ἀμύρτεως G. ) Σαΐτης ἔτη c'.

SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 77, A : Εἰχοστὴ ὀγδόη δυναστεία. Ἄμυρ-
ταῖος (Ἀμυρτάνος G.) Σαΐτης ἔτη c'.

Euseb. Chron, p. τοῦ : Figesima octava dyna-
stia. A4myrtes Saites annis F1 (sic margo; textus :
mensibus ΣΤ).

Nomen /Egyptium hujus regis Bunsenius dat :
MERI-TET-NACHT Áer-em-hebi. Amyrteus noster
probabiliter nepos est Amyrtzi, qui contra Ar-
taxerxem 1 rebellavit, atque regnum adhuc obti-
nebat Olymp. 82, 4 (449 a. C), quoanno in Cy-
prum profectus est Cimon (Thuc. I, 112). Filius
ejus fuit Pausiris, cui possessiones paternas rex
Persarum reddidit (Herodot. III, 5). Hujus filius
sec. Boeckhium p. 363 est Amyrteus rex dyn.
XXVIII.

FRAGMENTA.

VICESIMA NONA DYNASTIA.

71.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 78, A : Ἐνάτη xal εἰχοστὴ δυναστεία.
Μ ενδήσιοι βασιλεῖς 9.

α΄ Νεφερίτης ἕτη c.

β Ἄχωρις ἔτη vy.

Y Ν άμμουθις ἔτος α΄.

δ Νεφερίτης μῆνας 8.

Ὁμῶ £c x', μῆνας 9".

SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 71. À : Εἰκοστὴ ἐνάτη δυν :5:£ a. Me v-
ὃ ήσιοι βασιλεῖς 9 (s m.).

a' Νεφερίτης ἔτη ς’.

B. Ἄγωρις ἕτη ιγ.

Y Ψάμμουθις ἔτος α’.

δ Νεφερίτης (Ἀναφερίτης G.) uvas 9.

& Μοῦθις loca.

Ὁμοῦ £r» κα καὶ μῆνας 9.

Euseb. Chron. p. 106 : P'igesima nona dynastia
Mendesiorum quattuor regum.

Nepherites annis VI (a. Abr. 1611-1616).

"choris annis XIII (in Can. an. 1178. Abr.
1618-1638).

Psammuthes anno I (1629).

Muthes anno I (in Canone non memoratur).

Nepherite& mensibus IF (in Canone non nume-
ratur).

Summa annorum X X1 mensiumque IF.

Unde Muthim regem habeat Eusebius, quzritur.
E nomine regis tertii ortus fuerit. De Nepherite I
(399-394 ) v. Diodor. XIV, 79 (ad a. 396) , ubi li-
bri praebent Νεφερέα, Νεφρέαν, Νεφρέα. Vid. Wesse-
ling. ad h.l. de Justino et Orosio monens, De Acori
(naxom zgypt.) v. Theopomp. fr. 111; Diodor.
XV, 2sqq.; tempora ap. Theopompum sive Dio-

dorum l. |. cum Manethonis Canone concinunt ;

verum errat Diodorus XV , 39 ad Ol. 10o, 4, de
bello narrans, quod Ácoris contra regem Persa-
rum gesserit. Tum enim Nectanebes Sebennyta re-
gnavit. Cf. Boeckh. p. 366.

TRICESIMA DYNASTIA.
72.
SEC. AFRICANUM.
Syncell. p. 77, B : Τριαχοστὴ δυναστεία Zs0gvvu-
τῶν βασιλέων τριῶν.

α Νεχτανέθης Ern ιη.
β΄ Τεὼς ἔτη β’.
Y Νεκτανεθὸς ἔτη qq.
Ὁμοῦ ic λν’.

997
SEC. EUSEBIUM.

Syncell. p. 77, D : Totxocc) δυναστεία Σεθεν-
νυτῶν βασιλέων τριῶν.

a Νεχτανέθης της.

P. Τεὼς ἔτη β..

Y Νεκχτανεθὸς ἕτη η.

Ὁμοῦ ἔτη κ’.

Euseb. Chron. p. 106 : Zrigesima dynastia Se-
bennytarum I11 regum.

Nectanebis annis .X (in Can. ann. XVIJI, a.
Abr. 1630-1647).

Teos annis 1I (a. Abr. 1648-49).

Nectanebis annis V 1TI (in Can. : N. adhuc (ἔτιςςς
ἔτη) ) annis XI X ( 1650-1663).

Summa annorum XX.

Igitur in Canone Eusebius eodem modo numerat
atque Manetho Africani , idque recte. Unde sumpse-
rit annos 20, nescimus,

Nectanebus sec. Canonem Manethonis Beckhia-
num regnat ann. 378-361 a. C. Cum Manethonis
calculo consentit Theopompus, qui (fr. 111) li-
bro XII narraverat, ὡς Νεχτανήθιος παρειληφότος τὴν
Αἰγύπτου βασιλείαν, πρὸς Λαχεδαιμονίους πρέσθεις
ἀπέστειλεν Ἐὐαγόρας, τίνα τε τρόπον ὃ περὶ Κύπρον
αὐτῷ πόλεμος διελύθη. Nam bellum hoc finitum est
an. 377 vel 376. Vide Clinton, F. H. II, p. 392,
Boeckh. p. 368. De bello, quod cum Artaxerxe
Memnone Nectanebis gesserit, vid. Diodorus XV,
41 sqq. (Ol. τος, 3). — Nomen AEgyptium Ne-
ctanebis Bunsenius scribit JVecAt-neb.

Teos Gracis dicitur Tachos. Diodor. XV, 91,
Tachi historiam ad'Olymp. 104, 3 (362) narrat,
et sub eodem anno memorat mortem Artaxerxis
Memponis et successionem Ochi. Sed Ochus sec.
Canon. astron. regnare coepit an. 390 Nabon. sive
358 a. G. isque annus in Boeckhiano Canone Ma-
nethonis est Tei annus secundus ( v. Boeckh. p. 369).
Igitur erravit Diodorus, In monumentis nomen
Tachi nondym repertum esse videtur.

Nectanebi II somnium in Papyro Greco narra-
tur, quem edidit Lemanns (Papyri Greci Musei
Lugd. p. 12a sqq. cf. Reuveus Lettres à Μ. Le-
tronne TII, p. 78. Boeckh. p. 373). De Nectanebo
nostro tamquam patre Alexandri M. apud Pseudo-
callisthenem ejusque farinz auctores, non est quod
dicamnus, '

TRICESIMA PRIMA DYNASTIA.
73.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 77, C : Πρώτη xai τριακοστή Zuvx-
στεία IIepo ν βασιλέων τριῶν.

$98

a' Ὦ γος εἰχοστῷ ἔτει τῆς ἑαυτοῦ βασιλείας Περσῶν
ἐβασίλευσεν Αἰγύπτου £x» B'.

β΄ Ἀρσῆς ἔτη Y.

y! Δαρεῖος ἔτη δ.

Ὁμοῦ ἔτη τρίτου τόμου av' (ser. ων).

Μέχρι τῶνδε Μανεθῶ ( libri Μανεθῶς ).

SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 77, D : Tg:axoac) πρώτη Συναστεία II « o-
σῶν βασιλέων τριῶν.

a^. "Quy oc εἰκοστῷ ἔτει τῆς αὑτοῦ Περσῶν βασιλείας
χρχτεῖ τῆς Αἰγύπτου ἕτη c.

β’. Μεθ ὂν Ἀρσῆς Ἔχου ἔτη 6.

Y - Μεθ 6v Δαρεῖος ἕτη Kt: ὃν Ἀλέξανδρος 6 Maxe-
δὼν καθεῖλε,

TaUte τοῦ τρίτου Μανεθῶ,

Μέχρι τῶνδε Μανεθῶ.

Euseb. Chron. p. 107 : Trigesima prima dyna-
stia Persarum.

Ochus vigesimo jam anno Persis imperitans
"Egyptum occupavit tenuitque annis V I.

Postea “Πες Ochi annis IF.

Tum Darius annis VI, quem Macedo lexander
interfecit, Atque hec e Manethonis tertio (ia
margo ; textus secundo) libro.

Summa) annorum apud Africanum Synoelli ex-
cidit. Canon astronomicus numerat annos octo,
Arsi tribuens annos duos. Totidem etiam apud
Africanum Arsi adscribi vult Bunsen. III p. 15o.
Bockhbius quoque ita in Canone computat, ut octo
tantum sint anni dynastie postreme ( V. Beeckh.
p. 132 sq.).

MANETHONIS SEBENNYT E

,
Numerus αν aperte corruptus est ex ων (850);
isvero paullo rotundior pro 853.

Dyn. 30 ann. : .. . . . . . . . 135
21 ....^.-^.^-.^.2^^55 στή
232 ον ος ον ο ος 120
43 «ο «ος ος «ον 89
2$ ...... νο ο ο ο ο 6
35 . . «ο ον νο «ο ο ο 40
a6 ..... ceres 150
47 .. ος «ος n n ο... 140
38 ...... ς ο . 6
ag .. «ο ο « ec. — 2
30 ..........- ., . 38
3: .......... . 9

" ος 853

Igitur usque ad finem dynastiz XXX , qua po-
strema est /Égyptiorum , sunt anni 844. Qui additi
annis 2300 et 2222 tomi primi et secundi sum-
mam efficiunt annorum 5366.

Apud Eusebium in Canone recensentur annm
852; in laterculis Manethonianis vero anni 839 et
menses 8, hoc modo :

20 dyn. in Canon. 178 in Maneth. lat. 178 an. » m.

21 — 130 — 151
22 — 49 -- 49
23 — 4 -- 44
34 — 44 — 44
25 — m — m
26 — 167 — 167
27 — 112 — 120 κ
28 — 6 — 6
29 — 20 — αι 4
30 — 38 — 20
21 — 20 — 16
852 839an 8m.

FRAGMENTA. 599

BOECKHII

CANON MANETHONIANUS.

Annus
ibundi I. TEMPUS MYTHICUM. . Initiaom anni Juliani

e computo Septemdecim periodi Sothacg sire 34537 anni .£gyptii. ante C. n.

Όκοκυν nxoxva. Hephasti annus primus. 20 Juli. 30522 |
Hephasti annus postremus.

Solis annus primus

Typhonis annus postremus. Finis primae deorum dynastie , que
est annorum 11985.

SrcuxpA pEORUM DYNASTIA. ( Semidei diis accensi. ) Mori. annus
primus.

Jovis annus postremus. Finis secundae deorum dynastie , quz est
annorum 858.

|

Txari4 pkoRUM ΏΥΝΑΘΤΙΑ. (Semidei item diis accensi.) Annus
primus.

ορ

Ῥεινα SEMIDEORUM DYNASTIE, quz est annorum 1255, initium.

Ejus annus postremus.

SECUNDE SEMIDEORUM DYNASTLE, qU2 est annorum 1817, initium.

Ejus annus postremus.

Τκατια srMIDEORUM DYNASTIA MEMPHITICA, annorum 1702. Ejus
initium. )J

Ejus annus postremus.

QuARTA SEMIDEORUM DYNASTIA THINITICA, annorum 35o. Ejus
initium.

Ejus annus postremus.

MANIUM DYNASTIA , annorum 5813. Ejus initium.

|
Finis hujus dynastie, cujus rex postremus Bytes.
|

Ejus annus postremus. 20 Juli. 5703

—— ——— —— — -—— -- A a n ο e — 9 -— —— -- —— € ——Ó --

600 MANETHONIS SEBENNYT/E
| MAnelho- Annus Annus apte Chr., ejas-
| Annus |Mane periodi i. TEMPUS HiSTORICUM. Anmus periodi
nianos Cani que initium ex camp.
| mundi NK NP DYNASTIJE REGUM MORTALIUM. Juliano. Juliana.
gyrtius
Per. ].
; tempo-
ris hi- DYNASTIA I. THINITE,
storici. 253 ann.
24838 1 1 | Menis annus primus. 20. Juli. 570a
25090 253 253 | Bienecliis annus postremus. 18. Maj. 545o
DYNASTIA ΙΙ. THINIT E, :
Joa ann.
25091 254 254 | Boethus, 38 annis, 17. Maj. 5449 !
25129 | 392 | 292 | Caechus, 39 annis. 8. Maj. 54:1 |
25168 331 331 | Binothris, 47 annis. 28. Apr. 537a |
25215 328 378 | Tlas, 17 annis. 16. Apr. 5335 |
! 25232 395 395 | Sethenes, 41 annis. 12. Àpr. 5308 |
25273 | 436 | 436 | Chzres, 17 annis. a. Ápr. 5267
25ago | 453 | 453 | Nephercheres, 25 annis. 29. Mart. 5250 |
25315 478 47 Sesochris , 48 annis. 22. Mart. 52235 |
25363 526 526 Cheneres , 3o annis. χο. Mart. 5177
25392 | 555 | 555 | Ejus annus postremus. 3. Mart. 5148 |
| DYNASTIA III. ΜΕΜΡΗΙΤΑ:, |
! 214 ann. |
25393 | 556 | 556 | Necherophes, 18 annis. 3. Mart, 5147
| 25421 584 | - 584 | 'T'osorthros, 39 annis. 24. Febr. 5119 |
25450 | 613 | 613 | Tyris, 7 annis. 17. Febr. 509o |
25454 620 620 | Mesochris, 17 annis. 15. Febr. 5083 |
25474 . 63,. 635 Soyphis ; 16 annis. 11. Febr. 5066 |
25490 653 653 | 'Tosertasis, 19 annis. 7. Febr. ὅοδο |
| 25509 674 67a Aches, 42 annis. 2. Febr. 5031 |
| 25551 714 714 Sephuris, 3o annis. 23. Jan. 4989
. 2558: | 744 | 3744 | Cerpheres, 26 annis. 15. Jan. 4959
| 35606 | 269 | 769 | Ejus annus postremus. 9. Jan. 4934
| DYNASTIA IV. MEMPHITE,
| 284 ann.
25607 | 770 | 779 | Soris, 29 annis. 9. Jan. 4933
| 25636 | 2799 | 799 | Suphis, 63 annis. 1. Jan. 49o4
| 25699 862 862 | Suphis, 66 annis. 17. Dec. 484a
| 25765 | 938 | 938 | Mencheres, 63 annis. 3o. Nov. 4776.
| 45838 | 991 | 99: | Rhateses, 25 annis. 14. Nov. 4713 1
| 25853 | 1016 | 1016 | Bicheris, 22 annis. 8. Nov. 4688 26
| 25875 | 1038 | 1038 | Sebercheres, 7 annis. 3. Nov. 4666 48
25882 | 1045 | 1045 | Thamphthis, 9 annis. 1. Nov. 4659 55,
: 2589o | 1053 | 1053 | Fjus annus postremus, 3o. Oct. 1651 63

Annus
Manetho-
nianus
sive
JBgyptius.

1054
1301

1204
133a
1385
1392
1461

146a
1491
1491
1493
1504

1505

1506
1647

1648
2056

2055
ΑΙ

2r42
2184
2185

3200

44

45
186

185
595

596
78ο

781
823
824
839

1l. TEMPUS BISTORICUM.
DYNASTLE REGUM MORTALIUM.

DYNASTIA V. ELEPHANTINI,

248 ann.
Usercheris annus primus.
Obni annus postremus.

DYNASTIA VI. MEMPHITE,
203 ann.
Othoes,, 3o annis.
Phiops, 53 annis.
Methusuphis, 7 annis.
Phiops, του annis.
Phiopis annus 70.

Phiopis annus 71.
Phiopis annus postremus.
Menthesuphis, 1 annus.
Nitocris, 14 annis.

Ejus annus postremus.

DYNASTIA VII. MEMPHIT E,
70 diebus.
Dies 70 numerantur pro anno.

DYNASTIA VIII. MEMPHIT E,
142 ann.
Primus annus.
Postremus annus.

DYNASTIA IX. HERACLFEO-
POLIT E, 409 ann.
Primus annus.
Postremus annus.

DYNASTIA X. HERACLEOPO-
LIT/£ , 185 ann.
Primus annus.
Postremus annus.

DYNASTIA XI. DIOSPOLIT E,
45 ann.
Primus annus.
Postremus annus.
Deinde Ammenenmes, 16 annis.
Ejus annus postremus.
Finis tomi primi.

Annus ante Chr., ejus-
que initium ex comp.
Juliano.

3ο. Oct. 465o
29. Áug. 4403

29. Àug. 4402
a1, Áug. 437a
8. Αιρ. 4319
6. Àug. 431a
20. Juli. 4243

20. Juli. 424a
12. Juli. 4213
12. Juli. 4212
12. Juli. 4211
9. Juli. 4200

9. Juli. 4199

9. Juli. 4198
J. Juli. 405;

3. Juni, 4056
αι. Febr. 3648

αι. Febr? 3647
6. Jan. 3463

6. Jan. 346a
26. Dec. 3421
26. Dec. 3420
22. Dec. 3405

31r

31a

342 ^

395
402
471

47a
5or
502
503
514

515

516
657

658
1066

1067
2251

125a
1293
1294
1309

νο p ]
-- —— guru rar E EP p E € A —HÀÓMà
— —Ó— MÀ € — — € P A € Ó
e a € τς ———— —À — M κατα — M
-

Annus
mune.

27138
27184
272212
27270
27278
27286
27294
27297

27198
27750

22751
27759

27760
27934

27935
27954
27998
28059
28109
28158
28218

28219

28236

3oo

460
977

MANETHONIS SEBENNYT /£

ERR E DRM

1l. TEMPUS HISTORICUM.
DYNASTIJE BEGUM MORTALIUM.

DYNASTIA XH. DIOSPOLITE,
160 ann.

Sesoncliosis, 46 annis.

Ammanemes , 38 annis.

Sesostris, 48 annis.

Lachares , 8 annis.

Àmmeres , 8 annis.

Ammenemes, 8 annis.

Scemiophris, ή annis.

Ejus annus postremus.

DYNASTIA XIII. DIOSPOLIT E,
453 ann.

Primus annus.

Postremus annus.

DYNASTIA XIV. XOIT&E,
184 ann.
Primus annus.
Nonus annus.

! Decimus annus.

Ultimus annne.

DYNASTIA XV. PASTORES,
. 284 ann.
Saites, 19 annis.
Bnon, 44 annis.
Pachnan, 61 annis.

Staan, 5o annis.

| Archles, 49 annis.

Aphobis, 61 annis.
Ejus ultimus annus.

DYNASTIA XVI. PASTORES,
. 518 ann.
Primus annus.
Postremus annus.

Juliano.

22. Dec.
11, Dec.

1. Dec.
19. Nov.
17. Nov.
15. Nov.
13. Nov.
12. Nov.

12. Nov.
44. Juli.

22. Juli.
20. Juli.

χο. Juli.
6. Juni.

6. Juni.
1. Juni.
21. Maj.
6. Maj.
23. Apr.
11. Ápr.
27. Mart.

27. Mart.
18. Nov.

3404
3358
3320
327a
3264
3256
3248
3245

3244

2791

2791
2283

2783
2608

2607
2588
2544
2483
2433
2384
2324

2323

1807

AnpDus ante Chr., ejus- Anues periodi
que initiom ez comp.

Jullene.

1310
1356
1394
1442
145o
1458
1466
1469

1470
1922

1923
1931

1932
2106

2107
2126
2170
2231
2281
233o

2390

2391
2907

Mea € κ πω. LÀ rui

4050

4051
4064
4085
4107
4120
4146
4155
4186
4226
4256
4265
4277
4289
4294
4295
4361

4379

4380

4383
4384

4431
4451
4511
4516
4522

978
1128

FRAGMENTA.

H. TEMPUS HISTORICUM.

DYNASTIZB REGUM MORTALIUM.

DYNASTIA XVII. PASTORES ET
DIOSPOLIT E , 151 ann.

Primus annus.

Postremus annus.

DYNASTIA XVIII. DIOSPOLIT E,
463 ann. (4-66).

Ámos. Ejus anni comprehenduntur
annis 151 dyn. XVII.

Chebros , 13 annis.

AÁmenophthis, 21 annis.

AÁmensis, 22 annis.

Misaphris, 13 annis.

Misphragmuthosis , 36 annis.

Tuthmosis , 9 annis.

Amenophis, 31 annis.

Horus, 37 annis (38 ex conjectura).

Acherres , 3a annis.

Rhathos, 6 annis (9 ex conjectura).

Chebres, 11 annis.
Acherres, r2 annis.

Armeses , 5 annis.
Ramesses , 1 anno.

*Ramses (Rhapsakes), 66 annis.
Amenophath , 19 annis.

Ejus annus postremus.

DYNASTIA XIX. DIOSPOLITE,
209 anni (— 66).

Sethos, 51 annis.

Ejus annus quartus.

Ejus annus quintus.
*[Hoc loco Africanus penit Ramsem.]
Amenephthes, 20 annis.

| Ramesses, 60 annis.

Ammenemnes , 5 annis.

Thuoris, 7 annis.

Ejus annus postremus.
Finis tomi secundi.

Annus ante Chr., ejus-

que initium ex comp.

Juliane.

18. Nov.
1 1. Oct.

11, Oct.
7. Oct.
2. Oct.

27. Sept.

33. Sept.

17. Sept.

15. Sept.

7. Sept.
29. Λι.
21. Àug.
18. Aug.
15. Aug:
12. Áug.
11. Áug.
I1. Áug.
25. Juli.

| 21. Juli.

| ας, Juli.

20. Juli.

20, Juli.

8. Juli.
3. Juli.

18. Juni.

17. Juni.
15. Juni.

1906
1656

1655
164a
1621
1599
1586
1560
1551
1520
1482
1459
Ij
I429
1417
141a
I4II
1345
1327

1326
1323

132a

1255
1255
1195
1190
1184

Annus periodi
Juliana.

2908
3058

annus postremus.
Ejus annos deci-

Amosis |

mus tertius a fine |

regni exputatus la-
bitur a t4 Oct. 1065

usque ad «3 Oct. ;
16097,1080 1087 Ju- !
uxorum exitum |

Clemens.
3o59
307a
30903
3115
Jrag
3154
3163
3194
3232
3264
3273
32385
3297
3304
3303
3369
3387

3388
3391

3392 Initium
erm ἀπὸ Μενό-
3439 φρέως.
359
351g
3524

3530 Trojs ex-
cidium, 15-20 Junii
9n. 94.

|
|

29360
29494

29495
29521
29564
29571
29580
29586
29595
29608

29609
29728

297 a9
2976;
29769
29777
29787
29796
29817

29818
29823

29824
29832
29846
29863

ADpnus
Mane-
thonia-
nus sive

Jgy-

ptius.

4523
4655

4658
4684
4730
4734
4743
4749
4758
4771

4771
4891

4892
493o
493a
4940
4950
4959
4980

4981
4986

4987
4995
5oog
5026

140
274

MANETBONIS ΘΕΡΕΝΝΥΤΑ

Πα. TEMPUS HISTORICUM.
DYNASTIJE REGUM MORTALIUM.

DYNASTIA XX. DIOSPO-
LITE, 138 ann.

Primus annus.
Postremus annus.

DYNASTIA XXI. TANITA,

114 ann.

Smendes, 26 annis.
Psusennes, 46 annis.
Nephercheres , 4 annis.
Amenophthis , 9 annis.
Osochor, 6 annis.
Psinaches, ϱ annis.
Psusennes , 14 annis.
Ejus annus ultimus.

DYNASTIA XXII. BUBAS-
TITJE, 120 ann.

Sesonchis annus primus.
Postremi regis an. postre-
mus.

DYNASTIA XXIII. TANIT E,
89 ann.

Petubates , 4o annis.
Ejus annis 39.
Osorcho, 8 annis.
Psammus, 1o annis.
Zet , 31 annis.

Ejus annus decimus,
Ejus annus ultimus.

DYNASTIA XXIV. SAITA
UNUS, 6 ann.

Bocchoridis annus primus.
Bocchoridis annus postremus.

DYNASTIA XXV. ΕΤΗΙΟΡΕς,

40 ann.

Sabaco , 8 annis.
Sebichus, 14 annis.
Tarcos, 18 annis.
Ejus annus postremus.

ASnus ante Chr.,
ejusque πάσι
ex comp. Jullago.

15. Jun.
11. Maj

r2. Maj
6. Maj
24. Àpr.
33. Apr.
41. ΑΡΓ.
19. Ápr.
17. Ápr.
14. Ápr.

τή. Apr.
15. Mart.

15. Mart.
5. Mart.
5. Mart.
3. Mart.

28. Febr
26. Febr

1183
1049

1048
1022
976
972
963
957
948
935

934
815

814
776
774
766
. 756

. 747

a1. Febr. 726

21. Febr. 735

19. Febr

. 720

19. Febr. 719

17. Febr
14. Febr
9. Febr

. 711

. 697
. 680

Annus Periodi
Juliana.

3531
3665

3666
3692
3738
374a
3551
3757
3766
3779

378ο
3899

3900
3938
3940
3948
3958
3967
3988

3989
3994

3995
4003
4017
4034

Olsmp. |

1,1 |
1,3
3,3
6,1
8,2

13,3

13,4

15,1

15,2
17,2
20,4
25,1

30145
30151
30164

30165

Apnus

Mane-

thonia-
nus sive
JBgy-

ptius.

5027
5034
5040
5048
5102
5108
5114
5133
5164

5173

5177

5177
5183

521g
5240

5241

528a

5383
53o1

5302
5307

5308
5314
53275

53238

836

858

900

919
934

925
931
944

945

FRAGMENTA.

HN. TEMPUS HISTORICUM.
DYNASTI/B REGUM MORTALIUM.

DYNASTIA XXVI. SAIT £,
15o ann. 6 m. (— 150 ann).

Stephinates , 7 annis.
Necheypsus , 6 annis.
Nechao I, 8 annis.
Psammetichus, 54 annis.
Nechao lI, 6 annis.
Psammuthis , 6 annis.
Uaphris , 19 annis.
Amosis , 44 annis.

Psammecherites, 6 menses.

DYNASTIA XXVI. PERSE.

124 ann. 4 m. (— 125 ann.).

Cambyses , 6 annis.

Darius Hystaspis , 36 annis.

Xerxes, 21 annis.

Artabanus , 7 mens,

Artaxerxes Ἱ. Longimanus,
4rannis.

Xerxes, 4 menss.
Sogdianus, 7 menss.
Darius Xerxis filius, 19 annis.
Ejus annus postremus.

DYNASTIA XXVIII. SAITA
UNUS. 6 annis.

Amyrta&i annus primus.
Amyrtzi annus postremus.

DYNASTIA XXIX. MENDESII
20 ann. 4 menss. (— 21 ann.).

Nepherites , 6 annis.
AÁchoris, 13 annis.
Psammuthis, z anno.
Nephorites, 5 menss. (com-
putantur pro anno ).

9 menss.

—— --

Annus ante Chr.,
ejusque initium
ex comp. Juliano.

9. Febr.
7. Febr.
6. Febr.
4. Febr.
21. Jan.
20. Jan.

18. Jan.

14. Jan.

6. Jan.

4. Jan.

3. Jan.

3. Jan.
I. Jan.
23. Dec.
18. Dec.

18. Dec.

7. Dec.

7. Dec.
J. Dec.

4. Dec.
1. Dec.

I. Dec.
29. Nov.
26. Nov.

26. Nov. :

679
672
666
658
604
598
592
573
542

533

529

529
523
488
467

466

425

424
406

405

400

Annus Periodi
Jullans.

4035

4042

4048

4056

4110

4116

A122

4141

4172 Ansus pri-
mus Cyri dominatio-
nis Babylonica.
4181 Annus pri-
mus Cambysis re-
gis Persarum.

4185 cambysis

regni Persici annus
quintas; — prinus
annus domination»
ejus JEgyptia.Psam-
mecberit»e menses
computantur in
dyn. XXVI.

4185
4191
4226

A247 Artabani
menses ;
cum Psam-
mecheritse
mensibus 6
numerantur
pro anoo.
Abundat

4248

mensis unus.

4289 Meneses no
vem Χογλίη
4290 cum mense

4308 uDo qui in

antec. abun-

dabat, com-
putantür
pro anno.

4309 µας.
4314 Ἱροκονν
qui regnat 46 annis.

4315
4321
4334

| 4335

605

25,2
27,1
28,3
3o,3
44,1
45,3
47,1
51,4
59,3

61,4

62,4

62,4
64,2
73,1
79,a

78,3

A AA e e s e a οι a ο. e e — —— --

88,4

89,1
93,3

93,4
95,1

95,2
96,4

100,1

100,2

600

MANETHONIS SEBENNYT /£

H. TEMPUS HISTORICUM.
DYNASTL/E REGUM MORTALIUM.

DYNASTIA XXX. SEBEN-
NIT.£, 38 aon.

Nectanebes , 18 annis.

Teos, a annis.

Tei annus secundus.

Nectanebus , 18 annis.

Ejus annus postremus.

Finis dominationis /Egyptiz.

DYNASTIA XXXI. PERSE,
8 (6 Áfr.) ann.

(Hec dyn. fortasse ab alio

quodam postea addita est.)

Artaxerxes Ochus, 4 annis.

Àrses, 2 (3 Afr.) annis.

Darius Codomannus, 4 annis.

Ejus ann. postremus.
Finis tomi tertii.
Alexandri Magni annus pri-

Annus ante Chr.,
ejusque initium
ex comp. Juliano.

4336
4354
435) Annus pri
4356 arerse rn
4373 γαι.

VIE
4358

4381

4382

100,3
105,1 i
105,2.
195,3
109;4 i

FRAGMENTA. 607

SYNCELLI REGUM JEGYPTIACORUM LATERCULUS (^.

(Chronogr. p. 91, 96, 101, 103, 104, 108, 123, 147, 151, 155, 160, 169, 170, 177, 184,
191, 210.)

(P. οἱ.) Τῷ βψος’ (2776) ἔτει τοῦ χόσµου (post diluvium annis 534, quo lin-
gue confusa sunt ) ὁ πρῶτος οἰχήσας τὴν Μεστραίαν χώραν, Ἅτοι Αἴγυπτον, ἐβασίλευσεν
ἐν arri πρῶτος ἔτη λέ.

e
| ΛΙγύπτον τῆς πάλαι Μεστραίας βασιλέων ἔτη. Anm dos| ano
Μεστραὶμ ὃ χαὶ Μήνης. .. ... νο: ο ἔτη | λε 35 | (4776)
| Αἰγύπτου δεύτερος ἐθασίλευσε Κουρώδης ἕτη 4 τοῦ δὲ κώσ- βωια | 63 2811
| . m μου ἦν ἔτος )
] Αἰγυπτίων τρίτος ἐδασίλευσεν Ἀρίσταρχος . . im | λδ — βωοδ 34 2874
| Αἰγυπτίων τέταρτος ἐθασίλευσε Σπάνιος, . . . ἔτη | Ἆλς — B7 | 36 | 2908
| Αἰγυπτίων βασιλέων Bvotv(**), e xal c^, ἀνεπιγράφων ἔτη | οβ’ — βπμὸδ | 14 | 2944
] Αἰγυπτίων ζ ἐθασίλευσεν Ὡσιροπὶς ("3"). . . dA | αγ — Jw | 33 | 3016
| Αἰγυπτίων η’ ἐθασίλευσε Σεσόγχωσις. . . . . ἔτ | μθ — mp9 | 49 | 3039
| Αἰγυπτίων θ’ ἐθασίλευσεν Ἁμενέμῆης, « . . . ο ie | καθ — WT? | 239 | 3o88
(p. 96.) Αἰγυπτίων ἐθασίλευσενι "Ap acte... ἕτη p — yo a | 3117
| Αἰγυπτίων ἐθασίλευσεν ια Ἀχεσέφθρης. .. . Fen | wy — χρι | τὸ | 3119
| Αἰγυπτίων ἐθασίλευσενιθ "A γχορεὺς.. . . . . ἕτη θ' — 1Ρλβ’ 9 | 313a
Αἰγυπτίων ἐθασίλευσεν ty Appiüozic. . . . « ἕτη à — ,Yena' 4 | 3141
Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν ιδ Xapolc...... ἔη | β — ρε 19 | 3145
Αἰγυπτίων ἐθασίλευσενιε Μιαμοὺς. . . .. . ἕτη | ιδ — χρζ 14 3155
Αἰγνπτίων ἐδασίλευσενις Ἄμεσῆσις . . ο . . ἕτη ξε’ — pon 65 3171
Αἰγυπτίων ἐθασίλευσενιζ Οὔσης .. ... « Ern v' — 93s 5o 3236
Αἰγυπτίων ἐθασίλευσεν y Ῥαμεσὴς . . . . . i | x9 — Ὑσπς | ag | 3286
| (p. 101.) Αἰγύπτου ἐθασίλευσεν ιθ’ Ῥαμεσομε-
νὰς (Ῥαμεσσομενὴς cod. Α.) . 2. de | — τι { i5 | 33ιδ |
Αἰγύπτου ἐθασίλευσεν x' Οὐσιμάρη ονομά.
ρης 904. A.). .. «ο. «ο «ο ο . . τη | λα’ — R2 31 333o
Αἰγύπτου ἐθασίλευσεν xa! Ῥαμεσσήσεως. . . ἔη | xq — Mu | αἱ 3361
Αἰγύπτου ἐθασίλευσεν x6 Ῥαμεσσαμένω. . ο ien | 9 — E LI 19 | 3384
Οὗτος πρῶτος Φαραὰ dv τῇ θείᾳ γραφῇῃ µνηµο-
νεύεται. "Eni τούτου 6 πατριάρχης Ἀθραὰμ χατῆλθεν
sic Αἴγυπτον.
Αἰγύπτου ἐθασίλευσεν xy' Ῥαμεσσῆ Ἰουθασ-
ων PPP ἔτη | 9 — vm d 39 | 3403

1) απο d bunc dedi ex Bunsenii opere, /gyplen , tom. III, p. 76 sqq.

2) καὶ ς’.
(51) lta vod B. B. Goar. et Dindorf. ὁ Σέραπις. .
(****) In margine codd. A. B : Εὐσέθιός φησιν, ὅτι παρ᾽ Αἰγυπτίοις ἐτύγχανεν ες ' δυναστεία, καθ’ ἣν ἐδασίλενσαν Θηδαῖοι
ἔτη P^, ἕν τισι δὲ ἀντιγράφοις o4, Νίΐνου βασιλεύοντος Ἄσσνρί συρίου ( Bredovius em. Ἀσσνρίας ).
NM Sic Scaliger (p. 20) cod. A. recutus, qui "Jectibnem prsebet. ῥαμεσσῆ t sine accentu; codd. B. sic : ῥα-
uegant ονδαση.

- —— —— — — — 9 -

MANETHONIS SEBENNYT.JE

| Αἰτύπτου τῆς πάλαι Μεστραίας βασιλέων Ecn.

(p. 108.) Αἰγνπτίων κδ ἐθασίλευσε Ῥαμεσση Οὖάα-
ΦρΟὺ... ο - ο. « «ο 9 2 ος ο 9 n s E]

Αἰγυπτίων χε’ ἐθασίλευσε Κόγχαρις ee hn n ἔτη
Τούτῳ τῷ e ἔτει, τοῦ χε’ βασιλεύσαντος Κογχά-
| ptox τῆς Αἰγύπτου ἐπὶτῆςις' δυναστείας τοῦ
Κυνικοῦ λεγομένουχύκλου παρὰ τῷ Μανεθῷ,
ἀπὸ τοῦ πρώτου βασιλέως xal οἰχιστοῦ Μεστραϊμ τῆς
Αἰγύπτου, πληροῦνται (vr y , βασιλέων χε, τοῦτ'
ἔστιν ἀπὸ τοῦ χαθολικοῦ χοσμικοῦ βψος΄ ἔτους, καθ᾽
| ὃν χρόνον fj διασπορὰ γέγονεν, ἐν τῷ λδ'΄ ἔτει τῆς ἦγε-
ἱ µονίας Ἀρφαξὰδ, ε’ δὲ ἔτει τοῦ Φαλέκ. Καὶ διεδέ-
| ξαντοΓανϊῖταιβασιλεῖςδ οἳ καὶ ἐθασίλευσαν At-
Υύπτου ἐπὶτῆς ιζ δυναστείας ἔτη σνδ’, ὡς ἐστοιχείωται.
| (P- 104.) Αἰγυπτίων xc ἐδασίλευσε Σιλίτης, . ἕτη
| πρῶτος τῶν ς’ τῆς t, δυναστείας παρὰ Μανεθῷ.
| (p. 108) Αἰγνπτίων xt ἐβασίλευσε Βαίων. . . ἔτη
| Αἰγυπτίων χη΄ ἐθασίλευσεν Ἁπαχνὰς. . . « . ἕτη
| Αἰγυπτίων x0' ἐθασίλευσεν Ἄφωφις. .. . . ἔτη
Τοῦτον λέγουσί τινες πρῶτον χληθῆναι Φαραὼ,
xal τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ τὸν Ἰωσὴφ
Det εἷς Αἴγυπτον δοῦλον. Οὗτος κατέστησε τὸν
, Ἰωσὴφ κύριον Αἰγύπτου xai πάσης τῆς βασιλείας αὖ-
|. τοὔτῷις ἔτει τῆς ἀρχῆς αὐτοῦ, ἠνίχα xal τὴν τῶν ὀνεί-
pov διασάφησιν ἔμαθε παρ’ αὐτοῦ, xat τῆς θείας συνέ-
σεως αὐτοῦ διὰ πείρας γέγονεν. Ἡ δὲ θεία γραφὴ xal
τὸν eri coU Ἀθραὰμ βασιλέα Αἰγύπτου Φαραὠκαλεῖ.
| (p. 1233.) Αἰγυπτίων X ἐθασίλευσε Σέθως. . . ἕτη
| ΑἨγυπτίων λα΄ ἐθασίλευσε Κήρτως. « . ο « « «ο ἔτη
χατὰ Ἰώσηππον, χατὰ δὲ τὸν Μανεθῶ ἕτη µδ’.
| Αἰγυπτίων 16' ἐθασίλευσεν Ἀσὴθ . EIL.
! Οὗτος προσέθηκε τῶν ἐνιαυτῶν " ε ' ἱπαγομένας,
|. καὶ ἐπὶ αὐτοῦ, ὥς φασιν, ἐχρημάτισεν icd ἡμερῶν
6 Αἰγυπτιακὺς ἐνιαυτὸς, τξ’ µόνον ἡμερῶν πρὸ τούτου
μετρούμενος. "Emi αὐτοῦ 6 µόσχος θεοποιηθεὶς Ἆπις
an
| Αἰγυπτίων Àv' ἐθασίλευσεν Ἄμοσις χαὶ 6 Τέθμµω-
6ίς. . « ὁ ο ο ὁ 9 ὁ ο 0 ο ο ο. . «ἕτη
(p. 147) Αἰγυπτίων i$ ἰθασίλευσε Χεδρὼν. Qs ἔτη
| Αἰγυπτίων λε ἐθασίλευσεν Ἆμε ib Venir

i οοἀ. Α.). . «. «ο «ο «ο... eS ο Er
Αἱγυπτίων Ac" ἐθασίλευσεν Ἀμενσῆς. . . . .. ἔτη
Αἰγυπτίων λζ ἐθασίλευσε Μισφραγμούθωσις, ἔτη
Αἰγυπτίων λη΄ ἐθασίλευσε Μισφρὴς. ... .. ἕτη

(*) Emendavit jam Goar. pro Υψξ, quod preebent codd.
: (**) Emendavit jam Goar. pro γωζ, quod praebent codd.

x0'

e
5

τοῦ δὲ χόα-

μου ἦν έτος | ΝΑΡ
νου)

-- oot,
— γυές
— ToU
— Tex
— Υκλς
— Nx

— qe ο)

Anni do-
minationis.

29
3

19

4
36

61

5o
29

20

26
1j

15
II
16
23

Anno

344a
3471

3477

3496
3540
3576

363;
366]

34216

3736
356a

32253

3790
38o1

381^

FRAGMENTA. 609

—n—— — MÀ "— — HÀ EIER ο

Anno
mundi.

Anni do-
minationis.,

Αἰγύπτου τῆς πάλαι Μεστραίας βασιλέων ἕτη.

Αἰγυπτίων λθ’ ἐδασίλευσε Έ ούθμωσις. . . . . ἕτ | λθ 1 δὲ κόσ- | σα’ 3 3840
[μου ἦν ἔτος ] ^T^ 9
(p. 151.) Αἰγύπτου μ΄ ἐθασίλευσεν Ἀμενῶφθις ἔτη | λδ' — quo) | 34 | 3819
Οὗτος ὁ Ἀμενῶφθίς ἐστιν 6 Μέμνων εἶναι νομιζό-
| µενος xal φθεγγόµενος λίθος. ὃν λίθον χρόνοις ὕστε-
gov Καμθύσης 5 Περσῶν τέμνει νοµίζων εἶναι γοητ-
τείαν ἐν αὐτῷ, ὡς Πολύαινος 6 ᾿Αθηναῖος ἱστορεῖ.
j [Περὶ Αἰθιόπων πόθεν ἦσαν xal ποῦ ῴχησαν.]
.᾿Αἰθίοπες ἀπὸ ]vóoU ποταμοῦ ἀναστάντες πρὸς τῇ Al-
γύπτῳ ᾧχησαν.
ἰγυπτίων µα’ ἐθασίλευσεν Ώρος. . . .. « . ἔτη μη — YTey | 48 3913
| Αἰγυπτίων n6 ἐθασίλευσεν Ἁχενχερὴς.. . . . ἕτη κε΄ — Ynia' 25 3961
| Αἰγυπτίων uy ἐθασίλευσεν Ἀθωρὶς. . « . .«. Er x0' — ens! 29 3986
! Αἰγυπτίων µδ’ ἐθασίλευσε Χενχερὴς. . . . . ἔτι | xg — jw | 36 | 4015

! (p. 155.) Αἰγυπτίων µε ἐβασίλευσεν 'Ay epp Er ν xat — . jpua' (*) ὅ [οί

Ἀρμαῖος, 6 xal Δαναὸς, φεύγων τὸν ἀδελφὸν δα- | *
μεσσῆν τὸν xal Αἴγυπτον ἐκπίπτει τῆς xav Αἴγυπτον
βασιλείας αὐτοῦ , sic “Ελλάδα τε ἀφικνεῖται. Μλχμεσ-
σῆς δὲ, 6 ἀδελφὸς αὐτοῦ, 6 xal Αἴγυπτος καλούμενος,
ἐθασίλευσεν Αἰγύπτου ἔτη Ex, µετονομάσας τὴν χώ-
pa» Αἴγυπτον τῷ ἰδίῳ ὀνόματι, ἥτις πρότερον Με-
στραία , παρ) Ἕλλησι δὲ Ἀερία ἐλέγετο, Δαναὸς δὲ,
6 xol Ἀρμαῖος, χρατήσας τοῦ Ἄργους καὶ ἐχθαλὼν
Σθένελον τὸν Κροτωποῦ Αργείων ἐθασίλευσε΄ καὶ οἱ
ἀπόγονοι αὐτοῦ μετ) αὐτὸν Δαναῖδαι καλούμενοι ἐπ᾽
Εὐρυσθέα τοῦ Σθενέλου τοῦ Περσέως' μεθ) οὓς οἱ
Πελοπίδαι ἀπὸ Πέλοπος παραλαθόντες τὴν ἀρχὴν ,
ὧν πρῶτος Ἀτρεύς.

(p. 160.) Αἰγυπτίων μζ ἐθασίλευσε Ῥαμεσσῆς,

— — —À €—— À—ÀÓ———— M ο —— — M ——À Ἅ«-- -----αο ο παρ —— e -

|
Αἰγυπτίων µς’ ἐθασίλευσεν Ἀρμαῖος, 6 xal Δαναὸς, ἔτη θ' — $4 (3) 9 4049
l
|

6 xal Αἴγυπτος. DEM eO. Emm | En — vy | 68 | 4058
Αἰγυπτίων µη ἐδασίλευσεν Αμένωφις. es, ἔτη » — ὄρχς' (***) 8 4126
Αἰγυπτίων n0 ἐθασίλευσε Θούωρις . . «. . . ἔτη ιζ — δρλδ’ 17 | 4134
Αἰγυπτίων ν΄ ἐθασίλευσε Νεχεψώς. . . .. «ο ἔτη | ϐ — δρνα | 19 | 4151
Αἰγυπτίων να’ ἐθασίλευσε Vetpoutis ος ο ἕτη | ιγ — po 13 | 4170
Αἰγυπτίων v6 ἐθασίλευσε "* ......... ἔτη δ' — Jn 4 4183
Αἰγυπτίων vy' ἐθασίλευσε Κήρτως. . . . « . τη [κ "| — ὁρπξ | ao | 418;
Αἰγυπτίων v8 ἐθασίλευσε Ῥάμψις .... «ο ἔτ | ue — jet | 45 | 4207
Αἰγυπτίων νε’ ἐθασίλευσεν Apres 6 χαὶ Ἀμμενέ-

Be . «ο « « « re «ο ο ον ο έτη | xe — EL 36 | 425a
(3) Item pro δυμα”. .

(**) Item pro ῥυμῦ.

(***) Emendavit Goar. pro 5v5, quem numerum ex superiore versu traustulit cod. B. Dindorfius , additis ad hos 4058
annos octe illis, qui Amenophi adscribuntur, correxit Atc. 7

(5) Emendavit recte Goar. ex (cl.

FRAGMENTA IfIST. GR. — VOL. Il. 39

ο -— pm

(p. 169.) Αἰγυπτίων vc ἐθασίλευσεν Ὀχυρὰς. . ἔτη

Αἰγυπτίων νζ ἐθασίλευσεν Ἀμενδὴς. . .. . . itn
Αἰγυπτίων νη ἐθασίλευσε Θούωρις ("). . . . ἔτη
Οὗτός ἐστιν 6 παρ Ὁμήρῳ Πόλυθος Ἀλχάν-
δρας (") ἀνὶρ ἐν ᾿Οδυσσείᾳ φερόµενος, xao ᾧ φησι
τὸν Μενέλαον σὺν τῇ Ελένῃ μετὰ τὴν ἅλωσιν Τροίας
κατῆχθαι πλανώμενον.
Αἰγυπτίων νθ’ ἐθασίλευσεν Ἄθωθις, 6 xal Φουσα-
νὸς, ἐφ᾽ οὗ σεισμοὶ χατὰ τὴν Αἴγυπτον ἐγένοντο µη-

ο ἕ-- αι)... ------
V

δέπω γεγονότες ἐν αὗτῃ πρὸ τούτου. . . . . . ἔτη
(p. 170.) Αἰγυπτίων E ἐθασίλευσε Κενχένης . . ἕτη
Αἰγυπτίων ξα ἐθασίλευσεν Ο ὑέννεφις. . . . . ἔτη

(p. 177.) Αἰγυπτίων ξ6’ ἐθασίλευσε Σουσαχεὶμ ἕτη
Συυσαχεὶμ Λίθνας καὶ Αἰθίοπας xai Τρωγλοδύτας
παρέλαθε πρὸ τῆς Ἱερουσαλήμ.

Αἰγυπτίων Ey' ἐθασίλευσε ὮἩ ούενος. . . . .. ἔτη
Αἰγυπτίων E9' ἐδασίλευσεν Ἀμμενῶφις . . . . ἔτη
Αἰγυπτίων ξε΄ ἐθασίλευσε Νεφεχέρης... . . ἕτη
Αἰγυπτίων Ec' ἐθασίλευσε Eat tne... . «ο « ἔτη
Αἰγυπτίων EC ἐθασίλευσε V ινάχης.. .. .. ἔτη

Αἰγυπτίων ξη’ ἐθασίλευσεν Πετουθάστης, . « ἔτη
Αἰγυπτίων ζθ’ ἐθασίλευσεν Ὁ σώρθων. . . . . ἔτη
Αἰγυπτίων o ἐθασίλευσε Ν άμμος. . . «ο «ο Et
Αἰγυπτίων οα΄ ἐθασίλευσε Κόγχαρις. . .. « lt»
(p. 184.) Αἰγυπτίων o6" ἐθασίλευσε Ὀσόρθων . ἔτη
Αἰγυπτίων ογ ἐθασίλευσε Ταχαλῶφις. .. ο. ἕτη
Αἰγυπτίων οδ΄ ἐθασίλευσε Bóx y epic(* **). . . Et
Βόχχωρις (t) Αἰγυπτίοις ἐνομοθέτει, ἐφ᾽ ob λόγος
ἀρνίον φθέγξασθαι.
Αἰγυπτίων ot' ἐθασίλευσε Σαθάχων., . . . «ο ἕτη
Αἰθίοψ. Οὗτος τὸν Βόκχωριν αἰχμάλωτον λαθὼν
ζῶντα ἔχαυσεν.
Αἰγυπτίων ος ἐθασίλευσε Σεθήχων.. .. . « ἔτη
(p. 191.) Αἰγυπτίων οὗ ἐθασίλευσε Ταράχης ἕτη
Αἰγυπτίων on ἐθασίλευσεν ἌμαὭς. . «ο ο . « ἕτη
Αἰγυπτίων ο’ ἐθασίλευσε Στεφινάθης. . . . . ἔτη
Αἰγυπτίων n ἐδασίλευσε Νεχεψὸς. . « « . « « ἔτη
(p. 210.) Αἰγυπτίων πα’ ἐθασίλευσε Neg ao. . ἔτη
Almtiow πό’ ἐβασίλευσε Ψαμμήτιχος(Ἠ1).. ἕ

UP) βόκγωρης cod. B.
( Ti) 9yw codd.
(7) ψαμίτειχος cod. D.

—;€— —M— —— — ——

Y
xt
ν

x"
λθ΄
e (*"*)
λδ'

MANETHONIS ΘΕΡΕΝΝΥΤΑΙ

Αἰγύπτου τῆς πάλαι Μεστραίας βασιλέων Etn.

τοῦ δὲ χόα- |

µου ἦν ἕτος

--- —

- [4

oco,

octo
ὅτιθ'

Anni do-

minationis.

τή

27
5o

Anno
mundi.

4369
4397
4436
4478

4512
4535
4546
455a
4567
4556
4620
4629
4639
466o
4675
4688

473a

3744
4756
4776
4814
4841
4854
49862

FRAGMENTA. 611

Anni do-
minationis.

Anno
mundi.

Αἰγυπτίων πγ ἐθασίλευσε Ney ao β Φαραὼ . ἔτη 9 4856

Αἰγυπτίων x) ἐθασίλευσε Έ αμουθλς ἕτερος 6 xai

Ἑ αμμήτιχος [). . « eee ο ἔτη 17 4885
Αἰγυπτίων πε’ ἐθασίλευσεν Οὔὕαφρις (9)... . ἔτη 34 4902
Αἰγυπτίων πς΄ ἐθασίλευσεν Ἅμωσις (V). . . ἔτη 5o | 4936

"" , , fom , / , , » s - 7 VoM
ἕως τοῦ Tore ygóvou ἡ τῶν Αἰγυπτίων βασιλεία διαρκέσασα ἀπὸ τοῦ Bios κοσμικοῦ ἔτους
, , , ^ / »
ἐν δυναστείαις & , βασιλεῦσι δὲ πς , ἔτεοι ow , ὑπὸ Καμθύσου καθηρέθη ἐπὶ τοῦ πε βασιλεύ-
αν , Ld ; ^7 , ’ 4 ^ / ,* ν » e
σαντος τῆς Μεστραίας rot Αἰγύπτου χώρας Ἀμώσεως ἀπὸ τοῦ πρώτου αὐτῶν Μεστραϊμ. τοῦ
καὶ ἨΜητνέως.

e) Ῥαμιτι νε) cod. B. Da.
(***») Ἄμασις θὰ ; at recurrit Αμώσεως infra.

612 .

MANETHONIS SEBENNYT £

REGES LATERCULI ERATOSTHENICI,

IISQUE RESPONDENTES REGES DYNASTIARUM MANETHONIANARUM.

XXII.
XXIII.
XXIV.

XXV.
XXVI.

XXVII.
XXVIII.
XXIX.

XXX.

XXXI.
XXXI.
XXXIHI.

XXXIV.

XXXV.
XXXVI.
XXXVII.

ERATOSTHENES.

Menes Thinites.
Athothes fil.
Athothes II.
Miabies.
Pemphos.
Momclieiri Memphita.
Stoichosares.
Gosormies.
Mares.
Anoyphis.

Sirius.
Chnubos-Gneuros.
Rayosis.

Biyres

Saophis.

Saophis II.
Moscheres.
Moscheres 1I.
Pammes.
Apappus.

*** (nomen corruptum. )
Nitocris.
Myrtzus.
Uosimares.
Sethinilus.
Semphucrates.
Chuther.
Mieires.
Tomephtha.
Soicunius.
Peteatyres.
Stammemenes.
Stammemenes 1I.
Sistosis. .
Mares.

Siphthas.
Phuoro.
Amuthartizas.

(Ex Bunsenio, “Εφ. 1, p. 164.)

|
|

———À

—

ΜΑΝΕΤΗΟ.

Menes Thinites.
Athothis fil.

Miebidus.

Tyreis.
Sesorthus.

Soypliis.

Ratoises.
Bicheres.
Sóris.
Suphis.

Mencheres.

Thamphthis.
Phíops.
Mentesuphis.
Nitocris.

* reges.

Seplem reges dyn. VIII,
quorum nomina non|146
traduntur.

* reges.

Ammenemes.

Ammenemes.

Sesostris.

Lamares.

Initium dyn. ΧΗΙ, que
est regum 60 The-
beeorum.

—— AA MÀ M —— — ——— in— n µ-μα. — — — ——

FRAGMENTA.

613

SERIES CHRONOLOGICA DYNASTIARUM ΜΑΝΕΤΓΗΟΝΙς.

EX ADORNATIONE BUNSENI!.

I. 190 anni inde ab anno 3643 A. C.
11. 214 . ... 8
IV. 1556
VI.

. 866 (Hyksos) .
XV. 229 . . . .

IEPA BIBAOZ.

74.

Euseb. P. E. II prooem. p. 44, D (p. 97 Gsfd. ):
Πᾶσαν μὲν οὖν τὴν Αἰγυπτιαχὴν ἱστορίαν εἰς πλάτος
τῆς Ἑλλήνων µετείληφε φωνῆς ἰδίως τε τὰ περὶ τῆς
xat αὐτοὺς θεολογίας Μανεθῶς ὁ Αἰγύπτιος; £v τε
ᾗ ἔγραψεν Ἱερᾶ βίθλῳ xal ἐν ἕτέροις αὐτοῦ
συγγράµµασι.

Huc etiam pertinent verba Theodoreti in The-
rapeut. II p. 34 : Μανεθὼς τὰ περὶ Ἴσιδος xat 'Oa-
ριδος xai Ἄπιδος xal Σαράπιδος xal τῶν ἄλλων θεῶν
τῶν Αἰγυπτίων ἐμυθολόγησε.

35.

Plutarch. De Is. et Osir. c. 9 p. 354, D : Tov
πολλῶν νοµιζόντων ἴδιον παρ Αἰγυπτίοις ὄνομα τοῦ
Διὸς εἶναι τὸν Ἀμοῦν (ὃ παράγοντες ἡμεῖς Ἅμμωνα λέ-
Ίομεν), Μανεθὼς μὲν ὃ Σεθεννύτης τὸ χεχρυμμένον
οἵεται καὶ τὴν χρύψιν ὑπὸ ταύτης δηλοῦσθα: τῆς φωνῆς.
Cf. Ηεοαίαὶ Abderit. fr. 9. Eadem, non nominato
Manethone , affert Iamblichus De mysteriis VIII,
3, p. 159. Cf. Chaimpollion, Gramm. JEg.p. 369,

XIX. 112
(Initium regni Menophthae. . . 1822)
XX
XXI.
XXII.
XXIIH.
XXIV.
XXV.
XXVI.
ΧΧΥΙΗ

et Bunsen. I, p. 96 et p. 438 et 560, qui verbum
amn, i. e, χρύπτειν, in hieroglyphis inveniri docent,

26.

Id. ibid, ο. 49, p. 311, C : Βεθῶνα δὲ τινὲς μὲν
ἕνα τῶν [ τοῦ] Tugé)voc ἑταίρων γεγονέναι λέγουσιν,
Μανεθὼς δ᾽ αὐτὸν τὸν Τυφῶνα καὶ Βέθωνα χαλεῖσθαι.
Σημαίνει δὲ τοὔνομα κάθεζιν 3) χώλνσιν, ὡς τοῖς πρά-
γμασιν ὁδῷ βαδίζουσι xal πρὸς ὃ χρὴ φεροωένοις, évi-
σταµένης τῆς τοῦ Γυφῶνος δυνάμεως.

Etiam ea, quz de reliquis nominibus Typhonis
Plutarchus affert, magnam partem ex eodem Ma-
nethone fluxerint. Bunsen. 1, p. 97. V. 496 sqq.
Cf. Hellanici fr. 140.

77.

Id. ibid. c. 62, p. 376, B : Ἔοιχε δὲ τούτοις xal τὰ
Αἰγύπτια. Τὴν μὲν γὰρ Ἴσιν πολλάχις τῷ τῆς "AO7v8«
ὀνόματι καλοῦσι, φράζοντι τοιοῦτον λόγον, ἦλθον ἀπ᾿
ἐμαυτῆς' ὅπερ ἐστὶν αὐτοχινήτου φορᾶς δηλωτικόν; ὁ δὲ
Ἠυφὼν, ὥσπερ εἴρηται, 230 xol Βέθων xal Σμὺ
ὀνομάζεται, βίαιόν τινα καὶ χωλυτικὴν ἐπίσχεσιν, ὑπεν-
αντίωσιν 3| ἀναστροφὴν ἐμφαίνειν βουλομένων τῶν
ὀνομάτων. " Ext τὴν σιδηρῖτιν λίθον, ὀστέον Ὥρου, Tu-

LIBER SACER.

74.

Manetlio /Egyptius historiam /Egyptioruni universam
Graecis literis fuse admodum explicavit, presertim vero
quie ad ipsorum theologiam pertinebant quum in sacro volu-
mine tum in aliis quibusdam voluminibus comprehendit.

Manetho de 1side et Osiride et Apide et Sarapide deque
reliquis /Egyptiorum diis fabulas exposuit, |

75.

FPlurimis putantibus Amum (quod nos in 4mmonem mu-
lavimus) proprium apud /Egyptios Jovis nomen esse, Ma-
nethos Sebennytes voce hac occultum et occultationem
mdicari censet.

76.

Quidam dicunt Bebonem unum de sociis Typhonis fuissc ;
Manelbos Typhoni etiam JBebonis nomen factum : voce
obstaculum seu impedimentum significante; quod rebus
recta incedentibus et ad sunm finem tendentibus vis Ty pho-
nis obsistat.

71.

His conveniunt etiam gyptia. Isidem enim scepenulhero.
nomine Minerva signiGcant , quae vox significat motum a se
ipso profectum. Typhon autem, sicut monstratum fuit ,
Seth, Bebon et Smy appellatur : quibus verbis indicatur,
violenta quadam inhibitio, contrarietas, aut inversio.
Preterea magnetem lapidem ossis Ori, ferrum ossis Ty-
plonis nomine afficjunt , ut Manetlio narrat. Sicut. cuins

614

φῶνος δὲ τὸν σίδηρον, ὡς ἵστορει Μανεθὼς, χαλοῦσιν.
ὝὭσπερ γὰρ 6 σίδηρος πολλάκις μὲν ἑλχομένῳ xal ἐπο-
µένῳ πρὸς τὴν λίθον ὅμοιός ἐστι, πολλάχις ὃ) ἀποστρέ-
Φεταιχαὶ ἀποχρούεται πρὸς τοὐναντίον, οὕτως fj σωτήριος
xal dya03) xal λόγον ἔχουσα τοῦ χόσµου χίνησις ἐπι-
στρέφεταί τε xal προσάγεται xol µαλαχωτέραν ποιεῖ,
πείθουσα τὴν σχληρίαν ἐχείνην χαὶ τυφώνιον, εἶτ᾽ αὖθις
ἀνασχεθεῖσα el; ἑαυτὴν ἀνέστρεψε xal χατέδυσεν εἷς
τὴν ἀπορίαν. Nomen $my occurrit in Libro mortuo-
rum c. 19, col. 5 : Dies ille justificationis adversus
Ty phonem ejusque $my.
78.

In eodem fortasse opere Manetho narraverit
quz leguntur ap. Plutarch. l. 1. c. 38, p. 361, F:

Πτολεμαῖος δὲ 6 Σωτὴρ ὄναρ εἶδε τὸν ἐν Σινώπη
τοῦ Πλούτωνος χολοσσὸν, οὐκ ἐπιστάμενος, οὐδὲ ἕω-
ραχὼς πρότερον, οἷος [ ἦν ] τὴν μορφὴν, Χελεύοντα χο-
µίσαι τὴν ταχίστην αὐτὸν slc Ἀλεξάνδρειαν. Ἀ γνοοῦντι
δ) αὐτῷ καὶ ἀποροῦντι, ποῦ καθίδρυται, xal διηγου-
µένῳ τοῖς φίλοις τὴν ὄψιν, εὑρέθη πολυπλανὴς ἄνθρω-
Toc, ὄνομα Σισίθιος, ἐν Σινώπη φάµενος ἑωραχέναι
τοιοῦτον χολοσσὸν, οἷον ὅ βασιλεὺς ἰδεῖν ἔδοξεν. Ἔπεμ-
γεν οὖν Σωτέλη καὶ Διόνυσον, ot χρόνῳ πολλῷ καὶ
μόλις, οὖχ ἄνευ μέντοι θείας προνοίας, " ἦγαγον ixxM-
ψΨαντε. Ἐπεὶ δὲ χομισθεὶς ὤφθη, συµβαλόντες ol
περὶ Τιμόθεον τὸν ἐξηγητὴν xa Μανέθωνα τὸν Σεθεν-
νύτην Πλούτωνος εἶναι ἄγαλμα, τῷ Κερθέρῳ cexuatpó-
µενοι xai τῷ δράχοντι, πείθουσι τὸν Πτολεμαῖον, ὡς
ἑτέρου θεῶν οὐδενὸς, ἀλλὰ Σαράπιδός ἐστι. Οὺ γὰρ
ἐχεῖθεν οὕτως ὀνομαζόμενος ἦχεν, ἀλλ’ εἰς Αλεξάνδρειαν
χομισθεὶς τὸ παρ) Αἰγυπτίοις ὄνομα τοῦ Πλούτωνος
ἐχτήσατο, τὸν Σάραπιν.

De Serapi (i. e. Osiri-4pi. Plutarch. Ἱ. l. c. a9.
Athenodorus ap. Clement. Alex. Protr. p. 23.
ἘὈσαράπις in Papyro Leidensi ) v. Bunsen. I, p. 502
sq. Fruinus l]. l. p. 149 sqq. De Pontico deo cf.

MANETHONIS SEBENNYT,E

Macrob. I, 20. Quz» nostro fragm. leguntur, paullo
aliter narrat Tacitus Hist. IV, 95, unde discimus
Timotheum, Atheniensem Eumolpidam, antistitem
ceremoniarum, Eleusine a Ptolemzo arcessitum
esse. Nisi fallor, idem est cum eo , quem non igno-
bilem theologorum virum dicit Arnobius V, 5, ubi
plura ex eo de diis Phrygiis. Eundem laudat Ma-
crob. Sat. I, 17; Steph. B. v. Γάλλος.

79:

JElian. N. H. X, 16 : 'Axoóo) δὲ καὶ Μανέθωνα
τὸν Αἰγύπτιον, σοφίας εἷς ἄχοον ἐληλαχότα ἄνδρα , εἷ-
πεῖν, ὅτι γάλαχτος ὑείου 6 γευσάµενος ἀλφῶν ὑποκίμ-
πλαται xai λέπρας᾽ ptg οὔσι δὲ ἄρα οἱ Ἀσιανοὶ πάντες
τάδε τὰ πάθη. Πεπιστεύκασι δὲ Αἰγύπτιοι τὴν v xai
ἡλίῳ xal σελήνη ἐχθίστην εἶναι: ὅταν δὲ Αἰγύπτιοι παν-
Ἠγυρίζωσι τῇ σελήνη, θύουσι αὐτῃ ἅπαξ τοῦ ἔτους ὖς,
ἄλλοτε δὲ οὔτε ἐχείνη οὔτε ἄλλῳ τῷ τῶν θεῶν τόδε τὸ
ζῷον ἐθέλουσι θύειν, ὣς µυσαρόν.

« Eundem Manethonis locum tractasse videtur
Plutarch. Mor. p. 353, F : Ὁμοίως δὲ xol τὴν iv
ἀνίερον ζῶῷον ἡγοῦνται' ὡς μάλιστα γὰρ ὀχεύεσθαι δο-
χεῖ τῆς σελήνης φθινούσης, xal τῶν τὸ Ὑάλα πινόντων
ἐζανθεῖ τὰ σώματα λέπραν xal φωρικὰς τραχύτητας.
Consentit Herodot. II, 47, ubi v. Wesseling ; at
dissentit idem II, 45. » ScuwxipER. Cf. Bochart.
Hieroz. 1, p. 699; Bunsen. p. 97. Fortasse aptrus
hsec referuntur ad. opus sequens.

TON ΦΥΣΙΚΩΝ EIHTOMH.

Hunc librum sive amplius ejusdem generis opus
innuit Suidas (v. Μανεθώς), Manethonem Φνυσιο-
λογικὰ scripsisse dicens.

80.

Diogenes L. Procm. $ 10 : Θεοὺς ὃ εἶναι ἥλιον
xal σελήνην' τὸν μὲν "Όσιριν, τὴν 9' "Low χαλουµένην.

ferrum sspe simile est tracti a lapide et eum sequentis,
seepe avertitur in diversam partem, ita motus mundi salu.
taris, bonus, et ratione constans aliquando versat, ad se
ducit et molliorem reddit obsequentem sibi duram illam ac
Typhoniam vim : aliquande hsec in se revertitur, et in im-
potentiam relabitar. ΄

78.

Ptolemseus Soter Plutonis colossum qui Sinope erat
somnio vidit, quum neque nosset neque vidisset unquam ta-
lem, quali forma per quietem imaginatus fuerat se videre,
ac juberi eum quamprimum Alexandriam perferre : igno-
ranti autem et anxie inquirenti ubinam locorum situs esset,
amicisque rem narranti, oblatus est Sosibins quidam late
vagatus homo, qui Θίπορα a se visum talem colossum
diceret , qualem rex imaginatus fuerat : missi itaque Soteles
et Dionysus , longo tempore et segre , nequesine providentia
divina, furtim ablatum colossum ad regem pertulerunt :
qui ubi conspectus fuit, Timotheus sacrorum antistes, et
Manetho Sebennyta a Cerbero et dracone conjecturis ductis

collegerunt Plutonis esse simulacrum, Ptolemzoque per-
suaserunt, non esse alius dei quam Sarapidis. Non enim
istinc hoc nomen gerens venerat; sed allatus Alexan-
driam, Sarapidis nomen, quo AEgyptii Plutonem afficiunt ,
Invenit.

79.

Manethonem JEgyptium , summa sapientia virum , accepi
dicere eum qui suillo lacte vescatur, vitiliginibus et lepra
oppleri , quos quidem morbos Asiani omnes oderunt. Cre-
dunt vero /Egyptii suem et Soli et Lunae inimicissimum
esse animal. Et quando Lune festa celebrant, semel ei per
annum suem mactant, alias vero neque Lunz neque alii
deo istud animal, utpote impurum , sacrificare volunt.

PHYSICORUM EPITOME.

Deos /£gypti habent solem et lunam; illum Osirim , hanc
]sim appellari. Eosque indicari signis scarahiei et serpentis

FRAGMENTA.

Αἰνέττεσθαί τε αὐτοὺς διά τε χανθάρου xal δράχοντος
xxi ἱέραχος xal ἄλλων, ὥς φησι Μανεθῶς dv τῇ τῶν
ΦΦυσιχῶν Επιτομή. Cf. Hecatei Abderit. fr. 7. Plu-
rima eorum qus de /Egyptiorum philosophia Dio-
genes tradit, cx Hecatso potius quam e Manethone
fluxisse, ex comparato Diodoro, Hecatzi sectatore,
fit probabile,

81.

Eusebius Pr. E. III, 3 p. 88, A (p. 187 Gsfd.) :
'TÀv Ἶσιν φασὶ xal τὸν Ὅσιριν τὸν ἥλιον καὶ τὴν σε-
λήνην εἶναι, καὶ Δία μὲν τὸ διὰ πάντων χωροῦν
πνεῦμα , Ηφαιστον δὲ τὸ πῦρ, τὴν δὲ γῆν Δήμητραν
ἐπονομάσαι’ ᾿Ὠχεανόν τε τὸ ὑγρὸν νοµίζεσθαν xao" Al-
γυπτίοις καὶ τὸν παρ αὐτοῖς ποταμὸν Νεῖλον, ᾧ καὶ
τὰς τῶν θεῶν ἀναθεῖναι γενέσεις' τὸν δὲ ἀέρα φασὶν
αὐτοὺς προσαγορεύειν Ἀθηνᾶν. Τούτους δὲ τοὺς πέντε
θεοὺς, τὸν 'A£pa λέγω xal τὸ "Y5wp τότε ITüp xol τὴν
V» xol τὸ Πνεῦμα , πᾶσαν τὴν οἰχουμένην ἐπιπορεύε-
σθαι, ἄλλοτε ἄλλως εἰς μορφὰς xat ἰδέας ἀνθρώπων
τε xal παντοίων ζῴων σχηµατιζοµένους"' xal τούτων
ὁμωνύμως παρ) αὐτοῖς Αἰγυπτίοις γεγονέναι θνητοὺς
ἀνθρώπους, Ἡλιον xal Κρόνον xal Ῥέαν, ἔτι δὲ xoi
Δία xal "Hoav xal "Ἠφαιστον xal Ἑστίαν ἔπονομα-
σθέντας. Γράφει δὲ xal τὰ περὶ τούτων πλατύτερον
μὲν 6 Μάνεθως (sic), ἐπιτετμημένως δὲ ὁ Διόδωρος
( Sequitur locus Diodori I, 11 sqq.)

Eusebius sua e Diodoro, Diodorus ex Hecatao,
qui Manethonis erat squalis. Res h. l. exposite
vereor ne magnam partem a Manethone aliene
fuerint.

περι ΕΟΡΤΩΝ.
82.

Jo. Lydus De mens. IV, 55 : ἸἹστέον δὲ, ὡς
6 Μανέθων ( sic) dv τῷ Περὶ ἑορτῶν λέγει τὴν ἁλιαχὴν
ἔχλειψιν πονηρὰν ἐπήρειαν ἀνθρώποις ἐπιφέρειν περὶ
τῆς τὴν χενὴν (περὶ τὸν χενεῶνα corr. Schow.) xai
τὸν στόκαχον.

613

De festis /Egyptioerum preter Manethonem
scripsit NicomAcHUus, quem laudat Athenzus XI,
478, A : Nixóp aq oc 8 iv πρώτῳ περὶ ἑορτῶν
Αἰγυπτίων φησί: « Τὸ δὲ χόνδυ ἐστὶ μὲν Περσικὸν,
τὴν δὲ ἀρχὴν, ἣν Ἔρμιππος 6 ἀστρολογιχὸς, ὡς ὁ χό-
σµος, ἐξ οὗ τῶν θεῶν τὰ θαύματα xai τὰ χαρπώσιωκ
γίνεσθαι ἐπὶ γῆς" διὸ ἐκ τούτου σπένδεσθαι. » Locus
vix persanandus, Casaubonus conj. : Ἔστι μὲν περ-
σιχὸν τὴν ἀρχήν: εἶδος δ᾽ ἔχει, ὥς φησιν "Eog. κτλ.
Àlü : Τὴν δὲ ἀρχὴν ἦν ὡς 6 κόσμος, ἐξ οὗ, φησὶν "Eeu.
κτλ. Idem Nicomachus intelligendus ap. Jo. Ly-
dum De mensib. IV, 46, p. 220 ed. Roth. : Ἡρα-
κλῆς δὲ 6 χρόνος παρὰ τῷ Νικομάχῳ εἴρηται, ἀλλὰ μὴν
χαὶ Ἡλιος, λέγοντι οὕτως" « Ἡρακλῆς μὲν οὖν 6 τὴν
περὶ τὸν ἀέρα χλάσιν τῇ τῶν ὡρῶν περιτροπῇ ποιού-
µενος, τουτέστι "Ἠλιον. Cf. etiam. Joan. Lyd. p. 94
(cf. Müller. Dor. I, 450). Alius, opinor, Nicoma-
chus fuit Pythagoreus , qui de Pythagora quedam
scripsit, V. Iamblich. Vit. Pythag. c. 35, $ 252.
Simplic. in Aristot, De ccelo p. 123. Nostri Nico-
machi nomen fortasse corruptum est in Νίχαργος
ap. Bekker. An. p. 380, 3o. Vide Lysimachi

fragm. 1.
ΠΕΡΙ ΑΡΧΑΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΥΣΕΡΕΙΑΣ.
83.

Porphyr. De abstin. II, 55 (et ex eo Euseb. Pr.
E. IV, 16. p. 155, D) : Κατέλυσε δὲ xal ἐν Ἡλίου
(Εἰληθυίας correx. Fruin.) πόλει τῆς Αἰγύπτου τὸν
της ἀνθρωποκτονίας νόµον Ἅμωσις, ὡς μαρτυρεῖ Μα-
νεθὼς ἐν τῷ Περὶ ἀργαϊσμοῦ xat εὐσεθείας. Ἐθύοντο δὲ
τῇ "Hoa xal ἐδοχιμάζοντο καθάπερ οἱ ζητούμενοι χαθα-
pol µόσχοι xal συσφραγιζόµενοι * ἐθύοντο δὲ τῆς μέρας
τρεῖς, ἀνθ᾽ ὧν χηρίνους ἐχέλευσεν 6 ἼἍμωσις τοὺς ἴσους
ἀποτίθεσθαι. Cf. Theodoret. Therap. lib. VII, p. 10g.
Erravit igitur Herodot. II, 45. V. Movers. ΡΛαπίσ.
I, p. 4a.

et accipitris et aliorum, uti tradit Manetho in Physicorum | quidem omnia fusius uberiusque persequitur, summatim

Epitome.
81.

Aiunt /Egyptii Osiridem solem esae, Isidem vero lunam;
Jovem spiritum cuncta pervadentem; Vulcanum ignem,
terram Cererem, Oceanum huniorem ac Nilum apud illos
fluvium , cui ipsas quoque deorum procreationes attribuunt ;
aerem denique Minervam ab lisdem nominari ferunt. Atque
hos quinque deos, Aerem videlicet, Aquam , Ignem, Ter-
ram ac Spiritum, orbem universum percurrere, varias
subinde hominum et omnis generis animalium figuras ac
vultus induentes; quorum nomina cum aliquot hominibus
morti obnoxiis et in /Egypto natis communicata fuerint ,
quos utique Solem, Saturnum , Rheam , Jovem , Junonem,
Vulcanum "Vestamque cognominarunt. Qux Manellios

vero Diodorus.
ΡΕ FESTIS.
82.
Sciendam est Manethonem in libro De festis dicere Solis
defectum malum damnum hominibus afferre circa ilia et
ventrem.

DE PRISCIS MORIBUS DEQUE PIETATE.
88.

Hominum immolandorum consuetudinem in IHithyise urbe
AEgypti urbe sustulit Amosis, uti testatur Manetho in libro,
quem De priscis moribus deque pietate scripsit. Immola-
bantur vero bomines Junoni, atque accurate examinaban-
tur uti vituli isti, quos querebant, puri et sigillo notati.
Mactabantur per eundem diein tres, quorum loco cercos
jussit Amosis.pari numero consecrari.

616
84.

14. ibid. p. 38o, D : Πολλῶν δὲ λεγόντων sl; ταῦτα
τὰ ζῷα τὴν [τοῦ ] Τυφῶνος αὐτοῦ διάρασθαι Voz,
αἰνίττεσθαι δόξειεν ἂν ὃ μῦθος , ὅτι πᾶσα φύσις ἄλογος
xal θηριώδης τῆς [ τοῦ ] χαχοῦ δαίµονος γέγονε μοίρας,
χἀχεῖνον ἐχμειλισσόμενοι xal παρηγοροῦντες περιέ-
πουσι ταῦτα xal θεραπεύουσιν' ἂν δὲ πολὺς ἐμπίπτῃ
καὶ χαλεπὸς αὐγμὸὺς, ἐπάγων ὑπερθαλλόντως $ νόσους
ὀλεθρίους Ἅ αυμφορὰς ἄλλας παραλόγους καὶ ἀλλοχό-
τους, ἔνια τῶν τιµωμένων ol ἱερεῖς ἀπάγοντες ὑπὸ
σκότους μετὰ σιωπῆς xal ἠσυχίας, ἀπειλοῦσι xal δε-
δίττονται τοπρῶτον, ἂν 8 ἐπιμένη, χαθιεροῦσι χαὶ
σφάττουσιν, ὡς δή τινα χολασμὸν ὄντα τοῦ δαίµονος
τοῦτον, 3 καθαρμὸν ἄλλως µέγαν ἐπὶ µεγίστοις' καὶ
γὰρ ἐν Εἰληθυίας πόλει ζῶντας ἀνθρώπους χατεπίµ-
πρασαν, ὡς Μανεθὼς ἱστόρηκε, Τυφωνίους καλοῦντες,
xal τὴν τέφραν αὐτῶν λικμῶντες ἡφάνιζον καὶ διέ.
σπειρον. Ἁλλὰ τοῦτο μὲν ἑδρᾶτο φανερῶς xai χαθ᾽ ἕνα
καιρὸν ἐν ταῖς χυνάσιν ἡμέραις: al. δὲ τῶν τιµωµένων
ζῴων καθιερεύσεις ἀπόρρητοι xal Ἰρόνοις ἀτάχτοις
πρὸς τὰ συαπίπτοντα γινόμεναι, τοὺς πολλοὺς λανθά-
vouct, πλὴν ὅταν ταφὰς ἔχωσι, xxi τῶν ἄλλων &va-
δειχνύντες ἕνια πάντων παρόντων συνεµθάλωσιν, oló-
μενοι τοῦ Ἑυφῶνος ἀντιλυπεῖν καὶ χολούειν τὸ ἡδόμενον.

ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΣΚΕΙΗΣ ΚΥΦΙΩΝ.
84.
De xi: confectione scripsisse Manethonem Men-
desium sacerdotem testis est Suidas v. Μάνεθως.

Verum istum Mendesium a Nostro non esse di-
versum recte procul dubio statuunt Fabricius et

84.

Porro quum multi dicant ipsam Typhonis animam in has
bestias avolasse : fabula involucro tegi hoc potest videri,
omnem brutam et belluinam naturam malo genio jure de-
ber! , eumque placantes et demulcentes eos ista colere atque
venerari. Magno autem estu incidente ac molesto, qui
ultra modum adducat vel pestilentes morbos , vel alias inu-
sitatas calamitates, sacerdotes quaedam eorum qua colun-
tur animalium abducentes tacite in tenebras, terrent pri-
munt ea minis : sin malum duret , immolant atque maetant :
tamquam supplicium aliquod genii hoc si esset, aut alias
expiatio magni mali magna. Nam et in Ilithyise urbe vivos
combusserunt homines, ut Manetho scribit, "Pyphonios
appellantes , et cinerem eorum ventilando dissiparunt atque
aboleverunt. Verum hoc palam factum est, et certo tem-
pore, diebus canicularibus : consecrationes animalium quee
coluntur occulti? , neque statis fiunt temporibus, et vulgo
sunt ignote : nisi quod sepulturam Apidis celebrantes ,

MANETHONIS SEBENNY'T/E FRAGMENTA.

Bernbardy. ... E Manethone potissimum bauserit
Plutarchus De Is. et Osir. c. 8o, p. 383, D:

Τὸ δὲ Κῦφι, μῖγμα μὲν ἐχχαίδεκα γενῶν συντιθεµέ-
νων dati, μέλιτος xal olvou xat σταφίδος xal χυπέρου,
ῥητίνης τε xol σµύρνης xal ἀσπαλάθου καὶ σεσέλεως,
ἔτι δὲ σχένου τε καὶ ἀσγάλτου xal θρύου xal λακάθου,
πρὸς δὲ τούτοις, ἀρχευθίδων ἆ ἀμφοῖν (ὧν τὴν μὲν µεί-
ζονα, τὴν δὲ ἑλάττονα χαλοῦσι) xai χαρδαµώμου καὶ
χαλάµου, χτλ. Cf. idem c. 52; Steph. Thes. v. Κὔφι
et Kircherus in OEdip. tom. H, p. II, p. 539.

[TA ΠΡΟΣ 'HPOAOTON. ]
85.

Etym. M. v. Λεοντοχόμος : Τὸ λέων παρὰ τὸλσω,
τὸ θεωρῶ; ὀξυδερχέστατον γὰρ τὸ θηρίον, ὥς φησι Ἡκ-
νέθων ἐν τῷ Πρὸς 'Ἡρόδοτον” ὅτι οὐδέκοτε χαθενὸει
ὁ λέων, τοῦτο δὲ ἀπίθαχνον. Eustath. ad Il. A, ή8ο :
( Τινὲς λέγουσιν) ὅτι ἐκ τοῦ λάω, τὸ βλέπω, Τένεται
ὥσπερ ὁλέων, οὕτω καὶ 6 Alc, κατὰ τὸν γραμματυιῶν

"flpov, ὡς ἀξυδερχὴς, καὶ ὅτι, ὥς φησι Μανέθων ἐν
τοῖς Πρὸς 'Ἡρόδοτον, οὐ χαθεύδει 6 λέων.

Herodotum utpote falsa derebus /Egyptiis traden-
tem sepius a Manethone reprehensum esse testatur
Josephus (v. introduct.). Idque passim in Man.
scriptis factum esse. Num praeterea peculisre opus
de Herodoti erroribus a Manethone conscriptum
sit vel sub nomine ejus editum sit sciri nequit. De
leonibus fabulosa quadam Herodotus tradit Ill,
108, ut de hoc loco Manetho disputasse possit exi-
stimari.

aique illa producentes, quadam omnibus prasenlibus
una in sepulcrum conjiciunt, existimantes hoc pacto ie
Typhoni voluptatem percipienti vicissim molestiam objicere,
l;etitiamque ejus infringere.

DE CYPHIORUM PR/EPARATIONE.

84.

Kyphi porro, mixtura est sedecim rerum in unum com-
positarum : mellis, vini, υγ. passe, cyperi , resina: , myt-
τι, aspalathi, seselis, junci odorati, bituminis, folii
ficulni , rumicis, juniperi utriusque (duas enim nominant,
majorem ac minorem) , cardamomi, et calami.

CONTRA HERODOTUM.
85.

Leo dicitur a voce /ao, i. e. video; nam visum aculissi-
mum habet animal istud, ut Μαποί]ιο dicit libro contra
Herodotum scripto. Quod autem dicit nunquam dormire
leonem, id non est probabile.

CRATERUS MACEDO.

Phlegon (Mir. 32) ex Cratero Antigoni (Gonate)
regis fratre mirabile quoddam affert de homine
qui vitz anno septimo canus senex , relictis liberis,
diem supremum obierit ( fr. 18). Cujusnam gene-
ris scriptum hoc a Phlegonte laudatum fuerit, ex
unico illo fragmento non satis liquet. Neque aliun-
de de Cratero scriptore qui Antigoni regis frater
fuerit, traditum aliquid accepimus. Sin Niebuh-
rium ( KJ. Schriften p. 225) audias, frater ille Απ:
tigoni idem est Craterus, cujus Περὶ Ψηφισμάτων
libros vel W9wudcov συναγωγὴν sepius gramma-
tici excitant. Hoc quum neque affirmari neque
negari possit, in medio nos relinquimus. Opus il-
Iud Περὶ Ψηφισμάτων satis amplum fuit. Nam prz-
ter librum tertium, qui in belli Medici vel in Ci-
monis temporibus versabatur, laudari videmus li-
brum nonum, ex quo quz afferuntur ad posteriora
tempora belli Peloponnesiaci pertinent. Quodsi
igitfir auctor eadem ubertate ad suam usque cetatem
scribendo progressus est, pergrande opus condi-
disse debet. Psephismata hzc populi Atheniensium
erant. Non omnia tamen neque qualiacunque de-
creta Craterus collegisse, sed delectum instituisse
eorum putandus est, quz ad historiam reipublice
Atlieniensium, sive administrationem ejus, sive
bella et foedera, sive clarorum fata virorum spectes,
momenti alicujus esse poterant. Hac ordine chro-
nologico auctorem disposuisse, et addidisse que
intelligenti: eorum inservirent , sponte intelligitur.
Neque vero in his Craterus se continuit. Nam Plu-
tarchus ( Aristid. c. 36) postquam ex Cratero non-
nulla apposuit de Aristidis condemnatione fatisque
postremis, addit : Τούτων à' οὐδὲν ἔγγραφον 6 Κρα-
τερος τεχμήριον παρέσχεν, οὔτε δίχην οὔτε ψήφισμα,
χαίπερ εἰωθὼς ἐπιειχῶς γράφειν τὰ τοιαῦτα xal παρα-
τίβεσθαι τοὺς ἱστοροῦντας. Quibus verbis quum du-
bium non sit indicari illam ipsam V2tcpatoy συν-
αγωγὴν, ex qua idem Plutarchus in Cimonis Vita
ἀντίγραφα συνθηκῶν commemorat : eo deducimur,
ut Craterum statuamus continuam historiam Athe-
niensium ( nonab antiquissimis inde seculis, opinor,
sed inde a Medicorum fere bellorum temporibus)
ita contexuisse, ut τὰ ψηφίσματα quasi fundamen-
tum operis constituerent, ab iisque inscriptio ejus
repeteretur, deinde vero etiam alia monumenta pu-
blica, quz illustrandz historiz essent , verbotenus

apponerentur, reliqua denique ex fide historico-
rum, quos nominatim, utplurimum auctor intro -
ducebat, supplerentur. — Quantopere jactura
ejusmodi operis dolenda sit, non est quod dicam.
Nullus vero dubito quin haud pauca de eo com-
perta haberemus, si rhetorum commentatores quae-
cunque ex Cratero hauserunt, etiam nomine ejus
insignire voluissent, Nam frequentissime illos ad
Crateri thesauros accessisse consultantes, vel ex
Harpocratione (fr. 8) colligas, qui, allato Demo-
sthenis loco de pictis in Peecile Plateensibus Mara-
thonomachis, subjungit hzc : Οὐὖδεὶς τοῦτο etonxev,
οὐδὲ Κράτερος ἐν τῇ τῶν Ἡ ηφισμάτων συναγωγῇ.

Ceterum ad talem monumentorum collectionem
tanto majorem judicii severitatem et acumen hi-
storicus afferre debet, quanto facilius accidit, ut
falsa et supposititia pro veris et genuinis venditen-
tur. Àb eo autem periculo non satis sibi cavisse
Craterus videtur. Nam ἀντίγραφα illa συνθηκῶν,
quas Cimone auctore Athenienses cum Persarum
rege pepigisse dicuntur (fr. 7 ), nonnisi e spurio
monumento describi poterant. Revera exstitisse
adulterinum ejusmodi documentum e Theopompo
constat, Quare nihil cogit, cur cum Dahlmanno
( Forschungen auf d. Gebiete d. Geschichte Y, p. 90)
censeamus Craterum , seri z:vi hominem, decreta
sua e rhetorum et historicorum scriptis collegisse. .
Quod deinde ea attinet quae non ex monumento-
rum fide sed ex auctoritate historicorum attulit,
etiam in his non optimis semper se testibus addixit.
Id quod narratione illa de Aristidis morte (fr. 6)
satis comprobatur.

VHOIZMATQON ΣΥΝΑΓΩΓΗ.
E LIBRO TERTIO.

Stephanus Byz. : ἱαρήνη, πόλις Μυσίας. Ἡρόδοτος
ἑθδόμη. Τὸ ἐθνικὸν Καρηναῖος, ὡς Κράτερος Υ Περὶ
Ψηφισμάτων * « Γρυνεῖς, Πιταναῖοι, Καρηναῖοι, » He-
rodotus VII, 42 Καρίνην (sic; non [Καρήνην ) me-
morat in descriptione itineris, quo Xerxes cum
exercitu Sardibus Abydum tendit. Crateri quoque
locus ad tempora belli Medici pertinuerit. Cf.
tamen not. ad fr. 1. Apud Plinium Η. N. V, 3, 12a
Carene recensetur inter urbes que interciderint.

DECRETORUM COLLECTIO.

1.

Carene , urbs Mysia. Gentile Carenzeu:, ut Craterus libro tertio De decretis : « Grynenses Pitanzi , Careniei. »

Idem v. Δῶρος : ἜΕστι xoi Καρίας Δῶρος πόλις,
ἣν συγκαταλέγει ταῖς πόλεσι ταῖς Καριχαῖς Κράτερος
dv τῷ Περὶ φηφισμάτων Υ΄΄ « Καριχὸς φόρος Δῦῶρος,
Φασελῖται... » Craterus fortasse urbes Grzcas Asiz
minoris, quas tributum Xerxi expeditionem contra
Athenienses molienti solverint, recensuit, Objici
huic sententie possit, quod uberior ejusmodi de
rebus Persarum expositio aliena esse videri debeat
ab opere, quod in Atheniensium historia se conti-
nuisse consentaneum sit, Nescio igitur an rectius
fragmenta libri tertii ad Cimonis tempora referan-
tur. Cimon quum urbes Asiz minoris ad oram ma-
ris /Egzi sitas a Persis in suas partes traduxerit, et
inter alia a Phaselitis decem talenta acceperit (Plu-
tarch. Cim. 12), deinde post celeberrimam ad
Eurymedontem victoriam etiam Chersonesum to-
tam Atheniensibus subjecerit : omnia quz ex libro
tertio Crateri supersunt, percommode ad hzc tem-
pora, et ad recensionem civitatum, qus Athenien-
sibus tum tributum pependerint, referri possunt.
Quodsi hoc probaveris, fragmenta 5 et 6 de The-
mistoclis exilio et de morte Aristidis collocanda
sunt ante fragmenta libri tertii, cui ipsi vindican-
dum foret quod fr. 7 de pace Cimonea legitur.

3.

Idem : Τυρέδιζα, πόλις Θράκης μετὰ Σέρριον.
Ἑλλάνιχος δὲ Τυρόδιζαν αὐτήν φησιν ἐν Περσικῶν
δευτέρῳ. Τὸ ἐθνικὸν δεῖ Τυροδιζαῖος, ὡς ᾗαζαῖος ' νῦν
δὲ Ἱυροδιζηνοὶ λέγονται, ὡς Κράτερος ἐν τρίτῳ Περὶ
Ψηφισμάτων. Tyrodizam in Perinthiorum ditione
sitam, Doriscum et Eionem Herodotus VII, 25

narrat ea fnisse Thraciz loca, quo commeatus exer-
citui conferri jusserit rex Persarum.

E LIBRO QUARTO.
4.

Harpocration : Ναυτοδίχαι" Αυσίας dv τῷ πρὸς
Ἀλκιθιάδην, el γνήσιος 6 λόγος. "App τις ἦν Αθίνη-
σιν οἵ ναυτοδίχαι Κράτερος γοῦν ἐν τῷ δ' τῶν ἵηφι-
σµάτων φησίν ᾿ «᾿Εὰν δέ τις ἐξ ἀμφοῖν ξένοιν γεγονὼς
φρατρίζη, διώχειν εἶναι τῷ βουλομένῳ Ἀθηναίων, otc

CRATEBI MACEDONIS

[ἔξεστιν, ἐν τοῖς ναυτοδίχαις” οἷς δὲ ] δίχαι εἰσὶ [ πρὸς
τοὺς ξένους ] λαγχάνειν τῇ ἕνη xal γέα πρὸς τοὺς ναυτο-
δίκας. » Αριστοφάνης Δαιταλεῦσιν: « Ἐθέλω βάψας
πβὸς ναυτοδίχας ξένην ἐξαίφνης. »

Κράτερος ] κάρτερος {πι duobus codd. — ἐὰν δέ τις
i. d, ξένοιν ] sic etiam Photius qui eadem habet.
Apud Harpocrat. unus codex 4 praebet : ἐὰν δέ τις
μὴ ἐξ d. ξ. Suidas s. v. Ναυτοδίχαι ita : ἐὰν δέ τις ἐξ
ἀμφοῖν γένοιν — διώχειν εἶναι ] εἶναι om. cod. A ; διώ-
x&v δεῖ Suidas. — Quse deinde uncis inclusimus,
supplevit Meierus De bon. damn. p 95. Codices:
οἷς δίχαι εἰσί, λαγχάνειν δὲ τῇ ἕνη κτλ.

Cf. de nautodicis Pollux VIII, 116 : Οἱ δὲ ναυ-
τοδίκαι ἦσαν οἱ τὰς τῆς ξενίας δίχας εἰσάγοντες. Ad-
dit : ὑβριστοδίχκαι δὲ ἐχαλοῦντο, sl τι χρὴ Κρατέρῳ
πιστεύειν τῷ τὰ ψηφίσματα συνάγοντι͵, οἱ μὴ βουλόμε-
vot τὰς δίχας εἰσαγαγεῖν ' ἐπεπόλασε δὲ τὸ τοιοῦτον ἐν
Σικελία.

Lexic. Rhetor. p. 383, 3: Ναυτοδίχαι ἄρχοντές
τινές εἶσι τοῖς ναυχλήροις δικάζοντες xal τοῖς περὶ τὸ
ἐμπόριον ἐργάταις. Eadem etiam Suidas ].]. — Hesy-
chius : Ναυτοδίχαι οἱ περὶ τοῦ ἐμπορίου δικασταὶ, ἐφ᾽
ὧν xol αἱ τῆς ξενίας ἐχρίνοντο δίχαι. Inter rhetóres
nautodicas unus memorat Lysias Ἱερι ὄπμοσ. ἀδι-
xnu. p. 595. Atque ex iis qua Sehormannus et
Meierus in 4ttisch. Prozess p. 84 sq. exponunt,
recte colligitur Philippi et Demosthenis temporibus
magistratum hunc jam antiquatum et munera ejus
(de quibus cf. Fritschius De Aristophan. Dadal.
p. 114) thesmothetis demandata esse. Ceterum ab
Solone nautodicas jam institutos esse merito in du-
bium vocat Scheemannus |. l., monens in ea tem-
pora originem eorum referendam esse, quibus em-
porii Attici commercia adeo jam accreverant , ut
ejusmodi magistratus desiderari deberet. Id vero
in Solonis ztatem minime cadit. Ex verbis vero
fragmenti nostri , ἐὰν δέ τις ἐξ ἀμφοῖν ξένοιν γεγονὼς
φρατρίζη, patet ad obtinendam civitatem tum satis
fuisse , si aller parentum Atheniensis fuit , adeoque
institutionem nautodicarum antiquiorem esse lege
Periclea quz jussit μόνους Ἀθηναίους εἶναι τοὺς ἐκ
δυοῖν Αθηναίων γεγονότας ( Plutarch. Per. 37). Jam
quum libro tertio Craterus agat aut de belli Me-
dici temporibusaut de Cimonis expeditione Persica,

Dorus etiam Caric urbs est, quam inter Caricas urbes
recenset Craterus libro tertio De decretis : « Caricum tribu-
(um : Dorus, Phaselito. »

Tyrediza, Thracia urbs post Serrium sita. Hellanicus
Rerum Persicarum libro secundo eam Tyrodizam nominat.
Gentile Tyrodizaeus, similiter ac Gazaeus dicitur , esse de-

/

bebat ; dicitur tamen Tyrodizenus, uti apud Craterum libro
tertio De decretis.
4

Nautodic;e Athenis magistratus quidam erat, cujus men-
Üionem libro quarto De decretis facit Craterus sic inquiens :
« Si quis vero peregrinus ex utroque parente se pro phra-
tore gerat , eum quilibet Atheniensium judicio apud nauto-
dicas persequi potest. Si quis autem contra peregrinos
(mercatores) litiget, actionem instituat apud nautodicas
ultimo die mensis. »

FRAGMENTA.

et libro nono adhuc in temporibus belli Pelopon-
nesiaci versetur, sponte nascitur suspicio institutos
nautodicas fuisse vel paucis annis post pugnam Sa-
laminiam, vel brevi post pacem Cimoneam quam
dicunt, atque fragmentum nostrum ex eo ipso Cra-
teri operis loco petitum esse, ubi psephisma de
creandis nautodicis attulit,

5.

Lexicon Rhetor. ad calc. Photii p. 667,12 : Eic-
αγγελία’ χατὰ χοινῶν xal ἀγράφων ἀδικημάτων *
αὕτη μὲν οὖν ἡ Καιχιλίου δόξα. Θεόφραστος δὲ ἐν τῷ
τετάρτῳ Περὶ νόμων φησὶ γενέσθαι, ἐάν τις χαταλύτ
τὸν ὅημον ῥήτωρ, 9| μὴ τὰ ἄριστα συμθουλεύη [ τῷ
δήμῳ ] χρήματα λαμθάνων, ἡ £v τις προδιδοὺς χω-
piov { φρουρίον Phot. ) 3; ναῦς ἡ vv στρατιὰν, 7) ddv
τις εἰς τοὺς ToÀtulouc ἀφιχνῆται { ἄνευ τοῦ πεαφθΏναι
παρὰ τοῦ δήµου ] ἡ μισθοφορῇ παρ) αὐτοῖς 7) στρατεύ-
tat μετ) αὐτῶν, 7) δῶρα λαμθάνῃ [ ἐπὶ βλάθη, τοῦ δή-
µου]. Συνομολογεῖ δὲ τοῖς ὑπὸ Θεοφράστου ( sc. λεγο-
µένοις), ὅτι Θεμιστοχλέα εἰσή γγειλε κατὰ Κράτερον
Λεωβότας Ἀλκμαίωνος Ἀγραύληθεν.

Εἰς τοὺς πολεµίους κτλ.] Codex el; v. πολέμους
ἀφικνεῖται, 3) νιχοίη παρ᾽ αὐτοῖς... 7] δῶρα λαμθάνη:
συνομολογεῖ δὲ τ, 6. Θεοφράστου εἶτε Θεμιστοχλέα εἶσ-
αγγέλ. ἡ εἰσήγγειλε χρατερὸς Λεσθώτης κτλ. Emen-
davit et supplevit Meierus ad h. 1., qui « Partem
supplementorum , inquit, Polluci VIII, 5a debeo,
qui quum etiam ipse sua se ab Theophrasto mutua-
tum esse profiteatur, alter ex altero grammatico re-
dintegrari potest, Apud Pollucem igitur hac legun-
tur : Ἐγίγνοντο δὲ εἰσαγγελίαι κατὰ (ita enim scri-
bendum est , quum in libris xai aut ante εἰσαγγελ.
aut ante χατὰ interponatur) τῶν χαταλυόντων τὸν
δῆμον ῥητόρων 3) μὴ τὰ ἄριστα τῷ δήµῳ λεγόντων,
3) πρὸς τοὺς πολεµίους ἄνευ τοῦ πεμφθῆναι ἀπελ-
θόντων, προδόντων φρουρίον Ἡ στρατιὰν 7] vac, ὡς
Θεόφραστος ἐν τῷ (scribendum aut ἐν τοῖς, aut ἐν
τῷ 3’) Περὶ νόμων. Reliqua supplementa semet ipsa
tuebuntur; sic ἐπὶ βλάθη τοῦ ὀήμου ex Demosth.
Mod. p. 551, 23 adjicienda putavi , quod , etsi De-
mosthenes De fals. leg.p. 343,9 auctor est lege cau-
tum fuisse ἁπλῶς μηδαμῶς δῶρα λαμθάνειν, ne quis
omnino dona acciperet, id quod, si quidem non
plane falsus est Demosthenes , ad oratores tantum

619

et legatos pertinuisse videtur (cf. De lit. Attic.
p. 353), εἰσαγγελία tamen acceptorum donorum
causa vix aliter institui poterat, nisi ea viderentur
in perniciem reipublice accepta esse. Mox scriben-
dum esse συνομολογεῖ δὲ etc, (v. supra) jam signi-
ficavi in commentatione De ostracismo. » —
Cf. Plutarch. Themist. c. 23 : Ὁ δὲ γραψάµενος αὑτὸν
( Themistoclem ) Λεωθότης ἦν Ἀλκμαίωνος Ἀγραύλη-
θεν. Alemzonem, non Alcmzonis filium, inter
accusatores Themistoclis nominat Plutarch. in
Aristid. c. 35 et in Moral. p. 805, C.

5 a.

Apud Aristophan. Eccles. v. 1089 juvenis qui
a duabus simul vetulis ad coitum sollicitatus huc
illuc trahitur, ait : Τουτὶ τὸ πρᾶγμα κατὰ τὸ Καν.
νώνου σαφῶς ψήφισμα, βινεῖν δεῖ µε διαλελημμένον.
Scholiasta ad verba κατὰ τὸ Καννώνου notat hac :
Wiíowpa γεγράφει χατεχόµενον ἑχατέρωθεν ἀπολο-
γεῖσθαι τὸν xav εἰσαγγελίαν xpwóusvov: Κράτερος
(Κρατῖνος libri) δὲ x«i πρὸς χλεψύδραν χελεῦσαι:
Ἐενοφῶν δὲ εἰς τὸ βάραθρον ἐμθληθέντα ἀποθανεῖν xai
τὴν οὐσίαν ἀπολέσαντα.

Pro τὸν κρινόµενον in Aldina est τὸν ἀποχρινόμε-
vov. Hucusque scholiastam exscripsit Suidas v. Elc-
αγγελία. Quae sequuntur ap. schol. Κρατῖνος δὲ κτλ.
non habet codex Ravennates. Κράτερος pro Κρατῖνος
reponendum esse suspicatur Dindorfius. Recte
procul dubio. Sic etiam apud Harpocrationem
v. Ἀρχτεῦσαι Crateri et Cratini nomina confundun-
tur, — Quis fuerit ille Cannonus non liquet. Pse-
phisma quum ad εἰσαγγελίας pertineat, cum iis quae
sequente fragmento leguntur conjungendum est,
De re ita habet Xenophon Hell. I, 7, 20 : "Iss δὲ,
ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, πάντες, ὅτι τὸ Κανώνου (Καννώ-
νου cod, Paris. ) ψΨήφισμά ἐστιν ἰσχυρότατον, ὃ χελεύει,
ἐάν τις τὸν τῶν Αθηναίων δημον ἀλικῃ, δεδεµένον
ἀποδιχεῖν dv τῷ δήμφ: xal ἐὰν χαταγνωσθῃ ἀδικεῖν,
ἀποθανόντα ἐς τὸ βάραθρον ἐμθληθῆναι; τὰ δὲ χρήματα
αὐτοῦ δηµευθῆναι, xal τῆς θεοῦ τὸ ἐπιδέχατον εἶναι.
Hesychius Aristophanis verba respiciens : Καν-
νόνου (sic) ψήφισμα. Εἰσήνεγχε γὰρ οὗτος ψήφισμα,
ὥστε διειληωµένους τοὺς χρινθµένους ἑκατέρωθεν ἆπο-
λογεῖσθαι. Haec simplicissime Morus interpretatur
dicens cautum fuisse, ut reus causam diceret

9.

Theophrastus libro quarto De legibus ait. εἰσαγγελίαν
institui si rhetor aliquis statum reip. popularem evertere
studeat non optima populo persuadens quod pecunia se
eorrumpi passus sit, vel si quis castellum vel classem vel
pedestrem exercitum prodiderit , vel ad hostes se conferat,
populo non jubente, vel mercede ab hostibus conductus mi-
liam cum iis faciat, vel si quis dona in resp. damnum re-
cipiat. Consentit cum his quod in Theinistoclem εἴσαγγε-

λίας actionem instituit, Cratero teste, Leobatas Alcmreonis
filius ex Agraulo demo.
$ a.

Cannonus decretum scripserat, ut utrimque prehensus
se purgaret qui εἰσαγγελίας judicio teneretur. Craterus etiam
addit jussisse eum ut orationes reorum ad clepsydram fie-
rent. Xenophon denique dicit condemnatos ex hoc decreto
in barathrum dejici et bona eorum publicari.

620

prebensus, hoc est, adstantibus utrimque, qui ma-
nus vel ei injicere minarentur, vel vinctum tenerent,
Qui sensus ad Aristophanis vetba transferri com-
mode potest, neque aliam explicationem admit-
tunt verba scholiastze χατεχόµενον ἑκατέρωθεν. Con-
ura Brunckius et Schneiderus ad Xenoph. 1. |. ita
statuunt, Juvenem apud Aristophanem, aiunt,
significare rem ita transigendam esse ex decreto
Cannoni, ut utrique mulieri separatim morigere-
tur. Cannoni nempe decreto cautum fuisse, ut
singulorum seorsim causa cognosceretur, si plures
simul ejusdem criminis accusarentur. Scholiastam
a sensu decreti aberrasse, aut verba ejus vitiata
esse, Docere hoc locum Hesychii, qui ipsa verba
decreti servasset, ut ex vocabulo διειλημμένους
cognoscatur, quod etiam Comicus exhibeat. [Ex
comico etiam Hesychius sumere potuit.] Hesy-
chium przeterea recte monere de pluribus simul ac-
cusatis loqui decretum ; male contra unum reum no-
minare scholiasten et verbum διειλημμµένον pessime
explicare χατεχόµενον; nam alterum verbum ἑχατέ-
βωθεν in ipso decreto fuisse videri [quonam sensu ?]
ideoque retentum ab Hesychio. Recte Xenophon-
tem infra $ 35 explicare διειλημµένους χρίνεσθαι
per χρίνεσθαι δίχα ἕκαστον. lgitur sancitum fuisse
decreto , ut si quis τὸν τῶν Αθηναίων ὃημον ἀδικη,
ejusmodi reus vinctus in judicium duceretur, ibique
causam diceret : ut , si forte plures ejusdem crimi-
nis publici rei agerentur, non omnes simul judica-
rentur, sed singuli suam quisque causam dicerent.
Hac Schneiderus, cujus sententia uno fulcro niti-
tur verbis Xenophontis I, 7, 34, ubi post recitatam
Euryptolemi accusationem pergit scriptor ; 1οῦτ
εἰπὼν Εὐρυπτόλεμος. ἔγραψε γνώμτν χατὰ τὸ Καννώ-
νου ψήφισμα κρίνεσθαι τοὺς ἄνδρας, δίχα ἕκαστον

4 δὲ τῆς βουλῆς ἦν, μιᾶ Ψήφῳ ἅπαντας χρίνειν. At
vero Cannoni decretum h. 1, non ita' memorat,

ut hujus auctoritate δίχα ἕχαστον χρίνεσθαι signi-
ficet : sed quoniam orator initio orationis suz
dixerat se quidem postulare, ut duces illi judicen-
tur ex Cannoni decreto ( quod supra Xenophontis
verbis dedimus), neque tamen se refragari, si qui
mallent judicari illos eg ea lege, que de sacrilegis

CRATERI MACEDONIS

et proditoribus lata sit, ex qua condemnati extra
Atticam sepeliendi et bona eorum publicanda sint :
propterea Euryptolemus rogationem deinceps scri-
bens expresse memoravit se ex Cannoni decreto
(non ex lege proditorum) cum reis agendum esse
censere, Quod vero addit δίχα ἕχαστον, non psephi-
smatis jussu, sed e sua sententia addit. Nam etiam
e lege proditorum xa0' ἕνα ἕκαστον χρίνεσθαι voluit.
Hanc sententiam, non ψηφίσματος jussum senatus
impugnavit, et impugnare poterat. Ita enim 6 33
ait : Τούτων /(sc. τῶν νόµων, τοῦ ἐπὶ ἱεροσύλοις xai προ-
δόταις et τοῦ ἐχ Καννώνου ψηφίσματος) ὑποτέρῳ βού-
λεσθε, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τῷ νόµῳ κρινέσθωσαν οἱ
ἄνδρες καθ ἕνα ἕχαστον. Igitur nibil ego video cur
verba scholiastx corrupta esse vel ipsum scbholia-
stam errasse censeamus.

6.

Plutarchus Aristid. c. 36 : Τελευτῆσαι δ᾽ Ἀριστείδην
οἱ μὲν ἐν Πόντῳ φασὶν ἐκπλεύσαντα πράξεων Évexa ὃχ-.
µοσίων, οἱ δ᾽ ᾿Αθήνησι γήρα τιµώμενον xal θαυμαζόµε-
νον ὑπὸ τῶν πολιτῶν. Κράτερος à' 6 Μαχεθὼν τοιαῦτὰ
τινα περὶ τῆς τελευτῆς τοῦ ἀνδρὸς εἴρηχε. Μετὰ γὰρ
τὴν Θεμιστοχλέους φυγήν φησιν ὥσπερ ἐξυθρίσαντα τὸν
δηµον à ἀναφῦσαι πλῆθος συχοφαντῶν, οἳ τοὺς ἀρίστους
χαὶ δυνατωτάτους ἄνδρας διώχοντες ὑπέθαλλον τῷ φθόνω
τῶν πολλῶν ἐπαιρομένων ὑπ εὐτυχίας xol δυνάμεως. Ἐν
τούτοις καὶ Ἀριστείδην ἁλῶναι δωροδοκίας, Διοφάντου
τοῦ Ἀμφιτροπῆθεν χατηγοροῦντος, ὡς, ὅτε τοὺς φόρους
ἔπραττε, παρὰ τῶν Ἰώνων γρήµατα λαθόντος, ἐχτῖσαι
δ οὐχ ἔχοντα τὴν χαταδίχην πεντήχοντα μνῶν οὖσαν
ἐκπλεῦσαι xai περὶ τὴν Ἰωνίαν ἀποθανεῖν. ! ούτων
οὐδὲν ἔγγραφον 6 Κράτερος τεχµέριον παρέσχεν, οὖτε
δίκην οὔτε ψήφισμα, χαίπερ εἰωθὼς ἐπιειχῶς γράφειν
τὰ τοιαῦτα χαὶ παρατίθεσθαι τοὺς ἱστοροῦντας. Οἱ
δ ἄλλοι πάντες, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ὅσοι τὰ πλημμεληθέντα
τῷ δήµμῳ περὶ στρατηγοὺς διεξίασι, τὴν μὲν Θεμιστο-
χλέους φυγὴν καὶ τὰ Μιλτιάδου δεσμὰ xal τὴν Περι-
χλέους ζημίαν xal τὸν Πάχητος ἐν τῷ διχαστηρίῳ
θάνατον ἀνελόντος αὑτὸν ἐπὶ τοῦ βήματος, ὁ ὡς ἡλίσχετοι
xai πολλὰ τοιαῦτα συνάγουσι καὶ θρυλοῦσιν, Ἀριστεί-
δου δὲ τὸν μὲν ἐξοστραχισμὸν παρατίθενται, χαταδίχης
δὲ τοιαύτης οὐδαμοῦ μνημονεύουσι. In rationes hujus

6.

Mortuum Aristidem alii in Ponto perhibent, quod eo ne-
gotiorum publicorum causa navigasset ; alii Athenis exacta
atate, et in honore admirationeque civium habitum. Cra-
terus Macedo de obitu ejus hzec tradidit. Post mulctatum
exilio Themistoclem, libidine elatum populum calumnia-
torum excitasse turbam , qui potentissimos et optimos viros
reos facerent , eosque multitudinis rebus secundis et potentia
superbientis invidiae vexandos objicerent. Inter hos Aristidem
quoqne Dioplianto Amphitropensi accusante, quasi in pen-

sione exigenda ab Ionibus pecunia se esset passus corrumpi,
damnatum fuisse minis quinquaginta : quibus quum non
esset solvendo , navigasse et in Ionia fato concessisse. De
his Craterus neque scriptum aliquod documentum, neque
judicium , neque decretum affert , solitus alioquin haud in-
diligenter ea apponere , citatis etiam auctoribus. At reliqui
fere omnes, quotquot populi in duces peccata literis man-
darunt , ii exilium Themistoclis, Miltiadis vincula, mul-
ctam Periclis, Pachetis (qui in curia ut damnatus est , ante
tribunal manus sibi attulit) mortem, multaque id generis
alia colligunt et. celebrant : Aristidis vero exilium quidem

MEME. M ior

FRAGMENTA.

de Aristide commenti ( nam commentum esse
patet) inquisivi in Dissert. de /Eschyli Septem
c. Theb. Getting. 1837, p. 3a sq.

7.

Plutarch. Cimon. c. 12, 5, de victoria Cimonis
ad Eurymedontem reportata : Τοῦτο τὸ ἔργον οὕτως
ἑτωπείνωσε τὴν γνώμην τοῦ βασιλέως, ὥστε συνθέσθαι
τὴν περιθόητον εἰρήνην ἐχείνην, ἵππου μὲν δρόμον del
τῆς Ἑλληνικῆς ἀπέχειν θαλάσσης, ἔνδον δὲ Κυανέων
καὶ Χελιδονίων μακρᾶ vot xat χαλκεμόόλῳ μὴ πλέειν.
Καίτοι Καλλισθένης οὔ φησι ταῦτα συνθέσθαι τὸν βάρ-
θαρον, ἔργῳ δὲ ποιεῖν διὰ φόθον τῆς ἵττης ἐχείνης xat
μακρὰν οὕτως ἀποστῆναι τῆς Ἑλλάδος, ὥστε πεντή-
χοντα νκυσὶ Περιχλέα καὶ τριάκοντα µόναις ᾿Εφιάλτην
ἐπέκεινα πλεῦσαι Χελιδονίων xal μηδὲν αὐτοῖς ναυτι-
xby ἀπαντῆσαι παρὰ τῶν βαρθάρων. Ἐν δὲ τοῖς Ἡ ηφί-
σµασιν, ἃ συνήγαγε Κράτερος, ἀντίγραφα συνθηκῶν
ὡς γενοµένων χατατέτακται. Φασὶ δὲ καὶ βωμὸν Εἰ-
ρήνης διὰ ταῦτα τοὺς Αθηναίους ἱὀρύσασθαι xal Καλ-
λίαν τὸν πρεσθεύσαντα τιμῆσαι διαφερόντως.

Pacis hujus conditiones paullo plenius exhibet
Diodorus XII, 4, 5, cf. XII, a, 36. Ceterum ut ea
quz de Aristide fr. 6 legimus, falsa sunt, sic etiam
fictam esse pacem hanc Cimoniam , quam rhetores
celebrant, Thucydides vero ignorat, Callisthenes
(fr. 1) non agnoscit, cujus ἀντίγραφα in stelis Atticis
sero demum fabricata esse Theopompus (fr. 168)
apud Harpocrat. v, Ἀττιχοις γράμμασι asseverat,
multis argumentis probarunt viri docti. Vide
Dahlmann. Forschungen auf dem Gebiet der Ge-
schichte tom, I, p. 1— 150; Müller. Dor. I, p. 186;
Meier. De bonis damnat. p. 117 sqq; Krüger.
Histor. philol, Studien p. 74—143, coll. Plass.
Gesch. Griechenlands MI, p. 15a sqq., Manso
Sparta ll, p. 469.

Harpocration p. 136, 6 Bekk. : "Ou διαμαρτά-

referunt, sed relato, hujusmodi condemnationis nullius
usquam meminerunt.
7.

Id factum regis animum ita dejecit, ut nobilem illam
pacis conditionem acceperit, uti semper equi curriculo a
Greco mari abstineret , intra Cyaneas et Chelidonias insulas
navi longa et &rata ne navigaret. Callisthenes quidem non
pactum hoc esse regem scribit, sed ita clade accepta per-
terrifum fuisse, ut hoc faceret : adeoque procul a Graecia
se continuisse, ut quinquaginta navibus Pericles, triginta
Ephialtes ultra Chelidonias provecti, nullam sihi obviam
classem barbaricam habuerint. In decretis tamen qua Cra-
terus congessit, foederum exemplaria ut reapse conventorum
posita habentur. Ferunt etiam Pacis aram propterea ab
Atheniensibus positam, summosque Calli» , qui legatus
pacificationi praefuit, honores habitos.

8.
Demosthenes oratione in Nesram testatur. Plateeenses

621

vex Δημοσθένης ἐν τῷ Κατὰ Νεαίρας []λαταιέας veypa-
φθαι ἐν τῇ Ποιχίλη ovo& οὐδεὶς γὰρ τοῦτο εἴρηχεν οὐδὲ
Κράτερος ἐν τῇ τῶν Ἡ ηφισμάτων συναγωγΏ. Demo-
sthenes In Nezr. $ 94, p. 1377, 9 : Kat £u xal νῦν
τῆς ἀνδραγαθίας αὐτῶν ὑπομνήματα ἐν τῇῃ Ποικίλη
στοᾷ δεδήλωκεν. Pausanias I, 15, 3 : Τελευταῖοι δὲ
τῆς γραφΏις εἶσιν ol μαγεσάμενοι Μαραθῶνι, Βοιωτῶν
δὲ ot Πλάταιαν ἔχοντες. Crateri silentium nihil pro-
bat.
9.

Schol. Aristoph. Av. 1073 : Διαγόραν τὸν Μή-
λιον] Ταῦτα ἐκ τοῦ ψηφίσματος εἴληφεν. Οὕτως γὰρ
ἐκήρυξαν [κατ αὐτοῦ Ἀθηναῖοι xal ἐν χαλκη στήλη
ἔγραψαν addit Suid.], τῷ μὲν ἀποχτείναντι αὐτὸν
τάλαντον λαμθάνειν, τῷ δὲ ἄγοντι δύο. ᾿Εχηρύχθη δὲ
τοῦτο διὰ τὸ ἀσεθὲς αὐτοῦ, ἐπεὶ τὰ μυστήρια πᾶσι
διηγεῖτο χοινοποιῶν αὐτὰ xal μικρά ποιῶν καὶ τοὺς
βουλομένους μυεῖσθαι ἀποτρέπων, χαθάπερ Κράτερος
ἱστορει. Eadem schol. Ran. 320 (ubi post ἄγοντι
adduntur : ἔπειθον δὲ xal τοὺς ἄλλους Πελοποννησίους)
et Suidas , omissa Crateri mentione, v. Διαγόρας.
Psephisma hoc Diodorus memorat ad Ol. 91, 3.
415 a. C.

E LIBRO NONO.
10.

Harpocration : "Avópuv, Ἀντιφῶν ἐν τῷ Πρὸς τὴν
Δημοσθένους ἀντιγραφήν. ᾿Ανδρωνά φησιν εἶναι Κρά-
τερος ἐν 0' τῶν Ἡηφισµάτων τὸν γράῄαντα τὸ ψήφισμα
τὸ περὶ ᾽Αντιφῶντος τοῦ ῥήτορος. Ὑην δὲ de τῶν υ’
6 ᾿Ἀνδρων. Antiphon sicuti Phrynichus (fr. 11)
condemnati Ol. 92, 2. 411 a. C. Psephisma ex Ce-
cilio servavit Plutarchus Vit. X Or. p. 833.

1I.

Schol. Arist. Lysistr. 313: τῶν ἐν Σάµμῳ στρα-
τη Y 6 v) Δίδυμος καὶ Κράτερός φασι ταῦτα αἰνίττεσθαι
el; Φρύνιχον τὸν Στρατωνίδου. ᾿Εχαχοηθεύσατο γὰρ

pictos esse in Stoa quam Peecilen vocant. Nemo tamen hoc
narravit neque alius neque Craterus in Psephismatum col-
lectione.

9.

Athenienses prieconis voce pronuntiari et oereze columnae
inscribi jusserunt, si quis Diagoram occidisset , talentum ,
si quis vivum adduxisset, duo talenta accepturum esse. Hoc
autem Athenienses fecerunt propter ejus impietatem , quod
mysteria omnibus enuntiaret , eaque evulgans et despiciens
illos , qui sacris initiari volebant, a proposito isto dehorta-
retur, uti Craterus narrat.

10.

Craterus libro nono Decretorum ait Andronem , unum
ex quadringentis viris, decretum contra Antiphontem scri-
peisse.

11.

Didymus et Craterus dicunt Aristophanis verbis Phryni-

chium Stratonidie filium subindicari. Is enim in Samo mili-

622

πρὸς τὸν ὅημον ἐν Σάµω στρατηγῶν * ὥστε ἐψηφίσατο
κατ αὐτοῦ ὁ δήμος δηµόσια είναι τὰ Φρυνίχου χρήματα
xai τῆς soU τὸ δέχατον µέρος, xal τὴν οἰκίαν χατε-
σχάφθαι αὐτοῦ, xal ἄλλα πολλὰ χατ’ αὐτοῦ ἔγραψεν dv
ατήλη yaÀxT. Pre ceteris adi Lycurgum Or. ο.
Leocrat. p. 218 R., qui potiora psephismatis capita
uberius recenset, Cf. Lysias C. Agorat. p. 493;
Thucyd. VIII, 92, 2, ibique interpretes. Ceterum
verba Δίδυμος xai Κράτ. φασιν negligenter enuntiata
fuerint, neque Craterus de loco Aristophanis dispu-
tasse, sed Didymus de eo disputans Craterum ci-
tasse videtur. '
12.

Harpocration : Νύμφαιον, Αἰσχίνης ἐν τῷ Κατὰ
Κτησιφῶντός φησι’ « Νύμφαιον τὸ ἐν Πόντῳ. » Κρά-
τερος δὲ dy ϐ) τῶν Ψηφισµάτων φησὶν ὅτι Ἀθηναίοις
τὸ Νύμφαιον ἐτέλει τάλαντον. Eadem Photius et Sui-
das. De situ Nymphai v. Arriani Peripl. Ponti
Eux. c. 13, 4. JEschines C. Ctesiphont. ϐ 171
p. 431 : Γύλων (avus maternus Demosthenis )... προ-
δοὺς τοῖς πολεµίοις Νύμφαιον τὸ ἐν τῷ Πόντῳ , τότε
τῆς πόλεως ἐγούσης τὸ χωρίον τοῦτο, φυγὰς ἀπ᾿ εἶσ-
αγγελίας ἐκ τῆς πόλεως ἐγένετο, θανάτου χαταγνωσθέν-
τος αὐτοῦ, τὴν κρίσιν οὐχ ὑπομείνας. Hanc ipsam
historiam Craterus ]. l. tractaverit. Certe tempora
in quibus liber nonus Vowpátov versatur, non
repugnant, Multaque annis 412 et 411 circa Pon-
tum erant Atheniensium negotia.

13 et 14.

Stephanus Byz. : 'Aprata. " Eact xat Αρταίου τεῖχος
πολίχνιον ἐπι τῷ Ῥυνδαχῷ ποταμῷ, ὡς Κράτερος
ἐννάτῳ Περὶ ψΨηφισμάτων. Ἑὸ ἐθνιχὸν Ἀρταιοτειχίτης.

τή.
"Stephan. Byz. : Ληψήμανδος, πολίχνιον Καρίας, τὸ

tum dux turpiter fefellit in populum. Quare decrevit popu-
lus ut bona ejus publicarentur, decimaque eorum des
dedicaretur, domus ejus solo sequaretur; alia praterea
multa in eum sfela &nee inscripserunt.
12.
Craterus libro nono Decretorum ait Nymph:eum in Ponto
situm Atheniensibus talentum pependisse.
13 et 14.
Art»i murus, oppidum ad Rhyndacum fl. Craterus libro
IX Decretorum.
Lepsemandus , 08119. oppidum. Gentile Lepsemandensis ,
ut Craterus nono De decretis.
15.
Atticus vicinus. Hoc proverbium originem ducit ab
Atbeniensibus colonis , qui Athenis in Samum insulam ducti

sunt. Advenientes enim sedemque ibi figenles indigenas
omnes expulerunt.

CRATERUS MACEDO.

ἐθνιχὸν Ληψημανδεύς. Κράτερος ἑννάτῳ Περι Φηφι--
σµάτων. Cf. Plinius H. N. V, 31,36.

15.

Zenobius II, 38 : Ἀττιχὸς πάροιχος' Δοῦρις
({τ. 68)... Κράτερος δὲ ἀπὸ τῶν εἷς Σάμον Txp-
φθέντων ᾿Αθήνηθεν ἐποίχων τὴν παροιµίαν εἰρῆσθαι
(Φησίν )... Ἀττικοὶ γὰρ µεταπεμφθέντες εἰς Zdpov καὶ
ἐχεῖ χατοιχήσαντες τοὺς ἐγχωρίους ἐξέωσαν. Olymp.
107, 1. Cf. Heraclid. Pont. fr. 10, 6.

- 16.

Stephan. Byz : Χαλχητόριον, πόλις Κρήτης. 'O πο-
λίτης Χαλκητορεύς. Ἀπολλόδωρος τετάρτῳ Χρονιαῶν:
μεθ᾽ οὗ Χαρίδημος ἦν φυγὰς Χαλχητορεύς. Κράτερος
δὲ iv τῷ Περὶ ψηφισµάτων Χαλκήτορας αὐτούς φτσι.

Idem v. XaXxsia : Ἐστὶ xai Καρίας Χαλχεῖα, ὃς
τὸ ἐθνικὸν Χαλχειάτης, ὡς Κρατέρῳ δοχεῖ.

17.

Harpocratio : Ἀρκτεῦσαι Avctac ἐν τῷ " Y vip GDov-
γίχου θυγατρὸς , sl γνήσιος, τὸ χαθιερωθῆναι πρὸ γά-
µων τὰς παρθένους τῇ Ἀρτέμιδι τἩ Μουνυχία d) «x
Πραυρωνία. Τὰ δὲ συντείνοντα εἰς τὰ προκείµενα
εἴρηται παρά τε ἄλλοις xal Κρατέρῳ ( sic Mausacus;
Κρατίνῳ libri) àv τοῖς Ἡ πφίσµασιν. Ὅτι δὲ at ἁρ-
χτευόμεναι παρθένοι ἄρχτοι χαλοῦνται, Eópuriórc Ὕψι-
πύλη, Ἀριστοφάνης Λημνίοις xal Λυσιστράτη.

18.

Phlegon. Mir. c. 32 : Κράτερος δέ φησιν, 6 Ἄντι-
Ὑόνου τοῦ βασιλέως ἀδελφὸς, γινώσχειν τινὰ ἄνθρωπον,
ὃν ἐν ἑπτὰ ἔτεσιν παῖδα γενέσθαι xoà µειράχιον xai
ἄνδρα καὶ γέροντα, xal γήµαντα xol παιδοποτησάµενον

ἀποθανεῖν.

16.

Chalcetorium , Crete urbe , cujus cives Craterus in libris
De decretis Chalcetores dicit.

Chalcea,, Carize urbs ; ejus gentile Chalceates , ut Cratero
videtur.

17.

Ἀρχτεῦσαι. Lysias in oratione Pro Phrynichi filia (si modo
genuina oratio est) do virginibus dicit, quae ante nuptias
Diansz Munychis vel Brauronise initiantur. Congrua his tum
apud alios leguntur tum apud Cratetum in Decretis. Ipsas
etiam virgínes initiatas ὄρχτους appellari testantur Euripides
in Hypsipyle, et Aristophanes in Lemniis et Lysistrata.

18.

Craterus, Antigoni regis (rater, nosse se hominem
aliquem dicit, qui intra septem annorum spatium et puer
et juvenis et vir et senex fuisset, et uxore ducta , genitisque
liberis diem obiisset.

PERS/EUS CITTIENSIS.

Suidas : Περσαῖος, Ειττιεὺς, Φιλόσοφος στωιχός.
ῬἘπεκλήθη δὲ καὶ Δωρόθεος. "Hy δὲ ἐπὶ τῶν χρόνων 'Av-
τιγόνου τοῦ Γονατᾶ υἱοῦ Δημητρίου, μαθητὴς Ζήνωνος
τοῦ Φιλοσόφου. “Ἱστορίαν (Ἔγραψεν ἱστορίαν Eudoc.
p. 362).

Diogen. L. VII, 36 : Μαθηταὶ δὲ Ζήνωνος πολλοὶ
μὲν, ἔνδοξοι δὲ Περσαῖος Δημητρίου Κιττιεὺς, ὃν οἱ
μὲν γνώριµον αὐτοῦ , oi δὲ οἰκέτην ἕνα τῶν elc βιθλιο-
γραφίαν πεμποµένων αὐτῷ παρὰ Ἀντιγόνου, οὗ xat
τροφεὺς ἦν τοῦ παιδὸς Ἀλχυογέως... Βιθλία δὲ αὐτοῦ
φέρεται τάδε" Περὶ βασιλείας. Πολιτεία Λαχω-
νιχή. Περὶ γάμου. Περὶ ἀσεθείας Θυέστης. Περὶ ἐρώ--
των. Προτρεπτιχοί. Διατριθῶν, Χρειῶν τέσσαρα. Ἅπο-
μνημονεύµατα. Πρὸς τοὺς Πλάτωνος νόµους ἑπτά.

Idem VII, δ: Ἠχμαζε (Περσαῖος ) κατὰ τὴν τρια-
κοστλν xal ἐχατοστὴν Ὀλυμπιάδα (260) , ἤδη γέρον-
τος ὄντος Ζήνωνος (cf. Clinton. F. H. II, p. 368).
— Vit. Arat. III, p. 58, 16 ed. Westerm. : Παρ)
αὐτῷ (Antigono Gon. ) διέτριθεν Ispootoc στωικός.
Ibid. p. 6ο, το: Σχολάσας Ἄρατος Περσαίῳ τῷ φι-
λοσόφῳ Ἀθήνησι xal συνελθὼν αὐτῷ εἷς Μαχεδονίαν
µεταπεμφθέντι ὑπ Αντιγόνου. JElian. V. H. III,
17 : {Περσαῖος) Ἀντίγονον ἐπαίδευσεν. Multum apud
regem Perseus valuit: nam Acrocorinthi custodie
ab eo prefectus est, testantibus Athenzo p. 161,
D, et Plutarcho Arat. ο. 12. Arce ab Arato capta
(Ol. 134, 1) interfectus est sec, Pausaniam VII,
8, 3; II, 8, 4; fuga evasit, sec. Plutarch. Arat.
25. Plura de moribus philosophi, qui Stoicorum
severitatem parum decebant, vide ap. Diog. L.,
Plutarch. l. 1l, et ap. Athen. p. 163, B et 607,.A
( quibus locis laudantur Perszi Συμποτικὰ ὑπομνή-
pata, que eadem laudat Diog. VII, 1) et The-
mist. Orat. p. 358 et p. 45o. Cf. Gellius N. A.

VII, 36; Suidas v. Ἑρμαγόρας (μαθητὴς Περσαίου );
Menagius ad Diog. |. |. ( quibus adde II, 61; VII,
120 VII, 18); Jonsius; I, 2, 2; Hemsterhus. ad
Callimach. ed. Ernest. p. 590 sq. — Uberius hzc
persequi nihil attinet ad nos, qui eatenus mentio-
nem Perszi non prorsus omittendam duximus,
quatenus de Republica Spartanorum librum con-
didit, quem duobus Athenzeus locis commemorat.

ΛΑΚΩΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ.
I.

Athen, IV, p. 140, B : Αλλὰ μὴν οὐδ' ὀρθαγορίσκοι
λέγονται, ὥς φησιν 6 Πολέμων, οἳ γαλαθηνοὶ χοῖροι,
ἀλλ ὀρθραγορίσχοι, ἐπεὶ πρὸς τὸν ὄρθρον πιπράσκονται,
ὡς Περσαῖος ἵστορει ἐν τῇ Λαχωνιχῇ πολιτεία, καὶ
Διοσχουρίδης ἐν δευτέρῳ Πολιτείας, xal Αριστοχλῆς ἐν
τῷ προτέρῳ xai οὗτος τῆς Λαχώνων πολιτείας.

2.

Athen. JV, p. 140, D : Περὶ δὲ τῶν ἐπαίκλων Περ.
cato; ἐν τῇ Λαχωνικῇ πολιτείᾳ οὑτωσὶ γράφει: « Καὶ
εὐθὺς τοὺς μὲν εὐπόρους ζημιοῖ εἷς ἐπάῖχλα: ταῦτα
δ᾽ ἐστὶ μετὰ δεῖπνον τραγήµατα" τοῖς ὃ ἀπόροις ἐπι-
τάττει χάλαμον 3) στιθάδα 1) φύλλα δάφνης φέρειν, ὅπως
ἔχωσι τὰ ἐπάῖχλα χάπτειν μετὰ δεῖπνον. Γίνεται γὰρ
ἄλφιτα ἐλαίῳ ἑρραμένα , τὸ δ' ὅλον ὥσπερ πολίτευµά τι
τοῦτο δὴ συνίσταται μικρόν. Καὶ γὰρ ὄντινα δεῖ πρῶ-
τον χαταχεῖσθαι 3) δεύτερον, 3| ἐπὶ τοῦ σχιµποδίου χα-
θῆσθαι, πάντα τοιαῦτα ποιοῦσιν elc ἐπάῖχλα. » Τὰ ὅμοια
ἱστορεῖ καὶ Διοσχουρίδης.

Persei nomen Jonsius reponi voluit ap. Athen,
IV, p. 141, B pro Zx«t«, quo loco nunc legimus
Σφαῖρος.

1.

Non orthagorisci, ut ait Polemo, vocantur lactantes
porcelli, sed orthragorisci, quia πρὸς τὸν ὄρθρον, sub di-
luculum, veneant,.ut Persmus ait in Lacedaemoniorum
republica et Dioscorides libro Reipublicze secundo, et Ari-
stocles in primo eorum, quos et ipse de Lacedaemoniorum
rep. scripsit.

2.
De epaiclis Perseus in Lacedaemoniorum republica sic

scribit : « Et statim ille opulentos mulctat pecunia ad epai-
clorum sumptus conferenda : sunt autem epaicla post cee-
nam bellaria : inopibus vero imperat arundinem aut frondes
conferre, aut lauri folia, quibus uterentur ad voranda
epaicla : sunt enim (epaicla) polenta oleo rigata. Omnino
vero est hzc veluti parvae cujusdam reipublice admini-
stratio. Nam et quem oporteat primo aut secundo loco
discumbere aut in lectulo sedere, omnia talia curant in
epaiclis. »

DEMETRIUS BYZANTIUS.

Diogenes L. V, 83 : "Εθδομος (sc. Δημήτριος]
Βυζάντιος (*), £v ερισκαίδεχα βιθλίοις γεγραφὸς τὴν
Γαλατῶν διάθασιν ἐξ Εὐρώπης εἰς Ἀσίαν,
xai ἐν ἄλλοις ὀχτὼ τὰ Περὶ Ἀντίοχον xai Πτολε-

μαῖον xal τὴν Λιθύης ὑπ) αὐτῶν διοίχησιν͵,

(3) Distinguendus ab eo Demetrius Byzantius peripate-
ticus , quem tertium inter varios Demetrios ponit Laertius.
Ad hunc refero Περὶ ποιημάτων libros quos laudat Athenzus
X , p. 452, D : Καὶ τὰ Πνθαγόρου δὲ αἰνίγματα τοιαῦτά ἐστιν,
ὥς φησι Δημήτριος 6 Βυζάντιος ἐν τετάρτῳ Περὶ ποιημάτων *
« Καρδίαν y ἐσθίειν » ἀντὶ τοῦ , ἀλυπίαν ἀσχεῖν. « Πῦρ µα-
χαίρᾳ μὴ σκαλεύειν » ἀντὶ τοῦ τεβυμωμένον ἄνδρα μὴ ἐριδαί.
νειν. llüp γὰρ ὁ θυμὸς, ἡ δὲ Ep; µάχαιρα. « Ὀνγὸν μὴ
ὑπερέαίνειν » ἀντὶ τοῦ πᾶσαν πλεονεξίαν φεύγειν xai στνγεῖν,
ζητεῖν δὲ τὸ ἴσον. « Λεωφόρους ὁδοὺς μὴ στείχειν » ἀντὶ τοῦ
γνώµη πολλῶν μὴ ἀχολουθεῖν’ εἰκὴ γὰρ ἕχαστος ὅ τι ἂν δόξη
ἀποχρίνεται. ΊΤὴν δ’ εὐθεῖαν ἄγειν, ἡγεμόνι χρώμενον τῷ vip.
« M7) χαθῆσθαι ἐπὶ χοίνιχα, » ἀντὶ τοῦ μὴ σκοπεῖν τὰ éy'
ἡμέραν, ἀλλὰ τὴν ἐπιοῦσαν ἀεὶ * * * προσδέχεσθαι. "Ὄ“Ορια
γὰρ xal πέρας ζωῆς ὁ θάνατος ' τοῦτον οὖν οὐκ à μετὰ λύπης
xai φροντίδος προσίεσθαι, Idem XII , p. 548, D : Δημήτριος
δὲ 6 Βυζάντιος ἐν τετάρτῳ Περὶ ποιημάτων « Γοργίας (φησὶν)
6 Λεοντῖνος ἐρωτηθεὶς, τί αὐτῷ Ὑέγονεν αἴτιον τοῦ βιῶσαι
πλείω τῶν ἑκατὸν ἐτῶν, ἔφη, Τὸ μηδὲν πώποτε ἑτέρου ἕνεχεν
πεποιηχέναι. Idem XIV, p. 633, B : Ἐκάλουν δὲ xai χορηχοὺς,
ὥς φησιν ὁ Βυζάντιος Δημήτριος ἐν τετάρτῳ Περὶ ποιημάτων,
οὐχ ὥσπερ νῦν, τοὺς µισθουµένους τοὺς χοροὺς, ἀλλὰ τοὺς χα-
θηγουµένους τοῦ χοροῦ, καθάπερ αὐτὸ τοὔνομα σηµαίνει.
Pars librorum de poetis et poematis eruta est. Herculani.
V. Volum. Hercul. Ox. tom. I, p. 106 sqq.

Ex eodem vel ex alio ejusdem opere hausit Diogenes
Laert. V, 20, de Socrate : Κρίτωνα 5' ἀναστῆναι αὐτὸν ἀπὸ τοῦ
ἐργαστηρίον xal παιδεῦσαι, τῆς κατὰ ψυχὴν χάριτος ἐρασθέντα
Δημήτριός φησιν ὁ Βυζάντιος. Γνόντα δὲ τὴν φυσικὴν θεωρίαν
μηδὲν εἶναι πρὸς ἡμᾶς, τὰ ἠθικὰ φιλοσοφεῖν ἄρξαι ἐπί τε τῶν
ἐργαστηρίων xai £v τῷ ἀγορᾷ * κἀκεῖνα δὲ φάσχειν ζητεῖν,

. ὅττι τοι ἐν µεγάροισι xaxóv τ’ ἀγαθόν τε τέτνκται.

De his G. A. Schmidt, ( De fontibus veterum ai.
ctorum in enarrandis expeditt. a Gallis in Mace
doniam atque Grazciam susceptis. Berolini 1834,
P. 14) annotat hzc : « Noster prater illud opo
De Galatarum transitu in Asiam, etiam octo libri
Antiochi et Ptolemzii gesta et quomodo eorum
tempore res Libycz se habuerint, scripsit. Nemini,
credo , dubium erit, hzc ad seditionem a Magi,
Ptolemzi fratre germano, Cyrenis motam, et ad bel.
lum spectare , quod hic et postea uxor ejus Apame
una cum fratre Antiocho 11, Syriz rege, inde ab ο.
266 usque ad a. 2352 contra Ptolemzum Philadel.

phum gesserant. Inde mihi quidem Demetrium.
nostrum sub Philadelpho et Euergeta , Galatarum
regnis in Thracia atque Asia exstructis, floruise-
satis probabile fit ; praesertim quum illa duo operi

tam speciales res, et tot quidem libris amplexa sint,
ut vix ab ullo alio nisi a teste quodam oculato, vel.

eo saltem tempore conscripta videantur, quo re-
rum istarum memoria adhuc novissima erat. Sed
mihi persuadere nequeo, ut Diodorus, Trogus οἱ
Pausanias ad. nostram rem describendam tam va-
stum et speciale opus perlegerint, praesertim quum
tantum laborem tantamque diligentiam eorum nul-
lus ulla occasione adhibuisse videatur, et iis haud
dubie alii libri przsto fuerint , unde sua multo fa-
cilius depromere possent. » Fragmenta non super-
sunt. .

Πολλάχις δὲ βεαιότερον ἐν ταῖς ζητήσεσι διαλεγόµενον, χονὸν-
λίζεσθαι xxi παρατίλλεσθαι, τὸ πλέον τε γελᾶσθαι χαταφρο-
νούμενον, X. πάντα ταῦτα φέρειν ἀνεξιχάχως. Ὄθεν xai λαχτι-
αθέντα, ἐπειδὴ ἠνέσχετο, τινὸς θαυµάσαντος, εἰπεῖν ' « εἰ δέ
µε ὄνος ἐλάκτισε, δίχην ἂν αὐτῷ ἐλάγχανον; » Καὶ ταῦτα μὲν
Δημήτριος.

δν

. Σωτὴρ ὄναρ εἶδε τὸν ἐν Σινώπη τοῦ Πλούτωνος xoAoc-

:, τοιοῦτον χολοσσὸν;, οἷον ὁ βασιλεὺς ἰδεῖν ἕδοξεν. Cf. Μα.

. me pertinet liber qui Χρόνων ἀναγραφή inscribitur,

. Lacedzmoniorum, ubi fieri id poterat, auctor revo-

- . scripsit, sive uno ampliore opere id fecerit , sive
. singulas argumenti partes peculiaribus libellis

.lemaeo Sotere in /Egyptum venisse videtur,
ο» quidem recte statuimus ad Nostrum referenda esse

'.., λτικός ex velusta interpretatione latina reponendum sit : Pe-

Sosibius Laco, grammaticus τῶν ἐπιλυτιχῶν
s. λυτιχῶν (*) καλουµένων ( v. fr. 6 et a1. Lehrs. De
Aristarchi stud. Hom, p. 200 sqq. ), sub Ptolemzo
Philadelpho vixit Alexandriz , uti constat ex Athe-
nzeo ( v. fr. a1 coll. fr. 32 ). Verum jam sub Pto-

verba Plutarchi in Os. et Is. c. 28 : Πτολεμαῖος 6

σὸν, οὖχ ἐπιστάμενος οὐδὲ ἑωραχὼς πρότερον.... xal
διηγουµένῳ τοῖς φίλοις τὴν ὄψιν εὑρέθη πολυπλανὴς ἆν-
θρωπος, ὄνομα Σωσίθιος, ἐν Σινώπη φάµενος ἑωραχέναι

nethonis fr. 62. — Ex scriptis Sosibii ad nos proxi-

Fragmenta ejus perrara quidem , magni autem ad
pernoscendas rationes veteris chronologiz sunt mo-
menti. Tempora rerum ad seriem annosque regum

cavit. Preterea Sosibius De antiquitatibus Laconicis

tractaverit. Reliqua Sosibii scripta, excepto libro
Περὶ βασιλείας πρὸς Κάσσανδρον (fr. 22), si qui-
dem. recte id nonnulli ad Sosibium referebant

(^) fh Vit. Arati cod. Matritensis, in Βιογρ. Westermanni
p. 58, leguntur liec : Δωσίθεος δὲ ὁ πολιτικός φησιν xal πρὸς
"'Avcíoyov τὸν Σελεύχον ( Aratum venisse dicit). Meinek. ad
Euphor. p. 16 not. reponendum suspicatur Σωσίδιος ὁ λυτι-
χὸς vel ὁ ἐπιλυτικός. Equidem intellexerim Dositheum, quem
una cum Callippo, Eudoxo, aliis astronomis de siderum ortu
Jaudat Plinius H. N. XVII1, 74. Quare nescio an pro ὁ πο.

lusinus. — EX nostri Sosibii familia nescio an oriundi sint
Sosibii , pater et filius, qui in aula Ptolemaei Philopatoris et
Epipbanis vixerunt. Frequens eorum mentio ap. Polybium
( v. indicem a. h. v. ). Cf. Plutarch. Cleomen. c. 23; Zenob.
IIT, 94. Alius Sosibius memoratur ap. Diog. L. I1, 46, Anaxa-
gort&e eequalis ; alius Sosibius Britannici educator, ap. Tacit.
Annal. XI, 1. Conf. Malala p. 224 ed. Bonn. — Apud schol.
Theocrit. ad Id. X, et Tzetz. Hist. 1I, 592, pro vulgata Σω-
σίθιὸς legendum est Σωσίθεος, monente Jonsio p. 152. Apud
Tzetzen Hist. V, 202, ubi : Άτλας 6 Λίδυς, ὥς qaot παῖδες
τῶν Αἰγυπτίων, καὶ μᾶλλον ὅσοι πείθονται Σώφιδι χρονογρά-
€«p , ἐν χρόνοις ἦν ᾿Οσίριδος, non latet Sosibii mentio , sed
scribendum est : Σώθιδι, chronologo ficto ex chronologiis ,
in quibus tempora Kgyptiorum ex periodi Sothiacs ratio-
nibus adornata erant.

SOSIBIUS LACO.

isque Sosibius , cui epinicium Callimachus compe-.
suisse dicitur, Laco noster est, grammatici argu-
menti sunt,

ΧΡΟΝΩΝ ΑΝΑΓΡΑΦΗ.
1.

Censorinus De die nat. c. a1 : Sosibius scripsit
esse CCCX CF (sc. annos ab excidio Trojz usque
ad Olympiadem primam ).

2.

Clem. Alex. Strom. I, p. 141 Sylb.: Zuc(61 δὲ
6 Λάχων ἐν Ἀρόνων ἀναγραφῇ χατὰ τὸ ὄγδοον ἔτος τῆς
Χαρίλλου τοῦ Πολυδέχτου βασιλείας "Ὅμηρον Φέρει.
Βασιλεύει μὲν οὖν Χάριλλος Ét» ἑξήχοντα τέσσαρα
(1. τρία ), μεθ) ὃν υἱὸς Νίκανδρος ἔτη τριάκοντα ἑννέα:
τούτου κατὰ τὸ τριακοστὸν τέταρτον ἔτος τεθῆναί φησι
τὴν πρώτην ὀλυμπιάδα, ὡς εἶναι ἐννενήκοντά που ἐτῶν
πρὸ τῆς τῶν Ολυμπίων θέσεως "Όμηρον. Vide Fr.
chronol. p. 133.

3.
Athenzus XIV, p. 635, F : Ἐγένετο δὲ ἡ θέσις τῶν

Καρνείων χατὰ τὴν ἕχτην xai εἰχοστὴν ὀλυμπιάδα, ὡς
Σωσίδιός φησιν ἓν τῷ Περὶ χρόνων.

TROJANA ΕΧΡΕΡΙΕΟ........ 1180 a. C
Troje excidium. . . . .. . .. . 1171
(an. 395 ante 776.)
R&btTC8. HERACLIDARUM. . . . . « 1091 (5x63 a. 776).
(an. 80 post. 1171.)
Priores reges sez annis 219...1091—873
Charilüian. 1... «ο.» 872
» » 8 Howrave (Lcurg.) 865 (5X 63 p. 1180).
» »63. . 810
Nicandrian. 1. . . 809
» » 94 Olymp. " 776
» »89........... 771
Theopompi an. 1. . . . . ... 770

CARNEA INSTITUTA Ol. 26,1. . . . 676 (8X(63 p. 1180).

Chanlao pro 64 annis tribui 63. Hunc enim
numerum postulant rationes cyclice hujus chrono-
logie ; neque violenta mutatio est, quum szepissime
voces τρία et τέτταρα confundantur. Dixi de Sosibii
computo in Fragm. Chronol. p. 121. 1168. 133.

CHRONICA.

2.

Sosibius Laco in Temporum recensione Homerum ponit
ad annum octavum regni Charilli ( Charilai), qui Poly.
dectw filius erat. Regnat vero Charillus annis sexaginta
quattuor; et post hunc Nicander filius per annos triginta

FRACMENTA PST. GR. — VOL. 1.

novem. Hujus autem anno tricesimo quarto priinam cele-
bratam esse Olympiadem, adeo ut Homerus fuerit annis
nonaginta fere ante institutionem Olympiorum.
3.
Carnea instituta sunt Olympiade vicesima sexta , ut Sosi-
hius in libro De temporibus ait.

40

62t

Vulgarem rationem Sosibius in eo sequitur quod
res, quie epocharum instar sunt, ab cra Trojana
proficiscens exputat, uti patet ex epochis Homeri
et ludorum Carneorum. Sed in ipsa epocha Trojana
constituenda ab ea via, quam plerique inierunt,
recedit. Etenim postquam spatium inter Trojam et
Heraclidas intermedium , quod in vett, ἀναγραφαῖς
erat annorum 126 , ad annos 9o quidam revocave-
rant, plurimi, qui id probarunt, ita fecerunt , ut
in epocha Trojana veterem numerum cyclicum re-
tinerent, atque ab hoc proficiscentes annum reditus
Heraclidarum exputarent. Sic v. c. Castor epocham
Trojanam ponit an. 1217 (—7X63 ante Ol. 1),
et hinc annos go deducens Heraclidarum descen-
sum assignat anno 1127. Contra Laco noster ab
epocha , quam Heraclidarum reditui veteres dva-
γραφαὶ tribuebant (an. 1091 — 5 Χ 63 ante Ol. 1),
proficiscitur, ut additis annis 9o epocham Troja-
nam constituat. Eandem rationem etiam is secutus
est, ex quo Eusebius suum Proclidarum catalogum
mutuatus est, nisi quod Heraclidarum regni ini-
tium uno cyclo inferiorem ponat (1038 a. C. —
4 X 63 a. Ol. 1), ideoque usque ad Charilaum
non sex, sed tres tantum reges recenset. Idem ita
fecit, ut ab ep. Trojana usque ad finem Theopompi
sint anni 368 sive sex cycli. Quodsi similiter Sosi-
bius quoque rem adornavit, sequitur Theopompum
apud eum regnasse annis 31 (770—740), adeo
uta Troja ad finem Theopompi septem sint cycli, —
Homeri epocha simul etiam Lyrurgi esse debet.
Quas quum Charilai anno octavo adscribatur, pa-
tel eam de anno, quo leges Lycurgus scripserit,
intelligendam esse. Alii annum quo tutelam Lycur-
gus suscepit, pro epocha habebant. Sic etiam Eu-
sebii auctor fecit, apud quem Charilaus regnum
suscipit an. 884. Quare ille ita regum annos ador-
navit, ut a Troja usque ad Charilaum sint anni 252
sive 4X 63 (Fragm. Chron. p. 186). De Carneis v.
Hermann. 1. 1. 6 53, 29 sqq.

Primus in Carneis ludis vicit Terpander, Mide
regis equalis, teste Hellanico (fr. 122, 123) in Car-
neonicis. Jam quum Midas paullo antiquior esse
debeat (Herodot. I, 14) Gyge (713—678), Lydo-
rum rege; alii Carnea jam ante Ol. 236 celebrata

SOSIBII LACONIS

esse suspicantur (uti Hermann. 1. 1.), alii omnia
testimonia, ex quibus Terpander jam longe ante
Ol. 36 floruisset, propter Sosibii locum rejicienda
putant ( v. Fischer. tabb. chron, ad Ol. 26). At
pendent hzc omnia ex diversis systematis chrono-
logicis, quibus quisque se auctor addixerat. Quodsi
Sosibii computum ad veterum ἀναγραφῶν rationes,
ex quibus Trojana epocha anno 1217 a. C. assigna-
tur, revocaveris, sequitur Carneorum institutionem
assignandam esse anno 713 a. C. (Ol. 16) , adeo
ut Terpander percommode Mida regis zqualis
esse posset, eodem modo, quo Sosibius, si de Mida
et Gyge locutus foret, tempora eorum ad Olymp.
26 detulisset.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ EN AAKEAAIMONI ΘΥΣΙΩΝ.
4.

Athenzus XV, p.674, A : Καὶγὰρχαὶ Λαχεδαιμόνιοι
χαλάμῳ στεφανοῦνται ἐν τῇ τῶν Προμαχίων ξορτῖ, ὥς
φησι Σωσίθιος év τοῖς Περὶ τῶν ἐν Λαχεδαίµονι θυσιῶν,
γράφων οὕτως" « Ἐν ταύτη συµθαίνει, τοὺς μὲν ἀπὸ
τῆς χώρας χαλάµοις στεφανοῦσθαι ἡ στλεγγίδι, τοὺς
9' ἐκ τῆς ἀγωγῆς παῖδας ἀστεφανώτους ἀκολουθεῖν.
« Cf. Müller. Dor. II, p. 25.

5.

Id. XV, p. 678, B: Gupsavixo(. Οὕτω χαλοῦνται
στέφανοί τινες παρὰ Λακεδαιμονίοις, ὥς φησι Σωσίθιος
ἐν τοῖς Περὶ θυσιῶν, ψιλίνους αὐτοὺς φάσχκων νῦν ὄνο-
µάζεσθαι, ὄντας ix φοινίχων. Φέρειν δ' αὐτοὺς ὑπό-
µνηµα τῆς ἐν Θυρέᾳ γενομένης νίχης τοὺς προστάτας
τῶν ἀγομένων χορῶν ἐν τῇ ἑορτῇ ταύτη, ὅτε xal τὰς
Γυμνοπαιδιὰς ἐπιτελοῦσι. Χοροὶ δ᾽ εἶσὶ τὸ μὲν εὔπροσ-
ὤπων (πρόσω libri) παίδων, τὸ δ' ἐξ ἀρίστων (do-
στου libri) ἀνδρῶν, γυμνῶν ὀρχουμένων xoi ἁδόντων
Θαλήτου καὶ Ἄλκμᾶνος ἄσματα xal τοὺς Διονυσοδότου
τοῦ Λάχωνος παιᾶνας. Cf. Müller. Dor. Ἡ, p. 373,
Hermann. 1.1. $53, 38. — Wuüvow;] Fortasse huc
pertinet glossa Hesychii : V'Qoe (ψίλινος 2}, στέφανος
πτερινός. Vide Toup. Epist. crit, p. 76. Idem Hesy-
chius : V'ov, πτερόν... 3 εἶδος ἄνθους.

Sequuntur alia quzedam , que ad Lacedsemonio-
rum antiquitates spectant.

DE LACED/EMONIORUM SACRIS.
4.

Lacedaemonii etiam calamo coronantur festo Promachio-
rum die, ut ait Sosibius in libris De Lacedemoniorum sa-
cris , ubi ita scribit : « In hoc festo rustici quidem juvenes
calamis coronantur aut strigile sive bractea ; qui vero pu-
blica civitatis disciplina innutriti sunt, absque corona se-
quuntur. »

$5.

Thereatice. Sic vocabantur corone quidam apud Lea-
cedsemonios , αἱ ait Sosibius in libris De sacrificiis eolemni-
bus : psilina aiens nunc nominari, esseque e palme. Ge-
stare autem eas, in victoris ad Thyream reportata» memo-
riam, duces chororum qui in illo festo ducuntur, quando
etiam Gymnopeedias celebrant. Sunt autem chori, binc
formosorum puerorum, illinc fortissimorum virorum; qui
nudi saltant, et carmina canunt Thaleta et Alcmanis, et
Dionysodoti Lacedeemonii peeanas.

FRAGMENTA.

6.

Schol. Pind. Ol. VI, 46 : Ἡ δὲ Λαχωνιχὴ Πιτάνη
Kóperca τοῦ ποταμοῦ γενεαλογεῖται εἶναι, ὡς Σωσίθιος
(cod. Σωσινγιος. correx. Gerhard.) Ap. Hesych.
II, p. 966 memoratur ἀγὼν γυμνικὸς dv. Πιτάνῃ
ἀγόμενος.

7.

Id. ibid. Ol. VII, 66 : Σωσίθιος ᾿Ερμῆν φησι (sc.
πλῆξαι τοῦ Διὸς τὴν χεφαλ)ν, ὅτε τὴν Ἀθηνᾶν ἐγέννα).
Cf. Aristoclis fr. 4.

8.

Id. Pyth. II, 127 : Σωσίθιος δὲ (φησὶ) τὰ ὑπορ-
χήµατα µέλη πάντα Κρητικὰ λέγεσθαι. Cf. Müller.
Dor. 1, p. 35r.

9.

Suidas : Σωσίθιος, Λάχων, γραμματιχὸς τῶν ἐπι-
λυτικῶν χαλουμένων." Ἐν τούτοις δ) ἱστορεῖ xai τοῦτο,
ὅτι εἶδός τι κωµῳδίας ἐστὶ καλούμενον διχηλιστῶν xol
[ ἦτοι )] μιμηλῶν. Περὶ τῶν [μιμηλῶν] ἐν Λαχω-
vtxTj ἱστορουμένων παλαιῶν (παιδιῶν conj.
Bernh. pro παλαιῶν; addere quoque eam possis),
xai ἄλλα. ^

Post xaAoupfwov titulum libri excidisse patet.
Transponenda huc videntur verba Περὶ τῶν... παι-
διῶν, monente Bernhardyo. Ceterum vereor ne ti-
tulus ex Athenzi loco (fr. το) effictus sit. Deest
quidem apud Athenzum vox μιμηλῶν; sed nescio
an e nostro locoreponenda sit pro tác in verbis
διχηλισταί, ὡς ἄν τις ox. εἴπη xat µιµ.ητάς. Vocem
μιμηλῶν uncis inclusi , utpote male repetitam.

627

10.

Athenzus XIV, p. 62 1,D : Παρὰ δὲ Λαχεδαιμονίοις
χωμιχῆς παιδιᾶς ἦν τις τρόπος παλαιὸς, ὥς φησι Σω-
σίδιος, oüx ἄγαν σπουδαῖος, ἅτε δ) xdv τούτοις τὸ λιτὸν
τῆς Σπάρτης μεταδιωχούσης. Εμιμεῖτο γάρ τις dv εὐ-
τελεῖ τῇ λέξει χλέπτοντάς τινας ὀπώραν, ἃ ζενιχὸν ἰα-
τρὸν τοιαυτὶ λέγοντα, ὡς Άλεξις ἐν Μανδραγοριζομένη
διὰ τούτων παρίστησιν;

Ἐὰν ἐπιχώριος

ἰατρὸς evi , τρνδλίον τούτῳ δότε

πτισάνης ἕωθεν, καταφρονοῦμεν εὐθέως '

ἂν δὲ πτισάναν καὶ τρυθλίον, θαυµάζομεν.

Καὶ πάλιν ἐὰν μὲν τευτλίον, παρείδοµ.εν᾽

ἐὰν δὲ σεῦτλον, ἀσμένως ἠχούσαμεν ΄

ὡς οὐ τὸ σεῦτλον ταυτὸν ὃν τῷ τεντλίῳ,
Ἐκαλοῦντο δ᾽ οἱ µετιόντες τὴν τοιαύτην παιδιὰν παρὰ
τοῖς Λάχωσι διχηλισταὶ, ὡς ἄν τις σχευοποιὼὺς εἴπη
xai µιµητάς. Τοῦ δὲ εἴδους τῶν δυκηλιστῶν πολλαὶ χατὰ
τόπους εἰσὶ προσηγορίαι. Σιχυώνιοι μὲν γὰρ φαλλοφό-
ρους αὐτοὺς χαλοῦσιν, ἄλλοι δ᾽ αὐτοχαθδάλους " οἵ δὲ
φλύακας, ὡς Ἰταλοί * σοφιστὰς δὲ ol πολλοί: Θηδαῖοι
δὲ, τὰ πολλὰ ἰδίως ὀνομάζειν εἰωθότες, ἐθελοντάς. Cf.
Müller. Dor. II, p. 344.

11.

Zenob. I, δή: Ἄχουε τοῦ τὰ τέσσσαρα ὥτα
ἔχοντος : ... Άλλοι δὲ τὴν παροιµίαν παραγγέλλειν
τῶν ἀληθευόντων ἀχούειν' οὐδεὶς γὰρ ἀφευδέστερος τοῦ
Απόλλωνος, ὃν τετράχειρα καὶ τετράωτον ἱδρύσαντο
Λακεδαιμόνιοι, ὥς φησι Σωσίθιος, ὅτι τοιοῦτος ὤφθη
τοῖς περὶ Ἀμύχλαν µαχομένοις. Cf. Müller. Dor. I,
p. 358, p. 9:.

6.
Laconica Pitane Eurotz fl. filia esse fertur, teste Sosibio.
7.
Sosibius Mereurium caput Jovis Minervam parturientis
percussisse ait.
8.
Sosibius cantica hyporchematica omnia Cretica dici ait.
9.

Sosibius, Laco, grammaticus eorum ex secta, qui Epi-
l]ytiei vocantur (scripsit de mimicis Laconum ludis ). In his
inter alia etíam narrat esse quoddam comcodiee genus, quod
agatur a Dicelistis, id est a mimis. Alia quoque scripsit.

10.

Apud Lacedzemonios , ut ait Sosibius, est comici ludicri
genus quoddam vetustum, non magni utique studii ; nam i»
his quoque tenuitatem sequitur Sparta. Imitabatur enim
aliquis tenui dictione quosdam, qui arborum fructus fu-
rantur, aut medicum peregrinum tale quidpiam dicentem ,
quale Alexis in Muliere-mandragoris-utente indicat his
verbis :

Incigena si
medicus dicat , patinam huic date

ptisang mane ; spernimus statim :

sin peregrino idiomate eadem pronunciet , miramur.
Rursus si quis betam τευτλίον dicat, contemnimus :
sin σεῦτλον, libenter tunc audimus :

quasi non idem esset σεῦτλον atque τευτλίον,

Vocabantur autem qui hoc ludicrum exercebant apud
Lacedzmonios , dicelisice ; quasi quis dicat, gui appara-
(us scenicos et personas conficiunt , ant. imitateres. Sunt
autem ejusdem generis dicelisiarum diversa diversis locis
nomina. Sicyonii enim phallophoros nominant ; alii auwto-
cabdalos (quasi improvisatores ); ali phiyacas, .ut
Itali : vulgus vero sophistas vocat : Thebani autem, qui
plerisque rebus propria imponere nomina eolent , ἐθελοντάς
( voluntarios aut spon(aneos ).

i1.

Ausculta quattuor aures habenti... Alii putant prover-
bium adhoriari ut vera dicentibus aurem prxbeas. Nemo
enim a mendacio alienior Apolline, cujus signum quattuor
manibus et auribus instructum dedicarunt Lacediemonii ,
quoniam talis ipsis ad Amyclam pugnantibus apparueral ,
uti Sosibius narrat.

iu.

628 SOSIBU

12.
—. Plutarch. Lycurg. ο. 25, 4 : Ooót γὰρ αὐτὸς Jv
ἀχράτως αὐστηρὸς 6 Λυκοῦργος ἀλλὰ χαὶ τὸ τοῦ Γέλω-
τος ἀγαλμάτ (ον ἐχεῖνον ἱδρύσασθαι Σωσίθιος ἱστορεῖ,
τὴν παιδιὰν ὥσπερ ἤδυσμα τοῦ πόνου χαὶ τῆς διαίτης
ἐμθαλόντα χατὰ χαιρὸν sic τὰ συμπόσια xal τὰς τοιαύ-
τας διατριθάς, Cf. Müller. Dor. II, p. 39ο.

13.

Athenzus III, p. 78, C : Σωσίθιος 9' 6 Aaxov ἀπο-
δεικνὺς εὕρημα Διονύσου τὴν συχῆν, διὰ τουτά φησι
x«l Λαχεδαιμονίους συχίτην Διόνυσον τιμᾶν.

14.

Clemens Alex. Protr. c. 2, p. 11, 33 Sylb. : Ἔστι
xai Ποδάγρας Ἀρτέμιδας ἐν τῃ Λαχωνιχῇ ἱερὸν, ὥς φησι
Σωσίθιος.

15.

Idem ibid. p. 1o, 46 : Σσίθιος δὲ καὶ τον Ἴ]ρα-
χλέα πρὸς τῶν Ἱπποχοωντίδων κατὰ τῆς χειρὸς οὗτα-
σθηναι λέγει. Arnobius Adv. Gent. IV, 1a : Von ab
Hippocoontis liberis ipsum *osibius Herculem cru-
ciatum tulisse pronuntiat ? Cf. Diodor., IV, 33.

16.

Schol. Eur. Orest. 1632 : "Ox xai ἡ Ελένη τοῖς
χειμαζομένοις χατὰ θάλατταν ἐπήχοός ἐστι, xarà
Εὐριπίδην αεσηµείωται * 6 μέντοι Σωσίθιος ἔωπαλιν
olera οὐκ εὐμενῶς αὐτὴν ἐπιφαίνεσθαι. Πολέμων δὲ
χ.τ.λ. De re v. Welcker. 7rilog. p. 599, 388 sqq.

ι 7*
Diogenes L. I, 115, de Epimenide : Καὶ τὸ αὤμα

αὐτοῦ φυλάσσουσι Λακεδαιμόνιοι Trap" ἑαυτοῖς κατά τι

12.

Neque usquequaque austerus erat ipse Lycurgus, quum
auctor sit Sosibius dedicatum ab eo Risus simulacrum , ut
qui jocum , quasi condimentum severa vite rationis, op-
portune conviviis e£ id genus conventibus immiserit.

13.

Sosibius Laco postquam ficus inventorem Bacchum esse
docuit, propterea etiam Lacedaemonios Bacchum Syciten
(quasi Fiewum patronum ) colere.

t4.

Est etiam Podagree Diane Lacedeemone fanum , ut Sosi-
bius ait.

15.

Sosibius Herculem quoque ab Hippocoontidis in manu
vulnus accepisse narrat.

16.

Helenam quoque iis qui tempestate ín mari jactantur
auxiliatricem esse Euripides significat ; Sosibrus vero eam
bou propitiam apparere ait.

17.

Etiam corpus Epimenidis Lacedzemonii apud. se servant

oraculp quodam admoniti , ut Sosibius ait.

LACONIS

λόγιον, ὥς φηαι Σωσίθιος 6 Λάχων. V. Müller. Dor.
II, p. 395.
18.

Hesychius : Ἠλακχάτια, ἀγὼν ἐν Λαχεδαιμονίαν ἐπὶ
Ἠλαχάτῳ, ὃς iv ἐρώμενος Ἡραχλέους, ὥς φησι Σω-
σίθιος. Cf. Müller. 1. l. I, p. 451; Hermann. |. |.
6 53, 17. Ex eodem Sosibio fluxerint reliqua quz
de ludis festisque. Laconicis apud Hesychium le-
guntur.

IIEPI AAKMANOZ.
E LIBRO TERTIO.
19.

Athenzus III, p. 115, À : Σωσίθιας δ᾽ ἐν τρίτω
Περὶ Άλκμᾶνος χρίθανά φησι λέγεσθαι πλαχοῦντάς τι-
vac τῷ σχήµατι μαστοειδεῖς.

Idem XIV, p. 646, A: Κριθάνας ' πλαχοῦντάς τινας
ὀνομαστικῶς Ἀπολλόδωρος παρ᾽ Ἀλχμᾶνι. Ὁμοίως xat
Σωσίθιος dv τρίτῳ Περὶ Ἀλκμᾶνος, τῷ σχήματι μα -
στοειδεῖς εἶναι φάσχων αὐτοὺς, χρῆσθαι Y αὗτοις Λάχω-
vac πρὸς τὰς τῶν Ta ικῶν Écridaet* περιφέρειν τε αὖ-
τοὺς, ὅταν μήλλωσυ ἆ ἄδειν τὸ ᾿παρεσκευασμένον ἐγχώμιον
τῆς παρθένου αἱ ἐν τῷ χορῷ ἀκόλουθοι.

E LIBRIS INCERTIS.
20.
Idem XIV, p. 648, B : Πόλτου δὲ μνημονεύει Ἁλ-
χμὰν οὕτως:

"Ἠδη παρέξει τι πυάνιόν τε πόλτον
χίδρον τε λευχὸν χηρίναν 1' ὁπώραν.

"Ecc δὲ τὸ πυάνιον, ὥς φησι Σωσίθιος , | Eon δὲ τὸ πνάνιον, ὥς φησι Σωσίθιοςν πανσπερμία iv ἐν

MMC

Elacatia , ludi q qui Lacedemone celebrantur in honorem
Elacati, qui Herculis amasius fuerat , teste Sosibio.

DE ALGCMANE.
19.

Sosibius libro tertio de Alcmane ait cribana vocari masas
quasdam mammis forma similes.

Cribanas , placentas quasdam proprie sic nominatas apud
Alcmanem Apollodorus. Similiter etiam Sosibius tertio li-
bro De Alcmane, dicens formam babere mammarum , oti
autem illis Lacones in mulierum epulis, circumferreque

eas , quando laudes virginis (sponsa) encomio parato can-
tature suntamices illius, chorum formantes.

20.
Pultis Alcinan meminit his verbis : .

Jam et pyaniar pultem przebebit ,
et chidruin candidum et cereum fructum.

Pyanium autem, ut Sosibius ait, dicuntur varii gemeris

FRAGMENTA.

γλυχεῖ ἠψημένη: γίδρον δὲ οἱ ἐφθοὶ πυροί. Κηρίναν δὲ
ὀπώραν λέγει τὸ μέλι,

21.

Idem III, p. 81, F : Ἀλκμὰν δὲ τὸ στρουθίον μῆλον,
ὅταν λέγη « Μεῖον 3) κοδύµαλον. » Απολλόδωρος δὲ καὶ
Σωσίθιος τὸ χυδώνιον μῆλον ἀχούουσιν. "Ox: δὲ διαφέ-
pet τὸ χυδώνιον μῆλον τοῦ στρουθίου, σαφῶς εἴρηχεν
6 Θεόφραστος iv τῷ δευτέρῳ τῆς Ἱστορίας.

Hesychius : Περφίλα: Σωσίθιος χύριον ὄνομα.

Idem : Σάνδυξ, δένδρον θαμνῶδες, οὗ τὸ ἄνθος χροιὰν
χόχχῳ ἐμφερῇ ἔχει.

Schol. Theocrit. V, 9a : Σώσιθιος δὲ τὰς ἀνεμώνας
παρὰ Λάχωσι φαινίδας καλεῖσθαί φησι. Ubi conf.
Dubner. p. 138.

22.

ΠΕΡΙ OMHPOY.

Athenzus XI, p. 493, C: Σωσίθιος δὲ 6 λυτικὸς,

προθεὶς τὰ ἔπη (Ἰλ. X, 631):

λλος μὲν µογέων ἀποχινήσασχε τραπέζης

πλεῖον ἐὸν, Νέστωρ ὃ᾽ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν,
γράφει χατὰ MEw * » N9v τὸ μὲν ἐπιτιμώμενόν ἐστι τῷ
Totti, ὅτι τοὺς μὲν λοιποὺς ἔστι (ἔφη Ἰ) µογέοντας
ἀείρειν τὸ δέπας, τὸν δὲ Νέστορα µόνον ἀμογητί. Ἄλογον
& ἐδόχει, Διομήδους xal Αἴαντος, ἔτι δ' Ἁχιλλέως πα-
ῥόντων, εἰσάγεσθαι τὸν Νέστορα γενναιότερον, τῇ ἡλιχία

629

προθεθηχότα. Τούτων τοίνυν οὕτως κατηγορουµένων,.
τῃ ἀναστροφῃ χρησάµενοι, ἀπολύομεν τὸν ποιητήν.
Ἀπὸ γὰρ τούτου τοῦ ἐξαμέτρου"

Ἠλεῖον 2àv, Νέστωρ ὃ᾽ ὁ γέρων ἁμογητί ἄειρεν,

ἀπὸ τοῦ µέσου ἐξελόντες τὸ vé pov, τάξομεν τοῦ πρώ-
του στίχου πρὸς ᾿ τὴν ἀρχὴν ὑπὸ τὸ Άλλος μέν, εἶτα τὸ
ἐξ ἀρχῆς συνεροῦμεν. Άλλος µεν Ἱέρων µογέων ἆπο-
χινήσασκε τραπέζης πλεῖον ὃν, ὅ δὲ Νέστωρ ἀπονητὶ
ἄειρεν. Nüv οὖν, οὕτω τεταγµένων, 6 Νέστωρ φαίνεται
τῶν μὲν λοιπῶν πρεσθυτῶν µόνος τὸ δέπας ἀμογητὶ
ἀείρων. » Γαῦτα xal 6 θαυμάσιος λυτικὸς Σωσίθιος, óv
οὐχ ἀχαρίτως διέπαιξε διὰ τὰς πολυθρυλήτους ταύτας
xai τὰς τοιαύτας λύσεις Πτολεμαῖος ὃ Φιλάδελφος βα-
σιλεύ. Λαμθάνοντος γὰρ αὐτοῦ σύνταξιν βασιλικὴν,
μεταπεμψάµενος τοὺς ταμίας, ἐχέλευσεν, ἐὰν παραγέ-
νηται ὁ Σωσίθιος ἐπὶ τὴν ἀπαίτησιν τῆς συντάξεως,
λέγειν αὐτῷ, ὅτι ἀπείληφε. Καὶ μετ᾽ οὐ πολὺ παραγε-
νομένῳ xa αἰτοῦντι, εἰπόντες δελωχέναι αὐτῷ, τὰς ἧσυ-
χίας εἶχον, 6 δὲ τῷ βασιλεῖ προσελθὼν κατεμέμφετο
τοὺς ταμίας. Πτολεμαῖος δὲ μεταπεμψάμενος αὐτοὺς,
χαὶ ἥχειν χελεύσας μετὰ τῶν βιθλίων, ἐν olg al dva-
Υραφαί εἶσι τῶν τὰς συντάξεις λαμβανόντων, λαθὼν
ταύτας εἷς χεῖρας ὁ βασιλεὺς, χαὶ χατιδὼν, ἔφη xol aó-
τὸς εἰληφέναι αὐτὸν οὕτως. "Hv ὀνόματα ἐγγεγραμμένα
ταῦτα, Σωτῆρος, Σωσιγένους, Βίωνος, Ἀπόλλωνος,
Δίωνος- εἷς à ἀποθλέψας ὅ βασιλεὺς εἶπεν, «ὦ θαυμάσιε
λυτιχὲ, ἐὰν ἀφέλης τοῦ Σωτῆρος τὸ σω, xal τοῦ Σω-

semina in musto cocta. Chidrum vero est coctum triticum ;
cereum autem fructum dicit mel.

21.

Alcman codymali nomine intelligit struthium malum,
quum ait : « Minus quam codymalum. » Apollodorus vero
et Sosibins Cydonium malum intelligunt. Differre autem
a struthio malo malum Cydonium clare dixit Theophrastus
secundo Historix plantarum libro.

Perphila , nomen proprium. Sosibius.

Sandyx, arbor fruticosa, cujus flos colore similis est
cocci , ut Sosibius ait.

Sosibius anemonas apud Lacones phenidas appellari
dicit.

DE HOMERO.
22.
Sosibius vero Lyticus (quastionum solutor ) preeposi-
tis illis versibus:
Alius quidem non sine labore submovisset a mensa
plenum si esset ; Nestor vero senex nullo labore tolfebat ,

haec verbotenus scribit : « Nunc reprehendunt poetam quod
reliquos dicat non sine labore tollere poculum , unum vero
Nestorem nullo labore. Contra rationem autem esse videba-
tur, quum adsint Diomedes et Ajax atque etiam Achilles,
Nestorem his validiorem esse, qui eetate multo erat prove-

ctior. Quorum ab accusatione liberabimus poetam , inver-
sione utentes sive transpositione. Nam in ilio versu,

plenum si esset ; Nestor vero senex nulio labore tollebat :

e medio versu eximemus vocem senex, ponemusque sub
prioris versus initium post verba Alius quidem, deinde con-
nectemus verba ut antea : nempe, Alius quidem senex non
sine labore submovisset'de mensa , plenum si esset ; Nestor
vero sine labore tollehat. Nunc igitur, his ita constitutis, ap-
paret Nestorem nnum pre reliquis senibus sine labore sustu-
lisse poculum. » Heec quidem admirabilis ille quaestionum
solutor Sosibius. Quem ob hasce aliasque ejus generis ja-
ctatas solutiones haud infestive lusit rex Ptolemaeus Phila-
delphus. Nam quum annuo stipendio regio frueretur Sosi-
bius , arcessitis quaestoribus rex mandavit , si venisset Sosi-
bius ad petendum stipendium , dicerent ei, esse illud ei
jam persolutom. Qui quum haud multo post venienti Sosi-
bio stipendiumque petenti respondissent , se jam ei nume-
rasse , nec ullum verbum ultra : ille regem adiens, quae-
stores accusavit. Quibus arcessitis et adesse jussis cum
tabulis , in quibus consignata eorum nomina erant qui sti-
pendia accipiebant, Ptolemans in manus sumpsit tabulas,
eisque inspectis, ipse quoque Sosibio dixit, accepisse eum
quod peteret : nempe hoc modo : inscripta tabulis erant
hac nomina (eorum quibus stipendium jam fuerat nume-
ratum ) : Soferis, Sosigenis, Bionis, Apollonis , Dionis.
Quse rex intuitus dixit: « O admirabilis quarstionum solu-
tor, si a Soteris nomine'sumpseris syllabam So, tum a Sosi.

650
σιγένους τὸ σι, xat τοῦ Βίωνος τὴν πρώτην συλλαθὴν
Bt, καὶ τὸν τελευταίαν τοῦ Ἀπόλλωνος, εὑρήσεις σαυτὸν
ἀπειληφότα χατὰ τὰς σὰς ἐπινοίας. Καὶ ταῦτα οὐκ ὀφ᾽
ἄλλων, ἀλλὰ τοις ααυτοῦ πτεροῖς, κατὰ τὸν θαυµμά--
σιον Αἰσχύλον, ἁλίσχῃ, ἁπροσδιονύσους λύσεις πρα-
γµατευόµενος. »
OMOIOTHTEZ.

23.

Athenzeus XV, p. 690, E : Πολέμων δ ἐν τοῖς πρὸς
Ἀδαῖον παρὰ Ἠλείοις φησὶ μύρον τι πλαγγόνιον xa-
λεῖσθαι , εὑρεθὲν ὑπό τινος Πλάγγονος. Ὁμοίως ἱστορεῖ
xal Σωσίθιος iv Ὁμοιότησι, ὣς καὶ τὸ Μεγάλλιον' ὦνο-
µάσθη γὰρ xol τοῦτο ἀπὸ Μεγάλλου τοῦ Σιχελιώτου.
Preter Sosibium Ἰόδας 6 βασιλεὺς librum, cui

genis nomine secundam si, et a Bione rursus primam δὲ,
denique terminationem τοῦ Ἀπόλλωνος; reperies, te jam
&ccepisse stipendium , secundum (us inventa « et quidem,
non ab aliis, sed propriis tuis pennis, ut ait admirabilis
JEschylus , captus teneris, tam incongruis solutionibus oc.
cupatus. »

SIMILITUDINES.

Polemon in epistolis ad Λάδι , apud Eleos ait unguen-
tum aliquod vocari plangonium a Plangone quodam in-
ventum. Eadem tradit Sosibius in Similitudinibus, adji-

SOSIBIUS LACO.

Ὁμοιότητες titulus erat, scripsisse dicitur ápud
AÁthenseum IV, p. 170, E.

(ΠΕΡΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ
ΠΡΟΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΟΝ.)

24.

Atheneus IV, p. 144, E : Θεόφραστος 9* ἐν τῷ πρὸς
Κάσσανδρον Περὶ βασιλείας ( et γνήσιον τὸ σύγγραμμα:
πολλοὶ γὰρ αὐτό φασιν εἶναι Σωσιθίου, tlc ὃν Καλλί--
µαχος ὅ ποιητὴς ἐπινίχιον ἔλεγειαχὸν ἐποίησε), τοὺς
Περσῶν φησι βασιλεῖς ὑπὸ τρυφῆς προκηρόττειν τοῖς
ἑἐφευρίσχουσί τινα χαινἠν ἡδονὴν ἀἁργυρίου πλἍθος. Cf.
Ebert. Diss. Sic. p. 74.

clens similem esse rationem stegallii : nam et hoc unguen-
tum nomen invenit a Megalio Siculo.

(BE REGNO AD CASSANDRUM.]

24.

Tbeophrastus in libro De regno ad Cassandrum (si. ge-
muinum illud seriptum est : multi enim auctorem ejus
aiunt Sosibium esse illum, in quem Callimachus carmen
scripsit elegiacum ) Persarum reges ait luxurie causa pe-
cunis summam publice polliceri his qui novam aliquam
voluptatem excogitaverint.

CTESIBIUS.

Phlegon Macrob. c. 2 : Κτησίδιος ὃ ἱστοριογρά-
qoc ἔτη ἑκατὸν τέσσαρα (ἐθίωσεν ) - dv περιπάτῳ ( in-
ter deambulandum ) δὲ ἐτελεύτα, ὡς Απολλόδωρος
ἐν τοῖς X povixoiq( fr. 103) δεδήλωκχεν. Lucian. in Ma-
crob..c. 14 (p. 643 ed. Didot.) : Συγγραφέων δὲ
Κτησίθιος ἑκατὸν [εἴχοσι] τεσσάρων ἐτῶν ἐν περιπάτῳ
ἐτελεύτησεν, ὣς Απολλόδωρος ἐν τοῖς Χροινιχοῖς ἵστορεῖ.

Annorum numerum apud Phlegontem c. 2 recte
se habere patet ex iis, quz initio capitis auctor
dixit. Apud Lucianum scriba probabiliter exarave-
rat εἴχοσι τεσσάρων, alius, intellecto errore, supra-
scripsit ἑχατόν, tertius denique utrumque numerum
posuit, uti monet Clintonus F. H. III p. 507, not,

Ceterum de Ctesibio historico (*) aliunde non
constat ; nisi fortassis cum Jonsio statuendum putes
historicum nostrum eundem esse cum philosopho
Ctesibio ( Chalcidensi), discipulo Menedemi, prz-
ceptoris Antigoni regis ( qui regnavit ab 319 ad
221), qui haud dubie est auctor operis Περὶ
φιλοσοφίας.

(*) Alius Ctesibius Alexandrinus mechanicue, de quo

v. Athen. IV, p. 174, B; XI, p. 497, D; Vitruv. IX, 9; Plin.
H. Ν. VII, 37, vixit temporibus Ptolemaei Physconis.

Athenzus I, p. 15, C : Ἐσφαίριζε 5' οὐκ ἀηδῶς
χαὶ Κτησίδιος Χαλκιδεὺς φιλόσοφος, x«l πολλοὶ διὰ τὴν
σφαιρικὴν αὐτῷ συναπεδύοντο τῶν Ἀντιγόνου τοῦ βα-
σιλέως φίλων. Cf. Eustath. Odyss. p. 1613, 53.

Idem IV, p. 162, E : Κτησίθιος 6 Χαλχιδεὺς 6 Με
νεδήµου γνώριµος... ἐρωτηθεὶς ὑπό τινος τί περιγέγονεν
ἐκ φιλοσοφίας αὐτῷ, ἔφη « Ἀσυμόόλως δειπνεῖν. »

Diog. Laert. IV, 37, de Arcesilao : Εἰσελθὼν οὖν
ποτὲ πρὸς Κτησίθιον x«i ἰδὼν ἀπορίᾳ θλιθόµενον,
χρύφα βαλάντιον ὑπέθηχε τῷ προσκεφαλαίῳ' xal ὃς

εὗρὼν, Ἀρχεσιλάου, φησὶ , τὸ παίγνιον.
Περὶ φιλοσοφίας.

Plutarch. Vit. X Or. p. 844,C : Ὡς Κτησίθιός
φησιν iv τῷ Περὶ φιλοσοφίας, (6 Δημοσθένης) διὰ
Καλλίου τοῦ Συραχουσίου πορισάµενος τοὺς Ζωίλου τοῦ
Ἀμφιπολίτου λόγους, διὰ δὲ Χαριχλέους τοῦ Καρυστίου
τοὺς Ἀλχιδάμαντος, ἀνέλαθεν αὐτούς.

Id. in Demosthen. c. 5 : Ἕρμιππος... Κτησιθίου
µέμνηται λέγοντος παρὰ Καλλίου τοῦ Συραχουσίου χαί
τινων ἄλλων τὰς Ἰσοχράτους τέχνας καὶ τὰς Ἀλκιδά-
µαντος χρύφα λαθόντα τὸν Δημοσθένη χαταμαθεῖν.